MIET WARLOP / IRENE WOOL — AFTER ALL SPRINGVILLE / DISASTERS AND AMUSEMENT PARKS Op de scène staat een huis. Het stoot kleurige rookslierten uit en wat later een man in het groen met een vuilniszak in de hand, klaar om buiten gezet te worden. Het huis is een springplank, een trampoline voor de verbeelding. Zijn wij klaar voor de sprong in het ongewisse? Worden we getuige van een surrealistisch spektakel of krijgen we de onderliggende realiteit (eindelijk!) te zien zoals ze is, open en bloot, kwetsbaar en blind kwetsend? Het huis is als een lichaam. Door de openingen slikt het bezoekers op en spuwt ze weer uit. Rond het huis cirkelen vreemde wezens, half mens, half ding. Vanuit menselijk oogpunt zijn ze niet helemaal ontwikkeld. Armen ontbreken. Ze zien nauwelijks wat. In al hun onbeholpenheid geven ze zich totaal. Hier en nu. Ze snuffelen rond, verleiden, schreeuwen om genegenheid. De karakters kunnen alleen maar zijn wie of wat ze zijn. De tafel wil niet liever dan aantrekkelijk zijn om rijkelijk gedekt te worden. De elektriciteitskast staat op springen. Voor het oog van een camera op wieltjes vormt zich heel even een groep. Smile! Alleen de toeschouwers bewaren het overzicht. Voor hun ogen voltrekt zich het ene na het andere individuele drama, onafwendbaar als de knallen tijdens een vuurwerk of een shoot out. Tot het huis en het landschap de scène opnieuw inpalmen. Alles gaat gewoon door. In het atelier en de verbeeldingswereld van Miet Warlop is alles voortdurend in beweging. Onderdelen vloeien samen in één grote, wervelende transformatie. Karakters en beelden uit de ene voorstelling duiken op in de andere. Soms gaan ze een eigen leven leiden. Zo wandelde de tafel uit Springville – wit gesteven tafelkleed, elegante vrouwenbenen in zwarte panty en pumps – een galerie binnen en werd een op zichzelf functionerende installatie. Twaalf jaar na de première neemt Warlop de voorstelling opnieuw op als een herinnering die herbeleefd moet worden of een eigen song die ze met een nieuwe groep performers wil coveren. Ze is er klaar voor. De tijd is er klaar voor. Heel wat vragen blijven. Hoeveel plaats neem je in, lichamelijk en geestelijk? Welk effect sorteren je gebaren? Hoe verhouden we ons tot elkaar? Hoe elkaar verdragen in een beperkte ruimte? Hoe een gemeenschap vormen wanneer we elkaar niet of nauwelijks zien? Altijd ontsnapt er wat. Het zou tragisch zijn als het niet zo grappig was. Miet Warlop paart de totale ontreddering na een natuurramp aan de opluchting van een tekenfilm of slapstick. Soms wil je het jaren later opnieuw zeggen.
Omdat de vragen niet zijn opgelost. Omdat je in tussentijd ouder bent geworden en andere dingen hebt gemaakt en meegemaakt. Omdat het beter en preciezer kan, met meer ademruimte en minder afval. Omdat het best nog een keer gezien mag worden. Of gewoon: voor het hernieuwde spelplezier.
Hieronder vind je het interview van Liv Laveyne met Miet Warlop (De Morgen, 14 mei 2009) n.a.v. de eerste reeks van Springville
DANS / PERFORMANCE WO 22 & DO 23 MAA - 20:30 STUDIO MANHATTAN 45’
HET IS VERBODEN FOTO’S OF VIDEO’S TE MAKEN TIJDENS DE VOORSTELLING — TAKING PICTURES OR RECORDING VIDEO IS PROHIBITED DURING THE PERFORMANCE
Miet Warlop ontketent rampen in ‘Springville’ Van kleine en grote disasterkes Springville: het klinkt als een liefelijk lenteoord maar bij theatermaakster Miet Warlop (31) is niets wat het lijkt. “Er zijn vijf personages vertolkt door zes acteurs: iemand speelt een tafel en ik ben een doos.” In haar nieuwste performance giet Warlop haar fascinatie voor objecten en slapstick in diverse rampscenario’s. Dit weekend waait er weer een frisse wind doorheen Kortrijk tijdens de zevende editie van het Freshfestival, waar diverse creaties gemaakt onder de vleugels van kunstencentrum Buda worden getoond. Maar voor Miet Warlop dreigt er enkele dagen tevoren even storm. “Mijn huis wil gelijk niet openvallen”, laat ze ons weten. Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren zo schreef Elsschot al maar die bevinding heeft Warlop nog nooit tegengehouden. Sinds het voltooien van de 3D-opleiding van de Academie in Gent volgt ze koppig haar eigen creatieve weg. De theaterinstallatie Huilend hert, aangeschoten wild, met onder andere een huilende vrouw bedolven onder zakdoekjes, getuigde van een sterke beeldesthetiek en -dramatiek en was meteen goed voor winst op Theater aan Zee in 2004. In de fysieke performance Sportband/Afgetrainde klanken beulde ze haar acteurs/muzikanten af. Tijdens het tweejarige residentieproject De Bank bij het Gentse theater Victoria maakte ze onder de titel Berg/ Hoop: Proposities een reeks intrigerende objectperformances. Stoelpoten met broeken werden benen, leuningen armen, terrasstoelen kwamen tot leven en gingen op kroegentocht. Met veel zin voor humor en poëzie maakte Warlop voorwerpen tot mensen. In haar nieuwste voorstelling is het tijd voor de omgekeerde beweging.
CONCEPT & REGIE MIET WARLOP PERFORMANCE HANAKO HAYAKAWA, WINSTON REYNOLDS/EMIEL VANDENBERGHE, MYRIAM ALEXANDRA ROSSER/ MARGARIDA RAMALHETE, MILAN SCHUDEL/KEVIN FAY, WIETSE TANGHE/FREEK DE CRAECKER, JARNE VAN LOON KOSTUUMS SOFIE DURNEZ PRODUCTIELEIDER ROSSANA MIELE TECHNISCH DIRECTEUR PATRICK VANDERHAEGEN TECHNIEK EVA DERMUL, JURGEN TECHEL, BART VAN HOYDONCK PRODUCTIE MIET WARLOP / IRENE WOOL VZW COPRODUCTIE HAU HEBBEL AM UFER – BERLIN (DE), KC BUDA (BE), KC VOORUIT (BE), PERPODIUM (BE), DE STUDIO ANTWERPEN (BE), INTERNATIONALES SOMMERFESTIVAL KAMPNAGEL (DE) MET DE STEUN VAN DE TAXSHELTER VAN DE BELGISCHE FEDERALE OVERHEID, DE VLAAMSE OVERHEID, STAD GENT (BE) MET DANK AAN KC CAMPO (BE), TAZ – THEATER AAN ZEE & CC DE GROTE POST (BE), AMOTEC (BE), BENNERT VANCOTTEM | SPREIDING FRANS BROOD PRODUCTIONS