Terwijl de dagen korter worden en de lichtjes onze straten weer doen schitteren, sluiten we 2025 af met een warm gevoel. Het was een jaar vol ontmoetingen, buurtfeesten en creatieve initiatieven die onze wijken deden bruisen.
Samen hebben we opnieuw bewezen hoe sterk verbonden we zijn, zelfs in de koudste maanden.
Ook in 2026 staat er heel wat moois op de planning. In deze wintereditie vind je een goedgevuld overzicht van activiteiten en nieuwtjes die jouw buurt doen leven. Laat je inspireren en geniet van de gezelligheid die deze tijd van het jaar met zich meebrengt.
Veel leesplezier!
Tom Thijsen Steven Vandeput Schepen van Burgemeester
Wijkopbouw
Vanaf 1 januari 2026 kan je het hele jaar door een erkenning én subsidie aanvragen voor je buurtcomité of wijkraad. Geen ingewikkelde administratie meer, gewoon klantvriendelijk en eenvoudig. Zo heb je meer tijd om samen activiteiten te organiseren, noden op te vangen en te signaleren en jullie buurt nog sterker te maken.
Wijkbudget: samen maken we Hasselt warm!
Heb je een idee dat de buurt dichter bij elkaar brengt? Een project dat gezelligheid en verbondenheid schept in de straat of wijk? Dan kan je nu een wijkbudget tot maximum 2.500 euro aanvragen om jullie plan waar te maken. Trommel minstens vijf buren op die mee achter het voorstel staan, en dien jullie aanvraag in vóór zondag 15 februari. Zo zetten we samen Hasselt in beweging!
Meer info en aanvragen: www.hasselt.be/wijkbudget.
Levensloop Hasselt zoekt nieuwe teams
Ken jij Levensloop?
Levensloop Hasselt is een jaarlijkse happening op de Kinderboerderij in Kiewit, waar teams 24 uur wandelen of lopen voor het goede doel, om geld in te zamelen voor Stichting tegen Kanker. Hiermee steunt men het wetenschappelijk onderzoek en de begeleiding van kankerpatiënten.
In 2026 vindt de 10de editie plaats op 25 en 26 april.
Steun een vriend of familielid met kanker. Vroeg of laat krijg je met kanker te maken in je naaste omgeving.
Zou jij iets willen doen voor die persoon, maar weet je niet wat?
Met Levensloop heb je de gelegenheid om je steun te betuigen en een hart onder de riem te steken! Vorm een team en zoek deelnemers die mee willen wandelen of lopen tijdens de 24 uur van Levensloop. Het evenement wil hoop geven aan kankerpatiënten. Zij krijgen bijzondere aandacht en staan centraal tijdens de ceremonies.
De sfeervolle kaarsenceremonie brengt een boodschap van verbondenheid en hoop.
Team Trabant van Godsheide is elk jaar trouw op post om te wandelen en geld in te zamelen. Tijdens het event verkopen ze gebak en drank in hun gezellige teamtent.
In 2025 waren er 1.530 deelnemers in 41 teams. Levensloop Hasselt mikt voor 2026 op 2.000 deelnemers en 50 teams. Help jij die droom waarmaken?
Wil je meer weten over Levensloop en het opstarten van een team?
Neem dan contact op via voorzitter.hasselt@levensloop.be
Tekst en foto ingestuurd daar Mieke Bunkens
In Godsheide duurt de pijn al 85 jaar
‘Een jongen van 11 jaar. De school is uit. Henri wandelt met zijn vriendjes naar huis.’
Het klinkt als de start van een doordeweeks verhaaltje. Helaas is die wandeling van Henri 85 jaar na datum nog steeds het begin van een pijnlijke nachtmerrie. Henri zal immers die dag nog wel thuiskomen, maar 35 andere kinderen en 2 volwassenen laten het leven. Henri verloor 2 broertjes en een neefje. Op 14 februari 1941 kapseisde het overzetvlot op het Albertkanaal in Godsheide. Op het vlot zaten 57 kinderen en 4 volwassenen. Het water was extreem koud. De ramp bezorgt Godsheide een onuitwisbaar trauma en wordt nog elk jaar herdacht.
Godskesgazet bracht een bezoek aan de zoon van Henri: Patrick Berx. Patrick woont in de Zestien Bunderstraat, op een boogscheut van de boerderij waar zijn grootouders boerden.
Patrick was 11 jaar toen zijn vader Henri overleed. Papa vertelde er weinig over, ook niet aan mama of aan zus Marcella of aan overleden broer Gilbert. Toch was Patrick nieuwsgierig naar het verhaal van de ramp, vooral na het overlijden van papa Henri. Patrick kijkt intens naar de foto van zijn papa op de uitvaart van de verongelukte kinderen. Hij ziet een droeve jongen die wezenloos voorbij de lijkkistjes wandelt.
‘Het is al zo lang geleden’, zegt Patrick ‘en toch blijven wij als nabestaanden zoeken naar informatie. Ik hou alles bij wat erover verschijnt’. Op tafel liggen stapels foto’s van papa Henri, van de uitvaart, bidprentjes, krantenartikelen, tijdschriften en allerlei knipsels. Maar ook 2 beklijvende onderscheidingen.
In 1947, 6 jaar na de ramp, ontvangt scholier Henri Berx het Burgerlijk Ereteken van het ministerie van Binnenlandse Zaken en het ereteken van het wereldvermaarde
Carnegie Hero Fund. In het vergeeld boekje dat bij het diploma van het Burgerlijk ereteken hoort lezen we:
‘…. Vier redders hebben zich onderscheiden en bekwamen de medaille 2° klasse. Een vijfde verdient een hogere onderscheiding. Het gaat om de jeugdige Berx, toen slechts 11 jaar oud, die samen met de andere slachtoffers in het water was terecht gekomen en die, in plaats vanop eigen behoud bedacht te zijn, niet heeft geaarzeld twee kinderen te hulp te snellen. Heel uitgeput moest hij zelf uit het kanaal worden gehaald na er voor de derde maal te zijn ingesprongen’.
Twee geredde kinderen zijn vandaag nog allebei in leven en bleven Henri levenslang onnoemlijk dankbaar.
Henri zelf wilde de eretekens niet ‘afhalen’ in Brussel, maar hij moest van zijn ouders.
Henri voelde zich geen held, want hij had zijn broers niet kunnen redden.
Henri sprak weinig over de ramp. Hij wilde het er niet over hebben. Patrick en andere nabestaanden respecteren dat, en tegelijk schrikken ze ervoor dat de ramp in de vergeethoek zou raken: ‘… wat als de laatste overlevende en zijn
De 11-jarige Henri wandelt langs de kistjes tijdens de uitvaart van de verongelukte kinderen.
familie er niet meer zijn?’ vraagt Patrick zich af. ‘Ik zou liefst hebben dat de herinnering blijft. Zoals die medaille van Carnegie, de uitgereikte heldendiploma’s, de slachtoffers, … Laat het stil verder leven en niet verloren gaan. Niet alleen het verhaal van mijn vader, maar dat van alle mensen. Ik voel, samen met andere nabestaanden, de nood om dat te delen als een soort troost en erkenning. Ik huiver bij de gedachte dat het ergens in een anoniem archief terechtkomt, of bij de kringwinkel. Het is voor ons als het ware een zoektocht om gepast en stil in de aandacht te blijven. Het is hier in Godsheide gebeurd, en dus zou de zichtbare herinnering hier moeten komen. Als we willen dat het blijft, dan moeten we daar iets aan doen.’
Na ons gesprek met Patrick fietsen we naar het kanaal. Op zoek naar de ‘lijn’ van het vlot. Van aan de start aan de pijpenkop op het einde van de Kiezelstraat tot aan de overkant op de Turfstekerstraat, ergens tussen de Pijpersveldstraat en de Zandstraat. Waar precies, dat weten wellicht nog honderden Godsheidenaren. ‘Laten we die lijn volgen’, heeft Patrick ons gezegd, ‘en aan weerszijden van het kanaal een signaal plaatsen, een landmark, een blikvanger, een verbindend kunstwerk of wat dan ook.’
Het zou mooi zijn. Een plek om te peinzen, te rusten, te bezinnen. Een plek voor Henri, voor zijn broertjes, voor de 35 kinderen van Godsheide, voor hun families. Maar ook voor de nabestaanden, die ook vandaag, 85 jaar na datum, nog zoekende zijn in de verwerking van het trauma van Godsheide.
Tekst en foto Jaak N. - Foto Henri aangeleverd door Patrick Berx
Ingetogen leest Patrick de tekst op het diploma van ‘Burgerlijk Ereteken’ voor zijn vader Henri Berx.
De kerkuil maakt zijn comeback
Goed nieuws voor natuurliefhebbers én nieuwsgierige buurtbewoners. In de kerktoren van Godsheide heeft opnieuw een koppel kerkuilen zijn intrek genomen. Na enkele jaren zonder vaste bewoners is het bijzonder mooi om te zien dat deze stille, sierlijke nachtjagers de weg naar onze dorpskern weer gevonden hebben.
De kerkuil is van nature een holbewoner in rotsen, maar heeft zich in de loop der tijd aangepast aan de veranderende omgeving. Onze toren blijkt opnieuw een ideale plek: rustig, hoog en met een overvloed aan muizen in de buurt, hét favoriete menu van de kerkuil.
Toch staat de soort vandaag onder druk. Kerkuilen leven gemiddeld maar drie tot vijf jaar, en vooral het verkeer eist veel slachtoffers. Daarnaast vormt vergiftiging een groot probleem. De populatie is momenteel stabiel, maar extra groei zou meer dan welkom zijn.
Daarom is de terugkeer van dit koppel in Godsheide een fijne opsteker.
Hun aanwezigheid brengt niet alleen leven in de toren, maar herinnert ons er ook aan dat de natuur bijzonder veerkrachtig kan zijn.
Honden aan de lijn
Ook al ben ik braaf en klein, hou me altijd aan de lijn!
‘Hasselt heeft het’. Een hondenreglement dus. Voor elke hond (en baasje) hetzelfde gebod. Zelfs in het onbebouwde rustige deel van Godskes Park kan je hond een boete krijgen omdat ie niet aan de lijn wil. Maar opgepast, Fifi, als je zonder riem over het kronkelende wandelpad defileert. De onschuldig uitziende persoon op de bank langs het slingerwegje kan best een vermomde gemachtigde zijn. Die pakt je bij je nekvel en deelt je meteen een fikse boete uit. Dat kan gaan tot € 350, zegt het plakkaat. Of het bedrag oploopt per kilo hond, staat er helaas niet bij!
Beestig
Godsheide:
‘Viervoeters (r)apporteren en geven de stok door’
Maak kennis met twee bijzondere viervoeters uit onze buurt: Flo & Ferre. Flo is een energiek hondje dat iedereen begroet met een kwispelende staart en een brede glimlach. Ferre is rustiger en nog wat angstig, maar minstens zo charmant, met zijn nieuwsgierige ogen en zachte vacht. Samen vormen ze een perfect duo: waar Flo springt en rent, blijft Ferre loyaal aan je zijde.
‘Ik heb beide honden geadopteerd uit het buitenland. Flo was er eerst; zij leefde op straat. Een jaar later kwam Ferre bij ons. Hij komt uit de broodfok en heeft, anders dan Flo, al in verschillende huizen gewoond. Dat merk je aan hem’, vertelt hun baasje Britt Feytongs.
Dagelijks trekken ze eropuit: korte wandelingen doorheen de week om de buurt te verkennen, en in het weekend maken ze er kilometers bij, vaak op verplaatsing.
‘Het is mooi om te zien dat veel honden een tweede kans krijgen. Ik zou mijn twee harige viervoeters niet meer kunnen missen. Ze brengen warmte, enthousiasme en steun met zich mee. Ons verhaal is uit – ge(r)apporteert, nu kijk ik uit naar welke hond de stok overneemt’, aldus Britt.
Tekst en foto’s Britt F.
Verbindingsweekend in Godsheide: Samen Sterker in ontmoeting
Het verbindingsweekend in Godsheide was dit jaar een bijzonder moment om samen te komen, elkaar beter te leren kennen en te genieten van een gevarieerd programma. Dit weekend was meer dan alleen een verzameling van activiteiten, het was een viering van de kracht van gemeenschap, cultuur en samenwerking, waarin niet alleen onze lokale bewoners, maar ook verschillende culturele uitingen aan bod kwamen.
Een hartelijke ontvangst en diverse activiteiten
Bij aankomst werden de deelnemers welkom geheten in een gezellige en ontspannen sfeer. Schepen Astrid Franssens opende het verbindingsweekend met een beklijvende toespraak over het belang van samenwerking tussen verenigingen en de kracht van ontmoeting door muziek, woord, dans en kunst. Of je nu jong of oud was, iedereen vond snel zijn weg in het programma. De kinderen uit de lagere school hebben hun creativiteit kunnen tonen met prachtige tekeningen die door de hele kerk werden tentoongesteld. Deze kunstwerken, vol kleur en expressie, gaven een levendig beeld van hun beleving van de wereld en waren een mooie toevoeging aan het weekend.
Muzikale optredens en cultuurmomenten
Het verbindingsweekend kende ook een aantal culturele hoogstandjes.
Het Cité Koor van Genk zorgde voor een prachtige muzikale opening met een programma dat zowel ingetogen als energiek was. Hun harmonieuze stemmen vulden de ruimte en brachten een gevoel van samenzijn en verbondenheid. Dit optreden was een mooi voorbeeld van hoe muziek mensen met verschillende achtergronden en leeftijden samen kan brengen.
Ook Koor Kantikune bracht een bijzonder optreden, waarbij ze het publiek meenamen op een muzikale reis met hun gevarieerde repertoire. Verzet en verontwaardiging werden afgewisseld met hoop en veerkracht.
Het was prachtig om te zien hoe muziek, een taal die iedereen spreekt, zo’n sterke verbinding kan creëren.
Een ander bijzonder moment was het optreden van de Poolse kinderdansgroep Słońce (zon). De kleurrijke kostuums, het ritmische dansen en de vrolijke sfeer die ze uitstraalden, brachten een stukje Poolse cultuur naar Godsheide. De dansers kregen een warm applaus van het publiek dat zichtbaar genoot van de energie en de schoonheid van de dans. Dit was een prachtige manier om te laten zien hoe culturele diversiteit het weekend
verrijkte en bijdroeg aan het versterken van de gemeenschap.
Poëzie en reflectie
Naast de muzikale en culturele activiteiten waren er ook momenten van stilte en reflectie. De poëzie die tijdens het weekend werd voorgedragen, bracht rust en diepgang. Gedichten over verbinding, natuur en de gemeenschap zelf maakten de deelnemers bewust van de waarde van samenzijn en het belang van het delen van momenten.
Verbondenheid
Een belangrijk moment van het weekend was de gezamenlijke receptie,
waar iedereen elkaar in een informele setting ontmoette. De lekkere taart en een glas wijn smaakten niet alleen goed maar zorgden er ook voor dat de gesprekken op gang kwamen. Deze momenten van samenzijn gaven het weekend een warme, uitnodigende sfeer waarin iedereen zich welkom en gewaardeerd voelde.
De Kracht van gemeenschap
Het verbindingsweekend in Godsheide was een mooi voorbeeld van hoe cultuur, muziek en gemeenschapsgevoel hand in hand kunnen gaan. De gevarieerde activiteiten en optredens zorgden ervoor dat er voor iedereen iets te beleven was. De betrokkenheid van jong en oud maakte het weekend tot een echte gezamenlijke ervaring.
Dit weekend heeft ons eraan herinnerd hoe belangrijk het is om samen te komen, om elkaar te leren kennen, en om cultuur en creativiteit te omarmen als een manier om onze gemeenschappen te versterken.
Tekst en foto’s ingestuurd door Noëlla Jacobs
JIN HUUR ONS IN Scoutsjongeren klaar om jouw te helpen!
De generatie Jin ‘08 van Scouting Godsheide slaan de handen in elkaar om iets bijzonder te doen voor de buurt. Met hun project “Jin huur ons in!” willen ze buurtbewoners een helpende hand bieden én tegelijk sparen voor hun buitenlandse kamp, dat ze zélf financieren.
Met 9 enthousiaste Jin-leden en 3 gedreven leiding staan ze klaar voor uiteenlopende klussen. Denk aan tuinwerken, hulp in de keuken of op feestjes, babysitten, verhuisklusjes, opkuiswerk… en andere kleine taken die blijven liggen.
Wie dus een helpende hand kan gebruiken én tegelijk onze jongeren hun kamp wil helpen realiseren, kan vanaf nu contact opnemen met de Jin. Samen vinden ze gegarandeerd een goede match tussen de vraag en hun talenten.
Heb jij een taak waar je tegenop ziet?
Laat de Jin helpen en maak tegelijk hun avontuur mogelijk!
Contacteer ons via jin@scoutinggodheide.be
Godske in beeld
Via de verkaveling Godske Dorp kom je bij de terreinen van de oude basisschool. Het schoolgebouw is helemaal opgeruimd. Rechts staan het schoolhuis, het directielokaal en 1 klas nog overeind. Op de kale vroegere speelplaats liggen de klaargemaakte kavels te wachten op nieuwe woningen. Wat een verandering!
Aan het begin van het nieuwe schooljaar maakte Geert Palmaerts van de KTscholengroep deze knappe foto van de nieuwe school. Dankjewel Geert, om dit prachtig sfeerbeeld te delen met heel Godsheide.
Tekst
Geert maakte ook deze treffende foto van de werken in de Kiezelstraat.
Bestaat café ‘De Zwaan’ al lang?
De redactie van de Godskesgazet kreeg onlangs volgende vraag van een nieuwe Godsheidenaar:
‘Ik woon nu al een tijdje in Godsheide. Veel mensen buiten Godsheide kennen
Godsheide omwille van café De Zwaan. Bestaat dat café al lang? Kunnen jullie dat misschien eens opzoeken en daar een artikel over schrijven?’
Natuurlijk willen we dat graag doen, een artikel schrijven over de geschiedenis van café ‘De Zwaan’. Graag zelfs. Maar als we in het verleden van ons dorp duiken, merken we dat er heel wat cafés geweest zijn. Net zoals op vele andere plaatsen, waren er vroeger heel wat dorpscafés. Elk met een eigen verhaal en een eigen geschiedenis.
Daarom heeft onze redactie besloten om een kleine reeks te maken over de cafés die Godsheide rijk was. Een kleine rondvraag leert ons het bestaan van 13 etablissementen. We sommen ze voor u op:
Café J. Buntinx, hoek Genkersteenweg en Brugstraat
Vyverhof, later Parkhotel, Genkersteenweg
Café Sportkring – Trefpunt, Genkersteenweg
Café De Brug, hoek Zandstraat en Brugstraat
Café Bievenne, Bijvennestraat
Café Léonie Cosemans, Borggravenvijverstraat
Café Onder de Toren bij Vieke, Kiezelstraat
Café De Zwaan ‘bij Mein en Frans’, Kiezelstraat
Café ‘Bij Treeske’, later Het Pleintje, Kiezelstraat
Café De Kroon, tegenover De Zwaan
De Lorka, Genkersteenweg
Blauwe Stijlkes, aan de spooroverweg in Wolske
De Atelier, Kiezelstraat
Is dit lijstje onvolledig? Kent u er nog eentje? Laat het ons weten. Wij geven in onze volgende edities graag meer achtergrond over al deze etablissementen.
Heb je een mooi verhaal hierover, geef ons een seintje via godskesgazet@de unie godsheide.be
We komen graag bij je langs.
Zonder jullie zijn wij niks!
Op woensdag 12 november organiseerde de redactie van de Godskesgazet een bijeenkomst voor hun trouwe verdelers. We zijn immers ontzettend blij en dankbaar dat deze mensen zich vier maal per jaar inzetten om ons buurtkrantje in elke brievenbus van Godsheide te steken. Terwijl we een glaasje dronken, werden hilarische ervaringen uitgewisseld over het onderwerp brievenbus. Sommige brievenbussen zijn verscholen in de
haag, andere zijn echte kunstwerkjes, voor het openen van bepaalde brievenbussen is er een gebruiksaanwijzing nodig. Terwijl we de afwezige bedelers aan het overlopen waren, werd er hard op de deur geklopt. Sinterklaas en zijn Piet kwamen even langs met een dankwoordje en een portie snoepjes. Als afsluiter zongen we enkele Sinterklaasliedjes en gingen we samen op de foto.
Malpertuus: Pierre en Lizette Thuwis-Ausloos, Dirk Meyvisch, Luk en Noëlla Lambrichts-Jacobs, Christel Devries en zoon Cornélian Claessens
Ontbreken op de foto voor Malpertuus Mariette Vancluysen, Patrick Schreurs, Jonathan en Pim Schraepen-Beck, Olga Renquin.
Centrum: Kris en Martha Voeten-Gelders
Ontbreken op de foto voor centrum: Sabine Vandebroek, Ine Vanderspickken, Jean-Pierre Tommis, Karin Weis, Kristien Geelen, Mandy Boschmans, Sofie Speelmans, Veerle Nijs, Luc Dhondt
Wolske: Els Vesters, Bert en Martine Smets, Marc en Chantal Vanrykel-Wagemans
Wil jij in de toekomst ook graag bedeler worden van de Godskesgazet?
Geef ons dan een seintje via godskesgazet@de unie godsheide.be Ook het engagement voor 1 straat wordt in dank aanvaard.
Tekst Jaak N.
Tekst Renilde C. - Foto Bart Lambrichts
Godske leeft – en hoe
Er zijn van die plaatsen die nooit écht op de radar stonden. Te klein om strategisch te zijn, te rustig om ambitieus genoemd te worden.
Jarenlang kabbelde Godske – althans, zo noemen de locals het – voort met het ritme van een slaperig Vlaams gehucht: een frituur die iedereen kent, een dorpsplein dat vooral dienstdoet als parkeerplaats, en een groene ruimte die niemand ooit officieel had toegewezen, maar die iedereen stilzwijgend beschouwde als normaal.
En dan kwam de inhaalbeweging.
Projectontwikkelaars ontdekten dat er in Godske nog plaats was. Open ruimte werd plots gezien als ‘ontwikkelingspotentieel’, en braakliggende grond bleek vooral braak te liggen omdat er nog geen dossier voor bestond. En zo werd het dorp dat ooit net níét explodeerde in groei, nu versneld volgestouwd met huizen, plannen, schetsen en maquettes. De bewoners mochten hun mening geven op een infovergadering – ergens tussen het tweede Power
Pointpuntje en de koekjes – maar echt luisteren? Dat leek niemand te doen.
Tot een groep mensen besloot dat genoeg echt genoeg was.
Ze noemden zichzelf ‘Godske leeft’.
Niet ‘Godske protesteert’ of ‘Red ons groen’ – nee, ‘leeft’. Een naam
die iets zegt over wat ze willen: geen museumdorp, geen voorstad maar een plek waar ruimte is om te ademen, te wandelen, te spelen, te groeien.
Letterlijk zelfs.
Want toen Hasselt het initiatief lanceerde om gratis klimaatbomen te bestellen, stond ‘Godske leeft’ meteen vooraan. Niet om ze in een nette rij langs de oprit te planten, maar om iets te doen wat in gemeentelijke termen waarschijnlijk valt onder ongeoorloofde handelingen, en in menselijke termen onder gezond verstand.
Ze trokken naar een braakliggend stuk grond – zo’n plek waar al jaren niemand iets mee doet behalve dan plannen maken op papier – en plantten hun bomen en struiken. Niet in het geheim, maar ook niet met de fanfare erbij.
Gewoon, met schop en werkhandschoenen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
En misschien is dat het ook.
Want wat is er nu eigenlijk zo rebels aan het planten van voedsel? Aan het creëren van een eetbare tuin waar kinderen straks bessen en noten plukken, waar bijen hun werk doen tussen de bloemen, waar mensen elkaar ontmoeten terwijl ze hun handen vuil maken? Als dit al burgerlijke ongehoorzaamheid heet, dan zegt dat vooral iets
over hoe ver we verwijderd zijn van ons eigen landschap.
De mini guerrilla van ‘Godske leeft’ is allesbehalve destructief. Het is een actie die stilletjes roept: ‘Wij willen meedenken. Wij willen meebeslissen.
En zolang dat niet gebeurt, tonen we zelf hoe het óók kan.’
En het zaadje dat hier geplant werd – figuurlijk én letterlijk – is moeilijk te negeren.
Godske leeft.
En wat een opluchting dat het dat nog doet.
Misschien wil je als dorpsbewoner hier ook aan meewerken in de toekomst?
Hou dan je brievenbus maar in de gaten!
Tekst en foto Dirk L.
COLUMN
Met droge voeten naar het kabouterbos
Splitsing!
Tussen de kanaaldijk en de Kleinstraat loopt een vrij nieuw wandelpad over de houtwallen. Filip Thijs heeft het prachtige pad wandelklaar gemaakt. Godskesgazet stelt voor om dit pad het “Flippad” te noemen. kabouters. Vouchke, de bezieler van het kabouterbos, heeft de handen uit de mouwen gestoken en het kabouterdorp gerenoveerd. Nieuwe kabouters kwamen in het bos wonen en sommige puntmutsen
Het wandelpad start in de hoek van de parking van “de Zwaan”.
Filip Thijs: Deze houtwallen met links en rechts natte moerasbosjes zijn hier opgehoogd door bewoners tijdens de vorige eeuw. Ze zorgden vroeger voor afscheiding tussen de weiden en beschutting voor het vee. De mensen haalden er ook hout uit om zich te verwarmen.
Over deze oude houtwallen heb ik een wandelpad vrijgemaakt. Gewoon wat takken wegsnoeien was voldoende. Nu kan je zelfs in een natte winter met droge voeten een korte natuurwandeling maken vlakbij Godsheide Centrum. Tot op het Vouchkespad of tot op de Kleinstraat.
Je kan via het “Flippad” tot bij het vernieuwde kabouterbos wandelen. Door wind, regen en stormachtig weer sneuvelden verschillende bomen en
kregen een sjieke woning. Er is zelfs kerstverlichting in het kabouterbos.
Het is zeker de moeite waard om met jongere kinderen de spannende ontdekkingstocht te ondernemen.
Godskesgazet dankt Filip en Vouchke voor de inspanningen en de gratis animatie.
Raadsel uit de oude doos
Bij het opruimen vond Kevin deze oude foto in een lade. Kevin is de kleinzoon van Jef Melis.
Hij bezorgde de interessante zwartwitprent aan onze redactie.
Dankjewel, Sylvester!
Het fietspad door het bos aan het Golfterrein is voor velen een gelukkig alternatief voor de hinder van de werken in de Kiezelstraat. Nu in de herfst heb je echter wind en regen en een overvloed aan takjes en bladeren. De stadsdiensten kunnen niet dagelijks komen vegen. Sylvester Steegmans dacht: ‘Als de stad geen tijd heeft, ik wel.’
Met schop en borstel begon hij eraan en twee uurtjes later was het fietspad zuiver. We willen Sylvester bedanken voor zijn burgerzin, zijn gevoel van verantwoordelijkheid en bekommernis over het welzijn van alle gebruikers van het fietspad.
Wij herkennen vooral intussen overleden inwoners van de Mizerikstraat en Beerhoutstraat. Maar de foto is genomen voor een dubbelwoonst in de Kleinstraat.
Bij welke bijzondere gelegenheid verkleedden buurtbewoners zich vroeger zo fraai? Volgens onze 90 jarige bron was dit de gewoonte bij een gouden bruiloft.
Wie hier meer over weet, mag het aan de redactie laten weten via godskesgazet@de-unie-godsheide.be
Tekst en foto’s Rik E.
Tekst en foto ingestuurd door Ferdinand Jordens.
Tekst Rik E.
Onze vier nieuwe straatnamen toegelicht
De afgelopen 7 edities bracht de Godskesgazet een reeks over de betekenis van de straatnamen van Godsheide. Zoals aangekondigd in onze vorige editie, sluiten we de reeks af met een toelichting over de 4 nieuwe straten die ons dorp kent: Arthur Renquetstraat, Victor Smeetsstraat, Marie Smeetsstraat en Demergalmstraat.
Godsheide koos voor straatnamen die getuigen van waardering voor mensen die een grote bijdrage geleverd hebben in de ontwikkeling van het dorp. Om meer te weten te komen over Arthur, Victor, Marie en Demergalm trok onze redactie dan ook naar enkele doorwinterde Godsheidenaren: Kamiel Lenaerts en Georges Achten.
Kamiel Lenaers en Georges Achten hebben pastoor Renquet, koster Smeets en Maria Smeets persoonlijk gekend.
Arthur Renquet (1899-1990): pastoor
Arthur was afkomstig uit Rukkelingen Loon en was een schoolvoorbeeld van de brave en plichtsbewuste dorpspastoor. Hij bleef erg lang pastoor in Godsheide.
Hij woonde een tijdje in de pastorij en in het oude schoolhuis, samen met de pastoorsmeid Maria Engelen, die 101 jaar werd. Hij reed rond met een zwarte Volkswagen Kever, die hij later verkocht aan François Emonds. Hij liep rond in het typische lange zwarte pastoorsgewaad, eigen aan die tijd. Zijn kerkdiensten gebeurden tot midden jaren ’60 in het latijn, met de rug naar de kerkgangers en de misdienaars op hun knieën, mannen rechts en vrouwen links. Hij preekte erg lang. Pastoor Renquet zette zich hard in voor het verenigingsleven en zijn voorbereidend kneedwerk bij het samenbrengen van de jeugd resulteerde na zijn vertrek in de geboorte van de scouts van Godsheide.
Frappant was zijn inzet bij de redding van de school. Bij gebrek aan jongens voor het behoud van de jongensschool, ronselde hij leerlingen in nabije kerkdorpen. Hij stond er immers op dat de jongens en de meisjesschool niet gemengd zouden worden. Het mocht niet baten: de jongensschool ging enkele jaren later dicht, en pas nadat Arthur Renquet overstag ging om de school gemengd te maken was de toekomst van onze huidige basisschool verzekerd.
Victor Smeets (1893-1980): koster
Victor Smeets was in Godsheide de vriend van Jan en alleman. Jonkman en dorpsfiguur. Hij sloeg een praatje met iedereen en had steeds een snoepje op zak voor de kinderen van het dorp.
Victor bespeelde het kerkorgel en zong altijd. Onder zijn leiding beleefde het mannenkoor Sint Cecilia hoogdagen. Zijn orgel was krakkemikkig: de toetsen bleven hangen en de misdienaars moesten vaak lucht bijpompen tijdens de misviering. Vandaag is het kerkorgel van Godsheide geklasseerd.
Victor rekruteerde nieuwe stemmen voor zijn koor. Voor beloftevolle kandidaten had hij een boontje. Omdat hij koster was kende hij alle hoekjes en kantjes van de kerk. Zo wist hij onder andere waar de uilen en de uilenjongen zich verschansten in de kerktoren. Hij beloofde zijn nieuwe koorleden een jonge uil. Maar de overlevering zegt dat niemand ooit een uil van hem gekregen heeft.
Demergalm (°1963): de harmonie van Godsheide
Enkele jonge muziekliefhebbers vonden begin jaren ’60 bij de harmonie van Beverst drie klaroenen en een trompet en Yvan Bollen vormde een trommelkorps. In 1968 werd de naam “Harmonie Demergalm” boven de doopvont gehouden, naar de Demer, die door Godsheide stroomt. Later voegde Werner Heleven een majorettekorps toe en in 1976 1977 werd onder de bezieling van Guido Gielis een jeugdharmonie opgericht.
Marie Smeets (1900-1967): stichteres Ferm
Marie Smeets betekende veel voor Godsheide. Zij stichtte de ‘Boerinnenbond’, later ‘KVLV’ en nu Ferm. In een vorige editie van de Godskesgazet hebben we haar uitvoerig belicht.
Op de ‘Marie Smeetstraat’ huist momenteel het nieuwe gebouw van de basisschool van Godsheide.
Sinds haar ontstaan heeft Harmonie Demergalm verschillende dirigenten gekend. In chronologische volgorde: Guido Gielis, Tony Vanderstraeten, Brigitte Bellen, Greet Vancluysen, opnieuw Brigitte Bellen, Filip Ceunen en sinds 2023 Jörgen Backus.
Momenteel bestaat Demergalm Godsheide vzw uit een vijfendertigtal muzikanten en een tiental vrijwilligers met als voorzitter Jan Nijsen.
Tekst Jaak N. - Foto Bart Lambrichts
Akabe Hasselt zoekt nieuwe leden!
Anders Kan Best! Is je zoon of dochter een bezige bij? Een kind of jongere met zin in avontuur? Zit sociaal engagement wat in de familie of vind je net dat je kind wel wat meer uit zijn kot mag komen? Je moet het niet ver zoeken. In de Vossenbergstraat zit een warme jeugdbeweging die graag nog wat meer leden verwelkomt. Aarzel niet en als je toch nog twijfelt, je kan gerust eens meedoen aan een activiteit om te kijken of het je ligt. Voor meer informatie kan je contact opnemen met de groepsleidster Charlotte Beerten via groepsleiding.akabe@hotmail.com
Dwars Door Hasselt én Godsheide
In oktober kleurden de straten van Godsheide sportief met maar liefst 4.000 enthousiaste lopers die deelnamen aan de halve marathon en de 15 km van Dwars door Hasselt. De warmte en sfeer van de Godsheidenaren was overal voelbaar: supporters stonden in een dikke rij langs het parcours en het gejuich en applaus deden de tuikabelbrug bijna daveren!
Golazo, de organisator van Dwars door Hasselt, zorgde ervoor dat de lopers onderweg niets tekortkwamen. Op twee plekken in Godsheide — de Kleinstraat en de Vossenbergstraat — werden ze verwend met water en snoepjes. Al moet gezegd: water drinken tijdens het lopen zag er niet altijd even praktisch uit. Maar dat de sfeer top was, staat vast! Het was fijn om te zien hoe Godsheide op zo’n mooie manier kon bijdragen aan
dit sportieve evenement. Veel lopers grepen onderweg naar een energiegel om hun tempo hoog te houden. Minder fijn was dat er na afloop nog heel wat verpakkingen op straat achterbleven. Daarom een warme oproep aan alle sportievelingen: Hou die papiertjes vanaf de volgende editie even bij tot aan de afvalzone. Samen houden we ons dorp net zo mooi als dit event sportief was!
Kunstwerk als blijvende herinnering aan Paul Meyers
Op een wandeling door het stadspark van Hasselt heb je het kunstwerk ‘Een blijvende herinnering’ misschien al opgemerkt, een ode aan voormalig burgemeester Paul Meyers.
Het kunstwerk, dat de vorm heeft van een hazelarenblad, verwijst naar Hasaluth of hazelarenbos, de oorsprong van de naam Hasselt.
De kunstenares achter dit kunstwerk is onze dorpsgenote Veroniek Hermans uit de Zestien Bunderstraat. In haar creatie komen ambachtelijk metaal en houtwerk samen met hoogtechnologische printtechniek. Ze verbond al deze disciplines tot één symbolisch geheel.
Die “verbinding” was ook een kernwaarde van burgemeester Meyers.
De plaatsing van het kunstwerk in het groen, aan het Burgemeester Meyers Theaterplein en het Cultureel Centrum, zet hem letterlijk en figuurlijk in het licht.
De opdracht voor het kunstwerk werd gegeven door de vzw Prijs Burgemeester Paul Meyers als blijvend aandenken aan de burgemeester die maar liefst 25 jaar (1963 1988) onze stad leidde.
Tot aan de opheffing bekroonde de vereniging jonge Hasselaren of verenigingen die onze stad op een bijzondere manier in de kijker zetten. Veertien talentvolle Hasselaren werden bekroond, zo o.m. Stijn Helsen, Virginie Claes…
In het hazelarenblad lichten de veertien winnaars op tussen de kronkelende straten van Hasselt. De vertakkende nerven verwijzen naar de wegen van de stad en op de kruising van hoofd en middennerf prijkt het oud stadhuis.
Veroniek Hermans gaf twaalf jaar les in productontwerp aan de Hasseltse Kunstacademie. Vandaag is ze zelfstandig coach en begeleidt ze bedrijven bij hun strategische keuzes en vernieuwingstrajecten. Daarnaast blijft ze actief als kunstenares en werkt ze in opdracht. In haar werk verbindt ze haar liefde voor vakmanschap en technologie met een authentiek verhaal. Prachtig, toch?
Tekst Lidy O. - Foto’s Veroniek Hermans
Help, er zit een schrijver in mijn klas!
Evelien Gillis zit in het vijfde leerjaar en ze heeft al verschillende schoolkrantjes gemaakt. Ze laat de lezers van de Godskesgazet nu ook mee genieten van haar schrijverstalent.
Op zeeklassen met de derde graad
Op maandag 20 oktober vertrok de derde graad met de trein naar Oostende. Er was heel veel vertraging met de trein, maar toen we aankwamen in Oostende hebben we op een gezellig plekje onze boterhammen opgegeten. Daarna zijn we rustende zeehonden gaan zoeken op het strand, we hadden heel veel geluk, want we hebben er 10 gezien.
Hierna zijn we met de tram naar Oostduinkerke gegaan, want daar was onze verblijfplaats Ter Helme. Daar hebben we onze kamers ingericht.
De volgende dag zijn we naar de IJzertoren in Diksmuide gegaan, daar heeft een gids ons rondgeleid. Het leukste was om bovenop de toren te staan, die was 84m hoog en we zagen vanop de toren onze slaapplek Ter Helme! Dan zijn we een stukje verder gewandeld en met een boot naar de dodengang gevaren. Daarna zijn we een stukje met de gocarts gaan rijden. En toen kwam mijn favoriete activiteit, namelijk de vlottentocht. Hierbij mochten we met netten en touwladders over een brug klimmen. Dat vond ik geweldig! Daarna zijn we met een schattig toeristentreintje terug naar Ter Helme gegaan. Die avond hebben we kaartjes naar het thuisfront gestuurd. Woensdagvoormiddag zijn we op het strand gaan spelen. Ik heb schelpen gezocht en veel mooie gevonden. In de namiddag heeft een gids ons rondgeleid in de duinen. Er waren veel bessenstruiken; sommige waren giftig, maar sommige waren ook eetbaar. Een daarvan mochten we proeven, dat waren de bessen van de duindoorn. Ik vond ze wel lekker, maar je mag er maximum 2 of 3 per dag eten, want in een besje zitten even veel vitaminen als in een appelsien.
Donderdag zijn we naar de Duinpanne geweest. Daar hebben we veel proefjes over de zee en de zeedieren gedaan. Om te zien of we goed hadden opgelet tijdens de proefjes, kregen we erna 20 quizvragen op punten. We waren trots op onszelf, want we hadden goede punten gescoord. In de namiddag gingen we normaal zwemmen, maar er was een zware storm daarom was het zwembad gesloten. In de plaats daarvan hebben we gekiend. Ik heb twee keer bingo gehad, dus won ik twee prijsjes. Om de avond af te sluiten hadden we een tof feestje, de bonte avond.
Vrijdag hebben we ingepakt en zijn we eerst met de tram naar Oostende gereden en dan met de trein naar Hasselt gegaan. We hadden een beetje vertraging, maar het ging wel vlot. Het was een superleuke week! Als ik kon, zou ik het nog eens doen!
Colofon
Deze wijkkrant is een initiatief van de dienst Wijkopbouw van Stad Hasselt i.s.m. dit vrijwillige redactieteam: Hoofdredactie: Dirk Lambrichts (dirk.lambrichts@outlook.com) en Renilde Cox (renilde.cox@telenet.be)
Teksten en fotografie: Stad Hasselt, Dirk Lambrichts, Rik Emonds, Renilde Cox, Kaat Bogaert, Jaak Nijs, Lidy Olaerts, Britt Feytongs en Eline Valkeneers. Vormgeving: tricolor.be Drukwerk: Realise Printing
Godskesgazet digitaal lezen via www.hasselt.be/wijkkrant
