ALEXANDER VANTOURNHOUT / NOT STANDING — THROUGH THE GRAPEVINE Through the Grapevine is een eigenzinnige pas de deux tussen twee mannen. Performers Alexander Vantournhout en Axel Guérin tonen hun lichamen, ontdaan van elke franje. Ze zijn getraind maar zeker niet perfect, lijken niet op mooie Instagram-plaatjes en proberen ook niet te overtuigen met virtuoze bewegingen maar tonen juist de schoonheid van het échte. De choreografie speelt met de verschillen in lichaamsbouw en fysieke kracht. De performers zoeken met veel inspanning en concentratie samen naar balans, evenwicht en harmonie zonder ook humor te schuwen. Ze dagen zichzelf en de ander uit en helpen elkaar vooruit, ze leiden afwisselend de dans. Door een ononderbroken wederzijds fysiek contact ontspint de wisselwerking tussen aanraken en aangeraakt zich als de basismelodie van de voorstelling. Through the Grapevine situeert zich in de hedendaagse context waarbinnen het menselijke lichaam vaak gereduceerd wordt tot een ‘vals beeld’ of ‘onbestaand, afgebeeld lichaam’, een soort virtueel object of simulacrum. Lichamen worden aangepast en gecorrigeerd met programma’s als Photoshop, en worden meer en meer gezien door de ogen van sociale media zoals Instagram. Het beeld van het echte lichaam vervaagt elke dag steeds meer. Dit nieuwe, virtuele lichaamsbeeld komt zelden tot een echte aanraking. Langzamerhand wordt het menselijke dier getransformeerd tot een eenzame, sensorische eenheid, een ‘beeldlichaam’ met een sprekende kop. Deze pas de deux wil het belang van aanraking opnieuw belichten en in het bijzonder de aanraking als een afzonderlijke en onvervangbare vorm van intimiteit. Om een te eenvoudige romantiserende lezing te voorkomen, wordt gekozen voor de aanraking tussen twee mannelijke lichamen. Zonder de intimiteit en zintuiglijkheid van het duet uit de weg te gaan wordt de aanraking tegelijk geherdefinieerd: de nadruk wordt bewust niet gelegd op het verschil tussen aanraken en aangeraakt worden. Wanneer twee mensen elkaar bvb. de hand schudden, is het moeilijk te zien wie de aanraking veroorzaakt en wie deze ondergaat. In Through the Grapevine wordt langdurig contact en lichaamskracht gebruikt als tegengewicht om op die manier vorm te geven aan het ambigue en hybride karakter van de aanraking.
De wegen die leidden tot Through the Grapevine De structuur van Through the Grapevine is vrij geïnspireerd op de klassieke pas de deux, die sterk wordt bepaald door het verschillende geslacht van de dansers en die uit vijf delen bestaat: een inleiding, een adagio met twee variaties, een solo van de danser gevolgd door een solo van de danseres en tot slot een coda, een sluitstuk, waarin beide dansers hun virtuositeit tonen. Echter, in Through the Grapevine zijn de solo’s ‘assisted solo’s’. De ene danser heft de andere danser dus niet in de lucht maar Axel en Alexander vertrekken vanuit een symmetrische samenwerkingsrelatie die tijdens het stuk voortdurend opnieuw gevormd en vervormd zal worden. Alexander creëerde voordien reeds twee (pseudo)duetten: La Rose en Céramique (met Scali Delpeyrat, 2018) en Raphael (met Bauke Lievens, 2017). Bovendien verwijst Screws (2019), de eerste locatievoorstelling van Alexander, voortdurend naar de duet-vorm. Vertrekkende van een volledig symmetrische relatie tussen Alexander en Axel, is Through the Grapevine een uitgebreidere, diepgaandere zoektocht naar de duet-vorm. Met de faux solo of de « solo met twee » Raphael (2017), creëerde Alexander samen met Bauke Lievens een intiem en geforceerd duet voor twee lichamen, waarvan er één actief was als animator (hij), en de ander de positie van passief of inert object innam (hem). Hij tracht hem te manipuleren tot ideale dans- of sparringpartner, maar wordt in die poging tegelijk zelf tot ding gemaakt. Deze relatie is vergelijkbaar met die van de ‘materie’ geanimeerd door de poppenspeler. De laatste is zelden aanwezig als subject. Misschien was het passieve lichaam nooit meer dan louter een voorwerp? Terwijl Raphael een geforceerd duet was, werd La Rose en Céramique (2018) geïnspireerd door het « geassisteerde duet ». Scali Delpeyrat vertelt over zijn innerlijke worstelingen en liefdesperikelen terwijl Alexander fungeert als assistent of versterker van Scali’s gevoelens, een soort van projectie van wat Scali geworden is. Tijdens de repetities observeerde Alexander Scali’s spontane bewegingen en vroeg hem om ze heel nauwkeurig te reproduceren. Daarna versterkte hij ze door middel van grepen die Scali’s ellebogen of schouders
DANS ZA 13 - 20:00 ZO 15 MEI - 17:00 MA 15 MEI - 20:30 STUDIO MANHATTAN 60’
HET IS VERBODEN FOTO’S OF VIDEO’S TE MAKEN TIJDENS DE VOORSTELLING. — TAKING PICTURES OR RECORDING VIDEO IS PROHIBITED DURING THE PERFORMANCE.
CONCEPT & CHOREOGRAFIE ALEXANDER VANTOURNHOUT | PERFORMERS AXEL GUÉRIN & ALEXANDER VANTOURNHOUT | GECREËERD IN SAMENWERKING MET EMMI VÄISÄNEN & AXEL GUÉRIN | COMPONIST ANDREA BELFI | DRAMATURGIE RUDI LAERMANS | LICHTONTWERP CAROLINE MATHIEU | VOORSTEL LICHTONTWERP HARRY COLE | TECHNIEK RINUS SAMYN | KOSTUUMS ANNE-CATHERINE KUNZ | CONCEPT SCENOGRAFIE BJORN VERLINDE | OUTSIDE EYE ANNELEEN KEPPENS, MARIA FERREIRA SILVA | MET DANK AAN SÉBASTIEN HENDRICKX, VERA TUSSING, ESSE VANDERBRUGGEN | SPREIDING FRANS BROOD PRODUCTIONS | COMPANY MANAGER ESTHER MAAS | PRODUCTIEMANAGERS AÏDA GABRIËLS, BARBARA FALTER, KIKI VERSCHUEREN | PRODUCTIE NOT STANDING | COPRODUCTIE KUNSTENCENTRUM VOORUIT, GENT (BE), PERPLX, MARKE (BE), CENTQUATRE, PARIS (FR), CIRQUE-THÉÂTRE ELBEUF (FR), SUBSISTANCES, LYON (FR), THÉÂTRE DE LA VILLE DE LUXEMBOURG, LUXEMBOURG (LU), MA SCÈNE NATIONALE – PAYS DE MONTBÉLIARD (FR), LES HIVERNALES CDCN, AVIGNON (FR), MALPERTUIS, TIELT (BE), THEATER FREIBURG (DE), THÉÂTRE DES QUATRE SAISONS, GRADIGNAN (FR), THÉÂTRE DE L’ARSENAL, VALDE-REUIL (FR) | RESIDENTIES LES BALLETS C DE LA B, GENT (BE), KUNSTENCENTRUM VOORUIT, GENT (BE), STUK, LEUVEN (BE), SUBSISTANCES,