Η βασική εκπαίδευση του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή - Μια χρόνια πρόκληση Γράφει η ΛΑΟΥΡΑ ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ*
Ε
χει παρατηρηθεί πως τα τελευταία χρόνια υπάρχει έλλειψη βασικής εκπαίδευσης στην ασφαλιστική αγορά. Η υπάρχουσα εκπαίδευση συνήθως γίνεται αποσπασματικά ή περιορίζεται στους 100 καλύτερους μιας εταιρείας. Αν και υπάρχουν μεγάλα δίκτυα, συνήθως δεν οργανώνονται σε μικρές ομάδες, ώστε μέσα σε ένα χρονικό διάστημα να υπάρχει αποτελεσματική εκπαίδευση του συνόλου. Ερωτήματα όπως πότε εκπαιδεύονται στα βασικά ασφαλιστικά οι πράκτορες ή αν υπάρχουν αίθουσες ώστε να εκπαιδεύονται τα δίκτυα σε μικρές ομάδες ή αν είναι οι ώρες επαναπιστοποίησης βασική εκπαίδευση, δεν απαντώνται εύκολα. Τι σημαίνει όμως η έννοια «βασική εκπαίδευση»; Ίσως να μπορούσαμε να καταλάβουμε το βάρος της ερώτησης, αν την κάναμε π.χ. για έναν γιατρό, έναν δάσκαλο ή έναν δικηγόρο. Τι σημαίνει για εκείνους η βασική εκπαίδευση; Ένας ιατρός εκπαιδεύεται στα βασικά τουλάχιστον για 3 χρόνια και εν συνεχεία ολοκληρώνει την επιστημονική του κατάρτιση για άλλα 5 έτη. Δεν του δίνουν ένα θερμόμετρο και ένα πιεσόμετρο και θεωρούν πως είναι έτοιμος γιατρός. Τον πρώτο χρόνο σπουδών ξεκινάνε όλες οι επιστήμες από τις βασικές έννοιες που τις απαρτίζουν, π.χ. αν σπουδάζει κανείς δικηγόρος, όλα τα βιβλία έχουν να κάνουν με γενικές έννοιες, τι σημαίνει δίκαιο, νομοθεσία, νομολογία. Το δεύτερο χρόνο μπαίνουν σε πιο συγκεκριμένα πράγματα, αλλά και πάλι ασχολούνται με γενικές έννοιες, όπως γενικές αρχές Ποινικού Δικαίου και στη συνέχεια αρχίζουν την εξειδίκευση, ας πούμε στο Ποινικό Δίκαιο. Το «ΝΑΙ» κατά καιρούς υπενθυμίζει την ανάγκη για βασική εκπαίδευση στις εταιρείες, όπου με την επιστροφή στις βασικές έννοιες φυσικά δεν εννοεί να μάθει πάλι στον γιατρό πώς να παίρνει την πίεση, αλλά εννοεί να γίνει επιστροφή στις βασικές έννοιες που απαρτίζουν την επιστημονική κατάρτιση του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως στην αρχή θα πρέπει να υπάρχουν μαθήματα γενικής φύσεως, όπως οι όροι του συμ-
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
βολαίου, η έννοια της ασφάλισης, το ασφαλιστικό συμφέρον κ.τ.λ. Ουσιαστικό, δηλαδή, τμήμα της βασικής εκπαίδευσης είναι οι έννοιες του ασφαλιστικού θεσμού. Μετά ακολουθούν οι Αρχές της Πώλησης, αλλά και βασικές αρχές ανάληψης κινδύνου και έννοιες όπως η αποφυγή της ασφαλιστικής απάτης, η κατηγοριοποίηση των κινδύνων, βασικές αρχές διαπραγμάτευσης, η επεξήγηση του δείκτη ζημιών κ.ο.κ. Θα δικαιολογούσαμε τους πρωτοπόρους του 1970, όπως οι κύριοι Δελένδας, Παλαιολόγος, Κοντομηνάς, Ραφαήλ και άλλοι, που ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στο να κάνουν εκπαίδευση, την οποία την έκαναν γρήγορα, διότι υπήρχαν άλλα ζητήματα, καθώς ο νέος ασφαλιστής έπρεπε να μάθει «πέντε πράγματα» και να ξεκινήσει. Τους δικαιολογούμε γιατί τότε δεν υπήρχε το πλήθος των προϊόντων που υπάρχουν σήμερα και η αγορά ήταν ακόμα δόκιμη και προς εξέλιξη. Σήμερα οι ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές πωλούν Αμοιβαία Κεφάλαια, ενώ οι συνάδελφοι του 1970 περίμεναν 20 χρόνια για να πουλήσουν τέτοιο προϊόν. Πολλές εταιρείες τότε δεν είχαν καν κλάδο Αυτοκινήτου ή δεν είχαν προσθήκες στα βασικά συμβόλαια. ‘Έτσι λοιπόν θα συγχαίραμε τους αρχικούς εκείνους εκπαιδευτές που τόλμησαν με δικά τους μέσα και έξοδα να βάλουν τα θεμέλια μιας εκπαίδευσης αρχικής, η οποία εξ ανάγκης ήταν μια σταδιακή εκπαίδευση. Συγχρόνως αυτοί οι πρωτοπόροι έθεσαν τις βάσεις για την εξέλιξη. Όπως ο κ. Κοντομηνάς που έφερε τη Limra το 1982 και έκανε σεμινάρια στο δίκτυο για έναν χρόνο, παρέχοντας τη δυνατότητα να αυξήσουν τις επαγγελματικές τους γνώσεις. Αυτοί οι πρωτοπόροι έθεσαν τη βάση για την εκπαίδευση των ασφαλιστών, των διευθυντών, ακόμα και των εκπαιδευτών, των εκπαιδευομένων και συνεχώς έκαναν βελτιώσεις. Σήμερα όμως δεν επιτρέπεται να γίνεται λιγότερη εκπαίδευση από αυτή που γινόταν πριν 30 χρόνια. Σήμερα την εκπαίδευση την κάνουν άνθρωποι που οι περισσότεροι όχι
| ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ | 116