BLVRD50

ONTWERP JE EIGEN FESTIVAL!

... Of pretpark. Of museum. Of lichtwandeling. of expo. Of animatie. Of video. Of interieur. Of branding. Of beleving. Of ...

In Mixed Experience Design, een keuzetraject binnen de bacheloropleiding Toegepaste Architectuur aan Howest Brugge, leer je hoe je totaalbelevingen creëert, van concept tot visualisatie. Ontwerp niet alleen een festival, maar ook pretparkdecors, immersieve installaties, tentoonstellingen, animaties, video, interieurs, beursstanden, 3D belevingen, branding en grafisch design. Combineer technologie, storytelling en design om werelden te bouwen die mensen écht meenemen in een ervaring. Wil jij mee de toekomst van totaalbeleving vormgeven?

Ontdek MXD, een uniek keuzetraject binnen de bacheloropleiding Toegepaste Architectuur, te Brugge, op www.howest.be/mxd

BLVRD magazine is een gratis, tweemaandelijks jongerenmagazine.

Vorige edities gemist?

Lees alle edities op blvrdmagazine.com

On the cover:

tilde morlion by jana germanus

special tnx to Bibliotheek Brugge Cinema Lumière Concertgebouw Brugge Het Entrepot Howest Jeugddienst Brugge

Jeugdhuis Comma Jong Volk KAAP Mintus Snuffel Stad Brugge TURBO

eindredactie Jordy Vermote lay-out Faldona Vande Velde · Sanne De Muynck druk VCP Graphics

team

Alexandra Dervenis Arno De Groote · Dieter Tanghe · Ellemijn Van Puymbroeck Geertrui Maertens Guynan

Berton Jana Germanus Jonathan Veriez Klara Camerlinck Laura Delbarre Macha Van Linden

Margarita Tantushyan Marie-Julie Lehoucq blvrdmagazine www.blvrdmagazine.com

30/01/26 editie vijftig first seen at beastwood skatepark

5 JAAR BEASTWOOD SKATEPARK

BEASTWOOD SKATEPARK

vijf jaar een indoor skatepark in brugge - tijd voor een gesprek over de geschiedenis, de groei en de toekomst van beastwood met levi vermote, jeugdsportcoördinator van push skate academy en oprichter van beastwood vzw.

tekst: alexandra dervenis beeld: beer vanhoutte

Vertel eens, in het begin was er … ?

Levi: “Vijf jaar geleden startten we de vzw met dit idee: de uitbating van een indoor skatepark met bijhorende bar, de oprichting van een skateschool in Brugge en het creëren van een plek waar mensen met interesse in urban culture welkom zijn.

Sindsdien huren we de locatie van de stad. Beastwood is zelfvoorzienend en dus hebben we in de eerste jaren vooral ingezet op de Push Skate Academy, ook omdat we daar al ervaring mee hadden in Oostende. Onze prijzen worden bewust zo democratisch mogelijk gehouden: 5 euro voor een ingangsticket, 2,5 euro voor een pintje en 3 euro voor een cola. Er wordt ook veel geïnvesteerd in het park, o.a. met de aankoop van speakers en de bouw van de buitenpool.”

De Push Skate Academy, wat is dat dan?

“Onze Academy geeft skatelessen in Brugge en Oostende, en dit zo goed als iedere avond in de week en op zaterdagochtend, zelfs aan beginnende volwassenen. Daar zien we vooral vrouwen, die lijken toch iets minder bang te zijn om op hun bek te gaan (lacht). Er worden ook wekelijks lessen van Sport Vlaanderen gegeven, gericht op de provinciale toppers.

Er worden hier jeugd- en nationale wedstrijden (zoals de pro-jeugdwedstrijd ‘Battle of Bruges’) gehouden. Daarnaast zijn er een aantal randactiviteiten zoals events, workshops, tentoonstellingen, etc.

We bereiken met Beastwood en Push Skate Acedemy heel wat mensen. Zo zijn er sinds de start in 2020 ongeveer 15.000 mensen komen skaten. Daar zijn we heel blij mee, vooral omdat ons indoor park ervoor zorgt dat jongeren kunnen blijven skaten, ook als het regent, donker of koud is.

Door de lessen is skaten zeker toegankelijker geworden. Anderzijds riskeer je misschien dat het eenheidsworst wordt of dat de vrije, expressieve component van skaten minder aanwezig is. We proberen dat goed te bewaken. Elke les heeft een onderdeel ‘vrij skaten’, zodat de diversiteit in tricks kan blijven bestaan en het niet enkel gaat over prestigetricks die iedereen wil kunnen. Ook de bouw van de buitenpool, die er kwam met een crowdfunding, zorgt voor nog meer vrijheid en diversiteit.” 8

“

we willen niets liever dan het skateboarden in brugge verderzetten.”

Dat zijn inderdaad heel wat jongeren die jullie bereiken. Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?

“Door de ‘corona-skateboardboom’ (binnen sporten vanaf 13 jaar was tijdelijk niet meer mogelijk, dus tieners gingen op zoek naar sport in de buitenlucht, nvdr) zagen we bij de opstart een toestroom van mensen die wilden leren skaten.

We kiezen er ook bewust voor om geen plek enkel voor de rijken te zijn, maar een plaats waar iedereen welkom is om te skaten en plezier te maken, ongeacht je afkomst. Skateboarden is in se een democratische sport, in die zin dat je eigenlijk alleen skateschoenen en een board nodig hebt. We waken er dan ook op dat iedereen respect toont voor elkaar en voor het materiaal en dat iedereen mag zijn wie die is. We zijn er trots op dat er hier amper tot niet gestolen wordt en we hebben een nultolerantiebeleid voor drugs. Zo zorgen we ervoor dat wie komt, zich hier goed voelt en blijft komen.”

Wat valt er hier allemaal nog te beleven, buiten het skaten?

“De laatste jaren zetten we nog meer in op het organiseren van events, met optredens, djsets, … De focus ligt vooral op muziek die aan de skateboard-cultuur gelinkt is. Die wordt altijd maar diverser. Waar het vroeger vooral reggae/ ragga/dancehall, punkrock en hiphop was, wordt er nu alsmaar meer naar hardere techno en trance geluisterd. Onze events zijn gericht op de

jeugd maar ook op ouders die met hun kinderen komen skaten, en op iedereen die de subcultuur genegen is.

We zetten ook volop in op partnerschappen in de regio. Zo hebben we ons project voor kwetsbare jongeren The Hood. Twee keer per week komen er jongeren op bezoek die als alternatieve tijdsbesteding kunnen meehelpen op de site. Ze werken aan de infrastructuur, doen allerhande klusjes en maken daar reflecties over binnen het ervaringsleren. Vaak zijn het jongeren die om de één of andere reden hun weg zijn verloren, doordat ze zijn moeten vluchten uit hun land van afkomst of omdat ze door hun zwaar rugzakje even niet kunnen aarden op de schoolbanken. Skaten kan voor hen een lichtpuntje zijn, maar we merken dat ze daarom niet altijd ook hun weg vinden naar onze events en wedstrijden. Waaraan ligt dat? Geen idee eigenlijk. Waarom vinden de mensen ook niet altijd hun weg naar de cultuurpaleizen in de stad?

Er staat een samenwerking in de steigers met één van de parcoursclubs in Brugge en we hebben net een gym gebouwd op de bovenverdieping, specifiek gericht op fysieke ondersteuning bij extreme/outdoor sporten zoals skaten en surfen: ‘Flow Performance’.

Er is in Beastwood ook een kleine bieb met streetart boeken en skateboard- en watersportmagazines zoals Thrasher en andere Europese magazines. Tenslotte is er uiteraard een link tussen de skateboardwereld en graffitikunst. In de Beastwood shop hebben we spuitbussen en caps van het merk Montana, die we rechtstreeks bij hen aankopen en verkopen aan de juiste prijs. We houden ook regelmatig eens een graffiti jam en bieden workshops aan. We geven lokale artiesten dus de ruimte om hun werk tentoon te stellen en om dit nog meer te kunnen doen, zoeken we nog aansluiting bij andere Brugse organisaties die ijveren om het talent van Brugse kunstenaars in het licht te zetten. Ik denk bijvoorbeeld aan De Tank, Kunstenal of het Pannenhuis.”

Is de skateboardcultuur vooral een mannenwereld?

“Tgoh, het is vooral een jeugdwereld. We houden meisjes en jongens bewust samen in de lessen, maar we merken de laatste jaren wel dat meisjes om de een of andere reden op een gegeven moment afhaken - ook al zijn ze goed. Ik geloof heel erg in het belang van vrouwelijke lesgevers, dus daar zijn we naar op zoek gegaan. We werken ook samen met ‘The Fieldwork’, dat zich vooral richt op vrouwelijke skaters. Die organisatie geeft ook lessen en bereikt via sociale media heel wat vrouwen. Zij werken samen met elke stad die een indoor skatepark heeft. Maar het gaat natuurlijk vaak over pubers, die soms wel afhaken en verlopen naar andere sportdisciplines. Het belangrijkste voor ons is uiteindelijk dat ze blijven bewegen en minder op hun laptop of gsm zitten (lacht).”

En dat jullie gelijk hebben! Hoe ziet de toekomst eruit voor Beastwood?

“We willen een stuk beton achteraan de site opnieuw asfalteren en er een skateboardplaza van maken voor in de zomer. We willen

ook nog meer doen in samenwerking met andere sportclubs. Er vinden hier al elk jaar gecombineerde zomerkampen plaats, met watersport, parcours, zelfs dj-sessies. Ons doel is nog meer de link gaan maken met andere urban sports zoals freerunning/parcours, pickle ball (urban tennis, nvdr), etc.

Het Brugse ondernemerschap gelinkt met de skateboardwereld – die al sterk staat met skateshop.be, 911, The Fat Flamingo, Beastwood – blijven we verder ondersteunen en uitbouwen, geïnspireerd door andere grote skatesteden zoals Bordeaux (waar ze de eerste Europese bachelor- en masteropleiding hebben rond skateboard-ondernemen, skateboard-coach etc.) en Malmö in Zweden, waar de allereerste Skateboard Academy van Europa zit. We hebben daarom het idee om eens samen te zitten met Vives en Howest. Wie weet kunnen we een hogeschoolopleiding creëren rond urban sports, waar we met Beastwood deel van kunnen uitmaken. Dat zou een prachtige meerwaarde zijn voor Brugge.”

Dat klinkt inderdaad als iets om voor te ijveren.

Waar hoop je verder nog op?

“We zoeken nog mensen met passie en expertise voor het kweken van fruit en groente, die hier op de Beastwood-site kweekbakken willen komen zetten en komen tuinieren. Verder zijn mensen die met passie, kennis en plezier aan houtbewerking doen meer dan welkom. Zo kunnen we de skateboardinfrastructuur verder aanpassen en optimaliseren. Een van de containers buiten zal dan ook opgericht worden als atelier.

Skateboarden is intussen een Olympische sport geworden en er komen heel veel wedstrijden op gang, voor de jeugd maar ook internationale wedstrijden. De sportwereld evolueert zo snel. Vroeger waren basketbal en voetbal ook straatsporten, en kijk waar die sporten nu staan wereldwijd. We willen dus niets liever dan het skateboarden in Brugge verderzetten.

Brugge heeft al jaren een scene om trots op te zijn, met filmmakers en ondernemers - zoals Sven Raes die in de jaren negentig de eerste Brugse

skateboardwinkel 911 opende, bijvoorbeeld. De Brugse skatecrew gaat regelmatig op verplaatsing in Europa, gesponsord door internationale street merken zoals Volcom en Vans.

Onze hoop is dan ook dat we in Brugge ruimte kunnen blijven innemen en dat alsmaar meer mensen de skatecultuur leren kennen. Het is een cultuur waarin creativiteit en doorzettingsvermogen centraal staan, waarin er wordt uitgenodigd om op een andere manier naar de stedelijke omgeving te kijken en waarin elementen uit de acrobatie en zelfs uit de danswereld gecombineerd worden. Nog meer dan een sport is het een vorm van expressie, die uiting geeft aan de stem van de jeugd die opgroeit in de stad.

Ik hoorde waaien dat er op de BRUSK-site plaats zal gemaakt worden voor een skatespot, naar analogie met de MACBA (museum voor hedendaagse kunst, ndvr) in Barcelona. We kunnen maar hopen dat dat klopt (lacht).”

beastwoodskatepark

new riffs, same soul

De Werf heropent

in februari 2026 zwaaien de deuren van de werf opnieuw open. we spraken met muziekprogrammator Ábel petneki en labelverantwoordelijke benny claeysier over jazz, nieuwe plannen en waarom je hier binnenkort écht bij wil zijn.

De Werf gaat opnieuw open. Wat betekent dat voor jullie?

Ábel: “Voor mij voelt het als thuiskomen. Letterlijk zelfs: toen ik net in België aankwam, woonde ik drie weken boven De Werf. Dit was mijn eerste thuis hier. Maar los daarvan: De Werf is geen gewone zaal. Het is een plek waar muzikanten zich veilig voelen om te experimenteren en waar publiek dicht bij de muziek staat.”

Benny: “Na zes jaar zonder publiek was het moment daar. De zaal werd vooral gebruikt om te repeteren en op te nemen, maar ze miste haar essentie: live muziek en mensen. We zijn klaar voor een nieuw hoofdstuk.”

Waarom is De Werf zo belangrijk voor KAAP en W.E.R.F. records?

Benny: “Dit is de geboorteplek van ons label. Sinds 1993 hebben hier generaties jazzmuzikanten gespeeld, van grote namen tot jonge vernieuwers. Die geschiedenis voel je nog altijd in het gebouw. We willen hier opnieuw tonen wat we maken en waar we voor staan.”

Ábel: “De Werf is klein, maar daardoor juist intens. Je zit dicht op de muzikanten, je voelt elke noot. Dat past perfect bij hoe wij muziek willen presenteren.”

kaap

Jullie lanceren meteen een nieuwe concertreeks:

W.E.R.F. records invites. Wat mogen we daarvan verwachten?

Ábel: “Met die reeks nodigen we artiesten van ons label uit, maar ook bevriende muzikanten van over de hele wereld. Denk: jazz in alle vormen, van intiem en stil tot energiek en genreoverstijgend.”

Benny: “Het is echt een staalkaart van wat jazz vandaag kan zijn. Zo krijgen we releaseconcerten van Meral Polat, die met haar album MEYDAN Turkse en Koerdische folk mixt met rock, jazz en elektronica, en daarbij ook maatschappelijk sterke thema’s aansnijdt.”

Ábel: “Daarnaast speelt Jelle van Giel met zijn Close Distance Band eigentijdse jazz die

balanceert tussen kracht en rust. Giovanni Di Domenico stelt zijn pianosuite Echolalia voor, en we sluiten het voorjaar af met de Indische jazzfusion van Iqnovara ft. Asad Qizilbash.”

Wie trapt de heropening af?

Benny: “Dat kon eigenlijk maar één iemand zijn: Stéphane Galland. Hij is een echte Werf-veteraan. Op 6 februari opent hij met zijn nieuwe trio Kanda, samen met twee jonge jazzbeloftes, Lúcia Pires en Louise Van den Heuvel.”

Ábel: “Later volgt Sun-Mi Hong, een drummer die internationaal keihard doorbreekt, en pianiste Thandi Ntuli, die laat horen waarom Zuid-Afrika zo’n broeihaard is voor nieuw jazztalent. Het programma is super divers.”

“de werf is geen gewone zaal. het is een plek waar muzikanten zich veilig voelen om te experimenteren en waar publiek dicht bij de muziek staat.”

Hoe ziet een W.E.R.F. records avond eruit?

Ábel: “Elke avond start met een kort gesprek. Moderator Julie Mosar praat met de artiest over het verhaal achter de muziek: waar het vandaan komt, wat hen drijft. Dat geeft de concerten en de muziek ook meteen wat meer verdieping.”

Benny: “En daarna is er tijd voor een gezellige babbel in de foyer met een dj set op maat van de artiest die we die avond brengen. Want dat is minstens even belangrijk: napraten, artiesten tegenkomen, nieuwe muziek ontdekken, iets drinken. De Werf wordt opnieuw een ontmoetingsplek.”

Wat hopen jullie dat mensen voelen als ze hier binnenstappen?

we lanceren blvrd#51 in de werf tijdens het concert van meral polat op 26 maart 2026. tickets voor deze avond koop je via blvrd aan 15% kortingstarief op de voorverkoopprijs via de code 26blvrd-maart 16

Benny: “Dat dit een levende plek is. Geen artefact, maar een huis voor creatie.”

Ábel: “Een plek waar je nieuwsgierig mag zijn. Waar je misschien iets hoort dat je nog niet kent, maar dat je bijblijft. De Werf wordt opnieuw het kloppend hart van KAAP in Brugge.”

de werf heropent in februari 2026. jazz uit alle windstreken, verhalen achter de muziek en avonden die blijven hangen.

kaap.be

new riffs, same soul ER KLINKT WEER MUZIEK IN DE WERF

VR 06 FEB

VR 27 FEB

ZA 14 MRT

DO 26 MRT

DO 07 MEI

VR 29 MEI

VR 12 JUN

Stéphane Galland:

Kanda met Lúcia Pires & Louise van den Heuvel

Sun-Mi Hong Quintet

Thandi Ntuli:

Rainbow Revisited met Sphelelo Mazibuko & Tlale Makhene

Meral Polat

Jelle Van Giel’s Close Distance Band

Giovanni Di Domenico:

Echolalia met Alexandra Grimal & Eric Thielemans

Iqnovara + Asad Qizilbash

SHIBUYA

een liefdesbrief aan azië, in het hartje van brugge

met shibuya heeft brugge er opnieuw een plek bij die de stad net dat tikkeltje wereldser maakt. achter het nieuwe concept zitten ran (33) en janah (38), horecaondernemers en eigenaars van bar ran, màs eatery en nu ook shibuya. samen bouwen ze al jaren aan één duidelijke missie: brugge hipper maken, zonder haar ziel te verliezen.

tekst: guynan berton beeld: macha van linden

Bar Ran

“Onze droom was altijd om wereldse concepten naar de Brugse binnenstad te brengen,” vertelt Ran. Die visie vertaalt zich al zes jaar in Bar Ran, een intieme cocktailbar waar niet alleen smaak, maar ook out of the box ideeën het vertrekpunt vormen. Cocktails vertrekken er vanuit kleur, kunst of zelfs hemellichamen. Het menu ‘Celestial’ is nu up & running en we zijn al vollebak aan het brainstormen over het nieuwe (Vlaamse Primitieven, iemand?). ‘Drink outside the box’ is dan ook het vertrekpunt met hospitality en beleving als steunpilaren.

Más

20

In 2022 volgde Más Eatery, een ZuidAmerikaanse hub in een voormalige reisbureau. De inspiratie komt recht uit Ran zijn verleden: hij werkte er met zijn vader op consultancyprojecten in Mexico City. “Ik wilde die joy de vivre, die levendigheid, naar Brugge brengen.” Zo vormde hij samen met zijn vrouw Janah Más: casual dining op zijn best met comfort food, cocktails, een bruisende sfeer en altijd wat leven in de brouwerij!

“het idee van een toegankelijke plek waar eten en drinken gelijkwaardig zijn, sprak mij enorm aan.”

Shibuya  Shibuya? Dat is een ander verhaal. “Dit was eigenlijk ons allereerste idee,” zegt Ran. Het concept sluimerde bijna tien jaar en kreeg nu eindelijk vorm. Shibuya is een liefdesbrief aan Azië, geïnspireerd door reizen in Thailand, Japan, Sri Lanka, Nepal,... De naam verwijst naar de iconische wijk in Tokio, waar Ran op zijn achttiende tijdelijk verbleef. “Daar is mijn wereld opengegaan. Het idee van een toegankelijke plek waar eten en drinken gelijkwaardig zijn, sprak mij enorm aan.” De rondreis in Azië met zijn vrouw in 2017 wakkerde bij beide de inspiratie verder aan. De blueprint werd dan ook geboren in een ‘hutje’ in Thailand en zoveel jaren later, nu tot realiteit gebracht.

Bij Shibuya vervaagt de grens tussen restaurant en bar. De keuken is open van 17 tot 22 uur, daarna verschuift de focus naar de bar. Vinylplaten, soms een soundsystem, brengen de sfeer naar een hoger niveau aangevuld met natuurwijnen, saké en out-of-the-box cocktails van Bar Ran-niveau, kan je er je avond in een warme, ongedwongen en bruisende atmosfeer afsluiten. “De finesse van Bar Ran, met de fun van Más," vat Shibuya samen. Met slechts 24 zitplaatsen blijft het bewust klein en intiem. Vol? Dan kom je op de wachtlijst en kan je intussen de stad in of iets drinken bij Bar Ran.

Achter de schermen is de taakverdeling duidelijk. Ran focust zich op drank en concept, Janah op interieur, visuals, food en de volledige backoffice. Veel van het houtwerk in Shibuya deden ze zelf, de borden zijn handgemaakt keramiek vervaardigd door Janah. “Alle drie de zaken zijn helemaal wie we zijn,” zegt Ran. Verschillend, maar geen concurrenten. “Je kan ze perfect alle drie op één avond doen en er een culinaire beleving van maken.”

Van de man om de hoek, tot een bende jonge gasten Shibuya wil hip zijn, maar niet elitair. “Iedereen is welkom,” benadrukt Ran. Van de man van om de hoek tot jonge gasten die hun avond komen vullen. De menu’s zullen blijven evolueren, met ruimte voor experiment: brunches, dj’s, nieuwe smaken,... “Dit jaar draait voor ons om balans vinden,” besluit hij. Maar stilstaan? Dat zit duidelijk niet in hun DNA.

Benieuwd naar hun nieuwste concept? Ga snel langs (best al vanaf 17u, want de plaatsen zijn snel ingenomen) en beleef de Brugse liefdesbrief aan Azië.

shibuya.brugge

van deelnemer tot jurylid

KIND OF BRUGES 2026

eind april is het zover. in cinema lumière vindt dan de vijfde editie plaats van dé brugse kortfilmcompetitie: kind of bruges. jong en opkomend talent krijgt er de kans om hun werk te tonen op het grote scherm, tijdens een feestelijke awardnight op het mooov filmfestival, op woensdag 29 april 2026.

tekst: klara camerlinck beeld: margarita tantushyan

Heb jij een film- of videoproject waar je trots op bent, maar dat nog niet veel mensen zagen?

Dan is dit je moment. Ook als je een idee of project hebt dat nog wat aandacht en werk vraagt, is dit het duwtje in de rug. Nog tot en met zondag 15 maart 2026 kan je je film indienen via www.mooov.be.

De voorwaarden om deel te nemen zijn eenvoudig. Je bent van Brugge, of je film heeft een duidelijke link met de stad. Je film duurt minimum twee en maximum vijftien minuten. En je bent aanwezig op woensdag 29 april 2026 om je film te tonen in Cinema Lumière.

Vijf films halen uiteindelijk de selectie. Ze worden bekeken door een volle zaal én door een jury van vijf filmprofessionals. Een van die juryleden is Maïm Dedeene. In 2023 werd hij zelf geselecteerd voor Kind of Bruges. Vandaag heeft hij een eigen productiehuis ‘Mastershot’ en doet hij een vooronderzoek voor een nieuwe documentaire. In dit interview vertelt hij over zijn deelname toen, en over hoe hij nu, als jurylid, naar de films zal kijken.

“

het gaf me een nieuwe blik op mijn eigen film”

Hé Maïm, in 2023 zond jij jouw film Wieder in voor Kind of Bruges. Wat voor film was dat?

“Wieder is een fictiefilm van 18 minuten die ik maakte in mijn eerste jaar aan de filmschool RITCS in Brussel. Het begon als een opdracht, maar het project groeide al snel uit tot iets veel groter dan de oorspronkelijke verwachtingen. Het was bijzonder fijn dat ik door Kind of Bruges mijn film ook buiten de schoolcontext kon laten zien.”

Was dat de voornaamste reden om je film in te zenden?

“Niet helemaal. Wat het voor mij echt aantrekkelijk maakte, was dat je je film tijdens een awardshow kunt tonen aan een écht publiek, en er zelf naast kunt zitten. Online delen kan natuurlijk ook, maar dat is toch anders. Tijdens de vertoning bij Kind of Bruges merkte ik bijvoorbeeld dat mensen soms lachten op momenten die ik helemaal niet grappig had bedoeld, en dat was eigenlijk heel interessant en fijn om te zien. Het gaf me bovendien een nieuwe blik op mijn eigen film: ik zag beter wat werkte en wat minder, iets wat je alleen ervaart wanneer je je film op het grote scherm ziet.”

Bij de nieuwe editie zetel jij in de professionele jury. Jullie reiken op de awardnight twee prijzen uit:

Best Picture en Best Story. Hoe kijk jij daarnaar?

“Bij Best Picture kijk ik vooral naar de technische keuzes: compositie, licht, cameravoering… Het gaat er niet om dat je de duurste of meest spectaculaire middelen gebruikt, maar dat je bewuste keuzes maakt om een bepaalde sfeer of setting te creëren.

Best Story is voor mij een wat vrijere categorie. Hier let ik vooral op het verhaal zelf: is het iets dat verteld moet worden, en gebeurt dat op een interessante manier? Vermijd je ook clichés? De manier waarop het verhaal gebracht wordt, vind ik minstens zo belangrijk als het verhaal zelf. En voor beide categorieën geldt ook voor mij persoonlijk: hoe raarder, hoe liever.” (lacht)

Wat wil je jonge filmmakers meegeven naar aanleiding van Kind of Bruges?

“Heel simpel: twijfel niet, maar doe gewoon mee. Het is geweldig om samen te komen met andere beginnende filmmakers en filmliefhebbers. Zo creëren we ook samen meer draagvlak voor film in Brugge. Los van de prijzen en de jury, zorg ervoor dat je voor jezelf maakt. Het delen van je werk is dan al een ontzettend fijne ervaring op zich.”

maim_makes_movies mastershot.studio

KIND OF BRUGES

tekst: ellemijn van puymbroeck beeld: jana germanus

als kind voor haar barbies, later voor zichzelf en binnenkort ook voor jou. tilde morlion maakt kleding op maat, helemaal van nul: van idee tot patroontekening en afgewerkt kledingstuk. let’s get to know her.

Een levenslange passie

Als kind tekende Tilde al modeontwerpen en maakte ze kleertjes voor haar Barbies. Dat had ze geleerd van haar mama, die zelf naait. “Ik maakte altijd al kleren, maar het resultaat was vaak niet helemaal wat ik in mijn hoofd had. Ik ben vrij perfectionistisch op dat vlak. Daarom besloot ik om naailes te volgen in het vijfde middelbaar.”

De volgende stap waren de toelatingsexamens Mode in Antwerpen en La Cambre. Ze slaagde niet, maar daar heeft Tilde nooit spijt van gehad. “De modewereld is best hard en competitief, ik voelde me er niet echt thuis. Ik heb mijn parcours uiteindelijk op mijn eigen tempo en met mijn eigen waarden kunnen uitstippelen.” Ze volgde daarna even een opleiding Theaterkostuum, wat

artistiek en creatief heel interessant was, maar op technisch vlak bleef ze een beetje op haar honger zitten. “Ik wilde meer bijleren.”

Haar studies Taal- en Letterkunde gaven haar de diepgang waarnaar ze op zoek was en hielpen haar om haar eigen visie op onder andere kunst en mode verder te ontwikkelen. Tijdens die studies verdiepte ze zich in patroontekenen. “Op zich is het vrij sec en wiskundig, maar tegelijk heeft het iets magisch. Vormen tot leven zien komen vanuit een plat vlak, dat vind ik echt fascinerend.” Een paar jaar later volgde ze opnieuw naailessen, dit keer met de focus op kleding volledig afwerken van a tot z. Et voilà, daar is ze sinds twee jaar volop mee bezig.

“ik werk graag met dead stock, stofoverschotten die anders verloren gaan.”

Van schets tot stof

Hoe Tilde precies te werk gaat? Ze maakt prototypes voor zichzelf, die ze ook effectief draagt. Op die manier kan ze de stukken testen en aanpassen waar nodig. Zodra de ontwerpen helemaal op punt staan, wil ze ze op maat in kleine oplages aanbieden. “Zo blijft alles dicht bij mijn ideeën en mijn stijl.”

Naast haar eigen kleren heeft ze ook voor enkele vrienden al stukken ontworpen en uitgewerkt. “De eerste keer dat ik echt van nul begon, was zalig: samenkomen om ideeën af te toetsen, een paar setjes maken, feedback verwerken, patronen tekenen, een toile maken, laten passen en daarna de stukken uitwerken in de echte stof.”

Morlion op de markt

Ondertussen heeft Tilde de moed bijeengeraapt om met haar werk naar buiten te komen op Instagram. “Een vriendin van me is fotograaf en maakt mooie foto's die ik op Instagram post. Ik kreeg al heel veel positieve reacties. En voor BLVRD deden we een shoot met Jana Germanus. Nu voelt het alsof ik eindelijk vertrokken ben, dat doet zoveel deugd!”

Ze droomt ervan om van haar passie haar bijberoep te maken. En dan hebben we het over het volledige plaatje: het creatieve, het technische, het handwerk en het ambacht met de machine. “Die combinatie vind ik geweldig.”

Kiezen voor kledij op maat is ook kiezen voor duurzaamheid. “Bij maatwerk is er geen transport nodig en je creëert minder afval. Ik werk graag met dead stock, stofoverschotten die anders verloren gaan. Dat wil ik in de toekomst nog veel vaker doen.”

Plannen voor de toekomst

Voorlopig werkt Tilde gewoon thuis, maar al die stoffen nemen veel plaats in. “Ik zeg soms al lachend dat ik leef in mijn atelier. Het zou fijn zijn om in de toekomst een echte werkplek te hebben, en het liefst in een ruimte die ik kan delen met iemand anders. Want ook al werk ik graag alleen, ik heb toch nood aan dat menselijke contact.”

tildemorlion

op een podium als dat van snuffel is stilte nooit leeg. er hangt altijd een belofte van nieuw talent. binnenkort zal die belofte ingevuld worden door solita’s medicine, een nieuwe band rond isaura flockman - een naam die bij aandachtige bruggelingen misschien al een zacht belletje doet rinkelen. enkele jaren geleden stond ze hier ook al, met escape elliott. andere songs, een andere vorm, maar dezelfde noodzaak: muziek maken als manier om te begrijpen wat het betekent om te leven.

Solita’s Medicine is nog ongrijpbaar. Er is nog geen digitale footprint. Ze bestaat voorlopig vooral in de verbeelding, in de hoofden van vijf mensen die samen zoeken naar een geluid dat tegelijk zwaar en zweverig is, donker en speels: metal en shoegaze, met zang die soms bijna poppy aanvoelt. Muziek die je niet zozeer overspoelt, maar je langzaam binnentrekt.

Een stem die blijft zoeken Isaura Flockman is dertig. Ze maakt al muziek sinds ze twintig was, al voelt het voor haarzelf niet alsof er een duidelijke lijn loopt van toen naar nu. Haar gevoeligheid is gebleven, maar bij Solita’s Medicine heeft ze een andere bedding gevonden.

De contrasten zijn essentieel. De muziek van Solita’s Medicine flirt met metalinvloeden — dubbele basdrum, donkere ondertonen — maar net zo goed met shoegaze: zweverige texturen, echo’s die blijven hangen, een zekere wazigheid. Daaroverheen ligt Isaura’s zang, die het geheel iets toegankelijkers geeft, iets lichts bijna. Geen tegenstrijdigheid, maar een spanning die blijft knetteren. “Gloomy en whimsical,” noemt ze het zelf.

Vijf mensen, één beweging

Solita’s Medicine is geen soloproject. Het is een band van vijf, en dat voel je. Naast Isaura bestaat de groep uit Max Carton (gitaar), Benjamin Pompas (gitaar), Jacob Benoot (bas) en Anthony Jonckheere (drums). Max Carton is de primaire songwriter. Meestal begint het bij hem: een riff, een idee, een nummer dat thuis ontstaat. Maar

daar stopt het niet. In de repetitieruimte wordt alles opengebroken. Ieder brengt iets binnen. Ieder schuurt aan het geheel. “Het is heel collaboratief,” zegt Isaura. “Ook al komt het idee vaak van Max, het nummer wordt pas echt wat het is door iedereen samen.”

Jacob Benoot is een vertrouwd gezicht: ook hij speelde vroeger bij Escape Elliott. Die gedeelde geschiedenis schept een stille verstandhouding.

Benjamin Pompas en Anthony Jonckheere brengen dan weer andere invloeden mee: meedogenloze drums met een metal randje, en bluesy gitaarwerk dat het geheel een eigen sound geeft.

Schrijven vanuit het persoonlijke

Isaura schrijft altijd vanuit het persoonlijke. Dat was vroeger zo, en dat is nog steeds zo. Alleen probeert ze haar teksten zelden letterlijk te maken. Ze verschuilt zich liever achter metaforen, verhalen, beelden. Veel van haar teksten cirkelen rond grote vragen: de zin van het leven, verbinding, verlies, verandering. Geen pasklare antwoorden, maar tastende bewegingen. Alsof elk nummer een poging is om iets te begrijpen wat eigenlijk te groot is om volledig te vatten. Een goed voorbeeld daarvan is Rain, een nummer dat Solita’s Medicine binnenkort zal opnemen.

Rain: dag en nacht

Rain gaat over haar geliefde Siemen. Over hoe verschillend ze zijn. Dag en nacht, letterlijk. Hij houdt van regen. Zij van zon. “Hij wordt echt gelukkig van regen,” vertelt Isaura. “En ik… ik ben iemand die altijd wat triest wordt van slecht weer. Maar door met hem samen te zijn, begin je dingen graag te hebben omdat je ziet wat ze met de ander doen.”

In Rain wordt dat verschil geen probleem, maar een brug. De regen wordt een symbool voor verbondenheid. Voor hoe liefde je blik kan verschuiven. Hoe iets wat je vroeger afstootte, ineens betekenis krijgt omdat het verbonden is met iemand anders. “Regen zal altijd verbonden zijn met hem, en dat zal ik altijd voelen, vooral op momenten waarop we niet samen zijn.”

Het is een klein idee, bijna banaal. En toch zit er iets universeels in. Wie herkent zich niet in het langzaam overnemen van kleine voorkeuren, gewoontes, gevoeligheden van iemand die je graag ziet? In het idee dat liefde niet alleen gaat over gedeelde dingen, maar ook over het leren houden van elkaars verschillen?

Muziek als iets magisch

Voor Isaura heeft muziek altijd iets magisch gehad. Niet in de grootse, bombastische zin, maar in de kleine momenten. Het gevoel dat een nummer iets kan aanraken wat woorden alleen niet kunnen. Die magie zit voor haar ook in de sfeer: het gloomy, het dromerige, het licht absurde soms. Muziek die je even losweekt van de realiteit, zonder volledig te ontsnappen. Muziek die je niet verdooft, maar je net gevoeliger maakt. Solita’s Medicine wil precies dat doen. Geen feelgood-band. Geen nihilisme ook. Eerder een plek waar tegenstellingen mogen bestaan. Waar donkerte niet het einde is, maar een noodzakelijke schaduw om het licht te kunnen zien.

Tien jaar onderweg

Tien jaar muziek maken. Het klinkt als veel, en dat is het ook. Maar Isaura praat er niet over als een rechte lijn. Ze spreekt erover als een rechte lijn waarover ze springt, zegt ze. “Gewoon springen,” zegt ze. “Dat is eigenlijk het enige.” Die mentaliteit typeert haar. Ze is geen muzikant die leeft in een bubbel. Overdag werkt ze als havenarbeider: fysiek werk, ruwe handen, vroeg opstaan. Daarnaast is er nog een hele wereld van creativiteit: keramiek, breien, kleren maken.

De sprong wagen

Solita’s Medicine is ontstaan zoals veel dingen ontstaan: aarzelend. Met zoeken. Met online zoekertjes. Met de moed om jezelf kwetsbaar te maken. “Ik heb echt moeten zoeken,” vertelt Isaura. “Eer ik bij de juiste mensen terechtkwam.

Dat is niet vanzelf gegaan, maar ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken.”

Voor iemand die zichzelf beschrijft als introvert en onzeker, is dat geen kleine stap. Het vergt een soort koppige moed. De bereidheid om afgewezen te worden. Om te falen. Om opnieuw te beginnen.

Terug naar Snuffel

En nu staan ze hier weer. Of beter: binnenkort. Snuffel, een plek die voor veel Brugse muzikanten voelt als een tweede thuis. Intiem. Onverbiddelijk ook. Je kan je hier niet verstoppen. Voor Isaura is het geen onbekend terrein. Met Escape Elliott stond ze hier al een paar keer. In 2019 bracht ze het album Everything Here Is Make Believe uit. Maar ook een tiental nummers die nooit werden opgenomen, klonken binnen de muren van Snuffel en menig andere lokale zaal en festivalletjes. “Deze muziek bestaat eigenlijk niet wat ik superjammer vind, maar ze bestond op onze optredens, in het moment.”

Misschien is dat ook de mooiste manier om een band te ontdekken: zonder verwachtingen, zonder vooraf een gehoor te hebben. En misschien, als je buiten komt na het concert en het regent, zal dat moment zich voor altijd verbinden aan wat je daar binnen hebt gevoeld.

nemode, solita’s medicine & crying lupus spelen op 13 february in snuffel

solitasmedicine

Charlotte en de cinema van de innerlijke ruimte

charlotte verminck is een belgische filmmaker die cinema benadert als een innerlijke ruimte: een plek waar poëzie en lichamelijkheid elkaar ontmoeten, waar stilte evenveel zegt als beeld, en waar film geen boodschap oplegt maar een spiegel aanreikt. als writer, director, producer en editor creëert ze werk dat vertrekt vanuit psychologische noodzaak en collectieve ervaring. haar kortfilm mind of thoughts groeide uit tot een internationaal gedragen project dat raakt, niet door antwoorden te geven, maar door vragen te laten resoneren.

We ontmoeten haar in de Stadsschouwburg van Brugge, een plek die voor haar symbool staat voor gedeelde ervaring en verbondenheid. Wat volgt is geen klassiek interview, maar een gesprek over ongemak, leiderschap en cinema als ritueel.

De gedeelde stilte

De Stadsschouwburg ademt zoals alleen oude theaters dat kunnen: traag en diep. Elke kraak in het hout draagt sporen van wat hier al gedeeld werd — lachen, wachten, zwijgen. Het is een plek waar mensen samenkomen met hun eigen leven en zich voor even overgeven aan iets dat groter is dan henzelf.

Voor Charlotte is het theater een krachtige metafoor. “Iedereen brengt iets anders mee,” zegt ze, “maar toch ga je door hetzelfde.” Het is een gedachte die haar werk typeert: individuele ervaringen die samenkomen in een gedeeld moment.

Verbondenheid als vertrekpunt Charlotte is filmmaker, maar die term dekt haar werk slechts gedeeltelijk. Ze schrijft, regisseert, monteert en produceert niet om te controleren, maar omdat haar films ontstaan vanuit één innerlijk traject. Ze denkt niet in labels, maar in processen.

Drie woorden omschrijven haar als maker: loyaal, gedisciplineerd en nieuwsgierig. Loyaliteit aan mensen. Discipline tegenover het werk. Nieuwsgierigheid naar wat nog niet volledig begrepen is. Ze maakt geen films om te bewijzen, maar om te onderzoeken.

Een stem in beelden

Als kind was Charlotte introvert. Woorden kwamen moeizaam, beelden vanzelf. Montage werd haar taal: betekenis creëren door fragmenten naast elkaar te plaatsen, zodat er iets ontstaat wat niet letterlijk wordt uitgesproken maar wel gevoeld.

Tot vandaag is montage voor haar een manier van denken. Haar films vertrekken zelden vanuit plot, maar vanuit vragen: wat gebeurt er onder de oppervlakte, waar botsen onze gedachten met ons lichaam? Cinema wordt zo een spiegel die niet glad is, maar licht vervormt.

Ongemak als kompas

Charlotte kiest projecten die haar licht ongemakkelijk maken. Ongemak is voor haar geen obstakel, maar een signaal van groei. Toen ze dans integreerde in Mind of Thoughts had ze daar geen ervaring mee. “Ik wist niet of het zou lukken,” zegt ze, “maar ik wist dat ik het moest proberen.”

tekst: marie-julie lehoucq beeld: jonathan veriez

Haar proces is speels en open. Ze werkt niet vanuit dwang, maar vanuit ontdekking. Creativiteit ontstaat daar waar ruimte is voor experiment.

Mind of Thoughts: een noodzaak

De film ontstond uit persoonlijke en collectieve noodzaak. Tijdens internationale filmprojecten botste Charlotte op onveiligheid en grensoverschrijdend gedrag dat werd genormaliseerd. Ze besloot het anders te doen en zelf producties op te zetten die gedragen worden door respect en zorg.

De film werd afgewezen door Belgische festivals, maar vond internationaal wél weerklank. Vertoningen in het buitenland, prijzen en intense publieksreacties volgden. Wat haar raakt, is niet erkenning op zich, maar resonantie: dat mensen zichzelf herkennen en anders naar hun innerlijke wereld kijken.

Cinema als ritueel

Voor Charlotte is cinema in essentie een gedeelde ervaring. Het moment na de film, wanneer het scherm zwart wordt en stilte valt, acht ze essentieel. Die stilte is geen leegte, maar een ruimte waarin betekenis kan landen en gedeeld worden. In een tijd van individuele consumptie blijft zij geloven in de zaal als plek van verbinding.

De stilte die blijft

Wanneer we afscheid nemen, blijft de ruimte achter. De stilte. Misschien is dat precies wat Charlotte Verminck maakt: films die niet eindigen wanneer het scherm zwart wordt, maar pas beginnen in wat daarna volgt.

charlotteverminck

jonge brugse muziek, van dichtbij

KLEIN BUREEL

klein bureel is een nieuw concept voor jonge, brugse bands en artiesten, gelanceerd door jong volk en jeugdhuis comma. het vertrekt vanuit één eenvoudige gedachte: muziek hoeft niet altijd groter, luider of sneller te worden om te raken. soms werkt nabijheid beter.

Met Klein Bureel zetten Jong Volk en Jeugdhuis Comma een reeks intieme livesessies op die jonge, opkomende artiesten tonen in een setting die past bij hun muziek. Geïnspireerd door formats als Tiny Desk van NPR, maar stevig geworteld in Brugge, kiest Klein Bureel voor rauwe, eerlijke performances op ongebruikelijke locaties - ruimtes die normaal verborgen blijven voor het publiek of iets betekenen voor jongeren in het Brugse.

De eerste video verscheen op vrijdag 30 januari. Een dag eerder, op donderdag 29 januari, vond een pre-release en open kijkmoment plaats in Jeugdhuis Comma. Nu volgt een vast maandelijks ritme: elke laatste donderdag van de maand de pre-release, elke laatste vrijdag de release van de video’s.

Een tafel in Snuffel Het gesprek vindt plaats in Snuffel. Aan de ene tafel blokken studenten, aan de andere wordt beslag gemengd voor pannenkoeken. De chocomelk en pannenkoeken blijken deel van een study break-activiteit van het jeugdhuis.

Aan tafel zitten Wannes Van Camp, Arno De Groote en Emma Penson, projectmedewerker bij Jeugdhuis Comma en één van de trekkers van Klein Bureel. Samen bouwen ze het project uit vanuit Jong Volk en Comma, met elk hun eigen rol en expertise.

Ook Leontien Deloof schuift even aan. Ze komt uit Loppem, is 23 jaar en werkt solo met gitaar en piano. Ze is één van de artiesten in de eerste reeks. Haar muziek ontstaat vanuit klank: eerst akkoorden en melodieën, pas later woorden. In kleine ruimtes voelt dat natuurlijk aan, maar ook confronterender, geeft ze toe. Hoe minder afstand, hoe intiemer het wordt.

Dat past bij haar muziek, die vertrekt vanuit autobiografische insteken en inspiratie haalt bij artiesten als Olivia Dean en Peter Gabriel.

BUREEL

Waarom klein vandaag werkt

Jeugdhuis Comma programmeert al jaren livemuziek. “Stevigere genres vinden hier vanzelf hun plek,” vertelt Emma. “Dat werkt goed in een jeugdhuiscontext. Maar voor zachtere, intiemere muziek hadden we nog geen vorm gevonden.”

Tegelijk verandert ook de manier waarop jongeren cultuur beleven. Liveconcerten zijn niet meer de vanzelfsprekende uitvalsbasis. Niet iedereen komt nog fysiek naar shows, maar ontdekt muziek online, op andere momenten, in andere contexten. Klein Bureel speelt daarop in: met live-opnames die duurzaam gedeeld worden, zonder het live-gevoel te verliezen. Klein betekent hier geen beperking, maar een methode. Vier of vijf nummers volstaan. Samen vormen ze een boog. Geen opvulling, geen verplicht hoogtepunt. Gewoon: muziek die mag landen.

Wat Klein Bureel is (en wat niet)

Klein Bureel is een reeks live-opnames met jonge artiesten uit Brugge en omgeving. De sessies vinden plaats op achter-de-schermenlocaties: plekken binnen Brugse organisaties of cultuurhuizen die bezoekers normaal niet te zien krijgen, zoals een bureau, een lege zaal of een interne werkruimte. Voor kijkers vormt dat een onverwachte blik achter de schermen van de stad.

Klein Bureel staat in voor productie en programmatie. De opnames gebeuren buiten de openingsuren, met respect voor de plek en de artiest. Klein Bureel is geen wedstrijd, geen talentenjacht en geen showcase. Het is een manier om muziek te documenteren zoals die op dat moment bestaat.

De eerste reeks

Voor de eerste reeks werden zes artiesten geselecteerd, telkens gekoppeld aan een specifieke Brugse locatie: Bellestate in Swans & Crosses, Leontien Deloof in het bureau van schepen van Jeugd Olivier Strubbe, Thirteen in het Concertgebouw Brugge, Blisters bij Jong Volk in House Of Time, Zita in Stera en Isa Desmet in Karma Market. Elke sessie toont niet alleen een artiest, maar ook een stukje Brugge achter de schermen.

Jong Volk × Jeugdhuis Comma Klein Bureel wordt gedragen door twee partners met een duidelijke rolverdeling. Jong Volk neemt de redactie en verhaal, aankondigingen en terugblikken en context en verdieping op zich. Jeugdhuis Comma ontfermt zich over de muziekwerking en programmatie, productie en jongerenervaring.

Samen bewaken ze de toon: eenvoudig, zorgvuldig en menselijk. Klein Bureel is ook een leerplek. Jonge makers die willen werken met video, geluid, fotografie of montage kunnen instappen in het mediateam en leren door te doen.

jonge artiesten, hosts of makers die willen meewerken aan klein bureel, kunnen zich melden via emma@jeugdhuiscomma.be

tekst: marie-julie lehoucq beeld: jong volk

WAT WIL JIJ DOEN IN JEU GDHUI S C OMMA? WAT WIL JIJ DOEN IN JEU GDHUI S C OMMA?

in de vergaderzaal de blauwe toren, waarvan eerder die dag nog werd opgemerkt dat het tv-scherm buitenproportioneel groot is, geeft baue vercammen een eerste inkijk in hyperlab 2026. uiteraard op gróót scherm. nadien keuvelde ik gezellig met judith desmyttere en baue vercammen verder over de plannen van hyperlab.

Wat is Hyperlab?

Baue: “Een creatief festival, waarbij Het Lab letterlijk uit zijn muren breekt. Samen met de community komt de werking van Het Lab naar buiten met kunstinstallaties, muziek, fotografie, performance en beeldende kunst.”

Judith: “Het is eigenlijk het festival van Het Lab. Het is drieledig. Het is een kennismaking met de projecten van Het Lab, een inspirerend ontmoetingsmoment voor de community én een platform voor de jongeren om hun werk aan de buitenwereld te tonen. Sommigen plannen een release, een muzikaal concept of willen net workshops geven. Alles gaat door op 4 april op de site van VRIJHAVEN.”

Hoe onderscheidt Hyperlab 2026 zich van de vorige edities?

Baue: “Naast de printmarkt als vaste waarde, is er dit jaar ook een Cinema en TV-hoekje. Videokunst krijgt dus een eigen plek. We bieden videokunstenaars de kans om kortfilms, animatiefilms of video’s op een laagdrempelige manier te etaleren. Het is een cinema met een hoekje af. Het TV-hoekje is dan weer het kleine zusje van de cinema. Hier vertonen we kortere clips. We blazen zowaar nieuw leven in videoclips, nu MTV recent uitgestorven is.”

Judith: “Dit jaar gingen we ook anders te werk. We kozen ervoor om twee communityleden het festival samen met ons te laten cureren. Zij bepalen het inhoudelijk programma binnen het kader dat wij hebben vooropgesteld. Dat is uniek

voor Hyperlab: de jongeren kozen welke artiesten ze willen uitnodigen op Hyperlab, in de hoop om aan kruisbestuiving te doen.”

andere aanpak

Wie zijn de trekkers van het festival?

Baue: “Ann-Sofie Verhoyen en Elias Durnez, twee communityleden. AnnSofie is illustratrice, harpiste en beeldend kunstenares. Ze maakt illustraties en installaties over de grenzen van de kunstvormen heen, soms zelfs live. In haar kunst staat natuur vaak centraal: met vogelgeluiden of imposante dierenbeelden weet ze een intieme sfeer te creëren. Elias Durnez is een geëngageerd muzikant met een duidelijke visie. Hij werkt samen met beeldende kunstenaars, onder meer met Victor Verhelst, om visuele, experimentele en muzikale kunst te maken.”

De radiojingle van vorig jaar ‘Hyperlab is leuk’ galmt nog altijd na in mijn hoofd. Wat maakt Hyperlab zo plezant?

Baue: “Het fijne aan Hyperlab is: het is van alles en je hoeft niet te kiezen. Het is niet énkel beeldende kunst of énkel fotografie. Het is een creatieve mengelmoes, die toegankelijk is voor iedereen.”

Judith: “De afgelopen twee jaar voelden voor mij als een periode van aftasten. Waar willen we met Het Lab heen? Nu staat de community er met een heldere visie. Als bezoeker stap je met deze Hyperlab werkelijk het hart van Het Lab binnen.”

printmarkt & het lab

Weet je nog welke prints je vorig jaar allemaal gekocht hebt?

Judith: (lacht) “Vorig jaar zat ik eigenlijk financieel krap, maar toch heb ik veel te veel gekocht. Ik heb een print gekocht van de kunstenaar die nu de visuals maakt voor Hyperlab 2026: Stan Tijtgat. Het was een risoprint in groen en paars. Eigenlijk gebruik ik de printmarkt elk jaar als gelegenheid om te shoppen. Zo leer je ook de kunstenaars achter de prints kennen.”

Baue: “Het blijft een klassiek printmarktconcept: voor een kleine inkom, krijg je een tafel waarop je je werk kan etaleren. We lanceren een open call voor wie wil deelnemen.”

Judith: “De printmarkt wordt interactief. Op een plek die heel veel print vertoont, willen we bezoekers warm maken om ook zelf een print te maken. De printmarkt brengt voornamelijk illustraties en grafisch werk, exact wat we doen in Het Lab dus. We misten jongeren die fotografisch werk of muziek maken. Nu krijgen ook zij een plaatsje op onze favoriete markt.”

tekst: geertrui maertens

foto- en soundmarkt

Judith: “De werking van Het Fotolab  opent in februari en wordt dus ook deel van Hyperlab. In die Doka zal je een workshop kunnen volgen, zeer laagdrempelig en voor beginners. Je hoeft dus niets van fotografie te kennen. Aan meer ervaren fotografen bieden we de kans om hun werk of fotoboeken te komen verkopen.”

Baue: “We organiseren voor het eerst ook een soundmarkt. Niet om je verzameling aan duizend platen te verkopen, maar voor de artiesten zelf. Heb je een eerste vinylplaat, een cassette of zelfs merch? Kom ze presenteren op onze soundmarkt.”

Judith: “Inderdaad. Daarom organiseren we in de aanloop naar Hyperlab een workshop ‘maak je eigen merch’. Zodat jonge artiesten zelf, onder begeleiding, hun merchandise kunnen vormgeven. Zo moeten ze het niet aan een gigantisch bedrijf vragen, meteen een grote oplage kopen en er een pak geld tegenaan smijten. Het is een eerste proevertje om je design zélf, goedkoop én uiteraard in Het Lab te maken.” wanneer?

4 april - 14u-23u waar?

het entrepot

meer info? hetentrepot.be

CLUB WOESTER 2.0

wie nog op zoek is naar een plek waar je gezellig kan genieten van een glas natuurwijn na de werkuren, kan vanaf nu terecht in assebroek. hier opent sinds kort club woester de deuren, na een vorige editie in het zilverpand. een project dat ontstond vanuit studio woester, het creatief bureau van luka, jasper en björn.

“Het idee van Club Woester is ontstaan omdat we zelf een plek misten in de buurt waar we gezellig konden samenzitten en creatief konden zijn”, vertelt Luka ons, “daarom besloten we die zelf te ontwikkelen. Zie de club als een soort visitekaartje van Studio Woester: welke projecten zouden we uitbouwen als we onafhankelijk zouden zijn van klanten?”.

Hierbij zetten ze ook zoveel mogelijk in op buurtbewoners. Vergeleken met de vorige locatie van Club Woester, is de ligging een stuk rustiger. Er was ook vraag naar creatieve projecten of horecagelegenheden aan de rand van Brugge. Voor het trio zorgt dit ook weer voor een nieuwe uitdaging. Elke locatie is uiteraard net weer iets anders. Desondanks willen ze de focus houden op kleinschalige gezelligheid en kwaliteit.

Er werden vier testevenementen georganiseerd voor buren. Vanaf de lente willen ze graag inzetten op een wekelijks vast concept. Ook voor creatievelingen die graag een workshop zouden geven, wordt er eerst gekeken richting omwonenden. Jasper laat ons weten dat Club

“zie

de club als een soort visitekaartje van studio woester”

Woester als ideale locatie kan dienen voor mensen die een project of idee willen uitbouwen rond kunst, lekker eten of ondernemerschap.

“Met der tijd zouden we graag een vaste routine hebben: doorheen de week is er een bar, terwijl men in het weekend eventueel bij ons terechtkan om zijn creatieve honger te stillen met een workshop of evenement”, laat Jasper weten.

Bij Club Woester kan men terecht voor alles lekker en lokaal. Op het menu? Een smashburger die zorgvuldig is samengesteld na maanden van uittesten en proberen door de chef van het gezelschap, Björn. Het gaat dan niet enkel over het vlees, maar ook over het broodje en de saus. Ze doopten het merk “Miljaar” en zijn met hun smashburgers regelmatig terug te vinden bij evenementen. Ook de selectie aan natuurwijn, in samenwerking met de wijnbar Lucy uit Brugge Centrum, of frisdranken, van het Beernemse merk Renett, tonen aandacht voor kwaliteit en lokaal.

Club Woester heeft tijdens een voorgaande editie al redelijk wat kunnen verwezenlijken. Zo kon je in hun vorige pand ook werken kopen van lokale, up-and-coming kunstenaars. Dit is nog niet van toepassing in hun nieuwe stekje, maar in december waren er wel al testevents en graag zou het trio achter Club Woester dit wekelijks zien terugkeren in het voorjaar. Het uitgeteste concept van de Makersmarkt richtte zich voornamelijk naar iedereen die een artisanaal en origineel kerstcadeau wou geven tijdens de feestdagen.

Hoe zit het met 2026? Als we vragen wat BLVRD hen mag toewensen voor het komende jaar, klinkt het als volgt: “Ik wil mij vooral blijven amuseren”, zegt Björn, “Ik zie Club Woester echt als een speeltuin. Een open ruimte waar we plaats hebben om nieuwe projecten op te starten. Verder kijk ik vooral uit naar de zomermaanden waarbij onze terras stilletjes gevuld raakt met mensen die genieten van het warme weer.”

“In het Zilverpand bleef ik vaak plakken na mijn shift, simpelweg omdat Club Woester aanvoelt als een tweede thuis”, legt Luka ons uit, “Dat wens ik onszelf ook toe op onze nieuwe locatie; dat ons initiatief voor anderen ook een plaats wordt waar ze zich op hun gemak voelen. Ik hoop dit terug te kunnen opbouwen. Dezelfde vibes, maar dan nog beter!”

Jasper heeft dan vooral een praktischere wens voor Club Woester editie 2026, “Ik zou weer graag evenementen organiseren voor buurtbewoners en jonge mensen die geïnteresseerd zijn in ondernemen, lekker eten of kunst. Concrete ideeën zijn uiteraard altijd welkom”.

Het reilen en zeilen van Club Woester kan ook gevolgd worden op sociale media. Er zijn een Facebook- en Instagrampagina waar nieuwe evenementen en sfeerbeelden terug te vinden zijn. Ook over Studio Woester kan je meer te weten komen via hun website, die op dit moment een complete make-over krijgt met de recentste projecten waar Luka, Jasper en Björn aan hebben kunnen meewerken. Uiteraard blijft hierbij het beste advies: als je de sfeer van club Woester wilt opsnuiven, kan je hen best zelf een bezoek brengen. Wie weet? Misschien blijf je, net als Luka, langer plakken dan je oorspronkelijk verwacht had.

Heb je zelf een te gek idee voor een evenement dat je graag zou willen organiseren voor inwoners van Brugge en omstreken, maar ben je nog op zoek naar een geschikte locatie? Dan ben je zeker welkom bij Club Woester.

eugeen van oyestraat 1 8310 brugge

hi@studiowoester.com studiowoester

tekst: laura delbarre beeld: jasper van het groenewoud

jongeren voor amper € 7

geselecteerd door Soundcast

Jonger dan 26 jaar?

Rakhi Singh

Dan geniet je van 50% ko ing op alle andere voorstellingen.

Bach, Wolfe, Gordon, Jacobs & co Viool & electronics

VR 06 MRT 2026

Anima Eterna Brugge

Anima Insight: America! Trio van klassiekers

Romeo + Julia

Opera Ballet Vlaanderen / Marcos Morau

Eigentijdse dansvoorstelling

Animal Farm anno 2025

Tijl Nuyts (1993) is momenteel een van de vijf auteurs die nog kans maken op de Boon Literatuurprijs voor fictie & non-fictie 2026. In zijn debuutroman “Grondwerk” stuurt hij een naakte molrat vanuit de Hoorn van Afrika op missie naar Brussel. Verscholen in een gangenstelsel onder het Vaderlandsplein wacht de molrat er op een briefing. Zit er een opstand aan te komen? Overal in de stad groeien ondertussen zinkgaten. Er broeit duidelijk iets in het bestuurlijke hart van Europa. Klimaatverandering, collectieve actie, een bewoonbare wereld: Grondwerk leest als een Animal Farm anno 2025.

Ook bij zijn poëziedebuut “Anagrammen van een blote keizer” in 2017 werd Tijl Nuyts al genomineerd voor een grote prijs, de C. Buddingh’-Prijs, en zijn tweede bundel “Vervoersbewijzen” (2021) werd bekroond met de Herman de Coninckprijs en genomineerd voor de shortlist van De Grote Poëzie Prijs. Op 24 maart, na de prijsuitreiking in Mechelen, weten we of Nuyts ook de Boon 2026 op zijn palmares mag zetten.

Tijl Nuyts vervangt overigens de eerder aangekondigde Falun Ellie Koos die wegens persoonlijke omstandigheden moest afzeggen.

het stond ongetwijfeld tussen je goede voornemens voor het nieuwe jaar, maar “lees meer!” is ook al jaren de titel van het boekenprogramma van de openbare bibliotheek brugge. onlangs mochten ze de vaste gastvrouw, vrt-journaliste ann de bie, in de bloemetjes zetten omdat die de honderdste auteur interviewde voor de reeks. op zondag 15 maart vanaf 11 uur ontvangt ze opnieuw drie auteurs in de kamermuziekzaal van het brugse concertgebouw om het over hun recentste boeken te hebben: tijl nuyts, saskia de coster en jeroen olyslaegers.

Een therapeutische sessie met Saskia de Coster ”De laatste sessie” van Saskia de Coster lees je – benieuwd naar de afloop - in één ruk uit. Het gaat over een 75-jarige vrouw, Kristien, die de spreekkamer van een therapeut binnenstapt en begint te vertellen. “Niets speciaal,” zegt ze aanvankelijk zelf: “Twee volwassen kinderen, een trouwe echtgenoot en een kat”. Maar ook met een verhaal dat ze nog nooit met iemand gedeeld heeft. Zo wordt “De laatste sessie” uiteindelijk een intrigerende roman over dubbele levens,

over vormen van liefde, obsessie, manipulatie en controle. Een verhaal dat blootlegt hoe we de realiteit telkens opnieuw scheppen, gedreven door onze eigen verlangens en angsten.

Saskia de Coster (1976) schreef al verschillende romans. Met “Nachtouders” (2019) stond ze op de shortlist van de Libris Literatuurprijs. Ze schrijft ook opinieteksten in o.a. De Standaard, De Morgen, NRC en Volkskrant.

Wonderlijke veerkracht

Jeroen Olyslaegers brak in 2016 door met “Wil”, zijn veelvuldig bekroonde en verfilmde roman over de Tweede Wereldoorlog. In 2020 bevestigde hij zijn allure met “Wildevrouw” en nu komt hij “De wonderen” voorstellen. Daarin neemt hij je als lezer mee op een wervelende tijdreis naar de Eerste Wereldoorlog, met een veerkrachtige vrouw als een van de hoofdpersonages.

De achterflap vat het verhaal als volgt samen: “Tijdens de Eerste Wereldoorlog blikt een vrouw terug op haar jeugd aan het eind van de 19e eeuw, toen zij een gedwongen huwelijk aanging, terwijl haar tweelingbroer er een zelfdestructieve levensstijl op nahield. Beiden zochten ontsnapping aan een chaotisch leven in mysterieuze séances.”

Jeroen Olyslaegers is maatschappelijk geëngageerd en laat zijn stem als opiniemaker vaak horen in het pubieke debat om schrijnende maatschappelijke toestanden aan te klagen.

Win een van de besproken boeken Het boekenprogramma wordt telkens afgesloten met een boekenloting. Elke bezoeker krijgt bij het binnenkomen van de kamermuziekzaal een briefje en wie het invult en in het mandje stopt, maakt dankzij boekhandel De Reyghere kans om met een gratis exemplaar van een van de besproken boeken naar huis te gaan. De auteur die als laatste geïnterviewd werd trekt met onschuldige hand de drie winnaars uit het mandje. Boekhandel De Reyghere is trouwens ook vertegenwoordigd met een boekenstand waar je de boeken ook gewoon kan kopen en laten signeren door de auteurs.

Als jongere (-26 jaar) betaal je de helft van de prijs (€ 5,50). Ook wie jonger is dan 35 jaar betaalt met € 7,20 nog een stukje onder de standaardprijs (€ 11). Recht op het UiTPas-kansentarief? Dan betaal je slechts € 2,20 voor een boeiende zondagochtend.

ticketsbrugge.be brugge.bibliotheek.be

tekst: dieter tanghe

jong volk brengt verhalen die verbinden voor en door brugse jongeren. om die verhalen te brengen, steunen ze op een breed netwerk jonge bruggelingen die samen met hen de vinger aan de pols houden. niemand kent de stad namelijk beter dan de jongere zelf. ben jij een jongere tussen 16 en 30 jaar en heb je een link met de stad? lees dan vooral verder!

Als lid van het media- en redactieteam kun je één of meerdere taken vervullen. Je bent zelf vrij om te kiezen welke inzet je levert. De grote lijnen worden in een maandelijkse meet-up besproken. Alle content waar tekst bij komt kijken - denk aan artikels voor de website of interviewswordt uitgewerkt door het redactieteam. Bij het mediateam ga je aan de slag met alle vormen van audiovisuele content.

Welk team past bij mijn interesses?

In het media- en redactieteam bepaal je in de eerste plaats mee de verhalen en content van Jong Volk. Eén keer per maand organiseren ze een meet-up – mét eten en drinken – waarin er besproken wordt welke onderwerpen, plekken en verhalen op hun kanalen komen. Wil je inspraak in welke verhalen voor Brugse jongeren op het platform komen? Kom naar de meet-up! © wannes van camp

Jong Volk wil jou in hun nieuwe mediaen redactieteam!

Ben je graag met taal bezig, sluit je dan aan bij het redactieteam. Je schrijft artikels voor de Jong Volk-website, bereidt interviews - zowel geschreven als audio-opnames zoals podcastsvoor, werkt ondertiteling bij video’s uit en staat ook andere producties bij waar nodig.

Verhalen verschijnen anno 2026 uiteraard in meer dan enkel geschreven vorm. Jong Volk publiceert naast artikels heel wat videocontent, podcasts, fotomateriaal en alle andere vormen van media.

Deze taken horen allemaal aan het mediateam toe. Iedereen met interesse in foto, video, audio en alle andere audiovisuele mediavormen verwelkomt Jong Volk graag in dit team.

Alle personen, ongeacht eventuele aansluiting bij een van bovenstaande teams, is welkom bij de maandelijkse meet-up. Daarnaast ben je ook

vrij om bij zowel het media- als het redactieteam aan te sluiten, alles volgens je eigen interesses!

Wat verwacht Jong Volk van mij?

In één woord: goesting. Je hoeft zeker geen woordkunstenaar of gear nerd te zijn. Jong Volk voorziet kennis, materiaal en ondersteuning. Alle jongeren tussen 16 en 30 jaar, zowel complete beginners als ervaren makers, zijn welkom. De enige belangrijke voorwaarde is een link met Brugge.

Bij het redactieteam verwacht Jong Volk zin om te schrijven en interesse om bij te leren.

Ook bij het mediateam heb je geen uitgebreid arsenaal aan materiaal nodig. Jong Volk heeft camera’s, een laptop met de nodige software, een iPhone met kwalitatieve camera en zelfs een volledige podcastsetup ter beschikking. Zo kun je

meteen aan de slag, zonder dure zaken aan te schaffen. Het spreekt voor zich dat eigen materiaal ook altijd gebruikt mag worden.

Niemand werkt gratis. En terecht. Voor elke opdracht ontvang je een financiële vergoeding van €20 of €40, afhankelijk van hoe arbeidsintensief de gevraagde opdracht. Daarnaast organiseert Jong Volk gratis workshops, krijg je gratis toegang tot events in Brugge, maak je gratis gebruik van al het audiovisueel materiaal en kom je in de Jong Volk-community terecht.

Jong Volk stuurt hun media- en redactieteam ook naar opdrachten die ze van externe partners doorkrijgen. Daarbij garanderen ze een eerlijke en correcte betaling volgens hun fair practice-charter. Gedaan met opdrachten uitvoeren voor wat drankbonnetjes en een pasta!

Ik doe mee!

Ben je tot hier geraakt? Dan wil je er sowieso bij! Stuur een mailtje naar hallo@ jongvolk.be en stel jezelf kort even voor. Vermeld daarbij ook bij welk(e) team(s) je wilt aansluiten en Jong Volk nodigt je uit voor een kennismakingsgesprek. Heb je nog vragen? Welkom bij hetzelfde mailadres! Tot binnenkort voor de eerste Jong Volk meetup?

jongvolk.be

tekst: arno vanhoutte

verhalen die verbinden voor en door jongeren — jong volk

www.jongvolk.be

@triko.studio

vind jouw job in zorg & welzijn dicht bij huis

14/03 13u-16u