Het voorjaar van 2026 klopt aan de deur. Terwijl de dagen weer langer worden en de eerste warme zon zich laat zien, ontwaakt ook onze wijk langzaam uit haar winterrust. Het nieuwe groen, de geuren van frisse bloesems en de hernieuwde levendigheid nodigen ons uit om weer naar buiten te komen.
Dit jaar bruist onze buurt meer dan ooit. Nieuwe initiatieven, vertrouwde activiteiten en warme ontmoetingsmomenten zorgen ervoor dat iedereen zich thuis kan voelen. In deze editie van de wijkkrant delen we inspirerende verhalen, handige weetjes en een blik op alles wat er dit voorjaar te beleven valt.
Steven Vandeput Tom Thijsen
Burgemeester Schepen van Wijken
Dag van de Buren – vrijdag 29 mei
Op vrijdag 29 mei vieren we in alle Hasseltse wijken en deelgemeenten de Dag van de Buren. Dé ideale gelegenheid om elkaar beter te leren kennen en de gezelligheid van de buurt te delen. Inschrijven kan al vanaf twee buren. Elke deelnemende straat of buurt krijgt een startpakket met uitnodigingen, raamaffiches, versiering en lekkers. Bovendien maken vijf burenfeestjes kans op een bezoek van een ijskar.
Heb je een buur die een extra schouderklop verdient? Deel je verhaal — vijf mooie inzendingen worden verrast met een bloemenboeket.
Meer info: www.hasselt.be/dagvandeburen
Buitenspeeldag – woensdag 22 april
Op woensdagnamiddag 22 april gaan de kinderzenders weer op zwart voor de Buitenspeeldag. De stad wil daarmee het buitenspelen, bewegen en ravotten extra in de kijker zetten.
Kinderen kunnen terecht op twee plekken: het Kapermolenpark (13 tot 17 uur) en Domein Kiewit (13.30 tot 16.30 uur). Inschrijven hoeft niet en alle activiteiten zijn gratis.
Meer info: https://uitin.hasselt.be/nl/buitenspeeldag
Raadsel uit de oude doos
Dorpsfeest bij gouden bruiloft van Alfons Knuts en Natalie Renaers Luc Cox uit de Kleinstraat vertelt. ‘Het is een foto van de gouden bruiloft van zijn grootouders: Alfons Knuts en Natalie Renaers. Hun huis stond in de Kleinstraat. Een 50-jarig huwelijksjubileum kwam vroeger niet vaak voor. Mensen werden niet zo oud als nu. Het uitzonderlijke gebeuren werd dan ook een groot dorpsfeest op Oudjaar-Nieuwjaar 1960-1961. In een feestelijke optocht beeldden buren en leden van allerlei verenigingen het leven van ‘peet en mam’ uit. In een grote tent op de wei vierden en dansten de Godsheidenaren ter ere van het gouden paar.’
Deze verklede mensen zag je in de vorige Godskesgazet. ‘Wie weet hier meer van?’, vroeg Godskesgazet.
Alfons en Natalie kregen 7 kinderen: 3 meisjes en 4 jongens. De jubilarissen zitten tussen dochter Josée en haar echtgenoot Maurice Cox. Luc pronkt in de armen van zijn broer Guido.
‘Alfons moest tijdens WO I liefst 4,5 jaar dienstdoen als soldaat in de Westhoek. Hij was lansier te paard. Gelukkig overleefde Alfons de strijd achter de IJzer. Toen hij thuis arriveerde, herkende zijn 5-jarig zoontje hem niet. De zoon had zijn vader nog nooit gezien. Na de oorlog ontving Alfons liefst zes decoraties voor zijn verdiensten bij de verdediging van het vaderland. Als jongste petekind van Alfons kreeg Luc de oorlogsdecoraties van zijn ‘peet’ cadeau.’ ‘Na de oorlog werkte Alfons voor de spoorwegen. Natalie ging in dienst bij de Hasseltse doktersfamilie Nolens.’
Tekst Rik E. - Foto’s uit het archief van Luc Cox
‘Ik heb in mijn leven veel geweend, een bleiterke ben ik’
‘Ik werd gepest. Ik ben hoogblond, zeg maar ‘ros’. De kinderen op de dorpsschool riepen me als kind al na: ‘Hey Rosse’. Ik werd vernederd en was gefrustreerd. Ik durfde nauwelijks reageren’.
Jos Cosemans uit de Kiezelstraat in Godsheide is 66 en staat al zijn leven lang niet gemakkelijk in het leven.
Hij nam voor zichzelf het besluit om met zijn verdriet naar buiten te treden. Jos besloot een seintje te geven aan onze redactie, met de vraag of hij zijn verhaal kon brengen in de Godskesgazet. Zijn relaas is niet prettig en vertoont verdriet en pijn, lijden en frustraties.
Wij zochten hem op.
‘Ik kreeg Parkinson, 4 jaar geleden. Dat doet me veel pijn. Ik heb recent 2 jaar in de psychiatrie gezeten. Aanvankelijk durfde ik dat niet te zeggen. Maar ik realiseer me heel goed dat er nog andere mensen in mijn situatie zitten. Dus ik wil mijn verhaal vertellen.’
‘Er gebeurde veel in mijn kindertijd. Alle feiten en gebeurtenissen opnoemen, dat kan ik niet, dat zijn er te veel. Op een keer toen ik na school naar huis wandelde, wachtte iemand me op, schopte mij neer en plaatste zijn klauwen op mijn lijf. Ik liep wenend naar huis. Mijn ouders zijn toen samen met mij naar dat gezin gegaan, maar ik draag blijvend de pijn en de kwetsuur.
Tekst en foto Jaak N.
Ik probeer te beschrijven hoe het voelt om vernederd te worden. Je voelt je dan niks waard en je durft je niet te verzetten. Je krijgt zoveel pijn over je heen dat je er extreem angstig van wordt.’
‘Ik deed mijn best om deel te nemen aan het gemeenschapsleven. Ik voetbalde bij Godsheide VV. Dat was een intense tijd. Ik was geen toptalent, eerder een houterige spelverdeler. Maar ik scoorde wel regelmatig.
Ik volgde conservatorium en speelde gitaar. Ik speelde huwelijksmissen en recepties. Maar ik kreeg een fysisch probleem aan mijn handen. Mijn vingers wilden niet meer, waardoor ik moest stoppen met spelen.’
‘Ik toon mijn pijn en ween dagelijks weer. Ik bezoek nog steeds een psychiater. Omdat ik een immens verdriet met mij meedraag, wederkerend verdriet, dat ik niemand toewens.’
Ter voorbereiding op ons bezoek schreef Jos een 7-pagina’s tellende tekst. Hij geeft aan dat hij mogelijk zal huilen als hij de tekst voorleest. Jos leest traag en bewogen. Hij neemt adempauzes bij moeilijke passages en licht uitgebreid toe. Wij luisteren geboeid naar treffende
bewoordingen zoals: ‘De morgenstond heeft pijpenstelen in haar mond. De grauwe avondschemering, ik tuur naar een zompige ondergrond.’
Jos is bereid zijn tekst te delen met mensen die interesse hebben (op eenvoudig verzoek verkrijgbaar bij rtc@skynet.be).
Jos is nu op een punt gekomen dat hij momenten van geluk heeft. Die vindt hij thuis in zijn veranda, in zijn tuin en in zijn klein dierenpaleis. Daar kan hij creatief
zijn. Jos maakt creaties met een grote diversiteit van materialen. Dat geeft hem rust en warmte. Spontaan biedt hij ons één van zijn creaties aan: ‘Want ik voel geluk als ik iets kan weggeven en ik wil liever geven dan krijgen. Ik heb nog een mooie collectie gitaren die ik niet meer kan bespelen. Hopelijk ontmoet ik iemand die wil leren gitaar spelen en kan ik op die manier iemand op een mooi groeipad zetten. Schrijf dat maar in uw bladje!’
Jos maakt creaties met een grote diversiteit van materialen. Dat geeft hem rust en warmte.
Hoe zit het met onze Olympische atleet Corné?
Een aantal edities geleden stelden we jullie Cornelian voor, jongste van vier broers, Godsheidenaar maar bovenal Olympisch zwemmer. Bij ons vorig gesprek had hij al 9 medailles verdiend. We gingen opnieuw bij hem langs om te polsen hoe het mijn sportieve ambities zit. Daar konden we meteen zijn collectie medailles bewonderen die hij mooi uitgestald bewaart.
Ook dit jaar vinden de Special Olympics plaats in de Hoge Venen, maar datzelfde weekend staat er
om zich voor te bereiden op zijn tiende deelname aan de Special Olympics. Naast zwemmen houdt hij zijn conditie ook op pijl met crossfit in het weekend.
Iets dat hem voor de wedstrijd steeds geluk brengt, is het aanslaan van de borst ter hoogte van het hart. Hierbij kijkt hij naar de hemel, waar hij weet dat zijn grootouders voor hem supporteren.
Supporter jij volgend jaar bij Hemelvaart ook mee voor onze kampioen?
Tekst Kaat B. - Foto’s mama Christel
Waarom?
Je hebt het je waarschijnlijk ook afgevraagd toen je deze foto zag voorbijkomen in de plaatselijke krant of op social media: ‘Waarom in Godsnaam springen mensen op een winterse zondag in ijskoud water?’
Ik vraag het aan mijn 2 buren, Johan en Véronique uit de Bosstraat.
‘Het begon eigenlijk een 10-tal jaar geleden’, vertelt Véronique. ‘We gingen met een sportief groepje vrouwen naar zee. Daar hoort een ochtendloopje bij op het strand.
Iemand kreeg de dwaze ingeving om ook een frisse duik te nemen. Het was impulsief, slecht voorbereid maar we hebben ontzettend gelachen.’
Ondertussen wordt er niet enkel in zee geijsbeerd maar doen de dames ook mee aan de Hasseltse Nieuwjaarsduik.
‘We hebben ons met enkele mannen laten verleiden om mee te bibberzwemmen’, gaat Johan verder.
‘Het is echt zot. Eerst warmlopen, dan verstand op nul, springen en lachen.’
‘Als je na de eerste duik uit het water komt, is het gevoel overweldigend’, glundert Veronique. ‘Je gloeit helemaal. Dit jaar hebben we 3 maal gesprongen en dat was toch te veel. Ik had achteraf zo koud dat de glühwein uit mijn bekertje bibberde.’
Bij deze weten we het voor altijd:
Daarom: Puur voor het plezier!
Tekst Renilde C. - Foto: stadsfotograaf Inge Delee Wolskenaar Johan
Hoe zou het zijn met Gaston?
Bregje wint
Humo’s
Comedy Cup 2025
Je kon er niet naast kijken in de media. Vrt nws bracht het als volgt:
Voor de tweede keer in de geschiedenis van de comedywedstrijd (die aan zijn 15e editie toe was), pakt een vrouwelijke comedian de hoofdprijs. Bregje Iding (28) was volgens de jury de finaliste met de meest frisse verschijning en inhoud, met het grootste groeipotentieel.
Daar word je als Godsheidenaar toch blij en fier van. Bregje is immers de dochter van Gudrun, die jarenlang haar column in de Godskesgazet schreef onder de titel ‘Ik ging wandelen met Gaston en ik kwam tegen’. Godskesgazet zoekt Gudrun op in haar nieuwe thuis ‘Blue lofts’ in de Heilig Hartwijk. Ik word enthousiast begroet door Gaston die nog hetzelfde schattige hondje is van vroeger.
‘Verhuizen uit Godsheide was niet zo vanzelfsprekend’, vertelt Gudrun. ‘Bregje zou bouwen op een deel van ons perceel, de plannen van het huis waren al klaar maar een relatiebreuk veranderde alles. Bregje gooide haar hele toekomst om en verhuisde naar Antwerpen. Het huis was zo leeg zonder de kinderen. Zoon Aaron was al heel hele tijd eerder uitgevlogen naar Maastricht, waar hij arts is.’
De Chinezen
Bregje kreeg een job als ‘lachregisseur’ bij productiehuis De Chinezen. Het was haar taak om saaie programma’s plezanter te maken.
Tekst Renilde C. - Foto’s Gudrun Bongaerts
The Joker
Daarbuiten trad ze regelmatig op in Comedy Café The Joker in Antwerpen. Op die manier kon ze testen welke grappen echt werkten en kreeg ze podiumervaring.
Selecties
Humo’s Comedy Cup lokte deze keer meer dan 150 inschrijvingen. Na de voorrondes en een halve finale bleven 3 finalisten over. In een volgepakte Arenbergschouwburg viel de beslissing.
VRT NWS:
En dan komt het op scherpte aan, presteren op het moment van de waarheid, de vorm van de dag. En toen dreef Bregje Iding boven.
Ook in de liefde is Bregje ondertussen goed terechtgekomen. Ze straalt aan de zijde van Mathieu Terryn, frontman van de Nederlandstalige popband Bazart.
Bregje steekt 2 dikke duimen op na haar overwinning, speciaal voor mama.
‘Gisteren ben ik samen met haar op pad geweest voor haar outfit voor de Mia’s’, vervolgt Gudrun. ‘In Antwerpen reageren de mensen eerder ‘cool’ op een bekend gezicht maar in Hasselt krijgen we altijd een heel warme ontvangst.’
Toekomst
Bregje wil zich de volgende jaren volledig focussen op comedy. Haar act voor de Comedy Cup duurde twintig minuten. Die wil ze verder uitbouwen naar een avondvullende zaalshow van anderhalf uur.
Hopelijk passeert ze in 2027 ook in CCHA, wij gaan alvast kijken!
Uit ’t Hart
Gudrun gaat nog steeds wandelen met Gaston, ze komt nog steeds mensen tegen en schrijft daar haar column
over. Het zijn de buren van wijk Heilig Hart die nu kunnen genieten van het verslagje van haar ontmoetingen. Soms filosofisch, soms kritisch maar vaak ook komisch. De appel valt niet ver van de boom.
Gaston weet zich altijd in het middelpunt te posten
Beestig Godsheide:
‘Viervoeters
(r)apporteren en geven de stok door’
Dag lieve buren, Mag ik mij even voorstellen?
Ik ben Siebe. Een trotse, ietwat grijzende — maar nog altijd charmante — Ierse Wolfshond van 9 jaar jong. Officieel behoor ik tot het ras van de grote jachthonden, maar in de volksmond ben ik gewoon een GVD: een
Grote Vriendelijke Reus.
Voor wie mij nog niet gespot heeft: ik ben die grote blonde hond die elke dag trouw een half uurtje op wandel gaat met mijn baasjes, Peter of Christel. Mijn vaste ronde? Een gezellig toertje via de Bosstraat, langs de Kredietbank, de Maastrichtersteenweg, de Nieuwe Steenweg en dan weer netjes terug naar huis — Bosstraat 184, voor wie me eens wil uitwuiven.
In mijn jonge, wilde jaren zagen die wandelingen er iets avontuurlijker uit. Toen kon ik nog vrij ravotten in de weiden langs het spoor en het fietspad. Rennen, snuffelen, springen… ach, mooie tijden! Nu hou ik het wat rustiger. Een waardige heer moet zijn energie goed verdelen, nietwaar?
Eenmaal thuis hoor ik eigenlijk braaf op mijn mat te gaan liggen. Dat is althans de officiële regel. Maar tussen ons gezegd en gezwegen: de leren zetel ligt
Artikel en foto’s ingestuurd door Peter Govaerts
In vol ornaat.
toch écht een stuk comfortabeler. Ik zie het als kwaliteitscontrole van het meubilair.
Hoewel ik een Ierse Wolfshond ben, denken veel mensen dat ik een paard ben. Dat vind ik eerlijk gezegd een beetje overdreven. De kinderen daarentegen noemen mij een ijsbeer — en dat beschouw ik als een groot compliment! Een knuffelbare ijsbeer, dat klinkt toch veel beter dan een paard?
Laat mijn indrukwekkende gestalte u trouwens niet misleiden: ik ben een echte knuffelbeer. Ik hou van geaaid worden, van een vriendelijk praatje (ik luister aandachtig!) en van wat gezellige aandacht. In mijn hart ben ik vriend van iedereen — zelfs van de katten en vogels rondom ons huis. Helaas zijn zij nog niet helemaal overtuigd van mijn goede bedoelingen.
Kleinzoon Lio geniet van Siebe, en omgekeerd.
Volgens mijn baasjes ben ik soms een ‘blonde pussy’ of gewoon ’blondie’.
Tja… Zo groot als ik ben, zo zacht is mijn hartje. Vraag dat maar aan Lio, de jongste aanwinst van de familie.
Voor hem smelt ik helemaal.
Zie je me dus eens passeren tijdens mijn dagelijkse ronde? Geef gerust een glimlach of een aaitje. Ik beloof dat ik mijn beste ijsbeer-impressie zal doen.
Een vriendelijke poot van Siebe
Siebe en dochter Eva
In de leren zetel met baasje Peter
De eerste cafés ontstonden in de 17de eeuw. Het waren koffiehuizen, daarom spreken we nog steeds over 'cafés’.
Café De Zwaan
Ook Café De Zwaan, op de hoek van de Platte-Vijversstraat en de Kiezelstraat, heeft een lange geschiedenis die zou teruggaan tot de 17de eeuw. Oorspronkelijk hoorde het café bij de boerderij van de uitbater, goed gelegen naast de kerk en de pastorij. Dat was belangrijk, in veel dorpen vond men cafés op die plaats.
Na de mis konden de kerkgangers een kaartje gaan leggen of biljarten in hun stamcafé in de schaduw van de kerk. Men deed ook aan 'haantjes
zingen'. Mensen brachten hun kleine zanghanen mee en er werd ingezet op hoeveel keer een haan zou kraaien per half uur. Er werd geteld hoe vaak elke haan kraaide en wie het best gegokt had was de winnaar.
Tekst Lidy O.
Archieffoto uit ‘Godsheide en Malpertuus, warm aanbevolen’
Pentekening van Steven Wilsens, lang geleden verschenen in De Standaard
Veel Godsheidenaren, maar ook andere Hasselaren bewaren fijne herinneringen aan die periode. Jos Lens reageerde op onze oproep.
Dit is zijn verhaal:
'Wij wonen sinds december 1975 in de Heidebloemstraat 2 (op de hoek met de Sluisstraat), toen een nieuwe verkaveling waar al snel meerdere woningen gebouwd werden.
Enkele jaren later begon toen al het jaarlijkse wijkfeest onder impuls van vooral Guy Appermont, Lode Colson en Lambert Poosen voor de bewoners van de Heidebloemstraat en de Sluisstraat.
In het begin nog in een houten barak op het domein van de Kids daarna gevolgd door uitbundige barbecues in de wijk.
Traditioneel sloot de harde kern telkens het feest af bij Meineke en Frans in de Zwaan en dat tot in de heel vroege uren...
Ik herinner mij nog dat als wij binnen kwamen langs de voordeur er links een kleine slaapkamer was waar Frans dan al lag te slapen, maar met de deur open....
De biljart stond in het midden maar Meineke vreesde het ergste als wij 'probeerden' er fatsoenlijk gebruik van te maken.
Als ik het mij goed herinner hebben wij dit 'volgehouden' tot Meineke er mee gestopt is. Zalige herinneringen!'
In de jaren 90 kwam De Zwaan in handen van Steve Stevaert die het café later weer doorverkocht. De Zwaan werd geleidelijk aan getransformeerd tot de mooie brasserie die het nu is. Je kan er lekker eten en drinken maar dansen op de mesthoop lukt niet meer!
PAASMAANDAG
GODSHEIDE CENTRUM
6 APRIL 2026 - 14u tot 17u
Handen in de aarde en goesting
De eerste bijeenkomst van Godske Leeft voelde een beetje als het begin van iets dat nog alle kanten uit kan, maar waarvan je nu al weet: hier zit energie.
Op een doordeweekse avond verzamelden een vijventwintigtal nieuwsgierige en geëngageerde dorpsgenoten zich om te luisteren naar een eenvoudig maar krachtig idee — een eetbare tuin op een stukje braakliggende grond van de stad.
Geen grote plannen met moeilijke schema’s, wel een helder verlangen: een plek maken waar fruit, noten en bessen kunnen groeien, waar kruiden geuren en bloemen bloeien. Maar het allerbelangrijkste: een fijne ontmoetingsplaats
creëren waar iedereen welkom is. Waar mensen elkaar vanzelf tegenkomen. Een plek om samen te werken, te ontspannen en elkaar te ontmoeten.
Het soort project dat niet begint met budgetten of regels, maar met handen in de aarde en goesting.
Tijdens de uitleg werd duidelijk dat de tuin zal vertrekken vanuit de principes van de biologische landbouw. Dat betekent: samenwerken met de natuur in plaats van haar te sturen, ruimte laten voor biodiversiteit en kiezen voor een aanpak die op lange termijn gezond blijft — voor bodem, planten én mensen. Het klonk niet als een theorie, maar als een houding.
Sfeerbeelden van de eerste bijeenkomst in het ontmoetingscentrum.
Tekst en foto’s Dirk L.
De vlag uit One Piece
Mooi detail van de avond was de keuze van een symbool: de vlag uit de Japanse tekenfilmreeks ‘One Piece’. Voor wie het verhaal kent, staat die vlag voor avontuur, verbondenheid en een groep die samen koers zet, elk met zijn eigen talent maar met hetzelfde doel. Geen hiërarchie, wel kameraadschap. Het is een speelse knipoog, maar tegelijk verrassend passend voor een project dat draait om samen iets opbouwen.
Wat vooral bijblijft, is de sfeer. Mensen die elkaar nog niet kenden maar toch bleven napraten. Voorzichtige ideeën, veel glimlachen, en dat typische gevoel dat ontstaat wanneer een plan plots tastbaar wordt omdat er genoeg schouders zijn om het te dragen.
Als dit de toon zet voor wat komt, dan wordt die braakliggende grond binnenkort meer dan een tuin.
Dan wordt het een plek met verhalen, seizoenen en misschien zelfs een beetje avontuur — gewoon, midden in het dorp.
Binnendoor naar Kiewit
Veel Godsheidenaren hebben kwalijke gewoonten. Ze rijden met de auto van huis naar de kinderboerderij of naar de tennis of sporthal in Kiewit. Binnendoor! En terug naar huis, ook binnendoor! Opgelet: sinds kort is een slagboom met rood en soms groen licht in werking. Op de Borggravevijversstraat net voorbij het KIDS.
Vanaf nu moeten chauffeurs heel goed nadenken. Dat leren de verkeersborden ons. Gepensioneerden moeten overpeinzen: is het vandaag school of niet? Hoe langer je met pensioen bent, hoe verwarrender. Bestuurders moeten goed de klok kunnen lezen. Op een schooldag mag je tot 3 keer toe een periode niet door. Stel je horloge exact in, want één minuut
Tekst en foto’s Rik E. te laat betekent dat de computerslagboom onherroepelijk dicht is. Hoe kom ik aan zo’n uitzonderlijke vergunning? Want ik vind mezelf eigenlijk ook een beetje uitzonderlijk!
Wie goed luistert, hoort de chauffeur achter de slagboom vloeken.
Vlotramp Godsheide: 85-jarige herdenking op 14 februari 2026
Drie mensen die de vlotramp overleefden zijn nu nog in leven: Pierre en Jean Houben en Ilda Steegmans. Het zijn nu 90-plussers. Broers en zussen van de verdronken kinderen zijn intussen ook de 80 gepasseerd. Logisch dat deze mensen op leeftijd zich zorgen maken: wie gaat na ons het verhaal van het vlot doorgeven? Wie kan de tragedie die de families meemaakten verwoorden?
Godsheide zal het verhaal van de vlotramp niet vergeten.
Elk jaar vertellen juf Els en meester Geert in basisschool Campus Godsheide het verhaal van de verdronken kinderen. Met een aantal oude foto’s en getuigenissen uit kranten en een podcast erbij. Maar vooral met veel aandacht voor de pijn die deze ramp veroorzaakte in de getroffen gezinnen en in de buurt.
Het infobord staat vlak bij het kinderkerkhof.
De redactie van Godskesgazet zocht contact met de stad Hasselt om een infobord te plaatsen bij het kinderkerkhof. Dankzij een vlotte samenwerking is dit gelukt op de 85ste herdenkingsdag.
Bezoekers aan het kerkhof kunnen nu het relaas van het drama van 14 februari 1941 lezen.
In samenspraak met de communicatieen erfgoeddienst is de tekst neutraal verwoord. Geen zoektocht naar schuldigen en geen aandacht voor persoonlijke verhalen.
Nieuwe inwoners van Godsheide of bezoekers van het kerkhof krijgen dankzij dit infobord het verhaal van de vlotramp mee. Wie meer interesse toont, kan een QR-code scannen om het verhaal in het Godskes dialect te beluisteren. De leerlingen leggen een bloemetje neer op elk kindergraf.
Tekst Rik E. - Foto’s Bart Lambrichts - Foto Ilda en Yvette: Jos Dessers
E.H. Gerard Janssen zegent de graven op het kinderkerkhof. Na de zegening kunnen de familieleden zich naar het Ontmoetingscentrum begeven voor een sereen samenzijn aan de koffietafel.
Ook overlevende Ilda Steegmans is aanwezig. Haar dochter Yvette plaatst een zelfgemaakt bloemstuk ter ere van het broertje van Ilda en de andere slachtoffertjes.
Scan deze code om het verhaal in het dialect te beluisteren.
Elk jaar wordt op 14 februari in de kerk een herdenkingsdienst gehouden. Familieleden van de verdronken kinderen komen samen om hun dierbaren te gedenken.
Sylvester Steegmans van Koninklijke Harmonie
Demergalm speelt een tedere melodie. De burgemeester legt zijn erekrans bij het monument.
De naam van elk kind wordt gelezen en voor elk kind ontsteekt een medewerker een kaarsje.
Hasselts burgemeester Steven Vandeput woonde de 85-jarige herdenking bij. Hij stak het talrijke publiek een hart onder de riem. De stad heeft met plezier meegewerkt aan het infobord over dea vlotramp.
Het racket doet denken aan een tafeltennisracket en de bal is van plastic met gaten.
Jan en Gerd brengen pickleball mee van de States
In de Verenigde Staten van Amerika is pickleball een enorm populaire sport. Iedere wijk heeft wel zijn eigen terreintjes waar mensen samen spelen. Het is niet zo strikt georganiseerd. Er zijn geen vooropgestelde uren en teams, jong en oud, mannen en vrouwen spelen met elkaar. Het is een sportief maar zeker ook een sociaal gebeuren.
‘Pickleball is zo populair omdat het laagdrempelig is. Je hebt geen grote investering nodig, het is niet moeilijk, iedereen met een beetje balgevoel kan ermee starten. Het is bovendien niet belastend voor de schouders zodat je het ook op latere leeftijd nog kan doen.’, vertelt Jan.
Pickleball in Hasselt
Jan is voorzitter van HaPi club, Hasseltse Pickleball club. Zij hebben hun thuisbasis in de sporthal van de PXL in de Vilderstraat. Daar trainen
ze op zondagvoormiddag en op maandag- en donderdagavond. Ook het lidmaatschap is laagdrempelig, er wordt gewerkt met een tienbeurtenkaart.
‘Het is ontspannend om een balletje te slaan’, vult Gerd aan. ‘Ik doe het voor de sport maar zeker ook voor de fijne ontmoetingen.’
Wil je graag eens kennismaken?
Dan ben je welkom tijdens de training, de 2 eerste beurten zijn gratis. Meer info: www.HaPiclub.be
Mijn overburen Jan en Gerd hebben jaren in Amerika gewoond. Je ziet hen hier bij een typisch pickleballveld, dit is een badmintonveld met verlaagd net.
Tekst Renilde C. - Foto Jan Claessens
Lieve Gelders Fonds
In 2022 overleed Lieve Gelders, dochter van café-uitbaatster Vieke maar ook kunstenares, gemeenteraadslid en oprichtster van G-sport in Hasselt.
Ze was een geëngageerde vrouw die zich inzette voor kansarmen in binnen- en buitenland.
Ze behaalde zelfs de Prijs van de Vrede, jaarlijks uitgereikt door Pax Christi.
Na haar overlijden hebben heel wat mensen zich verenigd om haar werk verder te zetten met de oprichting van het ‘Lieve Gelders Fonds’.
Voor meer info kan je terecht bij Toon Hermans via toon.hermans@outlook.com of 0496 587 443
BOEK
"Lieve Gelders tussen ons"
Over het leven van Lieve Gelders met onuitgegeven dagboekfragmenten, getuigenissen, het belang van Lieve Gelders hier en in Marokko, geïllustreerde foto's ...
UITGAVE: einde mei 2026.
OPSTELLERS: Frans Swartelé en Toon Hermans
UITGAVE: Lieve Gelders Fonds
TEN VOORDELE VAN projecten in Marokko, die Lieve mee opgestart heeft en nu door ons verder gezet worden.
PRIJS: 15 euro in voorverkoop. (in voorverkoop is er een persoonlijk genummerd exemplaar!)
STORTEN IS BESTELLEN:
BE19 0834 5307 8212 Lieve Gelders Fonds (met vermelding naam en email)
SAVE THE DATE:
vrijdag 19 juni 2026
Eet- en herdenkingsavond Lieve Gelders, Lavendelhoeve
Vier nieuwe straten
ARTHUR RENQUETSTRAAT
Ik woon al lang niet meer in Godsheide maar kom er nog wel regelmatig.
Het is en blijft mijn mooie dorpje.
Laatst was ik frietjes halen bij Bèr en las daar in de Godskesgazet over de 4 nieuwe straatnamen waaronder de Arthur Renquetstraat.
Pastoor Renquet doopt Katia
Meteen moest ik denken aan de doop van onze dochter Katia in juni 1970. Het eerste kleinkind in het gezin Evers-Gauthier.
Een feestelijke viering was het samen met de peter en de meter (mijn papa en mama) en mijn 2 zusjes, die tante waren geworden. Ook overgrootouders en verdere familieleden waren erbij.
Alles ging goed, zelfs tijdens het ritueel met het water in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest gaf Katia geen kik. Natuurlijk werden er ook de nodige foto’s gemaakt.
Op het einde legde ik Katia in de armen van pastoor Renquet en hij keek heel verbaasd. Een beetje onbeholpen zei hij: ‘Ik heb nog nooit een baby in mijn armen gehad, dat is de eerste keer!’
Daar moest hij 71 jaar voor zijn geworden, onze mooie, waardige, statige dorpspastoor.
Artikel en foto ingestuurd door Jacqy Evers
VICTOR SMEETSSTRAAT
Als ik aan koster Smeets denk, hoor ik hem ‘Agnus Dei’ zingen in mijn hoofd. Wat een stem. Wat een geluid. Herkenbaar uit duizenden.
Warme jeugdherinneringen
Een paar jaar geleden ben ik nog eens naar de school gaan kijken en rook ik weer de geraniums en zag ik die grote stoof in de klas. Ik peins me suf hoe mijn juf nu ook weer noemde. Ik weet wel dat zij met hare lessenaar op een verhoogje zat dus als je naar voren moest komen moest je altijd een trapje op. Ik ben mijn rapporten nog eens gaan bekijken maar daar staat de naam van de onderwijzeres niet ingevuld.
Wat me wel opvalt is dat er aan de binnenkanten van de eerste en laatste bladzijden allemaal quotes staan van onder andere Kant en Plinius en Tolstoj en nog vele anderen.
Heftig wel op een rapport van eerste klassertje. Ik denk dan ook dat het meer bedoeld was voor mijn papa en mama. Nu lees ik dat er een spiksplinternieuwe school is gebouwd naar de maatstaven van deze tijd en die zal er wel héél anders uitzien dan toen. Verder heb ik genoten van de jarenlange lekkere frietjes stoofvlees van Bèr en dat iedere keer de kerkdeur wagenwijd openstond als ik er was dankzij Griet. Tegenwoordig meer uitzondering dan regel, spijtig genoeg. Mijn hartelijke dank en ik wens hen alle goeds.
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet!
Weet jij waar in onze buurt we dit mooie boomkapelletje gespot hebben?
Laat het ons weten via godskesgazet@de-unie-godsheide.be
Misschien heb je er ook een mooi verhaal bij. We publiceren het graag in onze volgende editie.
Nieuwe straat in Godsheide-Wolske: de Wolfstraat
De Godskesgazet bracht de afgelopen 2 jaar een boeiende reeks over de betekenis en de (historische) achtergrond van de straatnamen van Godsheide centrum, Malpertuus en Wolske. We dachten dat we rond waren, maar neen. Godsheide breidt uit, of beter gezegd Godsheide breidt in. In Wolske op het terrein tussen de Bosstraat, de Kiezelstraat, de Wolskestraat en de Nieuwe Steenweg wordt een nieuwe wijk geboren, met slechts één straatnaam: de Wolfstraat.
In het goedgekeurd besluit van de zitting van de gemeenteraad van Hasselt van 19 december 2025 lezen we:
‘De verkaveling VK2120 - OMV_202400679 is gelegen in Wolske. Wolske (of Wolfske) is een oude naam die al rond 1350 voorkomt. Het is onduidelijk waar die naam vandaan komt. Er wordt gesuggereerd dat het te maken heeft met wolven die soms opdoken aan de rand van de stad. Wie ze wist te vangen, kreeg daar een beloning voor. Aan de hand van deze topografische beschrijving is het voorstel voor de straatnaam: Wolfstraat.
Er vond een openbaar onderzoek plaats van 14 oktober 2025 tot en met 13 november 2025. Hierbij werden geen bezwaren ontvangen en werd een positief advies uitgebracht vanuit de socioculturele raad.’
Ter informatie:
het kiezen van een straatnaam gebeurt door in eerste plaats te kijken naar toponiemen op de locatie, historische naamgevingen van de buurt of het perceel zelf. Daarnaast is er ook een lange lijst met voorstellen die doorheen de jaren verzameld zijn van verschillende belangrijke personen, zowel vanuit het binnen- als het buitenland.
Team Trabant
blijft present op Levensloop Hasselt
In de wintereditie van de Godskesgazet plaatsen we de oproep voor nieuwe teams voor de 10de editie van Levensloop Hasselt op de kinderboerderij in Kiewit!
Voor Team Trabant, een hecht vriendinnenclubje, wordt het een heel bijzondere deelname. In 2012 kreeg Nathalie de diagnose van kanker. Zij nam als ‘vechter’ deel aan Levensloop. Het jaar nadien zette het hele clubje acties op en namen ze deel aan Levensloop onder de naam Team Trabant. Die naam verwijst naar het sympathieke Oost-Duitse autootje waarmee de vriendinnen een weekend hebben rondgereden. Trabant betekent bovendien ook ‘maatje’, een naam die staat als een huis
voor wat deze dames voor elkaar willen zijn.Eind 2025 heeft maatje Nathalie haar moedige strijd tegen kanker verloren.
Team Trabant gaat door
Ze verkopen opnieuw Paasbloemen aan De Spar op zaterdag 28 maart en je vindt hen ook weer in hun gezellige teamtent op Levensloop waar ze koffie en taart verkopen.
De vriendinnen willen op deze manier het goede doel blijven steunen, geld inzamelen om die afschuwelijke ziekte uit te roeien. Zij moeten hun maatje missen, samen ‘vechten’ is een eerbetoon aan haar.
Levensloop Hasselt
Zaterdag 25 april 2026 16:00 tot zondag 26 april 2026
16:00
Domein Kiewit
Tekst Renilde C. en foto’s Sabine Vandebroek en stadsfotograaf Inge Delee
Help, er zit een schrijver in mijn klas!
Evelien Gillis zit in het vijfde leerjaar en ze heeft al verschillende schoolkrantjes gemaakt. Ze laat de lezers van de Godskesgazet nu ook mee genieten van haar schrijverstalent.
Colofon
Lentequiz
21 maart start de lente, kijk jij daar ook zo naar uit? Om al in de sfeer te komen, heb ik een lentequiz gemaakt over bloemen Veel plezier !
1) Welke bekende bloembollen bloeien in de lente en staan bekend als het symbool van Nederland?
2) Waar hebben mensen met hooikoorts last van?
3) Wat is een andere naam voor de lente?
4) Welke bloembollen komen als eerste uit?
5) Welke kleur hebben de meest voorkomende narcissen in het wild?
6) Welke bloemen worden ook wel paasbloemen of paaslelies genoemd?
7) Welk insect bezoekt tot wel 2000 bloemen per dag?
De antwoorden staan op hun kop
eD jib
nessicraN
leeG
nessukorK
raajrooV
nelloP fo leemfiuts
nepluT
Deze wijkkrant is een initiatief van de dienst Wijkopbouw van Stad Hasselt i.s.m. dit vrijwillige redactieteam: Hoofdredactie: Dirk Lambrichts (dirk.lambrichts@outlook.com) en Renilde Cox (renilde.cox@telenet.be) Teksten en fotografie: Stad Hasselt, Dirk Lambrichts, Rik Emonds, Renilde Cox, Kaat Bogaert, Jaak Nijs, Lidy Olaerts, Britt Feytongs en Eline Valkeneers.
