Nebo Nieuws
Voor en door iedereen van Nebo
Het
Maar dat is het eigenlijk wel
De geuren van een herfstig bos
De stappen die ik tel
De
De
Die
De
De
De
Zo
In
Waardevol…oneindig
Van de domeinmanager
Kleine momenten, grote herinneringen
Herinneringen zijn een kostbaar deel van wie we zijn. Maar voor mensen met dementie raakt de toegang tot die herinneringen soms verstopt, versluierd of versnipperd. Juist daarom krijgen kleine momenten nóg meer betekenis. Ze vormen geen hoofdstukken in een verhaal, maar losse zinnen die licht geven — in het nu.
Binnen onze locaties zien we dagelijks hoe een geur, een lied, een aanraking of een simpel gesprek ineens iets kan openen. Niet altijd een complete herinnering, maar wél een gevoel van herkenning, rust, verbinding. En dat is misschien nog wel waardevoller dan het ophalen van feiten.
Naasten spelen hierin een onmisbare rol. Zij kennen het levensverhaal, de gewoontes, de toon waarop iemand graag wordt aangesproken. Maar het kan soms best lastig zijn: Hoe betrek je iemand bij een gesprek over herinneringen die ze zelf niet altijd meer kunnen terughalen? Gelukkig kan dat op veel kleine, liefdevolle manieren:
• Begin bij het moment zelf. In plaats van te vragen: “Weet je nog…?” kun je delen wat je ziet: “Kijk, deze tulpen stonden vroeger ook altijd bij jullie op tafel.” Dat nodigt uit zonder druk.
• Gebruik zintuigen. Een stukje muziek, een geur van vroeger, een broodje dat iemand altijd lekker vond — zintuigen brengen vaak meer teweeg dan woorden.
• Vertel een herinnering vóór. Niet als test, maar als geschenk: “Ik moest vandaag denken aan die vakantie aan zee. Jij kon altijd zo lachen om die meeuwen.” Dit geeft ruimte om aan te haken, of gewoon mee te genieten.
• Laat stilte ook goed zijn. Herinneringen hoeven niet teruggevonden te worden om betekenisvol te zijn. Samen zijn is al herinnering.
• Sluit aan bij emoties, niet bij het verleden. Een glimlach, een blik, een ontspannen houding — dat is waar het om draait. Het gevoel blijft, zelfs als de feiten vervagen.
Het mooie is, door dit soort kleine gebaren ontstaat er toch iets groots. Een moment van nabijheid, van ontspanning, van ‘wij’. Momenten die misschien niet worden opgeslagen als herinnering, maar die wél bijdragen aan welzijn en verbinding.
Wij willen een omgeving blijven creëren waarin deze kleine, waardevolle momenten kunnen ontstaan. Een omgeving waar naasten welkom zijn, waar tijd is voor vertraging, en waar we samen oog blijven houden voor wat telt — ook, en misschien juist, wanneer herinneringen vervagen.
Mijn vraag aan u is:
Hoe creëert u momenten waarop u samen kunt genieten — ook zonder dat de herinnering terug hoeft te komen?
Veel leesplezier met deze uitgave.
Hartelijke groet, Pascal van der Kraaij Domeinmanager Expertise Dementie Locaties Nebo, Swaenehove en De Drie Linden
Van de teammanager
Achter ons liggen maanden van glitters, kerstdiners en feestelijke drukte. Het waren prachtige, meeslepende dagen die we samen hebben beleefd. Maar laten we eerlijk zijn: het was ook intens. Voor onze bewoners, voor wie de prikkels soms overweldigend kunnen zijn, maar zeker ook voor onze medewerkers, die zich met hart en ziel hebben ingezet om de feestdagen onvergetelijk te maken. Naast het feit dat zij zich gezamenlijk hebben ingezet voor mooie dagen en momenten op hun werk, heeft ieder van hen ook nog een thuis, waar ze hun beste beentje voor zetten. Kortom voor iedereen mooie maar ook inspannende tijden. En dan nu is het ineens weer februari 2026.
De versieringen zijn opgeruimd en de rust in de gangen is teruggekeerd, er ontstaat ruimte voor iets anders. Daarom willen we ons in deze editie niet richten op de grote evenementen, maar juist op de “kleine gebeurtenissen”.
Want hoezeer we ook genieten van een groot feest, de echte verbinding ontstaat vaak in de stilte. Het zit in die ene hand op een schouder tijdens een moeilijk moment. In het grapje bij het tandenpoetsen, de herkenning bij een oud liedje op de radio, of de geur van verse koffie die precies op tijd komt.
Het zijn deze kleine, betekenisvolle momenten die de dag kleur geven. Ze lijken misschien onbeduidend, maar voor een bewoner kunnen ze de wereld betekenen. En soms vinden we het moeilijk om die kleine geluksmomenten, tussen alle hectiek door, waar te nemen, te zien en te herkennen.
Juist de “kleine gebeurtenissen” en de betekenisvolle impact die deze kunnen hebben zijn van belang. Er is een mooie uitdrukking die uiting geeft aan deze gedachte namelijk: “In het kleine schuilt het grote”. Het valt mij iedere keer weer op om te zien hoe leuk juist
de kleine momenten zijn. Even een lekker kopje koffiedrinken op Het Plein met een bewoner of een heel klein gesprek over een nieuwe spijkerbroek. Met daarbij vooral de vraag stellend kun je in je spijkerbroek naar je werk? Na enige discussie kwamen we eruit, het kan als het een nette spijkerbroek is. Dus dat!
Ook bijzonder is dat onze Rosé (van de receptie) begonnen is met poolen, een variant van biljarten. Iedere avond dat zij werkt gaat om 17.30 het sportcafé open. Begon het met een enthousiaste mannelijke deelnemer, nu laten ook de dames zich niet onbetuigd in deze pool competitie.
Eigenlijk wil ik deze editorial dan ook afsluiten met de gedachte dat we in de huidige tijd vaak GROOTS denken. Hoe langer ik in de zorg werkzaam ben, hoe meer ik de mening ben toegedaan dat een kort waardevol moment van grote betekenis is. Bij onze bewoners met dementie kan een klein moment de dag maken, maar ook voor ons als medewerkers of voor u als naaste. Daarom ben ik blij met dit thema voor ons eerste nummer in het jaar 2026!
Ada Bosma teammanager
Even voorstellen...
Melanie Lammers Teammanager
Wellicht heeft u het al gehoord, maar vorige maand ben ik gestart als nieuwe teammanager van De Beek.
Ik ben geboren en getogen in de Achterhoek, waar mijn familie jarenlang een restaurant heeft gerund. Ik ben dus opgegroeid tussen de potten en pannen én tussen de gasten. Van jongs af aan heb ik mogen ervaren wat het betekent om mensen in de watten te leggen en wat gastvrijheid inhoudt.
Na vele jaren in de hotellerie heb ik ervoor gekozen om het roer om te gooien en mijn ervaring in gastvrijheid en dienstverlening in te zetten binnen Nebo, voor onze doelgroep van dementerende ouderen. De afgelopen weken heb ik met veel plezier meegekeken hoe
collega’s zich dagelijks inzetten om onze bewoners een fijne en warme dag te bezorgen. Dat heeft mij enorm enthousiast gemaakt.
Als teammanager vind ik het belangrijk dat bewoners zich veilig en gezien voelen, en dat familie zich betrokken voelt. Ik kijk ernaar uit om bewoners en familieleden persoonlijk te leren kennen. Mocht u graag kennismaken tijdens een persoonlijk gesprek, dan maak ik daar graag tijd voor.
U kunt mij bereiken via m.lammers@saffiergroep.nl of via de receptie; zij kunnen u met mij doorverbinden. Graag tot snel!
Met vriendelijke groet, Melanie Lammers
Roseline: Psycholoog op De Beek
Beste allemaal,
Ik ben Roseline, 29 jaar, en sinds 1 december 2025 werk ik als psycholoog bij Saffier. Tijdens mijn studie heb ik me volledig gericht op ziekteprocessen in het brein: van neurowetenschappen tot klinische neuropsychologie. Juist die laatste richting koos ik om in door te gaan. Ik wilde niet alleen onderzoek doen, maar vooral werken mét mensen.
Voor ik bij Saffier begon, werkte ik met volwassenen. Daar bracht ik de cognitie in kaart en gaf ik therapie. Die ervaring neem ik mee in mijn huidige functie.
Wat mij juist aantrekt in de zorg voor mensen met dementie, is dat ieder persoon een eigen verhaal en eigen behoeften heeft. Ik vind het waardevol om bewoners in dit kwetsbare proces ondersteuning te bieden die echt aansluit bij wie zij zijn. In uitdagende situaties helpt theoretische kennis zeker, maar minstens zo belangrijk is luisteren: naar de zorgmedewerkers die de bewoners het beste kennen, naar de naasten én naar de bewoners zelf.
Buiten het werk doe ik van alles: samen met mijn zus werk ik aan de verbouwing van ons huis in Den Haag. Ik houd van lekker koken, en op mijn vrije dag ga ik naar naailes en lees ik graag een boek. Daarnaast sport ik graag: ik train nog mee met mijn oude hockeyteam in Den Haag, en ik vind het fijn om te wielrennen. Ik kijk er naar uit om samen te werken en iedereen te ontmoeten.
Hartelijke groet, Roseline
Van de geestelijk verzorger
“Kleine momenten grote herinneringen” dit thema betekent vaak veel voor mensen in het algemeen. Het
blijkt dat vaak kleine momenten de grootste impact kunnen hebben in iemands leven. Het zijn soms hele simpele alledaagse gebeurtenissen die ervoor zorgen dat je een soort van geluk ervaart, waar je soms niet eens bij stil staat. Dit kan een dierbare herinnering zijn die we voor altijd bij ons dragen. Bijvoorbeeld een mooie zonsopgang op de Pier op Scheveningen, dit kan een momentopname zijn maar je vergeet niet meer hoe je daarvan genoot. Uit onderzoek blijkt dat kleine alledaagse momenten vaak geluk brengen. Een kopje koffiedrinken in de ochtend, vriendelijkheid van een onbekende, iets doen voor een ander. Deze kleine genoegens kunnen een
groot effect hebben op ons welzijn en geluk. Een oprecht gesprek, het opbouwen van relaties of ‘aandacht’ van een ander kunnen van invloed zijn op iemands geluk. Onze perceptie van geluk kan veranderen in de loop van de tijd. Dit heeft te maken met onze omstandigheden, persoonlijke groei en je omgeving. Maar de schoonheid van de kleine momenten is dat ze voor iedereen toegankelijk zijn in het dagelijks leven. Een lekkere maaltijd, een moment van stilte, of een mooi gedicht kan ertoe leiden geluk te vinden in de kleine dingen, de kleine momenten, de verbinding met anderen.
Deze eenvoudige vreugde kunnen grote herinneringen zijn en impact hebben op je als mens. Dit maakt mijn werk als geestelijk verzorger waardevol omdat ik mogelijk over deze kleine momenten in gesprek kan gaan en hierin een bijdrage kan leveren.
Angelique
Geestelijk verzorger
Kerkdiensten in Nebo
Rooster:
Maart
15 maart voorganger: J. De Haan
29 maart voorganger: C. Hofschreuder
April
5 april voorganger: A. den Ottolander
19 april voorganger: E.J. Westera
Mei
10 mei voorganger: E.J. Westera
24 mei voorganger: C. Hofschreuder
Juni
7 juni voorganger: A. den Ottolander
Tijd en plaats: zondag om de week, om 11.30 uur in De Bron. De kerkdiensten zijn oecumenisch, iedereen is welkom! Ook familie en naasten zijn welkom bij de diensten.
(eerste steen van nieuwbouw Nebo jaren ’60, nu in het stiltecentrum)
Kleine momenten van de receptioniste
Kleine momenten, grote herinneringen
Mijn naam is Rosé en ik werk als receptioniste in het Nebo. In mijn werk draait het om gastvrijheid, maar voor mij betekent dat vooral aandacht hebben voor de mensen om mij heen. Want juist in de kleine momenten ontstaan vaak de mooiste herinneringen.
Het thema “Kleine momenten, grote herinneringen” zie ik iedere dag terug in mijn werk en in wat ik hier beleef met de bewoners. In dit stuk deel ik graag een paar van die momenten.
Zo speel ik regelmatig een potje biljart met een bewoner, vaak onder de muziek van Ramses Shaffy. Terwijl de muziek door het café klinkt, wordt er fanatiek gespeeld en gelachen. En het mooie is: er sluiten steeds vaker andere bewoners aan. Sommigen willen meespelen, anderen kijken gezellig mee. Zo wordt een klein moment ineens iets dat we samen delen.
Een andere bewoner vindt het heerlijk om te wandelen en te kletsen. Tijdens zo’n rondje praten we graag over kleding en cosmetica.
Onlangs gaf ik haar een nieuwe nagellak, en dat kleine gebaar zorgde voor een grote glimlach.
Er is ook iemand die graag buiten in de zon zit met haar radio. Ze luistert vol aandacht naar Hollandse muziek van Jan Smit en Frans Bauer, waar ze groot fan van is. Bekende liedjes zorgen voor herkenning en plezier. Samen in de zon, muziek op de achtergrond — het zijn eenvoudige momenten, maar ze betekenen veel.
Eén bewoner komt regelmatig even langs bij de receptie voor een kopje koffie. Hier is het wat rustiger dan op de afdeling of in het restaurant. Even samen zitten en praten. Hij merkt het meteen op als iemand opgewekt is of juist wat minder goed in zijn vel zit. Dat maakt het samenzijn bijzonder.
Ik ben zeer gehecht aan onze bewoners en probeer zoveel mogelijk mooie momenten te creëren. Het hoeven geen grote dingen te zijn. Juist in het gewone zit vaak iets bijzonders.
Mijn volgende plan is om na het avondeten met een groepje bewoners een film te kijken in het café. Lekker met wat popcorn en iets te drinken. Ik verheug me erop. Kleine momenten… die uitgroeien tot grote herinneringen. Tot snel!
Hartelijke groet, Rosé Hool Receptioniste Nebo
Gelukkig Nieuwjaar!
December is een maand van terugkijken en bezinning.
In januari daarentegen wordt er uitgekeken naar het nieuwe jaar: wat zal het brengen?
Op 11 januari werd er, samen met leden van de Cliëntenraad, op “Het Plein” met de aanwezige bewoners en familie/ naasten getoost op het Nieuwe Jaar. Proost! Dat het maar een mooi en gezellig 2026 mag worden.
Uit eten in eigen huis!
Begin februari mochten wij weer een aantal bewoners met hun naasten uitnodigen. Wij hebben ingezet op een heerlijk menu, waar wij ook niets dan goede reacties op mochten ontvangen.
Ook hebben wij voor de eerste keer meerdere gezinnen aan één tafel samen van het diner laten genieten. Dit was ook erg gezellig.
Buddy
Buddy is een ergotherapeutisch ‘vriendje’, bedoeld voor bewoners die het fijn vinden als er ‘s nachts iemand bij ze is. Het is een lijfje met 1 arm/ hand dat comfort biedt alsof er iemand een arm om je heen legt.
‘s Nachts voelt mevrouw zich heel veilig met Buddy naast zich.
Deze keer was er ook een muzikale omlijsting in de vorm van pianospel. Uitgevoerd door één van de familieleden van één van onze bewoners. Dat was genieten. Wij, het team van Uit eten in eigen huis, verheugen ons alweer op de volgende keer in juni.
Stella Namens het Team Uit eten in eigen huis
Een mooi moment
Even een moment 1 op 1 in het café met een cappuccino, de krant en een praatje over Parijs.
De televisie staat op een Franse zender met nieuwsbeelden uit Parijs.
Mevrouw voelt zich even gezien en gehoord met haar grote liefde voor Parijs.
Samen een stukje van de oude serie Dynasty kijken.
En telkens opnieuw de begintune afspelen die mevrouw zich goed herinnert en dan de namen van de hoofdrolspelers zegt. Waaronder mevrouw “Krystle” zegt zij als zij in beeld verschijnt.
Simona Coördinator vrijwilligers
Al gauw komen de herinneringen boven; de Seine, croissants au chocolat eten, mooie winkels, dure kleding en altijd druk. Ik ging daar naar school verteld mevrouw.
Lang geleden...
Simona Coördinator vrijwilligers
Dynasty
Interview
Meike: Activiteitenbegeleidster op Het Dael
Wie is Meike?
Ik ben bijna 23 jaar.
Ik heb een opleiding gevolgd voor maatschappelijke zorg niveau 4. Dit ging wel voornamelijk over de kinderen en de “zorgrobot”, maar de stages waren vooral binnen de ouderenzorg. Op mijn 16e deed ik van school uit al een snuffelstage als activiteitenbegeleider, toen wist ik eigenlijk al dat ik de ouderenzorg in wilde. Hier noemt één bewoner mij altijd “de engel met de blauwe haren”
of voor een andere bewoner ben ik een “paradijsvogel”.
Mijn haar heeft altijd mooie kleuren, gelukkig kan ik dat zelf doen, eerder heb ik een kappersopleiding gevolgd. Het is heerlijk om altijd net iets bijzonders te doen.
Hoe ben je bij Saffier terecht gekomen?
Via een vriendin van mij, zij werkt bij een andere locatie. Ik had geen werk en zij zag een leuke vacature bij Nebo.
Hoe lang werk je bij Saffier?
Eind oktober vorig jaar ben ik begonnen. Voordat je dan begint heb je een meeloop dag, bij mij was dat op een dag dat hier paardjes “op bezoek” waren. Aansluitend was er een borrelmiddag.
Ik hoefde niet de hele dag te blijven, maar het was zo leuk en zelf vond ik wel dat ik dan ook de hele dag mee “moest” lopen.
Wat maakt je blij in je werk?
Het contact met de mensen en de dankbaarheid daarin. Dat viel mij toen op mijn 16e ook al op. De mensen zijn dankbaar voor iets heel kleins, dat geeft een goed gevoel.
Wat houdt jouw functie precies in?
De activiteiten goed begeleiden en zorgen voor een zinvolle dagbesteding voor de bewoners.
Werk je veel samen met mantelzorgers?
Andere collega’s eigenlijk meer, ik ben er nog niet zo lang. Maar het contact wordt wel steeds meer. Als er iets leuks was met een bewoner, vertel ik dat ook aan de mantelzorgers, als die toevallig later in huis zijn.
Heb je veel voorbereidingen?
In de ochtend de rapportage lezen voor bijzonderheden, dan kijken naar de geplande activiteiten. Soms heb je echt veel voorbereiding nodig, of moet je nog dingen aanschaffen dan begin ik daar al eerder mee.
Wat zijn de belangrijkste vaardigheden en taken die je moet hebben als activiteitenbegeleidster?
Je moet respectvol zijn en een goed inlevingsvermogen hebben. Je moet empathisch zijn.
Zijn er al verhalen die je bijblijven? Eigenlijk al heel veel mooie herinneringen.
Eén van de mooiste was toen de kleine dieren hier waren. Ik bracht een dier naar een bewoner zij fleurde helemaal op. Aan een andere bewoonster liet ik, op een foto, mijn boekenvoorraad zien. Zij was vroeger bibliothecaresse. Ik neem komende week een speciale editie van één van de boeken mee voor haar, dat zal zij ook prachtig vinden. Dan is mijn dag ook weer goed.
Wat wil je nog iets kwijt?
Ik ben heel dankbaar dat ik hier mag werken. Hier krijg ik kansen en kan ik veel ervaring opdoen. De sfeer binnen Saffier is ook echt heel warm, zeker ook onder het zorgpersoneel.
De ontvangst van boeken en tijdschriften van
de Bibliotheek
van Benoordenhout
Wij hebben van de Bibliotheek van Benoordenhout heel veel tijdschriften en boeken mogen ontvangen. Heel erg fijn voor onze bewoners. Wat zullen zij hier weer van genieten. Er is weer volop keus. Hiervoor hartelijk dank,
Rita Mede namens de bewoners
Interview
Jessica: Sociaal netwerkbegeleider
Vertel eens iets over jezelf, wie is Jessica?
Ik ben 28 jaar kom oorspronkelijk uit Spijkenisse. Voor de liefde ben ik naar Den Haag gekomen en dat gaat gepaard met een nieuwe baan. Donderdag 12 februari ben ik ook in het huwelijksbootje gestapt.
Ik houd ervan om onder de mensen te zijn, vaak ouderen. Ik ben dol op knuffels sparen, vooral Hello kitty. Ik ben ook heel graag creatief bezig met foto’s en scrapbooking.
Wat is je achtergrond in welzijn en zorg?
Ik heb Social work gestudeerd aan de Hogeschool in Rotterdam. Daar heb ik stagegelopen binnen de ouderen zorg, voornamelijk PG. Ik heb ook stagegelopen in een huis met Korsakov en NAH. Van daaruit wilde ik graag mijn expertise verbreden en ben zo de GGZ ingerold. Dat heb ik 2 jaar met plezier gedaan, maar nu met deze wijziging ging ik toch graag de ouderenzorg in. Wat meer rust en structuur.
Hoe ben bij onze organisatie terechtgekomen als welzijnsmedewerker?
Ik ging in Den Haag wonen, ik ging solliciteren en daar vond men deze passende functie voor mij.
Wat maakt je blij in je werk?
De ontspannen, huiselijke sfeer binnen Nebo spreekt mij zeer aan. Het zorgt dat ik mij hier welkom voel.
Wat zijn jouw grootste drijfveren in dit werk?
Passie voor ondersteunen van de ouderen en hun netwerk. Zeker ook het belang kunnen zien van en voor het netwerk. Zien wat dit netwerk voor betekenis heeft op onze bewoner.
Wat houdt jouw functie precies in?
Ik ben er om het netwerk van de bewoners te ondersteunen en waar nodig te begeleiden. Er worden o.a. thema-avonden georganiseerd speciaal voor de mantelzorgers.
Het is ook van belang om de mantelzorgers te laten voelen dat zij er ook toe doen, dat zij ook gehoord worden.
Heb je veel taken overgenomen, zaken die blijven bestaan?
Jazeker, de Patio opfleur ploeg en de levensloop gesprekken. En natuurlijk het organiseren van themabijeenkomsten.
Werk je veel samen met mantelzorgers?
Nog niet, maar dat ga ik zeker doen. De mantelzorgers moeten mij natuurlijk ook nog een beetje leren kennen. Ook staat er een gesprek gepland met de Cliëntenraad.
Heb je veel voorbereidingen?
Soms, bij gesprekken die ik ga voeren, hoe ga je een gesprek in? Wie zijn de mantelzorgers?
Iedereen is anders en vraagt daarom weer om andere communicatie.
Wat wil je nog iets kwijt?
Hartelijk dank voor het welkom en de warme ontvangst binnen Nebo.
Van de activiteitenbegeleidster
Kleine momenten, grote herinneringen
Bij mensen met dementie leren we al snel dat het leven niet zit in de grote gebeurtenissen, maar in de kleine momenten. Een kopje koffie in de ochtendzon. Een hand op een arm. Een liedje dat ineens wordt meegezogen, woord voor woord.
Bij mensen met dementie vervaagt het geheugen, maar gevoelens blijven. Juist daarom zijn het vaak de kleine, alledaagse momenten die een grote betekenis krijgen. Een vertrouwde geur kan een glimlach oproepen. Een oude foto kan een brug slaan naar een herinnering van vroeger. En een rustig gesprek, zonder haast, kan iemand het gevoel geven gezien en veilig te zijn.
Onlangs werd dit zichtbaar op een winterochtend waarop er ‘s nachts veel sneeuw was gevallen. Wij namen de bewoners niet mee naar buiten, maar brachten sneeuw naar binnen op een dienblad. Voorzichtig mochten zij de sneeuw voelen, laten smelten in hun handen en kijken naar het witte laagje sneeuw dat zo anders was dan de vertrouwde omgeving binnen. De kou en de structuur riepen herinneringen op aan vroeger: winters uit de jeugd, schaatsen op natuurijs en sneeuw die kraakte onder de voeten. Niet alles werd in woorden verteld, maar het gevoel was er. Verwondering, herkenning en verbinding. Een klein moment wat veel losmaakte.
Soms zijn we in de zorg geneigd te denken in schema’s, doelen en handelingen. Maar werken met mensen met dementie vraagt iets anders: aanwezigheid. Echt even stil staan bij wat er nu is. Want wat voor ons een klein moment lijkt, kan voor iemand met dementie een waardevolle herinnering zijn. Of simpelweg een gevoel van rust en verbondenheid.
Een bewoner die onrustig is, kalmeert wanneer er samen wordt gewandeld. Een bewoner die weinig praat, begint te neuriën wanneer er muziek uit zijn of haar jeugd klinkt. Dat zijn geen grote interventies, maar ze maken een wereld van verschil. Niet omdat ze het geheugen herstellen, maar omdat ze het hart raken.
Ook voor naasten zijn deze momenten belangrijk. Wanneer woorden verdwijnen, blijven aanraking, nabijheid en een gedeelde stilte over. Een lach, een blik van herkenning, soms maar een paar seconden, kan lang worden meegedragen.
Kleine momenten vragen geen extra tijd, maar wel aandacht. Ze vragen om te kijken, te luisteren en te voelen. In een wereld waarin zoveel veranderd, zijn het juist deze momenten die houvast geven. Voor de bewoner, voor de familie en voor ons als zorgverleners.
Want binnen de dementiezorg geldt misschien wel meer dan ergens anders: “kleine momenten maken grote herinneringen”.
Anouck
Activiteitenbegeleidster De Beek
Het hart wordt niet dement
Thema-avond Het hart wordt niet dement
Dinsdag 10 februari nam ik de aanwezigen mee in een presentatie over dementie en moeilijk of onbegrepen gedrag. Wij begonnen bij de verschillende vormen van dementie, zoals Alzheimer, vasculaire dementie, Lewy Body dementie en fronto-temporale dementie. Elke vorm kent een eigen patroon van veranderingen in geheugen, gedrag, stemming en persoonlijkheid. Die veranderingen kunnen ingrijpend zijn, zowel voor bewoners als voor hun naasten. Het is daarom belangrijk om kennis en ervaringen met elkaar uit te wisselen.
“We staan allemaal voor hetzelfde, dat maakt het praten makkelijker.”
De levensloop
Door de levensloop van een bewoner centraal te stellen kunnen we met elkaar de benadering daarop aanpassen en een fijne omgeving voor iemand creëren. We stonden stil bij probleemgedrag: van onrust, dwalen en achterdocht tot somberheid, angst of ontremd gedrag. Hierbij is de kernvraag: wat is de oorzaak? Gedrag kan namelijk een direct gevolg zijn van hersenschade, maar ook samenhangen met pijn,
medicatie, over- of onder prikkeling, stress of een onvervulde behoefte. Wat wij zien aan de buitenkant, heeft vaak een diepere laag.
Prikkelverwerking
Een belangrijk thema hierin is prikkelverwerking. Waar wij automatisch betekenis geven aan geluiden of geuren, kan iemand met dementie telkens opnieuw van al die verschillende prikkels schrikken. Door het haperende brein lukt het mensen namelijk niet meer een logische conclusie aan een bepaalde prikkel te verbinden. Een ogenschijnlijke rustige huiskamer kan voor iemand met dementie daarom erg overweldigend zijn: mensen die aan het praten zijn, een vogel die voorbijvliegt, een glas dat verderop op de grond valt, bepaalde geuren, etc. De juiste balans in prikkels is daarom essentieel voor mensen met een haperend brein.
Handvaten in de omgang
Vervolgens bespraken we handvaten in de omgang, gebaseerd op de basisbehoeften bedacht door Kitwood. Dit zijn: liefdevolle aandacht, veiligheid, troost, erbij horen, participatie, identiteit en regie. Zo is het belangrijk iemand met dementie niet te behandelen als een klein kind, maar als een volwassene waarvan het brein hapert. Spreek iemand
aan op ooghoogte, gebruik korte zinnen, bied keuzes aan, zet humor in en geef iemand het gevoel nodig te zijn. Daarnaast kan het bieden van afleiding vaak wonderen verrichten. En één van de belangrijkste handvaten: sluit aan bij het gevoel van iemand en erken dit. Waar het denken en de logica hapert, blijft het gevoel juist vaak lang bestaan. Erken daarom dat iemand zich zo voelt en ga vanuit die gedachte verder. Het hart wordt tenslotte niet dement.
“Je wordt serieus genomen in je verdriet, dat voelt als steun.”
Van de Psycholoog
Als psycholoog in het verpleeghuis word ik dagelijks herinnerd aan hoe klein geluk kan zijn en hoe groots de impact ervan is. In mijn werk zie ik dat het niet altijd de grote interventies zijn die het verschil maken, maar juist de momenten die voor vele anderen onopgemerkt voorbij zouden gaan. De betekenis van het woord ‘herinneringen’ is bij mensen met dementie natuurlijk vrij ambigu. Het feit dat iemands brein niet alles meer kan vasthouden, betekent niet dat het gevoel dat niet kan.
Ik denk aan een bewoner die maandenlang niet naar buiten kon gaan. Toen we samen naar buiten gingen begon het zachtjes te regenen. Mijn eerste reactie was om weer naar binnen te gaan, maar de vrouw gaf aan dat ze het juist zo ontzettend fijn vond om, na maanden, juist weer eens regen op haar gezicht te voelen. Dit heeft mij aan het denken gezet. Ook de simpele vraag: “Kunt u mij even helpen?” kan van grote waarde voor iemand zijn. Voor veel bewoners die zich lange tijd nutteloos hebben gevoeld betekent dat enorm veel. Iemand kan weer iets bijdragen, hoe klein ook. Dat gevoel van betekenis is essentieel voor ieders eigenwaarde. Muziek is een ander krachtig voorbeeld. Samen luisteren of zingen brengt mensen ineens weer in contact, met zichzelf en met elkaar.
Rol van de psycholoog
Ook kwam de rol van de psycholoog en van u als naaste aan bod. Samen werken we aan persoonsgerichte zorg voor onze bewoners, waarin niet de ziekte, maar de mens centraal staat. En vergeet niet: zorg ook goed voor uzelf.
“De informatie die Cathelijne gaf was informatief en de onderlinge uitwisseling van kennis met de ervaringsdeskundigen zorgde ervoor dat iedereen zich kon uiten en gaf een gevoel van verbinding”
Cathelijne van Lunteren Psycholoog
Zo kunnen bewoners die normaal weinig spreken soms woord voor woord meezingen en komen er soms herinneringen van vroeger omhoog. Voor sommige mensen kan een verhuizing naar het verpleeghuis ook betekenen dat iemand, na een lang sociaal isolement thuis, eindelijk weer onder de mensen is. Dan kan ineens de kleinste interactie van grote betekenis zijn.
Voor naasten liggen die kleine momenten vaak net zo dichtbij. Samen elkaars hand vasthouden, een bekende maaltijd meenemen of een liedje van vroeger opzetten. Het zijn geen grote gebaren, maar ze zijn vaak van grote waarde voor iemand en hebben vaak meer invloed dan je zou denken.
Cathelijne van Lunteren Psycholoog
Het verpleeghuis is niet de hel op aarde
In de Volkskrant 13-12-2025:
Evelien van Veen
Interviewt nabestaanden voor haar rubriek
Leven na de dood in Volkskrant Magazine 11 december 2025.
Anne Bannink (71, gepensioneerd hoofddocent taalkunde aan een universiteit): ‘Toen Henk op zijn 75ste onverwacht slecht scoorde bij een geheugentestje op internet, dacht ik: alzheimer, dat kunnen we aan. Maar Lewy body-dementie, de diagnose die volgde, bleek een ander verhaal. Henk kreeg wanen. Het begon met mensen op het duinpad als hij aan het hardlopen was; hij zag ze in de verte staan, maar als hij dan dichterbij kwam, waren ze weg. Later speelde het ook thuis: zag hij zijn zonen opeens in de hoek, terwijl die allang het huis uit waren.
‘Van mij kende hij drie versies: Anne 1, 2 en 3. Anne 1 was zijn wettige echtgenote, Anne 2 was ik zoals ik fysiek bij hem was, in bed of in de kamer. Anne 3 had verschillende gedaantes: het meisje dat het eten klaarmaakte, of de mevrouw van de ANWB. Ik ging erin mee, anders leverde het veel te veel stress op. Dus als we naar een weekendhuisje gingen en hij zich afvroeg of dat wel mocht van Anne 1,
opperde ik: bel haar even. En dan zei ik aan de telefoon dat het goed was. Daarna was hij gerustgesteld.
‘De computer snapte hij niet meer, de stiltefunctie van zijn piano, één knopje, kon hij niet meer bedienen. Elke dag moesten we de financiën doornemen om zijn zorgen daarover weg te nemen, daarin was hij heel dwingend. Als hij ’s avonds om 9 uur naar bed ging, moest ik mee. Om de paar uur werd hij wakker en dan moest ik voorkomen dat hij in zijn onderbroek naar de buren liep, want dáár was zijn huis. En als hij meende dat de buitenlamp stuk was, moest ik daar meteen naar kijken, anders werd hij razend. Ik ontdekte een heel zorgzame, geduldige kant van mezelf in die tijd. Ik moest hem beschermen en zo gelukkig mogelijk houden. Boos werd ik niet, nee, hij kon er immers niets aan doen.
Visitegedrag
‘Henk was 54 en ik 44 toen we elkaar ontmoetten, we hadden allebei al kinderen uit een eerdere relatie. We hebben altijd een ongelooflijk gelukkig huwelijk gehad, een totaalhuwelijk noemde ik het. Het was echt potje-dekseltje: we reisden samen, we hadden een zeilboot, we konden enorm lachen en onze gesprekken hielden nooit op. Henk was muzikaal, sportief, schreef een roman na zijn pensioen; hij was mijn grote liefde en mijn beste vriend. Maar door zijn dementie begon ik hem kwijt te raken. Als de kinderen er waren, of vrienden, was hij op zijn best, dat noemen ze visitegedrag in de zorg. Als mantelzorger word je eenzaam, want niemand maakte hem mee zoals ik.
‘Ik voelde me ellendig en schuldig toen Henk naar het verpleeghuis moest. Terugkijkend is dat volkomen onnodig, maar toen dacht ik: het verpleeghuis is de hel op aarde, het einde van alles, een afvalputje, je doet iemand wég. Allemaal niet waar, weet ik nu. Maar dat is toch het beeld dat we krijgen ingeprent.
Liever euthanasie dan het verpleeghuis – hoe vaak lees je niet zoiets?
‘De eerste paar maanden was hij onrustig, maar daarna werd hij een lieve en gezellige patiënt. De wanen verdwenen. Ons contact werd heerlijk, het was een nieuwe start. Ik verklaar het zo: thuis kwam er bezoek dat hem anders kende, daar stond zijn computer met een half boek dat op hem wachtte, hij moest van alles, terwijl hij het niet meer snapte en kon. In het verpleeghuis kon hij ontspannen. Hij hoefde niets meer. En wij kregen een nieuw soort intimiteit.
Een missie
‘Lange gesprekken gingen niet meer, maar iets als: ‘Dat met die studenten...’ ‘Ja, dat was een leuk project, hè?’, was voor ons een volkomen bevredigend gesprek. We begrepen elkaar. We maakten tochtjes op de duofiets en dan konden we vreselijk lachen om iets kleins, een oud grapje dat we herhaalden, dat was er allemaal nog. Of ik zette hem onder de douche en ging hem scheren, we bezochten een concertje in het verpleeghuis en dan hadden we een topmiddag. Dit was zijn nieuwe thuis en daarvan wilde ik deel uitmaken, dus aan allerlei activiteiten deed ik mee.
‘John de Wolf, de voormalig voetballer, zei laatst op tv: mijn moeder herkent me niet meer, dus ik ga niet meer op bezoek. Stond ik met iemand in de gang te praten, dan herkende Henk me óók niet. Maar liep ik, zoals altijd, met gespreide armen naar hem toe, dan kwam er een brede lach op zijn gezicht. Over mensen met dementie wordt vaak gedacht: ze zijn gek, of: ze zíjn er niet meer, maar onder die laag symptomen van zijn ziekte was Henk er nog wel degelijk.
‘Dus nu heb ik een beetje een missie: met dementie in een verpleeghuis wonen ís niet de hel die er vaak van wordt gemaakt. Ik heb er twee boekjes over geschreven: Zonder en Wind tegen, en ik praat er wel eens over op een podium. Natuurlijk was het ingewikkeld: ik rouwde óók om Henk, terwijl hij er nog was. Maar er was ook nog veel van de oude Henk over. Als hij dood had gewild in plaats van naar een verpleeghuis, hadden we twee heel gelukkige jaren gemist.
Bijna eufoor
‘Eind maart 2024 kreeg hij last van een oude liesbreuk. Opereren was een risico: van de narcose zou hij een vreselijk delier kunnen krijgen, er was kans op een stoma, hij zou flink achteruitgaan. Ik stond naast zijn bed met zijn zoons te overleggen toen we hem hoorden: ‘Laat me maar gaan.’ In de ambulance terug naar het verpleeghuis keek hij naar de blauwe lucht en zei toen tegen me: ‘Mooie bomen.’ Het leven gaat door, zei hij daarmee eigenlijk: blijf de schoonheid, zien, geniet ervan. Tot op het laatst was hij nog zorgzaam voor mij.
‘Ik was en ben zo trots op hem, ik was na zijn dood soms bijna eufoor. Tegelijkertijd ben ik diep verdrietig. Ik was zielsgelukkig met hem en hij is er niet meer, dat is een ramp, daar kan ik kort over zijn. Maar dan lees ik Beladen huis van Christien Brinkgreve en denk ik: dat lijkt me nog veel ingewikkelder, rouwen als je elkaar al zo kwijt bent geraakt.
‘In Henks verpleeghuis ben ik gebleven als vrijwilliger. De meeste bewoners zijn heel makkelijk gelukkig te maken: samen eten, drinken, verhalen vertellen, zingen, het gaat op die plek om de essentie van het leven. Het doet me goed om daar te zijn. Als ik het vergelijk met de veertig jaar dat ik me staande moest houden op de universiteit met al het gekonkel en het gedoe daar, denk ik: dit is mijn nieuwe leven, laat mij maar in het verpleeghuis zijn.’
Afbeelding van Claudie de Cleen
Activiteitenoverzicht Nebo
Activiteiten in maart, april en mei 2026.
maart, april en mei 2026
Datum Tijd
Dinsdag 3 maart 14.00 - 16.00 uur
Woensdag 4 maart 14.00 - 16.00 uur
Dinsdag 10 maart 14.00 – 16.00 uur
Zondag 15 maart 11.30 - 12.30 uur
Zondag 15 maart 14.00 - 16.00 uur
Dinsdag 17 maart 14.00 - 16.00 uur
Zaterdag 21 maart 10.30 - 12.00 uur
Dinsdag 24 maart 14.00 – 16.00 uur
Zondag 29 maart 11.30 – 12.30 uur
Dinsdag 31 maart 14.00 - 16.00 uur
Donderdag 2 april Aanvang: 11.00 uur en 14.30 uur.
Zondag 5 april 11.30 - 12.30 uur
Maandag 6 april 12.00 - 14.30 uur
Dinsdag 7 april 14.00 – 16.00 uur
Dinsdag 14 april 14.00 – 16.00 uur
Zaterdag 18 april 13.00 - 16.00 uur
Dinsdag 21 april 14.30 – 16.00 uur
Zaterdag 25 april 13.00 - 16.00 uur
Zondag 26 april 11.30 - 12.30 uur
Activiteit
Zondag 26 april 14.30 - 16.00 uur
Dinsdag 28 april 14.00 – 16.00 uur
Dinsdag 5 Mei 14.00 - 16.00 uur
Zondag 10 mei 11.30 - 12.30 uur
Zondag 10 mei 14.00 - 16.00 uur
Dinsdag 12 mei 14.00 - 16.00 uur
Woensdag 13 mei 16.00 – 17.00 uur
Dinsdag 19 mei 14.00 – 16.00 uur
Woensdag 20 mei 14.00 - 16.00 uur
Zondag 24 mei 11.30 – 12.30 uur
Plaats
Bewegen met parachute en balspel De Bron
Rondje warme wafelkar Alle afd.
Creatieve activiteit
De Bron
Kerkdienst De Bron
Optreden band Rondje gezelligheid Restaurant
Klankschalen en Yoga De Bron
Klassiek concert C.M. Haganum Restaurant 1)
Mr Illy tv en verhalen
De Bron
Kerkdienst De Bron
Voorjaars bloemschikken De Bron
2x Matthauspassion (groot beeldscherm) De Bron
Paasviering kerkdienst Restaurant 1)
Paasbrunch ( dmv inschrijving 2,3) Restaurant 1)
Creatieve activiteit De Bron
Mr Illy tv en verhalen
De Bron
Thuisoptiek Haaglanden De Bron
Optreden Speels voorlezen De Bron
Lafi mode en accessoires verkoop De Bron
Kerkdienst De Bron
Optreden koor Vox Rosa Restaurant
Klankschalen en Yoga De Bron
Bingomiddag De Bron
Kerkdienst De Bron
Moederdag: optreden René Meijer Restaurant
Creatieve activiteit De Bron
Gedachtenis bijeenkomst. De Bron
Grote spellenmiddag De Bron
Knuaeldierenboerderij Swiaers De Bron
Pinksteren kerkdienst De Bron
Dinsdag 26 mei 11.30 - 12.30 uur Yoga en klankschalen De Bron
Zondag 31 mei 14.30 - 16.00 uur Koor Singalicious Restaurant
Zondag 7 juni 11.30 – 12.30 uur
Zondag 7 juni 14.00 – 16.00 uur
Zondag 14 juni 14.30 – 16.00 uur
Kerkdienst De Bron
Optreden coverband The Cozy’s Restaurant
Vaderdag: Optreden memories Restaurant
1. Het restaurant is tijdens dit optreden gesloten.
2. Uitnodigingen hiervoor worden separaat verzonden. Het restaurant is tijdens de
1. Het restaurant is tijdens dit optreden gesloten.
2. Uitnodigingen hiervoor worden separaat verzonden. Het restaurant is tijdens de Brunch gesloten.
3. Zie voor meer informatie de flyer elders in dit blad.
Naast deze centrale activiteiten worden er individuele en groepsactiviteiten op de afdelingen georganiseerd.
• Zie hiervoor het weekprogramma in de entree van de afdeling.
• Alle aangekondigde activiteiten zijn onder voorbehoud.
• Mantelzorgers zijn bij alle activiteiten van harte welkom om aan te sluiten.
• De belevenistafel kan op aanvraag via de receptie voor u worden klaargezet in het restaurant.
• Bij de receptie kunt u materialen lenen voor het poolbiljart.
Mijn kleine moment en grote herinnering
Mijn dierbare echtgenoot Guus, is sinds 25 april 2023 woonachtig op afdeling Het Dael. Soms schrijf ik op wat hij tegen mij zegt in mijn notitieboekje. Momenteel is dat bijna niet meer mogelijk omdat hij achteruitgaat en het verbaal zo onsamenhangend is. Daarom ben
ik heel blij dat ik op 28 juni 2024 opgeschreven heb wat hij toen tegen mij heeft gezegd.
Mijn kleine moment en grote herinnering, 28 juni 2024
Guus vandaag jarig, hoera 78 jaar! Hij liep door de gang en zag niet goed dat ik het was. We gaan in het restaurant (het Plein) zitten. Guus is emotioneel, “ik voel me machteloos” zegt hij, “ik voel me alsof ik er niet bij hoor”. We eten een broodje kroket, er wordt een verjaardagskaartje gebracht. Guus zegt, “ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, moet behandelen, het is zo moeilijk (kijkt heel zielig) ik schaam mij. Er zijn veel plekken belangrijk voor mij en die ben ik kwijtgeraakt, dat geeft boosheid, tegelijkertijd heb ik spijt voor jou, want jij verdient meer. Het hoofd is leeg, jullie zijn zulke goede mensen, ik wist niet dat ik jarig was, wat dom, wat kan ik doen, ik voel me onmachtig. Moet jij dat weer doen, ik zit niets te zijn, O, O ik zou kunnen huilen voor jou (met tranen in zijn ogen en ik ook), ik wil dat het doorloopt wat wij samen hebben en wat ons samen pakt!”
Door Verleer, lid cliëntenraad
HANDIG OM TE WETEN...
Medewerkers Nebo
Teammanager - Ada Bosma (Het Dael, Het Hout en Het Bosch)
Teammanager - Melanie Lammers (De Beek)
Woonzorgcoördinatoren - Julia Adam, Kimberly van Herwaarden en Rima Premchand
Begeleider sociaal netwerk - Jessica van Aalst
Vrijwilligerscoördinator - Simona de Roos
Coördinator restaurant - Hajra Smajlovic
Geestelijk verzorger - Angelique den Ottolander
Klachtenfunctionaris - Cora Hensems
Fysiotherapeuten - Froukje Jol, Sandra Brussee en Ita Bakker
Ergotherapeut - Lotte van der Voort
Psychologen - Cathelijne van Lunteren, Roseline van der Houwen en Suzanne Engelen
Logopedist - Sharda Kanhai
Diëtist - Suzanne Veldman
Verpleegkundig specialist - Martien van Gaalen
Praktijkverpleegkundige - Shanti Sewtahal
Geestelijk verzorger - Angelique den Ottolander
Openingstijden
Restaurant Het Plein
Alle dagen van 10.00 – 17.30 uur
Receptie
Maandag t/m vrijdag van 8.00 – 19.15 uur
Zaterdag en zondag van 8.30 – 19.15 uur
Kapsalon
Dames: in de middag van woensdag t/m vrijdag
Heren: in de ochtend van dinsdag t/m zaterdag
Redactie: Rita Scholten (begeleider sociaal netwerk), Anouck Lonis (activiteitenbegeleider), Meena Donker (activiteitenbegeleider), Ilse Jansen van der Sligte (managementassistent), Stella Badon Ghijben (managementondersteuning en eindredactie).
Voor: Bewoners, bezoekers, naasten, vrijwilligers en medewerkers van Nebo
Drukwerk en ontwerp: Kamp Media Groep
Oplage: 80 prints (4 keer per jaar) en digitaal te lezen via www.saffiergroep.nl
Inzendingen voor het volgende nummer: Inzendingen worden erg op prijs gesteld. Kopij graag aanleveren voor 9 mei 2026, bij voorkeur digitaal, bij managementondersteuning.dementie@saffiergroep.nl