Γιατί οι άνδρες έχουν ΤΡΙΧΌΠΤΩΣΗ και τι να κάνουν για να την αντιμετωπίσουν!
Γράφει η ΜΑΡΊΑ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΎΛΟΥ, MD, PhD, δερματολόγος-αφροδισιολόγος, 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών, επιστ. συνεργάτις Α' Παν/κή Κλινική Νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός», συνεργάτις Δερμοϊατρικής Αθηνών.
ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΉ ΕΠΟΧΉ, περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε, τα πυκνά και δυνατά μαλλιά συνδέονται με τη νεότητα, την ομορφιά, την υγεία και την εικόνα του «επιτυχημένου» ανθρώπου. Η αραίωση στο τριχωτό της κεφαλής συνιστά αιτία σοβαρής ψυχολογικής επιβάρυνσης, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Ωστόσο, αν σκεφτούμε ότι στους άνδρες της καυκάσιας φυλής σε ηλικία 50 ετών αναγνωρίζεται κάποιος βαθμός αλωπεκίας σε ποσοστό 50-60%, αντιλαμβανόμαστε εύκολα γιατί αυτή η κατάσταση θεωρείται περισσότερο «ανδρικό αισθητικό πρόβλημα». Συχνά χρησιμοποιείται ο όρος «τριχόπτωση», για να χαρακτηρίσει την προοδευτική διαδικασία αραίωσης, που παρατηρείται συχνά στην τρίτη δεκαετία της ζωής του άνδρα, αλλά συχνά ξεκινά κατά τη διάρκεια της εφηβείας και διαλανθάνει της προσοχής μας. Πρόκειται για μύθο και, όπως όλες οι στρεβλώσεις, όχι μόνο δεν προσφέρει κάτι, αλλά συνήθως συντελεί στην καθυστερημένη διάγνωση και θεραπεία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η
100 |
τρίχα συνιστά ένα σύστημα που βρίσκεται σε συνεχή μεταβολική διαδικασία. Το στέλεχος, δηλαδή το ορατό σε εμάς τμήμα, αυξάνεται και αποπίπτει φυσιολογικά μετά από έναν «κύκλο» διάρκειας 2 έως 3 ετών. Πρόκειται για μία φυσική διαδικασία που αντιλαμβανόμαστε, ή συνηθέστερα «δεν» αντιλαμβανόμαστε, και συμβαίνει με την απώλεια 60-100 τριχών την ημέρα. Στη συνέχεια, ένα νέο στέλεχος προκύπτει από τη ρίζα που έχει μείνει μέσα στο δέρμα και έτσι συνεχίζεται η ζωή της τρίχας με επαναλαμβανόμενους κύκλους. Αν η φυσική αλληλουχία των γεγονότων διακοπεί απότομα, όπως σε βαριές λοιμώξεις, στη χημειοθεραπεία, σε καταστάσεις σωματικού ή ψυχικού stress, τότε συμβαίνει τριχόπτωση μετά από λίγο καιρό. Αυτή αφορά σε ημερήσια απώλεια μεγαλύτερου αριθμού στελεχών από τον φυσιολογικά αναμενόμενο. Η αλωπεκία, που καταλήγει στη γνωστή «φαλάκρα», δεν είναι τριχόπτωση, αλλά «εκφύλιση». Σε διαδοχικούς κύκλους η τρίχα εμφανίζει μείωση της διάρκειας της αναγενούς φάσης (φάση κατά την οποία μακραίνει και παχαίνει) και, αντιστοίχως, χρονική επιμήκυνση της τελογενούς φάσης (κατά την οποία το στέλεχος οδηγείται σε απόπτωση) με αποτέλεσμα να καθίσταται χνούδι μετά την πάροδο του χρόνου (miniaturized hair). Αυτό είναι ένα φαινόμενο που προκαλείται από τη δράση των ανδρογόνων στη ρίζα της τρίχας και χαρακτηρίζεται από έναν σύνθετο μηχανισμό με συμμετοχή πολλών μορίων και αντιδράσεων. Η πιθανότητα να εμφανιστεί η «ανδρογενετική αλωπεκία» σε κάθε άνδρα προσδιορίζεται από το γενετικό του υπόστρωμα και πλέον έχουν αναγνωριστεί δώδεκα γενετικές περιοχές με αρκετά γονίδια που εμπλέκονται στην κατάσταση αυτή. Επίσης, θεωρείται πιο σημαντική η επιρροή των «πατρικής» προέλευσης γονιδίων, χωρίς να αποκλείεται η «μητρική» γενετική επίδραση. Η δερματολογική εξέταση μιας αραίωσης του τριχωτού της κεφαλής είναι καθοριστικής σημασίας για πολλούς λόγους: 1. Πρώτον, πρέπει να διαπιστωθεί ότι όντως πρόκειται για ανδρογενετική αλωπεκία και όχι για κάποια