SkateNL Magazine 53 Februari 2026

Prijs €1,00 –te voldoen via QR-code

slechts 1 euro

Na bijna tien jaar SkateNL Magazine gratis te hebben kunnen verspreiden, hebben we met ingang van dit jaar moeten besluiten dat dit niet langer mogelijk is. De inkomsten uit advertenties blijven een lastig punt nu de grotere partijen in de schaatssport andere prioriteiten stellen. Wij zien echter maandelijks hoezeer SkateNL wordt gewaardeerd. Dat krijgen we ook door via de feedback van onze lezers, en dat doet ons goed. Daarom blijven we dit magazine maken. Voor onze lezers, voor de schaatsliefhebbers. Met ingang van dit jaar vragen we echter wel een bijdrage voor SkateNL. Die bedraagt slechts 1 euro per editie, te voldoen via bovenstaande QR code. Dat is een beroep op eerlijkheid, op respect en op vertrouwen. Neem je dit magazine mee, betaal dan die ene euro. Gelukkig zijn er al veel mensen die dit doen en daar zijn we dankbaar voor, maar dat is nog de ruime minderheid. Als elke lezer per editie die ene euro overmaakt, kunnen we zelfs volgend seizoen een nóg leuker magazine maken.

Dank!

Marijke Groenewoud zet na teleurstellende opening snel de knop om

Colofon

Hoofdredactie Eric Korver

Commercie Eric Korver

Fotografie Neeke Smit, Jorn Holwerda Glenn Wassenbergh

Vormgeving Studio Konijn

Medewerkers Rijcko Treep Natasja Weber Lisa Deen

Druk Rodi Rotatiedruk BV

Oplage 20.000

Verspreiding Gratis via de ijsbanen en betere schaatsspeciaalzaken

Verschijning Maandelijks van oktober tot en met maart

Redactie 06-55866441

Mail info@skatenl.nl

pakt eindelijk de mooiste overwinning in het marathonschaatsen

Waanzin

De Olympische Spelen zijn op moment van schrijven zes dag oud. Nog niet eens op de helft dus. Maar wat we op de schaatsnummers al aan waanzin hebben meegemaakt, is voldoende voor drie complete Spelen. En dan bedoelen we dat in zowel positieve als negatieve zin.

De eerste categorie zien we natuurlijk het liefst. Dan springen twee momenten eruit, of misschien wel drie als je het niet alleen op de Nederlanders betrekt.

Natúúrlijk hebben we het dan over de races van Jutta Leerdam en Femke Kok. En die twee noemen we nadrukkelijk in één adem, want sámen hebben ze de 1000 meter van Milaan Cortina tot een onvergetelijke gemaakt. Het niveau dat de twee aantikten, was waanzinnig. Maar dat ook nog eens op het moment dat het écht moest, voor Leerdam zelfs het enige moment dat er in vier jaar schaatsen toe deed. De schaatswereld raakte niet uitgepraat over deze races, die zelfs analist Mark Tuitert tot tranen toe beroerden. Prachtig. En natuurlijk heeft iedereen een mening over Jutta Leerdam. Dat mag. Is ook iets dat ze zelf oproept door haar leven te etaleren op social media, en door de manier waaróp ze leeft. Sommige reacties vlogen echter ver uit de bocht. En dat had lang niet altijd betrekking op Leerdam zelf, op haar fantastische prestatie. Nee, Leerdam werd afgerekend op de steun die vriendje Jake Paul betuigde aan Donald Trump. Ene Dinant van den Belt, nota bene kandidaat-raadslid in Zutphen, presteerde het een foto van Leerdam te posten met de tekst ‘Fascist op schaatsen’. En zo waren er meer. Dan ben je gewoon zélf waanzinnig.

Dezelfde afstand van de mannen, ook zo’n ding. Zou het misschien in die afstand hebben gezeten, want ook deze 1000 meter leverde waanzin op. De directe confrontatie tussen Jordan Stolz en Jenning de Boo natuurlijk. Net als Leerdam en Kok twee dagen eerder leverden ook zij een fantastische race af. Het olympisch record van Gerard van Velde uit 2002 werd 24 jaar (!) na dato verpulverd. Door Stolz wat meer dan door De Boo, maar wat was ook dit genieten.

Uitgever

Korver Media

Langebuurt 41 1911 AT Uitgeest

T 06-55866441

E info@skatenl.nl W www.skatenl.nl

Druk

Rodi Rotatie Druk

Visseringweg 40 1121AT Diemen

T 020-398 0808

SkateNL is een uitgave van Korver Media. SkateNL werkt milieuvriendelijk en verantwoord. Waterless Printing, ISO 14001 Grafimedia en KVGO.

NB Niets uit deze uitgave mag worden gebruikt zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Het is aannemelijk dat ook Joep Wennemars onder die tijd van Van Velde zou zijn gedoken, maar ‘de zoon van’ werd op weg naar zijn eigen olympische roem gestuit door een Chinees zonder oog voor zijn opponent. Woede, frustratie, teleurstelling. Wennemars voelde álles. Hij wilde overrijden, maar wist dat het kansloos was. Waanzin. En we kunnen alleen maar hopen dat Wennemars op de 1500 meter dit onrecht enigszins wegpoetst. Want helemáál, nee, dat is onmogelijk.

En dan is er nog Francesca Lollobrigida, die Italië in vuur en vlam zette met goud op de 3000 meter. Oók dat was een beetje waanzin, want ‘Lollo’ hadden we het hele seizoen nog niet gezien. Maar het was prachtig goud, met een oranje randje zelfs. Want Lollobrigida leerde schaatsen in het Nederlandse marathonpeloton.

Zes dagen gehad, nog tien te gaan. Benieuwd wat die brengen.

ERIC KORVER Hoofdredacteur

Dramatisch olympisch debuut voor Joep Wennemars

De parallel was snel getrokken tussen vader en zoon. Zowel Erben Wennemars in 1998 als Joep Wennemars nu in Milaan kenden een dramatisch olympisch debuut, maar in beide gevallen geheel buiten hun schuld om. Erben werd onderuit gereden door de Noor Grunde Njøs en was meteen uitgeschakeld. Dat laatste blijft Joep Wennemars bespaard, maar de bizarre wissel van

de Chinees Ziwen Lian kostte hem waarschijnlijk olympisch brons.

Een golf van ontzetting door de ijshal in Milaan. Op de overwegend oranje gekleurde tribunes wisten de fans niet wat ze zagen. Joep Wennemars was bezig aan een geweldige race met een razendsnelle 600 meter, maar zag op de wissel opeens Lian voor zich opdoemen als een niet meer te ontwijken obstakel. De Chinees had geen moment oog voor zijn Nederlandse

opponent, denderde gewoon door en raakte Wennemars, die zelfs helemaal overeind moest. De man van team Essent reed nog wel door, werd uiteindelijk zelfs vijfde, maar was na a oop toch vooral woest. Wennemars schold de Chinees de huid vol, en dat was helemaal te begrijpen, net als zijn keuze om over te rijden. Dat leverde hem uiteindelijk geen snellere tijd op. ,,Olympische droom naar de kloten’’, bromde de geëmotioneerde Joep Wennemars na a oop. Zijn gezicht was nog

altijd vertrokken van een mengeling tussen woede, frustratie en teleurstelling. Want ook Wennemars wist zelf natuurlijk heel goed dat zijn race hem waarschijnlijk in de 1.06 had gebracht, en daarmee minimaal een bronzen plak. En overrijden, dat bood hem eigenlijk niks. ,,Onmogelijke opgave. Het is sowieso bizar dat je al binnen een halfuur moet overrijden. In die tijd kun je niet eens een beetje herstellen van de inspanning die een duizend meter kost.’’

Groninger buigt pas in laatste ronde voor Jordan Stolz

Jenning de Boo blij met zilver

De lach was er al snel weer bij Jenning de Boo. Hij ging voor goud, maar kwam terug met zilver op de olympische duizend meter. En met die kleur kon de Groninger best leven. ,,Bij je olympisch debuut meteen een medaille meenemen, is heel bijzonder.’’

Het ene zilver is het andere niet. Waar zijn ploeggenote Femke Kok toch nog wel even treurde na haar zilveren plak op de 1000 meter, was daar bij Jenning de Boo geen sprake van. Dat had simpelweg alles te maken met het verschil in beleving. Kok voelde dat ze een kans had gehad, De Boo merkte meteen al op dat zilver voor hem in

straalt met de zilveren olympische medaille om zijn nek. ,,Een enorm geslaagde dag.’’ (Foto Stephan Tellier)

deze race het maximaal haalbare was. ,,Ik heb laten zien dat ik voor goud wilde gaan, dat ik wilde winnen. Maar Jordan Stolz was vandaag gewoon de betere. Daar ben ik realistisch genoeg in’’, vertelde De Boo. Het raceplan dat hij met coach Gerard van Velde uitdokterde, klopte. En de uitvoering klopte ook. ,,Ik heb gedaan wat ik moest doen. Hard vertrekken en dan voor hem rijden op 600 meter. Allemaal uitgevoerd. Maar ja, dan is hij in de laatste ronde

zó sterk. Daar was hij voor mij niet meer in te halen.’’

perfecte race nodig om een kans te hebben. Dat

was ook precies wat hij vooraf steeds had uitgedragen. Geen richttijd, geen ko edikkijken. Een perfecte race rijden, dat was de absolute voorwaarde om het Amerikaanse wonderkind in problemen te brengen. ,,En dit was geen perfecte race’’, constateerde De Boo nuchter. ,,Ik kwam dichtbij, maar liet in de opening al wat liggen door een slippertje bij de start. Mijn opening was goed, maar als je goed weg

bent, is die nog beter. Dat had ik echt nodig gehad.’’

sneller

Blijft staan dat De Boo wéér over 600 meter sneller was dan Stolz, zoals hem dit seizoen al vaker gebeurde. ,,Ik ben wel wereldkampioen op de 600 meter’’,

grapte De Boo nog. ,,Maar

het klopt. Dat geeft me alleen maar vertrouwen voor de 500 meter. Dat is ook de afstand waarop ik wereldkampioen ben, niet de 1000 meter.’’

Al met al stond er beslist geen treurende Jenning de Boo in de Milanese ijshal, waar ook de Nederlandse Inter-spelers Stefan de Vrij en Denzell Dumfries met hun zoontjes een plek op de tribune hadden gevonden. Integendeel zelfs. ,,Ik heb vandaag

mijn olympische debuut gemaakt en mag meteen een zilveren medaille meenemen. Dat vind ik heel bijzonder. Voor mij is dit een enorm geslaagde dag. Blijer kun je mij niet krijgen.’’

Leerdam klopt Femke Kok in iconische 1000 meter

Jutta doet het!

Tranen liepen over de wangen van Jutta Leerdam en transformeerden de altijd zorgvuldig aangebrachte make-up in een schilderij van zwarte strepen. Het maakte haar deze keer helemaal niets uit. Jutta Leerdam voltooide in Milaan haar levensmissie. Ze veroverde olympisch goud na een werkelijk iconische strijd op de 1000 meter, waarbij ze Femke Kok verwees naar het zilver.

Emoties gierden door het lijf van Jutta Leerdam, ook nog lang die enorme explosie van vreugde op het ijs. Amper over de streep ging de blik naar de klok. ,,Ik wilde groen zien, wilde alleen maar groen zien’’, stamelde Leerdam. En ze zag groen. Het boegbeeld van team KaFra, van háár team KaFra, schreeuwde het uit van vreugde. De vuisten gebald, de ogen groot. Alles, álles wat ze in de afgelopen vier jaar had gedaan, álles wat ze had gelaten voor dat ene doel, dat kwam eruit. De ogen vol tranen, zoekend naar geliefden op de tribune. Maar ja, daar stond haar verloofde Jake Paul, de stoere bokser, met zo mogelijk nog méér tranen in zijn ogen.

Dat paste in de nasleep van een strijd op de 1000 meter die je zonder enige twijfel iconisch mocht noemen. Mark Tuitert, de man die zélf zestien jaar eerder een memorabele olympische titel pakte, kwam woorden tekort. Sterker, overmand door emoties

had hij aanvankelijk zelfs helemaal geen woorden. Maar het kwam er toch uit. ,,De beste races op 1000 meter die ik ooit van vrouwen heb gezien. En misschien zelfs in de hele schaatssport.’’

Waanzinnig

Tuitert verwoordde daarmee wat velen voelden. Deze strijd om de olympische titel had werkelijk álles wat schaatsen zo ongeloo ijk mooi maakt. De waanzinnige race van Femke Kok, die ver, vér onder de tijden dook die tot dan voor mogelijk werden gehouden. Dat moest toch goed zijn voor goud? Of kon Jutta Leerdam daar tóch nog onderdoor? Dat kon ze, mede door een bizar snelle eerste ronde in 26,10. Op de streep hield ze een kleine drietienden over. Groen! Het was lastig, erkende Jutta Leerdam. Heel lastig. ,,Ik zag de tijd van Femke Kok, een tijd die ik zelf ook niet eens had gereden tijdens de wereldbeker in Inzell. Dat was superknap van haar, superhard. Het enige wat ik daarna nog kon doen was goed rijden, zodat ik mezelf niets kwalijk kon nemen.’’ Dat deed

Jutta Leerdam: dankbaar, vol ongeloof, zielsgelukkig. De olympische titel is alles waarvoor ze al jaren werkte. (Foto Stephan Tellier)

ze. En het voelde, vervolgde Leerdam allemaal best raar. ,,Ik denk omdat ik harder ging dan ooit. Dat gaf echt een nieuw gevoel. Maar het enige waar ik verder aan kon denken, was álles geven, ervoor gaan. En als ik pijn voelde, jammer. Ik heb nog tachtig jaar om hiervan te herstellen. Niet nadenken en rammen tot de nish.’’

Dat is precies wat ze deed, met olympisch goud als beloning. Maar de prestatie van Leerdam is grootser dan alleen de grootsheid van de hoogste trede op de Olympus. Die zege van Jutta Leerdam kwam tot stand onder de hoogst mogelijke druk, en die werd zeker niet alleen opgelegd door de onvoorstelbare tijd van Kok.

Controverses

Leerdam is al jaren een vrouw die controverses oproept. Haar nadrukkelijke aanwezigheid op social media, gevolgd door de relatie met Jake Paul en de daar bijna als vanzelfsprekend aan gekoppelde extravagante leefstijl, die natuurlijk ook weer breed uitgemeten wordt. Veel mensen vinden daar iets van, en dat is lang niet altijd positief. Ook de reis naar Milaan was weer onderwerp van discus-

sie. Leerdam ondernam die per privéjet, geregeld door haar sponsor Frank van Gool, de man achter KaFra. ’Divagedrag’ werd er meteen geroepen. Een boycot van de pers deed de rest. Maar de winnaar heeft altijd gelijk, en dus vertelde Jutta Leerdam na a oop honderduit over alles wat haar bezighield en had beziggehouden. ,,De druk was hoog. Door de Spelen, maar ook door alles wat erbij komt kijken. Ik heb bewezen dat ik mentaal sterk ben, ondanks alles wat er om me heen gebeurde. Dingen die verzonnen worden, alles dat online staat en zomaar uit de lucht wordt geplukt. Het is zó moeilijk dan in focus te blijven, maar dat heb ik kunnen doen en daar ben ik onwijs trots op.’’

Jutta Leerdam verdient alle respect voor de manier waarop ze vier jaar lang de weg naar olympisch goud heeft geplaveid. Een weg vol hobbels, waarin ze zelfs een eigen team opzette. ,,Als je je hart volgt, maak je de juiste keuzes’’, zei ze daarover. Het kwam allemaal samen op die vroege maandagavond in Milaan, waar Leerdam én Femke Kok de sterren van de show waren. Het niveau dat de twee lieten zien, was absurd hoog. Miho Takagi, de titelverdedigster nota bene, volgde op dik anderhalve seconde van Leerdam. Nummer vier Brittany Bowe zat op meer dan twee seconden. ,,Ik kan het nog steeds niet geloven’’, snikte Leerdam, nog steeds in tranen. ,,Dit is een droom die werkelijkheid wordt.’’

Bestel jouw bergwater op wildalp.nl

Puur en onbewerkt water dat je verder brengt!

Het zit ‘m in de kleine dingen

Wist je dat stromend bergwater veel gezonder is dan het stilstaande grondwater van de bekende merken. Wildalp is voedzaam natriumarm water dat rijk is aan zuurstof en natuurlijke mineralen (elektrolyten).

We halen er niets uit en voegen er niets aan toe, omdat het nooit vervuild is geraakt! Puur en onbewerkt, direct uit de natuur.

Harm Visser van winst voor Jacobus de Vries naar angst voor blessure

Visser eindelijk in het roodwitblauw, tussen Jeroen Janissen en Hylke de Boer.

DEen emotionele achtbaan

e euforie van Harm Visser maakte binnen een paar dagen plaats voor frustratie, teleurstelling en misschien ook wel angst. Met het winnen van de Nederlandse titel op het natuurijs van de Weissensee ging een grote wens van de Fries in vervulling, maar terwijl amper 72 uur later de Alternatieve Elfstedentocht amper op gang was gekomen, moest Visser naar de kant met een wond aan de knie. Meteen schoten de gedachten terug naar het vorig seizoen, dat in het water viel door een soortgelijk kwetsuur.

Zo kreeg de week aan de Weissensee voor Harm Visser het begin dat hij vurig wenste, maar een einde dat hij vreesde. Sterker, waar hij niet eens aan wilde dénken. Want nadat de schaats van een rijder voor hem Visser in de rechterknie raakte, schoten de gedachten van de rijder van Essent meteen terug naar de eerste marathon van vorig seizoen. In Amsterdam werd hij ook op die manier geraakt en dat betekende eigenlijk einde seizoen. Visser probeerde het later nog wel, maar kon feitelijk niet echt rijden.

,,Dat was wel het eerste waar ik aan dacht’’, erkent Harm Visser, die alleen maar iets had van ’niet wéér’. Bij de medische post aan de Weissensee waren zeven hechtingen nodig om de wond weer dicht te krijgen, maar daarmee was natuurlijk nog niets duidelijk over de werkelijke ernst van de blessure en over de vooruitzichten voor Visser. Een kleine week na de Alternatieve kon de Fries daar wel iets meer over vertellen. ,,Het lijkt erop dat het minder ernstig is dan de vorige keer’’, was hij voorzichtig optimistisch. ,,Vorig jaar was de pees ink geraakt, maar ook het bot en de zenuwen. Dat laatste veroorzaakte een inke verstoring in de functionaliteit. Nu is het gelukkig anders. Het is meer een vleeswond, de pees is lichtjes geraakt en het bot niet. Ik heb er nu echt meer pijn aan, maar het herstel zou veel sneller moeten gaan.’’

Zweden

eten te gooien, maar Visser behield marge en bouwde zijn voorsprong snel weer uit. Zodanig zelfs dat hij in de laatste ronde meer dan een minuut op zijn achtervolgers pakte.

Nooit een titel

Dat was het moment waarop bij de man van Essent het besef kwam dat hij het weleens zou kunnen redden. Dat hij niet alleen voor de tweede keer binnen een week solo zou aankomen, maar ook nog eens een heuse titel zou pakken. ,,Dat deed echt wel wat met me. Ik heb veel gewonnen, maar op de schaats nog nooit een titel. Dat wilde ik heel graag, ook een keer in dat roodwitblauw rijden.’’

Visser heeft de blik nog altijd gericht op Zweden, op de wedstrijden in Luleå, die eind februari worden gereden. ,,Als het goed is, moet ik dat halen. Sterker, er wordt gemikt op een start in de cupwedstrijd in Heerenveen, dan Breda en vervolgens Luleå. Weet je, als het goed gaat, is de zwelling met een paar dagen opgelost, is het vocht eruit, en dan kan ik heel wat meer.’’

Dat is te hopen, want Visser liet op de Weissensee zien wat hij ook eerder al tijdens de laatste cupwedstrijd op Nederlandse bodem in Alkmaar toonde: hij was uitstekend in vorm. Op het ijs van De Meent reed hij solo naar de winst. ,,Dat stond heel hoog op mijn verlanglijstje, een keer alleen aankomen’’, vertelde Visser daar.

Maar Visser was in zijn hoofd met meer bezig. Met Jacobus de Vries, de vader van zijn ploegleider Peter de Vries, die in juni vorig jaar plotseling was overleden. ,,Jacobus was de opa die ik zelf op dat moment niet meer had. Mijn bonusopa’’, vertelde Visser. ,,Ik had zo’n speciale band met hem. In die laatste ronde heb ik veel aan hem gedacht, aan hoe mooi het zou zijn hem hier met een overwinning te eren.’’

Een paar dagen later ging hij op herhaling in een koers die vele malen groter was dan die 125 rondjes in Alkmaar. In de strijd om de Nederlandse titel was Visser de sterkste en dat maakte hij al in de wedstrijd duidelijk. In een best nog grote kopgroep schudde Visser zo’n dertig kilometer voor het einde even ink aan de boom. Een demarrage die zijn medevluchters even testte. Niet echt venijnig, maar wel voldoende om te weten dat de rest het niet breed had. Dik tien kilometer later waagde Visser een tweede poging. Een serieuze deze keer. Een val leek roet in het

Precies dat gebeurde. Amper over de streep ging Visser vol in de rem, wees met de vinger naar boven en ging pas daarna op weg naar zijn ploeggenoten. Rode draad in dit verhaal? Het nummer 45, waarmee Visser op zijn been rijdt. ,,Dat nummer hoorde in het verleden toe aan Peter de Vries, terwijl Jacobus met dat nummer wedstrijden zeilde. Dan heb je al bijna automatisch een band, maar wij hadden echt een heel bijzondere klik. Deze overwinning is echt voor Jacobus. Misschien heeft hij van boven kunnen meekijken.’’

De emoties die Harm Visser voelde op dat moment, waren ook zichtbaar bij ploegleider Peter de Vries. De grote stoere Fries, vaak nuchter, altijd van de vrolijke noot, stond met tranen in de ogen. ,,Toen ik hier zelf in 2004 won, stond mijn vader als verrassing bij de nish. Een onvergetelijk moment, dat nu ook weer bij mij terugkwam, zelfs al toen Harm nog onderweg was. Misschien, dacht ik, misschien zweeft hij hier ergens boven rond en krijgt hij dit nog mee.’’

HGebrekkige voorbereiding, geen ploeg, maar Tauber wint wel Alternatieve

Anne Tauber verrassend op herhaling

et ongeloof stond nog lang op het gezicht van Anne Tauber. Natuurlijk, ze was geen onbekende op de Weissensee. Allerminst zelfs. Acht jaar eerder had ze al eens de Alternatieve op haar naam geschreven in een tijd waarin ze in het peloton te boek stond als één van de vrouwen met de langste adem. Maar dat was acht jaar geleden. En dat was absoluut een andere Anne Tauber dan de vrouw die nu opeens op herhaling ging.

om de Alternatieve. Je verlangt zo

langzamerhand terug naar de jaren waarin vrouwen als Elma de Vries, Iris van der Stelt, Birgit Witte en Lisa van der Geest de koers kleur gaven.

De grote vraag na a oop van de Alternatieve Elfstedentocht voor de vrouwen was of de uitslag iets zei over Anne Tauber (30) of juist over de rest van het peloton. Daar mocht je best een kritische noot over kraken, want de verrichtingen van de vrouwen blijven al jaren achter bij die van de mannen. Zij maken van de Alternatieve steevast een spektakel, de vrouwen bijna steevast niet.

Vrijwel altijd is er de laatste jaren een eenling of een klein groepje dat al heel vroeg in de koers wegrijdt en dan vaak tot ruim over de tien minuten voorsprong pakt. Twee jaar geleden bleef So a Schilder daar als laatste van over nadat ze bijna een kwartier vooruit was geweest om na 150 kilometer te worden binnengehengeld. Deze editie waren het Gioya Lancee, Janet Beers en Iris Mulder die zo’n veertien minuten kregen en tot zo’n 190 kilometer vooruit bleven. En al meerdere jaren eindigt de wedstrijd in de sprint van een grote groep, al was dat nu een uitzondering met het duel tussen Tauber en Veerle van Koppen. Het is simpelweg een patroon bij de vrouwen waardoor er al jaren niet echt meer sprake is van een memorabele koers als het gaat

onduidelijk is waarom er bij de vrouwen zo passief

een hoop te rijden, om zó diep te gaan als een

van een schaatser vraagt.

Andere mogelijkheid: het vrouwenpeloton heeft

Alternatieve geprogrammeerd moet

worden. Dat is jammer.

Dat een rijdster als Anne Tauber kan winnen, zonder de steun van een ploeg, zegt natuurlijk iets. Zonder

daarbij ook maar iets af te doen aan de zege van de vrouw die tegenwoordig

maar

een maand voor de wedstrijd wist Tauber nog niet of ze naar de Weissensee zou komen. ,,Nadat ik me had ingeschreven, heb ik in de buurt van Collalbo een stuk natuurijs opgezocht om daar weer even te wennen’’, vertelt Tauber. ,,Dat ging niet helemaal goed, want de eerste keer zakte ik letterlijk door het ijs. Het was best nog diep ook, maar gelukkig was het druk en konden mensen mij eruit halen. Ik had overigens wel mijn arm uit de kom door de val, maar dat is een kwetsbaar punt

bij mij.’’

kiezen voor veiligheid

genomen van zóveel kwaliteit en ervaring dat er louter jonge rijdsters zijn overgebleven, die nog niet goed weten hoe ze een koers over 200 kilometer moeten máken. En ook daarom dus maar en passiviteit. Langs de kant werd hardop de vraag gesteld of er voor de vrouwen nog wel een

Italiaanse Collalbo woont en deels in Nijmegen. Dat is niet omdat ze zo optimaal haar loopbaan als schaatsser kan vormgeven, want Tauber is toch nog altijd voor alles een internationale topper op de mountainbike, die slechts af en toe nog eens op de schaats staat. Tot minder dan

altijd

Anne Tauber kan juichen na haar tweede zege in de Alternatieve, Veerle van Koppen is geklopt. (Foto Neeke Smit)

Tauber reed vier jaar geleden nog eens een wedstrijd op kunstijs en stond twee jaar geleden voor het laatst op natuurijs. De voorbereiding was kort en niet ideaal, dat was duidelijk. In de eerste wedstrijd op het bergmeer verraste het Tauber al hoe goed ze mee kon. ,,Ik wilde hier vooral plezier maken, maar werd ook niet echt getest. Die eerste drie races liep het best goed allemaal.’’ In de laatste ronde van deze Alternatieve liet ze zich echt zien, samen met Veerle van Koppen. De twee lieten de rest achter zich en koersten aan op een sprint. Van Koppen hoopte daarin een kans te hebben, maar ondervond al snel dat Tauber simpelweg

Tauber verbaasde zich niet alleen over de winst, maar ook over het verloop van de koers. ,,Ze vallen wel aan, maar het zijn geen echte aanvallen. Ze zetten niet door en stoppen er al heel snel weer mee. In mijn ogen hebben ze soms niet genoeg lef.’’ Daarmee is ze niet de eerste winnares die een kritische noot kraakt. Twee jaar geleden was het Tessa Snoek die zich stoorde aan het vele geklets in het peloton. ,,Ik zat me op te vreten. Er gebeurde echt helemaal niets.’’ Het is aan de vrouwen om in Zweden te laten zien dat het anders kan.

‘Na al die keren net niet, nu net wél. Ik ben zó blij’

Jordy Harink: eindelijk de mooiste

door Eric Korver

Acht zinderende minuten moesten Jordy Harink en Daan Gelling wachten op de verlossende mededeling wie van hen de Alternatieve Elfstedentocht had gewonnen. Het duurde een eeuwigheid voor de beide mannen, die vlak daarvoor in een bloedstollende sprint de lijn waren gepasseerd met een niet waarneembaar verschil. Uiteindelijk viel het kwartje de kant op van Harink, die daarmee de mooiste zege uit zijn loopbaan binnenhaalde. ,,Eindelijk! Na al die keren net niet, nu net wél. Ik ben er zó blij mee’’, stamelde de man van Essent.

was de bedoeling dat Harm en ik samen in de kopgroep zouden zitten, zodat ik kon aanvallen en Harm het wapen was in de sprint. Dat moest nu anders’’, verklaarde Harink.

Slagveld

Al die keren net niet hadden in de voorgaande jaren echter wel één ding duidelijk gemaakt: Jordy Harink (30) is áltijd een man om rekening mee te houden als het gaat om natuurijs. Altijd van voren, altijd gevaarlijk, altijd sterk. Maar de beloning voor al die kwaliteiten was steeds uitgebleven. Harink moest het doen met twee derde plaatsen en twee tweede plaatsen, waarvan de laatste vorig jaar werd genoteerd in Zweden, waar een soort ‘alternatieve’ Alternatieve werd gereden omdat de tocht in Oostenrijk niet had kunnen doorgaan. Dan zou je zeggen dat het een keer jouw beurt móet zijn, maar zo werkt topsport niet. Het enige wat Harink kon doen, was zichzelf kansen blijven geven.

Dat deed hij ook nu, in een koers die vanaf het allereerste begin ook een échte koers was. Een koers ook waarin het initiële plan van zijn ploeg Essent al vroeg in de prullenbak kon door het uitvallen van Harm Visser, drie dagen eerder nog de nieuwe Nederlands kampioen. De schaats van een voorganger in zijn knie betekende einde wedstrijd voor Visser. ,,Daardoor moesten we het plan omgooien, want het

Na alle aanvallen van de dag, die een slagveld aanrichtten in het peloton, zat de schaatser uit Zaltbommel waar hij moest zitten: in de kopgroep, samen met Jeroen Janissen, Daan Gelling, Kevin van der Horst, Joram Verkerk, Crispijn Ariëns en Ronald Haasjes. Harink schatte de situatie goed in. ,,Het niveau in de top van het peloton is echt genivelleerd. Deze jongens waren allemaal zó sterk, dat wegrijden eigenlijk onbegonnen werk was.

En Ariëns was echt de sterkste van allemaal.

Ongeloo ijk. Maar daardoor had ik wel door dat mijn beste kans me voor te bereiden op een sprint.’’

Precies dat deed Harink, nadat in de kilometers daarvoor Jeroen Janissen in een aantal ultieme pogingen meerdere keren probeerde weg te komen, vaak in gezelschap van Van der Horst. Maar het werd dus een

sprint, waarin de beste papieren lang in handen leken van Daan Gelling, de man die in de voorgaande dagen al had laten zien in topvorm te verkeren en enkel door twee nishfoto’s van winst was afgehouden. Harink probeerde het in een ultieme poging door zijn been naar voren te slingeren. ,,Na de Aart Koopmans Memorial zag ik de nishfoto en concludeerde ik dat ik kans had gehad als ik mijn been had uitgestoken. Dat besloot ik nu wel te doen, zodat ik mezelf dat niet kon verwijten.’’

Verschrikkelijk Harink moest na de nish halsbrekende toeren uithalen om op de been te blijven. Een val had meteen het einde van zijn aspiraties betekend, want dat houdt tegenwoordig meteen declassering in. Maar Harink bereikte er in ieder geval mee dat het verschil met Gelling zó klein was dat de beelden minutenlang bestudeerd moesten worden. ,,Verschrikkelijk’’, verzuchtte Harink. ,,Dat was echt een hel voor zowel mij als Daan Gelling. Het leek uren te duren.’’ Maar zijn wachten werd beloond. Harink kon het uitschreeuwen van vreugde, samen met zijn ploeggenoten. ,,Ongeloo ijk’’, stamelde de geëmotioneerde Harink. ,,Dit wilde ik zó graag. Deze tocht winnen was voor mij het ultieme doel, al heb ik dat nooit zo hardop uitgesproken omdat ik weet hoe

moeilijk het is. Maar dit is de mooiste overwinning uit mijn loopbaan.’’

Voor Daan Gelling waren de druiven zuur. Drie keer was de man van A-ware op de Weissensee centimeters verwijderd van de winst, drie keer wezen de beelden een andere winnaar aan. ,,Wéér op duizendsten verliezen’, treurde Gelling, die vorig jaar in Zweden de 200 op zijn naam schreef. ,,Dit is niet normaal en het doet nu echt pijn. Ik dacht in de sprint dat ik de winst kon pakken, dan is het zo’n teleurstelling dat het weer niet lukt.’’

Veer

Zo werd het op de Weissensee weer een Alternatieve waar álles in zat, en dat is ook wel kenmerkend voor die race, voor de mythische afstand. Slechts achttien mannen volbrachten de volledige afstand, zó zwaar was het op een toch zonovergoten dag. Goed voor het verhaal van de winnaar: Jordy Harink kon het zich zelfs veroorloven tijdens de koers een veer te laten wisselen. Harink wachtte op het juiste moment om zijn schoonvader én materiaalman Stinus-Jan van Maaren een nieuwe veer te laten monteren. Maar terwijl hij aan de kant zat zag hij de kopgroep ver wegrijden. ,,Ik dacht even dat ik een verkeerde beslissing had genomen, maar gelukkig brachten mijn ploeggenoten me weer terug. In dat opzicht was dit ook echt teamwork.’’ Een dag later mocht Jordy Harink opnieuw aantreden. Deze keer zonder schaatsen, maar wel met een heerlijke lach, voor een klusje waar hij misschien al lang van droomde. ,,Je naam onthullen op dat grote bord blijft heel bijzonder. Al die grote namen, en daar sta je dan ineens zelf ook tussen als winnaar van de Alternatieve. Fantastisch.’’

Een centimeter verschil na 200 kilometer schaatsen. (Foto Neeke Smit)

Zou jij ook graag een mooie cruise maken, net als Joy Beune?

Doe dan mee en maak kans op een Noorse fjorden cruise voor twee, met gemakkelijk vertrek vanuit Rotterdam of Amsterdam.

Scan de QR code, ga naar wineenhalcruise.nl

Winactie loopt t/m 28 februari 2026.

7 nachten

Viking & Keltische oorsprong

- Reykjavík naar Rotterdam

- Schip: Rotterdam

- 14 juni*; 19 juli; 23 augustus 2026

14 nachten

Ultieme fjorden

- Rondreis Rotterdam

- Schip: Nieuw Statendam

- 19 september 2026

7 nachten

Noorse fjorden met Nordfjord

- Rondreis Rotterdam

- Schip: Nieuw Statendam

- 31 oktober 2026

Joy Beune lamgeslagen na mislukte jacht op medaille

Olympische droom vervliegt

Joy Beune krijgt het dit seizoen mentaal ink te verduren. De rijdster van team IKO-X²O Badkamers zag haar start van de Olympische Spelen in het water vallen, nadat ze natuurlijk eerder al een inke klap moest incasseren tijdens het Olympisch Kwali catie Toernooi. Op de drie kilometer moest Beune het bij haar olympisch debuut doen met een vierde plaats, en daarmee zat haar individuele olympische toernooi er alweer op. De olympische droom ging in rook op.

Maar wie verder keek dan alleen de zinnen van Beune zag een schaatsster die een beetje murw gebeukt is door wat haar dit seizoen is overkomen.

En ja, dat lijkt allemaal te herleiden tot die rampzalige 1500 meter tijdens het kwali catietoernooi in Thialf. Beune verloor daar niet alleen een olympische startplek, maar verloor ook haar bravoure, haar onbevangenheid en misschien ook wel haar vertrouwen. En dat voor een rijdster die zó lang ongenaakbaar was

Ze hield zich groot voor de camera’s na a oop van de drie kilometer in Milaan. Natuurlijk was het een tegenvaller,

vertelde ze, maar ze had alles gegeven en dan was dit het. Het zijn de woorden van een atlete die er dan bijna op de automatische piloot uit komen.

en de

overwinningen aaneenreeg. Opeens was er in Milaan letterlijk maar één kans om individueel olympische roem te vergaren, en alle druk kwam daardoor samen in die ene race. Het lijkt erop dat het allemaal te veel was om te verwerken voor de Spelen én daar ook nog eens goed te zijn.

Joy Beune hing het er zelf allemaal niet aan op, maar was wel helder over de impact die het kwali catietoernooi had gehad. ,,Zowel mentaal als fysiek is het OKT erg zwaar, en dat was het zeker na het mislopen van de 1500 meter. Dat heb ik echt een plekje moeten geven. Ik denk ook niet dat het ideaal is een maand voor de Spelen nog een OKT te moeten rijden, maar daarna heb ik er wel alles aan

gedaan om hier zo t mogelijk te staan.’’

En ze laat er geen misverstand over bestaan dat ze alleen maar aan de start stond van die 3000 meter om een gooi naar goud te doen. ,,Natúúrlijk ga ik voor goud als ik aan de start sta. Nee, het is nooit een optie geweest om me meteen al te richten op zilver of brons. Maar uiteindelijk zat ik een stuk boven de winnende tijd en leverde mijn rit uiteindelijk zelfs niet eens een medaille op.

Dat is extra zuur.’’

heel mooie race met elkaar. Maar ik wilde toch vooral de focus op mezelf houden, wilde zelf een goede race tijden en me aan het raceplan houden. Dan kun je je niet bezighouden met het resultaat van een concurrente.’’

Lamgeslagen

Na de allereerste olympische race in haar loopbaan omschreef Joy Beune haar gemoedstoestand als ’lamgeslagen’. ,,Ja, ik kwam over de nish en zag een vier achter mijn naam. Dat is niet waarop ik vooraf had gehoopt. Ik wist daardoor even niet zo goed wat ik voelde. Het was een mengeling van ongeloof, verdriet, maar ook opluchting dat het erop zat. Eigenlijk weet ik niet precies wat ik voelde. Daarom was ik lamgeslagen. Het was heel gek allemaal, zeker ook met de emoties die ik de afgelopen dagen heb gevoeld.’’ Dat laatste moest ze even uitleggen. ,,Je bent op de Spelen, probeert een beetje a eiding te hebben, maar je voelt van alles.’’ Ze heeft zoiets als de Spelen immers nooit eerder meegemaakt. ,,Dat geeft soms een gek gevoel, ook voor de start van mijn race nog. Je hebt er heel erg veel zin in, maar voelt ook weer aparte zenuwen die ik nooit eerder heb ervaren. Er komt gewoon veel op je af.’’

Joy Beune geconcentreerd in actie. Op een individuele medaille moet ze in ieder geval vier jaar wachten. (Foto Vincent Riemersma/Team IKO-X2O)

Beune had de rit van Francesca Lollobrigida gezien, kreeg de tijd mee. De Italiaanse, die in Nederland jarenlang meedraaide in het marathonpeloton na haar overstap van skeelers naar schaatsen, steeg voor haar thuispubliek boven zichzelf uit en noteerde een indrukwekkende tijd. ,,Ze reed ontzettend hard, en had natuurlijk met Maltais een

De a eiding zocht Beune ook nog even in een nieuwe hobby. Ze stortte zich in Milaan op het verzamelen van de pins van de diverse landen en atleten. ,,Nooit gedacht dat ik daarvoor zou vallen, maar het is echt heel leuk sociaal te doen en op mensen af te stappen, te vragen welke sport ze beoefenen en of ze een pin willen ruilen.’’ Haar vriend Kjeld Nuis moest er hard om lachen, bekent ze. ,,Die had dit nooit van mij verwacht.’’ Het hielp uiteindelijk niet óp het ijs. Daar ging de olympische droom van Joy Beune in rook op. Natuurlijk is er straks alle kans dat ze wél een medaille pakt met de ploegachtervolging, en mogelijk is dat ook nog een gouden. Maar om individuele roem te oogsten zal Beune opnieuw vier jaar moeten wachten, en dat is een hard gelag.

Esther Kiel juicht als ze haar Nederlandse titel prolongeert op de Weissensee. ,,Alleen spijtig dat niemand dat roodwitblauwe pak volgend seizoen kan dragen.’’ (Foto Neeke Smit)

Drie zeges op Weissensee en veel plezier veranderen besluit niet

De bizarre cijfers van Esther Kiel

Stel, je mag als marathonschaatser je eigen afscheid een beetje regisseren en je bent een absolute liefhebber van natuurijs. Dan zou dat afscheid er zonder twijfel zo’n beetje uitzien zoals Esther Kiel het werkelijkheid maakte. Er ontbrak aan haar afscheidsrondje op de Weissensee eigenlijk maar één ding, en dat was de eindzege in de Alternatieve. Maar niemand die Kiel daarover hoort klagen.

Het was, meldde Esther Kiel (29) op de Weissensee nog maar eens, nog niet haar seizoen. Zeker niet op kunstijs, waar de teller op één was blijven staan. En dat was ook nog – letterlijk – de marathon voor spek en bonen. Maar zet de schaatsster uit Overveen op natuurijs en ze transformeert instant in een meedogenloze machine die het peloton haar wil oplegt. En dat was precies wat er gebeurde op de Weissensee.

De eerste wedstrijd van de Grand Prix leverde meteen ook de eerste winst op voor Kiel, die de lijn in de dagen daarna gewoon doortrok. Vervolgens was het

tijd voor de Aart Koopmans Memorial, waar aan het einde van de dag ook weer Kiel als winnares op het bruggetje stond. De rijdster van Puur ICT-BTZ verdedigde daarna nog haar titel in het ONK. Altijd lastig. Een titel winnen is één ding, maar die prolongeren is iets heel anders. Kiel deed het. Haar zegetocht deed wat denken aan de legendarische woorden van de Engelse spits Gary Lineker over voetbal en Duitsers, alleen dan geconverteerd naar schaatsen. Pakweg negentig vrouwen racen op natuurijs en aan het einde staat Esther Kiel met de trofee.

Natuurijs

Ze moet er zelf eigenlijk een beetje om lachen. ,,Het gebeurt gewoon weer op natuurijs. Dat had ik nooit durven dromen, dat ik als langebaner van origine daar zo goed op zou kunnen rijden’’, vertelt ze. ,,Maar al vanaf de eerste keer dat ik natuurijs stond, had ik er een goed gevoel bij. Dat was destijds in Zweden, in het coronajaar. Daar heb ik echt de liefde voor natuurijs gevonden, hoewel ik toen echt niet meer was dan pelotonvulling. Ik reed de wedstrijden niet eens uit in het peloton. Het haar daarna, in mijn eerste seizoen bij

BDM-BTZ, heb ik mezelf echt verbaasd dat het al zó goed ging.’’

De rest is geschiedenis, zou je bijna zeggen. Esther Kiel werd een veelvraat in zowel Oostenrijk als Zweden. De statistieken die ze over vorig seizoen en dit seizoen kon overleggen, waren absoluut bizar. In februari 2024 won ze de laatste twee races in Zweden. Vervolgens zegevierde ze een jaar geleden in het ONK op Weissensee en in de nale van de Grand Prix over 200 kilometer in Luleå. Nu ging ze daar in Oostenrijk vrolijk mee verder met winst in de eerste drie races. Dat zijn zéven zeges op tien races. De andere drie? Daarin werd Esther Kiel ’gewoon’ tweede. Absurde getallen.

Pijn

Het patroon werd doorbroken in de Alternatieve. Esther Kiel zag zichzelf terug op plaats vier, en het was even wennen dat ze een keer níet naar het podium hoefde. Dat deed in het speci eke geval van de Alternatieve wel pijn. ,,Die had ik heel graag nog gepakt’’, bekent de vrouw van Puur ICT-BTZ. ,,Dat was ook wel mijn doel aan het begin van dit seizoen en dan is het jammer dat je daarin niet slaagt.’’ Ze relativeert ook meteen. ,,Ik mag daar natuurlijk niet te veel om treuren na de drie overwinningen die ik heb behaald. En ik gunde mijn ploeggenoten ook de kans. Gioya Lancee was heel lang vooruit met goede winstkansen en daarna Veerle van Koppen. Als één van hen had gewonnen, had dat de pijn zeker verzacht.’’

Dat gemis is te begrijpen. Want om met Jannes Mulder, spreekstalmeester van

De beslissende kopgroep, met Femke Mossinkoff, Esther Kiel en Beau Wagemaker. (Foto Neeke Smit)

de Weissensee, te spreken: op die ene na had Kiel de bingokaart vol. ,,Nou, ik heb natuurlijk wel de 200 gewonnen in Zweden’’, weerlegt Kiel. ,,Maar daarmee sta ik niet op dat bord, en dat vind ik wel erg jammer.’’ Dat gevoel daalde vooral in na terugkeer in Nederland. ,,Aan de Weissensee verkeer je nog in een roes van drie mooie zeges, van wéér een Nederlandse titel. Aan de andere kant weet ik ook dat het missen van de Alternatieve niet de overwinningen mag overschaduwen. Het is ook niet zo dat dat mijn carrière maakt of breekt. Maar het was gewoon wel een belangrijk doel voor me.’’

Titel

In ieder geval pakte ze wél die andere hoofdprijs; de Nederlandse titel, die ze ook vorige winter al veroverde. ,,Voor die titel wilde ik mijn ploeggenote Femke Mossinko een kans gunnen in de ontsnapping met Beau Wagemaker, maar dat liep anders. Natuurlijk is het geweldig dat je zo’n titel kunt prolongeren, alleen is het spijtig dat niemand volgend seizoen dat roodwitblauwe pak kan dragen tot het volgende ONK.’’

Als Kiel nu terugkijkt, ziet ze vooral een prachtweek. Voor zichzelf, maar zeker ook voor haar team Puur ICT-BTZ en voor ploegleider Eelco Kooistra, die inmiddels een absurde reeks van vier gewonnen ONK’s op rij achter zijn naam heeft staan. ,,We hebben het met z’n allen gedaan, hadden daar écht een team. We hebben het ook heel jn en goed gehad met elkaar’’, stelt Kiel, die het ONK bestempelt als een droomwedstrijd voor het team. ,,Daarin hebben we echt de kracht van onze ploeg kunnen laten zien. Voor mij was dat het hoogtepunt van de week.’’

Trotse sponsor van ons schaatsteam

Bij X²O Badkamers word jij dubbel zo blij!

Een badkamer koop je niet elke week. Daarom vinden wij het belangrijk dat je écht gelukkig wordt van jouw nieuwe badkamer. Bij X²O Badkamers zorgen we ervoor dat je met een glimlach naar huis gaat - wat je budget ook is. Zo word je dubbel zo blij.

Dubbel zo blij met een badkamer voor elk budget

Dankzij onze slimme aanpak zonder tussenpartijen én dankzij e ciënte processen, bieden we je altijd voordelige prijzen. Bij X²O Badkamers betaal je minder, maar krijgt je badkamer méér kwaliteit en stijl. En dankzij onze kortingsacties scoor je nog scherpere deals.

Dubbel zo blij door transparante offertes

Bij X²O Badkamers vind je veel bekende merken zoals Hansgrohe, Grohe en Balmani – en dat altijd voor een scherpe prijs. Maar nog belangrijker: de prijs die je ziet, is de prijs die je betaalt. Geen ge-onderhandel of meer betalen dan een ander. Zo weet je altijd zeker dat je de beste prijs betaalt voor jouw nieuwe badkamer. Dat geeft een goed gevoel.

Dubbel zo blij met 10 jaar garantie Wij snappen dat jouw badkamer nu eenmaal ink te verduren kan krijgen.

Daarom vinden wij het belangrijk dat hij tegen een ink stootje kan.

We zorgen daarom voor een assortiment dat er prachtig uitziet, maar ook van sterke en degelijke kwaliteit is. Om die reden bieden we met veel trots tot 10 jaar garantie. Geen onaangename, maar aangename verrassingen. Daar houden we van!

Dubbel zo blij dankzij onze ruime voorraad en snelle levering Heb je jouw droombadkamer gevonden in één van onze 60 showrooms of in de webshop? Mooi! Dankzij ons enorme magazijn van maar liefst 80.000m² kunnen wij vrijwel altijd snel leveren. Zo loopt jouw badkamerproject geen vertraging op. Dat is wel zo jn!

Dubbel zo blij met 12 maanden gratis opslag

Wij weten inmiddels dat een (verbouw) project niet altijd zonder slag of stoot gaat. Loopt de volledige verbouwing vertraging op of wordt jouw nieuwbouwhuis later opgeleverd dan gepland? Wij kunnen jouw badkamer tot wel 12 maanden gratis opslaan. En zodra jij die sleutel/aannemer/ tijd dan gevonden hebt, dan komen wij jouw badkamer natuurlijk gewoon a everen bij jouw (nieuwe) huis.

Jouw nieuwe badkamer is dichterbij dan je denkt! Kom langs in één van onze showrooms of bekijk ons assortiment op x2o.nl!

Marathonschaatsen is al tientallen jaren een sport die boeit. Op kunstijs, maar zeker op natuurijs. Vooral dáár geldt het recht van de sterkste, en slechts een enkele keer dat van de gelukkigste. De schaatsers van de lange adem zijn avonturiers, doorzetters, de cowboys van het ijs. En ze maakten door de jaren heen ink wat mee. In deze serie verhalen haalt SkateNL voor de liefhebbers de mooiste en meest memorabele momenten terug. In

‘Henk Gemser was nog nooit op de Weissensee geweest en ineens stond hij daar’

Het bizarre verhaal van Peter de Vries

deze a evering Peter de Vries, die kan terugkijken op drie prachtige zeges op de Weissensee.

door Eric Korver

keuze maken tussen zijn drie zeges op het Oostenrijkse bergmeer is moeilijk. ,,Elke overwinning heeft zijn eigen verhaal,

Vries de cirkel weer rond. Als ploegleider bejubelde

hij eind januari op de Weissensee de

winst van Harm Visser in het Open Nederlands Kampioenschap, een zege die ook op zijn eigen erelijst

eerder, in oktober 1987, als Peter de Vries in zijn auto op een boom knalt. De gevolgen zijn groot voor het Friese

prijkt. Daarbij kwamen alle emoties weer boven. Maar De Vries heeft veel

meer moois om op terug te kijken, want de lange man uit Heerenveen

schreef ook tweemaal de Alternatieve

Elfstedentocht op zijn naam.

de twee Alternatieve Elfstedentochten bijbehorende jaartallen. De eerste is van 1996, inmiddels dertig jaar geleden. ,,Tjezus, dat klopt zeg. Dertig jaar…’’ Waar blijft de tijd, wil hij maar zeggen. Een

Peter de Vries komt met gebalde vuisten over de finish: eindelijk heeft hij een Nederlandse titel te pakken. (Foto Soenar Chamid)

zijn eigen beleving en eigen gevoelens. Maar dat ONK van 2004 heeft voor mij wel een heel bijzonder verhaal.’’ Dat verhaal begint eigenlijk al zeventien jaar

Eigenlijk was ik er zelf al zeker van dat dat been eraf moest.’’

Helpen

schaatstalent, dat als twintigjarige net was aangehaakt bij Jong Oranje. ,,Mijn linker scheenbeen was verbrijzeld. Ik kon bij wijze van spreken met mijn hiel in mijn knieholte komen. Ik werd gek toen ik dat zag. hadden als Gianni Romme aangediend. Maar ik kon, zei Gemser toen ik bij hem thuis in Oudehaske zat, wel de beste marathonschaatser worden van Nederland. Daar moest ik maar voor gaan. Ik zei ‘oké, dan doen

Zover kwam het niet, maar weer schaatsen leek een illusie. Tot niemand minder dan voormalig bondscoach Henk Gemser en zijn vrouw, fysiotherapeute Annie zich meldden. ,,Het voelde als een mission impossible, maar Gemser vertelde dat hij me wilde helpen zodra ik weer een beetje met krukken kon lopen’’, weet De Vries nog goed. ,,Het heeft een paar jaar geduurd, maar uiteindelijk was ik goed genoeg om weer te schaatsen. Gemser drukte me nog op het hart dat ik niet meer de beste van Nederland op de langebaan zou worden. Daarvoor was ik er veel te lang uit geweest en inmiddels hadden zich ook mannen

we dat’ en daarna hebben we elkaar een hand gegeven.’’ Daarna had Peter de Vries één missie. ,,Elk NK dat ik sindsdien heb gereden, was met de gedachte dat als ik zou winnen, of dat nou op kunstijs was of in het buitenland, ik die titel zou opdragen aan Henk Gemser en zijn vrouw Annie.’’ Maar keer op keer lukte dat niet. ,,Ik won wel van alles. Op kunstijs, op natuurijs, de Alternatieve. Twee keer zelfs. Volgens mij had ik zo’n beetje alles gewonnen, behalve een nationale titel. En dan ben je uiteindelijk 36, ga je voor de zoveelste keer naar de Weissensee en heb je eigenlijk de hoop al een beetje opgegeven.’’

In orde

Hij maakte dat jaar deel uit van een sterk team, de DSB-ploeg van Dirk Scheringa. Kopman? Jan-Maarten Heideman, de veelwinnaar uit Oldebroek. De dag voor het ONK merkte De Vries al dat hij best in orde was. ,,Het ging lekker, voelde echt goed. Ik nam me voor de kop er goed bij te houden de volgende dag. Natuurlijk was Heideman de kopman, maar mocht ik in de positie komen in een kopgroep of iets dergelijks, dan wilde ik het toch een keer proberen.’’

Die kopgroep kwam er. De Vries met drie andere sterke mannen: Martijn Kromkamp, Ruud Aerts en Shinta Kobayashi, de Japanner in dienst van Viks Parket. ,,We kwamen van het grote meer onder de brug door en dan was het nog drie kilometer. Het peloton lag niet heel ver achter, maar het gat was groot genoeg. Er zwom nog één man tussen: Henk Angenent. Die wilde ik er niet bij hebben, want dan werd het een lastig verhaal. In de kopgroep ben ik gaan demarreren toen Kromkamp net van kop kwam. Hij was in mijn ogen de gevaarlijkste man in de sprint. Ik nam een paar meter voorsprong, wist niet eens hoeveel. Bij de laatste bocht voor het rechte stuk naar de nish kon ik even kijken, en ze zaten best kort achter me met inmiddels Angenent sleurend op kop. Ik hoorde ze bijna achter me op het ijs, kon alleen maar denken ‘gas erop, niet meer omkijken, tot het gaatje’.’’

Emotie

,,Uiteindelijk lukte dat’’, vervolgt hij. ,,In een its zie ik mijn vader, die zo brutaal was geweest om vlak bij de boog te staan. We vliegen elkaar in de armen, maar op een gegeven moment zie ik nóg een boog. Was ik nou te vroeg gestopt? Ik dacht ‘jezus, het zal toch niet?’. Ik vroeg het aan mijn vader en die riep dat ik kampioen was, dat ik de titel had. Machtig mooi.’’

Peter de Vries valt ten prooi aan de verplichtingen van een winnaar.

Interview met Herbert Dijkstra voor de NOS, interview met Bert Schaap voor de Telegraaf. ,,Tijdens dat interview tikt mijn vader op m’n schouder en zegt dat ik even achter me moet kijken. Maar ik zat midden in dat interview. Hij tikt nog een keer, zegt weer dat ik moet kijken. Dus ik draai me toch maar om, en wie staat daar? Henk Gemser. Die was van zijn leven nog nooit op de Weissensee geweest. Nog nóóit. En juist nu ik win, nu ik eindelijk die titel pak, staat hij daar. We zijn elkaar in de armen gevallen, en daar kwam ink wat emotie bij los.’’

Ze spreken af elkaar weer te tre en in het luxe hotel Die Forelle, waar de DSB-ploeg in die jaren steevast onderdak vond. Ze vierden de winst, praatten nog wat, en daarbij onthulde Gemser iets dat hij al die jaren voor De Vries had verzwegen. ,,Acht maanden na dat ongeluk is mijn been opnieuw gebroken en na een jaar en vier maanden voor een derde keer. Gemser ging mee naar het ziekenhuis en sprak daar de arts, vertelde hij me. Die wist niet meer wat hij met me aan moest. Hij had alles al geprobeerd en niets leek te werken om dat been echt te helen. Die arts vertelde Gemser dat hij er in het weekend over ging nadenken, maar dat ook amputatie een overweging was. Gemser vertelde dat hij zó kwaad was geworden, keihard op tafel sloeg en tegen die dokter brieste dat die ‘poot er niet eerder af ging dan hij zwart was’. Tja, dat werd me op dat moment even verteld. Ik zat Gemser met open mond aan te kijken. Hij had dat me tot dan toe nooit willen vertellen.’’

Finland

Dat ONK was met recht het laatste kunstje van Peter de Vries op natuurijs. Vier jaar later en nog één cupzege op kunstijs later stopte hij. Zijn laatste wedstrijd reed de Fries in het Finse Kuopio. ,,Ik kon amper rijden door de last die ik had van een hernia, maar het was mijn laatste, ik moest en zou uitrijden.’’

Maar al lang en breed voor die laatste stelde De Vries zijn status als legende in het marathonschaatsen veilig met een dubbele overwinning op de Alternatieve Elfstedentocht. De eerste in 1996, de tweede twee jaar later. Maar het is ook meteen die dubbel die De Vries nog enigszins dwars zit. Hij was op dat moment zonder enige twijfel één van de sterkste mannen in het peloton, en dus een kandidaat voor de zege in de échte Elfstedentocht, die precies tussen die twee Alternatieven in viel. Maar ook daar sloeg het noodlot toe voor De Vries. ,,Bij Koudum, na een kilometer of zestig, viel ik hard en brak ik mijn schouderblad. Einde Elfstedentocht. Heel zuur. Het is ook frappant dat ik nog wel regelmatig wordt herinnerd aan die val, maar dat er zelden meer iemand begint over die twee Alternatieve Elfstedentochten.’’

Sprintduel

Maar natuurlijk is het interessant even terug te komen op die wedstrijden op de Weissensee, waar De Vries in 1994 voor het eerst was, om een jaar later al tweede te

VRIENDEN VAN HET MARATHONSCHAATSEN

worden in de Alternatieve. ,,Een sprintduel met Lammert Huitema. Hij won, maar ik had wel door dat 200 kilometer ver en zwaar was, maar dat het me wel lag. Ik zag bovendien was Huitema als winnaar kreeg. Veel publiciteit, grote stukken in de krant. Dat wilde ik ook. Een jaar later zat ik in een kopgroep van vijf, met Piet Kleine, Jan-Eise Kromkamp, Hans Pieterse en een Fin, Lauri Paalasmaa. Die won ik dan inderdaad. En twee jaar later dus weer.’’ Eigenlijk is het ongeloo ijk wat Peter de Vries nog heeft gepresteerd met een lijf dat zó kapot is geweest. Lachend: ,,Dat mag een ander vinden.’’ Na een korte bedenktijd: ,,Toen ik schaatste voelde ik dat helemaal niet zo. Maar nu we het erover hebben, denk ik even na, en dan kun je je inderdaad afvragen hoe dan nog mogelijk is geweest.’’ Tegenwoordig woont De Vries nog altijd in Heerenveen, met zijn vrouw Jeanine, twee zoons en een dochter. In de schaatssport is hij al jarenlang actief als ploegleider, tegenwoordig bij Essent, al kreeg hij daar begin februari te horen dat zijn contract niet werd verlengd. ,,Naast de schaatssport ben ik al negen jaar werkzaam als centrummanager in Heerenveen.’’ En zijn jaren als schaatser? Daar zou je een boek over kunnen schrijven. ,,Is al gedaan’’, zegt De Vries lachend. Voor de geïnteresseerden: ‘Doorgaan’, geschreven door Bram Buruma.

Hekman juicht, met het voor Sjoerd Huisman kenmerkende Supermanlogo op de mouw. (Foto Neeke Smit)

Friezin

baalt van ’achtervolging’ in openingsrace van de Spelen

Marijke Groenewoud zet knop snel om

Marijke Groenewoud beleefde weinig plezier aan haar opening van het olympisch schaatstoernooi in Milaan. De 3000 meter was een afstand die vooraf perspectief bood, maar de Friezin had simpelweg geen goede dag en moest genoegen nemen met een achtste plaats, en dat was een geheel andere uitkomst dan ze zelf in gedachten had.

Marijke Groenewoud vecht verbeten tijdens de 3000 meter in Milaan. ,,Dit was meer een achtervolging dan tegen elkaar racen.’’ (Foto Stephan Tellier)

Het was mooi te zien hoe Marijke Groenewoud reageerde na haar teleurstellende aftrap van de Olympische Spelen. Dat was echt de Friezin ten voeten uit. Open, eerlijk en zonder al te veel behoefte zichzelf te sparen. ,,Dit viel echt behoorlijk tegen’’, stelde de rijdster van AH Zaanlander onomwonden.

Naar de reden van haar matige optreden kon ze alleen maar gissen. ,,Ik heb geen idee’’, was het eerlijk antwoord. ,,Ik voelde me best goed, had goede spanning, ik dacht ik best wel in orde was. Nou, dat was ik niet.’’

Groenewoud was gekoppeld aan Ragne Wiklund, de Noorse topfavoriete, en op het oog geen verkeerde tegenstander voor de vrouw uit Grou. Dat liep anders, vooral omdat Wiklund meteen al afstand nam en daarmee mogelijk Groenewoud verraste. ,,Ik wilde in ieder geval meteen met haar mee’’, analyseerde Groenewoud. ,,Ik ben een racer, wilde tegen Wiklund ook racen. Maar ze liep bij de opening al een beetje van me weg, dan denk ik bij mezelf dat ik de eerste bocht maar een beetje moet doortrappen, maar ze reed gewoon sneller dan ik.’’ Ze trok een nuchtere maar rake conclusie. ,,Dit was meer een achtervolging dan tegen elkaar racen.’’

Gevecht

Oud-schaatsster en analiste Marianne Timmer had het idee dat Groenewoud het slachto er werd in de strijd met Wiklund. Ze noemde dat op papier een droomloting, maar in de praktijk juist niet. ,,Dit was een mentaal gevecht tussen die twee. Wiklund nam meteen afstand van Groenewoud en als die marge dan groter wordt, werkt dat door in het hoofd. Dan kun je het gevoel krijgen dat het niet meer gaat lukken, en ik denk dat dat bij Groenewoud het geval was.’’

Maar Marijke Groenewoud was al snel ook weer gewoon Marijke Groenewoud, de nuchtere Friezin die niet snel van haar

stuk wordt gebracht. ,,Ik lach wel, maar ik baal echt’’, liet ze nog weten, om dan meteen door te schakelen. Want Groenewoud besefte goed dat de wereld niet verging bij één mislukte race over drie kilometer. ,,Ik heb hier nog meer te doen’’, stelde ze. ,,Er zijn nog drie afstanden te gaan en ik heb eigenlijk niet direct een reden om daar niet met vertrouwen naar te kijken. De hele week schaats ik hier al best goed. De komende dagen ga ik gewoon lekker trainen en dan toewerken naar de volgende afstanden. De knop moet om en ik moet dóór.’’

Achtervolging

Het eerste wat Groenewoud nu op de agenda heeft staan, is de ploegachtervolging. Dat nummer, waar de Nederlandse vrouwen de torenhoge favoriet zijn, kan best eens de reddingsboei zijn op weg naar een goede 1500 meter. Want dat is het volgende en meteen ook laatste onderdeel dat Groenewoud individueel op haar programma heeft. Na de nales van de ploegachtervolging is er dan op de slotdag van de Spelen alleen nog de nale van de massastart. Dat is het onderdeel waarop ze bij haar olympische debuut in Beijing nog naast de medailles greep, maar dat ze wél drie keer op rij won tijdens het WK Afstanden. Nieuwe kansen dus. Groenewoud hoopt dat de ploegachtervolging haar een zetje in de goede richting geeft. Een goed resultaat met haar collega’s Antoinette Rijpma-De Jong en Joy Beune zou jn, ook voor Beune die eveneens een tegenvallende start kende. ,,Het is altijd leuk te rijden met die meiden en ik hoop dat we daar weer een beetje positieve energie uit kunnen halen.’’

TROTSE SPONSOR VAN MARIJKE GROENEWOUD

15:30BELOFTENMANNEN

18:15TOPDIVISIEVROUWEN

Daan Gelling kan Cup in ’eigen huis’ in ontvangst nemen

Mooie afsluiting in Kardinge

Het marathonpeloton trekt op zaterdag 7 maart naar Groningen om daar het seizoen af te sluiten met de nale van de Marathon Cup. Dat leverde een jaar geleden een spectaculair slotstuk op, en ook nu zijn de ingrediënten er voor een mooi einde aan een winter marathonschaatsen. En het zou zomaar kunnen dat Daan Gelling deze keer in ’eigen huis’ de Marathon Cup in ontvangst kan nemen.

Daan Gelling

wil eerst nog wel gebeuren’’, stelt hij. Dat is zeker waar, want als er één ding zeker is in topsport, is het wel dat niets zeker is tot het écht vaststaat.

En Gelling staat er weliswaar heel goed voor in het klassement, maar moet die winst nog wel o cieel

Met Gelling zien de Groningers dan wel een winnaar van eigen bodem. Daan Gelling is een ‘kind van Kardinge’, groeide er als schaatser op tot zijn loopbaan hem voor de trainingen naar Thialf dwong. ,,Maar ik heb er zeker van elfde tot pakweg mijn negentiende gereden en getraind’’, vertelt Gelling. ,,Dat waren mooie tij-

den en ik denk daar met veel plezier aan terug. Eigenlijk is het een beetje gek dat ik er nu niet meer zo vaak kom, maar zo gaat dat. In ieder geval wel mooi dat we de cup daar nu weer kunnen afsluiten.’’

Als Daan Gelling inderdaad de cup kan veiligstellen in Kardinge, dan is dat opnieuw een parel aan de kroon op dit seizoen. Op kunstijs rijdt de man uit Huizinge een werkelijk bizar jaar. Hij pakte al de eindzege in de Vierdaagse, won op Nieuwjaarsdag al een absolute hoofdprijs met de Nederlandse titel op

kunstijs, en met de cup zou hij álles wat de moeite waard is op kunstijs hebben gewonnen. ,,Het is een supergrote prijs’’, vindt Gelling. ,,Als je ziet wie in het verleden hebben gewonnen, dan zijn dat allemaal goed schaatsers. Je wint de cup niet bij toeval, dan moet je wel een goed seizoen gedraaid hebben. En in combinatie met wat ik al heb gewonnen, maakt dat het wel een heel bijzonder jaar.’’

De slotwedstrijd in Kardinge is niet alleen bijzon-

der voor

Daan Gelling, maar ook voor zijn zusje Evi. Die

neemt

daar door een blessure noodgedwongen afscheid van

het pelo-

ton. ,,Dat maakt het

inderdaad bijzonder, maar misschien ook wel een beetje pijnlijk, al is het wellicht ook weer mooi dat ze in Kardinge kan afsluiten. Maar het zijn wel twee uitersten, zij stopt en ik kan één van de grootste prijzen van het jaar binnenhalen.’’

Vorig jaar stond de marathon in Kardinge nog deels in het teken van de dreiging die de ijsbaan boven het hoofd hing, maar dat is niet meer aan de orde. ,,In plaats daarvan is er nu budget vrijgemaakt om nieuwbouw te plegen’’, stelt Ewoud Buist van de marathoncommissie Groningen. ,,Het huidige Kardinge blijft nog open, maar in de komende jaren wordt daarnaast een nieuwe ijshal gebouwd.’’

Daan Gelling viert zijn Nederlandse titel. Daar kan in Groningen ook nog eens de cup bij komen. (Foto Neeke Smit)

Spektakel en afterparty

De cup nale in Groningen belooft een spektakel te worden. De organisatie heeft in ieder geval alles gedaan om er een memorabele avond van te maken. Geen nale zonder een afterparty, en daar is in Groningen zeker in voorzien. Na de wedstrijd wordt het seizoen eerst feestelijk afgesloten in Kardinge zelf, waar onder andere een heuse dansvloer wordt neergelegd. Daarna is het de bedoeling dat het feest zich verplaatst naar de binnenstad. Voor de feestgangers wordt het boeken van een hotelletje aanbevolen.

ACHTER GROND

Arjan Mombarg en Mark van der Woning komen met nieuwe versie

De Wiperboard verbeterd

In de jaren waarin Arjan Mombarg tot de top van Nederland behoorde, reed in het peloton een man met de bijnaam ‘Willie Wortel’. Jan-Maarten Heideman kwam steeds weer met nieuwe vindingen. Heideman schaatst inmiddels niet meer en Mombarg ook niet, maar die bijnaam zou de man uit Vorden nu goed passen. Mombarg is vaak bezig met innovaties, zoals nu. Met de Wiperboard 2 is er een schaats ontwikkeld die het toerschaatsers veel makkelijker moet maken.

Arjan Mombarg is de eerste om te stellen dat die bijnaam van ‘Willie Wortel’ niet hem toekomt, maar vooral zijn compagnon Mark van der Woning, een industrieel ontwerper uit Ruurlo. Mombarg en Van der Woning werken al langer samen en ontwikkelden eerder de Wiperboard voor Mombargs schaatsenmerk M&M Iceskate. ,,Die Wiperboard is een heel populaire schaats’’, vertelt Mombarg. ,,Voordat de Wiperboard er was had MenM-iceskate ook gewoon een T-pro el met daarop een binding van Salomon, net zoals andere merken dat hebben. Die zijn gemaakt voor langlaufen. Wij schaatsen erop.’’ Dat con icteert een

beetje, vindt Mombarg. ,,Want er zit een kliksysteem aan de voorkant en een elastiek aan de achterkant. De schaats scharniert dus helemaal vooral bij de neus, maar een normale klapschaats scharniert verder naar de bal van de voet. En dat is instelbaar. Maar met een normale klapschaats ga je op natuurijs ook eerder onderuit.’’

De toerschaats die veel rijders gebruiken op natuurijs voorkomt dat wel iets. ,,Je gaat daarmee minder snel, en de schoen staat helemaal achterop. De schaats is rond van onder met het hoogste punt van de ronding in het midden. Normaal balanceer je precies op die ronding, en dat gaat prima, tot je een beetje moe wordt. Dan ga je onwillekeurig iets naar voren leunen, komt het gewicht aan de voorkant van de ronding en duik je elke scheur in.’’

Geen elastiekje

Dat moet beter kunnen, dachten Mombarg en Van der Woning. Met die gedachte gingen ze aan de slag. ,,De voordelen van de langlaufschoen zijn mooi. Lekker warm, wat steviger en toch superlaag. Normale klapschaatsen zijn allemaal hoog. Je moet iets hebben dat er tussenin zit, en dat moet met veren terugklappen. Niet met zo’n elastiekje. Kopen mensen voor veel geld

schaatsen en zit er een elastiekje aan. Dat kan eigenlijk niet. Het scharnierpunt moet eigenlijk ook wat verder terug liggen, maar niet zo ver als bij een normale klapschaats. Dat moet er een beetje tussenin. En je krijgt wat meer controle met de gewone Wiperboard. Die kan je op de buitenkant inzetten, met de normale T-pro elen lukt dat niet. Dan glij je gewoon weg.’’ Bij de bestaande Wiperboards maakte Mombarg gebruik van de Salomonschoenen met twee montagepunten. ,,Die hadden twee asjes, centimeter of vijf uit elkaar. Eerst erin klikken en dan pats, de tweede vast. De rest van de stabiliteit moest uit de schoen komen, uit de zool. Maar die tordeerde iets, was geen stijve schoen zoals een Viking of een EHS. Daarom gebruikte ik alleen de allerstijfste schoen op de Wiperboard. Maar Salomon stopte drie jaar geleden met de productie van die schoen omdat er in de langlaufwereld blijkbaar geen behoefte meer aan was. Heel jammer. En geen enkel ander merk mag ze maken omdat er patent op zit.’’

Montagepunt

Dus moest er opnieuw iets bedacht worden. ,,Voor een enkele as, maar wel met een tweede punt. Daarom hebben wij een

montagepunt in de schoen gemaakt. Dat hebben we inmiddels ook uitvoerig getest.’’ Er wordt een gaatje in de schoen geboord, waarin een roestvrijstalen kegeltje wordt gemonteerd. ,,Valt precies weg voor de hak, je kunt er gewoon mee lopen. Dan komt er een brug tussen waarmee je het zwakke punt van de schoen overbrugt. De nieuwe Wiperboard gaat daardoor alleen maar beter rijden.’’

Daar is Mombarg zeker van. ,,Ik heb hem vorig jaar getest hier op de Weissensee. En drie anderen hebben er 200 kilometer op gereden. Dit jaar had ik samples mee, iets anders maar met hetzelfde principe. Hebben tien mensen op gereden en die waren supertevreden. Hij schaatst echt nog beter.’’

Eigenlijk, zegt Mombarg, had hij de nieuwe Wiperboard twee jaar geleden al in de collectie willen hebben. ,,Maar we hebben het testmodel dat we maakten steeds verder aangepast en geperfectioneerd. Mark van der Woning is daar veel mee bezig geweest. Ik kan wel iets bedenken, maar hij kan het uitvoeren.’’ Inmiddels hebben Van der Woning en Mombarg patent aangevraagd op de vinding, waardoor hij de nieuwe Wiperboard in productie kan nemen. Volgende winter zal je de Wiperboard 2 dan veel op het ijs zien, met name op natuurijs. ,,Maar ook op de baan kan je hier prima mee uit de voeten’’, stelt Mombarg. ,,Met de oude heb ik op Enschede nog een rondje 29.0 gereden. En dan is de nieuwe nóg stabieler. Betekent dus dat mensen straks op de baan kunnen trainen met de schaatsen waarmee ze ook op de Weissensee rijden. De betere schaatsers zie ik er straks ook op rijden. Martin Hersman heeft bijvoorbeeld ook het eerste type bij me gekocht.’’

Arjan Mombarg maakt zo zijn reputatie wel weer waar. Met M&M Iceskate en de winkels in Vorden en Deventer verkoopt hij niet alleen schaatsen, maar probeert hij ook zijn product te verbeteren. ,,Altijd. Omdat ik in de praktijk dingen zie en denk ‘dat kan beter’. Dan gaan Mark en ik daarmee aan de gang. En dan komt er een schaats uit zoals de Wiperboard 2.’’

Arjan Mombarg toont zijn prototype nog eens aan de topschaatsers. (Foto Neeke Smit)

Jens van ’t Wout ziet medaille mixed relay in rook opgaan

Knop om en weer dóór

De klap kwam hard aan bij de shorttrackers en zeker ook bij Jens van ’t Wout. De kopman van de mixed relay zag hoe de ploeg een toch vrijwel zekere medaille verspeelde door een val in de halve nale, en dat was een bittere tegenvaller. Dat Nederland vervolgens in de B- nale bijna een wereldrecord reed en in ieder geval de snelste tijd van de dag was een schrale troost. Van ’t Wout kon één medaillekans wegstrepen.

goud. Maar ja, zeker in shorttrack zegt een favorietenrol weinig omdat er uit het niets iets kan gebeuren. Dat was precies het geval in Milaan. Nederland leidde soeverein, niets aan de hand. Tot de motor iets begon te haperen. Een paar stroeve wissels, maar eigenlijk was er nog niets loos. Het ging immers om kwali ceren. Plaatsen bij de eerste twee was voldoende. Maar nadat Xandra Velzeboer onderuitging, verdween die nale als sneeuw voor de zon en daarmee ook de kans op olympisch eremetaal.

,,Dat is ook wat ik hieruit haal’’, stelde Van ’t Wout. ,,Dat we absoluut de snelste zijn hier. Alleen is het helaas in onze sport niet altijd dat de snelste ook wint. Als je ziet dat we in de B- nale bijna vier seconden harder rijden dan Italië dat goud wint, dan betekent dat gewoon dat wij heel erg sterk zijn.’’

Klote

Nu was het dus Xandra Velzeboer die de pech had dat ze onderuitging en daar baalde de snelste Nederlandse vrouw behoorlijk van. Sterker, Velzeboer was ink geëmotioneerd na de race. ,,Het is echt klote. We hebben hier het sterkste team van allemaal en ik had er alle vertrouwen in dat we dat vandaag konden laten zien. En dan gebeurt dit.’’

Het was eigenlijk ongeloo ijk wat zich afspeelde op het olympische shorttrackijs in Milaan. De Nederlanders domineren het hele seizoen al op de mixed relay, wonnen twee van de vier wereldbekers en pakten nog een keer zilver mee, en de ploeg was de torenhoge favoriet voor olympisch

Snelste Jens van ’t Wout bekeek het nuchter als altijd, ook nadat Nederland de troost nale – de zogenaamde B- nale – met overmacht had gewonnen in verreweg de snelste tijd van de dag.

Toch ging het mis. En daarbij werd er ook voorzichtig gewezen naar Jens van ’t Wout, die in de halve nale temporiseerde op het moment dat Nederland afstand had genomen, waarna onder andere Italië weer in het spoor kwam en de oranjeequipe opeens weer in de drukte reed. ,,Dat was onze tactiek’’, verklaarde Van ’t Wout. ,,Je kunt niet zó hard gaan dat niemand meer iets dichtrijdt. Wij kozen voor de tactiek te temporiseren en dan zie je vaak dat er meer gekloot achter ons ontstaat. Dat is eigenlijk het hele seizoen goed gegaan. Maar nu maak ik net op een ongelukkig moment een grote missen, anders waren we gewoon op kop gebleven.’’

In ieder geval kon er een dik kruis door een medaille die op voorhand voor het grijpen leek te liggen. Dat had natuurlijk ook een inke zet in de rug betekend voor Jens van ’t Wout, die zich wel probleemloos kwali ceerde voor de kwart nales van zijn eerste individuele nummer, de duizend meter. Van ’t Wout nam in zijn heat al snel de kop en stond die niet meer af. Achter hem werd er ink geknokt voor plek twee, maar de man uit Sint Johannesga kon al ruim voor de streep de benen stilhouden. Die medaillekans bleef in ieder geval wel in leven.

Van ’t Wout keek al snel weer vooruit. ,,We gaan gewoon weer hard schaatsen, zoals we eigenlijk ook nu hebben gedaan, en weer dóór. Als een echte shorttracker. Knop omzetten en gáán.’’ Jens van ’t Wout en broer Melle overleefden wel de kwartfinale van de mixed relay, maar niet de halve finale. (Foto

Trotse sponsor van Jens van ’t Wout, Sven Roes en het WADRO KKT Noord

Gespecialiseerd in prefab-wapening en verwerking op de bouw Vestigingen in Drachten, Kootstertille en Schuilenburg

Een olifantje voor El Bruno

Zelfs in de chaotische drukte van de Weissensee zijn ze niet te missen, de schaatsers die hun ronden rijden met op hun hoofd een kenmerkende muts in de vorm van een olifantenkop. Ze maken deel uit van Team El Bruno, een gezelschap dat juist datgene belichaamt waar het bij Schaatsen voor KiKa allemaal om draait.

Centraal staat Arjan de Bruin, maar eigenlijk vooral zijn zoon Sam. Hij overleed enkele jaren geleden op 14-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. De ziekte van Sam was voor Amsterdammer Arjan (57) en zijn dochter al eerder aanleiding om mee te schaatsen voor KiKa. ,,Daar hadden we samen voor getraind en in 2021 zouden we gaan rijden. Maar dat ging vanwege corona niet door. Vervolgens overlijdt Sam. Mijn dochter kon vanwege haar studie niet rijden, maar ik wel. Sindsdien ben ik hier elk jaar.’’

En niet alleen. Want Arjan de Bruin heeft een groep vrienden om zich heen die in wisselende samenstelling ook meerijdt op de Weissensee: Team El Bruno. ,,Dat was de bijnaam van Sam: El Bruno, de Bruin. Daarom hebben we ons team ook zo genoemd. In dat team rijden regelmatig

andere mensen mee, maar allemaal dragen ze KiKa een warm hart toe, en allemaal kennen ze het verhaal van Sam en hebben ze meegeleefd.’’

En allemaal dragen ze dus dezelfde helmcap, een olifantje. ,,Die van mij is wat anders van kleur dan de rest’’, zegt Arjan, terwijl hij op zijn helm wijst. Inderdaad is dat exemplaar roze in plaats van grijs. ,,Dit is de cap die Sam droeg als hij op wintersport was. Die is een keer ‘verkeerd’ gewassen en verkleurd. Was hij not amused over natuurlijk, maar hij is hem wel altijd vol trots blijven dragen. En dat doe ik nu dus ook.’’

Gevoel

Op de Weissensee rijdt lang niet iedereen met een olifantje op het hoofd, maar rijden de schaatsers in het oranjeblauw van KiKa wél allemaal met een gevoel in hun hart. Het gevoel dat ze zich allemaal willen inzetten voor het doel kinderkanker de wereld uit te helpen. ,,Die betrokkenheid is mooi’’, stelt Arjan. ,,Mensen die zich inzetten om geld in te zamelen en zo helpen het onderzoek naar kinderkanker te nancieren. Dat is prachtig. Ja, dan kom je ook lotgenoten tegen. En ja, dat schept een zeer dierbare band. Zo dadelijk komen waarschijnlijk Floor en Patrick voorbij. Zij zijn Timo kwijtgeraakt. Dan hoef je niet eens te kletsen,

Het team van El Bruno op de Weissensee met (vlnr) Arjan de Bruin, Jop Boonstra, Bert Dijkens en Annelies Vlasblom.

dan weet je genoeg van elkaar.’’

Eén van de vrienden van Arjan is Jop Boonstra (52). De twee kennen elkaar al lang, maar Jop is er voor het eerst bij op de Weissensee. ,,Ik vind het mooi dat ik nu ook een bijdrage kan leveren om hier geld in te zamelen.’’ Zijn doel is daadwerkelijk de 200 kilometer. ,,Ik heb er nu nog 75 te gaan. Dat is al onbekend terrein voor me, want ik heb nooit verder gereden dan 120 kilometer. Maar ik wil die 200 volmaken. Voor Sam, voor KiKa.’’ Arjan deed op dinsdag ook al een poging. ,,Toen heb ik het gered. En die hele tocht was ook weer een mooi verhaal op zich. Zeker als je dan over de nish komt met één van je beste vrienden die je er de laatste ronde doorheen heeft gesleept. Hij is zijn vrouw kwijtgeraakt aan kanker. Dan is het vrij duidelijk dat er wordt gejankt. Maar dat mag.’’

A’Ik wilde dit al heel lang’

Op een bankje langs de kant zit Maud Schoonderwoerd (23) uit Gouda met een warm drankje in haar handen. Ze heeft al zeven rondjes afgelegd, 87,5 kilometer dus. ,,Ik zou tot de tweehonderd gaan, maar ik stop bij honderd. Ik heb last van mijn rug. Nog eentje te gaan dus.’’

Ze rijdt voor het eerst voor KiKa. ,,Dat wilde ik echt al heel lang. Schaatsen is leuk en KiKa is een heel mooi doel. Een paar jaar geleden had ik al eens ingeschreven, maar toen kon ik niet. Maar dit was het juiste moment, dus ben ik ervoor gegaan.’’ Ze heeft het, erkent ze, misschien een beetje onderschat. ,,Maar ik vind het wel heel mooi hier te zijn. Kinderen die een heel leven voor zich hebben zou dit niet moeten kunnen overkomen. Ik heb geen persoonlijke ervaringen met zo’n situatie, maar ik wil me wel inzetten om te helpen daar verbetering in te brengen. En ik zou zeggen dat meer mensen dat moeten doen.’’

’Deelnemers, sfeer, motivatie; het is magisch’

an de rand van het ijs kijkt Laura Hek-Terpstra met een tevreden blik over de baan. Ze ziet hoe de dit jaar in totaal 68 schaatsers zich inzetten om voor KiKa zoveel mogelijk kilometers te maken. ,,Gelukkig zijn het ijs en de omstandigheden heel goed dit keer’’, zegt ze enigszins opgelucht. Dat is begrijpelijk nadat het de afgelopen jaren op dat gebied niet altijd heeft meegezeten. ,,De schaatsers zijn er

ook blij mee, dat blijkt uit het enthousiasme op het ijs.’’

De avond voor de grote dag kwamen ze allemaal nog bij elkaar in de meeting die KiKa houdt voor de deelnemers. ,,Die is belangrijk’’, stelt Hek-Terpstra. ,,Dan vertellen we nog eens waar we het allemaal voor doen, waar het om draait. Het is heel goed dat we daar echt even een momentje voor pakken en bij stilstaan voor we echt van start gaan.’’

Dat doel van KiKa is helder: geld ophalen voor onderzoek in de strijd tegen kinderkanker. ,,Afgelopen jaar zijn er zestien onderzoeken gestart door de nanciering die alle sporters en donateurs hebben opgebracht. Daar zijn we heel dankbaar voor. De onderzoeken die nu gaande zijn, hebben te maken met onder andere immunotherapie. Dat is een heel succesvolle vorm van het aanpakken van kinderkanker. Zo brengen we het overlevingscijfer verder omhoog.’’

Hek-Terpstra is zelf voor de eerste keer aan de Weissensee en ze is onder de indruk. ,,Dit is gewoon magisch. De omgeving, de deelnemers, de hele sfeer en ook de motivatie waarmee de mensen zich inzetten voor KiKa. Het is prachtig dat van dichtbij mee te maken.’’

De hele groep van schaatsers die zich dit jaar op de Weissensee weer inzette voor KiKa.

De 100% elektrische Mitsubishi Eclipse Cross is er. Stil, krachtig en klaar voor elke rit. Dankzij een rijbereik van 633 kilometer op één acculading rijd je zorgeloos naar elke bestemming. Profiteer nu tijdelijk van € 2.000 introductievoordeel en stap in vanaf € 43.690. Rijd je zakelijk? Dan geniet je dit jaar nog van slechts 17% bijtelling. Netto bijtelling vanaf € 245 per maand. Benieuwd? Maak een proefrit en ontdek de Eclipse Cross.

De schaatsroute over bijna de volledige lengte van het meer.

Verblijf in het kleinschalige Edsleskogs Wärtshus, direct aan het meer.

Johan Postma heeft in Zweeds Edsleskog het ijs voor de deur

Schaatsen met natuurbeleving

Nog nooit geschaatst in Zweden? Dan wordt dat eigenlijk weleens tijd. Steeds meer Nederlandse schaatsliefhebbers ontdekken de mogelijkheden en de schoonheid van Zweden. Rust, ruimte en ijsvlaktes om van te watertanden. En dat alles vaak in een adembenemend mooie natuur. Dat is één van de redenen waarom Johan Postma ooit met vrouw en kinderen verhuisde naar het Scandinavische land en daar een hotel opzette. En nu wil hij schaatsers laten genieten van het meer pal voor de deur.

maar een halve marathon rijden. Prachtige afstand.’’

Over de aanwezigheid van ijs hoeft hij zich eigenlijk nooit druk te maken. ,,Het meer is steevast dichtgevroren van januari tot ver in maart. Je kunt hier dus ook nog eens lekker láng schaatsen’’, zegt Postma, die in 2008 met vrouw en kinderen verhuisde naar Zweden. ,,We kwamen er al ruim tien jaar, kochten later een klein vakantiehuisje, maar uiteindelijk hebben we de stap gewaagd.’’

Dromen

Voor die deur van Johan Postma ligt namelijk het Edslanmeer. Aan de boorden daarvan heeft hij al jaren zijn eigen hotel, het Edsleskogs Wärdshus in – uiteraard – het gelijknamige dorpje Edsleskog. Op de kaart van Zweden kun je dat terugvinden tussen de westzijde van het grote meer Vänern en de grens met Noorwegen. Een prachtig gebied, dat grossiert in uitgestrekte bossen en betoverende meren. ,,Wij zitten aan de zuidkant van het meer, en als je helemaal naar het noorden rijdt, is dat ongeveer tien kilometer’’, vertelt Postma. ,,Met een rondje kun je dan zeg

Het is een plek waar schaatsers van dromen. ,,We zitten hier echt altijd vier maanden met temperaturen onder nul. Het meer ligt op 25 meter van het huis.’’ Hij deed er eigenlijk nooit iets mee. Lachend: ,,Zweden zijn meer van het skiën dan van het schaatsen.’’ Dat veranderde met de komst van Nederlandse buren. ,,Zaten we een keer met elkaar aan een kopje kofe en merkten we op dat we er toch iets mee zouden moeten kunnen, met dat ijs. Ik merkte op dat je dan toch minimaal een quad met schuiver nodig had. Steekt één van die buurmannen zijn hand op, zegt ‘geregeld, die heb ik’. Geweldig.’’ Daarna, vervolgt hij, viel binnen een jaar

ook ineens alles op zijn plek. ,,Eerst werd ik gebeld door Herbert Dijkstra, die op zoek was naar een huis in de omgeving. Die kwam vervolgens een paar keer over de vloer, we spraken veel en het idee werd alleen maar meer omarmd. Een tijdje later belde hij me, of vrienden die ook op zoek waren naar een huis een nachtje konden verblijven. Bleken de ouders van Merijn Scheperkamp te zijn. Marcel en Engelien hebben nu ook een vakantiehuis in de buurt en toen we een keer met z’n allen rond de tafel zaten, boden ze aan te helpen dit meer onder de aandacht van schaatsers te brengen.’’

Hele jaar

erbij te hebben.’’ Overigens vervullen Dijkstra en Scheperkamp verder geen actieve rol in de schaatstochten. ,,Zij zijn, zeg maar, onze ambassadeurs.’’

Rustig

Postma heeft wel een helder beeld van wat hij wil bieden. ,,Dat is geen Hollands volksfeest zoals op de Weissensee’’, stelt hij. ,,De situatie is hier volledig anders. Je schaatst hier misschien met een man of tien. En als wij de tien kamers van ons hotel volgeboekt hebben, zijn er twintig gasten. Stel je voor hoe je die gaat terugvinden op een meer van tien kilometer. Zo heerlijk rustig is het dus.’’ Hij zit vooralsnog ook niet te wachten op echte wedstrijden, zoals van het marathonpeloton. ,,Daar hebben we simpelweg de capaciteit niet voor. In een dorpje met net iets meer dan driehonderd inwoners moet je dit aspiraties niet hebben. Nee, dit is een perfecte plek voor Nederlandse toerschaatsers die komen voor de natuurbeleving.’’

Schaatsen op het Edslanmeer. Johan Postma heeft met buren een geprepareerde baan verzorgd.

Hij moest dan wel eerst om de tafel met de buurman om een baan geprepareerd te krijgen, stelt Postma. Maar hij keek ook verder dan winter. ,,We hebben rond het meer heel beperkte capaciteit als het gaat om hotels. En voor die Zweden tellen alleen de tien, twaalf weken in de zomer. Maar we wonen in zo’n mooie omgeving, daar wilde ik het hele jaar iets mee. En daar waren echt mogelijkheden voor. We zijn al heel actief met wandeltoerisme, etsen kun je hier ook prima. Met reisbureaus hebben we al afspraken voor wandelweken op sneeuwschoenen en daar kan schaatsen natuurlijk prima bij. We zijn nu zover dat er een baan ligt van pakweg twintig kilometer op een ijsvloer die dertien tot vijftien centimeter dik is. Prima dus.’’

Daar kunnen nu tochten worden gereden door groepen. Postma heeft daarvoor zelfs de hulp gekregen van een andere Nederlander: niemand minder dan voormalig top-marathonschaatser Richard van Kempen, die met zijn vrouw Anita ook al jaren in Zweden woont. ,,Hij gaat desgewenst als gids mee het ijs op. Richard kent het ijs in Zweden inmiddels als geen ander en het is voor een groep natuurlijk geweldig hem

Het is voor Postma ook nog een beetje pionieren. Zeker als het gaat om het prepareren van een baan. ,,Met een quad en een schuiver komen we al een heel eind, maar ik ben natuurlijk ook nieuwsgierig naar het e ect van een borstel. Maar ja, die hebben we hier niet zomaar. Daarom ben ik wel op zoek naar contact met mensen in Nederland die toevallig nog zo’n borstel hebben en die niet meer gebruiken. Op dit moment ligt er in ieder geval een baan die uitstekend schaatsbaar is.’’

Edsleskog biedt bovendien meer mogelijkheden. Göteborg is niet ver weg, net als de Noorse hoofdstad Oslo. Dat zijn ook meteen de beste reisopties. ,,Vliegen op Göteborg of Oslo en daar een auto huren. Dan ben je hier in twee uurtjes op de goedkoopste manier.’’

Wie meer wil weten of een kamer wil boeken bij Johan Postma, kan terecht op de website edsleskogswardshus.se

Shorttrack

FEBRUARI

7-22 februari Olympische Wintersplen Milaan (Ita)

20-22 februari Star Class Heerenveen

28 februari Speculaas Cup Hasselt (Bel)

MAART

1 maart Speculaas Cup

Hasselt (Bel)

7-8 maart Starr Class Final Boedapest (Hon)

8 maart Benelux Cup Deurne (Bel)

13-15 maart ISU WK Shorttrack

Montreal (Can)

14-15 maart NK Junioren Shorttrack Leeuwarden

28 maart Arie Ravensbergen Bokaal Leiden

APRIL

4-5 april Paastoernooi Gent (Bel)

Marathon

FEBRUARI

14 februari Marathon Cup 12

Heerenveen

21 februari Marathon Cup 13 Breda NK Jeugd Marathon Breda

25 februari Grand Prix 4 Luleå (Zwe)

26 februari Grand Prix 5 Luleå (Zwe)

28 februari Grand Prix Finale Luleå (Zwe)

MAART

7 maart Marathon Cup Finale Groningen

Langebaan

FEBRUARI

7-22 februari Olympische Winterspelen Milaan (ITA) 14-15 februari Holland Cup 5S/Utrecht City Bokaal Utrecht

21-22 februari ISU Junior World Cup 3 Inzell (DUI)

27-28 februari ISU WK Junioren Inzell (DUI)

28 februari Daikin NK Allround & Sprint Heerenveen

AMAART

1 maart Daikin NK Allround & Sprint Heerenveen

1 maart ISU WK Junioren Inzell (DUI)

5-8 maart ISU WK Allround & Sprint Heerenveen 11 maart Zilveren Bal Leeuwarden

ls het schaatsseizoen er straks op zit, is het altijd jn er even op uit te trekken. Wat is er dan leuker dan even bij te komen in het heerlijke Zeeland? B&B Bij Schellach is dan de plek waar je moet zijn, zeker voor schaatsliefhebbers. Want je kunt er zomaar een winnaar van de Alternatieve Elfstedentocht tegen het lijf lopen.

In B&B Bij Schellach ben je namelijk te gast bij de familie Mesu, die met Erwin én Niels zelfs twee winnaars van de Alternatieve leverde. Passie voor schaatsen is dus zo ongeveer inbegrepen, maar Bij Schellach heeft natuurlijk veel meer te bieden.

De Bed & Breakfast ligt op Walcheren, en dat eiland heeft veel te bieden. ,,Domburg is momenteel echt wel de hotspot van Zeeland voor toeristen. Echt een heel leuk en gezellig stadje, dat op een kwartiertje rijden van onze boerderij ligt’’, vertelt Els Mesu. ,,Middelburg is natuurlijk onze mooie hoofdstad. Historisch en gezellig en zeker een bezoekje waard.’’

Met de auto is het

tien minuutjes naar het hart van Middelburg, maar de ets is natuurlijk een perfect alternatief. Het strand? Ook dichtbij. Het bekende Zoutelande ligt eveneens op een kwartiertje rijden, net als – voor de liefhebbers – de golfbaan van Domburg, één van de oudste van het land. ,,Je kunt vanuit de B&B alle kanten op’’, zegt Els Mesu. ,,Er zijn etsroutes, mountainbikeroutes, en we zitten direct aan een heel mooie route van het wandelnetwerk Walcheren. Je kunt ook een keer met de boot van Vlissingen naar Breskens om Zeeuws Vlaanderen te ontdekken. En dan is België ook dichtbij.’’

Parochie

De boerderij van de familie Mesu ligt op het terrein van de oude parochie Schellach. Die werd tijdens de beeldenstorm verwoest. ,,Na de Tweede Wereldoorlog is onze boerderij op die plek herbouwd als het Hof Schellach, maar inmiddels is dat Kaasboerderij Schellach. De Bed &

Programma Olympische Spelen

Zaterdag 7 februari 16.00 3000 meter vrouwen

Zondag 8 februari 16.00 5000 meter mannen

Maandag 9 februari 17.30 1000 meter vrouwen

Woensdag 11 februari 18.30 1000

Donderdag 12 februari 16.30 5000

vrouwen

Vrijdag 13 februari 16.00 10000 meter mannen

Zaterdag 14 februari 16.00 500 meter mannen

Kwali catie Ploegachtervolging vrouwen

Zondag 15 februari 16.00 500 meter vrouwen

Kwali catie Ploegachtervolging mannen

Dinsdag 17 februari 14.30 Finales Ploegachtervolging vrouwen en mannen

Donderdag 19 februari 16.30 1500

Vrijdag 20 februari 16.30 1500 meter vrouwen

Zaterdag 21 februari 15.00 Mass-start vrouwen en mannen

B&B Bij Schellach in heerlijk Zeeland

Breakfast ligt aan de boerderij.’’ De B&B hebben ze zelf gebouwd. Aanvankelijk was het de plek waar de schaatsende zoons hun krachttraining afwerkten, maar nadat ze verhuisden naar schaatsmekka Friesland maakten de Mesu’s er een B&B van. ,,Sindsdien weten mensen ons wel te vinden. Natuurlijk zijn dat ook mensen die iets hebben met schaatsen of ons een beetje kennen van het schaatsen. Maar we hebben ook heel veel andere gasten.’’

Groot is Bij Schellach niet. ,,We hebben één kamer en dus ruimte voor twee gasten, al kunnen we bij uitzondering een kinderbedje bijplaatsen.’’ Bijzonder is natuurlijk dat gasten ook kunnen kennismaken met het leven op de boerderij. ,,Als gasten het leuk vinden, kunnen ze een kijkje nemen in de stallen bij de koeien en de kal es, of ’s ochtends kijken bij het melken. Dat doen we alleen voor gasten van de B&B.’’ En wie in de ochtend wakker wordt, kan zich verheugen op een bijzonder ontbijt. ,,Allemaal verse producten uit de winkel van onze kaasboerderij.’’ Keertje zelf genieten van B&B Bij Schellach? Boek dan via de website schellach.nl

De populaire kaasboerderij Schellach.

Puzzel weer gezellig met SkateNL

Alsof we met de Spelen in het vooruitzicht en nu zelfs volop aan de gang nóg meer zin hebben om een schaatspuzzel op te lossen. Misschien zijn de dweilpauzes daar ook wel de perfecte gelegenheid voor. In ieder geval kregen we weer enorm veel inzendingen binnen op de puzzel uit de vorige editie van SkateNL

Magazine. In vrijwel alle gevallen was dat de juiste oplossing. Dat was – hoe kan het anders met Spelen voor de deur – heel toepasselijk MILANO CORTINA. De prijswinnaars krijgen zo snel mogelijk een berichtje.

Uiteraard is er ook deze editie van SkateNL weer een mooie puzzel om op te

lossen. De Spelen gaan nog wel even door, dus wellicht vinden onze lezers nog een moment om ook nu weer te puzzelen voor de juiste oplossing. Wil je ook kans maken op leuke prijzen? Los dan onderstaande puzzel op en mail het antwoord naar info@skatenl.nl. Doe dat wel voor 3 maart van

Puzzel

het jaar 2026. De prijzen worden verloot onder de goede inzenders van de puzzel. Prijswinnaars krijgen bericht. Veel plezier bij het oplossen van onze puzzel.

Let’s go!!

Knallen!

Goud in hart, zilver op ijs

Gevochten voor elke meter

Vlieg over het ijs!

Klasse gereden

Tijd om te vlammen!

Wereldtop

Je

Alles gegeven

Tijd om te vlammen!

Knallen!

Let’s go!

Vlieg over het ijs!

Believe in your journey. We're with you.

Je bent nu al een winnaar!

Jutta! BRONS!!!

Believe in your journey. We're with you.

Gooooold!!!

Olympische kanjer

Je bent een ster. Go Girl!

Jutta, je bent een inspiratie.

Zet 'm op!

Milaan wordt top!

Je

Let’s go!

Ze

Ze

Je bent nu al een winnaar!

Olympische kanjer

Ice Queen!

Jutta, je bent een inspiratie.

Milaan wordt van jou

JUTTA!

Gouden vibes vandaag

Kracht in elke slag

Goud in hart, zilver op ijs

Tijd om te vlammen!

Knallen!

Milaan wordt top! Gooooold!!!

Alles geven vandaag. Go go go!

Vlieg!

Olympische kanjer

Je bent nu al een winnaar!

Believe in your journey.

Jutta, je bent een inspiratie.

Kracht in elke slag

Ze flikt het gewoon

Alles gegeven!

Gevochten voor elke meter

Vlieg!

Alles gegeven

Goud in hart, zilver op ijs

Vlieg over het ijs! 600k

Ze flikt het gewoon Kracht in elke slag 325

Goud in hart, zilver op ijs Gevochten voor elke meter Historisch

Geef nooit op. Ga door.

Ze flikt het gewoon

Knallen!

Jij kan dit. Altijd.

Vlieg over het ijs!

Laat je niet stoppen

Vlieg!

Klasse gereden

Straight to the top!

Jutta, je bent een inspiratie.

Wereldtop

Zet 'm op!

Vlieg over het ijs! 600k

Vlieg over het ijs! 600k

Tijd om te vlammen!

Tijd om te vlammen!

Tijd om te vlammen!

Je bent nu al een winnaar!

Je bent nu al een winnaar!

Je bent een ster. Gooooold!!!

Go Girl!

Go Girl!

Vlieg over het ijs! 600k

Je bent nu al een winnaar!

Olympische kanjer

Jutta! BRONS!!!

Ze flikt het gewoon

Tijd om te vlammen!

Tijd om te vlammen!

325

Vlieg over het ijs!

Milaan wordt van jou

Gevochten voor elke meter

Historisch

Knallen!

Bronzen vibes vandaag

Je bent nu al een winnaar!

Jij maakt ons trots

Straight to the top!

Jij kan dit. Altijd.

Je bent nu al een winnaar!

Tijd om te vlammen!

Zilveren vibes vandaag

Gevochten

Je bent een ster. Gooooold!!!

Je bent nu al een winnaar!

Mooie beloning

You got this. Always.

Goud

Kracht in elke slag

Whoohoo!!!

Alles gegeven

Geef nooit op. Ga door. Whoohoo!!!

Ze flikt het gewoon

Olympische kanjer

Olympische kanjer

Klasse gereden

Heel Nederland kijkt mee

het gewoon

Goud bezig

Gevochten

Jij maakt ons trots

Vlieg over het ijs! 600k

Laat je niet stoppen

Wereldtop

Jutta, je bent een inspiratie.

Jutta, je bent een

Jij kan dit. Altijd.

Jutta, je bent een inspiratie.

Tijd om te vlammen!

Whoohoo!!!

Zet 'm op!

Gouden vibes vandaag

Zet 'm op!

Onze topper

Milaan wordt top!

Milaan wordt top!

Gouden vibes vandaag

Milaan wordt van jou

Je bent nu al een winnaar!

Geef nooit op. Ga door.

You got this. Always. Milaan wordt van jou

Milaan

Alles geven vandaag. Go go go!

Goud in hart, zilver op ijs

Jij maakt ons trots

Laat je niet stoppen

Gevochten voor elke meter

You got this. Always.

Jutta, je bent een inspiratie.

Ze flikt het gewoon

Ze flikt het gewoon

Je bent een ster. Gooooold!!!

Ze flikt het gewoon

Ze flikt het gewoon

Vlieg over het ijs! 600k

Je bent een ster. Gooooold!!!

Jutta! GOUD!!! Go Girl!

Vlieg!

Jutta! BRONS!!! Wereldtop Klasse

Olympische kanjer

Jutta, je bent een inspiratie.

Ze flikt het gewoon

Tijd om te vlammen!

Jutta, je bent een inspiratie.

geven vandaag Jutta

Zet

Olympische kanjer

Jutta, je bent een inspiratie.

Klasse gereden

Wereldtop

Olympische kanjer

Vlieg over het ijs! 600k

Je bent nu al een winnaar!

Zet 'm op!

Jutta, je bent een inspiratie.

Tijd om te vlammen!

Jutta, je bent een inspiratie.

Milaan wordt top!

Je bent nu al een winnaar!

Zet 'm op!

Je bent een ster. Gooooold!!!

Go Girl!

Go Girl!

Milaan wordt top!

Onze topper Gouden vibes vandaag

Olympische kanjer

in elke slag

Ze flikt het gewoon

Jij maakt ons trots

Heel Nederland kijkt mee

Zet 'm op!

Milaan wordt top!

Jij kan dit. Altijd. Ze

Ze flikt het gewoon Kracht in elke slag

Jij kan dit. Altijd.

Ze flikt het gewoon

Straight to the top!

Je was top, Jutta!!!

Je bent een ster. Gooooold!!!

Je

Je was top, Jutta!!!

Zet 'm op! Milaan wordt top!

Olympische kanjer

Ze flikt het gewoon

Straight to the top!

Jij maakt ons trots

Olympische kanjer

Ze flikt het gewoon

Bronzen vibes vandaag

You got this. Always.

Zilveren vibes vandaag

Jutta, je bent een inspiratie.

Onze topper

Jutta, je bent een inspiratie.

Zet 'm op!

Zet 'm op!

Milaan wordt top!

Jij maakt ons trots

Whoohoo!!!

You got this. Always.

Milaan wordt top!

Onze topper

Laat je niet stoppen

Ze flikt het gewoon

Geef nooit op. Ga door.

Laat je niet stoppen

Jutta, je bent een inspiratie. Zet 'm op! Milaan

Ze flikt het gewoon

You got this. Always.

Wat een race! Alles gegeven!

Whoohoo!!!

Milaan wordt van jou

Jij kan dit. Altijd.

Jutta pakt goud samen met miljoenen supporters.

You got this. Always.

Wat zijn we trots. Jutta wint Olympisch goud op de 1000 meter. Het resultaat van jaren keihard werken. Elke dag weer. Al je tegenstanders voorbij, omdat je weet wie er achter je staan. Van je coaches en familie. Tot de volle tribunes in Milaan en iedereen thuis. We zijn trots op je, net als heel Nederland. Met z’n allen achter Jutta.

Bronzen vibes vandaag

Zilveren vibes vandaag

Goud bezig

Milaan wordt van jou

Jutta! ZILVER!!!

Gouden vibes vandaag

Milaan wordt van jou

in elke slag

Wereldklasse

stoppen

Onze topper

Ze flikt het gewoon

Ze flikt het gewoon

Alles geven vandaag. Go go go!

Onze topper JUTTA!

Bronzen vibes vandaag

Milaan wordt van jou

Geef nooit op. Ga door.

Laat je niet stoppen

Milaan wordt van jou

Gouden vibes vandaag

Alles geven vandaag. Go go go!

Zilveren vibes vandaag

Gouden vibes vandaag

Geef nooit op. Ga door. Whoohoo!!!

Laat je niet stoppen Jij kan dit. Altijd.

Milaan wordt van jou

Laat je niet stoppen

Geef nooit op. Ga door.

Onze topper Straight to the top! Jij maakt ons trots Jij kan dit. Altijd. Ze flikt het gewoon Kracht in elke slag