LOUISE LECAVALIER — STATIONS Deze tekst is de vertaling van een interview met Louise Lecavlier door Anne Viau voor het festival TransAmériques, Montréal, mei 2020. Waarom koos je na je twee vorige duetten nu voor een solo? Hoe is het stuk ontstaan? Ik wist al snel dat deze voorstelling een solo zou worden. Het bewegingsmateriaal is zo persoonlijk dat enkel ik het kon dansen. Het werk beschrijft precies waar ìk me op dit moment in mijn leven bevind. Ik repeteer dus ook helemaal alleen in ruimtes die tegelijk nieuw en vertrouwd aanvoelen, alsof de ridder zijn harnas heeft afgeworpen. Het stuk ontstond uit zichzelf, gedragen door de muziek, vooral die van saxofonist Colin Stetson. Beetje bij beetje kreeg een eerste, meditatieve scène vorm. Daarna ontstond er een tweede, meer primitieve scène zoals een schreeuw of een kreet. Die werd gevolgd door een derde bijna speelse scène. Een vierde scène was aanvankelijk wild en ongeremd maar werd een zwevend, etherisch stuk. Ik besloot om de vier scènes of choreografieën te laten zoals ze zijn, onafhankelijk van elkaar. De voorstelling zie ik als een aaneenschakeling van zich ontvouwende, verschillende ‘stations’; van het ene baken naar het andere als de fasen van een persoonlijke ‘reis’. Je zou ze kunnen zien als plaatsen waar ik ben geweest, verschillende fasen van mijn leven, aspecten die nog steeds een deel zijn van wie ik ben. In tegenstelling tot So Blue en Battleground, neem ik in deze voorstelling de tijd om te genieten van de specifieke sfeer van iedere scène apart. Ik weet niet meer of die ‘stations’ nu echt gescheiden zijn, of dat het gewoon markeringen zijn die de ups en downs van mijn leven weergeven. Het woord ‘station’ vind ik fascinerend omdat het een stop impliceert, een pauze, terwijl ik iemand ben die constant in beweging is. Ik beperkte me tot maar vier ‘stations’ om zo mezelf te dwingen om dieper op elk deel in te gaan. Ik sta alleen op het podium - ondergedompeld in een doolhof met mijn eigen razernij. In So Blue en Battleground en ook in deze voorstelling zijn de dramaturgie en het decor minimalistisch. Betekent dat dat het
lichaam, gedreven door de muziek, het hele verhaal vertelt? Ik heb de natuurlijke neiging om dingen tot een minimum te beperken, tot datgene wat voor mij onmiddellijk toegankelijk is en wat dansbaar is: mijn lichaam, mijn mentale en fysieke energie, mijn hart dat zich laat meeslepen (door duizenden indrukken en herinneringen). Mijn taak is om er te zijn, om aanwezig te zijn, om de vereiste fysieke en mentale inspanning te leveren. Ik geloof dat dat genoeg moet zijn, ook al lijkt het misschien niet veel. Niettemin gaat het om een herhaalde inspanning, dingen moeten dag na dag opnieuw gedaan worden. Het is zeer veeleisend, zeer intens. Daarom voeg ik er vrijwel niets anders aan toe. Ik ben bang dat wat ik nog zou toevoegen overbodig zou zijn, om nog maar te zwijgen van de inherente aanspraak om alleen op het podium te staan. De bescheiden witte repetitiestudio waar ik werk is een lege ruimte en dat vind ik inspirerend. Ik vul hem met dans, muziek, ideeën, beelden en zweet. Die zonovergoten studio waarvan het licht met het uur verandert, elke dag, elk seizoen … dat is mijn decor. Het is een verrassende, soms goddelijke en magische partner. Ter vergelijking: ik zie de scène als een grote leegte. Meestal is het er koud en modern, doordrenkt van een verpletterende inertie; daar tegenin vliegen is een echte uitdaging. Iedere keer opnieuw twijfel ik of het me zal lukken. Het is onmogelijk zonder licht, maar als er licht is en als ik mijn plaats op het podium kan vinden … dan is dat mijn favoriete decor. Zorgt die extreme fysieke energie tot een vorm van catharsis, zoals de wervelende derwisjen die als inspiratie dienden voor So Blue? Het wordt allemaal heel duidelijk en eenvoudig als ik mijn lichaam tot het uiterste drijf. Op dat moment ben ik min of meer vrij van gedachten en verlangens. Het is mijn manier om te reageren op de eisen van het leven. De natuurlijke stoffen die het lichaam afscheidt, geven me een goed gevoel, zelfs op momenten van stress of pijn. Het is heel bevredigend om te dansen, een dagelijkse zuivering, maar
DANS DI 7 MAA - 20:00 30CC/SCHOUWBURG HET IS VERBODEN FOTO’S OF VIDEO’S TE MAKEN TIJDENS DE VOORSTELLING. — TAKING PICTURES OR RECORDING VIDEO IS PROHIBITED DURING THE PERFORMANCE.
CHOREOGRAFIE & PERFORMANCE LOUISE LECAVALIER CHOREOGRAFISCH ASSISTENT & REPETITOR FRANCE BRUYÈRE LICHTONTWERP ALAIN LORTIE SCENOGRAFISCH ADVIES MARC-ANDRÉ COULOMBE MUZIEK COLIN STETSON, SUUNS AND JERUSALEM IN MY HEART, TEHO TEARDO & BLIXA BARGELD ORIGINELE MUZIEK & ARRANGEMENTEN ANTOINE BERTHIAUME KOSTUUMONTWERP YSO, MARILÈNE BASTIEN TECHNISCHE LEIDING & PRODUCTIEMANAGEMENT FRANÇOIS MARCEAU PRODUCTIE FOU GLORIEUX COPRODUCTIE TANZHAUS NRW (DÜSSELDORF), HELLERAU – EUROPEAN CENTRE FOR THE ARTS (DRESDEN), FESTIVAL TRANSAMÉRIQUES (MONTREAL), USINE C (MONTREAL), HARBOURFRONT CENTRE, PERFORMING ARTS (TORONTO), NATIONAL ARTS CENTRE (OTTAWA), SFU WOODWARD’S CULTURAL PROGRAMS (VANCOUVER), DIFFUSION HECTOR-CHARLAND (L’ASSOMPTION ET REPENTIGNY) FOU GLORIEUX WORDT GESTEUND DOOR CONSEIL DES ARTS ET DES LETTRES DU QUÉBEC, CANADA COUNCIL FOR THE ARTS, MONTREAL ARTS COUNCIL