ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
underwriting ΜΙΑ ΣΤΗΛΗ ΑΠΟ ΤΟ 1990 | Επιμέλεια: ΕΥΆΓΓΕΛΟΣ ΣΠΎΡΟΥ
από την τραπεζική εταιρεία Merck, Finck & Co. και άλλους επενδυτές εκτός του ασφαλιστικού τομέα. Ο Carl Thieme ήθελε να δημιουργήσει μια εταιρεία αντασφάλισης που δεν θα αποτελούσε απειλή για οποιαδήποτε άμεση ασφαλιστική εταιρεία και, ως εκ τούτου, θα ήταν ανοιχτή σε όλες τις ασφαλιστικές εταιρείες. Η επιτυχία του τον δικαίωσε: 20 χρόνια αργότερα, ο ειδικός στις ασφαλίσεις Albert Ehrenzweig έγραψε στο Austrian Assecuranz Yearbook, ανταποκρινόμενος στο
δίαζαν να επαναλάβουν την ιστορία επιτυχίας. Αφενός, η Munich Re χρειαζόταν έναν συνεργάτη για τις ασφαλιστικές συμβάσεις αντασφάλισης πυρκαγιάς, οι οποίες αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία των ασφαλίστρων της· αφετέρου, ο Thieme και οι συνεργάτες του είχαν βρει ένα νέο branch που αποκόμιζε καλά κέρδη από τα οποία ήλπιζαν να αποκομίσουν καλά κέρδη στο μέλλον: την ασφάλιση ατυχημάτων. Το 1871, το νεοσύστατο Γερμανικό Ράιχ ψήφισε έναν
Allianz 5 Φεβρουαρίου 1890, ημέρα ίδρυσης
Τα πρώτα χρόνια ίδρυσης της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας του κόσμου
Σ
τις 5 Φεβρουαρίου 1890, το Πρώτο Περιφερειακό Βασιλικό Δικαστήριο της Πρωσίας στο Βερολίνο καταχώρισε μια νέα επιχείρηση στο εμπορικό μητρώο εταιρειών. Το όνομα της εταιρείας ήταν: «Allianz» Versicherungs-AktienGesellschaft (Ασφαλιστική Εταιρεία Χρηματιστηρίου Allianz). Αυτή είναι η επίσημη ημερομηνία ίδρυσης της Allianz. Ωστόσο, για να κατανοήσουμε πώς ιδρύθηκε η Allianz, πρέπει να κοιτάξουμε ακόμη πιο πίσω. Η ΊΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ALLIANZ Ήταν το έτος 1880, όταν δύο νεαροί άνδρες ίδρυσαν τη Münchener Rückversiche-rungs-Gesellschaft (Εταιρεία Αντασφάλισης του Μονάχου, εφεξής Munich Re). Μέχρι τότε, ο 35χρονος Carl Thieme (1844-1924) ήταν ο περιφερειακός διευθυντής της Thuringia VersicherungsGesellschaft στη Βαυαρία και είχε αποδειχθεί πολύ επιτυχημένος. Ο Wilhelm Finck (1848-1924), 32 ετών, ήταν εταίρος στην τραπεζική εταιρεία Merck, Finck & Co., καθώς και εξουσιοδοτημένος υπογράφων και «από την αρχή η καρδιά και η ψυχή της». Τόσο ο Thieme όσο και ο Finck έλαβαν αργότερα τίτλους ευγενείας από το βαυαρικό στέμμα για τις υπηρεσίες τους.
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
| ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026 | 18
Μέχρι τότε, υπήρχαν 13 γερμανικές αντασφαλιστικές εταιρείες. Αν και τα έσοδα από ασφάλιστρα έφτασαν το εντυπωσιακό ποσό των 13 εκατομμυρίων μάρκων, αυτό το ποσό ήταν ασήμαντο σε σύγκριση με τα 45,5 εκατομμύρια μάρκα σε έσοδα από ασφάλιστρα που εισέπραξαν οι άμεσοι ασφαλιστές. Με εξαίρεση την ανεξάρτητη Kölnische Rückversicherungs-Gesellschaft (Εταιρεία Αντασφάλισης της Κολονίας), όλες οι αντασφαλιστικές εταιρείες ανήκαν σε γερμανικές εταιρείες άμεσης ασφάλισης που ενδιαφέρονταν να εξασφαλίσουν την ανάπτυξη της επιχείρησής τους μέσω της βοήθειας των θυγατρικών τους. Η Munich Re, ωστόσο, δεν ιδρύθηκε από τη Thuringia Corp., αλλά ακολούθησε το παράδειγμα της θυγατρικής Kölnische Rück και παρέμεινε ανεξάρτητη. Καθώς η φήμη, ωστόσο, ότι η Munich Rewass ήταν θυγατρική της Thuringia αυξανόταν, ο Carl Thieme ανέλαβε αποφασιστικά μέτρα για να αντιμετωπίσει αυτήν την άποψη με επιστολή του προς το Wallmann’s Insurance News Magazine: «Αυτή η εταιρική σχέση για την επιχείρηση προήλθε από την τραπεζική εταιρεία Merck, Finck & Co., ως άμεση εταιρεία, αλλά θα είναι ανοιχτή στη συμμετοχή σε εταιρικές σχέσεις αντασφάλισης με οποιαδήποτε ισχυρή γερμανική επιχείρηση». Στην πραγματικότητα, το αρχικό κεφάλαιο επένδυσης προήλθε
O Carl Thieme.
πνεύμα της εποχής, ότι «η γερμανική βιομηχανία αντασφάλισης έχει γίνει μια μεγάλη δύναμη». Το απέδωσε αυτό στο γεγονός ότι οι αντασφαλιστές δεν υποτάσσονταν πλέον στις πρωτασφαλιστικές εταιρείες, αλλά στις επιταγές βελτίωσης των δικών τους επιχειρήσεων. Ο Ehrenzweig δεν άφησε καμία αμφιβολία για το ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτό: «Η Munich Re προκάλεσε αυτή την επανάσταση». Τα αρχεία δεν δείχνουν εάν αυτό ήταν η αρχική πρόθεση του Thieme. Σε κάθε περίπτωση, κατάφερε να καθιερώσει τη Munich Re ως ανεξάρτητο και σημαντικό παράγοντα στην ασφαλιστική βιομηχανία. Μόλις δέκα χρόνια αργότερα, οι Thieme και Finck σχε-
«νόμο σχετικά με τις ευθύνες αποζημίωσης για σωματικές βλάβες και θανάτους που συμβαίνουν στις υπηρεσίες του σιδηροδρόμου, των ορυχείων κ.λπ.». Αυτό ήταν απεγνωσμένα απαραίτητο, καθώς όλο και περισσότερα ατυχήματα που οδηγούσαν σε σωματικές βλάβες και θάνατο συνέβαιναν στις νεοαναπτυσσόμενες βιομηχανικές εταιρείες. Το 1869, για παράδειγμα, 300 ανθρακωρύχοι πέθαναν σε μια καταστροφή σε ορυχείο που προκλήθηκε από έκρηξη εξαιτίας μιας καταιγίδας κεραυνών στα Όρη Ore στη Σαξονία. Ο Νόμος περί Ευθύνης του Ράιχ όριζε πλέον ότι ο εργοδότης έπρεπε να αποζημιώσει έναν εργαζόμενο σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος. Προκειμένου να μετριαστούν οι κίνδυνοι για τους εργοδότες, αρκετές εταιρείες
19 | ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026 | ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ