Συ
σθηματικά
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΥΆΓΓΕΛΟΣ ΣΠΎΡΟΥ
Ἡ ἔγκριση ἄδειας γιὰ τὴν ἵδρυση ναοῦ ἀφιερωμένου στὸν Ἅγιο Γεώργιο
Σ
τὴν ξενιτιά οἱ Ἕλληνες ἐπικαλέστηκαν γιὰ συμπαράσταση στὸν καθημερινό τους ἀγῶνα τὴ χάρη δύο ἁγίων, τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ο Ἅγιος Νικόλαος, προστάτης τῶν ναυτικών, ἔγινε ὁ πάτρων τῆς Ἀδελφότητας, ἐνῶ στὸν Ἅγιο Γεώργιο ἀφιερώθηκε ἀργότερα ὁ ἐλληνορθόδοξος ναός. Ἡ ἐπιλογὴ ὀφειλόταν στὴν ἀριθμητική ὑπεροχή, μεταξὺ τῶν προσφύγων, τῶν ναυτικῶν καὶ τῶν πολεμιστῶν. Οι τελευταῖοι, οἱ «στρατιῶτες», ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ὑπέβαλαν τὸ 1511 αἴτηση στὸ Συμβούλιο τῶν Δέκα (supplica stratiotarum), μὲ τὴν ὁποία παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς ἐπιτραπεῖ νὰ ἀγοράσουν οἰκόπεδο στὴ Βενετία, γιὰ νὰ ἀνεγείρουν ὀρθόδοξο ναό στὸ ὄνομα τοῦ προστάτη τους, Ἁγίου Γεωργίου. Σε ἀντίθεση μὲ τὴν ἀρνητική πρακτική ποὺ ακολουθοῦσε ὡς τότε στὸ ζήτημα τῆς ἐλεύθερης θρησκευτικῆς ἔκφρασης τῶν Ἑλλήνων, τὴ φορὰ αὐτὴ ἡ Βενετία ἀποδέχθηκε καταρχὴν τὸ αἴτημα, μὲ τὸν ὅρο νὰ ἐγκριθεῖ ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ἡ τοποθεσία, ὅπου θὰ κτιζόταν ἡ ἐκκλησία. Ἡ χορήγηση ἀπὸ τὴ βενετική διοίκηση τῆς «εἰδικῆς χάριτος» (special gratia) ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
| ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2024 | 12
στοὺς «στρατιῶτες» συμπίπτει μὲ τὴ μεταφορὰ τὴν ἴδια περίπου περίοδο μισθοφόρων ἀπὸ τὸν ἑλληνικό χῶρο στὴν ἰταλικὴ ἐνδοχώρα, καθὼς καὶ μὲ τὴν ἀποστολή τοῦ Θεόδωρου Παλαιολόγου μαζὶ μὲ σῶμα ἐφίππων στρατιωτῶν στὰ στρατόπεδα τοῦ Treviso καὶ τοῦ Friuli. Δύο ἦταν τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ φρόντισαν νὰ προβάλουν στὴν αἴτησή τους οἱ «στρατιῶτες», μὲ σκοπὸ νὰ πείσουν τὶς βενετικὲς ἀρχὲς νὰ τοὺς ἀναγνωρίσουν τὸ δικαίωμα νὰ ἔχουν δικό τους ναό. Τὸ πρῶτο εἶχε νὰ κάνει μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ συναντοῦσαν κατὰ τὴν ἄσκηση τοῦ θρησκευτικοῦ τους καθήκοντος, τὸ δεύτερο σχετιζόταν μὲ τὸ ζήτημα τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν. Πολλοί «στρατιῶτες», ἀνέφεραν στὴν αἴτηση, εἶχαν φέρει ἀπὸ τὸν τόπο τους καὶ εἶχαν ἐγκαταστήσει στὴ Βενετία τὶς οἰκογένειές τους. Δὲν τοὺς χωροῦσε λοιπὸν τὸ στενὸ καὶ μικρό παρεκκλήσιο στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Βλασίου ποὺ τοὺς εἶχε παραχωρηθεῖ γιὰ νὰ ἐκκλησιάζονται, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν μποροῦν νὰ σταθοῦν οὔτε μέσα στὴν ἐκκλησία οὔτε στὸν ἐξωτερικό περίβολο. Ἐπιπλέον, καθὼς ἱερουργοῦσαν ἐκεῖ ἐκπρόσωποι διαφόρων δογμάτων, ἐπικρατοῦσε σύγχυση, χειρότερη κι ἀπ’ αὐτὴν ποὺ ὑπῆρχε στὴ