Issuu

ca m

Fo sTAU rm t

int e ul k ST rvie e 1 br ater OR w as Uit n K K ga tw lu ookC Sim gav l a a a restrumie on e ter ope lfde c ni Ste er yu ept lu m vin e va ngsf stru e m est me n h t t o et LA err nd tw LA ein er aa p an lfd lustr latt um eg de e lu r re c s all trum ant ond us es d ov er er he t ja

ren

me t lu str u

enster ho r ek

vie w

rit

of Smi ed Scie le uc nc a e da tion y

e D 17 0 i2 e m d

r e t S

.4 8 4

u ko

AV O

on m Si

int er

e m ru

t s u L

ie t i d

ra ge dio W he sim e im de r e a on b lus ktui cti tru gk u vit iten mw un d ee ige eit V film kv V k erh Stud V-tj am es pe ale iev mi re n v er n an eni ddag vr gin oe ge g r

va k

oe l in

e w groep en ord ste td lle eS nz im ich on vo Ste or rg ed ruk t?

et pi ko ique ng t bo rting te nn s ons d e

v prij sprag s wi ulleen nn n het z ilt en in je sm

oe l

H BBC deerma: ke soepn tel

sne lheid

Sections

4 | This issue kicks of with the Lustrum section, read everything about what has passed and what is coming during our Lustrum week!

| The ‘Education and Department’ section gives you an insight in the faculty of Mechanical Engineering. All the research groups present themselves and Prof. Niels Deen is introducing himself!

| For the ‘Van Vroeger’ section, the archives were spitted to get to know everything about the past. Read all about our vibrant history!

| Read the ‘Career and Lifestyle’ section for the latest tech-news and other lifestyle got-to-knows like how to make your own vest!

68 Advertisers

Detech 73 Radio Simon! 75 Wervingsdagen 94 ASML 97 Stork 102 Shell 113 Drukkerij Snep 116 VDL 118 Engie 120 ExxonMobil 122 AME 124

Colophon May 2017/ volume 48, issue 4 The ‘Simon Ster’ is a publication by the study association of mechanical engineering Simon Stevin of Eindhoven University of Technology . The ‘Simon Ster’ will be published five times this year.

Editor in Chief Sebastiaan van Kemenade

Editorial Committee Sjors van Adrichem, Aakash Amul, Has Berkers, Loes van den Beuken, Rik van Cauwenberghe, Eva Eggels, Sebastiaan van Kemenade, Linus Klaassen, Ruben de Klerk, Robbert Louwers, Pim van Mil, Bas Raes, Bart Verhaegh, Kelsey Viehmann, Lisanne van Wincoop

The Lustrum week is powered by:

Illustrations and Pictures

Subscriptions

Editorial Committee, PaparaCie and members of W.S.V. Simon Stevin

It is possible to receive the Simon Ster at home. Subscriptions for the Simon Ster are available for an annual fee of €15,- , including shipping. In case you are interested or want more information, it is possible to contact the editor at aforementioned adress.

Contact Eindhoven University of Technology Gemini-Noord 1.61 Den Dolech 2 5612 AZ Eindhoven Postbus 513 5600 MB Eindhoven Phone: (040) 247 33 13 E-mail: redactie@simonstevin.tue.nl Homepage: wsv.simonstevin.tue.nl

Financial

Circulation 1500 pieces © Simon Stevin MMXVII Nothing from this edition may be duplicated and/or made public by means of press, photocopy, microfilm or any other possible manner without prior written consent from the board of W.S.V. Simon Stevin.

ABN-AMRO: NL87ABNA0529096358

Printing Office

Design

Drukkerij Snep BV

vM-design

Layout Has Berkers Sebastiaan van Kemenade Ruben de Klerk

The editors at all time reserve the right to shorten and/or edit articles. The placement of an article does not mean that this in any way reflects the opinion or point of view of W.S.V. Simon Stevin. Everyone can deliver articles to the Editorial Comittee in the Simonkamer: Gemini-Noord 1.61 or by means of e-mail: redactie@simonstevin.tue.nl

Editorial Dear reader, After months of hard work the 12th Lustrum of our Association is coming to its climax. We have already had a huge peak during the Glow festival where we have set a world record by building the biggest beer crate maze in the world! Together with all the volunteers we have shown what Mechanical Engineering students are capable of! Now it’s time to show everyone on campus and beyond, we have what it takes to take the next step in celebrating 60 years of the oldest study association in Eindhoven. During the Lustrumweek we will gather the entire fellowship outside Gemini on the Green Strip at our very own Lustrum terrain. This area will be the beating heart of the week where students come together to do everything ranging from having a cup of coffee and attending lectures to partying to the beats of MAVO and singing together at the cantus. Read more about everything that is going to happen during this week in the dedicated Lustrum section! To elaborate about that, this Simon Ster is a special issue as you might have noticed already. It is more than twice as thick as normal and it has something in it for everyone. As mentioned before the Lustrum activities are highlighted in the red Lustrum section. If you want to know more about the department of Mechanical Engineering take a look at the blue education section. In a collaboration with the faculty all the research groups are presented so you can orientate yourself a bit on what you want to do after you bachelor studies, whether you’re a Mechanical Engineering student at the moment or not, you can always make the right choice to become one! Our association has a vibrant history so go to the green ‘Van Vroeger’ section to check out the old days. Of course the Dutch are great inventors so don’t forget to take a look at the new GDI: Submarines, they are having a lustrum as well! For the news of today you go to the yellow ‘Career and Lifestyle’ section where there are various articles like our Association in data and the latest tech-news. Do not wait any longer and read this issue at the Lustrum terrain or after the Lustrumweek at home. We hope to see you all from the 14th of May up and until the 19th of May to celebrate our 12th Lustrum together!

Kind regards,

Sebastiaan van Kemenade Kevin Looman Chairman Commissioner for Land yachting Editor-in-Chief Commissioner for Lustrum activities

Contents Van Oneindelicke Cracht 6. Lustrum Expo 9. Programma Lustrumweek 10. Het Lustrumterrein 12. De Buitenfilm 14. Lustrum De Weeghconst 16. Interview MAVO 18. De Lustrumstunt 22. Lustrumgala 25. Lustrumactiviteiten 26. Kruiswoordpuzzel 27. Campingetiquette 28.

Authors Sef Achten

Eva Eggels

Buster Franken

Jeroen Jansen

Esther van Kalken

Jesse van Kempen

Kevin Looman

Robbert Louwers

Tiemen Schuijbroek

Johan Somers

Bas Straatman

Bart van Rijn

Bart Verhaegh

Van Oneindelicke Cracht

De oorsprong

Het twaalfde lustrum van de Vereniging draagt het motto ‘Van Oneindelicke Cracht’. Waar is dit op gebaseerd en wat bedoelde Simon Stevin hier nou mee? Lees het hier! Bas Straatman Context Het motto “van oneindelicke cracht” vinden we in het boek De Weeghdaet van Simon Stevin. In 1586 wordt dit boek uitgegeven in een bundel met twee andere boeken. In De Beghinselen des Waterwichts worden belangrijke hydrostatische en -dynamische theorieën uitgelegd met daarbij voorbeelden, zoals welke krachten er op de bodem of wand van een schip werken of hoe een watermolen werkt. In De Beghinselen der Weeghconst, misschien wel Stevins meest bekende boek, worden bewijzen gegeven voor principes uit de statica en mechanica. Een deel van dit werk is te beschouwen als een verzameling van het werk van buitenlandse collega’s, echter worden er ook allerhande nieuwe bewijzen geïntroduceerd. Iconische voorbeelden van noviteiten zijn de lijst Uystpraeck vande weerdicheyt der Duytsche tael met daarop vertalingen naar de volkstaal die wij nog dagelijks gebruiken en natuurlijk het clootcransbewijs, waarmee men kan inzien hoe krachten op hellingen werken. Stevin was een ingenieur die een grote waarde hechtte aan de praktische implicaties van berekeningen. Hij heeft nooit een wetenschappelijke opleiding genoten en het wordt aangenomen dat hij bij het schrijven van zijn werken gedreven werd door problemen die de werklui van toen hadden. Niet voor niets worden in de voorwoorden van zijn boeken vaak beroepen als de rentemeester, het timmerlied of de scheepsbouwer aangehaald als inspiratiebron. Het grote succes van Stevin bleek in die tijd vooral te bestaan door de laagdrempelige manier van schrijven in de Nederlandse taal. Op deze manier kon iedereen een basisbe-

grip ontwikkelen van principes die tot dan toe alleen beschikbaar waren voor academici die de Italiaanse of Franse taal machtig waren. Deze samenwerking was overigens tweeledig, aangezien Stevin deze vaklui ook regelmatig vroeg metingen te verrichten op locatie. Een voorbeeld hiervan zijn experimenten die zeelieden uitvoerden met instrumenten voor positiebepaling op zee.

De Weeghdaet De hierboven beschreven link met de praktijk, die dus zeer belangrijk was voor Stevin, komt verder terug in zijn werk De Weeghdaet. In dit werk is het alledaagse nut van enkele van zijn wisen natuurkundige theorieën beschreven. Dit doel blijkt ook uit het voorwoord dat geschreven wordt aan de burgermeester van Neurenberg. Hierin wordt De Beghinselen der Weeghconst vergeleken met een sterke fundering, waarop nu met De Weeghdaet een gebouw gezet gaat worden. In Stevins persoonlijke motto Spiegheling en Daet vinden we zijn liefde voor deze koppeling ook terug. De link blijkt ook sterk in de eerste voorstellen van het boek, waarin beginselen als de berekening van het massamiddelpunt en de hefboomwet worden gebruikt om uit te leggen hoe een eerlijke weegschaal gemaakt dient te worden. Hierbij worden ook verschillen tussen theorie en praktijk verklaart, zo wordt het lineaire verband tussen gewicht en arm aan beide zijden van de hefboom genoemd. De aantekening dat er in de realiteit een verschil zal zijn met deze wet door statische en dynamische wrijving moet voor instrumentmakers van toen de verklaring van een langdurig raadsel geweest zijn. Ten slotte volgen er gelijksoortige

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

beschrijvingen van onder andere hoe men het eenvoudigst zware lichamen kan verplaatsen en hoe hier werktuigen als een windas voor kan gebruiken.

Figuur 1

Figuur 2

Hiero dit echter in zijn eentje voor elkaar door gebruik te maken van een tandwieloverbrenging.

Van oneindelicke cracht De Almachtich wordt hier voorstel gepresenteerd als de hedendaagse opvolger van Archimedes’ Charistion. Stevin beschrijft dat hiermee in minder tijd zal een massa goedkoper en met minder moeite verplaatst kunnen worden. Tevens zal de overbrenging zorgen voor een overbrenging van een kracht die theoretisch oneindig groot kan zijn: “Van oneindelicke cracht”. Hierna wordt uiteengezet hoe de Almachtich te bouwen is. In een voorbeeld wordt een overbrenging beschreven die te zien is in de figuren 1&2. De bouwer wordt geattendeerd op praktische zaken als dat de dragende balk dik genoeg moet zijn, dat de overbrengverhouding van één tandwielverbinding niet te groot moet worden en dat de bovenste tandwielen wellicht versterkt moeten worden aangezien zij het meeste kracht moet doorleiden. Ook wordt een praktische toepassing doorgerekend, om de lezer een idee te geven van wat het gevolg is van de constructie die kan worden gebruikt om schepen over dammen of dijken te trekken.

Archimedes In het laatste hoofdstuk dat we in De Weeghdaet vinden, maakt de lezer dan eindelijk kennis met het principe waarmee schijnbaar oneindig veel kracht kan worden uitgeoefend door de mens. In dit voorstel worden de bouw en de eigenschappen verklaart van de zogenaamde Almachtich. De importantie van dit laatste deel blijkt al uit de buitengewoon uitgebreide inleiding hiervan. Stevin geeft hier op slimme wijze aan, naast het werk van tijdgenoot Jacques Besson, ook zijn klassiekers te kennen op zowel de gebieden van filosofie als meetkunde, door de Griekse filosoof en geschiedschrijver Plutarchus aan te halen. In de verhalen van deze auteur worden de werkzaamheden van Stevins grote voorbeeld Archimedes beschreven, die het grootste deel van zijn leven doorbracht aan het hof van koning Hiero in Syracuse. Het bekendste werk van de Griekse uitvinder, net als Stevin een alleskunner, is ongetwijfeld de wet van Archimedes, waarmee hij kon vaststellen of een kroon van koning Hiero daadwerkelijk van goud was gemaakt. Toen hij dit inzicht verwierf nadat hij in een bad ging zitten, volgde de bekende uitroep “Eureka!” en een onmiddellijke, naakte sprintpartij door de stad, naar het paleis van de koning. In deze inleiding word echter gerefereerd aan de onderzoeken die Archimedes deed naar hefbomen en krachtreductie. Volgens de Plutarchus wilde Hiero een geschenk geven aan Ptolemeus, koning van Egypte, die bekend stond om zijn voorliefde voor grootse schepen of, zoals hij ze zelf noemde, zeekastelen. Natuurlijk was Archimedes de aangewezen projectleider en binnen een jaar werd van de beste materialen een waar meesterwerk gebouwd. De grootte was ongeëvenaard en de bouten wogen wel tien pond per stuk. Op het schip waren verschillende gadgets van Archimedes te vinden zoals een op open zee werkend uurwerk en een verbeterde versie van de bestaande katapult. Helaas zorgden deze werktuigen en andere toevoegingen, als een met natuursteen ingelegde tempel voor Venus, voor een ongekend gewicht. Stevin beschrijft, duidelijk geïnspireerd, hoe het de burgers op geen enkele wijze lukte het schip te water te krijgen. Met gebruik van een nieuw uitgevonden werktuig, de Charistion, kreeg koning

Figuur 3

Bij figuur 3 is voorgerekend dat er 162 revoluties van kruk LMN nodig zijn om de as TS eenmaal te verdraaien. Tevens wordt de lezer hiermee uitgelegd dat het dus niet zinnig is meer overbrengingen te gebruiken dan noodzakelijk om de kracht te overwinnen, aangezien het aantal benodigde draaiingen ook oneindig groot zal worden. Een groot voordeel van deze techniek ten opzichte van de bestaande windas uit figuur 4 is dat de overbrenging hier per geval is in te stellen, terwijl deze bij de windas vast staat. Er wordt gegeven dat men op de oude manier wel 20 man nodig heeft om een schip van 22 ton over de Leidsche dam te trekken, terwijl dit met de nieuwe technologie zelfs door een kind zou kunnen gebeuren. Stevin eindigt het voorstel met een koppeling aan een stelling van Archimedes, die ooit het volgende gezegd heeft: “Geef mij een plek om te staan en ik breng de aarde in beweging”. Als men gedurende tien jaar ieder uur 4000 omwentelingen maakt met de

het toepassen van zijn uitvindingen. Als functie van het apparaat is namelijk niet alleen automatisch braadspit genoemd, maar ook die van rechtlijnig bewegende uurwijzer en die van een heen en weer gaande wieger. Door een massa aan een spil-as te hangen en de overbrenging in te stellen kan men zonder opwinden tot drie uur biggetjes boven het vuur draaien als in figuur 5 of tot twaalf uur een uurwerk bedienen. Dit principe is uiteindelijk ook gebruikt door Christiaan Huygens, toen deze een halve eeuw later het slingeruurwerk uitvond.

Spiegheling

Figuur 4

Almachtich met een kracht van 130 kilogram over een diameter van een meter, dan zou de aarde slechts een 10-16 meter verplaatst kunnen worden. Hierbij wordt bovendien de extra kracht, die nodig is voor het overwinnen van de statische wrijving, nog niet eens meegenomen. De logische conclusie van Stevin is hier dus het in de inleiding geïntroduceerde fenomeen, dat uitoefening van een oneindelicke cracht slechts theoretisch bestaat, doch dat er in de praktijk op een gegeven moment fysieke beperkingen zullen bestaan.

Al met al kan geconcludeerd worden dat Stevin met zijn Almachtich, van oneindelicke cracht, het belang van tandwieloverbrengingen en krachtreductie voor diverse toepassingen in Nederland op de kaart heeft gezet. Enerzijds met een begrijpelijke uitleg en anderzijds met het vernieuwende concept van een verstelbare overbrenging, zijn deze principes met voorbeelden aan ons volk gepresenteerd. Juist daarom is het huidige lustrummotto ook zo toepasselijk. Het Simon Stevin van nu zorgt immers, net als de Simon Stevin van toen, voor een schakel tussen Werktuigbouwkundigen onderling. De Vereniging zorgt tevens voor een overbrenging tussen studenten aan de ene kant en faculteit en het bedrijfsleven aan de andere kant. En juist dit zorgt voor een solide basis, die net als in de afgelopen 60 jaar ongetwijfeld ook in de toekomst gaat zorgen voor onvoorstelbaar geachte krachten.

Figuur 5

Byvough In 1605 wordt er een herziene versie van de bundel boeken uitgegeven, op speciaal aandringen van prins Maurits. Stevin werkt inmiddels in vaste dienst van de prins, die een interesse heeft ontwikkeld voor wiskundige principes. In deze uitgave worden onder andere nog enkele manieren uitgewerkt om een oneindelicke cracht te kunnen hanteren, zoals het optrekken met meerdere parallelle touwen of met katrollen. Veel interessanter is het deel waarin Stevin enkele toepassingen beschrijft van zijn Almachtich, waarvoor hij een octrooi heeft aangevraagd. In het octrooi van het braadspit wordt goed duidelijk hoe slim Stevin is in

Het boek ´De Weeghdaet´

De Lustrumweek Een Crachtig programma

Het Lustrumterrein

In beeld

4 3

1 1

Ingang terrein

Brasring

Simonkamer

Toiletten

Bar

Podium

Radio Simon

´Van Oneindelicke Cracht´ 6

De Buitenfilm Met Studium Generale

Films die je eigenlijk gezien moet hebben, muziek die je niet mag missen, discussies waar je in wilt duiken, lezingen die je opslurpt, spannende workshops en exposities waarin je graag verdwaalt. Esther van Kalken Ooit gingen de studenten massaal in protest omdat de universiteit te weinig verbredende activiteiten aanbood. Gelukkig is dat tegenwoordig anders. Er valt veel te beleven en te ontdekken naast de studie. Studium Generale biedt een breed programma op de terreinen van wetenschap, maatschappij en cultuur. Zie het niet als een toefje slagroom op de aardbeien maar als gezonde en smakelijke kost voor de academicus van de toekomst.

Lezingen en discussies (Bijna) elke woensdagmiddag (12.40 - 13.35 uur) en af en toe ook op andere dagen, staan er lezingen en discussies over wetenschap, politiek en maatschappij op het programma. Stof genoeg voor nieuwsgierige geesten.

Cultuur Programmaâ€™s in het Gaslab (vanaf komend studiejaar in Luna) staan in het teken van cultuur: muziek, theater, dans, literatuur of een mix ervan. Maar ons aanbod reikt nog verder. Er zijn regelmatig tentoonstellingen te zien en je kunt deelnemen aan allerlei workshops.

In Filmhuis De Zwarte Doos kun je op maandag, dinsdag en woensdag voor â‚Ź 3,50 (op vertoon van je studentenpas) genieten van kwaliteitsfilms (zie ook www.dezwartedoos.nl). Kortom: Studium Generale biedt je ruimschoots de kans je blik te verbreden.

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

USE

Buitenfilm

De met een logo aangemerkte programma’s van Studium Generale maken deel uit van je USE leerlijn (Bachelor College). Er zijn geen tentamens aan deze activiteiten verbonden maar je USE leerlijn kun je uitsluitend afronden als je tenminste 5 van deze programma’s hebt bijgewoond. Meer informatie hierover vind je op www.tue.nl/sg onder het kopje SG & USE. Hier kun je ook terugzien welke programma’s je al hebt bezocht.

Het is een goede traditie geworden. Een keer per jaar vertoont Studium Generale de film niet binnen in De Zwarte Doos maar buiten, op het grasveld . Wanneer het begint te schemeren, zie je van alle kanten het publiek toestromen. Gewapend met een dekentje, een sixpack of een stoel installeren de vriendengroepjes zich voor het enorme scherm. En als het dan echt donker is, begint het spektakel.

Voor, met en door studenten SG programmeert sámen met studenten, voor studenten. Naast consumeren kun je ook mee-produceren. Dat houdt onder andere in: muziek-acts of films uitzoeken, meedenken over onderwerpen voor lezingen of een tentoonstelling opzetten. Als dit je wat lijkt, loop dan gerust even binnen. Onze kantoren vind je boven aan de galerij in het Auditorium.

De film wordt geprojecteerd vanuit een kleine vrachtwagen. Het heeft iets gezellig ouderwets, dat gezoem van een projector op de achtergrond. Alsof je terug wordt geworpen in de tijd. Op de achtergrond de kabbelende Dommel, een trein die je in de verte voorbij hoort razen, de flauw verlichte kantoortorens bij het station: het maakt allemaal onderdeel uit van de filmbeleving. Een unieke sfeer waarin je je collectief onderdompelt.

Op de hoogte blijven

Buitenfilm op het grasveld voor Gemini

Als je geen SG-programma wilt missen, houd dan onze website www.tue.nl/sg goed in de gaten en meld je aan voor de tweewekelijkse digitale nieuwsbrief. Ons programmablad vind je in de SG-bakken in o.a. Auditorium, MetaForum en de meeste faculteitsgebouwen. Verder kun je ons volgen op Facebook en Twitter.

Op woensdag 17 mei vindt de buitenfilm plaats op het grasveld voor Gemini. Omdat Simon Stevin iets te vieren heeft. Alle studenten zijn uitgenodigd. Neem een kleedje mee, je beste vrienden, trek een dikke trui en sokken aan als het koud is en duik onder in Ex Machina.

Ex Machina Regisseur: Tijd: Waar: Taal: Toegang:

Alex Garland, UK 2014 22.00 – 24.00 uur Groene Loper (voor Gemini) Engels – ondertitels: Nederlands Gratis

De Turing-test heeft in de wetenschap inmiddels afgedaan maar Ex Machina trekt zich daar niets van aan. De film neemt de test als uitgangspunt voor het verhaal over een technogoeroe die een slimme medewerker van zijn bedrijf uitnodigt in zijn afgelegen villa. Hij is daar om zijn creatie, de sensuele vrouwelijke robot Ava, aan de Turing-test te onderwerpen. En de medewerker gaat daar heel ver in mee, omdat Ava alle verleidingstrucs op hem uitprobeert. Zoals zoveel filmrobots verlangt Ava naar een leven als een echt mens, een leven buiten het lab, zodat ze andere mensen kan observeren. Zo laat de film mooi zien hoe belangrijk het lichaam en de interactie met de omgeving zijn voor ons brein en ons denken, dat zich niet op een eilandje in ons hoofd afspeelt. De belangrijkste taken van onze hersenen zijn waarnemen en het lichaam in beweging zetten. Cognitie kun je dan ook niet los zien van het lichaam. De intelligentie van de mens is niet ontstaan uit abstract, logisch redeneren, een gedachte waarvan de traditionele robotica uitging, maar door te leren uit de omgang met de fysieke omgeving. De maker van een robot die alleen het IQ van de mens wil evenaren miskent dan ook de rol van het lichaam. Het wachten is op het moment dat elektronica en biologie volkomen in elkaar zijn overgegaan. Ex Machina neemt alvast een voorschot: het prachtige lichaam van Ava kan naar believen worden afgescheurd en opnieuw worden samengesteld.

Lustrum De Weeghconst Al 20 jaar pilsplezier

De Vereniging is niet de enige die dit jaar haar Lustrum viert, ook onze borrelruimte De Weeghconst is dit jaar aan de beurt. Zij viert dit jaar haar vierde lustrum. In dit artikel een overzicht van de afgelopen lustra. Robbert Louwers Eerste Lustrum Het eerste lustrum van De Weeghconst vond plaats in 2002. Voor het eerste lustrum werd er al meteen groot uitgepakt. Om dit te vieren is er een speciale Lustrumborrel georganiseerd en op deze borrel is de fustenteller, die er nu nog steeds hangt, geïntroduceerd. Tijdens de borrel zijn alle oude shirts, hemden en polo’s van de BACo die de jaren daarvoor getapt hebben opgehangen als wandversiering. Ook is er voor het eerste lustrum een excursie

naar de brouwerij ‘De Achelse Kluis’ georganiseerd. Het eerste lustrum is afgesloten met een reünie voor de oud-BACo. Dit bestond uit gezellig samen dineren en een bierproeverij volgen gegeven door de voorzitters van het Nederlandse Bierkeurgilde. Er bestond toen al een lustrumbier, welke is gekeurd tijdens de bierproeverij en een beoordeling van 7 verdiende van het Nederlandse Bierkeurgilde, een keurige prestatie. Ook bij een eerste lustrum hoort natuurlijk een cadeau. Het cadeau voor De Weeghconst was een houten bordje met daarop gemonteerd een bahco en een messing plaatje met de tekst ‘1e Lustrum der Weeghconst’.

Tweede Lustrum Op 2 april 2007 is De Weeghconst 10 jaar oud geworden, tijd voor een tweede lustrum dus. Voor de viering van dit lustrum is er een Weegh-vierdaagse gehouden. Deze begon op de dag van het lustrum en ging de drie dagen daarna nog lekker door. Omdat een verjaardag natuurlijk geen verjaardag is zonder cadeaus, mocht De Weeghconst op de eerste dag van de Weegh-vierdaagse haar geschenk in ontvangst nemen. Het geschenk bestond uit smeedwerk in de vorm van een bahco met als bijschrift: Weeghconst en 2e lustrum. Smeedwerk is natuurlijk iets dat elke Werktuigbouwer wel kan waarderen, en wanneer kan je deze mooie manier van vervaardigen nu beter bewonderen dan onder het genot van een pilsje. De Weegh-vierdaagse werd vervolgd met een spellendag, waar alle W-ers konden sjoelen, spijkermeppen, pokeren en

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

blackjacken. Op de derde dag werd De Weeghconst omgetoverd tot feesttent ‘Club la conste de Weegh’. DJ Partysound verzorgde de hitjes, die tot in W-hoog (nu Gemini-Zuid) te horen waren. Als afsluiter van de Weegh-vierdaagse werd voor de eerste keer de Duitse borrel georganiseerd. Deze borrel behoeft natuurlijk geen uitleg, aangezien deze inmiddels uitgegroeid is tot legendarische proporties. Tijdens de eerste editie van de Duitse borrel werd nog geprobeerd het Weißbier te tappen, maar ze kwamen er al snel achter dat dit geen succes was, waardoor we zijn overgestapt op flessen.

gegraveerd. Iedereen herkent de taphendels waarschijnlijk wel, aangezien ze nu nog altijd gebruikt worden om de goudgele pretcilinders te vullen.

Vierde Lustrum Dit jaar is het natuurlijk tijd voor het vierde lustrum van de Weeghconst. Het geschenk voor het vierde Lustrum van De Weeghconst is in de maak en zal over niet al te lange tijd onthuld worden. Het geschenk is natuurlijk niet de enige vorm van viering voor het Lustrum, er worden ook een aantal activiteiten georganiseerd ter ere van het Lustrum. Zo was er op de borrel van 30 maart de Around The BACo borrel, naar het thema van vijf jaar geleden, dit keer niet met landen-themas maar BACo-themas. Tijdens de borrel mochten de tapcommissies van de afgelopen vijf jaar allemaal een uur achter de tap hebben gestaan. Voor dit uur mocht elke tapcommissie hun eigen thema bedenken, wat natuurlijk garant staat voor alleen maar gekkigheid. In de witte week is er ook nog een borrel geweest om de dies van De Weeghconst te vieren, waar er voor het eerst een fust baco is getapt. Een hele mijlpaal op zich en zeker voor herhaling vatbaar! Later in het jaar volgt er nog een vatenbierenrace, waar de tapcommissies van andere verenigingen aan mee mogen doen. De bedoeling is heel simpel, zuip met je team zo snel mogelijk een fust leeg. Dan kunnen we nu alleen maar wachten op het volgende lustrum!

Derde Lustrum Voor het derde lustrum van De Weeghconst moeten we terug naar 2012. Het feest werd geopend met de Super-Sweet-15 borrel, waar er punch gedronken werd uit de welbekende rode Solo cups. Ook was er de Around The World Borrel, waar er elk uur een ander landenthema was. Als afsluitende activiteit van het derde lustrum is het ‘Like A Boss’ feest georganiseerd. Dit lustrum heeft eens iets anders gedaan dan het lustrumgeschenk in de vorm van een wanddecoratie. Er zijn namelijk nieuwe taphandvaten ontworpen en deze zijn vervolgens CNC-gefreesd bij het EPC-lab. Deze taphendels hadden natuurlijk de vorm van een bahco, met de tekst ‘Derde lustrum Weeghconst’ en ‘BACo 2011-2012’ erin

Interview MAVO Muzikale Activiteiten Voor Opgeleiden

De MAVO verwelkomt mij in de Weeghconst op een woensdagavond, na hun generale repetitie voor de bandjesborrel. Leden: Bart Verhaegh, Martijn Bos, Mike van der Vleuten, Ruben de Klerk, Tiemen Schuijbroek. Buster Franken Bij de bandjesborrel van het voorgaande jaar is de Muzikale Activiteiten Voor Opgeleiden (MAVO) ontstaan en daarmee zijn ze nu één jaar oud. ‘Het was een beetje een uit de hand gelopen grapje eigenlijk’ zegt Bos. Op de achtergrond speelt SIMON, de MAVO parodie op MANON van De Jeugd van Tegenwoordig op repeat. ‘Op de bandjesborrel van vorig jaar stonden nog geen W-bands en daarom hebben we een kleine muzikale analyse gedaan en bleken alles te hebben’ aldus Schuijbroek en Verhaegh. Bos: ‘We hebben toen totaal 4 repetities gedaan en speelden “Mooier met het licht uit”, het pandalied en “Suzanne”. Dat weet ik nog, want mijn huisgenote was er bij en die heette Suzanne’. Hier stemt Verhaegh op in: ‘dat weet ik nog, want die stond helemaal weg te glijen’. Die heeft Bos daarna nog mee naar huis genomen, als huisgenoot dan. Mike z’n zusje was ook enthousiast, ‘iedereen wel eigenlijk’.

Hebben jullie ook groupies? Verhaegh: ‘Ohja, Eva en Esther sowieso, Sylvia ook, die komen altijd. Zij hebben ook als enige onze handtekeningen.’ Bos: ‘Op de lustrumplaat komen natuurlijk ook onze handtekeningen’. De Klerk: ‘Verder Dino, Sebas, Bas Raes zodra we Bløf spelen. Verder wat stiekeme fans zoals Jelte van wervingsdagen’ Hoeveel optredens hebben jullie nu gehad? Bos: ‘Een stuk of zes, ik denk dat we de escalatieborrel niet mee mogen tellen, dat was een soort open repetitie’ De Klerk: ‘Maar wel de intro, wervingsdagen, bandjesborrel, Demos, ESC..’ Verhaegh: ‘We hebben er veel, morgen spelen we natuurlijk de thuiswedstrijd [bandjesborrel 2017], volgende week HEFT, daarna NTF, het Lustrum van Simon schijnen we ook iets op te doen, en op de borrel XL’ ‘We moeten nog even de poster maken voor de Eindhoven tour’ zegt Schuijbroek lachend.

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

Waar halen jullie je inspiratie vandaan en schrijven jullie ook eigen melodie? Verhaegh: ‘Het Lustrumlied is een hele eigen compositie’ De Klerk: ‘We maken wel veel verbasteringen, want ‘Mijn Zoon’ was een beetje een parodie op een parodie (een paparodie, aldus Schuijbroek) en verder hebben we veel eigen teksten op nummers waar niet eerder een studentenlied van gemaakt is, die komen ook allemaal op de plaat’ Bos: ‘En natuurlijk niet te vergeten Victor Tank’ Verhaegh: ‘Die komt als bonus track op Best of MAVO over acht jaar. We maken er geen geheim van verder dat we een zomerhit willen maken, een kerstsingel én een carnavalskraker. Die drie moeten dit jaar worden opgeleverd.’ De Klerk: ‘En die gaan allemaal miljoenen opleveren ook, we worden rijk.’ Verhaegh: ‘En vrouwen ook, maar dat gaat vanzelf.’ Hebben jullie na de Lustrumplaat die nu geperst wordt al een volgend doel? De Klerk: ‘Het zou wel leuk zijn om een keer in een andere stad te spelen.’ Van der Vleuten: ‘Die staat op de bucketlist.’ Ze kunnen nog niet via een agent geboekt worden, voor nu zijn ze via MAVO@vivat.io te boeken. Van der Vleuten: ‘Zonder intro bestaan we binnenkort niet meer.’ Verheagh: ‘Nou, met de huidige agenda vind ik niet dat we bepaald op uitsterven staan’. Dromen jullie ook wel eens van andere talen dan Nederlands? Verhaegh: ‘Dat is een heel pijnlijk punt.’ Bos: ‘Een controversieel issue, maar ik vind van niet.’ Van der Vleuten: ‘Ik sta ervoor open, ik wil sowieso een keer Bon Jovi spelen’. Verhaegh: ‘Nou moet ik zeggen, ik vind het wel een gaaf idee en ik heb origineel nog nooit in Nederlandstalige bands gezeten’. De Klerk: ‘En als je een nummer nou heel graag wilt spelen schrijf je er Nederlandse tekst op, dan is het eigenlijk beter dan het origineel, dat is ons unique selling point.’ Schuijbroek: ‘Ik denk dat “Holiday in Spain” ongeveer de grens gaat worden. Dan krijg je iets pseudo Engels en zingt Bart alleen de Nederlandse partij.’ Van der Vleuten: ‘Ik

denk dat er wel een Engelse set aankomt.’ Verhaegh: ‘Eigenlijk moeten we dan een set maken met Engelse shit en dan ook echt overdrijven. Dan ga ik ook een bolhoed op doen, neem ik een vlag mee, dat soort shit, dan is het ook echt van dit doen we één keertje’ De Klerk: ‘Pa pa padeda, pa pa padeda’. Wanneer je het hebt over die bolhoed en men kijkt naar jullie facebook hebben jullie nogal Bowie-esque outfits, is dit een bepaald thema of image dat jullie willen neerzetten? De Klerk: ‘Nou wij zijn vooral het studentikoze, dus vestje-dasje.’ Verhaegh: ‘Het zijn altijd rare vestjes. We hebben ook bewust niet gekozen voor band vestjes, want het is juist leuk dat het allemaal een beetje divers is, een beetje “zooi-ig”. Morgen wel een Lustrum dasje.’ De Klerk: ‘Maar tijdens de intro had ik ook een zwembroek aan, dat was misschien.. een interessante combi.’ Verhaegh: ‘Ik zag laatst nog een Freddie Mercury pak van Wembley met zo’n gouden broek, die wil ik eigenlijk wel hebben. Dan zo’n snor en moet jij (Mike Van der Vleuten) zo’n krullending op doen en een kort broekje en dan spelen we niks van Queen.’ De Klerk stemt lachend in: ‘Houden jullie een beetje van Queen? –ja!- Oh, dat is jammer want daar doen we niks mee.’ Verhaegh: ‘Dat lijkt me geweldig, iedereen boos, nooit meer geboekt’. Wat is het favoriete nummer dat jullie zelf aangepast hebben? Oei, ze vallen stil. De Klerk: ‘Ik vind “Had ik maar bier” wel echt tof, maar die cajón, daar wordt je wel helemaal gek van als je die de hele dag hoort, zo van “doem ti taki taki doem”’ Verhaegh: ‘SIMON of Had Ik Maar Bier’, Van der Vleuten stemt in. Als jullie één Nederlandstalige artiest het oneindige leven zouden mogen schenken, welke artiest zou dat dan zijn? Bos: ‘Maar goed dat Bart weg is.. ik weet niet hoe die gasten van Bløf heten’ De Klerk: ‘Pascal’. Bos: ‘Zijn er überhaupt zangers in Nederland?’ Schuijbroek: ‘Boudewijn de Groot ofzo’, De Klerk: ‘Ik vind dan meer, qua muzikale inspiratie, De Dijk, of gewoon de oprichter van Radio Phoenix, die vent is

gewoon …’. Van der Vleuten: ‘Ik ga dan toch voor iemand van een echte Nederpop klassieker, Golden Ear ring, Cesar Zuidewijk’. Dus als jullie met iemand zouden mogen samenwerken zou dat dan Bløf zijn? De Klerk: ‘Ik vind van wel, als we daar van in het voorprogramma van staan hebben we het wel gemaakt, maar ik weet niet of Bos het daar mee eens is.’ Bos: ‘Jahoor, of samen met Bløf’. Bart komt de kamer weer binnen gelopen. Verhaegh: ‘Lil Kleine, Lange Frans’, De Klerk: ‘Geef effe gewoon antwoord man’, zegt hij op een ludieke toon. Verhaegh: ‘Ik vind The Scene wel heel vet, dus ik zou dan voor Thé Lau gaan.’ De Klerk, stemt volmondig in. De Klerk: ‘over Thé Lau (thee lauw) gesproken, iemand nog ijsthee?’

Wie is de meest muzikale van de groep? ‘Die’ zegt Bos wijzend naar Ruben. Verhaegh: ‘Het melodieus meesterbrein’ iedereen stemt in. Is Ruben dan ook de motor van de groep? Verhaegh: ‘Nou dat is moeilijk te zeggen. We hebben niet echt een motor. We weten ook niet echt waarom mensen ons leuk vinden, dat is altijd een beetje de vraag.’ Niemand lijkt er te bezorgd over te zijn gelukkig. Spelen jullie allemaal één instrument of meerdere? Verhaegh: ‘Nou dat is de grap, want iedereen speelt eigenlijk alles. Ik zing ook alleen omdat niemand anders in de wereld dat wilt of kan.’ Iedereen kan gitaar spelen en Schuijbroek ook Cajon. Bos: ‘Eigenlijk kan Bart beter bas spelen dan ik en Mike beter drummen dan Tiemen, eigenlijk zit het allemaal niet goed’. Schuijbroek: ‘Ik ben een beetje de Ringo Star van de MAVO’ ‘Of de Cajonista’ zegt De Klerk. Dus is er nog animo voor éénmansbands? Van der Vleuten: ‘Nou, Bart heeft nog wel eens een solo carrière overwogen’ Verhaegh: ‘Ja dat moet je een keer doen in je leven. Als het echt goed gaat met je band komt er een moment dat je jezelf moet ontdekken en dan moet je beginnen aan een singersongwritercarrière van een half jaar, hoedje met veer inclusief na-

tuurlijk, om jezelf tegen te komen’. Van der Vleuten: ‘Om er achter te komen dat je faalt in je eentje’, waarop Verhaegh antwoord met ‘Of juist niet, en dan ben ik rijk en denken jullie, dat was dus de motor.’ Het gezelschap barst in lachen uit. Werken jullie met een muziektheorie? Eerst valt er stilte, maar dan vertelt Verhaegh: ‘Nou, laatst bij het opnemen van het Simonlied in de kerk was het wel even nodig. Dat was heel grappig trouwens, want het dirigeren sloeg nergens op, maar als je het niet deed ging het helemaal fout.’ De Klerk: ‘Akkoorden en toon wordt wel op gelet, want dan weet je hoe je moet spelen.’ Schuijbroek: ‘Er zijn er die muziekles hebben gehad vroeger, maar daar behoor ik niet toe.’ Verhaegh: ‘Ik weet van Latijn hoe je een metrum bepaald en opschrijft en ik gebruik dat bij het schrijven van teksten. Heftig he?’ Verhaegh zoekt ondertussen naar zijn derde verdwenen biertje. Hoe lang blijft de MAVO nog bestaan of hoe zien jullie de MAVO over 1, 5 en 50 jaar? Van der Vleuten: ‘Drie mensen staan al te popelen om mensen te vervangen.’ De Klerk vult aan: ‘Wij gaan waarschijnlijk wel een paar fases doormaken, waarin bepaalde leden op buitenlandse stage gaan’. Van der Vleuten: ‘Over een paar jaar heb je nog wel een MAVO, maar zitten er geen originele leden meer in, net zoals de Hermes House Band. Periodieke kwaliteitsverschillen kunnen hierdoor wel ontstaan.’ Verhaegh: ‘Gelukkig heb je daar dan de OMAVO (oud MAVO) voor.’ waarop Bos oppert: ‘Mijn oma is ook Vo!’. De MAVO ziet zichzelf meer als een dispuut, met een lang traject om je lid te mogen noemen van de MAVO. Verhaegh: ‘Bos heeft wel een ontgroening, daar zit hij nog in. Hij zegt dan soms van, ik wil nou echt niet meer dat we een Bløf nummer gaan doen en dan komt er toch nog een bij’. Van der Vleuten: ‘Er zijn wat voorwaarden verbonden aan je lidmaatschap van de MAVO. Je moet natuurlijk kunnen pilzen én spelen tegelijk.’

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

Gaat de kwaliteit daar dan op vooruit? De Klerk: ‘In het begin heb je nog een oplopende curve’ Verhaegh onderbreekt met: ‘Nou kom je tot de kern van de discussie, want wat is nou kwaliteit? Bij ons: Sfeer en die gaat vooruit. Vooral bij Mike, Tiemen en ik.’ Van der Vleuten: ‘Maar muziek technisch gezien niet.’ Schuijbroek roept ‘de muis! De Muis! Dat ding is vadsig!’, een muis blijkt mee te luisteren naar de heldenverhalen van de MAVO. Is er nog een bepaald optimum? Van der Vleuten: ‘Na vier bier gaat het beter’ waarop Verhaegh antwoord: ‘Nou oprecht, na een paar biertjes gaat het beter, de keel moet gesmeerd blijven en je ontspant er van. Maar ik zou zeggen, nuchter het podium op, in het eerste nummer één biertje op hebben en dan een steady tempo pakken dat je in een set van één uur er zes doet. Al zaten we in de intro ook wel op 12 in anderhalf uur. Maar toen kreeg ik ook golfballen naar me toe gegooid, raak, in mijn glas.

wilt. Het daadwerkelijke geluid van de Sahara zou het zijn, of de deurbel van Demos. Bart, houd je wel eens rekening met je stem wanneer je in de kroeg staat te lullen? ‘Ja!’ zegt hij. ‘Nou niet altijd, maar dit is ook weer een goed verhaal, denk ik. We gingen de LP opnemen en ik had de hele week niet gedronken of geschreeuwd en het was echt zijde / satijn, maar dat past niet bij onze sound. We hebben dus alles opnieuw ingezongen na de SINAS, echt waar, en het is allemaal gebruikt. Dat is erg he?’ Dus wanneer worden de eerste polliepen ontdekt? Van der Vleuten: ‘Er zitten er al drie denk ik.’ Verhaegh: ‘Een redelijk reliëf zal wel al te vinden zijn ja. Ik weet wel hoe ik mijn stem moet gebruiken, maar hij wordt flink ingezet.’ Wie krijgt de meeste aandacht van de vrouwen? Van der Vleuten: ‘Sowieso wij twee’ wijzend naar zichzelf en Verhaegh. Verhaegh stemt in met ‘Ik heb natuurlijk wel karakter. Maar daar raak je een gevoelige snaar.’ Van der Vleuten: ‘Ik heb er zes (snaren), dus je raakt altijd wel iets’. Verhaegh vraagt zich af hoeveel stembanden een mens heeft. ‘Twee’ wordt gezegd. Waarop hij aanvult ‘Net zoals een fiets’.

Als jullie de MAVO zouden moeten samenvatten in drie woorden, waarvan één zelfstandig naamwoord, één werkwoord en één kleur, wat zouden die drie dan zijn? Eerst wordt gezegd ‘Pils, pilzen en pils kleurig of goudgeel’ Na enige discussie komt de MAVO uit op: chillheid, pilsen en goudgeel. En een gereedschap? De bahco en de cajón worden geopperd, daarna sleutel 13 en steeksleutel. Van der Vleuten zegt voor hem toch echt de soldeerbout, om apparatuur te repareren. Uiteindelijk stemt iedereen in op Grundelborstel met groetjes naar Dino. Als jullie nog een extra bandlid zouden nemen, wat zou die dan spelen? ‘Ik ga het gewoon zeggen, een tweede stem!’ zegt Verhaegh. De Klerk noemt een saxofonisten of trompettisten. Een vrouw lijkt de algemene consensus. Stel jullie zouden een geluid moeten bedenken voor het bekende radiospel “Raad het geluid”, welk geluid zou dat dan zijn? Verhaegh: ‘Daar kan ik geen uitspraak over doen. Dat zou mijn geloofwaardigheid te onder doen.’ ‘Sahara!’ roept Schuijbroek. Verhaegh legt uit dat Tiemen tijdens optredens wel eens “sahara” door de microfoon zegt, wanneer hij vraagt of dat hij nog bier

De Lustrumstunt

W-waardige draai aan elk lustrum

Een geweldig lustrumjaar is groeiende. Blauwe plekken tijdens ‘Matten met de ME’, verdwaalde zielen tijdens het onglowfelijke ‘Oneindelicke Labyrint’ en bloedende handen van het oude vertrouwde ‘FietsFrameFrommelen’; een lustrum komt niet zonder slag of stoot. Johan Somers En dan hebben we een fantastische lustrumweek met nog veel meer oneindelicke activiteiten nog niet gehad. De lustrumweek nadert snel, maar vrees niet, ook na de lustrumweek gaat het lustrum door! Rondom de Dies Natalis van onze Vereniging vindt namelijk de Lustrumstunt plaats. In het geheim wordt door een fanatieke groep werktuigbouwers gewerkt aan een memorabele stunt. De Lustrumstuntcommissie is de zoals altijd in nevel gehuld totdat de tijd rijp is. Het schijnt zelfs dat verschillende leden van de commissie niet als actief lid gedocumenteerd staan, om zo geheimhouding te kunnen garanderen. Om onze medefietsenmakers toch voor te kunnen bereiden op hetgeen wat komen gaat, zijn de Lustrumarchieven open getrokken.

8e lustrum Zo slecht als ze waren in het bedenken van een passend thema voor het lustrum, iets wat volledig ontbreekt, zo ambitieus was de Lustrumcommissie der 8e lustrum met het uitvoeren van de

Lustrumstunt ter ere van de 40e verjaardag van de Vereniging. Tijdens de opening van de lustrumweek moest en zou een geweldig voertuig gepresenteerd worden. Het woord ‘werktuigbouwer’ gaat hand in hand met ‘fietsenmaker’, dus het beoogde voertuig was snel duidelijk: een fiets. En op welke manier laat je meer ballen zien dan met het maken van de langste fiets ter wereld? Om dit doel te halen werd de zinnen gezet op een waanzinnig lange fiets van 48 meter. Hiermee moest zeker 150 meter zonder steunwieltjes en op eigen kracht gereden worden om het officiële record te verbreken. Om dit voor elkaar te krijgen werd er een speciaal systeem toegepast, zodat er van commissielid Van de Camp geen onmogelijke krachtsinspanning verwacht werd. Voor het ontwerp van de fiets hebben de werktuigbouwers video’s bekeken van eerdere recordpogingen. Volgens Van de Camp was het ontwerp hiervan erg slecht. De technici vonden het een uitdaging om een beter ontwerp te maken, dat langer zou zijn dan 37,5 meter, het record toentertijd. In De Goot is fanatiek gewerkt om de fiets een ge-

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

werd onder politiebegeleiding een rondje gereden over de Eindhovense ring. En als echte werktuigbouwers werd een reparatielas onderweg niet geschuwd.

10e lustrum: De Thiende

denkwaardige status te geven. Het eindresultaat was een 48 meter lange, werkende fiets bestaande uit een stalen driehoeksconstructie. Het nieuwe record werd gehaald! De 500 geïnvesteerde manuren ten spijt werd het record al na vijf maanden verslagen door een vriendengroep uit Leende. Hierdoor is de prestatie nooit in een druk van het befaamde recordboek opgenomen.

9e lustrum: Spiegheling en Daet Werktuigbouwers willen terecht laten zien dat ze de beste zijn. Vandaar werd voor het 9e lustrum dat voer onder de vlag ‘Spiegheling en Daet’ gebeund aan een unieke megafiets. Het gevaarte doet denken aan de alom bekende skelter op steroïden. Helaas ontbrak een brandstoftank, anders had een geschikte vergelijking gemaakt kunnen worden met een reclame van een bekend Italiaans automerk. In het Automotive-lab in W-laag, verrees vanaf een oud, beschadigd vrachtwagenchassis de brute machine. Een vrachtwagenchassis van bijna 12(!) meter lengte, tachtig fietskettingen en een berg staal waren nodig om deze 32-persoons skelter te realiseren. Op maandag 23 september 2002 werd de megafiets onthuld op de eerste dag van de lustrumweek. De groep van voornamelijk commissieleden en medebouwers begon die dag met een uitdagende tocht van ongeveer dertig kilometer naar de producent van het heerlijke bier dat vloeit uit de tap van De Weegh. Daarna

In 2007 werd het tijd voor iets anders. De stunt bleef, maar de stunt bestond voor de verandering niet uit een wereldrecordpoging. De stunt werd deze keer ook niet onthuld aan het begin van de lustrumweek. Ronkende, grommende motoren van een monstertruck openden dit maal de lustrumweek van Simon Stevin, de studievereniging van de “faculuteit” werktuigbouwkunde (aldus de presentatrice van RTV10). Op het Simon Stevinplein, tegenwoordig omgetoverd tot Metavijver, werden onder luid gejuich zes autowrakken onder de bijna twee meter hoge wielen van de monstertruck vermorzeld. Na een kort intermezzo, waarin de verenigingsleden champagne uitdeelden aan het publiek, zorgde een groene quad met een straalmotor van een helikopter voor een letterlijk knallende toegift. De hitte deed de blaadjes van de struiken dwarrelen en het publiek geschrokken achteruit deinzen. Zichtbaar voldaan klonk na afloop het Simonlied over het plein. Hoewel velen bij het tiende lustrum aan deze middag denken, was dit niet de Lustrumstunt! Deze keer werd voor de stunt brute kracht gecombineerd met souplesse en lomp staal werd gecombineerd met verfijnde tandwielen. Er werd gekozen voor een permanente ‘stunt’, in de vorm van een lustrumklok. De klok werd aan de universiteit geschonken en kreeg hierna een prominente plaats bij het hoofdgebouw. Door verbouwingen moest de klok na vijf jaar echter verplaatst worden. De nieuwe plaats van de klok naast Momentum kan eufemistisch omschreven worden als wat minder prominent. De klok was zelfs niet aangesloten op het elektriciteitsnet. Een klok die niet (goed) loopt, dat kan niet, dacht het 59e bestuur. Vandaar dat het prachtige lustrumgeschenk sinds afgelopen jaar weer te bewonderen is voor de faculteit.

11e lustrum: Clooten van Stael Het laatste lustrum was er een van krachtpatsers. Het werd geopend met gewightige activiteiten, waar de stoere werktuigbouwer kon laten zien wat hij in zijn macht had. De sterkste man van Nederland, Wout Zijlsta, kwam op bezoek om de TU’ers een lesje te leren. Naast verschillende andere lustrumactiviteiten zoals een cursus smeden en een ‘Spel zonder grenzen’ mocht de stunt natuurlijk niet ontbreken bij de 55e verjaardag van de Vereniging. Dit keer werd het geen wereldrecordpoging of permanent geschenk. De leden van de Lustrumcommissie van het 11e lustrum waren trouw aan de titel ‘fietsenmaker’. dus werd dit keer een fantastische staelen schommelfiets gebeund. Het begrip ‘fiets’ werd deze keer wel tot zijn limiet uitgerekt. Maar door het gebruik van het begrip fiets kon de commissie natuurlijk meteen op veel bijstand rekenen. De redenen waarom de commissie uiteindelijk voor de schommelfiets heeft gekozen, verschilt per bron. In formele situaties werd de schommelfiets vooral als nog stoerder gezien dan andere Lustrumstunts. “In het verleden hebben we al veel stoere dingen gedaan en ons doel is natuurlijk om dat elk jaar weer te overtreffen.” aldus Stefan Verdenius van de Lustrumcommissie. In meer informele sferen bleek de keuze toch een andere grondslag te hebben, zoals in de uitgebreide notulen te lezen valt: “Schommelfiets: technische uitdaging, kunnen veel mensen op, doen we!”. Linksom of rechtsom, de fiets was een technisch hoogstandje. De fiets kon voortbewogen worden door te schommelen, hoe stoer is dat? Vele maanden heeft de Lustrumstuntcommissie hard gewerkt aan het bedenken, ontwerpen en bouwen van het

geslaagde bouwsel. Bovenop een oud DAF-onderstel werden twee familieschommels gebouwd, waarmee het voertuig werd aangedreven. De jeugdigheid van verschillende werktuigbouwers kwam naar boven tijdens een ontspannen ritje rondschommelen over de campus. Wederom was ook deze stunt geslaagd.

12e lustrum: Van Oneindelicke Cracht Zoals gezegd werden en worden Oneindelick Crachtige lustrumactiviteiten georganiseerd. De Lustrumstunt wordt ook dit lustrum zeker niet overgeslagen. Bovengenoemde lustra zijn ter voorbereiding op wat de mede-werktuigbouwer kan verwachten van deze Lustrumstunt. Maar, deze Lustrumstunt zal anders zijn dan de anderen. De stunt wordt grootser, mooier, prominenter en extravaganter dan alles wat binnen het bereik van dromen ligt. Deze stunt wordt zo Crachtig dat zelfs Barteljaap niet meer alleen wil zijn. Bij deze stunt zullen onze clooten van stael tot in den eeuwigheid getoond worden. Klinkt dat niet als muziek in de oren?

Lustrumgala Post van het college

Met het TU/e Lustrumgala vers in het geheugen, is een zevental leden al vroeg begonnen met de organisatie van het Lustrumgala van onze eigen vereniging dat zal plaatsvinden op 17 november. Het doel? Het galafenomeen bij Simon naar een hoger plan tillen! Flink uitpakken noemen we dat. In dit stuk neem ik je namens de Galacommissie, of nee, het Galacollege mee door de aanloop naar het klapstuk zelf.

Tiemen Schuijbroek Dinsdag van de Lustrumweek “Het Brasgala”

17 november: Lustrumgala

Afgelopen december heb je er zeker van gehoord: de “Glory Collision” tussen Badr Hari en Rico Verhoeven. Twee legendes in de kickbokssport waren hét ultieme affiche voor een mythisch gevecht. Daarin heeft Badr het na een rake klap moeten afleggen met een gebroken arm. Zo’n avond wordt traditiegetrouw voor de bezoekers in een chique en prijzig galajasje gestoken. Het zal je dan ook niet verbazen dat de totalen tot een slordige 150 miljoen USD oplopen! Met het boksgala als inspiratiebron was het Brasgala gauw geboren. Deze avondactiviteit zal worden gevuld met enkele braspartijen in een heuse ring! Ons doel is om de traditionele verenigingen, Simon Stevin incluis, en disputen op hun trots aan te spreken. Het is aan hen om hun helden af te vaardigen en door een toernooi heen te komen schreeuwen. Laat die SocCies, Tappersbazen, Hoofdordes en andere koningen van het vest maar komen! Als klap op de vuurpijl zal de locatie van het Lustrumgala worden onthuld! Ben er vooral bij, want we verloten gelijk ook het eerste gala-arrangement!

La Grande Finale van het twaalfde lustrum. Need I say more? We zijn meer dan verheugd jullie te melden dat de locatie al vast ligt! De data, 17 en 18 november, bij dezen ook. Twee dagen? Dat is voor het geval dat je blijft overnachten en lunchen, hoewel het waarschijnlijk je ontbijt zal zijn. Wat kun je dan verwachten? Een gala van voor Simon ongekende proporties. Een totaalarrangement van een luxe diner, entertainment van niveau, een festijn tot de late uurtjes, een overnachting op locatie en een brunch om je er weer bovenop te helpen. Voor meer details: kom naar het Brasgala!

P.S. Het Brasgala is direct aansluitend op de LALA (Lustrum Actieve Leden Activiteit). Schitterend!

Deelnemersactiviteiten Kort voor het Lustrumgala staan nog enkele voorbereidende activiteiten op het programma. Het is namelijk alleszins de insteek om het eens “zoals het heurt” aan te pakken met zijn allen. Denk aan het opfrissen van je etiquette op een etiquettediner en het bijspijkeren van je dansskills tijdens wat hoognodige lesjes.

Namens het Galacollege, Tiemen Schuijbroek Secretaris

Galacollege Heb je nog leuke tips of vragen? Spreek ons vooral aan! • Ruben de Klerk - Voorzitter • Tiemen Schuijbroek - Secretaris • Sifra Kramer - Penningmeester • Nicole Huizing - Locatie • Wouter van den Dobbelsteen - Externe Betrekkingen • Chloé Meeng - Promo • Lotte Schijf - Promo

Lustrumactiviteiten

Was het maar elk jaar lustrum...

Naast de aankomende Lustrumweek zijn er nog vele andere activiteiten georganiseerd voor het Lustrumjaar. De Lustrumcommissie kijkt dan ook met gepaste trots terug op deze activiteiten. Bart van Rijn & Sef Achten We zijn het Lustrumjaar knallend begonnen met het alom bekende FietsFrameFrommelen. Hierbij kon de enthousiasteling al zijn frustraties uiten op een van de mooiste vakwerkconstructies ooit gemaakt. Samen met de heren van het Rhetoricadispuut Tau heeft de Lustrumcommissie geregeld dat er genoeg fietsen waren, zodat eenieder van de vele aanwezigen zich kon uitleven op een stalen ros. Hiermee was het Twaalfde Lustrum, na maanden voorbereiding, op spectaculaire wijze geopend! Deze opening was niet zomaar op een locatie, maar naast “Het Oneindelicke Labyrint”. Bestaande uit bijna 12.000 bierkratten is het doolhof officieus het grootste bierkratdoolhof ooit. Samen met vele leden van de Vereniging is dit onderdeel van het lichtfestival GLOW gebouwd ter ere van de opening van het Lustrum. Ruim 30.000 bezoekers hebben tijdens GLOW rondgedwaald in “Het Oneindelicke Labyrint”, waarvan ook een groot aantal de door Simon gerunde bar bezocht heeft. Nu zou je kunnen denken dat het bij dit Lustrum alleen maar lomper en groter moet maar niets is minder waar. Voor de meer verfijnde werktuigbouwer die liever iets moois op tafel zet is er daarom een heuse Outdoor Cooking workshop georganiseerd. Hier werd dan ook oneindelick genoten van de gerechten, die op sfeervol houtvuur waren gekookt.

Naast grootsheid en finesse staat ook actualiteit hoog in het vaandel van de Lustrumcommissie. Na de verkiezingen in de USA liet de LusTrumpBorrel dan ook niets aan de verbeelding over. Deze Amerikaanse overgoten borrel kreeg dan ook bezoek van een zeer speciale gast. Idiote retoriek vierde hoogtij en muren werden opgetrokken. Maar tussen de gasten werden de muren juist afgebroken door de vele smakelijke versnapering, zoals tequila en ClinTonic. Ondertussen kon men ook nog genieten van een potje Beer Pong (of voor de echte Red Necks: Tequila Pong). Over genieten gesproken, wat is nu het allerfijnst om te doen op een zonovergoten donderdag middag? JUIST! Matten met de ME! Hier konden alle boeven van werktuigbouw afrekenen met de politie. Met 34 man was dit dus ook geen probleem. Wijken werden op hun kop gezet en auto’s werden door de politielinies geduwd. Aan het einde wist men zelfs van geen ophouden en werd de ME in opleiding verrast met een intimiderende vocale uitbarsting waarbij heel wat studentikoze liederen de revue passeerden. Natuurlijk is dit alles nog maar een voorzet voor alles wat er nog komen gaat, dus twijfel niet en kom gezellig langs tijdens de Lustrumweek. Laat je verbazen door nog veel meer bijzondere en gezellige activiteiten!

Kruiswoordpuzzel Kan jij deze Oneindelick moeilijke puzzel oplossen? Alle rode vakjes vormen samen de oplossing van deze puzzel. Succes! Geef je antwoord door tijdens de lustrumweek bij Radio Simon dan krijgt de eerste die het goed heeft wel 12 bier! Wat een Crachtig mooie prijs! Jeroen Jansen

Campingetiquette Hoe heurt het eigenlijk?

Etiquette, cultuurgebonden beleefdheidsregels en omgangsvormen die ervoor moeten zorgen dat iedereen rekening houdt met elkaars gevoelens en gebruiken; ook op de camping natuurlijk erg belangrijk. Jesse van Kempen & Kevin Looman Etiquette zijn voor vele activiteiten redelijk bekend, we maken er dagelijks gebruik van tijdens het kennismaken, tafelen en bijvoorbeeld geschenken kiezen. Tijdens het kamperen bevindt men zich in een situatie waarbij etiquette zeer van toepassing zijn. Hoe kleed men zich bijvoorbeeld op een camping? Wat doe je voordat je iemands tent betreedt? Wat doe je als je naar het toilet moet? Hoe eet men op een camping? De etiquette die gelden op een camping zijn erg lastig te vinden, vandaar dat het tijd is deze voor eens en altijd vast te leggen. Wij hebben een set van twaalf etiquette die gelden zodra je het Land der Groene Loper betreedt. Deze gaan ervoor zorgen dat niemand tijdens het kamperen in de verlegenheid wordt gebracht. Neem de tijd en lees ze op je gemak eens rustig door. 1.

EĂŠn bier is geen bier, ook niet op de camping. Juist tijdens het kamperen is het de bedoeling sociaal om te gaan met alle mensen om je heen. Je gaat dus nooit in je eentje aan de alcohol, maar drinkt altijd samen met anderen. Op die manier versterk je de band met al je campinggenoten.

Rommelen doen we alleen binnen de tent. Door de natuur om je heen en de sterrenhemel, kan een camping best romantisch zijn. Je moet echter gezellig omgaan met de mensen om je heen. Iedereen komt voor zijn ontspanning naar de camping, ook mensen zonder relatie. Voor hen is niets is zo vervelend als twee mensen op de camping die alleen aandacht hebben voor elkaar.

Simon Ster 48.4 | Twaalfde Lustrum | Mei 2017

Neem een toiletrol mee naar de toiletten. Op de camping kun je altijd naar de wc. Vrouwen hebben één mogelijkheid: pak een wc-rol en zoek een toiletgebouw op waar je naar het toilet kunt. Mannen hebben twee mogelijkheden: zoek het dichtstbijzijnde bosje of de dichtstbijzijnde boom. Let hierbij goed op dat er geen tenten in de buurt staan. Optie twee voor mannen is om een toiletrol ergens onder je trui te verstoppen en naar het toiletgebouw te lopen. Op deze manier weet niemand dat je voor een grote boodschap gaat. Voor beide geslachten geldt in ieder geval: neem die toiletrol mee, anders ontstaan er rare situaties…..

Maak een kampvuur. Op een camping is het vaak koud, hier is echter een hele gezellige oplossing voor: een kampvuur. Let wel op de campingregels, wellicht mag je geen bomen kappen en zal je dus op een andere manier hout moeten verzamelen. Het kan ook dat je helemaal geen kampvuur mag bouwen volgens de campingregels. Dan is het beter een andere camping te zoeken waar je wel een kampvuur mag bouwen. Mocht dat geen optie zijn dan is er een digitaal alternatief: http://tiny.cc/kampvuur

Let erop waar je je zaklamp op richt, zeker midden in de nacht. Schijn niet met je zaklamp in andere tenten. Gebruik de schijnwerper voor eigen gebruik zonder anderen ermee lastig te vallen. Niks is namelijk zo vervelend als felle zaklampen op de camping. 7. Kleding is optioneel. Op een reguliere camping wordt je geacht minimaal ondergoed te dragen. Overige kleding zoals badjassen, trainingsbroeken of truien kan men aantrekken voor het eigen comfort. 8. Neem niet teveel spullen mee. Kamperen is kamperen. Laat je tablet een nachtje thuis. Als je een televisie, een stereo en genoeg drank meeneemt om een schip te laten zinken dan moet je misschien even een momentje nemen om te kijken waar het mis is gegaan in je leven. Geniet eens van de frisse wind door je haren. 9. Maak geen foto’s op de camping. What happens op de camping, stays on the camping. En bovendien is iedereen lelijk tijdens het kamperen. Een camping daar kom je om te ontspannen en je wilt niet constant op je uiterlijk of op vreemdgaan te hoeven letten. Laat je fotocamera dus thuis en je mobiel in je zak zodat iedereen in alle vrijheid kan recreëren. 10. Eten op een camping mag op elk moment van de dag. Als je gaat eten is het van belang dat je slurpt, smakt en praat tijdens het eten. Mocht je eten heet zijn dan blaas je het gewoon koud. Als er bestek voor handen is dan kun je dat gebruiken, maar handen zijn ook voldoende gereedschap om mee te eten. De enige verplichting rondom eten is dat het bereid moet worden met een Skottel Braai of een tosti-ijzer.

11. Bierkratten dienen uitgestald te worden voor je tent. Op deze manier kun je gemakkelijk vergelijken welke tent het hardst zuipt. Hiermee voorkom je ongemakkelijke discussies over welke tent het coolst is. 12. Verplaats je tent regelmatig. Niemand wil kamperen op een dood stuk gras. Het is daarom belangrijk dat een tent maximaal een week lang op dezelfde plek blijft staan. Ook als je langer dan een week op dezelfde camping verblijft is het hoffelijk na een week je tent af te breken en op een andere plek weer op te bouwen. 5.

Ben een goede buur. Het makkelijkst is om je buren een biertje aan te bieden zodat ze samen met jou bier drinken. Op deze manier veroorzaak je geen overlast bij je buren maar veroorzaak je samen met je buren overlast. Probleem opgelost.

Als elke bezoeker van een camping zich aan deze simpele etiquette houdt, dan zorgt dat ervoor dat we op een normale manier met elkaar om kunnen gaan op de camping. Zoals ik altijd zeg: een camping met etiquette is de beste plek om je tent op te zetten! 29

Contents Preface research groups 32. Energy Technology and Fluid Dynamics 33. Control Systems Technology 36. Multiphase and reactive flows 39. Dynamics and Control 42. Mechanics of Materials 45. Microsystems 48. Polymer Technology 51. Education day 2017 54. Bachelor Final Project 56. Prof. Niels Deen 58. Research internship 60. Assistant professor 63. Graduation project 64. Team Solid 66.

Authors Aakash Amul Yali Tang

Bart Ruis

Niels Deen Victor Tanke

Eva Eggels Rogier de Rijk

Preface research groups

Choose wisely

Dear student, Every now and then you have to make choices which impact your life in a more or less massive way. Which subjects were you going to choose in secondary school? Which bachelor program were you going to follow? To which university would you go? Now another set of choices needs to be made. What master program are you going to enrol in? Which research group will be the one where you graduate? The answers to these questions can’t be taken lightly, they might determine your future! With the changing regulations around enlisting in the master and graduating at the research groups, knowing which group you will choose will be of great importance. Your motivation to join a group might be an important factor for future enrolment. But how can you motivate your choice if you know nothing about the research groups in our department? To inform and help you on your way we worked together with the department and the research groups to make this education section. The master Mechanical Engineering is home to seven different research groups all with their own expertise and graduation projects. In the following section each group has an own article, describing what their main goals of research are. Next to this, several staff members and students have been interviewed and tell you their story, why did they choose for this area of expertise or this graduation project. Teachers you might know from our bachelor program will talk about what education means to the research group and what they want their students to learn. Finally, It would like to thank everyone that is and was involved in this project to present the groups to you, the students. I would like to thank Camilo Rindt for pitching the idea when it was still an idea our Editor in Chief had in his head, to thank our departmental board for supporting the idea and involving Corine Legdeur. To Corine Legdeur, Koen Chatrou and Gertjan Wallinga I’m grateful that they delivered the pieces fast and efficient to us and even under the time pressure we worked under, were always happy to help. Lastly I would like to thank every staff member that was involved in creating the articles, answering the question from the editors and me quickly. For me it was a pleasure to work with you. I wish you lots of succes choosing your future and don’t hesitate to come by in De Simonkamer with any questions regarding education.

Kind regards,

Victor Tanke Commissioner for Education

Energy Technology and Fluid Dynamics Headed by David Smeulders

The mission of ETFD is to advance heat & flow technologies for energy and high-tech applications. This mission encompasses the scientific development of new methods and tools (science); optimizing advanced systems (technology); transferring knowledge to application partners (valorization); and educating and challenging future generations of engineers (education). One of todayâ€™s most prominent societal challenges is the energy transition. Within the upcoming ten years our society will have to meet stringent CO2 emission targets in order to mitigate climate change. We believe that the solution largely lies in improved storage technologies to cope with diurnal and seasonal renewable energy variations.

Subprograms 1. Thermal Energy Storage (TES) TES aims to develop new materials and systems for heat storage for domestic and industrial applications in line with the RLI (Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur) report on the energy transition. The scientific challenge is to couple fluid flow and heat transfer in complicated geometries. 2. Fluid-solid interactions (FSI) This research theme is at the forefront of scientific developments and is synergetic to various application areas, e.g. hydraulic fracturing for geothermal applications, elasto-capillarity for inkjet printing processes and contamination control in photo-lithography machines. The scientific challenge is to couple fluid flow and structural behaviour. 3. Cooling and Separation (CSEP) This research line focuses on industrial and domestic cooling systems. An example is the production of LNG by innovative gas Energy neutral built environment pre-treatment steps where cooling and separation of contamiLow temperature space heating and domestic water heating nants are combined. A new research consume most of the line on simulation methods for energy in the built envitransport in rarefied gas flows was ETFD and the industry ronment. In the Netherrecently initiated. The scientific In our research group we work together with several highlands, this energy is almost challenge is in the combination tech industrial companies as ASML, Shell, Philips, TNO, see exclusively supplied by of (rarefied) gas flow and phase www.2f2s.org; www.projectcco.org, www.darcycenter.org conventional gas-fired transitions. boilers. Replacing these by 33

all-electric heat pumps can only be part of the solution due to limited capacity of the electricity grid which already has to adapt to the large-scale introduction of intermittant renawables (solar and wind). Moreover, traditional air-water heat pumps are noisy which makes them a less intuitive choice for densily populated district areas. So why not use the heat of the sun directly? Solar energy on a diurnal and seasonal basis is a potential gamechanger indeed. To mitigate the intermittent nature of solar energy availability, thermal storage is of paramount importantance. Our research group participates in the Dutch Compact Conversion and Storage Program (www.projectcco.org) to address the technological breakthroughs to heat and cool our houses and offices with sustainable energy. Essentialy, it comes down to the design of a revolutionary new concept: the heat battery. This design will also facilitate waste heat transportation from industrial sites to local district heating systems, so that in future we will generate, store, transport and consume our energy in a much more decentralized and sustainable way, to limit our CO2 emissions.

Lab-on-a-chip for Kidney Dialysis The kidneys are responsible for the maintenance of salt, water, acid-base balance and the removal of toxic nitrogenous waste products. The alternatives for a person suffering from chronic renal failure are dialysis treatment and ultimately renal transplant or death. The evolution of haemodialysis (HD) has prolonged the lives of millions by making the kidney failure a treatable disease. HD is usually performed intermittently for around 4hours during 3 days/week. How does dialysis work? The physical principles are convection and diffusion across a semi-permeable membrane between blood and dialysate. Through convection, water and sodium are removed by a hydraulic pressure differences across the membrane. Dialysate is the fluid what is used in dialysis. It removes the waste material from blood and transports useful substances, such as bicarbonate, into the blood. Individualized dialysis Dialysate is prepared with a fixed concentration but the individual differences are not taken into account. Though most patients bear the procedure well, some tolerate it poorly due to intra-dialytic low blood pressure. Individualization of dialysate prescription is difficult because there is no in-line ion-selective electrolyte

Highlights in the ETFD-group In the future we will heat our homes with a solar collector on the roof and a big container of cat grit in the basement. Want to know more? Then watch David Smeulders’ lecture. http://tiny.cc/smeulders monitoring available. In-line monitoring of ionic mass balance and blood concentrations of vital electrolytes during dialysis can enable such an individualized and tailored dialysis prescription, thereby preventing or at least mitigating complications. We work on a lab-on-a-chip technology that can measure these concentrations in-situ.

Master’s student Joep Berghs ‘I consciously chose to gain experience in business already during my Master’s Sustainable Energy Technology, because I had missed that practical experience in my Bachelor’s. I did my graduation project with energy company ENGIE. That was such a success for both parties that I was hired as an energy consultant immediately after I graduated. What always attracted me to the Energy Technology and Fluid Dynamics research group was the versatility of the subjects: from heat transfer to fluid dynamics and everything in between. You get very broad training as an engineer with great expertise in energy technology. And that now is very useful to me in my job. During my graduation project I investigated using software whether it might be interesting to combine an air heat pump with a storage tank with Phase Change Materials (PCMs). Heat pumps as they are used today to heat homes and buildings have the disadvantage that they don’t perform as well at low temperatures. In my research I demonstrated that a combination of a heat pump with PCMs can indeed deliver considerable savings, both in energy and to a lesser extent also cost. As an energy consultant, I work with various kinds of energy supplies on a daily basis. I examine for customers whether energy savings are possible. I also advise companies that want to do renovations or develop a whole new area. If you get involved at the start of a project with smart solutions for energy generation, you can solve any problems right away. It’s really great that I can now use all the theory I have learned at the TU/e to help ENGIE customers. So all the hard work has not been for nothing.’

PhD student Ernst Remeij ‘What I like so much about this research group is that you can work on highly relevant social issues. It is fascinating to contribute to developments in society. Inventions from our research group

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

can truly make a difference in tomorrow’s world. The Energy Technology and Fluid Dynamics research group collaborates with businesses extensively, both in the region and far beyond. There is a lot of interest from the market for the types of research that are being done in our group. In many cases, we actually do joint projects. Over the past few years I have been involved in fracking: a technology used to extract oil and gas by breaking up rock deep in the earth. With the discussion about gas extraction in Groningen in mind, this is a pretty interesting, but also controversial subject. That makes it even more important to learn more about this technology, because not that much is known at present about the possible consequences of fracking. After all, you cannot see what is going on three kilometers down. By devising new calculation models I try to gain more insight in the possible consequences.

equipped to deal with technological and scientific challenges. The group’s focus is on transferring and applying fundamental knowledge in the field of energy technology and high tech systems. That means that the degree program focuses on core skills like applied mathematics, physical modeling of flows and heat transfer, and skills in the area of simulating and experimentation in the context of energy technology and high tech systems. But the program also leaves room for learning to apply these core skills in practice, e.g. in lab sessions and internships. In our group students are free to choose whether they want the degree pro-

My research is part of a much bigger project in which not only the TU/e is involved, but also Utrecht and Delft University as well as several companies. This multidisciplinary team is looking at fracking from many angles, from potential consequences within a radius of dozens of kilometers to effects on the earth’s crust itself. It is very inspiring to work together, both with the research groups from other universities and different companies. I feel I should mention that our research is always leading; we are not under pressure from the market. I got my PhD in February, and I’m now working on a post-doc. Academia is the place for me!’

Associate professor Clemens Verhoosel ‘Over the next few decades we will have to take giant leaps forward in the field of energy technology and high tech systems, especially in the development of clean technology for energy conversion and storage as an alternative to fossil fuels. To realize these developments new expertise has to be developed in the area of heat and flow technology. The Energy Technology and Fluid Dynamics research group’s objective is to give its students a solid grounding in these areas so that as the engineers and scientists of the future they will be well

gram to lean towards fundamental skills or rather more towards application-oriented components. Our students are equipped with a broad basis of scientific and technological skills in the area of of energy technology and high tech systems. Alumni possess universal skills in the areas of experimentation, modeling and simulation - valuable qualities that can be used also outside the domain of energy technology. For example, alumni can apply their knowledge and skills in multidisciplinary teams. The scientific and technological challenges in the areas of energy technology and high tech systems are huge. So there is strong demand for young, talented engineers and scientists with a background in these areas. In order to deal with the challenges, both fundamental and application-oriented developments are necessary. If there is one single discipline where as an engineer or scientists you can make a difference for the future, it is in the field of energy technology and high tech systems.

Control Systems Technology

Headed by Maarten Steinbuch

The Control Systems Technology (CST) group develops new methods and tools in the area of Systems & Control Theory and Engineering, and Mechatronics. Our research focuses on understanding the fundamental system properties that determine the performance of mechanical engineering systems. We need this knowledge for the design of the high-tech systems of the future.

Focus of our research In our Control Systems Technology (CST) group we have chosen strategic focuses on applications in High-Tech Systems, AgroFood, Health (robotics for care and cure), Smart Mobility (connected cars and clean vehicles) and Energy (fusion plasmas), thereby creating natural links with the Brainport region Eindhoven and far beyond. We want to develop new methods and tools in the area of Systems Theory, Systems and Control Engineering and Mechatronics.

Subprograms 1. Model-based Control, identification and Design of Motion Systems We develop new techniques based on identification, iterative learning control and feedback control. The development of design principles for the mechanical design of high-tech systems focuses on the research question of how to design for stiffness with high reproducibility and manufacturability, and sometimes for low cost and low thermal sensitivity.

2. Hybrid and Networked Control Systems and Systems Engineering Intelligent traffic systems, resource-aware control for lithographic systems, automotive and logistic systems and infrastructure (waterways) are part of our life nowadays. Our research focuses on distributed control of physical systems over shared communication networks, resource-aware (event-triggered) control, as well as structured supervisory control and system structured supervisory control and system design methods. 3. Robotics In our Robotics subprogram we aim to advance the state-of-theart in robotics in health-related and AgroFood applications. To

Highlights in the CST-groups The Robot Soccer team which was the world champion in 2012, 2014 and 2016, the eye-surgery robot PRECEYES was first used succesfully on humans in 2016 .

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

enable robots to perform a wide variety of household tasks we are investigating the cognitive abilities of domestic service robots for both the domestic (care) as well as the medical (cure) application.

shows a very strong potential for commercial usage, especially since these algorithms automatically tune the parameters and require significantly less effort by the control engineer. To show the potential of the method, we have equipped the printer with a penholder, which allows for demonstrating the benefits of the new algorithms. Finally, besides the use in printing systems, the developed approach has also been implemented on wirebonders and diebonders at NXP and waferscanners at Philips and ASML. “

CST and the industry In our research group we work together with several high-tech industrial companies as ASML, TNO, Philips, Marel, Océ but also with various SME industries.

4. Automotive Powertrains Our research is heading towards integrated powertrain control, in which energy and emissions management of the overall powertrain is fully integrated. Moreover, our research on new high-tech powertrain concepts for hybrid and electrical drive trains with different applications ranging from ships, tugs (maritime) towards cars and trucks (automotive) is resulting in new innovations. 5. Control of fusion plasmas Our main focus is on the control of magneto-hydrodynamic instabilities and the control of distribution of the current density, temperature and particle distribution in the plasma. Therefore we use new sensor designs, system identification and control oriented modelling.

Advanced feedforward Tom Oomen is involved in a research project set up with Océ. The Océ Arizona printer is a large flatbed printer (4m x 2m) for printing large format objects using UV on different media, including rigid media such as exhibit displays. The TU/e has an Arizona printer in its lab for research and education on learning control, system identification, multivariable control, and robust control. In addition, the Arizona exhibits interesting phenomena including inferential control and position-dependent dynamics. Tom: “The Arizona is being used to profile various advanced motion control algorithms and is in the lab of the Control Systems Technology group. In our recent research, together with Sjirk Koekebakker at Océ and several Ph.D. and M.Sc. students, we have developed new methods for advanced feedforward control. These methods go beyond the traditional trade-off between performance of flexibility to changing tasks. To understand the potential of this, typical feedforward controllers, like mass-feedforward as taught in basic control courses, are still the most standard in commercial systems. Iterative Learning Control (ILC) algorithms can achieve much better performance, but these do not allow the task to be changed, and these thus cannot be used directly be used for printing systems. Our new advanced feedforward control algorithms combine the advantages and enable high performance for varying printing tasks. This

Graduation project Martijn Goorden ‘In my graduation project I built a simulation model to analyze the performance of ICT networks. It mainly dealt with ICT systems with many users, such as MyTUE, Outlook, SkypeForBusiness and cloud storage services. ICT departments of companies buy these kinds of software packages, but they have to build the required hardware infrastructure themselves. Designing and dimensioning these kinds of systems is difficult because the environment is constantly changing: new software, faster hardware, and the changing needs of users. In my graduation assignment I made a model that could analyze the performance of the complete network of software and hardware even before the system is built.’ ‘The challenge in this graduation assignment was to apply my knowledge of modeling complex systems to a problem in a totally different discipline. My assignment came from ASML, and they were specifically looking for a mechanical engineer, not an information technology expert. I am very happy with the supervision I got from within the group. Even though the application area was new to them, my supervisors were able to ask the right critical questions about my methodology and results. What I missed, were contacts at the TU/e, because I did my graduation project at ASML. I would have enjoyed exchanging experiences with other master’s students. Right now, I’m doing a PhD in the same group. Over the next few years I will be working on supervisory control for locks and bridges, commissioned by Rijkswaterstaat.’

Steerable catheters Rolf Gaasbeek I gained my Master’s degree CST at this university. I chose this track because of my interest in robotics and mechatronics. For my PhD I chose the CST group because it has a strong reputation in the field of mechatronics. Additionally, there were several industry-focused research opportunities available in the group. For me personally it is important that the research I do actually finds application in (high-tech) industry. My work/challenge is on the edge of what is physically possible and I know, if succeeded, will help save lives.

people around you, maybe even including your supervisors. In my experience two things can happen; (1) you are completely fed-up with the project, (2) you get excited by becoming ‘the expert’. If you are a type 2; you should really consider doing a PhD.’

Associate Professor René van de Molengraft René teaches Signals in the first of the bachelor’s program, the OGO project Robotic Arm in the second year and the Robots Everywhere project in the USE learning trajectory Robotics. In the master’s program he teaches the elective course Embedded Motion Control. René: ‘Next to the theoretical part, our education also has a practical side: doing experiments yourself is an essential component. Right from the first Signals course, students start experimenting with different lab setups. In the course we follow the developments in the research closely and include them in the education. Our research group focuses on systems and control engineering: designing controls that allow machines or equipment to do their jobs. The various applications of systems and control engineering is reflected in the research group’s subprograms.

People with cardiovascular disease (CVD) are often treated or diagnosed with catheterization. The catheters are generally steered through simple mechanical pull wire systems, which suffer from hampering maneuverability and limited accuracy. The use of SMA actuators (Shape Memory Alloy) in catheters allows the catheter to comply with more complex blood vessels by allowing the catheter to have multiple bending segments, limited dimensions and a small bending stiffness. In this research we aim to realize high-performing control of a SMA-actuated catheter tip, so that this tip can be accurately steered. My advice to Master’s students who want to follow a PhD, is to try to get involved in a long-term academic project (more than 3 months, this could be your graduation project). You will notice that you become more familiar with your research than the

The software side of systems is becoming more important, both in design and implementation. For example, the optional course Embedded Motion Control designs software that lets robots do tasks by themselves in an unknown environment. As an MSc graduate you will be able to analyze, design and implement machine control systems and use the very latest control engineering, so that you can adjust the machine’s behavior. My advice to graduate students is: do what you like best, what excites you. Come see our group’s labs, ask the scientists about the work they do and watch robots playing football.’

Multiphase and reactive flows Titel Subtitel Headed by Niels Deen

Combustion will remain a very important energy conversion process in view of the continuous increase in world energy demand. This is expected to continue for some time even when fossil fuels are depleted. Fuels will still be needed for heavy transport by road, air and water.

Our focus We develop new energy conversion concepts that address the conflicting requirements of performance and sustainability. Core elements of understanding are • the underlying flow phenomena like the interaction between flow and combustion (reactive flows) • the behaviour of dispersed elements like particles or bubbles in a continuous turbulent fluid (multiphase flows) We have developed ultra-clean and highly efficient ‘low-temperature’ combustion processes. Our activities derive from industry and government scenarios which anticipate • Short term: biofuels • Long term: sustainable sources like solar and metal fuels It is therefore very important that young people, like you, get involved to tackle this grand challenge.

Research themes 1. Engines We focus on the development of smart injection and combustion strategies for future ultra-clean and efficient combustion. Exhaust treatment is particularly important for the future of diesel. 2. Fuels We develop biomass conversion to low sulphur fuels. For example we have invented a new process for turning lignin into low sulphur marine fuel oil for use in coastal waters where new emission standards are stringent. Gas/liquid contact with sustained microbubbles intensifies biogas to liquid conversion processes.

3. Metal fuels Metal powders have a higher energy density than fossil fuels and are a potential CO2-free energy carrier for the long term. We develop the technology components for metal powder combustion: such as the handling of the metal-oxides including separation and regeneration. 4. Applied multiphase flows This covers various applications such as enhanced oil recovery, inkjet printing, steel production and steam generation in boosted efficiency power plants.

Highlights in the MRF-group MRF students have built a burner to burn metal powders. It is now being used to determine how a metal powder burner can be used in a stable way. MRF students have performed measurements on soot formation with lasers and high-speed cameras. If we understand how soot is formed, we can also try to prevent it from happening. This is important for engines to operate more cleanly and efficiently.

PhD student Noud Maes ‘My PhD research focuses on optimizing combustion engines. How can I improve performance? How do fuel sprays behave during injection? What reactions are taking place?

I have access to a lab setup that is optically accessible in which I can see into a combustion engine in operation. I observe the process in detail using lasers and cameras. Obviously the engine has been somewhat adjusted to do this! I try to optimize the combustion process by varying things like pressure, temperature, oxygen concentration and the injection method. The final goal is to reduce CO2 and other harmful emissions. This is vital for the environment and offers financial benefits to the transport sector as engines get more efficient. The Multiphase and Reactive Flows research group is conducting fundamental research as well as working on developments that have immediate practical application. That is something that appeals to me. In my PhD research I work together with several research institutes. It is great as a researcher to contribute to solving everyday practical problems. Before I went to the TU/e, I did a vocational course in automotive engineering at Fontys. After the bridging program, I did a Master’s in Mechanical Engineering at the TU/e. The combination of vocational school practical experience and the research skills I learned in my Master’s and in my doctoral research have been very instructive. I am sure that they will serve me well to find a suitable job when I finish. I hope to complete my research at the end of 2018.’

Associate professor Nico Dam ‘From optimizing combustion in truck motors and developing new types of fuels down to research into multiphase reactors. Multiphase and Reactive Flows is a broad research group. In

MRF, students can develop very broadly, but they do need a fair amount of initiative and good analytical skills. Collaboration skills are important: with other students, PhD students, teachers and also the business sector. Many students join us because the group does both fundamental and applied research. In addition, you have a great deal of freedom here. Do you have a good idea? Challenge us and start working on it! You have to have a reasonable degree of independence. There is no hierarchy in the group - we are all equal: MRF means team working. Despite our short existence, we’ve really cut out a place for ourself in mech. eng. We’re not the largest group but are very popular with students.

PhD student Sina Tajfirooz ‘In my research work, I perform computational fluid dynamic calculations to improve the efficiency of a novel magnetic separation technique for recycling plastic mixtures. I model the flow manipulators used for turbulence management. The goal is to get ultra-low turbulence. This leads to a higher separation efficiency. In the second stage of my PhD project I will work on the numerical simulation of particle-laden flows. The goal is to investigate the interaction particles with each other and the process liquid. Multiphase and Reactive Flows is a multidisciplinary research group which is active in different research fields that are applied in experiments, numerical analysis and model development. This gives the members working on different projects the chance to share their knowledge and have collaborations.

Master’s student Martijn van Stiphout ‘What I like about the new research group Multiphase and Reactive Flows is its versatility. The activities cover the whole range from multicomponent/multiphase systems to reactive flows. My graduation research project is focused on a new type of fuel. Is it possible to use recycled metal as a fuel? e.g. for heavy motors or power stations. Iron seems to be a good candidate for this. Due to time varying demand, there will be surplus electrical power from solar, wind and hydroelectric. Storage technology for later use is very immature. One option is to use that surplus power together with hydrogen to reduce the iron oxide to iron powder and water. The energy is then as it were stored in the iron. The iron pow-

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

der can later be burned, releasing lots of energy that can be usee for example to co-fire a coal-fired power station or in combustion engines. A major advantage of iron powder is that it has a high energy density and is relatively safe. It can be easily transported and traded. The residual product of burning iron powder is iron oxide, which is the same raw material that was used at the beginning of the cycle. This is a completely CO2-free cycle, in which the residual product is reused at the start of the cycle as a raw material. Of course there are efficiency losses along the way, but in terms of raw materials it is a closed system. I have no concerns about finding a job when I enter the job market. I haven’t graduated yet, but I have already signed a contract. So no worries there!’

Master’s student Tom Bolderman I am specialising in Automotive Technology. I assist Noud Maes with his PhD. There is a lab set up at the TU/e where we look at the high temperature and pressure environment in a combustion engine. Using lasers and other optical diagnostic techniques, we observe the combustion in detail so we can improve efficiency and lower emissions. We also experiment with new combustion techniques.

get a little help along the way, but in the end I will have to do the work myself. I am confident that I’ll manage.’

Professor Niels Deen ‘We are the youngest research group in the Mechanical Engineering faculty. But we are not actually new. Last year we were formed from the merger of the combustion and process groups. The new fused group covers the full range from fundamental to applied research. Typical applications are oil and gas extraction, power stations and the automotive, nutrition and chemical industries. This includes engines, burners and boilers. With the formation of the new group we can faster respond to social trends and industrial applications. There are currently three focus areas within our research group: combustion motors and their fuels, metal fuels and multiphase processes. Our work requires analytical thinkers, but also hands-on lab colleagues. Because of our diversity communicative and interactive skills are a pre: external collaborations with business and other institutes are the rule rather than the exception. These cover a broad network including: DAF, Nyrstar, Shell, TNO and Akzo Nobel. That is something that our Master’s students and our graduate students highly appreciate. They can do fundamental research, but work on concrete applications as well. That is why I think that students who want to contribute to a better, smarter and more sustainable world will find MRF the right place to be.’

What is it like to become part of an existing research project? Fabulous! Noud has a great deal of experimental experience that helps me in my research project. A fresh look and a second pair of eyes can be most enlightening. It is fun to delve into a subject that you are interested in and learn more experimental skills. I have only just started my graduation research. So it’s great to

Dynamics and Control

Headed by Henk Nijmeijer

In an increasing complex world, Dynamics and Control (D&C) works to enable the next technological breakthrough in application areas such as, e.g., smart mobility and health, by performing research to increase the efficiency, accuracy and reliability of mechatronic systems. This requires both model-based and data-based tools for the robust and agile design of smart systems, including detailed dynamic models for analysis, advanced numerical tools for simulation, automation strategies and experimental proofs-of-principle.

The challenge in our research Our mission is to conduct high-level teaching and research in the area of Dynamics and Control, with emphasis on modeling, analysis and control of mechanical and mechatronic systems. Nonlinear dynamics and control, acoustics, vehicle dynamics and robotics are among the focal areas of the group. Fundamental research is combined with numerical tools and supported by dedicated laboratory experiments and/or direct implementation in industry (`Industry as Laboratoryâ€™). We provide students with state-of-the-art knowledge of and skills in Dynamics and Control, certainly in the high-tech region that Eindhoven represents. This is a key scientific field which is relevant to many advanced application areas, such as, e.g., smart mobility, energy, manufacturing and health.

Subprograms of the Dynamic and Control Group 1. Nonlinear dynamics of mechanical systems In this program, our key activities are the analytical, numerical, and experimental study of complex (nonlinear) mechanical systems. The strength of the research in this program is the combination of theoretical techniques and numerical tools for modeling and analysis with dedicated experimental studies, which jointly provides insight into how to tame or exploit nonlinearity in the design of mechanical systems. Furthermore, obtaining

thorough understanding of the dynamic behavior of multiphysics macro- and micro-systems forms a part of this program. 2. (Vibro-)acoustics and noise control This program deals with structural vibrations and the associated sound radiation. Our research addresses reduction of disturbances due to sound waves in high-precision systems, smart material designs for acoustic absorption and acoustic cameras (Near-field Acoustic Holography-NAH) and, more specifically, the use of sound waves to accurately measure vibration patterns. 3. Nonlinear control of motion systems, synchronisation and robotics In the nonlinear control area, the emphasis is on problems related to (i) stability, stabilisation and performance of nonlinear/nonsmooth control systems; (ii) synchronisation/coordination of mechanical systems; and (iii) embedded and networked control of mechanical systems. In the context of robotics, there is a special emphasis on 1) multiple-vehicles motion planning and coordination 2) control of robot-environment physical interaction for dynamic manipulation and locomotion, 3) teleoperation with communication delays. 4. Vehicle dynamics and control The research focus is on modelling and analyzing the behavior of road vehicles and improving their performance using control.

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

A wide range of vehicles is considered, ranging from passenger and racing cars up to busses and multiple articulated commercial vehicles. Dedicated research is done specific vehicle components, e.g. tires and controllable shock absorbers, and the energy efficiency of battery electric vehicles. Another subject is cooperative and autonomous driving to support improved traffic flows on highways and increased fuel efficiency. Moreover, we develop traffic automation strategies for urban scenarios, such as intersections, and autonomous operation of trucks in a warehouse environment.

Highlights in the DC-group STW perspective H-Haptics: Largest Dutch research programme on haptics, whose goal is to develop Human-centered Haptic devices that assist humans in performing a wide variety of practical tasks targeting industrial and health related applications. STW project i-CAVE (integrated Cooperative Automated Vehicles) focusses on the development of cooperative and automated vehicles in the broadest sense. The project is a collaboration of more than 20 companies and knowledge institutes. XTreme Motion Project: Reduced-order Model Updating for Prediction of Performance Variables in Mechanical Structures. Objective: Obtaining accurate reduced order dynamic models for model-based control of high precision systems (in cooperation with ASML).

5. Mechanical design ( jointly with Control Systems Technology) This program investigates statically determined mechanical design of machines and instruments. We focus on robotic surgery systems and systems related to the semiconductor industry research. Surrounding industries, academic hospitals and engineering companies provide additional training subjects in powertrains, automation, medical robotics development, and instruments for space and astronomy.

HyPerMotion 2015 IEEE Control Systems Technology Award ‘For the Development and Application of Variable-Gain Control techniques for High-Performance Motion Systems’. Industrial positioning systems such as wafer steppers, pick-andplace machines, electron microscopes, printers and robots are developed by high-tech companies, many of which are located in the Eindhoven area. The designs of such systems are subject to increasingly high performance requirements in terms of positioning accuracy and speed. As an example, ASML’s wafer scanners need higher and higher positioning accuracy to support making smaller and more powerful computer chips to be used in the future’s laptops and mobile phones. The mechatronic designs of these devices are highly optimized but the design of the control systems is still largely based on traditional linear control theory. The aim of this project has been to realize a shift from linear to hybrid controllers in order to remove the performance limitations of classical linear control theory and to achieve superior positioning performance. To this end, design tools for hybrid controllers applicable to linear positioning systems have been developed. Industrial case studies: ASML: variable-gain and switching control for wafer stage positioning and vibration isolation; Philips Innovation Services: extremum seeking control for optimal positioning performance; Assembléon (Kulicke&Soffa): Hybrid control for fast positioning of pick-and-place machines; FEI Company (ThermoFischer): Bandwidth-on-demand control for motion stages in electron microscopes. Project in collaboration with the Control Systems Technology group. Output: 14 journal papers, 12 international conferences and 5 master theses.

PhD-student Frans Duijnhouwer ‘I am the odd one out in the Dynamics and Control research group. Unlike most PhD students, I come from the world of business. I have been working for some time for a company that makes micro gas turbines. The company wants to manufacture a micro gas turbine that does not use oil films for lubrication, but air. That is quite a challenge, at rates of 240,000 rpm. I started my research by looking for a solution for the micro bearings. A good bearing design is needed to keep the rotor stable at high speed. I ultimately found that an entirely new design was needed for the turbine. Between now and a few months’ time I hope to be able to start testing my first prototype. Over the past few months I have developed the turbine based on computer models that predict the rotor dynamic behavior. Now we will see whether practice matches the theory. It will be a real exciting time. I combine my PhD research with my job. And that is not easy. On average, I spend about three days a week at the faculty and two days at work. Fortunately, my boss gives me plenty of room to continue working on my doctoral research. In spite of the pressure, I have never looked back. I am still one hundred percent behind my choice, especially because I have been paired with professor Henk Nijmeijer and associate professor Rob Fey. Wonderful people and real experts in their fields. They challenge me, give me input and fresh ideas. I would advise anyone who can do a PhD to jump at the chance. Not just for the qualification, but also to really delve into a subject. In business there often just isn’t time to do that.’

Associate professor Igo Besselink ‘The Dynamics and Control research group works on modeling, analyzing and controlling mechanical and mechatronic systems. Non-linear dynamics and control engineering applied to robotics, acoustics and vehicle dynamics are focus areas of our group. In many cases our research is math-based. But our students have to have skills that go beyond making theoretical models and mathematical calculations. We expect that they can work pragmatically and show creativity. Although it is attractive to remain at your computer, we force students to step away from pure theory and do experiments in our lab. It is important not to lose your connection with practice. In this respect it is very helpful that we have strong ties to business. In the Dynamics and Control research group we are very careful with our students and post-docs. We have regular meetings in which we extensively discuss progress in research studies. Supervision quality is paramount for us. As a teacher I expect my students to take me seriously, and they can expect the same from me.

Linear and Nonlinear Dynamics

Dynamics & Control

Nonlinear Control and Robotics

Vehicle Dynamics

Acoustics

Because we are a broad research group, our students end up in very different walks of life. Some choose to go on and do a PhD, others will start up their own company. Multinationals, research institutes and various automotive companies are also popular.’

Master’s student Anika Brandsma ‘For me, my choice for the Dynamics and Control research group was completely logical. I’ve been building robots out of Lego with my father from when I was a little girl. It started playfully, but soon got a lot more serious. I am especially interested in dynamics. We are now traveling across the world to show our constructions and pass on our passion for technology. I started my graduation research two months ago. My research focuses on the behavior of cooperative cars that drive in a circle. What happens when one of these cars brakes? Does the disruption slowly dampen and die out or is it amplified? In the latter case we have to look for a solution. I have just finished my literature search and I am now working on making a computer model. Later on, I will also make an experimental setup. If all goes well, I hope to graduate in December. It’s true that there are not many women in the Mechanical Engineering faculty. But you get used to it. I think it is great that I can increase my knowledge of dynamics within the faculty and specifically in this research group. I look back with satisfaction on my internship in Australia. I worked for three months in the drones lab of RMIT University in Melbourne. Together with a few colleagues I researched a sensor that can determine the orientation of a drone. It was not only very instructive, but also a lot of fun. I would recommend to anyone to do an internship abroad. It is fascinating to see more of the world, and you will get to know a country in a whole different way. I don’t know whether I’ll be going abroad again after graduating. But it’s a foregone conclusion that I’ll be working on robotics.’

Mechanics of Materials

Headed by Marc Geers

The Mechanics of Materials group focuses on the design, manufacturing and analysis of a variety of mechanical components, devices and structures, involving a variety of high-tech materials across a broad range of length scales. The mechanical performance is analysed and optimised in terms of the materialâ€™s constitution and composition, whereby tailored microstructures give tailored properties. Our research portfolio embraces both experimental, theoretical and computational mechanics. Our discipline is generally of key importance in any mechanical engineering department.

Focus of our research The scientific research activities in the Mechanics of Materials group serve grand mechanical design questions in different application fields, e.g. Aerospace, Automotive, Energy, Health, Hightech Systems, Manufacturing, Materials, Micro-electronics and Micro-electro-mechanical systems. Our expertise builds on core disciplines like Solid Mechanics, Fracture and Damage Mechanics, Computational Non-linear Mechanics, Micromechanics and Materials Science. Bridging scales, by predicting mechanical properties at one scale on the basis of the complexity of the underlying scales is thereby leading. Our research spans a variety of materials, including metals, composites, ceramics, paper, textiles, biogenic hybrid materials (involving polymers as well).

Research topics & related application fields Automotive: In automotive applications, our research concentrates on the performance of materials in crash situations, engines, tyres, powertrains, sensors, actuators, etc. Light-weight solutions and free-form composites with outstanding mechanical properties are key in automotive. Requirements are typically diverse and multi-functional. We focus on material performance, durability, reliability, lifetime, safety comfort and even aesthetics. Aerospace: Lifetime and reliability engineering are decisive for aerospace applications. Our research programme here contributes to the development of light-weight and high-strength solutions, damage and failure of composites, high-temperature materials for jet engines, ultra-strong landing gears, etc.

High-Tech systems: Advanced high-tech systems often rely on position accuracies that are within the range of the intrinsic deformation of the components involved. Moreover, failure in such systems is always rooted in the mechanical performance, for which we seek adequate solutions. Micro-electronics & Micro-electro-mechanical systems: These systems are characterised by a variety of materials with markedly different thermo-mechanical properties and interfaces, for which our discipline is again of crucial importance. The development of flexible displays, electronic textiles, stretchable electronics, complex Systems-in-Package, all necessitate state-of-the-art research on the underlying mechanics in direct relation to the structure of the materials involved. Manufacturing technology: Manufacturing products and components involves processing and large deformations of materials, thereby affecting and changing their intrinsic properties. Our present focus here is put on 3D additive manufacturing problems. 3D printing techniques are unique in controlling material properties at small scales. Making future products by integrating different materials with conflicting properties constitutes a real challenge here. Energy: Advanced materials play a key role in the storage and production of energy. We contribute to the development of â€˜extremeâ€™ materials for nuclear fusion reactors and materials for efficient battery systems. Plasma-facing materials constitute an enormous challenge, as they are exposed to severe thermal shock conditi-

ons, neutron and ion fluxes, etc. We also study fracture properties of rock formations in the surface of the earth for the stimulation of oil and gas wells or the creation of artificial geothermal energy sources. Health: Within the health theme, we develop technical solutions for health care problems and injury mechanics. A typical example is the mechanics of devices for deep brain stimulation.

Multi-Scale Laboratory The Multi-Scale lab operated by our group integrates mechanical testing with (real-time and in situ) microscopic observation. Our lab allows for quantitative in situ microscopic measurements during deformation and mechanical characterisation of a broad class of materials, structures, MEMS etc. on a wide range of length scales from nanometres to centimetres.

Mechanics of Materials and the industry

Materials technology: Our group supports the Dutch industry in developing materials with tuned and optimised mechanical properties. Over the past decades, the gain in strength and ductility in the recent generation of materials has been impressive. Our group specialises in the development of particular unique materials, i.e. dynamic metamaterials, designed to capture waves propagating in solids.

Our group has an extended and diversified industrial network. Important companies and technological institutes with which we collaborate are: Philips (Microelectronic devices, System-in-package, Solid State Lighting components, Stretchable Electronics), Tata Steel (Advanced High Strength Steels), NXP (MEMS), Océ (Paper mechanics), DAF (Thermo-mechanical fatigue), ASML (Actuators) Fokker Landing Gear (Composites), EPCOS (Metallic MEMS), NLR (Lightweight materials and structures), TNO (Additive manufacturing), HOLST (Flexible electronics), DSM (Dyneema composites), ExxonMobil (Semi-crystalline polymers), BMW (crash tests), Teijin.

In all these application areas, the research program Mechanics of Materials aims for a substantial increase of the predictive power of state-of-the-art models, thereby enabling the optimisation of critical, high-tech products and manufacturing processes in direct relation to the complex loading history of the underlying materials and joining interfaces.

‘During my graduation research I realsed that I enjoy studying a subject in depth for a longer period of time. Really delving deep is something that appeals to me. So that was the main reason for me to start a PhD. I am halfway through my research, and I have not regretted my choice for a moment. My research, which I do in the Mechanics of Materials group, focuses on the properties of stretchable electronics. Stretchable electronics are used predominantly for medical applications to bridge the difference between the traditional stiff and hard electronics and the soft and flexible structure of skin and organs. One such application is an echo sensor that is used in keyhole surgery. By using flexible and stretchable electronics the sensor head will be able to produce a 3D image of the inside of the body. By learning more about the materials that stretchable electronics are made from, the design can be optimised further and maximum stretchability achieved.

Highlights in the MoM-group Development of advanced IDIC techniques: The group actively develops Integrated Digital Image Correlation (IDIC) as a technique to directly extract mechanical properties of a material, component or even a structure, using digital images. Additive Manufacturing: properties of 3D printed materials: In 3D printing we establish the intimate relation between the ‘printed’ 3D microstructure and the resulting engineering properties (collaboration with the AM Systems Center at TNO). Dynamic Metamaterials: We analyse and develop metamaterials, which have exotic properties. Dynamic metamaterials are thoroughly investigated, revealing superb sound absorption properties. Wings for Aid: For this societal project, our students develop and test a ‘green’ resilient box, used to drop relief aid from an unmanned aerial vehicle in regions in great need. All quality and research metrics confirm that our group has a strong impact in our field. We received the highest citations scores and the top score in the most recent research assessment.

PhD-student Sandra Kleinendorst

As a PhD-student, I work independently, but I can always consult my professor and supervisor. What I especially like is that I experience the developments in my field. What my future will bring? There are a number of options, including going into academic research full-time or working in a R&D department in a company, or at TNO. I really enjoy research, with a concrete application.

Master’s student Ruben Weerts ‘There is a lot of freedom in the Mechanics of Materials research group. You can choose between numerical and experimental mechanics, or you can take courses in both disciplines. Another thing

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

that I liked about this research group is that many subjects are taught to relatively small groups of students. As a result, many exams are taken orally, which is very instructive because you get immediate feedback. I have a personal interest in automotive, so I chose a course program that tied in with that. The practical aspect really appealed to me. My research, which was part of a collaboration project between the industry (BMW and Abaqus) and the TU/e, focused on improving simulation models of ‘crash test barriers’, which are used as collision partners in vehicle crash tests. As car development is increasingly computer simulation based, reliable and accurate simulation models of these barriers are vital. The barriers are built up from a honeycomb core surrounded by thin aluminum layers that are glued together. I developed an improved model for the honeycomb core. I also characterised glue layers experimentally, in order to optimise the modelling of these layers. I have now finished my studies. I have now found a job (numerical simulations) that perfectly matches with my graduation project. So I can’t wait to get started.’

Associate professor Joris Remmers ‘Can we improve the properties of materials? Can we make them stronger, or stiffer? In the Mechanics of Materials group we investigate the mechanical properties of materials ranging from metals and composites to glued structures; from materials that are processed in traditional ways to 3D printed structures; from everyday materials like paper to materials that are exposed to extreme conditions, e.g. in nuclear fusion reactors. Studying and improving the properties of materials demands a fundamental approach, so tenacious researchers are what we need. Our students are not afraid of delving deep, and in fact that is what we expect from them. In research projects, every student is a full member of the team from day one. Together we investigate the behaviour of materials and work on the development of new materials research models. What attracts many students to our research

group is that we both do fundamental research and work on applications. The latter often happens in collaboration with industry, both in the region and far beyond. So our Master’s students get the best of both worlds. And they will benefit from this for the rest of their lives. Over time we have built up a broad network of many universities and companies that we regularly collaborate with. So graduating in collaboration with industry or foreign universities is a definite possibility. Many of the Master’s students that graduate in our research group remain at the university and go on to do a PhD. Others leave academia behind and opt for a career in industry. But whatever they choose, one thing is certain: they will make a swift start. I am absolutely convinced of that.’

Master’s student Tim van Nuland ‘For my graduation research I am extending a numerical model to predict the behaviour of acoustic materials. I am studying a composite with an epoxy matrix filled with rubber-covered lead balls that are very efficient in absorbing vibrations. Due to the weight of the lead inclusions and their soft rubber shell, they can move independently from the epoxy matrix and absorb vibrations with a specific frequency. My numerical model should give us more insight into the (im) possibilities of these kinds of materials. What exact properties should a material have to protect buildings from earthquakes or to absorb certain sounds? My work is mostly numerical. But at the same time a colleague of mine is working hard in the lab to experimentally characterise different composites. It is a inspiring and nice collaboration. Collaboration is in fact a key driver in this research group anyway. Supervision is excellent - you can get advice from the staff or PhD student whenever you are stuck. And what I also like, is the freedom you have within your Master’s degree program. For example, I did my internship for three months at Harvard University in the US working on a material that convert vibrations into static shrinkage or expansion. I have never regretted my choice. This is the right place for me. The way it looks now, I’m likely to stay in this research group after my Master’s degree, because I would like to get a PhD. Industry would be another option. Because I am especially interested in doing research based on numerical models, a company with a good R&D department would be an obvious choice.’

Microsystems

Headed by Jaap den Toonder

Microsystems can be found everywhere. Examples are micro pumps and mixers in medical diagnostic devices, wearable devices such as smart watches and health patches, sensors and actuators in cars, and electronic skin for soft robotics. Trends in microsystems are the ongoing miniaturization, hybrid integration, adaptivity to environmental conditions, and interaction and merging with biological materials.

Focus of our research The Microsystems group focuses its research on the investigation and development of novel microsystems design approaches and rapid, flexible out-of-cleanroom micro-manufacturing technologies for microsystems. Our application focus is on microfluidic chips, biomedical microdevices, and soft microrobotics. Our approaches are often biologically inspired, translating principles from nature into technological innovations. We typically start from a specific application need or a problem that needs to be solved, and then design, realize, and test the microdevice.

Subprograms 1. Micro-manufacturing technologies This forms the heart of the group. The emphasis is on out-ofcleanroom technologies such as laser micro-manufacturing, soft lithography, on-foil processing, and 3D-printing. The basis of this subprogramme is the new Microfab/lab managed by the group. 2. Microfluidics In microfluidic systems, active control of fluids and species is essential. Examples are fluid pumping, mixing, mechanical actuation, micromechanical probing of cells and tissues, and biomolecule capture for diagnostics. We develop and apply microactuators, responsive surfaces, and magnetic bead actuation systems, to realize these functions. Our approaches are often biologically inspired, translating principles from nature into technological innovations. In addition, we develop methods to study meso-structured and soft materials such as gels, emulsions, foams, and polymers.

3. Biomedical microdevices In collaboration with biological, biomedical, and clinical groups, we develop biomedical microdevices to study and understand the behavior of cells, tissues, and organs. This work is aimed at learning about health and disease, and eventually developing novel therapies and medicines. Specifically, we develop organs on chips as in-vitro disease models focusing on brain and cancer, and we study mechanical properties of single cells. 4. Micromechanics Micromechanical actuators and sensors can be found in many areas. We work with industrial partners to develop relevant technologies for these applications, in wearable sensors for healthcare & lifestyle, water quality, and advanced sensors and actuators. A new and exciting area we are currently expanding is soft microrobotics.

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

Projects with Industry Integration and testing of an ultrasound needle for prostate cancer treatment In this project Philips Research was involved and the research was carried out by student Tim van Zoeren. After skin cancer, prostate cancer is the most common cancer in men in the United States and is the second leading cause of death from cancer in men. The generally accepted therapies like surgery, radiation etc. are highly successful, but have severe side effects. Radiation in a very small spot To reduce these side effects, ablation devices/techniques were developed. Conventional ablation devices create a point source like field that may also heat up healthy tissue in case the tissue is not spherical. Additional research resulted in a new technique called directional ablation that could reduce the aforementioned side effects even more. This technique is generally known as High Intensity Focused Ultrasound or HIFU. It allows for directional radiation in a very small spot, on one particular part of a medium. Ultrasound elements in the needle Currently, Philips is investigating the possibility to create US needles. The needles contain tiny ultrasound elements at the tip. These needles are inserted through the skin and are located a few millimeter from the prostate tissue to directionally ablate the area of interest. The focus is not created by the needles itself, but by using multiple needles to create an overlapping field. This graduation assignment by Tim van Zoeren aimed at the implementation and characterization of these ultrasonic elements in a needle for the treatment of prostate cancer. Integration was done by gluing and wire-bonding a 10*1.4 mm CMUT (capacitive micromachined ultrasound transducer) array onto a small PCB and assembling this in a needle. The needles were tested with a hydrophone needle and radiation force balance setup to characterize the ultrasound field and acoustic output. These results show that the CMUT should deliver enough power to be used in cancer therapy.

Highlights in the Microsystems Group Cancer on a chip: we have developed a microfluidic chip, in which we can study the development of cancer. This chip can in the future be used to develop new cancer drugs, and for personal diagnosis of cancer patients. Wearable sweat sensor: we have designed and realized a flexible thin patch that can be attached to the skin, and that automatically samples sweat and flows it continuously along a sensor that measures the content of the sweat, for health and well-being applications.

Microsystems and the industry In our research group we work together, among others, with Philips, ASML, Holst Centre, TNO, Solliance, Bracco, Micronit, MA3 Solutions, Axxicon, DSM, Sabic.

Initial tests Initial tests were performed with phantom material and chicken liver to investigate the ultrasonic absorption in a tissue. The results are promising: the needle is indeed working, but more quantitative and long-term temperature measurements (with multiple needles) have to be performed to tell if these needles are capable to be adopted for ultrasound therapy.

PhD-student Hossein Eslami Amirabadi ‘Cancer is a highly complex illness, and we need new insights and ideas to understand it better. That is why I am developing an application with the working title “cancer on a chip”. We simulate specific processes that we see in the development of cancer. In this way, we will learn more about the why and how of the illness. I study how individual elements around the tumor influence the spreading of cancer cells throughout the body. Hopefully, this research will contribute to the development and testing of new drugs. So it is a highly topical subject that has a great deal of social import, and that makes the research so interesting. I like the fact that my research involves so many different disciplines. That is very inspiring, because I like to see new horizons. I have contacts with colleagues in other research groups and people in the professional field. That is a great source of inspiration for me. I also think it is very special to contribute to solving topical and socially relevant problems. I am convinced that Microsystems is the best research group in the Mechanical Engineering faculty. The teachers are highly professional, but also friendly and open. That makes it a pleasure to work with them. And researchers and students reinforce each other. For me as a foreign student it is great to work in such an international environment. As a result, I have a wonderful social life. We are all in the same boat. I am finding that when you do a PhD, you develop yourself both in academic terms and in personal terms. That’s why it is important to choose a research project that suits you. I think the choice of your subject and the choice of your research group are very important in that. In fact, I made inquiries with other PhD students, because the choice of research group is just as important as the subject itself.’ 49

Professor Jaap den Toonder ‘The Microsystems research group covers a very broad range of subjects. We design, make and test systems for various applications, which might be medical applications, but also something in the semiconductor industry. We tend to concentrate on actually realizing new, creative technological solutions. We certainly do not shrink from fundamental research, but our focus is always on making systems that have a function. In almost all graduation projects we start with an idea or a practical problem that we want to solve. We then translate that into a system at a micro level. The students then go through the whole process, from idea all the way to concrete solution. This is not just very instructive, but also a lot of fun. Creative minds that like to get their hands dirty and are not afraid to try things out in the lab, will find our research group just what they are looking for. As a Master’s or PhD student, you don’t have to be afraid of failing, because trial and error is vital in our research group. A healthy dose of creativity is also a good thing to have.

strated at the micro level that this technology works, but that doesn’t necessarily mean it can be developed into a large-scale application. So now the challenge is to scale it up. Of course, the ultimate goal is to purify large amounts of water. I don’t know exactly what the future holds for me. I am talking to companies and would like to work as an engineer. I don’t know yet whether I will be working on microsystems. It is a niche market, and I don’t mind working in other areas. I chose this department because it is so versatile and because there is a clear link to biomedical technology. Apart from that, this field of work is completely fascinating. Things often work counter-intuitively, and you keep being amazed. Translating this ‘elusiveness’ into everyday applications is something that has always appealed to me. The ultimate goal of my research was to make clean drinking water for everybody, something that is easy to understand. And that is what makes it so much fun.’

Master’s student Remco van Erp

Because we are almost always working on some application, the link to the world of business is obvious. In fact, we collaborate intensively with companies both close to home and further afield: Philips and ASML are examples, but also university hospitals. You will find our graduates in a wide range of professions. One alumnus recently joined Ernst & Young. Microsystems is the smallest research group in the Mechanical Engineering faculty, but we are the fastest growing. We do not want to keep growing indefinitely, though. It is important to know what is going on in the group in order to create fruitful collaborations. We always go for quality over quantity.’

Master’s student Jorn Broers ‘After my Bachelor’s I deliberately chose the Microsystems research group. I am curious by nature and also have a very handson mentality. These qualities now stand me in good stead. For my graduation project I decided to focus on water purification. Almost all water on earth contains, apart from pure water, millions of suspended particles. They can be either sand or dust, but also viruses or other micro-organisms. I have developed a microchip which makes it possible to separate the suspended particles from the water. The water and the particles are physically separated from each other, resulting in two separate circuits, one of which is clean water. We have demon-

‘What attracted me in the Microsystems research group from the beginning was that you work on very practical applications: a useful little working machine on a micro scale. What I also liked is that multiple disciplines come together in this group. During my Master’s program I worked in America for ten months at the Wyss Institute for Biologically Inspired Engineering at Harvard in Boston, where I did my graduation research. It was a wonderful time: I worked in a lab that was developing organson-chips. You can implement human tissue on a small gadget that simulates the environment of the human body. One example might be a lung chip: a small piece of human lung tissue that has air flowing along it on one side and blood on the other. This stretches the tissue, which is precisely what happens in your lungs when you breathe. This application can then be used to conduct all kinds of research, like for example testing new drugs. For my graduation research I developed a new kind of sensor for this application that can detect and quantify certain proteins quickly and relatively cheap. That can give you information about how well a drug is working or how healthy the tissue is. The benefits of working on such a small scale is that you work with smaller volumes, which generates results more quickly and makes financial sense. I recently finished my Master’s degree. Unfortunately, I can’t take a sabbatical, because I want to study in Switzerland. There is a university in Lausanne that has marvelous facilities for microengineering; a whole department is dedicated to this field. It would be great if I could do my PhD there. It is one of the best places to be to study microsystems.’

Polymer Technology Titel Subtitel Headed by Patrick Anderson

Materials and more specifically polymers are vital for energy, environment, and health. Nowadays, rising consumer demands and advancing technologies lead to increasingly stringent material requirements. Moreover, many applications require simultaneous tailoring of various properties such as flow behavior, mechanical strength, electrical properties and wear resistance.

This is often an extremely complicated goal to reach with chemistry as only tool. However, tailoring material microstructure offers tremendous possibilities for the development of materials with advanced properties. Hence, knowledge about the relations between material microstructure and properties and the tools to characterize these properties is indispensable for a mechanical engineer. Only with well-designed materials, constructions with a long lifetime, light-weight vehicles, complex-shaped and electrically shielded electronic equipment or healthy food products with tailored sensory properties can be made.

Focus and future of our research program The main objective of the research program is to provide knowledge and models for the prediction and understanding of structure development during processing and the resulting final properties of polymer-based products. These properties are determined by intrinsic (molecular) material parameters and, to a great extent, by the processing conditions. Advanced experimental, theoretical and numerical methods are used to model the full thermo-mechanical history of material (elements) during their formation, processing and final design, to quantitatively predict properties of processed materials. This will allow to bridge the gap from molecule via processing to product propertiesâ€Ś and back.

Subprograms The performance of polymer-based materials is largely dependent on the material microstructure, be it the crystal properties in semi-crystalline polymers, the domain shape and size in polymer

blends or the particle alignment and dispersion in polymer (nano) composites. This microstructure in turn is generated during processing and is governed by not only the material characteristics but also the processing conditions. To link the material properties via the microstructure to material formulation as well as processing, the research program is subdivided in two main subprograms. In the first subprogram, structure development during flow is studied for a whole range of complex materials, including polymer melts and solutions but also food, cosmetic products, paints, coatings, etc. Both fundamental studies using model materials in diagnostic flow conditions next to more applied ones dealing with industrial processing techniques such as extrusion, injection molding and additive manufacturing are undertaken. Central research themes in this subprogram are rheology, crystallization, chaotic mixing and multiphase flows, polymer processing and soft matter technology. In the second subprogram, the research focuses on the development of new polymeric systems with optimal mechanical properties in bulk (toughness/strength/durability) as well as in thin layers (contact and surface mechanics). To achieve this goal it is required that modeling of the macroscopic response of the polymeric material is based on its molecular and microscopic structure, as on those length scales materials can be controlled. Central research themes in this subprogram are polymer mechanics, lifetime assessment, friction and wear, non-equilibrium thermodynamics, and multi-scale mechanics.

Both research programs include the use of experimental, theoretical as well as numerical techniques. Several projects require combinations of expertise from both research programs to complete the full cycle from material via processing to final properties.

Project with industry Tom Engels, teacher in the Polymer Technology research group, also employed by DSM ‘I could never really choose between academia and business. I am attracted to both worlds. I now work for DSM, where I conduct materials research. I also teach part-time in the Polymer Technology research group of the Mechanical Engineering faculty. For me, this is a perfect combination that not only myself, but also our research group and DSM benefit from.

Polymer Technology and the industry In our research group we work together with several high-tech industrial companies such as Akzo Nobel, BASF, DSM, Exxon, Sabic, SKF, Friesland-Campina, Océ and TNO as well as publicprivate research centers such as Brightlands Materials Center. In addition, there are close collaborations with internationally renowned scientists in universities and research centers located all over the world including MIT (USA), Stanford University (USA), Monash University (Australia), IISc (India), Korea Aerospace University (Korea), ETH Zürich (Switzerland), Universita’ degli Studi di Napoli Federico II Naples (Italy).

In the industry, different disciplines work together seamlessly. To develop a new material, you work on a challenge in a multidisciplinary team and find a solution together. To find that solution, you need a chain of knowledge, roughly from materials (chemistry) to application (mechanical engineering). I try to bring some of my experience of working in a multidisciplinary way to our research group. But I also bring quite a bit of knowledge over to DSM. While in business you tend to work broadly, in the research group you really work in-depth.

the offshore industry. It is not always easy to know what is going on in business because companies don’t always publish their findings. So the university is not always informed about their problems. That is where I come in.’

PhD student Caroline Balemans ‘As far as I’m concerned, the cliché of the PhD student locked up in a dusty room isn’t right at all. Far from it. The Polymer Technology research group is very dynamic indeed. I work together a lot with my professor, supervisors, teachers, other PhD students and many Master’s students and I can bounce ideas off them. People’s doors are always open, really. My research focuses on liquid synthetic materials, especially the molten polymer powder used in 3D printers. I try to map the process of melting, flowing and solidifying of the synthetic material as accurately as possible. Only if you know exactly what is happening during printing you can optimize the process. In the field of 3D printing a great deal of work still needs to be done. ‘Printing’ large and relatively solid objects is not possible yet, for example. Also, the quality of the printed products cannot be guaranteed at this point in time. But I do believe in the future of 3D printing. It would be great if in the future you could simply print a broken part of your car if you cannot order it anymore. I think it is very special that I can contribute to realizing this future. And how do I see my own future? It would be interesting to work in business. I have definitely found my niche. I think you have to do what you enjoy, and then finding a place that suits you will be easy.’

Education in the Master’s program The Polymer Technology group is involved in the master’s program Mechanical Engineering and more specifically in the master’s track Computational and Experimental Mechanics (CEM). They contribute to the core courses Experimentation for Mechanical Engineers, Interfacial Transport Phenomena in Engineering Flows, Advanced computational continuum mechanics and Structural integrity and reliability.

Associate professor Lambèrt van Breemen For our research group it is important to know what is going on in business. What kind of problems do they face and how can we contribute to a solution? We do not solve their problems, but we do offer them the insights and tools to do so. Students often find it highly motivating to work on (industrially) relevant subjects, for example the performance of super-strong synthetic fibres for

‘In the Polymer Technology research group we work on developing new polymer systems with optimum mechanical properties. We focus on the entire chain, from process to application. Polymers are found in countless applications, in complex constructions, but also in vehicles and microelectronics. They are also cropping up more and more in food.

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

As we deal with the entire chain in our research group [from process to application, ed.], a multidisciplinary approach is vital. And that is borne out in our classes. Students are trained very broadly, so well beyond pure theory. We teach them skills like collaborating and creatively looking for solutions. Because our research group has such a broad orientation, you will see a wide range of students in the department. From researchers focused on modeling to those focusing on experimentation and application. One student will produce creative solutions, another is best described as a hard-core mathematician. That diversity is in fact the strength of our research group. Our students end up in all kinds of different places, from research institutes (PhD-projects at universities and R&D-labs) to education and businesses. One thing is for sure: they will thrive. If you have such a broad basis, that is a given.’

Highlights in the PT Group

Master’s student Stan Looijmans ‘In the Polymer Technology research group you get all the room you need to do your own research. So the question: “What direction do you want to go into?” is pretty central. I like that way of working. What I also find very interesting about our research group is that you go through the entire process from start to finish. We buy polymer granules that we then melt into the material that we want to investigate. For my research I focus on semi-crystalline polymers. I subject the different polymers to scratch tests and see how they react. For example, do cracks appear and if so, how do they develop? The ultimate goal is to be able to better predict how the material behaves under certain circumstances. What makes my research so interesting is that it is very close to practice. A hip prosthesis, for example, is partly made from a semi-crystalline polymer. At present, such prostheses are subjected to extensive testing to see how they react to intensive loads and when wear takes place. As a result of my research that will not be necessary in the future: you will be able to predict how long it will last.

The most common way of manufacturing polymer products is processing via the molten state, for example in injection molding. During processing the material is subjected to high pressures, flow rates and cooling rates. Hence, the final microstructure of a semi-crystalline polymer product can be strongly affected by the processing conditions. In a recent PhD project, a set of experimentally validated models was developed that allow to predict the crystalline microstructure and hence to tune the mechanical and optical properties of polymers via processing. Figure 1: Film blowing setup placed in the X-ray beam at the European Synchrotron Radiation Facility in Grenoble. The approach of relating structure and properties of materials can be used for a wide range of materials. In a recent PhD project, the sensory texture of cheese was quantified by rheological and mechanical parameters and subsequently linked to its microstructure by a combined experimental and computational approach. The obtained insights and tools allowed to design new low-fat cheese microstructures with texture properties that resemble full fat cheese.

The atmosphere in the group could not be better, I feel. I can challenge and develop myself. The collaboration with business is also very enjoyable. Almost all research originates with a question from business. I don’t think I will say goodbye to the Polymer Technology research group after I get my Master’s degree. If I can, I will go on to do a PhD. Delving into a subject for four years sounds great to me! I am really having a good time here.’

Education day 2017Our department in 25 years

What is going to happen in the field of education the coming years? Who’s going to be involved in these changes? How is the department going to look in 25 years? Who is the best teacher of the department Mechanical Engineering of this year? Most likely all these questions popped up in your time here at the TU/e. You dismissed these questions quickly and put them out of your head. Luckily, the education institute thinks the same and every year they organize a day to answer, and ask input on, exactly these questions. This day is known as the education day.

Victor Tanke This year the education day was held in Conference Centre Eindhoven, found at the Glorieuxpark. In this beautiful landscape, the entire scientific staff, the education institute, students from the councils and the Association board came together to discuss the education of our department. The day started with an uncommon sight. All the teachers that used to teach us now took place in lecture benches of the conference hall for feedback from the education day of 2016. One of the main topics of the education day of 2016 was the bachelor college. What has changed since then? The subject “Inleiding modelleren” will be changed to “Data analytics for engineers”, a subject that will teach students how to understand and analyse data. As you read this article the department is working on two new DBL-projects. To make room for these projects two current projects will disappear, namely “de Propeller” and “ACDA”. The program director talked about the numbers of mechanical

engineering, how we doubled the amount of students in the first year the last 10 years, in which shape this growth will continue in the coming years and lastly the amount of months it takes a graduate to finish the program. With these numbers the next subject was introduced. A discussion to find a way to make sure the graduation process takes 9 months instead of a year. After a short introduction the group was divided into eight discussion groups and we were left at a table to discuss several statements and in the end come to a solution. Several creative ideas were spawned by this discussion but mostly we opted for a more structured approach to the graduation process. What followed after the presentations of the discussion groups was one of the highlights of the day. Every year the Commissioner for Education of W.S.V. Simon Stevin hands out the Education Award to the best bachelor and master teacher of the department mechanical engineering. But before the winners were an-

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

nounced, there was a short intermezzo. Because the DBL-case “de Propeller” is going to be replaced, the long career of dr. Bart van Esch as case coordinator will come to an end. He did this job very well for over 18 years and for this he has been named a “Casusgrootheid” with a fitting certificate. After this inspiring and rewarding moment it was finally time to announce the winners of the education awards. I had a short presentation prepared with several statements based on the students opinions found in the survey. It became that is was a lot harder to assess the opinions of the students and that it is important to have a bridge between the department and the students. This year the prices were awarded to dr. Bart van Esch, as the best bachelor teacher, and prof. dr. ir. Maurice Heemels, as the best master teacher. I would like to take this opportunity to congratulate these teachers on their achievement. Not only do these teachers receive a certificate as acknowledgement of their work in the field of education, they are also nominated for the TU/e wide education award. The most prestigious education award at this university. The Conference centre had a nice lunch prepared for us in a neighbouring building, which gave us a chance to get some air and refresh our brain for the afternoon session. The afternoon started with us in de lecture benches yet again. Aldert kamp, the director of education of the department of aerospace engineering based at Delft Unversity of Technology. He gave an informative presentation in which way an engineering

Prof. dr. ir. Maurice Heemels Prof. dr. ir. Maurice Heemels is responsible for two courses in our master programs. “System theory for control” and “Hybrid systems and control”. Prof. Heemels is a teacher that goes beyond just teaching a course. With his main goal stating that “academic research must be the main goal, but it should be fun as well” he really tries and succeeds with involving his students in his lectures. An example to illustrate: by giving the students an opportunity to explain the subject to their fellow students by standing at the front of the class he activates them and engages them in the subject. His excellent education hasn’t stayed unrecognized; this is the third education award that he won.

Dr. Bart van Esch Dr. Bart van Esch is the responsible lecturer for three courses. The DBL-case ”De propeller”, “Thermal and fluid engineering” and “Hydraulic turbo machines”. In all of these courses he tries to be an open and inspiring lecturer. His basic thought is theory is best teached along the lines of the industry and pratical examples. Making it clear to students what the real use is. With his 18 years of experience as a DBL-case coordinator, he is the longest case coordinator of this department on-end.

program needs to change to have a future in the next 25 years. Some of the points he addressed, like multi-disciplinary teams and shared fundamental knowledge, are already implemented in the concept of the Bachelor College. These aspects of our university will make it possible for us to survive in the future of engineering. But not all points were already integrated. A program that teaches you to become a specific kind of engineer with a specific set of hard and soft skills is something were we could improve as well. After this inspiring and thought provoking lecture we were again divided in eight groups, but now we were sent to think about one thing: in what way will the program mechanical engineering change in the next 25 years. An opportune change to be an idealist and think in oppurtunities. Education is a slow moving progress were improvements happens with small steps at a time. But when you are given 25 years to change the program, everything could be possible. This time the discussions were heated, everyone had their own idea at what would work and what not, what to preserve and what to change. However, if I may take the liberty to summarize the presentations, we all agreed on a simple principle, the train is leaving so either we get on, or we get left behind. To conclude my short report of this day I would like to say that it was one of the most interesting days I spent on education this year. To talk with the scientific staff on the process and future of our program is in the end one of the reason why I became the Commissioner for Education for W.S.V. Simon Stevin. I hope to be there again next year!

Bachelor Final Project Designing software for Preceyes

Unlike many other students, Sjoerd Tunissen knew early on that he wanted to do his Bachelor Final Project (BFP) on a specific topic. His interest for medical robotics led him to the start-up company called Preceyes. He is working on software to further improve the usage of data that is collected during operations. Eva Eggels Medical machines that assist surgeons do not drop out of the blue; this is a field of robotics that has been in existence for quite some time. These surgical robots allow remote surgery, which means that a surgeon does not have to be physically present in the operating room. They also allow the surgery to be executed more precisely. Preceyes is focusing on this last point in particular. A slave robot with an accuracy of smaller then ten microns is designed to assist eye surgeons. Sjoerd got in touch with Preceyes through his student coach, who advised him in his first year to contact Preceyes if he was interested in working at medical robotics. A first meeting took place and the possibility of executing his BFP over there was discussed. When he got back to them this year, there fortunately was a

project available for him. The project consists of four steps that will be explained in this article. The goal is to give better insight into the surgeries that have been performed with the robot of Preceyes and to improve future surgeries. A lot of data is collected during surgeries, but an easy way to get an overview of a surgery does not exist yet. This means that the first step of the project consists of the creation of a Graphical User Interface (GUI) using MATLAB. This interface should give a clearer view of the data that has been collected. A screenshot of the GUI can be seen on the next page. The main diagram shows the path that the tip of the needle of the robot has followed. The location of the tip can be shown for every moment in time and from different points of view. This basically means that the

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

whole surgery can be reviewed. A camera attached to the robot will even contribute more to this, by making videos of a certain moment or even from the whole event. When reviewing, names of events can be manually appointed to a certain period in time. In this way, an even more complete timeline, showing all main events during the surgery, has been created. Now, every surgery can be analysed manually and one by one. Eventually, a MATLAB script will be made for this purpose. Letting algorithms analyse surgeries is faster and maybe even more accurate than manual analysis. The manual analysis is still required for the first few surgeries, to find out what events belong to what kind of movements. This is what the second step is all about. Good understanding of the actions that take place during a surgery is required. Most of the surgeries of which data is collected are on peeling scar tissue from the retina. A needle with a small gripper mounted on it can be used to remove this tissue. Currently, these first two steps have been finished and Sjoerdâ€™s supervisor will extensively examine the designed software. After this check, Sjoerd can continue and perform the next steps. He thinks that his BFP is quite difficult. The movements of the needle are complex, since they vary in the exact path that has been followed and in location. Besides that, he has to get used to the way of working. You have to find the correct parameters yourself, figure out yourself what is relevant and what is not. Another barrier is the fact that not that much of surgery data is available due to privacy reasons and that it is also not clear how well the patients recovered from the surgeries. It is exactly this information that makes it possible to find out what parameters have influence on a good recovery.

The next and third step has to do with creating algorithms to obtain all kinds of performance parameters of the surgery automatically. Some of the parameters are easily obtained, like the average and maximum tip speed, the time in the eye or the distance covered in the eye. Some of the parameters, such as peeling movements and the amount of missing grabs are more complex to calculate in a script. By performing the second step of the project, Sjoerd has got an idea of what these movements look like. Now algorithms should be made that can analyse these movements. Special attention is paid to peeling movements, since focussing on the whole surgery would be too time consuming and is therefore beyond the scope of the project. In the future, it will be possible to compare all the performance parameters of different operations, even the more complex ones. Surgeons could be trained, the procedures of the surgeries can be improved or the robot itself can be improved. This hopefully leads to an increase in patient comfort, a better surgical outcome and a higher safety. Before the summer, Sjoerd will wrap up the project by performing the fourth and final step: conducting a literature research to figure out what the possibilities of Big Data and machine learning are for Preceyes. In the long term the robot could be able to ask for confirmation of the surgeon if a movement has to be performed that is not similar to anything else ever done before. The same confirmation could be asked when the surgeon will perform an action that might cause bleeding. In the long run, this could result in even more successful and efficient surgeries. Would you also like to tell something on your BFP in the Simon Ster? Please contact redactie@simonstevin.tue.nl.

Prof. Niels Deen Hoogleraar Multiphase and Reactive Flows

Afgelopen maart heeft Prof. Niels Deen zijn intreerede gehouden voor de nieuwe leerstoel Multiphase and Reactive Flows. Hoog tijd om hem zichzelf te laten introduceren aan jullie! Niels Deen Graag wil ik me voorstellen. Ik ben Niels Deen, 42 jaar, en sinds 2016 hoogleraar Multiphase and Reactive Flows aan onze mooie faculteit. Op 10 maart 2017 heb ik mijn intreerede gehouden. Dat was een mooie gelegenheid om mijn plannen voor de toekomst te presenteren. Samen met stafleden en studenten werken we aan veel verschillende onderwerpen: van slimme dieselmotoren en CO2-neurale metaalpoedervlammen tot de kunst van inktjet printen. In dit artikel ga ik op één van de onderwerpen in, en dat is de vraag hoe we bubbelstromingen voor biobrandstoffen kunnen dresseren. Heb je interesse in dit onderwerp of één van de vele andere waar we samen met studenten aan werken? Loop dan gerust eens binnen: de koffie staat klaar!

Inleiding

reagerende stromingen, die plaatsvinden in de processen die nodig zijn voor onze energievoorziening.

Bubbelstromingen voor biobrandstoffen Een belangrijk onderdeel van de energietransitie is het vervangen van fossiele brandstoffen door schone CO2-neutrale biobrandstoffen. Biobrandstoffen is een verzamelnaam voor brandstoffen die uit biomassa gemaakt worden. Bijvoorbeeld uit landbouwresten, zoals de niet eetbare delen van maisplanten. Als we deze biobrandstoffen verbranden, ontstaat er CO2 die vervolgens weer wordt gebruikt om de biomassa te laten groeien (zie figuur 1). Op die manier is biomassa dus CO2-neutraal. Het maken van brandstoffen uit biomassa is behoorlijk uitdagend. Biomassa uit maisresten en uit houtsnippers is bijvoorbeeld heel verschillend

“Nederland staat voor een belangrijke keuze: schuiven we de verduurzaming van de energiehuishouding voor ons uit of gaan we vaart maken met de energietransitie?” Zo begint een pleidooi van een vijftal CEO’s van grote Nederlandse bedrijven in de Volkskrant van 26 oktober 2016. De CEO’s hebben zich verenigd in wat ‘de EnergieTafel’ heet. Hun pleidooi vloeit voort uit het Klimaatakkoord van Parijs en het zet de Nederlandse regering aan om een klimaatwet te maken, om een minister voor Economie, Klimaat en Energie aan te stellen, om consistent langdurig beleid te formuleren en om een nationale investeringsbank voor energieprojecten op te zetten. Samen met mijn groep Multiphase and Reactive Flows wil ik bijdragen aan het leggen van het technische fundament voor de energietransitie. Dit fundament is begrip van de meerfasen- en Figuur 1. Koolstof energiecyclus: gebruik van biobrandstoffen als energiedrager.

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

van samenstelling. In de praktijk betekent dit dat je per soort biomassa je receptuur om biobrandstoffen te maken, zult moeten aanpassen. Eén manier is om de biomassa naar 500-800°C te verhitten (zie figuur 2). Hierdoor worden de grote biomassamoleculen gekraakt in kleinere moleculen, waardoor pyrolyse-olie ontstaat, dat je bijvoorbeeld kunt gebruiken als stookolie voor schepen.

Figuur 2. Procesroutes om van biomassa biobrandstoffen te maken.

Wanneer je biomassa nog verder verhit, tot boven de 1200°C, dan wordt deze vergast en ontstaat er synthesegas. Dit gas bestaat uit een mengsel van koolmonoxide en waterstof, die als legoblokjes kunnen worden gecombineerd om allerlei chemische producten van te maken (‘synthetiseren’). Een belangrijk product dat je hiervan kunt maken, is biobrandstof. Deze biobrandstof wordt in een Fischer-Tropsch-reactor gemaakt en het proces hiervoor is bijna honderd jaar geleden ontwikkeld door Fischer en Tropsch (zie figuur 3). Deze reactor is een zogenaamde bellenkolom. Hierin wordt het synthesegas in de vorm van gasbelletjes in contact gebracht met een katalysator, waar de legoblokjes met elkaar worden verbonden (zie figuur 4 links). Het resulterende legobouwwerk noemen we ook wel synthetische biobrandstof, en dat is een vloeistof. We hebben dus onze legosteentjes (een gas), ons product (een vloeistof) en onze katalysator (een vaste stof). De afgelopen jaren heb ik me beziggehouden met het verbeteren van bellenkolommen voor processen zoals het Fischer-Tropsch-proces. De opbrengst van de reactor wordt belemmerd doordat de gasmoleculen eerst in de vloeistof moeten oplossen, om vervolgens naar het oppervlak van de katalysator te worden getransporteerd, waar ze uiteindelijk kunnen reageren. Voor een maximale overdracht van gas naar vloeistof is het nodig een zo groot mogelijk beloppervlak te hebben. Dat kan bereikt worden door kleinere

Figuur 3. Professor Franz Fischer (links) en Dr. Hans Tropsch, uitvinders van het proces, om met behulp van katalysatoren, vloeibare brandstoffen te maken uit koolmonoxidegas en waterstof. (Bron: Max Planck Institute of Coal Research).

belletjes. In de praktijk smelten belletjes echter vaak met elkaar samen, waardoor het uitwisselend oppervlak juist afneemt. Dit transportproces kan worden versneld door een fijn rooster van metalen draadjes in de reactor aan te brengen, voorzien van een laagje katalysatormateriaal (zie figuur 4 rechts). Deze draadjes snijden de gasbellen als een mes in kleine stukken, waardoor er meer oppervlak is voor het oplossen van het gas in de vloeistof. Dit gebeurt ook nog eens precies op de juiste plek, namelijk dicht bij het katalysatormateriaal. Ik heb onderzocht of dit idee werkt en hoe je deze draadjes het beste kunt aanbrengen (zie figuur 5). Het blijkt dat je de Figuur 4. Bellenkolom met katalysatordeeltjes draadjes niet te dicht bij elkaar (links) en bellenkolom met een draadrooster moet zetten, omdat de bellen er waarop de katalysator is aangebracht (rechts). anders onder blijven hangen, in plaats van dat ze doorgesneden worden. Wanneer je het precies goed doet, dan kan het reactieproces met tientallen procenten worden verbeterd. De komende jaren wil ik dit proces in nog meer detail onderzoeken, bijvoorbeeld de rol die het materiaal en de vorm van de draad (een bot mes of een scherp mes) spelen. Om een en ander te onderzoeken, gebruik ik numerieke en experimentele gereedschappen. Op het numerieke vlak, ga ik onderzoeken hoe het type materiaal het opsnijden van de bellen beïnvloedt (vloeistof aantrekkende of juist afstotende materialen). Experimenteel kan ik met behulp van meerdere hogesnelheidscamera’s waarnemen wat er precies gebeurt, zodat we het opsnijden nog verder kunnen verbeteren.

Figuur 5. Voorbeeld van een bel die zich nog net door een rooster van draadjes weet te persen (bron: Baltussen et al., 2017).

Research internship

At the University of Waterloo

What are the first things that come into mind when you think of Canada? For me it was not a lot more than friendly people, harsh winters and ice-hockey. After four months in Canada I can say it is a lot more than that, but still, these three things are actually an accurate summary. Rogier de Rijk The moment my professor told me he had some promising contacts at the University of Waterloo in Canada, I was quite sceptical. I’d never heard of the place and I didn’t know anything about it. The only thing I did know, that I was going during winter and that winters in Canada are cold. After an elaborate Google session, I quickly found out that the University of Waterloo is quite famous for their engineering departments. Actually, the University of Waterloo is rewarded multiple years in a row for best engineering university of Canada. So, then I thought: “Why not, eh?!” The town of Waterloo is the northern-part of the agglomeration Kitchener-Waterloo-Cambridge, inhabiting around 500.000 people, all together it is quite a big city. However, Waterloo itself is mostly populated by the in total 40.000 student, taking up

almost half the population of Waterloo. Therefore there is an active student-life on and around the campus, because all the students tend to live close by the university. At the university of Waterloo there is strong multi-cultural atmosphere, where the Asian-culture is actually most dominant. Since distances are huge in Canada, getting somewhere takes a lot of time. The closest nearby city is Toronto, which is already a two hour bus trip. But nevertheless I did quite a lot of touristy trips. Together with two other TU/e-students in Waterloo we went for a long weekend to French-speaking Quebec-city, which is one of the most historic cities of Canada. Furthermore, my girlfriend came over and we visited Toronto, the Niagara Falls and New York City. I also spent some days in between on local skislopes. There are no real mountains nearby, but there are some

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

hills, making it in combination with the cold winters of Canada ideal for skiing and snowboarding. After my internship, me and another TU/e student are heading to Calgary and where weâ€™re going to travel for a week in a camper through the most beautiful national park of Canada: Banff National park. The party-scene in Waterloo is logically dominated by students. However, most of these students are from the other university in Waterloo, called Wilfred Laurier University. Which grants mostly business-like studies and is quite notorious in the area for being a party school. A typical party night would start with watching the hockey game of the Toronto Maple Leafs at home and having a couple of pre-drinks. Followed by some rounds of beer pong, typically served in the famous red cups. When people go out it is pretty common to get in line half an hour before the club/bar even opens, even when it is -24 degrees outside. For me in my thick winter coat combined with hat, scarf and descent boots it was actually pretty cold. But all the girls were standing there for more than a half an hour in their rather revealing dresses with high heels. I donâ€™t know how these girls manage to stay to alive, probably the Canadians have become immune to the cold. In a club or bar people tend to drink mostly shots or mix-drinks, there is not a beer drinking culture amongst the students as in the Netherlands, however the price of a beer is comparable. The music was one thing that I had to get used to, because it is all about hip-hop and R&B and I was definitely not very familiar with this genre. But after four months of indoctrination I got used to it, I might even started to like it.

Research project: During my stay in Canada I did research at the department of Mechanical Engineering at the University of Waterloo. My research itself had to do with a relativity new type of warehousing robot, a so called planar cable driven robot. Cable driven robots are a type of robot in which flexible steel cables connect a moving platform, the end effector, to the actuators. Via frame-fixed spool systems the moving platform is positioned in the plane by varying the length of the supporting cables. As a result, end-effector can be very lightweight because the heavy actuators are mounted in a static frame. Thereby making it possible to achieve high end-effector accelerations and a large workspace. However, due to the low stiffness characteristics of cable robots, vibrations tend to occur that limit the performance. As a result of the planar configuration of the cables the stiffness in the out-ofplane z-direction is relatively low, which is a significant concern as any disturbances in this direction will cause a large displacement of the end-effector that cannot be controlled by the cables. Therefore, an additional Multi-Axis Reaction System is developed. The Multi-Axis Reaction System is integrated in the end effector and consists of two mirrored pendulums-actuator systems. These systems are able to generate a force and moments along the out-of-plane directions, z, x and y, which makes it able to actively stabilize the out-of-plane vibrations. During my internship I focussed on developing a control strategy for the pendulum-actuators with the goal to attenuate underived vibrations in the out-of-plane directions. The research started with modelling of the coupled multi-body

Figure 1: Planar cable driven robot

Iron Ring In Canada every engineer receives a steel finger ring when they graduate for their master-study. This ring serves as a reminder to the engineer of the engineer’s obligation to live by the high standard of professional conduct. While also symbolizing the pride which engineers have in their profession. A recently graduated engineering student receives its ring during a closed ceremony known as “The Ritual of the Calling of an Engineer”. Many engineers think of tend to believe that the rings are made from steel of a beam from the first Quebec Bridge, which collapsed during construction in 1907. Seventyfive construction workers died in the collapse which was due to poor engineering and planning by the overseeing engineers. Thereby, the ring being a reminder of doing a proper engineering job. I’ve seen a lot of graduated engineers actually wearing the ring every day.

dynamics of the multi-axis reaction system and the out-of-plane dynamics of the mobile platform. After that, I used several system identification techniques to match the derived model to the prototype located at the university. Model validation showed that the model was accurate enough to start designing a controller. So, that’s what I did, but it took quite some time and effort to come up with a suitable control law which was able to control all five nonlinear degrees of freedom with only two actuators. Eventually, I designed and implemented a robust MIMO sliding mode controller which showed great results on the prototype located at the university. Besides writing my report and doing the final experiments, I spent last one and a half week of my internship on writing an official IEEE-publication about the proposed controller and its application. It has been a very interesting research project. I really liked that besides the modelling, simulation and controller design I also could do some experiments on an actual test setup. It is quite satisfying to see that the theory we learn in the courses

Figure 2: Multi-axis reaction system 62

at the TU/e is applicable to real-life systems, and that it actually works out. After living for four month in Canada I can definitely say that many of the Canadian stereotypes are actually true. People are always extremely friendly, the verb “eh?” can be used in every sentence, they drench everything they eat in maple syrup and everybody loves ice hockey. For the rest, the culture resembles a lot the American culture: lots of fast-food restaurants, everybody drives a pickup-trucks and, besides ice-hockey, basketball and baseball are the most popular sports . But most Canadians don’t really like when you tell them that they have a lot in common with their southern neighbours. After all, I had a great time in Canada. I’ve experienced the harsh winter in Canada, seen a lot of cool places and cities and I’ve met a lot of nice and friendly people which definitely made my time there a lot of fun. Furthermore, my internship itself has been very interesting and I’ve obtained valuable results for the further development of cable driven robots.

Assistant professor

Yali Tang

Since the 1st of April, Yali Tang is appointed as a assistent professor in the Multiphase and Reactive Flows-group. Time for her to introduce herself! Yali Tang Multiphase flows are ubiquitous in both the nature (rain, snow, fog, avalanches, sediment transport, etc.) and industry (spraying drying, combustion, transport systems, etc.) Among the abundance industrial applications, reactive processes associated with multiphase flows particularly play a significant role. The hydrodynamics of multiphase flows have long been a matter of interest for scientists. A wide variety of methods (both numerical and experimental) have been developed for those study. Optical techniques, such as particle image velocimetry and particle tracking velocimetry, can yield detailed information for the flow fields in multiphase flows. However, methods that simultaneously examine chemical reactions, mass transfer and hydrodynamics are still under developed. On the numerical front, several techniques, such as those based on the volume of fluid, front tracking, immersed boundary method and lattice Boltzmann methods, have been successfully used to simulate the motion of solid particles and deformable bubbles in viscous fluids. Yet developing computational numerical methods that are capable of describing the combined effects of flow and chemical species transport/ reaction is still a challenging task. The difficulties lie in describing multiphase systems and the incorporation of chemical models in multiphase flow simulations. Computationally efficient methods are needed since multiphase reactive flows are computationally expensive due to a wide range of length and time scales. My name is Yali Tang (1987, China), and I am an assistant professor in the group of Multiphase and Reactive Flows at the Department of Mechanical Engineering since 1st April, 2017. My research focuses on developing numerical simulation methods for the investigation of multiphase reactive processes, hence (combining with state-of-the-art experimental techniques) to close the gap between chemical reaction engineering and fluid mechanics and improve our understanding of momentum, heat and mass transfer in reactive multiphase systems. This research focus follows my PhD and Postdoc research line, where I have extensively worked on direct numerical simulations of hydrodynamics in gas-solid and gas-liquid-solid flows in Multiphase Reactor group at the Department of Chemical Engineering and Chemistry, TU/e. The experience working with prof.dr.ir. J.A.M. (Hans) Kuipers and other colleagues has taught me being an independent scientific researcher in a professional way.

Incorporation of reactions in the numerical simulations of multiphase flows are significant in the design of multiphase reactors. Among countless applications, one is to assist investigating potential opportunities for a non-carbon energy cycle based on metal fuels with which it will be possible to supply power and heat instead of fossil fuel. There are already several ongoing researches on metal fuels led by prof.dr.ir. N.G. (Niels) Deen and prof.dr. L.P.H. (Philip) de Goey in our group. Metal fuels have high energy densities for convenient trade and storage, and can be recycled with low and even negative carbon dioxide emissions. Sustainable energy is produced in a closed loop external combustion that uses metal fuel in the form of micro-sized metal particles. For instance, iron powders can be burned directly with air or react with water to produce energy. The iron oxides can be collected and then reduced into metal powders with the use of clean energy. Imagine in a future world, instead of filling the tank of your car with gasoline or diesel, metal fine particle powders can be loaded up. But before all this is possible, there are fundamental challenges to realize the metal fuel energy cycle. Numerical simulations of combustion of metal powders and reduction of metal oxides can predict the detailed behavior of these flows and the phenomena that they manifest. Beyond my work, I share my life with my husband in Eindhoven. I have lived in this city for about six years and I really love it despite the fact that it is quite small in the opinion of a Chinese. Particularly, I appreciate the effort that has being made for green and sustainable surroundings in this city. I enjoy myself from cooking, dancing and reading in my spare time. I hope the same for my future years in Eindhoven. 63

Graduation project Interview with Sebastiaan van den Eijnden

Sebastiaan has recently graduated from the department of mechanical engineering within the Dynamics & Control group of Prof. Dr. H. Nijmeijer. His research is on controller design for quadrotors. Sebastiaan did his graduation project within a period of 8 months and graduated with a 9/10. In this interview, his experiences are highlighted.

Aakash Amul There are many groups to specialize in the Masterâ€™s tracks within the Mechanical Engineering Dept. at TU/e. One such group is the dynamics and control group. The dynamics and control group is one of the bigger research groups within the Mechanical Engineering Dept. This interview with one of the students (Sebatiaan) will give more insight about the masterâ€™s research project and his experience. Sebastiaan, can you briefly explain the scope and novelty of your project? Nowadays drones, and in particular quadrotors, are getting more and more popular from Amazon to DHL or military applications everywhere we use drones or quad copters. The ideas to use these aerial robots in commercial applications, for example, transport of packages, is very interesting and could be highly beneficial for society. In many of such automated processes, it is required

for the drone to track a certain predefined trajectory without the intervention of a human operator. The design of appropriate tracking control algorithms is a crucial element in accomplishing such a task and is currently a very active topic of research. Most controller designs rely on linear control methods. However, in my research I mainly focused on nonlinear controller design. Based on non-linear control theory I designed a controller (along with mathematical stability proofs) and subsequently implemented this on a commercially available quadrotor, the Parrot AR Drone. I actually did this in collaboration with a fellow student, Niels Jeurgens, and together we debugged, tested and tuned the closedloop system for the controller. Eventually, the drone was able to fly a three-dimensional circular path, however, unfortunately there remained a significant deviation from the reference trajectory which was due to unconsidered friction and turbulence. For future research it was therefore proposed to extend the nonlinear controller with some compensation mechanism to reduce the deviation from planned path. How were you able to select this topic, and what was your motivation? After finishing my courses and international internship at the Norway, I explored several interesting options for doing a graduation project at the TU/e. One of the projects that really stood

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

out for me was about quadcopters. More specifically it was about controller design for autonomous operation of these unmanned aerial vehicles. Since drones and quadcopters are getting more and more popular in everyday use and commercial applications, I believe applied research and advancements on these systems can be very beneficial for society. Moreover, the simple structure, yet complex dynamics of these aerial robots is very appealing to me because it provides a nice challenge in the field of control engineering.

How did you manage your time in total? In the beginning of the project it was already quite clear to me how I could divide the main objective into several sub-objectives and made a planning. This allowed me to specifically define certain tasks associated with the sub-objectives. I want to highlight in general because, as it is common with Masterâ€™s research that you will run into some unforeseen issues that might take some time to solve. So having a buffer time is very ideal. Therefore, in my opinion, there is a necessity for leaving some room or flexibility in your planning. On the other hand I did set some deadlines for myself and for me this actually worked out really well because it provided some structure in my time management. How was the guidance during your graduation project? The guidance was excellent. I had weekly appointments with my guide, who really took the time to discuss the work with me and provided help in case of problems. This was a very valuable contribution to my progress. I also had monthly meetings with my supervisor to report my progress, which often led to good insights and new ideas. Do you have any advice for future graduate students? Make sure you start documenting your work properly from the beginning and start with the reports. This will definitely save you time when you actually start writing your thesis report. Also, set some sub-goals and make a planning in a SMART way. These tools can help you maintaining the overview of the project.

Figure 1. Package delivery drone of the future

What were the main courses you did that related to this topic and how did they help you? Because I studied the non-linear behavior of the quadrotor, courses such as non-linear dynamics, control of non-linear mechanical systems but also multi-body dynamics were very much related to and useful for this topic. In addition, I think that courses such as motion control/control engineering and system theory for control were also very valuable because these provide a solid foundation for understanding the fundamental principles of system and controller design and all other aspects that are involved. How did you experience the graduation project in general? For me, the graduation project was a very good experience. Not only do you go deeper into academic theory, but it also teaches you how to approach certain problems, document properly and deal with setbacks. In my case, there was an inspiring combination between fundamental theory and practice. It was motivating to see how the fundamental theoretical aspects you learn during your studies can be applied, and also work, in practice. I am very grateful to be able to work in the DCT lab located at Gemini building. There was a nice atmosphere and the conversations with fellow lab mates were not only fruitful but also very amazing! During the coffee brakes, I along with my lab mates had some useful discussions and exchanged ideas. I think interacting with your colleagues definitely helped in my motivation and my ability to produce better results.

What are your plans for the future? Currently I am exploring several opportunities to do a Ph.D. within the research groups inside TU/e in association with a company. I am interested in doing a research and I would like to work on novel technological applications and contribute to technological developments. He advises students to start writing the report from the beginning of your thesis period so that it becomes easy at the end. Also, his advice is to start documenting the references and write short notes, so that when you review you can recollect it easily.

Figure 2. Parrot AR Drone used in experiments

Honors Acadamy: Team Solid

Working on metal fuels

In the beginning of 2016, an interesting paper from McGill University was picked up by the faculty of mechanical engineering. It sketched the potential of a very unusual kind of future fuel called ‘metal fuels’. Since then, the activities around this topic have been growing and growing all over the TU/e, and especially within our faculty. Bart Ruis In the beginning of 2016, an interesting paper from McGill University was picked up by the faculty of mechanical engineering. It sketched the potential of a very unusual kind of future fuel called ‘metal fuels’. Since then, the activities around this topic have been growing and growing all over the TU/e, and especially within our faculty. A roadmap has been developed and several subsidy programs are arranged. Building a proof of concept of the metal fuel cycle is part of this roadmap and it really drew my attention when it was introduced as a project within the Energy Transition track of the Honors Academy. During this year, my teammates and I got very excited about it and we launched Team Solid. We are going to build world’s first generator running on iron powders this year, and have the mission to build the power plant of the future! Next year we will be scaling up, that’s why we are looking for more enthusiastic students. Mechanical engineers, like you, especially.

Why metal fuels? While the emphasis is often on the generation of sustainable energy, energy storage will become even a bigger issue. Running entirely on sustainable energy requires a storage and transport medium in order to disconnect our energy from the place and time of its generation. Batteries are very well applicable for small scale storage, but the gigawatt solar and windmill parks definitely need something else. A more energy-dense medium is required to deal with the huge amounts of energy surplus. Figure 1

The cycle Metals can serve as an energy carrier as follows: starting on the left hand side of figure 1, energy surplus is used for the chemical reduction of metal oxides (rust) into metal powder. The energy captured in the metal can then be released by oxidation where-

ver and whenever you want. This oxidation is fortunately more spectacular than the rusting process of your bicycle; it burns! The released heat can be converted into mechanical power and electricity, and the solid reaction products (metal oxides) are captured to make the cycle closed.

Advantages of metals Metals are in several ways much more interesting than the other energy carriers we know. In the first place, their energy densities are very high compared to hydrogen and batteries. A second advantage is that the medium stays a solid when it is burned. When burning hydrocarbons in comparison, there is always CO2 emitted in the atmosphere. To make this process circularly by using power-to-gas or power to liquid (e.g. formic acid), this CO2 needs to be taken out of the atmosphere again. This is not as convenient as collecting solid rust particles directly after combustion. A third advantage of a solid fuel is the easy way of storing it. There is no need for pressurization, in contrast with hydrogen and methane. We only need to prevent it from rusting and exploding.

The project As I already mentioned, we are going to build a so called ‘proof of concept’: a table sized working prototype that demonstrates the metal fuel cycle. Doing the whole cycle was a bit too optimistic for three persons in only one year, so we narrowed down to only the combustion of iron, the heat exchange, the heat conversion to electricity and the capture of the burned particles. These steps together form a combined heat and power production (CHP, warmtekrachtkoppeling). It is not our goal to make a highly efficient system, but to show the basic principles and the potential of metal fuels in a physical way. Master and BFP

Simon Ster 48.4 | Education & Department | May 2017

engines are the better option for metal fuels. We have chosen for a simple alpha-type Stirling engine with a 20 Watts generator. If the hot side cylinder is placed above the flame, it starts running. The remaining energy is used to heat up water. We cannot use a heat exchanger from a regular central heating system, since the particles will settle there in the narrow pipes. Biomass power plants have this same problem, so we are looking in that industry for an applicable heat exchanger. Last step in the CHP, and a very important one to make the principle of metal fuels clear, is the capture of the burned particles. In our current lab setup, we use a cheap cyclone vacuum cleaner to do this, but it has already proven itself to be inappropriate (it burned down...). A more advanced and energy-efficient technique that we are going to use for the CHP is an electrostatic filter.

Figure 2

students are already doing the necessary scientific research and try to optimize particular steps in the cycle. Our starting point, and probably the most important part of a working CHP on iron powder, is a stable iron flame. In the combustion lab down in Gemini, we have developed a corner with all the facilities to do this. In order to combust the powder, it first needs to be dispersed in an airflow. A gasoline carburetor unfortunately does not work with solid particles, so we need something else. The system we are using at the moment is a so called â€˜fluidized bedâ€™ (bottom right in figure 3), in which a jet stream of gas is blown through a bed of iron powder. The mixture of iron and gas flows then through a steel pipe and combusts in a flame in the end. A few months ago we had our first flame (on the left in figure 4) where a bit of methane was used to create a pilot flame. A pure iron-air flame is shown on the right in figure 4. We are not yet able to stabilize this flame due to the fluctuating concentrations

Figure 4

My experience Doing this project, I got experienced in many different ways. An important aspect of the Honors Academy, is that you really learn to work on a self-defined project. Instead of DBL, where the case is set by the lecturer and all boundary conditions and demands are well-defined, we have to define our own path and end-goal. This was much harder than I expected. This project also really forces me to be pro-active and responsible. We needed to set up a network, to arrange a place for our setup, we have to gain knowledge on all different process techniques and go to companies and professors for collaboration. This is sometimes a bit hard and frustrating, but it really learned me how to get things done and to keep a project running. Beside the learning aspects of such a project, it is just fun to make flames, to see how unexpected things happen during experiments, to design an energy system, to explain metal fuels to others and see how they get enthusiastic about it.

Future plans Figure 3

of iron in the flow. A more advanced dispersion system, a nozzle on the burner and preheat of the mixture will probably give us a stable flame. To convert the produced by this flame into mechanical power, we need some sort of an engine. Having solid iron particles inside a cylinder doesnâ€™t sound as a good idea, so external combustion

In the coming years, we are going to scale this system up and optimize it. Instead of a setup to prove the concept of metal fuels, we want to make an applicable and efficient system. We make use of the fast growing knowledge within the TU/e and we will expand our collaboration with companies. If you want to bring your mechanical engineering skills into practice and get experienced with all the aspects of doing a real-life project, you are very welcome to strengthen our team! For contact, please send an e-mail to info@teamsolid.nl.

Contents Verenigingsgeschenken 70. Kortingsbonnen 74. 60 jaar Simon Stevin 77. ArchaĂŻsme: de Simon Ster 82. GDI: Submarine 84. Wie is de WAS? 86.

Authors Esther van der Aa

Sef Achten

Sjors van Adrichem

Daan van Boekel

Bas Raes

Bart Verhaegh

Verenigingsgeschenken

Traditioneel geeft een Bestuur al tijden, nadat ze zijn afgesteld, een geschenk aan onze W.S.V. Vanuit de Vereniging is hier een bedrag voor beschikbaar, dat is echter niet genoeg om echt iets moois te kunnen maken. Gelukkig is Joop Baltussen van Detech Engineering de slechtste niet. Op een groot deel van de verenigingsgeschenken is het wel te vinden in een klein hoekje: het logo van Detech. Al jarenlang maakt dit Eindhovense bedrijf het dan ook mogelijk dat er door een oud-Bestuur een verenigingsgeschenk gegeven kan worden.

Daan van Boekel Nu zijn we inmiddels met ons 60e Verenigingsjaar bezig, dus je kunt je voorstellen dat er al wat geschenken in onze verenigingsruimtes te vinden zijn. Daarnaast zijn sommige geschenken om verschillende redenen uit onze Vereniging verdwenen. Hoog tijd om de Verenigingsgeschenken van de afgelopen 20 jaar eens onder de loep te nemen! Daarnaast geeft dit artikel een overzicht van de regeltjes die de oud-bestuurders aan hun geschenken hebben gekoppeld én dient het als bedankje richting Detech.

Den Dis Het 40e Bestuur heeft ons Den Dis aangeboden. Toen dit geschenk werd aangeboden was het de bedoeling dat het zittende Bestuur zich niet aan Den Dis zou begeven. “De tafel is voor alle leden van de W.S.V. Simon Stevin, om aan te staan, te hangen, te discussiëren of te drinken. Met uitzondering van het zittende bestuur. Dit omdat zij het hart van de vereniging naar buiten dragen, en dus moeten ‘integreren’ met de leden die nog niet aan de tafel ‘durven’ staan. Zij zijn daarmee bezig, en hebben daarmede geen tijd om aan

de tafel te hangen. Die eer verdienen zij ná het bestuursjaar.” Het Bestuur wilde geen groot logo van Detech op Den Dis laten plaatsen. Dat heeft Joop Baltussen van Detech opgelost door het jaar erna ook krukken aan onze Vereniging te schenken. Op deze krukken staat het logo van Detech wél groot, het toen nieuwe Bestuur had daar natuurlijk niet bij stilgestaan.

De pedelstaf Tijdens de eerste ALV van het 42e Bestuur, bood het 41e Bestuur middels een W.V.T.T.K. een pedelstaf aan als verenigingsgeschenk. “Bart vindt, dat een pedelstok aan drie eisen moet voldoen. Sterk, lawaai maken en schoonheid. Aan de eerste twee eisen voldoet de huidige pedelstok. Aan de laatste voldoet hij echter niet, daarom biedt Bart, namens het eenenveertigste bestuur, een pedelstok aan. Deze pedelstok is echter nog niet klaar. Dit heeft als gevolg, dat hij

Simon Ster 48.4 | Van vroeger | Mei 2017

nog niet op de constitutieborrel van het tweeënveertigste gebruikt kan worden.” Uiteindelijk is deze pedelstaf tijdens de 8e ALV van het 42e Bestuur geschonken. “De pedelstaf dient gehanteerd te worden door de pedel bij iedere receptieborrel van de vereniging. De pedelstaf dient vooraf en nadien con amore gepoetst te worden door een lid van het bestuur.”

Bestuurskast Het 46e Bestuur is verantwoordelijk voor de bestuurskast. Aangezien hun truien als basiskleur groen hebben, brand er bovenin deze kast ook een groen licht tijdens de openingstijden van de Simonkamer. Het Bestuur moet er zorg voor dragen dat de handvatten alleen door het Bestuur zelf beroerd worden.

Glazen en waterkan

Vitrine

De glazen en waterkan waaruit het Bestuur tijdens de ALV drinkt zijn aangeboden door het 42e Bestuur. Dit is een van de kortere ALV besluiten omtrent verenigingsgeschenken, maar hier werd al het eerste taakje toegevoegd: voor iedere ALV moet een bestuurslid de kan en glazen poetsen tot ze blinken.

De vitrine aangeboden door het 47e Bestuur is een voorbeeld van een geschenk dat uit onze Vereniging is verdwenen. Gelukkig voor mij, want het was aan de Commissaris Externe Betrekkingen deze schoon te houden en de glazen schuifdeuren met liefde en Glassex te reinigen. Het doel van deze vitrines was het uitstallen van zaken met historische waarde voor de Vereniging.

Jan! Vroeger moeten buitenborrels lastig zijn geweest tot het 48e Bestuur de mobiele tap ‘Jan!’ cadeau deed. Elk even verenigingsjaar, dus ook dit jaar, moeten de houten onderdelen gelakt worden. In het 59e Verenigingsjaar is een bestuurslid van het 48e met een ander oud-bestuurslid getrouwd. Toen heeft het 59e Bestuur zelfs met ‘Jan!’ getapt tijdens de festiviteit.

De deur Op dit moment staat er alleen het plaatje met “Scherp aan de wind’ in de Simonkamer. Dit plaatje zat vroeger bevestigd aan de deels roestvaststalen deur die het 49e Bestuur ons heeft geschonken. Toen de Simonkamer van plek is veranderd, kon de deur helaas niet mee. Dit is dus ook een verenigingsgeschenk dat verloren is gegaan.

Gert

Spreekgestoelte Tijdens een ALV wordt nog al eens “lampje” geroepen. Het 43e Bestuur heeft bepaald dat wanneer er achter het door hun geschonken spreekgestoelte gesproken wordt, het lampje aan moet. Daarnaast moet het spreekgestoelte met minstens drie man vervoerd worden.

Zithoek Dankzij het 44e Bestuur beschikken we in De Weeghconst over een plek om onderuitgezakt te zitten. Zij waren verantwoordelijk voor het tafeltje en de inmiddels vervangen luie stoelen.

Dit jaar had ik als Commissaris Externe Betrekkingen het genoegen om de pakkenkast, ‘Gert,’ te mogen lakken. In de door het 50e Bestuur aangeboden kast dienen ook de Bestuursdassen zichtbaar te liggen wanneer deze niet gedragen worden. Net als bij de Bestuurskast mogen de handvatten alleen beroerd worden door het 50e en het zittende Bestuur. Bovenop Gert mogen er geen goederen geplaatst worden, dat is oneerbiedig. Al gaat ook het gerucht dit slechts een smoesje omdat de kast misschien wat structureel integerder gemaakt had kunnen worden.

Jean-Pierre Over het geschenk van het 51e Bestuur is afgelopen jaren veel te doen geweest. Gelukkig is Jean-Pierre de bakbrommer inmiddels bijna weer in werkende staat. Voor het bestijgen van JP dient het

De balie Alle Onderwijscommissarissen moeten het 45e Bestuur toch wel dankbaar zijn. Dit Bestuur heeft namelijk de balie en daarmee ook het aquarium geschonken. De Onderwijscommissaris is dan ook verantwoordelijk voor de vissen en moet zorgen dat er minstens negen in de balie rondzwemmen.

zadel vol overgave gekust te worden, men gaat niet zomaar met een verenigingsgeschenk aan de haal! De taakjes voor de Commissaris Externe Betrekkingen houden niet op, want die moet het messing logo op de voorkant poetsen op de dag van elke ALV waarop een financieel kwartaalverslag gepresenteerd wordt.

die bestaat uit de Biljartlampen en de balk boven de pooltafel in De Weeghconst. Aan dit geschenk is geen functiegebonden taak toegevoegd, echter dient het wel in goede staat te verkeren en bij het niet naar behoren functioneren van een TL-buis dient één persoon van zowel het 55e als 56e Bestuur ingelicht te worden.

Cees Niet alleen de Commissaris Externe Betrekkingen krijgt gelukkig taakjes. de Zeilwagencommissaris is belast met het eenmaal per jaar poetsen van ‘Cees’ met RVS poets. ‘Cees’ is de barbecue aangeboden door het 52e Bestuur van de W.S.V.

René Diederik Jan Willem In de hoek van De Weeghconst staat nog altijd ‘Diederik Jan Willem.’ Onlangs is hier zelfs het houtblok van omgedraaid. Sinds dit geschenk van het 53e Bestuur kunnen we dan ook het spel spijkermeppen spelen. Eindelijk dan ook een taakje voor de Voorzitter, deze dient tweemaandelijks het messing van ‘Diederik Jan Willem’ te poetsen. Dit messing is er afgevallen en aan het spelregelbord bevestigd. De Vice-Voorzitter is er voor verantwoordelijk dat het messing van spelregelbord zelf gepoetst wordt.

Je moeder Bij Coolblue hebben ze sinds kort een vergaderruimte die ‘Je moeder’ heet. Wij waren echter eerder zo origineel iets hier naar te vernoemen. De kast in de Simonkamer aangeboden door het 54e Bestuur draagt dezelfde naam. Op de eerste werkdag ná Moederdag moet er dan ook een bosje bloemen op de kast staan. De Secretaris is er verantwoordelijk voor dat de papiervoorraad in de lades op peil blijft.

Bakkie Het 55e en het 56e Bestuur hebben samen een verenigingsgeschenk aangeboden, namelijk ‘Bakkie.’ ‘Bakkie’ is de contraptie

Het nieuwste verenigingsgeschenk is van het 58e Bestuur: ‘René.’ ‘René’ omvat de kist en bijbehorende klapstoelen. In ieder oneven Bestuursjaar moet de Onderwijscommissaris ‘René’ en zijn stoelen respectievelijk beitsen en lakken. Het 58e Bestuur heeft echter ook zelf wat verantwoordelijkheid genomen. Als de zittingen versleten dreigen te raken, dan zal na inlichting het 58e Bestuur voor een oplossing zorgen.

De Lullo’s Tijdens afgelopen ALV heeft ook het 57e Bestuur haar verenigingsgeschenk gepresenteerd: Lederen mappen met een bijbehorende standaard. Deze mappen zijn bedoeld voor het ter inzage leggen van de voor de Vereniging relevante stukken. De mappen dienen eenmaal per jaar door het aankomend Bestuur gepoetst te worden met donkerblauwe lederpoets én overtuiging. Inmiddels is het 59e Bestuur ook al bezig met hun geschenk heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Wat het gaat worden is nog de vraag, maar een ding is zeker: het logo van Detech zal er wederom op te vinden zijn!

Tussen Kunst en Kits! +++ Simon langs de lijn DJ MelleauxLuister +++ Sound of dag Simon +++ klijn elke Raesend gemeeng +++ Mega Top 60 +++ in de lustrumweek Het hoorspel +++ Raad het geluid! tot Raad 23:00de sjaars Phoenix van hours8:00+++ +++ Olafs oude hitjes +++ Hooglugt in de trein +++ Studio Watertoren +++ Raad de sjaars +++ Livemuziek Openingsfeest Idiote prijsvragen +++ Live radiolezingen Vraag een liedje aan via de knipbonnen +++ Praat mee met de berichtenbalk +++ Live stream met wel vijf camera’s harpsleutel +++ idiote prijsvragen +++ har Dino Dinsdag Mokums mekkeren +++ “Draaien jullie ook iets anders dan BLOF?” bel.simonstev.in via je smartphone inbellen +++ Slechtemoppenman Koen +++ 16u limericks +++ het sTAUte uur Niek over de rooije +++ heph Firehits

S IMON S TEVIN

O NZE VERENIGING IS GENOEMD NAAR S IMON S TEVIN B R U G G H E L I N C K , D E E E R S T E ‘ W E R K T U I G K U N D I G E ’. H I J L E E F D E VA N 1548 TOT 1620. S I M O N S T E V I N K A N WORDEN GEZIEN ALS IEMAND DIE DE WERKTUIGB O U W K U N D E G E S TA LT E H E E F T G E G E V E N . N E T A L S D E H U I D I G E W E R K T U I G B O U W WA S S I M O N S T E V I N E R G B R E E D G E O R I Ë N T E E R D , ZO B E W E E S H I J D AT K R AC H T E E N V E C TO R I S M E T Z I J N C LO OTC R A N S B E W I J S . D E C LO OT E N C R A N S I S D A N O O K H E T LO G O VA N O N Z E V E R E N I G I N G . S I M O N S T E V I N W O R D T VA A K G E A S S O C I E E R D M E T D E Z E I LWAG E N , E E N VA N Z I J N B E R O E M D S T E U I T V I N D I N G E N . D E Z E KO N E E N S N E L H E I D VA N 40 K M / H B E R E I K E N , WAT O N T Z E T T E N D S N E L WA S I N D I E T I J D . D AARNAAST HEBBEN WE AAN S IMON S TEVIN VEEL N E D E R L A N D S E W O O R D E N T E D A N K E N , ZOA L S W I S K U N D E ( W I S CO N S T ) E N “ I N H E T O N E I N D I G E ”. DE

NAAM

JAAR

S IM

D OOR E STHER

VAN DER

MON A

& S JORS

VAN

S TEVIN

A DRICHEM

D E V ERENIGING

O NZE VERENIGING TELT ROND DE 1400 LEDEN . Z O ’ N 150 LEDEN ZIJN ACTIEF IN DE ONGE VEER 25 COMMISSIES . E R BESTAAN COMMISSIES IN VELE VORMEN , ZOALS DE TAPCOMMISSIE EN DE O PLEIDINGSCOMMISSIE . H ET BESTUUR EN DE COMMISSIES ORGANISEREN VEEL VERSCHILLENDE ACTIVITEITEN , VAN WATERSKIËN TOT VERRE REIZEN EN VAN LEZINGEN TOT BORRELS IN ONZE KROEG ER VOOR

D E W EEEGHCONST . D EZE DIVERSITEIT ZORGT DAT S IMON S TE VIN EEN VAN DE MEEST ACTIE VE VERENIGINGEN VAN E INDHOVEN IS .

Archaïsme: Simon Ster

Zo ging het vroeger

W.S.V. Simon Stevin kent vele tradities, maar deze zijn ook eens ontstaan! Bart Verhaegh en Sjors van Adrichem duiken de archieven in en zoeken uit waar onze gebruiken nu eigenlijk vandaan komen. Tegenwoordig wordt informatie veelal verspreid via internetkanalen zoals Facebook, maar in de jonge jaren van Simon Stevin was er één centraal communicatiemiddel om de W-studenten te vertellen wat er gaande was; de Simon Ster natuurlijk!

Sjors van Adrichem & Bart Verhaegh Simon Ster bestond niet meteen bij de oprichting van W.S.V. Simon Stevin. Het

De strandzeilwagen was toen al een bekend kenmerk van Simon Stevin en het

duurde maar liefst twaalf jaar voordat de eerste uitgave van het verenigings-

zal dan ook niet verbazen dat vanaf de eerste editie op de kaft van elke uitgave

blad uitkwam. We weten dan ook maar weinig over de eerste jaren van onze

een handgetekende zeilwagen getekend stond, met als wagenrijder een gek

Vereniging, buiten de notulen van de Algemene Leden Vergaderingen en de

getekend mormel, toen ook wel bekend als het Si-monster. Het kost weinig

jaarverslagen, mochten die al te vinden zijn. Het was in 1969 voor het eerst

inlevingsvermogen om te bedenken hoe dit verbasterde tot hoe wij het blad

dat de secretaresses van de Faculteit Werktuigbouwkunde de typmachines bij

tegenwoordig noemen.

elkaar zetten voor het publiceren van nieuwsberichten van met name hoogleraren en hun vakgroepen, maar tevens werden excursieverslagen, zeilwagen-

Pareltjes

nieuwsberichten, activiteitenaankondigingen en technische-kennisartikelen

Naast een rijke historie, kent 48 jaar Simon Ster natuurlijk ook vele verborgen

gepubliceerd. Drukwerk was in die tijd erg duur en digitale middelen waren

schatten over wat er in die tijd zich allemaal heeft voltrokken. Enkele artikelen

haast niet aanwezig. Daarom werd de Simon Ster met de hand getypt, plaatjes

willen we niet achterhouden. Denk hierbij aan de manier van leden binnen

getekend en met de tape ingeplakt en het geheel met kopieermachines gedu-

halen of het moment dat een Simonkampopdracht zo goed gelukt is dat John

pliceerd. De dames die dit werk voor Simon Stevin deden, werden dan ook elke

Bernard het weerbericht van het RTL acht-uur-journaal presenteerde met een

editie genoemd.

echte Simon-stropdas. Ook kan menig lezer (denken wij) genieten van het pamflet waarmee aangespoord werd om toch echt lid te worden van onze Vereniging: “Ja, ik ben geïnteresseerd in de maatschappij, waarin ik over enkele jaren moet leven, en geef mij op als lid van Simon Stevin.”

Simon Ster 48.4 | Van vroeger | Mei 2017

geïntroduceerd, in diezelfde jaargang namelijk. Het 5e lustrum voor de Simon Ster was reden genoeg om de huisstijl te veranderen, de kaft sierde zich met een pagina vullende afbeelding zonder omringend kader. De eerste full-colour kaft en daarmee andere huisstijl heeft bij jaargang 27 haar intrede gedaan bij een themanummer over computers. Tevens is dit de jaargang de Simon Ster niet langer geniet werd, maar genaaid gebonden. Het negende lustrum van de W.S.V. ( jaargang 34) heeft de huisstijl wederom een update ondergaan. Bovenin de hoek heeft de Clootcrans haar intrede gedaan, samen met een meer aandachtstrekkende titel. De huidige stijl, waar ieder nu bekend mee is, is aangekocht in het 50ste verenigingsjaar en ontwikkelt door een externe vormgever. Of het weer eens tijd wordt voor een nieuwe look? Daar laten wij ons niet over uit!

Sterrenhoek De Sterrenhoek is al ouder dan je misschien zou denken. Al in de eerste jaren van het huisorgaan verscheen ‘Sterrehoek’: een serie weetjes gepubliceerd over onder andere de faculteit en de vereniging. Haal je niets raars in je hoofd: dit waren keurige trivia zoals “de prijsvraag was een daverend succes” of “is een cloot een bal?”. Door de jaren heen is dit nogal verbasterd naar het ordinair plaatsen van roddels en uit het verband gerukte frases die al dan niet anonieme betrokkenen doet blozen. Waarom de rubriek zo genoemd is, vergt niet veel verbeelding als men de tekst leest bij de eerste Sterrehoek.

Huisstijl Met de introductie van computers binnen de faculteit, konden met software als Corel Ventura en Adobe Pagemaker grote stappen worden gezet. Het was dan ook met editie 21.1 dat de Simon Ster niet langer werd gekopieerd, maar werd gedrukt met offset-techniek. De enige noemenswaardige veranderingen van de huisstijl voor deze revolutie, is dat de kaft op geel (en later blauw of rood) papier werd gekopieerd. Sinds toen heeft het huisorgaan vele stijlen gekend. Toen er eenmaal gedrukt werd, is het gebruik van een steunkleur al snel

GDI: SubmarineSubtitel Titel By Cornelis Drebbel; wizard of the 17 century th

As luck would have the first lustrum edition of the GDI coincides with the issue of the Simon Ster that is dedicated to the 12th Lustrum of Simon Stevin. To celebrate this remarkable fact it would be no more than fitting to take a closer a look at an invention also celebrating a milestone: the submarine. Bas Raes Nevertheless, the creation of the submarine dates back a little bit further than the Mechanical Engineering study association, namely 400 years! It might come as no surprise that the idea for a submarine stems from a Dutchman, the inventor Cornelis Drebbel. It might however be a surprise that he did not build this in the Netherlands, but in England; a rival of the Netherlands at the time. The first account of a working submarine is from London, where it traversed the river Thames. According to records, thousands of people have undertaken a trip by the submarine and even King James I joined to check the safety of the machine himself.

Making a submarine in the 17th century It might be interesting to express once again the years in which Cornelis Drebbel build this first submarine: 1617!1 At this time ships were built from wood and relied on wind energy to be pro-

pelled. Therefore building a submarine was a huge achievement, considering the limited resources. Fortunately Drebbel was a profound mechanic and alchemist who came up with some clever solutions (see his text box). Construction The design of Drebbel resembled a rowing boat with raised sides which was closed off at the top of the boat, therefore creating a complete hull. Structurally, the submarine consisted of a wooden frame that was spanned with leather and lubricated with pork fat. The submarine was propelled by human power, up to twelve An exact year is hard to give due to limited recordkeeping at that time. Fact is that Drebbel was at the English court from 1613 onwards and that accounts about the submarines are from a few years later. 1

Simon Ster 48.4 | Van vroeger | Mei 2017

Cornelis Drebbel Apart from his invention of the submarine Cornelis Drebbel was a man of great renown. Being born in Alkmaar in 1572 he grew up in a well-off family. Despite not following any formal education he worked as assistant for an engraver and chemist, where he learned the skills that enabled him doing his inventions. Arguably his most well-known invention was a clock that was driven by differences in temperature and pressure, caused by a fluid that heated up and cooled down. At the time it was called a ‘perpetuum mobile’, because it never needed to be winded up. His work delivered Drebbel the reputation of being a wizard and he got to work at the courts of both the English and Bohemian (modern-day Czech) kings. During his time at the English court he was visited by Constantijn Huygens (the famous Dutch writer) who described him as follows: In appearance he is a Dutch farmer, but his learned talk is reminiscent of the sages of Samos and Sicily. To illustrate the signifance of Drebbel’s work, here follows a concise list of the things that Drebbel accomplished during his life: • A furnace of which the temperature could be regulated. • Automatic music instruments (solar-powered). • A piping system to pump water to whatever desired level. • Vastly improving microscopes and telescopes.

oarsmen, with each rower handling an oar. The holes through which these oars came out of the boat, were made waterproof by an extra piece of leather. Keep breathing A considerable challenge for such a design, and in fact any submarine, is oxygen. The oxygen reserve in the submarine depletes with people inside, especially when they are performing heavy work, like rowing. The design impeded the option to create some kind of snorkel to refresh the air inside, so Drebbel had to come up with another solution. As a practitioner of alchemy (or chemistry as it is called today) he came up with a device to capture carbon dioxide and create new oxygen. The exact process is unfortunately not known, as the alchemists tended to keep their ideas a secret. A possible method he might have used is to heat up salpeter in a metal pan, a process that releases oxygen. To make this all slightly more astonishing: the existence of oxygen was discovered only 156 years later.

Results In total three submarines were constructed, each being slightly bigger, of which the third one worked properly. It was propelled by twelve oars men and could house up to sixteen passengers. That model measured around 5 meters in length. Despite rigorous testing, the English navy never made use of the submarine, perhaps a chance considering the later Anglo-Dutch wars.

The first victim Although Drebbel’s invention worked, there followed many years without development or application of submarines. To a large extent this was due to the fact that naval commanders didn’t recognize the potential of submarines. It wasn’t until 1776, during the American Liberation War, that a vessel called the ‘Turtle’ attempted to plant a mine to a British battleship. Despite the attack being a failure, this was the first use of an underwater vessel for warfare. The first submarine to successfully sink an enemy vessel was the Hunley, in the course of the next major American conflict: the American Civil War. It sunk a Union ship by ramming it with a charge mounted on a long beam that was detonated by pulling a rope. The same blast probably also damaged the Hunley, causing it to sink as well. The Hunley already beard resemblance to the submarines of modern day. Current technique Aside from this first pioneers, it would take until the First and Second World War before the submarines became an integral part of warfare. Especially in the WO2 the German U-boats were a weapon feared by the Allies (for more information, see Simon Ster issue 45.3). After the German defeat, both the Americans and Soviets confiscated the U-boats as a start for their own submarine programs. With the introduction of nuclear power, submarines became able to remain underwater for a virtually unlimited amount of time. For instance, the American Navy continuously has submarines in operation, loaded with (nuclear armed) cruise missiles, to strike if the need arises. Finally, do remember that it was a Dutchman that made the first submarine 400 years ago.

Wie is de WAS?Een interview met de Alumnistichting van de W.S.V. Op een zonnige donderdagmiddag nemen twee bestuursleden, Caroline Balemans en Sandra Kleinendorst, van de Werktuigkundige Alumni Stichting Simon Stevin (WAS) plaats langs de groene loper. De reden hiervoor is dit interview waarin zij toelichten wie zij zijn en wat ze doen.

Sef Achten

Wie is de WAS? “Wij zijn de WAS” antwoordt Caroline. Vervolgens lichten zij en Sandra toe dat de stichting bestaat uit een bestuur van drie personen. De bovengenoemden, die respectievelijk de voorzitter en de penningmeester zijn, vormen samen met Tom Schenkels, die de functie van secretaris vervult, het bestuur. Zoals menig actief lid weet, zijn dit allen oud-bestuurders van W.S.V. Simon Stevin. Sinds een aantal jaar zijn zij ingenieurs en zijn ze dus buitengewone leden van de Vereniging. De stichting zelf bestaat voor de alumni van Simon Stevin; dit is dus iedereen die ooit actief lid is geweest bij Simon Stevin. En wat doet de WAS dan? “We organiseren twee keer per jaar een activiteit voor de alumni”, aldus Caroline. “Een daarvan is een borrel, de andere is een wat grotere activiteit die vaak in samenwerking met studenten wordt georganiseerd.” Daartussen doet het bestuur ook nog andere dingen. Zo is het een belangrijke taak van het bestuur om het

ledenbestand up-to-date te houden. Althans, ‘ledenbestand’: Officieel heeft een stichting geen leden en zijn de alumni aangesloten bij de WAS dus ‘sympathisanten’ en worden gegevens zoals e-mailadressen bijgehouden op een ‘interesselijst’, maar voor het gemak wordt er toch gesproken van ‘leden’ en een ‘ledenbestand’. Sandra: “Het ledenbestand bijhouden heeft in het begin best wel veel tijd gekost, omdat dat heel erg achter liep. Heel veel emailadressen klopten niet en het is nog steeds heel lastig om dat helemaal op peil te krijgen. Dus we hebben actief op Facebook mensen benaderd, tot een generatie of tien terug, om e-mailadressen te vragen. Tot ongeveer die generatie kenden wij ook nog wel mensen, dus is het benaderen op Facebook makkelijk. Nog verder terug hebben veel mensen ook geen Facebook, dus is het lastig om met ze in contact te komen.” Daarnaast wordt het ledenbestand aangevuld door de lijst afgestuurden met de lijst van actieve leden van Simon Stevin te vergelijken. Wanneer je dus net bent afgestudeerd en ooit actief lid bent geweest kan je binnenkort een mailtje ontvangen.

Simon Ster 48.4 | Van vroeger | Mei 2017

Jullie zoeken onder andere mensen op via Facebook. Is het niet juist door dit soort platforms, zoals Facebook en LinkedIn, dat de WAS achterhaald is? Caroline: “Ja en nee. Natuurlijk vinden mensen elkaar tegenwoordig sneller via social media, maar het wordt ook gewaardeerd dat iemand het voortouw neemt in het organiseren van contact tussen vrienden van vroeger.” Sandra vult hierop aan dat mensen het ook nog steeds gewoon leuk vinden om elkaar in het echt te ontmoeten. Caroline beaamt dit: “Natuurlijk kan je via social media wel makkelijk contact hebben met elkaar. Maar om je oud commissiegenoten daadwerkelijk weer eens te zien en te spreken, daarvoor moeten gewoon mensen opstaan die zeggen: ‘Hé, dat gaan we organiseren’”. Ook merken Sandra en Caroline dat het gebruik van social media onder werkenden minder populair is dan bij studenten. LinkedIn is meer werkgerelateerd en bij Facebook blijft het vaak bij een ‘like’. Voor een goed gesprek moeten mensen elkaar toch blijven opzoeken. Daarom verwachten ze niet dat social media hun activiteiten overbodig maakt. Dan ben je dus ‘lid’, wat voor activiteiten kan ik verwachten van de WAS? Initieel organiseert de WAS voornamelijk borrels en één keer per jaar de reünie. “Wij zijn sowieso de gezelligheidsclub” aldus Caroline. “Daar komt ook het verschil met de WIE (Werktuigbouwkundige Ingenieurs Eindhoven, de algemene alumnivereniging van de faculteit Werktuigbouwkunde) naar voren. Wij zijn eigenlijk voor het gezellig onderhouden van een vriendenclub die voort is gekomen uit de Studievereniging, dat is voornamelijk onze visie. En de WIE is meer voor alle afgestuurde werktuigbouwkundige ingenieurs van Eindhoven” Sandra haakt hierop in: “En zij organiseren ook vooral meer zakelijke netwerkactiviteiten, zoals lezingen en bedrijfsbezoeken. Daarvoor moet je bij de WIE zijn.”

Hoe zien jullie de WAS over een aantal jaar? Caroline: “We hebben een visie dat mensen met ambitie ons overnemen en dat zij doorgaan met het organiseren van toffe dingen zodat onze legacy behouden blijft” Zelf denken ze dat er niet heel veel aan de visie van de WAS veranderd moet worden. Wel zien ze mogelijkheden om netwerkactiviteiten of meer samen met studenten te organiseren, zodat het contact tussen alumni en student beter wordt. Sandra: “We zitten niet helemaal vastgeroest in ons huidige idee maar we kijken wel of er genoeg animo is voor dat soort dingen. Ons nummer één doel is het samenbrengen van oude vriendengroepen.” Wat zijn jullie verwachtingen voor de Lustrumreünie? Sandra: “Het is deze keer wel wat anders dan eerdere reünies. Er zit een spectaculaire activiteit bij, we hopen dat veel mensen dat leuk zullen vinden en daarop afkomen. En wat ook anders is deze keer is dat de partners en er ook kinderen mee mogen komen.” Waarom is het normaal niet zo dat partners mee mogen komen? “We hebben het speciaal op dit moment gedaan omdat het het lustrum is en we wilden dus extra groot uitpakken met een compleet middagprogramma. Maar normaal gesprokken gaat het ons om dat je je vrienden van vroeger kunt spreken en dat het studentikoze sfeertje er weer is. Omdat het nu een grotere happening is kan iedereen zijn of haar partner meenemen om te laten zien hoe tof het nu is en vroeger was [woordgrap haha].”

En hebben jullie wel of niet de ambitie om op dit vlak van netwerken in te spelen? Sandra: “Jawel, we hebben er over nagedacht om ook lezingen te organiseren, maar wel altijd in combinatie met een gezellige borrel achteraf. Maar het is wel belangrijk dat hiervoor genoeg animo is.” Ook is de frequentie waarop dingen worden georganiseerd erg belangrijk. Caroline: “Wij hebben na een vrij lange pauze van activiteiten de draad weer opgepakt, toen kwamen er veel mensen en was iedereen erg enthousiast, hartstikke leuk. Bij de volgende activiteit waren mensen nog steeds enthousiast, maar was het al wel minder speciaal. Dan hebben ze elkaar een half jaar geleden toch al gezien. Op een of andere manier lijkt het in het burgerlijk leven toch op dat wanneer je iemand een half jaar geleden hebt gesproken dat het dan gisteren was.” Je maakt dus gewoon niet meer zoveel mee als burger? Caroline: “Dat zijn jouw woorden, dat ga ik niet beamen!”

Contents

Smile of Science 90. Simondata 92. Staut 94. Wervingsdagen 96. Solar Team 97. Interview ASML 98. Herman de Soepketel 100. Interview Stork 102. Maak je eigen vestje 104. Crafting Course 106. Profiel: BMW i8 110. Shell Moerdijk 113. Vuur maken 114. Druk, druk, druk! 116. Koken met de KookCie 119. Interview ENGIE 120. Sterrenhoekjes 122. Contest 122. Planning activities May-June 123.

Authors Aakash Amul

Has Berkers

Loes van den Beuken

Daan van Boekel

Myrte van Dongen

Karlijn Fransen

Sebastiaan van Kemenade

Linus Klaassen

Eva-Britt Leliveld

Rik Lubbers

Stijn Middelhuis

Pim van Mil

Jasper Rosito

Bart Verhaegh

Dino Verhoef

Kelsey Viehmann

Melvin de Wildt

Smile of Science Sense and Nonsense in Technology

Pim van Mil

Tech

Reused rockets mission SpaceX, Elon Musk’s company, flew a reused rocket to space and back again. This is a key milestone to reducing launch costs and one day enabling people to live on other planets. This moment was fifteen years in the making for Musk. Much of the expense of space travel lies in building boosters and other equipment that is typically used once and then discarded. The reused rocket first took off and landed successfully on an autonomous drone ship bobbing in the Atlantic back in April 2016. The company has now recovered nine rockets in total, three by land and six by sea. Recovering and refurbishing the used rocket booster took SpaceX roughly four months. “I’m sort of at a loss for words,” Musk said. “It’s really a great achievement, not just for SpaceX but for the space industry as a whole and proving that something could be done that many people said was imposible.”

Tech

Space

Record breaking solar cell Solar panels made of silicon-based cells have a theoretical efficiency limit of 29 percent, but so far that number has proven elusive. Practical efficiency rates in the low-20-percent range have been considered very good for commercial solar panels. But, researchers from the Japanese chemical manufacturer Kaneka Corporation have built a solar cell with a photo conversion rate of 26,3 percent, breaking the previous record of 24,6 percent. For this record-breaking solar cell, the Kaneka researchers placed lowresistance electrodes toward the rear of the cell, which maximized the number of photons that collect inside the cell from the front. And,

Life found in meteor impact as is common on many solar cells, they coated the front of the cell with a layer of amorphous silicon and an anti-reflective layer to protect the cell’s components and collect photons more efficiently.

Miller and Urey are the people who sealed up a mixture of gases meant to model the Earth’s early atmosphere and jolted the gas with some sparks. It was an experiment that gave researchers one of the first avenues to approach the origin of life experimentally. But, not a lot came from it. A French-Czech team of researchers decided to give it another look, using a source of energy that Miller and Urey had not considered: the impact of a body arriving from space. The result? The production of all four of the bases found in RNA, a close chemical cousin to DNA and equally essential to life. The new work does not deal with the debate about how likely this sort of atmosphere would be on the early Earth. But, the key takeaway is that the research adds to the multiple plausible routes we have for producing the building blocks of RNA. It also has relevance for the prospects of finding life elsewhere. Even if the early Earth did not quite have a Miller-Urey style atmosphere, with billions of exoplanets to choose from, chances are a number of them did.

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

Science

Water from air Imagine a future in which every home has a device that pulls all the water the household needs out of the air, even in dry or desert climates, using only the power of the sun. That future may be around the corner, with the demonstration of a water harvester that uses only ambient sunlight to pull liters of water out of the air each day in conditions as low as 20 percent humidity, a level common in arid areas. The solar-powered harvester was constructed at the Massachusetts Institute of Technology using a special material - a metalorganic framework, or MOF - produced at the University of California, Berkeley. Sunlight entering through a window heats up the MOF and drives the bound water toward the condenser, which is at the temperature of the outside air. The vapor condenses as liquid water and drips into a collector. The prototype, under conditions of 20-30 percent humidity, was able to pull 2,8 liters of water from the air over a 12-hour period, using one kilogram of MOF.

Tech

What is happening with the 3.5mm jack? It is a fact that Apple always wants to surprise at his product introductions. For the iPhone 7 the manufacturer did precisely that. Because they wanted the public and the creators of accessories to be warned well in advance about a big change. Therefore, in November 2015 the first rumor that Apple wanted to delete the beloved 3.5mm jack for headsets came out. The rumor that the iPhone 7 had no 3.5mm jack, had an immediate impact on the rest of the smartphone industry. Leeco and Lenovo announced devices without the 3.5mm jack. HTC card followed after. The largest manufacturers continued to use the beloved audio jack. Samsung for example still equips all their phones with the audio jack.

Here is why: if you now plug in your headset, the audio and analog signal still come from your phone. The sound quality and volume largely depend on the phone components: the amplifier and DAC, digitalto-analog converter. Those are build into

the USB C or bluetooth headsets and thus the sound quality no longer depends on the phone you have, but on the headset you use. This offers opportunities; phones with good dac are often more expensive models, although there are exceptions.

Nevertheless, the days are numbered for the 3.5mm jack. In the long run it is probably not feasible to keep it running. The transition, however, could be taking a few years.

Simondata

Analyse van twee jaar inschrijfsysteem

In verenigingsjaar 58 vervingen we de papieren inschrijflijst door een iPad met een digitaal inschrijfsysteem. Dat is niet alleen handiger qua administratie, maar maakt het ook mogelijk om een dataanalyse te maken! Bart Verhaegh Allereest wat ruwe feitjes; er zijn 205 activiteiten in het inschrijfsysteem geregistreerd. 65 in het huidige verenigingsjaar, 93 in het 59e jaar en 47 in het 58e jaar. Daar vallen weinig conclusies uit te trekken; slechts de middelste van die drie collegejaren is volledig verlopen gebruik makend van het systeem. Gemiddeld kent een activiteit zo’n 36 deelnemers. Op basis van sleutelwoorden kunnen we de activiteiten grofweg indelen in categorieën. Activiteiten met ‘borrel’, ‘drink’, ‘sinas’ of ‘baco’ in de titel typeren vaak een biergerelateerde activiteit, terwijl ‘lecture’, ‘company presentation’ of ‘lezing’ vaak voorkomen bij –jawel– lezingen. Wil je alle sleutelwoorden zien? Een URL naar de Python-code staat op het einde van het artikel vermeld. De tabel hier rechts laat zien hoeveel plekken gemiddeld activiteiten in een categorie hebben, en hoeveel betaalde inschrijven er daadwerkelijk zijn. Enkele soorten activiteiten hebben een beperkte hoeveelheid plekken, zoals workshops of landzeilen. Dit vertaalt blijkbaar niet meteen naar een hoge bezetting van de activiteit. Een ding is duidelijk: een beetje pilsen blijft onverminderd populair bij Simon Stevin.

Spots

# of visitors

Ratio

beer_related

84%

company_pres

61%

food

40%

landyachting

75%

other

64%

other_career

77%

sports

61%

workshop

55%

Average

61%

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

De swarm plot hierboven weergeeft van elke activiteit het aantal inschrijvingen per categorie. Activiteiten kosten gemiddeld zo’n 17 euro, maar dit ligt met name zo hoog door activiteiten als de Euroreis.

Helaas kunnen we om privacyredenen niet zomaar heel onze database beschikbaar stellen, maar mocht je benieuwd zijn naar de verwerking ervan: de Python-code is te downloaden via http:// tinyurl.com/simonstats.

Een distributieplot geeft duidelijkheid:

Hier is duidelijk te zien dat verreweg de meeste activiteiten tussen de één en de zeven euro kosten. Leggen we alle activiteiten op volgorde van prijs achter elkaar en kiezen we de middelste activiteit, dan kost die zo’n vijf euro. (Dat noemen we ‘de mediaan’, mocht je dat niet weten!) Als we naar de distributie van verschillende activiteiten kijken over de tijd, zien we dat vrij weinig te zeggen valt over onze planning. Één periode schittert wel door afwezigheid van activiteiten: de zomervakantie.

Costs beer_related

€6.38

company_pres

€1.00

food

€4.86

landyachting

€55.00

other

€23.27

other_career

€2.00

sports

€7.56

workshop

€44.64

Average

€17.04

taut

De prestigieuze Formule 1

Machinebouw op het scherpst van de snede. De supercars van de Formule 1 zijn dit seizoen nog bruter geworden; coureurs krijgen krachten tot wel 6.5G te verduren! Ter vergelijking; een straaljagerpiloot ervaart krachten tot 9G. Een Formule 1-auto is een complex geheel waarbij veel technieken samen komen. Wat maakt een Formule 1 bolide nu zo snel?

Melvin de Wildt Veruit het belangrijkste aspect aan een Formule 1-auto is de aerodynamica. Enerzijds wordt gestreefd naar downforce zodat de auto aan het asfalt geplakt is en anderzijds wordt gestreefd naar een zo laag mogelijke luchtweerstand om hoge topsnelheden te kunnen bereiken. Maar met enkel een aerodynamisch geoptimaliseerde auto win je nog geen wereldbeker, het is onderdeel van een complexe machine. We lichten de meest cruciale designaspecten toe.

zichtbaar aan de achterkant, waar de luchtstroom vaak versneld wordt door gebruik van een diffuser. Een groot voordeel van een diffuser is dat het in vergelijking tot de vleugels voor veel minder luchtweerstand zorgt.

Downforce Eind jaren 60 begonnen enkele teams met vleugels te experimenteren. Inmiddels zijn ze niet meer weg te denken uit de F1. Ze werken als een omgekeerde vleugel van een vliegtuig: in plaats van lift moeten de vleugels zorgen voor een kracht naar beneden. De lucht stroomt met verschillende snelheden langs de vleugel omdat de contouren waar de lucht langs stroomt niet even lang zijn. Dit verschil in luchtsnelheid zorgt volgens de Wet van Bernoulli voor een drukverschil. Hierdoor wil de vleugel richting het gebied met de lage druk bewegen. Een moderne Formule 1-auto is in staat om 3.5G kracht aan downforce te genereren, genoeg om op hoge snelheden zelfs op de kop te kunnen rijden. De voor- en achtervleugel hebben de grootste bijdrage aan de downforce, maar leveren samen ‘slechts’ 60% van alle druk. Ook de onderkant van de auto levert een belangrijke bijdrage aan de neerwaartse kracht. Door lucht onder de auto te versnellen kan wederom de Wet van Bernoulli worden toegepast om onder de gehele auto een lagedrukgebied te creëren. Dit principe is vooral

Luchtweerstand Ieder vlakje, tot aan de helm van de coureur toe, is geoptimaliseerd om de lucht op de juiste manier over de auto heen te laten gaan. Dit komt omdat een verstoorde luchtstroom voor turbulentie zorgt, die weer voor extra weerstand zorgt en de auto afremt. Bij aerodynamica is niet de voorkant, maar de achterkant van de auto het meest belangrijk. Kijk maar naar een vallende druppel water, de meest efficiënte aerodynamische vorm. Een druppel is rond aan de voorkant en spits aan de achterkant. Als een

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

Banden Hoe geweldig de auto ook ontworpen is, alle krachten moeten nog steeds worden overgebracht door de banden. Banden zijn één van de belangrijkste factoren als het gaat over de geleverde prestatie van een auto. Voorheen konden Formule 1-teams nog kiezen tussen verschillende bandenfabrikanten, tegenwoordig is dat niet meer het geval. Toch kan het een enorm verschil uitmaken of je op gebruikte banden rijdt of op een splinternieuw setje. Per raceweekend mag er gebruik gemaakt worden van enkele vooraf bepaalde bandensets, het is hierdoor een uitdaging geworden om precies te managen wanneer je welke band gebruikt. Ga je voor de beste kwalificatieronde of bewaar je een vers setje banden voor de race? Waar een normale band zo’n 16.000 kilometer mee gaat zijn Formule 1-banden ontworpen om maar 60 tot 120 kilometer mee te gaan. Dit komt simpelweg omdat ze voor meer grip moeten zorgen, en dus wordt het rubber zo zacht mogelijk gemaakt; dit blijft makkelijker aan de weg plakken. Je kunt bij een race vaak het rubber op het circuit zien liggen, ook wel ‘marbles’ genoemd door de coureurs. De marbles liggen vooral naast de ideale racelijn en als je er overheen rijdt plakken ze aan je band. Dit kan de grip aanzienlijk verminderen. object door lucht heen beweegt ontstaat er aan de voorkant een hogedrukgebied en aan de achterkant een vacuüm. Luchtdeeltjes proberen dit op te vullen, maar de auto is ze altijd een stapje voor. De auto wordt richting het vacuüm getrokken: luchtweerstand. Minder weerstand betekent meer snelheid. Om het vacuüm achter een auto klein te houden is het belangrijk dat alle luchtstromen bij elkaar komen aan de achterkant van de auto.

Motor Zonder motor geen auto. Toch is dit onderdeel niet meer het onderdeel waarop beslist wordt wie de beste auto heeft gemaakt, het is hedendaags slechts onderdeel van een complex geheel. De monsters van de Formule 1 hebben motors van slechts 1.6 liter. Uit deze V6 weten ze zo’n 600 pk te persen, dit is zes keer meer dan de gemiddelde Fiat met eenzelfde motorinhoud. Daarnaast wordt er slim gebruik gemaakt van hitte en kinetische energie. Deze kan worden opgeslagen in het zogeheten ERS systeem. Met hitte van uitlaatgassen en het terugwinnen van kinetische energie bij het remmen zorgt dit systeem voor een extra 160 pk gedurende een deel van de ronde.

Remmen Op dit gebied lijkt een Formule 1-auto verrassend veel op de Opel Corsa van je buurman. Er wordt gebruik gemaakt van remschijven, remblokken en remklauwen. Het punt waarop het verschil wordt gemaakt is het materiaal. De remmen zijn gemaakt om extreme temperaturen tot wel 1200 graden Celsius aan te kunnen en om zo licht mogelijk te zijn. Vrijwel alle teams gebruiken daarom remschijven van carbonvezel. In de Formule 1 wordt echter geen gebruik gemaakt van een ABS antiblokkeersysteem. Het remmen moet dus door een coureur perfect aangevoeld worden. Des te lastiger omdat je banden steeds verder achteruit gaan. De coureurs moeten zich constant aanpassen aan de huidige staat van de auto.

Dit seizoen zijn de banden maar liefst 25 procent breder dan vorig seizoen, mede hierdoor kunnen de coureurs nu met enorme snelheden door de bochten crossen en zijn de G-krachten die zij ervaren zo enorm hoog.

De kaarten zijn geschud Het belooft weer een mooi F1 seizoen te worden waarin de kaarten opnieuw zijn geschud. Het lijkt erop dat Mercedes weer de beste auto heeft ontworpen, maar ook Ferrari heeft niet stilgezeten. Natuurlijk is Red Bull inmiddels ook een serieuze kandidaat en wil Nederland niets liever zien dan publiekslieveling Max Verstappen op het podium. Inhalen zou dit jaar makkelijker gaan, wat veel spektakel belooft. Tom Coronel: “De auto’s hebben meer downforce dus DRS werkt beter, inhalen is geen enkel probleem. Bovendien zijn de rechte stukken langer: ze gaan eerder op het gas en remmen later. Dat betekent dat je makkelijker kunt inhalen. Niet moeilijker, dat zeggen alleen de mensen die er geen verstand van hebben.”

Career Expo 2017 Be the rebel!

When reading this article as a mechanical engineering student there is a big chance, you have visited the Career Expo yourself. How could I know you might ask? Well, just as every year thousands of students are visiting us at the Auditorium during the Career Expo, which is awesome! This year when looking at the numbers of students, we noticed something odd. Almost 25% of all students that visited this year’s studies Mechanical Engineering, and indeed Mechanical Engineering is quite a big faculty, but not big enough for this numbers to make sense. It left us amazed.

Was it all because of Tim? After more than a month of spending hours and hours on recounting, going through statistics, and evaluating, we still have no clue what it is that inspired you to pass by and delight us with your visit. Could it be because of the opening presentation, given by Jamie Hyneman, the fact that 75% of all companies visiting were interested in Mechanical Engineering students? Or maybe it was the coincidence that a lot of you were at Auditorium anyway, to follow lectures. How convincing this all might sound, it didn’t feel like it was it. To come up with a grounded explanation for your massive appearance at the Career Expo, I have been looking to our promotional campaign when it suddenly hit me. Me and my partner in crime, Theo, chose to use one picture and place this picture on almost all the promotion materials. For all of you who haven’t been at university the weeks before the Career Expo, the one in the picture was Tim Jansen, former External Relations at the board of Simon Stevin. He was everywhere, on booklets, posters, banners, goodiebags, flags, flyers, and even on napkins. For all of you who missed it, but do feel the desire to wipe your mouth with Tim’s head, he probably has some napkins left. It was great, that we were able to use Tim’s picture throughout our promotional campaign, it might be the reason that we have had more visitors than ever at the Career Expo, and even though it’s still a guess, it is the only indication for the great increase of mechanical Engineering students. So, based on this, next year you might see your current External Relations, Daan all around Gemini.

Jamie Hyneman – A Chairman’s perspective

Myrte van Dongen

You have surprised us by showing up in such big numbers, but we were able to surprise many of you with our first guest speaker, the one and only Jamie Hyneman from MythBusters. Instead of giving a summary of the lecture and telling you how awesome it was, which, even if I wanted to, I couldn’t because I simply wasn’t there, you should hear our chairman’s story of how he experienced Jamie Hyneman’s sudden visit. Cengizhan (Chairman): It all started a few months ago when discussing which guest speakers to ask for the Career Expo, when one of my boardmembers mumbled, why don’t you contact Jamie Hyneman? That would be cool! After a few seconds of silence someone responded with; yeahh! why not? you could just try, right? So after a few tense weeks he responded with a simple, “It is not out of the question, I have wanted to visit the Netherlands anyway”. And there he was, after a few months of contact through email I was finally able to shake his hand. Right at that moment, all I wanted to do was shout out loud how awesome it was that I was having a chat with the Jamie Hyneman, However, I decided that wouldn’t look professional so I just asked whether he have had a nice flight. If you didn’t notice, I’m a huge MythBusters fan, and getting Jamie Hyneman to speak at our biggest event was amazing. Full summary of Hyneman’s presentation: http://tiny.cc/hyneman

Solar Team

Productie in volle gang!

In de vorige Simon Ster werd verteld dat we bezig waren met de voorbereidingen voor de fase waarin onze gezinsauto op zonne-energie wordt geproduceerd. Inmiddels zijn we zo ver: onze productie is in volle gang! Karlijn Fransen Een deel van het team woont tijdelijk in Emmeloord om daar de monocoque te produceren. De productie hiervan vindt plaats door twee zijpanelen, een dakpaneel, een bodempaneel en een rolkooi los te fabriceren en deze delen later samen te voegen. De losse delen worden geproduceerd met behulp van mallen; in deze mallen worden lagen prepregs gelegd die uiteindelijk samen een paneel gaan vormen. Een prepreg is een samengesteld weefsel van (in ons geval voornamelijk carbon-)vezels en hars. Carbonvezels zijn zeer sterk en stijf in de lengterichting; maar loodrecht op de lengterichting bieden ze vrijwel geen sterkte of stijfheid. De oriëntatie van die vezels is dus erg van belang; je wilt dat de vezels zo zijn georiënteerd dat de lengterichting overeenkomt met de richting waarin de grootste krachten lopen. Omdat de auto verschillende loadcases moet kunnen weerstaan, kunnen we niet simpelweg op elk stuk de vezels in één richting laten lopen. Vaak hebben we in meerdere richtingen sterkte en stijfheid nodig, en dus leggen we meerdere lagen prepregs over elkaar heen waarin de vezels steeds in andere richtingen zijn georiënteerd. Vaak heb je voor een belasting in het vlak niet veel lagen prepregs nodig om de gewilde sterkte en/ of stijfheid te bereiken. Echter wil je voor een belasting uit het vlak juist gebruik maken van een dikker pakket prepregs (ook wel laminaat genoemd) om weerstand te bieden tegen buiging. Op sommige plekken in de auto maken we daarom gebruik van een zogenaamde ‘sandwich structuur’: hierbij worden de lagen prepregs in het midden gescheiden door een ‘core’. Die core kan bijvoorbeeld een schuimen plaat zijn of een aluminium honingraat structuur. Zo kunnen we op een lichte manier goede weerstand bieden tegen belastingen in en uit het vlak.

prepregs en stukken core in de juiste vormen en het leggen van de prepregs (wat we ook wel ‘lamineren’ noemen) en de core in de mal. Tijdens het lamineren is het van belang dat alle lagen strak in de mal en strak op elkaar liggen. Om de kwaliteit van het laminaat zo hoog mogelijk te krijgen moet er zo min mogelijk lucht tussen de lagen zitten. Om dit te bewerkstelligen ‘debulken’ we om de paar lagen prepregs die we leggen. Dit houdt in dat we een vacuümzak bouwen om het product heen en het geheel onder vacuüm zetten. Een groot deel van de lucht tussen de lagen wordt er dan uitgezogen. Ook als alle lagen zijn gelegd brengen we het product onder vacuüm. Het gaat dan de oven in waar de hars (die in de lagen prepregs zit) gaat vloeien en uiteindelijk uithardt. Daarna kan het paneel worden gelost uit de mal. Inmiddels hebben we op deze manier het bodempaneel, het dakpaneel en een zijpaneel van de auto geproduceerd. Het bodempaneel vereist helaas nog wat herstelwerkzaamheden omdat het lossen van het paneel niet helemaal goed is gegaan. Gelukkig hebben we het dakpaneel en het zijpaneel wel op een goede manier uit de mal gekregen, dus het vertrouwen in het produceren van de overige panelen is er. Als alle panelen geproduceerd zijn zullen we de monocoque assembleren. Daarna kunnen we beginnen met het inbouwen van andere onderdelen, zoals de ophanging, het stuursysteem, het remsysteem, het zonnepaneel en allerlei elektro componenten. Omdat de auto zelf dan de meeste kritieke resource is, zullen we gaan werken in ploegendiensten om te zorgen dat alles op tijd in de auto zit: in week 25 willen we namelijk onze auto presenteren aan de rest van de wereld. Ben je benieuwd of dat gaat lukken? Lees het in de volgende Simon Ster of, nog leuker, kom kijken bij onze autopresentatie in de week van 19 juni!

Tijdens het ontwerpproces is voor elk paneel bepaald hoeveel lagen er in elk gebied moeten komen te liggen, wat de oriëntatie van die lagen moet zijn en waar core moet komen te liggen. Zodra de mallen arriveerden konden we dus beginnen met het voorbewerken van de mallen (schuren en coaten), het knippen van de

Interview ASML

Bart Wijnen

There are hundreds of companies where you can end up after studying mechanical engineering. However, it is not an easy task to find an employer that really suits you. We were welcomed at ASML’s headquarters by Bart Wijnen, a recent mechanical engineering graduate, to give us insight into his activities at ASML.

Aakash Amul & Has Berkers Bart is 25 years old and lives in Bladel, which is close to Eindhoven. He completed his bachelor’s degree in mechanical engineering at the Fontys in Eindhoven. He did his bachelor’s graduation project on doing a feasibility study for positioning fuel plates in a highly radioactive environment at Tegema Group. After his premaster at the TU/e, he continued with a master in Mechanical Engineering in the Mechanics of Materials group under Professor Geers. During his master, he did an international internship at CalPoly (San Luis Obispo, CA). He designed an athletic shoe midsole material testing machine in cooperation with Nike Shoes. After designing the concept and calculating the stresses in the machine, a demonstration model was made with the use

of rapid prototyping to show the concept to Nike. Afterwards, he started his graduation project at ASML, in the Development & Engineering group (D&E). He wanted to have some challenging experience at ASML and he wanted to explore working for a big high-tech company. Besides, there was a nice opportunity at ASML that was very interesting for Bart, his graduation professor also found it very interesting and approved Bart to continue his graduation project there. He did his research on investigating potting materials for the electromagnetic actuators used in ASML’s machines. Via several experiments and analyses, he developed a material model for both the bulk as the interface properties. He had to go into the clean room and do tests every day to see how the material behaves, especially under the extreme conditions of an ASML machines. He did this for 9 months before he graduated in January last year. During his graduation at ASML, he also discussed his plans with HR and told about his career plans within ASML. He was clear in explaining that D&E is not really what he wanted to continue in his professional career. What he missed in D&E is the complete picture how an ASML machine is actually used at the customer factories. Then HR came up with a vacancy in the customer support (CS) group. This vacancy suited Bart very well and he is currently working in the customer support application group, with productivity as competency. In CS he helps customers improving their process for producing microchips and acts as a mediator between the research team and customers worldwide.

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

for ASML machines at a customer in Taiwan. What impressed him was to work with the local ASML team and customer, as it really helped him in gaining knowledge from customer applications. He was enthusiastic to travel around the world for ASML and was also excited to experience a different work culture, as in general the work culture in Asia is totally different from that in the Netherlands. This difference in culture and the language barrier is one reason that at every customer, ASML also has local teams. They will talk to the customer every day, and CS in Veldhoven will help the local team if they have questions or if they need trainings. Bart is not directly in front of the customer most of the time, but he helps the local team.

Do you need in-depth technical knowledge to understand what the customer needs? He told that you don’t need to know in-depth how the machine is developed. What you need to know is the machine principle and its functions. For example: how the silicon wafer is fed into the machine (life of a wafer), what kind of measurements are needed, what kind of steps are needed, etc. Sometimes when the problem is out of his scope, he goes to the D&E team and they will help him. And when the customer needs new products/tooling for example, he will contact D&E and tell them the customer needs. He is the link between customers and the development team in Veldhoven. He also mentioned that during his studies, he had a lot of theoretical courses. The knowledge gained from these courses do not contribute much to the work done in his industry. Bart now does something completely different and more practical. The above statement is heard from many people who go from university to industry. The only thing is if you do an academic study your entire way of working changes. For example, when there is a problem you always need to investigate it and find the root cause, which is similar to academic research. So it is not the knowledge, but the way of working and the approach to the problem that helps him in the current work environment. What is working at ASML like? Bart has just finished an output optimization project, which lasted for four months. The goal was to further improve productivity

Bart likes his job a lot and is really satisfied with his current position. He likes traveling and his job allows him too: he traveled three times to Taiwan and once to South Korea in a single year. It is common within ASML to switch around to different positions, but for the coming years, Bart wants to stay in the productivity team. The first year at ASML was a lot of learning. He is still learning a lot, as the machines are so complex. He says that if you just completed your learn curve, then it is nice to stay a while to be the expert, and then move to a different competency or group. According to Bart, one of the best parts of ASML are the colleagues. They are always willing to help and spending time in any discussion or assistance related to work. Another thing he likes is that everything at ASML is well organized. Bart feels that ASML really cares about their employees. An example of that is the new company restaurant that offers a wide range of food. He also likes the high-tech environment as everything changes quite fast, including the machines. The size of ASML does not make Bart feel like a number, which is a question a lot of people ask him. Bart works closely with a team of 15-20 people. He sometimes works with other people from various departments, but as it is such a large company, most of them you meet for the first time. They can be seen as customers within the company itself. You can compare this to smaller companies: if you work at a small company, you work closely with your colleagues, and if you need to go to a customer you also don’t know those people. It’s similar at ASML: when you need something from D&E for example, it is like an internal customer. Besides, in customer support, you are really valuable to the customer and get a lot of appreciation from them, which makes you proud and motivated.

Herman de Soepketel

De BierBrouwInstallatie

Sinds de oprichting van de Staelen Stevin, de BierBrouwCommissie der W.S.V. Simon Stevin, in 2010 is de opstelling waarmee gebrouwen wordt steeds verbeterd. Sinds 2015 beschikt de Staelen Stevin over een zogeheten HERMS-installatie, lees hier hoe deze installatie werkt en hoe de BierBrouwCommissie telkens weer heerlijk bier voor je brouwt! Rik Lubbers De HERMS-installatie bestaant uit drie ketels: Hot Liquid Tun (HLT), Mash Tun (MT) en Boiling Kettle (BK). Elke ketel heeft zijn eigen functie binnen het brouwproces. De basis-ingrediënten van bier zijn water, mout (granen), hop en gist. Het brouwproces begint bij het schroten – het pletten – van de mouten. In de kern van de mouten zit namelijk zetmeel dat omgezet kan worden tot suikers, die weer omgezet kunnen worden in het veelbelovende alcohol.

Maischen In dit proces, dat maischen wordt genoemd, zijn er twee belangrijke enzymen: alpha- en beta-amylase. Het functioneren van deze enzymen is temperatuurafhankelijk; het is daarom belangrijk om zo goed mogelijk op de voorgeschreven temperatuur te

100

zitten. Er wordt op een opeenvolging van enkele temperaturen gemaischt. Op 42 oC is een enzymrust die enkel voor tarwebieren wordt gebruikt zoals een weizen of een witbier. Deze maischstap is toepasbaar voor oudere mouten of het verkrijgen van kruidnagelsmaak in het uiteindelijke bier. Daarna wordt de temperatuur opgestoomd tot 52 oC. Vaak wordt dit als eerste stap gebruikt. Dit is een enzymrust die voor ongeveer 15 minuten wordt aangehouden. Tussen 62 oC en 63 oC is de eerste amylasestap. Hierin worden vergistbare suikers gemaakt. De duur van deze stap wordt in het recept bepaald. Dit geeft voornamelijk alcohol en esters die door het gist gemaakt kunnen worden. Te lang op deze stap geeft een droog biertje zoals een stout of een pils.

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

68 oC is compromisstap tussen alpha- en beta-amylase. De totale omzetting van zetmeel gaat hier het snelst. Er worden immers zowel vergistbare als niet-vergistbare suikers gemaakt. De volgende stap is tussen de 72 oC en 73 oC. Bij deze stap worden voornamelijk niet-vergistbare suikers gemaakt. Dit maakt het bier volmondig en zoet, denk hierbij aan de HammerTime. Te lang op deze stap geeft plakkerig bier. Voordat de laatste wordt uitgevoerd moet er getest worden of er nog zetmeel in de oplossing zit. Dit wordt getest met jodium in een apart schaaltje. Als laatste stap wordt er 5 minuten gemaischt op 78 oC. Dit is nodig om de enzymactiviteit te stoppen, zodat de omzetting niet meer door gaat tijdens het filteren. Omdat dit proces zo ingewikkeld is, is het noodzakelijk dat het beslag over nagenoeg dezelfde temperatuur heeft. Zoals benoemd beschikt de Staelen Stevin over een HERMS-installatie – HERMS staat voor: Heat Exchanged Recirculating Mash System. Door de circulatie van het beslag van de MT via een spiraal in de HLT weer terug naar de MT te pompen, is het mogelijk om de temperatuur in het beslag constant te houden. Dit is goed te zien in de afbeeldingen. Tevens wordt door de indirecte verwarming voorkomen dat het beslag aanbrandt, waardoor er minder afwijkingen in de smaak komen.

Koken en hoppen

Nadat er gemaischt is, wordt het beslag via een filter uit de MT gepompt en in de BK gestopt. Vanaf nu heet het beslag ‘wort’. Tijdens het koken van het wort vinden meerdere processen tegelijkertijd plaats. Smaakstoffen worden uit de hop en andere ingrediënten gehaald; het bier wordt gesteriliseerd; en ongewenste stoffen worden verdampt. De toevoeging van de hop gebeurt in meerdere fasen. Dit komt omdat er verschillende gradaties in hoppen zijn. De ene hop is namelijk bitterder dan de andere, en elke hopsoort heeft zijn eigen unieke smaakpatroon. Hoe eerder de hop wordt toegevoegd tijdens het koken, des te meer bitterheid de hop afgeeft in het bier. De potentiële bitterheid van een hopsoort is weergegeven in het percentage van alfazuren. Dit percentage, samen met de

hoeveelheid hop en de tijd van koken, geeft je uiteindelijk een EBU-waarde die de bitterheid van je bier weergeeft. Als je hop later toevoegt geeft de hop minder bitterheid af. Als vuistregel wordt aangenomen dat de hop pas na 15 minuten zijn bitterheid begint af te geven. In de eerste 15 minuten is de afgifte van bitterheid namelijk relatief weinig. Door dit verschijnsel wordt de hoptoevoeging vaak onderverdeeld in de volgende subgroepen, op volgorde van toevoegen: bitter- en aromahop. De totale kooktijd is meestal 75 tot 90 minuten, zodat alle ongewenste stoffen verdampen. In die tijd kookt de bitterhop meestal 60 minuten mee. De laatste 10 à 15 minuten kookt de aromahop mee, die vooral voor de smaak zorgt. Naast aromahop en bitterhop worden er af en toe andere ingrediënten worden toegevoegd zoals gedroogde sinaasappelschillen of koriander: deze hoeven vaak maar kort mee te koken. Als de kooktijd erop zit is het bier volledig steriel en zijn ongewenste stoffen (zoals aroma’s die een gekookte groentesmaak geven) eruit verdampt. Het jongbier is dan klaar om gefilterd te worden van hop, eiwitten en andere vertroebelende stoffen. Vanaf nu is het jongbier klaar om te gisten, wat na enkele weken resulteert in een van de mooie biertjes in de Weegh. Proost!

101

Interview StorkAbout their graduate program After your study there are many career options to choose from. We visited Stork to hear about their graduate program. An interview with trainee Jasper Schootstra and traineeship manager Patricia Dusseljee. Dino Verhoef & Sebastiaan van Kemenade Patricia is working at Stork for already 9 years now. Since the start of this year, Patricia is responsible for the graduate program in which she leads 12 trainees in a two-year program. Patricia is also responsible for HR related matters for the Projects & Turnarounds organization of Stork in Continental Europe. Jasper Schootstra studied Applied Earth Sciences at the TU Delft. During his study, Jasper studied a few years abroad. He started working at Stork one year ago and is currently finishing his second project.

Challenges We asked Jasper about his most challenging activity during his first year at Stork. Jasper: “I had to give a presentation in Colombia to senior project managers. A difficulty was that they don’t speak English, only Spanish. Hence, everything had to go via a translator which felt really strange to me. At the same time, you can only assume that the right message is conveyed in order to convince guys with more than 30 years of experience. As a young trainee that is a big challenge, but in the end you learn a lot from these situations and experiences.”

Training session in Colombia

102

Flexibility In the traineeship you work on 4 projects of 6 months with at least one of them abroad. The projects are all over the country and they ask you to be flexible. How do trainees cope with that we asked Patricia. Patricia: “Most of the trainees live in the Randstad. We don’t expect them to move, however some projects are on the other side of the country. So all trainees get a car during their Traineeship. A different trainee had a project in the north of the Netherlands so we arranged a bungalow for him in the weekdays.”

Mentoring At the start of the traineeship program, you are assigned a mentoring coach from senior management. Patricia: “Based on for instance the assessments during the application procedure, I will search for a coach that matches the trainee on intellect, personality and background. Because these senior managers have a lot of experience in the workfield and in the company, they are excellent coaches for trainees throughout their management traineeship.”

Discussion with Global Innovations Director at Head Office

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

signment I worked together with our director of Risk and Project Management. Properly managing the risks associated with a project is key for Stork in order to deliver successful projects. When the project value exceeds a certain size, an official risk assessment should be conducted in which various topics are examined that can cause potential risk to the project. The scope of work, project execution plan, cost estimate and schedule are also discussed, as well as the associated risk. Risk can also be caused by external factors, such as for instance heavy rain as we have seen in Colombia last month where major floodings destroyed roads and bridges. Fortunately, we didn’t have any ongoing projects in that area of the country, but it could have caused a major impact on our activities. We always try to have mitigation and action plans ready for all identified project risks.” During his assignment, Jasper also got the opportunity to travel to Abu Dhabi and Bogota to facilitate training sessions to create awareness associated to the Risk & Project Management standards within Stork.

Job candidates

Some time for relaxing during a training session in Abu Dhabi

Personal development Next to coaching, there is a lot of focus on personal development. Patricia: “During the traineeship, there is a personal leadership development (PLD) training program for the entire group of approx. 12 trainees. All trainees come together three times a year for a PLD-session. During these sessions, which are led by our personal trainer/coach, all trainees get the opportunity to share their own experiences and challenges in their projects based on which they receive valuable feedback and advice from fellow trainees. This means that trainees can actively support each other based on practical experiences during the traineeship program.” Jasper adds: “And it also means that we develop close mutual bonds which makes it also a lot of fun to be part of this group of trainees!”

Fluor Last year Stork was acquired by Fluor Corporation and the integration of both companies is moving forward more and more each day. We asked Patricia about the changes visible within the company. Patricia: “The two companies are very much complementary in terms of products, services and capabilities during the life cycle of an asset. For instance, Fluor designs and builds factories whereas Stork can do the factory’s maintenance. In this way, Fluor and Stork can offer complete integrated solutions to clients. Over the last year we have seen the first examples of how Fluor and Stork can complement each other by offering and executing projects together.”

We asked Patricia what kind of candidates Stork is looking for in the management traineeship. Patricia: “You should have affinity with technology, since we are a technical company operating in industrial environments. However, soft skills are more crucial, such as excellent social, communication and leadership skills. Based on personal assessments and pitches in the application procedure, my job is to identify this and select those candidates that stand out and have the potential to truly make a difference as management trainee within Stork. Everyone can apply throughout the entire year!”

Jasper is already on his next project in Australia

Tips Do you have tips for students who are interested in applying for the job? Patricia: “Work on your leadership competency and demonstrate this in a board-year at any student club” Jasper: “Try to gain international experience in an internship or master thesis project, as you will learn a lot from that and it will give you a competitive advantage in your future career!”

Projects To give more insight in the daily activities of trainees we asked Jasper about his second assignment. Jasper: “In my second as-

103

Maak je eigen vestje! Vestjes stikken, dat is mijn vak

De vestjescultuur begint binnen de vereniging meer en meer te heersen. Steeds meer commissies kiezen voor het vestje als gemeenschappelijk kledingstuk dat aan de buitenwereld getoond wordt. Het door een kleermaker laten maken van deze units is echter relatief duur, terwijl zelf maken niet eens zo moeilijk blijkt. Het kost je wat tijd, maar dan heb je ook wat! Loes van den Boeken Tijdsduur

+/- 10 uur

Als MeisCie vonden wij dat we niet meer achter kon blijven met het dragen van vestjes als commissiekleding. Omdat we als werktuigkundige vrouwen meer kunnen dan alleen lassen, draaien en beunen, én de studiefinanciering nog altijd niet toereikend is voor een luxueus leventje vol mooie vestjes, hebben we besloten het zelf eens te proberen. Over de kleuren viel uiteraard niet te twisten.

Kosten stof

€7.50

Kosten bedrukking (voor en achter)

€18.00

Mocht je eens wat nieuws willen leren en een weekendje tijd over hebben, dan kun je met behulp van de foto’s en het stappenplan hier onder eens een poging wagen tot het maken van je eigen vestje. En uiteraard kun je de MeisCie altijd om wat hulp vragen.

Dubbelzijdig

Kosten patronen

Benodigdheden Niveau

104

€10.00 (herbruikbaar) tiny.cc/vestjes Ja Naaimachine, naald en draad, knopspeldjes, schaar Beginner

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

Knip de patronen uit, in de juiste maat, zoals dit aangegeven is op de patronen. Vaak is de naadtoeslag hier al in meegenomen. Let hier even op.

Speld het patroon op de stof, en knip ieder deel van het vestje uit. Om een gevoerd vestje te maken dien je alle delen twee keer uit te knippen. Let er wel op dat de stof juist georiënteerd is als je het vestje op twee manieren wilt kunnen dragen!

De patronen

Speld de stofdelen van de buitenkant aan elkaar, zoals aangegeven op foto’s hiernaast. Doe dit ook voor de voering op deze manier, maar hou deze nog even apart van elkaar. Laat van beide zijden de schouders en de voorkant open.

Rijg de stofdelen met een draad aan elkaar, op de naden waar eerst de speldjes zaten. Probeer het halve vestje zo goed mogelijk te passen, en corrigeer de aan elkaar geregen delen indien nodig. Stik dit vervolgens met de naaimachine vast.

Leg de buitenkant en de voering van het vestje binnenste buiten op elkaar en speld dit vast.

Maak de stofdelen met speldjes aan elkaar

Stik de buitenkant en de voering helemaal rondom aan elkaar vast, maar laat de onderkant van de rug open. Dit is te zien op de foto hiernaast.

Trek het vestje buitenste binnen (dus met de naden naar binnen toe), door met je handen in het gat in de rug te gaan, en de schouderpunten naar buiten te trekken

Maak ten slotte de onderkant van het vestje dicht en naai de schouders netjes aan elkaar.

Stik de buitenkant en de voering aan elkaar vast

Naai de knopen op één zijde van de voorkant, en maak knoopsgaten aan de andere zijde van de voorkant. Naai deze rondom dicht met het knoopsgat programma van de naaimachine.

10. Laat het vestje vervolgens bedrukken of borduren. Mocht je beide zijden van het vestje naar de buitenkant willen dragen, kies dan voor bedrukken.

Succes!

105

Crafting course Craft your own planetary gears clock!

The idea of the crafting committee is to organise an event where participants can craft a fine piece of good craftsmanship during a weekend. After several years of crafting, for example, electric skateboards and beercratekarts, the committee of this year has chosen for a more elegant project. A piece of craftsmanship that participants can use in their daily lives, are proud of and will last forever. And what is more elegant than a “super– cool-mechanical-clock-unit” to get your student room to the next level?

Stijn Middelhuis The concept was quite simple. First, take a set of planetary gears. Planetary gears, also referred as epicyclic gearing, consists of three elements; a sun gear, planet gear and ring gear. The sun gear is located at the centre which transmits torque to the planet gears orbiting around the sun gear as shown in Figure 1. The planet gears are held together with a carrier, which in our model functions automatically as the hour clock hand. The minute clock hand is attached to the centre sun gear and both systems are located inside the ring gear. It is important for the gearing ratio to be correct, otherwise the clock will not function properly. So the next step is to determine the proper ratio of the gears. Therefore a function to determine the right gearing ratio is used. If the ring gear is fixed, the following equation (1) applies:

rier is not determined by the number of teeth of the planet gears where it is attached to. The number of teeth of the planet gears just have to be chosen in such a way they will fit inside the ring and sun gear.

(1) ωc = Angular velocity of the carrier ωs = Angular velocity of the sun gear Ns = Number of teeth of sun gear Nr = Number of teeth of ring gear The ratio between the angular velocities on the right hand side of the equation above has to be 1/12 for the clock to function properly. Because, if the long clock hand has turned around 12 times, the short clock hand has made one full revolution and the clock has gone round. A fun fact, the angular velocity of the car-

106

Figure 1 - Planetary gears

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

Laser cutter Because a lot of components were designed by the participants, most of the parts were not available in stores. These parts therefore had to be made by ourselves. Multiple options are open for this: a wire EMD, waterjet or laser cutter. Because laser cutters are the cheapest in usage and available on the University, the choice was easy. The laser cutter that is used is a Universal Laser Systems VLS 3.5. It has a work area of 610 x 305 millimetres and the laser has 50 to 60 Watts of power. This laser cutter is also available for personal projects. If you are interested in this, you can contact Willie ter Elst in the MicroFab lab underneath Gemini. He is willing to give you more information about this. A laser cutter brings multiple advantages: The system is capable of doing multiple kinds of processes on multiple kinds of materials. Since the gearing of the clock is made out of acryl, and the other parts of bamboo, all the components are cut on the same printer. And the system does not apply any pressure on the materials while cutting. Since some components are really thin and fragile, this was a nice advantage for us. Not a single component broke and every order was cut on demand.

Electronics Figure 2 - Total assembly

Sketches, sketches and more sketches The whole model had to be put in a CAD software program, therefore all the sketches were made with Siemens NX10. All the components were sketched and eventually put together in a full assembly. Because the project starts with a rough idea, it will never correspond to the reality and therefore many sketches had to be redone because of problems we encountered during the process. First the gears were sketched with use of the gearing ratioâ€™s determined earlier. NX 10 has a special feature where one can implement gears in a sketch with specific dimensions. This function is not directly accessible in NX10, therefore some settings of the program itself have to be changed. If you are interested in this function, you can consult google or ask a committee member, but we will most likely refer you back to google. After the gears were finished, all other components of the clock were sketched, ending up with the final result showed in Figure 2. Some additions to the standard model could be made by the participants. If they would, they were able to change the design of all the parts except for the gearing. This is to make the course a bit more personal and give the participants the opportunity to design a unique clock of their own, for example the design in Figure 3. We were glad to see that many participants have made use of this opportunity. Figure 3 - Personal design

With the design of the clock ready, the first part is done. The next step was to engineer the driving of the clock. The brain of the clock is an Arduino Nano board. This programmable computer will receive all the signals of the components and make sure the correct output signals are sent to the actuator. With use of an Arduino, the possibility of expanding the clock with extra features like an alarm, a LCD screen or some nice lights is added to the design. Arduino capable components can be put on the clock, linked to the Arduino and the extra feature can be programmed.

Printed circuit board (PCB) Because the electronics of the clock consists of many components, it was decided to design a printed circuit board, or PCB, where all the components of the electronics can be soldered on. This looks great on the clock and the components can easily be soldered on the PCB by the participants. It gives the clock a professional and finished appearance. For this â€œmechanicalâ€? clock an electrical drive train is chosen, because it is simpler and more reliable. It also gives the opportunity to expand the functions of the clock as stated before. The PCB that was designed by the committee is designed with these

Figure 4 - PCB front view

107

half-step-mode. In this mode the stepper motor makes 400 steps per revolution.

Assembly

Figure 5 - PCB back view

With the mechanical part and the electronic part designed, it is time to put the whole device together. The rotating components like the middle axis and the centre of the planet gears are provided with bearings. The location of all the bearings are clearly visible in the exploded view of the clock work assembly in Figure 7. The bearings make sure the whole system rotate fluently and the clock can reach a decent rotational speed. A decent speed is nice if a demo modus is added to the clock to let people see what

expansions in mind and the components used are well documented. The designed PCB is shown in Figures 4 and 5.

Figure 6 - Flow schedule

The schedule below (Figure 6) shows how all the signals flow in the system. • The Real Time Clock module is a component that (after the correct time is set) keeps the time. It comes with a battery so it will also keep the time when the power is off. When the power is turned on again, the correct time will be given by the real time clock module and the Arduino reacts and drives the actuator to the correct position. • The buttons are simple components that will give a signal to the Arduino. They can be programmed to do whatever you want in the code of the Arduino. With this, one can add some nice features to the clock. • The position sensor is an hall-effect sensor that can sense if a magnet mounted on the carrier is nearby. Since the system is a feed-forward system, there is chosen to implement this position sensor to have some feedback of the position of the clock hands. This gives the opportunity to easily calibrate the clock if it is slightly off time. While calibrating, the system uses the position when the magnet is on the sensor as it reference point. Since this current position is exactly known and the position where the clock hands supposed to be is given by the real time clock module, the actuator is brought in the right position and the clock is calibrated. It is not an continuous sensor, so it can only sense one position during the calibration of the clock. • The Arduino, as stated earlier, is the brain of the system. It is an programmable mini-computer, that will read all the signals and make sure the according output signals are given. • A chip with built-in transistors is used to amplify the signals from the Arduino to signals strong enough for the Stepper motor. • The stepper motor is an electric actuator that can make small steps of 1.8 degrees (200 steps per revolution). The stepper motor used is the NEMA17 stepper motor, after some research this motor was the best choice due to the great precision. For the clock, the stepper motor is used in

108

Figure 7 - Exploded view

the clock is capable of and how it works. This demo modus can easily be programmed on the Arduino. The biggest challenge of the assembly was to engineer how the stepper motor will drive the sun gear. Because the stepper motor cannot be mounted directly to the axis of the sun gear, some way of transmission had to be made. Therefore two pulleys are used and mounted to the middle axis of the sun gear and the stepper motor. A timing belt is used to connect the two pulleys and make the transmission complete. The transmission is shown in Figure 8. A point of attention is that the ratio of the pulleys must be in line with the gearing ratio of the clock, otherwise the clock will not run on time. There- Figure 8 - Transmission fore a small 20 teeth and a large 60 teeth pulley is chosen. Together with the right Arduino code and the gearing ratio, the clock will run on time.

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

Figure 9 - PCB and stepper motor

At last the soldered PCB and the stepper motor are attached to the front of the clock and all the wires are connected as seen in Figure 9. It can clearly be seen that the PCB has nice look on the clock and is a real addition to the design. Another possibility was to hide the PCB on the back of the clock, the final result of this clock is shown Figure 10.

received. Everybody who was not able to join the weekend was therefore able to make the clock on their own. The idea of the weekend was to give the participants an instruction manual and let them free in the way they make the clock. Because much of the work was already prepared by the committee, the crafting part of the weekend was to find out by yourself how to put everything together with help of the manual. The clock was designed in a way that everybody was able to finish the clock by the end of the weekend. It was nice to see that most of the participants managed to do this and all the results looked very good. We as committee hope that everybody whom attended the course have enjoyed participating and are happy with the result. We enjoyed designing the clock and organising the weekend, it was nice to see that many great things were made. Special thanks to Willie ter Elst who was a real help for the committee, we really appreciate all the effort he has put in the project. Finally, there is only one thing left for me to say: Wie de tijd niet eert, is het vervaardigen niet waerdt!

Figure 10 - PCB on the back

In the exploded view of the design in Figure 11, all the components and their location within the clock can be seen.

Figure 11 -Exploded view

The weekend The participants had the opportunity to finish the clock in an organised weekend. But the trademark of the crafting committee is that participants can also participate in the course without attending this weekend. All the steps for making the clock are clearly written down in an instruction manual which all the participants

109

Profiel: BMW i8 “The Future on Wheels”

The German giant believes that the BMW-i8 is the future of sports cars. The i8 really proves the above fact by displaying a symbol of valour, power, luxury and overall performance with all the stateof-the-art technology in a single system. Linus Klaassen & Aakash Amul At the Frankfurt Motor Show in 2013, BMW unveiled their newest addition to the ‘Project i’ brand, the BMW i8, though the i8 vision efficient dynamics concept began in 2009. It was the first plug-in hybrid sports car developed by BMW. A 3-cylinder Twin Turbo gasoline engine like its other brothers/ sisters, but it’s a mid-engine car in actual configuration, a dash of electricity from the front and a lot of aluminium and carbon fibre form the BMW i8’s main ingredients along with extensive styling curves on it. The 231-hp gasoline engine drives the rear wheels using the 6 speed Step-tronic gearbox, while the 131-hp electric motor provides the torque for the front axle through the auto-2 speed GKN driveline. Together the plug in-hybrid powertrain delivers 362-hp to all four of the wheels by a smart power split system. By putting the pedal to the metal, the BMW will accelerate from 0 to 60 km/h in approximately 4.4 seconds and is therefore a good match for other non-hybrid sporty rivals.

110

BMW engineers have managed to give the driver a lot of fun while driving as well as managed to make a greener car with very low carbon emissions, with an average of 49 g/km of CO2 emissions, the potential to run 47.6 km/l and 37 km pure electric drive (AER), the i8 becomes the first clean sports hybrid. If all of this doesn’t make your heart beat any faster, maybe the extraordinary Louis Vitton baggage set exclusively designed for the i8, will ignite your spark. For the baggage set additional payment is required, obviously.

Exterior The dynamic and futuristic i8 vision efficient dynamic concept version can be observed on the on-road version also, The aerodynamic curvy body style, The brawny posture, The massive air intake on the hood and overall slick design contributes to the car’s elegance, while the fake butterfly/kidney grille on the nose is just

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

a symbol of BMW’s identity, blue accents in the front, rear and on the sides contribute to the sustainability of the i8 and also highlights the curves of the perfect aerodynamic design. The stylish adaptive headlights with day light “eye brows” gives it a stunning frontal appearance. The grandeur appearance of the car can also be observed when the butterfly doors are wide open, which gives the car an even more outstanding character. Opening the doors is a challenge on its own, one first has to find the door handles camouflaged on the body. Once the doors are open the next challenge is to get inside the car. Although the it might be a hassle to use the butterfly doors, it definitely makes the BMW i8 stand out from the similar beauties on wheels. The BMW customised composite alloy 20 inch wheels gives it a majestic look while driving with the allwheel drive literally does not drive but flies low on the road.

Interior Once the Butterfly doors reach for the sky, the interior of the i8 comes to light. The interior is a melange of leather and carbon fibre composite (CFRP), without any idle buttons or knobs. The blue accents that are used on the exterior, continue to flow inside the car highlighting the sustainability of the ‘Project i’ car. The two front seats sit very comfortable at a low hip point and after closing the doors the car encloses all of its passengers. The car doesn’t offer its passengers the space which an regular car provides, but this is to be expected when driving a sports car. The feel will be like seated on a fighter jet, though we haven’t sat in one, it is still imaginable.

gers. Although two seats are installed in the rear of the car, they are not the seats an adult passenger will prefer. The head room is limited and we won’t even talk about the legroom which is almost non-existing in the rear. Nevertheless the rear seats offer a perfect place for storing your Louis Vitton baggage set. The control panels and selector controls are well designed where there is very less effort is required to operate the systems. BMW has also managed to give an excellent parking feature with assist feature, that makes the driver comfortable with the car while backing up in reverse.

Driving the beauty In the high north of Eindhoven, across the city ring borders lies the BMW dealership ‘Van Laarhoven’. To avoid transit costs the decision was made to bike to the dealership, instead of doing the more logical thing, take the bus. After entering the wrong dealership from “”Mini” and being told that the BMW cars are perhaps a bit too expensive for us, we finally found our way into the BMW showroom. The floor was loaded with high end jaw dropping beauties on 4 wheels, In one of the corners, We could see a green beauty in white colour was standing calmly , Yes! It was the “BMW i8”. We were welcomed by one of the dealer’s executives, who is a BMW I-Specialist and after having our driving licences photocopied and signing some legal paperwork, we got the chance to ride and play with her.

Once the car is started the beautiful gages are displayed in the dashboard in front of the driver. The speedometer is accompanied by the electricity meter, which indicates the electric power that is being used. The gages will change colour for the different driving program that is selected; A silver whitish look indicates the COMFORT mode, whilst the blue and red modes indicated the ECO PRO and SPORT mode respectively. The BMW i8 has the ability to read and display the speed limit from the road signs, these speeds limits are nicely integrated into the gages panel as well. Once the navigation is enabled this is not only visible in the centre console, it will also be projected on the windscreen in the front (HUD). This is a beautiful way of integrating the navigation in the car without having the driver to avert the eyes from the road. When looking behind the two front seats, two little bucket seats in the rear can be spotted. BMW offers seating for four passen-

She (i8) a black beauty, was waiting for us outside already. The morning Dutch weather made her looks more aggressive and the curves on her reflecting on the golden sunshine, made her look stunning. We were ecstatic! she made us get wild behind her wheel. This was easier said than done! It took us a staggering 10 minutes to figure out how to unlock the automatic gear shifter to put the car in drive mode. The time to play the car was only limited. The power the i8 provided was thrilling and thanks to the instant torque from the electric drive in the front, The combination of the combustion engine with the auto-six speed gear box and the front electric motor with the two speed GKN drive system were a perfect synchronised match to make the car aggressive on the road. Though the car appeared smaller from the cockpit, it was actually much wider than other cars. After driving around and grabbing the eyes from everyone we came across, we started looking for a nice photo shoot location. In Strijp-s we came across a beautiful rustic drive-

111

way that presented the very opposite of what the BMW i8 stands for. This location proved perfect for snapping several pictures of the over 100.000 euro priced beauty on 4 wheels.

Sound The BMW i8 looks like a sports car, but for many drivers it is the sound that really matters. Yet, the only 1.5 litre gasoline engine doesn’t live up to these standards, BMW found a solution to this problem. By adding an Active Sound Design (ASD) to the car. The ASD will sound different depending on the selected driving mode of the car; COMFORT, ECO PRO or SPORT.

car and it even has a sustainable trait. The butterfly doors are the attention grabber, Though driving around will keep turning the heads of the people around towards it, it also saves a lot of money on the fuel. Although, it is a four seater, we recommend just using it for two and store your baggage in the rear seats. So if you have got little under €150 000,- want to be sustainable, think differently from the “Tesla” fans; the BMW i8 might just do the trick for you. The car and its appearance is well suited for a high end luxury lifestyle blended with a super sporty character.

Specifications

BMW i8

Weight

1560 kg

Engines BMW eDrive - up to 120 km/h Max power 131hp/96kW Max torque 250 Nm BMW TwinPower Bi-Turbo

Besides the i8 having an ASD system the BMW also features a pedestrian protection system. This system will produce an acoustic sound to warn pedestrians when the car is nearing. Picture XXX indicates the location of the ASD and the pedestrian protection system components in the car.

Max power 231hp/169kW Max torque 320 Nm

Performance Max power Max torque Speed (limited) Acceleration (0-60km/h)

362hp/266kW 570 Nm 250 km/h 4.4 s

Drive

All wheel/rear

Gear train Combustion engine

Verdict

Electric Motor

Six Speed Automatic Transmission 2 Speed GKN Driveline

The BMW i8 is a stunning piece of German engineering and perfection. It has a futuristic design, it has the power of a sports

Fuel consumption

2.1 l/100km

112

Shell Moerdijk

Op bezoek bij oud-bestuurder Mike Hu

Op zijn kantoor hijsen we ons in overall en andere veiligheidskleding. Ik krijg een rondleiding over de plant! Er wordt me uitgelegd wat er bij iedere stap in het complexe proces gebeurt. Het werd duidelijk dat safety echt een “core business” is. Kritische processen hebben meerdere veiligheidssystemen met als laatste uitweg de fakkel. Het (toevallig ook fysieke) hoogtepunt was het beklimmen van een destillatietoren. Dit gevaarte is zo’n 60 meter hoog en geeft uitzicht over de gehele site. Na de rondleiding steld ik Mike nog een aantal vragen.

Daan van Boekel - Advertorial Wat houdt je werk precies in? Ik ben Process Control Technoloog. Ik ben verantwoordelijk voor alle regelingen van één van de vier fabrieken van Shell Moerdijk. Mijn werk bestaat uit twee delen. Het eerste deel is het oplossen van problemen, troubleshooting. Als een bestaande regeling niet functioneert zoals verwacht, dan hoor ik dat van operators of kom ik er achter via mijn eigen monitoring. Dan moet ik met de juiste mensen overleggen wat er moet gebeuren om dit probleem te verhelpen. Je wilt dan een snelle oplossing vinden zodat de fabriek kan blijven draaien. Je moet hiervoor met de juiste mensen samenwerken. Het tweede deel is het ontwerp van nieuwe regelingen en optimalisatieprogramma’s (Model Predictive Control). Deze moeten in de eerste plaats veilig en stabiel werken, maar hebben als doel de fabriek energiezuiniger maken en de productie maximaliseren. Wat vind je leuk aan je baan? Ik vind het cool, dat je continu bezig bent met het verbeteren van de fabriek. Verder vind ik het heel mooi dat je, met een slim model, een fabriek efficiënter kan laten werken. Het is leuk een hoop verschillende soorten collega’s te hebben; van operator tot chemisch technoloog en van instrumentspecialist tot management. Er is een open deur sfeer (op het moment dat ik het vraag, komt er iemand een koekje stelen). Hoe ziet een baan bij Shell eruit? Als je als afgestudeerde bij Shell aangenomen wordt, doe je mee

aan het Graduate Programme. Dit geeft je de mogelijkheid je te ontwikkelen als technisch specialist, maar je krijgt ook training in soft skills zoals leiderschap. Het duurt drie jaar en bestaat uit face to face trainingen, zelfstudie, e-learnings en opdrachten die je tijdens je werk uitvoert. Van die graduates wordt verwacht dat ze later in een leidinggevende functie komen. Nu ben ik nog bezig me te specialiseren in regeltechniek op een fabriek, maar zal uiteindelijk doorgroeien naar een functie met meer verantwoordelijkheden. Hoe ben je bij Shell terechtgekomen? Ik was op zoek naar een bedrijf waar je dicht op een grote fabriek zit, veel interactie met andere mensen en je intelligentie en kennis van de universiteit kan gebruiken om de fabriek te verbeteren. Toen ik met Stijn Dierikx op het symposium van Simon Stevin sprak over zijn baan, paste dit perfect binnen het plaatje. De inhousedag die ik bezocht beviel me erg en heb vervolgens gesolliciteerd. Wil je meer weten over Shell? Kijk op www.shell.nl/studenten Of stuur een mail naar Mike.Hu@shell.com

113

Vuur maken voor gevorderden

Menig persoon geniet van een avond ontspanning en goede gesprekken rond een knisperend vuurtje. Hoe het vuur aangestoken wordt, varieert echter sterk en blijkt vaak een uitdaging. Sommigen gebruiken een hele rol toiletpapier en anderen het restje wasbenzine dat nog in de schuur staat. In dit artikel zullen drie technieken worden behandeld om op ambachtelijke wijze vuur te maken.

Jasper Rosito Voorbereiding Bij het aansteken van een kampvuur is een goede voorbereiding van belang. Het zou namelijk erg zonde zijn dat wanneer je de eerste vlammetjes hebt, je geen hout blijkt te hebben om het uit te breiden of aan te houden. Begin met het creëren van een veilige plek om te stoken. Gebruik bij voorkeur een vuurkorf of –ton om in te stoken. Dit verkleind de kans dat het vuur zich verspreid naar ongewenste plekken. Voor de zekerheid kan je het best alle brandbare spullen meer dan een meter bij het vuur vandaan leggen, dit geldt ook voor de voorraad brandhout. Synthetische jassen kunnen gemakkelijk in brand vliegen, dus trek deze uit voordat je in de buurt van het vuur gaat zitten. Nu de stookplaats klaar is, kun je het vuur zelf gaan voorbereiden. Voor de technieken die besproken gaan worden, heb je verschillen spullen nodig, maar een aantal zaken komen altijd van pas. Uiteraard is er hout nodig om een vuur te bouwen. Zorg ervoor dat je genoeg kleine stukjes hout hebt om het vuur aan te maken. Als je geen klein hout hebt, kan een zakmes van pas komen om zelf klein hout te creëren. Daarna kan je rustig het formaat opbouwen. Naast hout heb je tondel nodig, tondel is licht-ontvlambaar materiaal dat even blijft branden of gloeien na het opvangen van enkele vonken om zo de eerste vlammen te kunnen creëren. Voorbeelden van tondel zijn: watten, berkenbast, katoenpluisjes, henneptouw en charcloth. Het laatste is textiel dat in een afgesloten blik verkoold is. Vanwege het verkolen in een afgesloten blik verbrandt het katoen niet, maar wordt het juist licht-ontvlambaar. Het is niet altijd gemakkelijk om met het tondel direct het hout aan te krijgen. Daarom is het handig om een ‘vogelnestje’ te ge-

114

bruiken. Je hoeft hiervoor geen nest van een of andere beschermde vogel te plunderen, ze zijn namelijk gemakkelijk zelf te maken door wat dood gras om je hand te wikkelen. Als je alles bij elkaar hebt, ben je klaar om daadwerkelijk vuur te gaan maken.

Tip voor stoken op de grond Leg een wat dikkere stam haaks op de wind, waarachter je je vuur maakt. Zo kan je uit de wind werken en als er meer zuurstof bij je vuur nodig is, kan je simpelweg de stam een klein stukje omhoog tillen, zodat de wind er onderdoor gaat.

Techniek 1: Firesteel De eerste en gemakkelijkste techniek is het gebruik van een firesteel. De eerste firesteel is ontwikkeld door het Zweedse leger om onder alle weersomstandigheden vuur te kunnen maken. De firesteel is gemaakt van magnesium en wordt gebruikt in combinatie met een schraper van metaal. Maak een vogelnestje en leg er wat tondel in. Zet de punt van de firesteel bij de tondel en schraap met het stukje metaal onder een hoek van 45 graden richting de punt. Gebruik hierbij genoeg druk om hete vonken te krijgen. Wees wel voorzichtig dat je niet met het schrapen je tondel over de grond gooit. Om de kans hierop te verkleinen kan je kiezen om juist de schraper stil te houden en de firesteel er onderuit te trekken. Het nadeel van deze manier is dat je het lastiger is om goede vonken te produceren.

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

Techniek 3: Fire piston

Met een firesteel kun je tijdens moeilijke omstandigheden vuur maken.

Techniek 2: Handboor en vuurboog Dit is de meest primitieve techniek van de drie technieken die in dit artikel behandeld worden. Als eerst heb je een vuurbord nodig. Dit is een plank van ongeveer anderhalve centimeter dik en van licht hout, zoals wilgenhout. Daarnaast heb je een zo recht mogelijke stok nodig die ongeveer zo dik is als je duim. Dit is de boor en is van een minstens even hard soort hout als het vuurbord. Maak met een mes een kleine inkeping boven op het vuurbord zodat de boor niet wegloopt tijdens het gebruik. Daarna maak je in de zijkant van het hout een inkeping die tot de uitsparing van de boor loopt. Je handboor is nu klaar. Om hem te gebruiken rol je de stok tussen je handen heen en weer en duwt die tegelijk naar beneden. Als je dit lang genoeg volhoudt, begint er gloeiend houtstof te ontstaan bij de inkeping, waar je vervolgens je vuur mee kan aanmaken. De vuurboog gaat verder op dit principe, de enige toevoeging is de boog. De boog zorgt ervoor dat je sneller de juiste temperatuur bereikt en minder moeite hoeft te doen. Wikkel de boor één keer in de boog en zet hem op het vuurbord. De boor moet goed naar beneden gedrukt worden om wrijving te creëren. Gebruik hier bijvoorbeeld een steen of een stuk hout voor, dit voorkomt dat je handen kapot gaan.

Een vuurboog gebruikt wrijving om vuur te maken.

Deze laatste techniek stamt uit de achttiende eeuw te ZuidoostAzië. De fire piston wordt voornamelijk gevonden in culturen waar de blaaspijp als wapen werd gebruikt. Hierdoor vermoedt men dat hij hieruit ontwikkeld is. De fire piston bestaat uit een buisje die aan één kant open is en een cilinder die luchtdicht (meestal door het gebruik van een rubber ring) in het buisje past. Het principe dat gebruikt wordt, is het verhitten van gas door adiabatische compressie. Door een klein stukje tondel op de cilinder te leggen en deze dan heel snel in het buisje te duwen (het gemakkelijkst is om hem op de grond te slaan) wordt deze ontstoken. Met de ontstoken tondel kan dan het vuur aangemaakt worden. De meest geschikte tondel is tondel die een iets langere tijd blijft gloeien, zoals charcloth, zodat je de tijd hebt om deze uit de piston te halen en je vuur aan te steken. Het principe van de fire piston was de inspiratie voor de gloeikopmotor en later ook de dieselmotor. Het grote verschil tussen deze twee is dat bij de gloeikopmotor de brandstof aan het begin van de compressie werd ingespoten en bij de dieselmotor na de compressie.

De fire piston maakt gebruik van adiabatische compressie om tondel aan te steken

Vuur opbouwen Gefeliciteerd, je kunt op verschillende manieren een vuur starten. Vervolgens kan je kiezen hoe je het vuur gaat bouwen. Er zijn een hoop verschillende manieren om je vuur op te bouwen, de twee meest gebruikte varianten zijn de piramide en het pagodevuur. Bij de piramide bouw je, zoals de naam al suggereert, een piramide om je vuur heen met het hout. Begin klein en vervolgens kan je hem steeds groter maken. Let wel op dat er niet te veel hout omheen komt te staan, want dit blokkeert de zuurstoftoevoer. Het pagodevuur wordt meestal gebruikt bij grote vuren. Hierbij bouw je eerst een kleine piramide. Daarna leg je daar twee dikke stammen aan weerszijde naast. Hier leg je dan weer twee stammen op, haaks op de eerste stammen. Zo blijf je verdiepingen bouwen tot je hem hoog genoeg vindt. Het voordeel van deze opbouw is dat er veel licht afkomt en dat wanneer hij goed brandt, je niets meer hoeft te doen om hem aan te houden. Nu rest het je enkel nog de koelbox met bier te pakken en te genieten van je zelfgemaakte vuurtje.

115

Druk, druk, druk!

Een rondleiding bij drukkerij Snep

Elke paar maanden liggen ze bijna als vanzelfsprekend op de deurmat van de Simonkamer; negenhonderd stuks van de nieuwste Simon Ster! Echter, hoe zo’n verenigingsblad nou in een paar werkdagen van PDF naar papier gaat, dát vroegen leden van de RedactCie zich af. Daarom ging het schrijversteam der Simon Stevin op excursie naar onze huisdrukkerij SNEP.

Bart Verhaegh Veel drukwerk van Simon Stevin kent maar kleine oplagen: kaartjes voor W-feesten, tientallen posters of soms een paar flyers. Dit drukwerk gebeurt eigenlijk net als hoe je thuis of op de Universiteit print, namelijk digitaal. De Simon Ster kent echter zo’n grote oplage dat het voordeliger is te werken met offset printing. Paul Dikotter, al jaren ons contactpersoon bij drukkerij SNEP, heeft ons ontvangen en uitgebreid verteld over hoe zij de Simon Ster elke keer weer maken en hoe ze ervoor zorgen dat er zo weinig drukfouten ontstaan.

Digital printing Het eerste genoemde proces kennen de meesten in de thuisprintervormen ‘laserjet’ en ‘inkjet’ printing. Inkjetprinters brengen druppels inkt aan op het papier door middel van een pinterkop die boven het papier beweegt en druppels op het papier schiet; behoorlijk straigt-forward. Laserprinten is al een stukje complexer: Deze printers werken met een lichtgevoelige rol of drum. Deze wordt met een laser belicht en daar waar de drum belicht is blijft inkt kleven. Na het aanbrengen van de inkt gaat de drum over het papier heen, waardoor de inkt op het papier wordt aangebracht.

116

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

kleur verschilt en afbeeldingen en tekst vaag worden gedrukt. Nadat inkt is aangebracht op de drukplaat, rolt deze niet direct op het papier, maar eerst op een rubberen overbrengrol; aluminium en papier zijn beiden stijve materialen en hierdoor kan slip ontstaan. De inkt wordt dus eerst op een rubberen rol aangebracht en vervolgens rolt de rubberen rol over het papier.

Het drukproces Bovengenoemde processen zijn niet geschikt voor printen op hoge snelheid en daarmee dus kostbaar. Bij grote oplages van hetzelfde drukwerk wordt vrijwel altijd gebruik gemaakt van offset printing. Dit proces maakt gebruik van aluminium drukplaten, die bepalen waar inkt op het papier gaat komen en waar niet. Deze zijn van formaat A2, en voor elke inktkleur is een aparte drukplaat nodig. Met vier elementaire drukkleuren (cyaan, magenta, yellow en zwart) en vier pagina’s per drukplaat zijn er voor een typische Simon Ster dus veertig drukplaten nodig. Deze drukplaten worden digitaal lithografisch geproduceerd; vrijwel hetzelfde als laser printing dus, maar in plaats van het belichten van een drum bij élk A4-tje worden de drukplaten eenmaal geproduceerd en gebruikt voor duizenden druks. Wil je eens zo’n drukplaat zien? Er hangt er een in de Simonkamer aan de muur! Als de drukplaten af zijn worden deze in een drukpers gehangen. Deze bestaat uit vier of vijf ‘druktorens’; voor elke kleur één, plus een eventuele vernis- of laktoren. Het papier wordt met rollen door deze torens geleid. In zo’n toren wordt eerst vocht aangebracht op de drukplaat, die op een rol is aangebracht door de operator van de drukpers. Overal waar de plaat belicht is, blijft geen vocht kleven aan de plaat. Vervolgens wordt inkt over de drukplaat verspreid en deze blijft dus alleen zitten op de plekken die nog niet bevocht zijn. De drukplaat moet enorm nauwkeurig op deze rol worden geplaatst, omdat anders de uitlijning van elke

Nadat het papier door alle torens is gelopen, wordt het door een droogstraat geleid. Hierin wordt een wit poeder over het papier verstuift, zodat de natte inkt niet afgeeft op ander papier als het gestapeld wordt. Steekproefsgewijs neemt de operator een gedrukt vel papier uit de drukpers en bekijkt deze met een kleurenscanner om de juiste kleur te verkrijgen. Hij past dan mits nodig de hoeveelheid inkt aan die op het papier wordt aangebracht. Omdat de drukpers een tijdje nodig heeft om zich goed in te stellen en op kleur te komen, wordt een zogenaamde ‘inschiet’marge gehanteerd; Er worden dus eerst tientallen Simon Sterren gedrukt die worden weggegooid. Zo worden kleuren kwaliteitsverschillen voorkomen tussen verschillende Simon Sterren. Dit alles gebeurt op een moordend tempo; de lijnen van SNEP kunnen tot wel vijftienduizend A2 vellen per uur doorvoeren. “De vellen vliegen dan wel de machine uit, dus deze snelheid hanteren we maar zelden!” aldus Paul. Nadat de machine een pallet vol Simon Sterren heeft geproduceerd, wordt deze pallet opgestuurd naar een binder dat de speciale manier van lijmen verzorgd die we kiezen voor de productie van de Ster. Daar worden eerst de vellen verwerkt tot katernen, gelijmd en gesneden door middel van de snijtekens die het opmaakprogramma (in ons geval Adobe InDesign) automatisch aanbrengt op het drukbestand. Vervolgens worden de sterren weer teruggezonden naar SNEP. Tot slot verpakken zij de Sterren en rijdt hun koerier naar Gemini-Noord!

Materialen Hoewel Simon Stevin niet per se bekend staat als een groene studievereniging, waren wij blij verrast te horen dat al het papier voor de Simon Ster FSC-gekeurd is. Er wordt voor elke gekapte boom een nieuwe terug geplant en de kapdichtheid blijft beperkt zodat bodemerosie en andere problemen voorkomen worden. Tevens wordt al het afvalpapier gesorteerd op bedrukt en onbedrukt en vervolgens gerecycled. Dat gaat al snel om vijfduizend kg. papier per week!

Advertentie SNEP 117

VDL Enabling Technologies Group

Je bent bezig met een groot scala aan complexe hightech producten

Roel Donders Manufacturing Engineer Systems VDL ETG Eindhoven

Na zijn studie WTB op de TU/e, richting

de systemen binnenkrijgen en deze uit

winstgevend te zijn en dat ligt soms ver van

Mechanics of Materials, kwam Roel Donders

elkaar halen om het probleem op te lossen.

de onderzoekswereld af.

(29 jaar) in contact met VDL. Roel: “Wat me

Dan komt mijn technische kennis en de

direct aansprak was de toegankelijkheid, de

manier van onderzoeken die ik heb geleerd

Het leuke van mijn functie vind ik de

gemoedelijke sfeer. Dat is ook een van de

tijdens mijn studie goed van pas. Vervolgens

afwisseling. Je bent bezig met een groot

redenen waarom ik voor VDL heb gekozen.”

initiëren we verbetervoorstellen om het

scala aan complexe hightech producten en

probleem in de toekomst te voorkomen.

alle technieken die hierbij komen kijken.

Roel is werkzaam als Manufacturing Engineer

Daarvoor werken we nauw samen met de

Daarnaast heb je contact met engineers,

op de afdeling Systems van VDL ETG

systeem architecten. Met de input vanuit de

development, vakmensen uit de productie,

Eindhoven. Hij is verantwoordelijk voor het

productie wordt het design van onze

de klant en leveranciers. Dat maakt het heel

optimaliseren van het productieproces en

systemen uiteindelijk alleen maar beter.

dynamisch. Verder heb ik fijne collega’s en is de werksfeer goed. De deur staat altijd

het oplossen van technische problemen bij de montage van systemen. “Geen dag is

Waar ik aan heb moeten wennen is het

hetzelfde. Wanneer we meldingen binnen

praktisch inzicht, het werken met business

krijgen, moeten we beoordelen waar de fout

cases en prioriteiten stellen. In het begin

En wat het werk bijzonder maakt, is dat je

zit. Is dat in het productieproces of in het

had ik best moeite met de tijdsdruk waarin

je eigen verbetervoorstellen uiteindelijk

technisch design? En ligt de fout wel bij

projecten afgerond moesten zijn. Het doel

terugziet in de productie. Dan denk je: daar

ons? Dat betekent in de praktijk dat we hier

in het bedrijfsleven is uiteindelijk om

heb ik toch mooi aan bijgedragen.”

open voor vragen en ondersteuning.

Kijk op www.vdletg.com of mail naar recruitment@vdletg.com VDL Enabling Technologies Group bv Achtseweg Noord 5 • 5651 GG Eindhoven T +31 (0)40 263 88 88 • info@vdletg.com • www.vdletg.com

Koken met de KookCie

Kip in bier stoofpot

Een nieuwe aanwinst in het al zo brede aanbod van commissies is de KookCie. Ze hebben ons al meerdere malen verwend met heerlijke gerechten bij ALV’s. Nu hebben ze een recept voor je waar je thuis mee aan de slag kunt. Smakelijk! Eva-Britt Leliveld Ingrediënten voor 2 personen

Aan de slag!

•

• • • • • • • • • •

250 - 300 gram kippendijen (deze vallen, in tegenstelling tot kipfilet, uit elkaar: oftewel erg lekker!) 100 gram spekblokjes 2 grote uien in halve ringen 2 eetlepels Dijon mosterd 300 ml donker bier (bijvoorbeeld La Trappe Dubbel) 120 ml runderbouillon Een paar takjes tijm en rozemarijn (uit een potje voldoet ook prima!) Laurierblad Olijfolie Zout en peper Eventueel extra groente, bijvoorbeeld wortel

2. 3.

4. 5.

Verhit een scheutje olijfolie in de pan en bak de kippendijen kort op hoog vuur. Als de kip aan de buitenkant dichtgeschroeid is, haal de kippendijen dan uit de pan, en bak de ui en spekblokjes op iets lager vuur. Voeg wanneer de spekblokjes lekker knapperig zijn en de uitjes glazig, de mosterd en het bier toe en roer het goed door. *Voeg eventueel nog extra groente toe, bijvoorbeeld wortel. Laat het geheel even bubbelen totdat het schuim van het bier eraf is. Voeg dan de bouillon toe. Voeg vervolgens de kippendijen weer toe, ook de kruiden en het laurierblad mogen nu toegevoegd worden. Breng op smaak met peper en zout. De stoofpot moet nu sudderen voor een half uur tot drie kwartier op laag vuur, of in de oven. Zet de oven op 175 graden, en zet de stoofpot in de oven voor ongeveer een uurtje. Controleer wel even of je pan dit aankan! Een gietijzeren pan overleeft dit sowieso. Roer zowel bij het vuur als in de oven af en toe even door de pan. Wanneer de kip uit elkaar valt is het gerecht klaar!

Serveertip: Aardappeltjes uit de oven, of lekker simpel gewoon met rijst.

119

Interview ENGIE Jochem Harkx verteld over zijn traineeship

Jochem Harkx is inmiddels bijna 2 jaar Ingenieur. Hij begon in 2008 met zijn Bachelor Werktuigbouwkunde aan de TU/e omdat hij een brede opleiding wilde. Inmiddels heeft hij anderhalf van het twee jaar durende management traineeship bij ENGIE afgerond.

Kelsey Viehmann Hoe heb jij je studententijd aan de TU/e ervaren en zou je het achteraf anders hebben aangepakt? Zowel tijdens mijn bachelor als tijdens mijn master Automotive Engineering was ik actief in verschillende commissies van studievereniging WSV Simon Stevin en woonachtig in een erg gezellig studentenhuis met 10 studenten. Voor stage in mijn master ben ik naar Canada afgereisd en vervolgens ben ik afgestudeerd onder Maarten Steinbuch. Achteraf gezien vind ik het enigszins jammer dat ik niet een specifiek vakgebied gekozen heb voor mijn studie en het breed gehouden heb. Aan de andere kant maakt het voor bedrijven vaak niet uit of je 10 vakken in een specifieke richting hebt gedaan of 4, in de praktijk leer je erg veel bij. Dus eigenlijk niet nee, ik heb een leuke tijd gehad op de TU/e! Na je studie kwam een voor jou bekende vraag weer naar voren: “Wil ik een specialist of een generalist zijn?” Dit is voor mij altijd een belangrijke vraag geweest. Techniek vind ik erg interessant, maar hoe diep ik op één specifiek onderwerp in wilde gaan was voor mij altijd een vraagstuk. Na mijn studie wist ik zeker dat ik in de techniek wilde blijven werken, maar er was niet één specifieke functie die mij aansprak. Zo kwam ik terecht bij het management traineeship van ENGIE, dat voor mij (in combinatie met de wat meer technisch inhoudelijke opdrachten) de variatie bied die ik zoek. Je bent nu anderhalf jaar op weg in een twee jaar durend traineeship bij ENGIE. Wat heeft je in deze tijd het meest verrast? De overgang van afstuderen naar de traineeship. Ik had verwacht dat het een hele stap zou zijn van een jaar lang achter je laptop naar in een groep werken met concrete doelen. Dit was echter een transitie die heel natuurlijk verliep en die ik als zeer positief ervaren heb. Ik werk nu met mensen van erg verschillende achtergronden en niveau, waarbij iedereen van elkaar leert.

120

Kun je kort iets vertellen over wat ENGIE als bedrijf zich zoal mee bezig houd? ENGIE Energie houdt zich vooral bezig met energieopwekking en distributie. ENGIE Services (waar ik bij werk) is de grootste technische dienstverlener van Nederland, met innovatieve concepten en integrale en duurzame oplossingen, van ontwerp tot beheer en onderhoud. Je moet dan denken aan energieopslag (zoals WKO installaties), warmtenetten, klimaatinstallaties, beveiligingsinstallaties en ga zo maar door. Ook is ENGIE actief in de infrastructuur (zoals aansturing van sluizen en bruggen), waterzuivering en de healthcare sector. Grote klanten zijn onder andere Schiphol, ASML, Shell, ABN Amro en Philips. Via NEXT ( het Young Professionals netwerk van ENGIE in Nederland) leer je andere collega’s kennen en kun je deelnemen aan verschillende activiteiten. Zo heb ik vorig jaar de ‘Young Professional Day’ georganiseerd, bij de oude elektriciteitscentrale van ENGIE in Nijmegen. Hier wordt nu een duurzaam terrein (de Groene Delta Nijmegen) ontwikkeld, met o.a. een zonnepanelenpark en LNG terminal. Zie de foto voor de jongeren groep bij de eerste zonnepanelen! Voor verdere vergroting van je netwerk is NEXT aangesloten bij ICA (Inter Company Association), het netwerk van Young Professional organisaties van 50 topwerkgevers in Nederland. Hoe verliep voor jou de sollicitatieprocedure? Ik heb na mijn studie bij 6 of 7 bedrijven gesolliciteerd, maar de traineeship bij ENGIE sprong er voor mij direct uit. Ik heb een brief gestuurd waarna ik op een eerste kennismakingsgesprek mocht komen. Voor het traineeship is er vervolgens een iets andere procedure dan doorgaans, waardoor ik hierna ook nog op gesprek mocht in Bunnik bij het hoofkantoor. Vervolgens heb ik drie testen gemaakt op het gebied van persoonlijkheid, motivatie en intelligentie. Hierna heb ik nog een gesprek gehad met mijn huidige mentor voor tijdens mijn traineeship en de verantwoordelijke omtrent het hele traineeship. Hierna was ik één van de acht mensen die een contract mocht tekenen.

Simon Ster 48.4 | Career & Lifestyle | May 2017

een opdracht bij finance, commercie, HR of markteting te doen, ben ik begonnen bij de afdeling “smart digital solutions” in Beek. Ik heb hier een businesscase, het model en deels de technische implementatie uitgewerkt voor het energiebeheer van installaties. Dit vond ik zelf een leuke combinatie tussen klantencontact en de technische kant van ENGIE.

Had je bepaalde verwachtingen toen je begon? Ik wist al deels wat voor bedrijf het is, omdat ik iemand kende die er al langer werkte: van oudsher een combinatie installatie bedrijven, uitgegroeid tot een van de grootste spelers in de energietransitie. Ik had misschien meer vernieuwende technologie verwacht, aangezien er wereldwijd 150.000 mensen werken in de meest uiteenlopende sectoren. Je merkt wel echt dat er hard aan de weg getimmerd wordt en er nu een transitie naar een hoger niveau plaatsvindt. Er komt steeds meer ontwikkeling en vernieuwing in plaats van alleen maar installatie en onderhoud. Dag 1, je mocht beginnen aan het traineeship. Hoe ging dit in zijn werk? Op basis van de eerder gemaakte persoonlijkheidstest en de mentor waarmee je eerder hebt gesproken ga je beginnen aan een plan maken voor jezelf. “Welke competenties heb ik en waar wil ik aan werken?” “Waar wil ik naar toe groeien?” Dit zijn het soort vragen die je jezelf dan stelt en op basis waarvan je een eerste opdracht gaat kiezen. Het is natuurlijk de bedoeling dat deze je ook enigszins uit je comfortzone haalt, anders zou je er niet zo veel van kunnen leren. Wanneer je een idee hebt van het soort opdracht ga je de organisatie door of er ergens een mogelijkheid is, je moet hier dus echt zelf achteraan gaan om ook je persoonlijk ondernemerschap te ontwikkelen. Het traineeship is in de basis opgebouwd uit 4x een half jaar een project. Hoe gaat dit van dag tot dag in zijn werk? In de praktijk heb ik met een aantal medetrainees één dag in de week een gezamenlijk project dat in totaal anderhalf jaar duurt, welke echt bedoeld is om het bedrijf en voornamelijk het hoger management te leren kennen. De rest van de week zijn we met onze eigen projecten bezig. Verder hebben we 1 tot 2 keer per maand een training die van alles kan betreffen, van een project management training door een ervaren project manager tot een “lean six sigma” training. Verder heb je nog trainingen waarbij je meer in gaat op het ontwikkelen van persoonlijke skills, zoals presenteren, motiveren en gebruik maken van je kwaliteiten. ENGIE investeert zo veel in trainees. Dit is denk ik ook een van de redenen dat 90% van de trainees bij ENGIE blijft na het traineeship, ondanks dat je vrij bent om te gaan waar je wil. “Klantencontact is leuk, maar ik denk niet dat ik contractmanager wil worden.” Het eerste half jaar van mijn traineeship had ik een hele brede opdracht waar ik een contractmanager ondersteunde. Hierbij had ik contact met veel verschillende personen: van klanten en werkvoorbereiders tot het middel management. Ik heb in deze tijd het bedrijf echt beter leren kennen en ik vond het vakgebied ook interessant, maar het technisch aspect miste ik hierin toch erg, contractmanager paste niet in mijn straatje.

Momenteel werk je nog kort voor Engie op locatie bij ASML voor je doorgaat naar je laatste project. Ik zit inderdaad nu een half jaar bij ASML. Hier houd ik me bezig met predictive maintenance omtrent alle ENGIE installaties bij deze klant. ENGIE beheert alle luchtbehandelingsinstallaties, koeling en verwarming, beveiliging, clean rooms, etc. Bij het beheren van deze installaties, zeker met de schaalgrootte van ASML, krijg je heel veel data waar de vraag naar mij uit kwam: ”Hoe kunnen we hier meerwaarde uit halen?”. Hiervoor heb ik de hulp van een data scientist ingeroepen om mij wegwijs te maken in het geheel van werken met grote hoeveelheden data. Het is natuurlijk niet de bedoeling voor mij om data scientist te worden, maar wel om de juiste richting te bepalen. Binnenkort begin je aan je 4e en laatste opdracht in je traineeship, in welke richting zal dit zijn? Manager kan ik altijd nog worden, dus ik wilde hiervoor in de technische tak blijven. Binnen ENGIE is er een kleine club mensen actief op de frequentie markt van de netbeheerders: Opwekking en afname van netstroom moet in balans zijn anders gaat de 50Hz van het stroomnet omhoog of omlaag, met alle gevolgen van dien. Nu reserveren energiecentrales een deel van de capaciteit om flexibiliteit te leveren, maar dit gaat steeds moeilijker door de komst van duurzame energieopwekking. Een oplossing die we verder uitwerken zijn de inzet van batterijen (ter grootte van zeecontainers) die leeg getrokken of vol geladen kunnen worden op het moment van een piek of een dal in de stroomvraag. Dit heeft echter een laag rendement en is heel duur. Een oplossing hiervoor waar ik nu ook aan mag gaan werken is om de eerste paar minuten wanneer een piek of dal ontstaat batterijen in te zetten, en daarna installaties van klanten te schakelen. Denk aan WKO installaties, noodstroom aggregaten, koelmachines en pompen. Zelf zal ik me binnen het project bezig gaan houden met de algoritmes van dit complexe aansturings- en optimalisatieprobleem. Het leuke van deze opdracht is dat ik me zowel bezig houd met nieuwe technologieën als het samenwerking met andere bedrijven, klanten en startups. Zo vliegen we binnenkort naar Londen voor samenwerking op dit gebied. Heb je al enig idee wat je gaat doen na je traineeship? De kans is zeker aanwezig dat ik dan bij dit laatste project blijf. We hebben een aantal uitdagende doelen mee gekregen en het project loopt heel goed. Het functioneert als een startup binnen ENGIE en dat trekt mij: we kunnen snel schakelen omdat we niet zo afhankelijk zijn van de rest van het bedrijf. Met dit soort innovatieve projecten kunnen we als ENGIE echt meerwaarde bieden aan onze klanten, dat vind ik erg gaaf!

Vervolgens ben je een half jaar bezig geweest met technische implementatie voor ICT zaken bij klanten. Hoe was de overstap vanuit het contract managen? In mijn eerste half jaar werd het voor mij heel duidelijk dat ik het raakvlak met de techniek miste. Alhoewel ik veel bij kon leren door bijvoorbeeld

121

Sterrenhoekjes Geniet mee van deze volkomen uit hun verband gerukte uitspraken, verpraatsels en vertypsels. Mocht je er nog meer horen: aarzel niet en stuur de uitspraak en context op naar sterrenhoek@simonstevin.tue.nl! Esther: ‘We moeten de nieuwe waterkoker terugbrengen.’ Sebas: ‘Hoezo dat dan?’ Esther: ‘Hij kookt het water te warm.’ Sjors: ‘Roken mag al niet op de ALV, daar kunnen we ook wel aan toevoegen dat je niet met je mond vol mag eten.’ Daniël: ‘Dat staat ook op mijn LinkedIn-pagina, Kebab lovers.’ Sebas tegen meelopers. ‘Jullie kennen Freek Vonk vast wel, die komt ons allemaal in onze rug steken.’ Wouter: ‘Je baard gaat sneller groeien als je veel seks hebt. Sjors, je hebt ons iets te vertellen volgens mij.’ Sjors: ‘Nou Wouter, volgens mij heb jij ons meer te vertellen.’ Sebas: ‘....daar heb ik in Australië nog ooit een boete voor gehad.’ Sjors: ‘Waarvoor? Voor het roepen van ‘Vo voor de leden!?’ Esther: ‘De wc-rollen van SCA worden toch boven in het land gemaakt?’ Sjors: ‘ja wij zaten bij zo’n volwassenen incompetentiefabriek.’

Sjors: ‘Eigenlijk moet SINAS ook in ‘t Engels.’ Luuk: ‘Het lukte bijna met COLA: City... ja dat was ‘t.’ Niki met een brak verhaal over Python, FEM en nog wat onsamenhangende onzin. Jesse: ‘sshh… ssshhh…’ Niki: ‘Wat?’ Jesse: ‘Stil, het is heel vervelend als je praat.’ Luuk: ‘ik heb net in de reproshop 20 blaadjes moeten lambriseren’ Zeilwagencommissaris: ‘Ik had vannacht een nachtmerrie dat m’n aanhangerrijbewijs werd ingenomen’ Dino: ‘Ik stuur wel gewoon naaktselfies naar de Tau-snapchat.’ Ilse: ‘Zou ik ook doen.’ CoBA: ‘Het verbaast me echt hoe het inlevingsvermogen van sommigen is over borrels. Ze denken dat het een soort kat is die altijd op zijn pootjes terecht komt, maar ik ben dan degene die de kat om moet draaien!’ Glen tegen Bart: ‘Jij bent de Robbert ten Brink van Simon.’

Sebas: ‘Indisch spek, dat vind ik wel lekker.’ Niki: ‘Dat moet je tegen Chloé zeggen!’

Niki: ‘Vroeger toen ik klein was hadden we geen Nederlandse tv thuis, alleen Duitse televisie!’

Kevin: ‘Bodywarmers zijn gevoerde vestjes, ziek prominent.’ Onderwijscommissaris: ‘Boeken zijn overrated.’

Wouter: ‘Waar is het OFAC-varken eigenlijk?’ Sylvia: ‘Ja, waar is Bart?’

Contest This Simon Ster we’ve got a new contest. The prize we’re giving away is a DeLonghi coffee machine and a coffee grinder! So if you want to wake up with a fresh cup of coffee from now on you have to take a look at the contest!

Contest 48.4 Since the Treasurer was put to the test by the Commissioner of External Affairs last contest, the Treasurer has a small but not so easy riddle for the Commissioner of External Affairs. The riddle is as follows: What is the following number in the sequence? 2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 31, 37, ... Submit your answer in the Simonkamer (Gem-N 1.61) or send an e-mail to redactie@simonstevin.tue.nl with your name. The winner will be raffled from the correct submissions and we’ll publish the winner in the next Simon Ster.

122

Answer 48.3 In the last Simon Ster we’ve had a contest where our Commissioner of External Affairs put the Treasurer to the test. The test was as follows: If the following statements hold: “1212 * 6060 yields 3” , “1260 * 6012 yields 1” and “602 yields 3” what is the solution to the statement: “6012 * 1957 yields ?”

Solution The outcome of every statement is the number of enclosed fields in the numerical answer. So the solution to the given statement was 6012 * 1957= 4259963031552000000000000 which has 17 enclosed fields. There were several right answers, after raffling between the correct answers the winner is Melvin de Wildt! He can pick up his prize at the Simonkamer. powered by:

AME AME is an independent developer and manufacturer of high quality electronic products located in the top technological region of the world (Brainport Eindhoven). Our goal is to create innovative products that exceed customer expectations. We accomplish this by integrating product development and manufacturing and keeping a clear focus on the product and its function. Driven by technology, we strive for the best solution combining the disciplines of electrical, mechanical, software and industrial engineering. Through creativity, passion, ambition, motivation and a highly educated level of our employees AME secures its goal of being a profitable company. Join our teams Driven to exceed expectations and to excel in creating innovative solutions, our team of experts in continuously looking for future bestin-class colleagues within the technological disciplines of applied physics, electrical, mechanical, software and industrial engineering. Career If you are interested in working with a talented, ambitious and experienced team of professionals using the best tools available and would like to work in a fast growing organization full of career opportunities then you are most welcome to apply for a job or take a look at our opportunities by visiting our website. Internships and part-time jobs AME is the ideal work environment to develop hands-on experience while completing your studies. You will be involved in challenging real-world projects and work with experts from a multitude of technological disciplines. We invite you to get in touch with us to discuss any internship and/or job openings.

Applied Micro Electronics â€œAMEâ€? B.V. Esp 100 | 5633 AA Eindhoven | recruitment@ame.nu | +31 40 26 46 400