AΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ underwriting ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΥΆΓΓΕΛΟΣ ΣΠΎΡΟΥ
ΤΟ ΡΟΛΟΪ και το «Ποντικάκι» του 1954
Μ
ια Δευτέρα βράδυ του Οκτώβρη 2024 έβλεπα στην τηλεόραση το έργο «ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ» με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Γιώργο Λευτεριώτη (Λουκά), τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον Μίμη Φωτόπουλο, τον Νίκο Ρίζο και άλλους ωραίους ηθοποιούς. Ταινία του 1954 των Νίκου Τσιφόρου και Γ. Ασημακόπουλου. Σε κάποιο σημείο του έργου από λάθος τραυματίζουν την Αλίκη Βουγιουκλάκη, που τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1958, έπαιξε στο έργο «ΑΣΤΕΡΩ» της Φίνος Φιλμ, που πήρε μέρος στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1959, ήρθε πρώτη σε εισπράξεις και η Ελένη Βλάχου στο άρθρο της έγραψε: «Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΒ», καθιερώνοντάς την ως εθνική σταρ. Η σκηνή που με συγκίνησε και με μελαγχόλησε ήταν στο νοσοκομείο που μπήκε στο χειρουργείο και απ’ έξω περίμενε ο αγαπημένος της και για λίγο χρόνο έδειχνε ένα ρολόι στον τοίχο. Αχ! αυτό το ρολόι πόσο σκληρό είναι και πώς αργούν τα λεπτά και οι ώρες που δεν περνούν για αυτούς που περιμένουν να τελειώσει το χειρουργείο! Πώς να παρηγορήσεις τη μάνα που το παιδί της χαροπαλεύει στα χέρια γιατρών! Μία ώρα, μιάμιση, δύο, δυόμισι, τρεις, τέσσερις παρά και ακόμα να βγει ο γιατρός, ο βοηθός, κάποιος να πει δύο λέξεις, «πώς πάμε;», «καλά;», «τη γλιτώσαμε;», και είναι μάνες και πατεράδες και συγγενείς που περιμένουν με καρφωμένα τα μάτια στο ρολόι και στην πόρτα. Και είναι και άτυχοι που μόνοι καταπίνουν φαρμάκι, που όπως όπως βρέθηκαν σε ένα κρύο σαλονάκι νοσοκομείου, άλλοι νύχτα, άλλοι πρωί, άλλοι απόγευμα, άλλοι διψασμένοι, άλλοι νηστικοί, άλλοι ταξιδεμένοι από χωριά, από νησιά, από μακριά… Μαχαίρι ο πόνος σπάει την καρδιά τους. Τρελές σκέψεις τούς ζαλίζουν το μυαλό. Σίδερο βαρύ ο ανα-
στεναγμός δεν βγαίνει. Θάλασσα μέσα τους λυσσομανά, φουρτούνα με κύματα που σπάνε στα βράχια, ο λογισμός, τα «αν», τα ωχ, τα αχ, οι αναστεναγμοί τρελαίνουν το μυαλό που δεν θέλει να σκέφτεται το μοιραίο, το απρόσμενο, το κακό. Έζησα τέτοιες στιγμές και το αργό άκουσμα του ρολογιού «τικ τακ» στη σιωπή για πολλές ώρες.. Δέκα ώρες και βάλε… μέχρι ένα μήνυμα «καλά πάμε», «σε λίγο τελειώνουμε»... Έμαθα και για δικό μου πολύωρο χειρουργείο που έζησαν δικοί μου άνθρωποι… Θυμάμαι κάποτε σε ένα νοσοκομείο που έπιασα μια άκρη και δακρυσμένος άρχισα να τραγουδάω Στέλιο Καζαντζίδη: «Διώξε μανούλα τους γιατρούς, κι άδικα μου παιδεύουν το άρρωστο κορμάκι μου γιατί δεν το γιατρεύουν. Μην κλαις μανούλα μου γλυκιά και πνίξε τον καημό σου». Στάθηκε δίπλα μου μια σερβιτόρα και με κοίταξε... Κάνε υπομονή, μου είπε... Ο καφές από μένα κερασμένος... Φίλοι μου ασφαλιστές, που κάνετε συμβόλαια υγείας, να θυμάστε να επιμένετε... Είναι πολύς ο πόνος γύρω μας. Και τα χειρουργεία θέλουν λεφτά για γιατρούς, για νοσοκομεία, για αποκλειστικές, για θεραπείες, για πατερίτσες, για φαγητό, για έξοδα πολλά... Οι ασφάλειες δεν είναι για καλές ώρες... Συνήθως είναι για πικρές ώρες συνανθρώπων που αρρώστησαν, που παλεύουν με την αναπηρία, τον πόνο, τον θάνατο... και τα επακόλουθα. Και για κάποιες μαυροφόρες που μένουν μόνες... Αχ! ρε ρολόι, τι μου θύμισες... Ασφαλιστές, φιλοσοφήστε και λίγο σχετικά με το έργο σας! Ευάγγελος Σπύρου
Γιώργος Λευτεριώτης, Αλίκη Βουγιουκλάκη.
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
| ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2024 | 24
25 | ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2024 | ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ