Issuu

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 1

20 juni 2009

119e JAARGANG No. 23

Redactie en administratie: Vendelstraat 2 1012 XX AMSTERDAM Telefoon 020-525 77 69

Redactie: JELTE SONDIJ OLGA KORTZ LEON VERDONSCHOT JOHANNES VISSER STEPHAN TER BORG JIM GLERUM

E-mail: redactie@propriacures.nl Losse nummers: 1,50 euro

INZENDERS PC-ONTHOOFTPRIJS: NOG TWEE WEEKJES GEDULD

JG KWAM NIET OVER HET MUURTJE HEEN

Stormbaan

lechte voorbeelden geven van stijl uit boeken is een van de makkelijkste dingen om als recensent te doen. Elk boek heeft wel één à twee zinnen die niet zo lekker lopen, waar een onwaarheid in zit of waar een stukje kitsch is in geslopen, naast ongetwijfeld prachtige zinnen over leven, dood, problemen met ouders en onbereikbare liefdes voor meisjes die altijd zo lekker fris zijn en in korte rokjes op natte straten lopen, waar ze de toevallig wandelende schrijver aanzetten tot het schrijven van weer een mooi boek. Het zijn ook maar mensen.

rie Storm ‘–schrijver, vertaler, criticus-’ (zoals hij zichzelf, noemt, inclusief streepjes en zonder het woord onbekend) houdt ervan om dit soort stukjes te citeren, soms van de achterflap, soms zelfs uit de roman zelf, en te gebruiken om het geheel af te branden. Ik ook, ik heb tenslotte nog wasjes te draaien en een afwas te doen. Maar bij het lezen van Het onontkoombare eigene van de Nederlandse literatuur, zijn nieuwe bundel oude essays, bekroop me een ander gevoel: is er ook maar één zin in dit boek die niet verschrikkelijk is? Dit wist Arie zelf ook. En hij vindt dat alleen hij met enig recht zichzelf af kan zeiken. Dus begint hij zijn boek met een verklaring van zijn ballingsschap in de Nederlandse literatuur. ‘Daarnaast voelden ook mijn collega-critici zich door mij bedreigd, gefrustreerde schrijvers als ze immers waren, en ook zij stelden alles in het werk om mijn positie, die toch al niet veel om het lijf had, te ondergraven.’ Je zou er bijna medelijden van krijgen. Vooral omdat Storm zelf ook een gefrustreerde schrijver is, bekend van romans waarin hij een universum schept waarin de boeken van ene Arie Storm in metershoge stapels bij de kassa van de Selexyz elitair staan te doen. Heerlijk toch, fictie.

aar waarom voelen zijn collegacritici zich bedreigd? Storm is een van de mensen die zich alleen maar gesterkt voelt in zijn gelijk als niemand anders het er mee eens is. Zo stelt hij zichzelf tenminste voor. Maar de meest gedurfde uitspraken uit zijn boek getuigen meer van wanhoop dan lef. Zo’n zin als ‘oude romans zijn vaak beter dan de romans die nu uitkomen’, of zijn scherpe typering van het Nederlandse weer: ‘regen, regen, en nog eens regen’. De lezer voelt zich continu heen en weer geslingerd tussen een beeld van Arie Storm als zeurende oude man in een leren stoel of een zeikend wijf dat al lang in de steek gelaten is door haar man en daarom dan maar de buurvrouwen verveelt met haar problemen, schreeuwend vanaf haar balkon tussen het klamme wasgoed dat maar niet droog wilt worden.

aar toch, het onmogelijke was gebeurd, en de titel had me verleid tot het lezen van dit boek. Ik was, eerlijk is eerlijk, benieuwd naar het Grote Onontkoombare Antwoord op het onontkoombare eigene van de Nederlandse literatuur. Wat is het toch, dat maakt dat ik me altijd leeg en gebroken voel na het lezen van een willekeurige Nederlandse schrijver? Storm heeft hier hard over nagedacht, een hele treinrit lang. Het is de drassige grond, de polder, het licht, de duinen, de zee. En natuurlijk ‘regen, regen en nog eens regen’. En andere clichè’s van de man de man die nog nooit op de Utrechtse Heuvelrug of in de Limburgse mergelgrotten is geweest. Ik

dacht dat Rob Wijnberg erg was, maar bij Prometheus mag je met nog veel slappere ideeën een boek publiceren. Als je geluk hebt krijg je zelfs nog je treinkaartje naar Zandvoort vergoed.

atuurlijk, voor Arie Storm (waarom krijgen altijd de mensen die het niet verdienen zulke goede namen?) zijn ideeën altijd ondergeschikt aan stijl. Hoe had ik dat kunnen vergeten. Alle boeken die hij recenseert zijn bij voorbaat schuldig aan ‘Edelkitsch’. Dan verwacht je dat die man zelf ook scherp schrijft, als een vent, waar het op staat. Het zou gemeen zijn om hem daarop te pakken. Het is toch iets waar die man zijn carrière op heeft gebouwd, en waarom hij nog steeds in het Parool en de Groene Amsterdammer mag schrijven. Ach toe, ééntje dan? Nou, ok, ik ben de kwaadste niet. ‘Je zou kunnen zeggen dat ik me in zekere zin voel alsof ik in een film speel; en op hetzelfde moment kijk ik ernaar, het is alsof ik buiten die film sta waarin ik speel, buiten die man die in die film speelt, alsof ik slechts naar een film kijk waarin in ik de hoofdrol, of in elk geval een rol, speel.’ Nu kan ik zeggen dat ook in literatuurland het Droste-effect altijd in de uitverkoop is. Vlak naast de scherpe observaties die het korstje van een verse vlaai nog niet kunnen doorboren. Maar dat zou ik ook alleen maar zeggen als ik dat in zekere zin zou voelen, in elk geval.

Bandirah.com

Arie Storm: ‘Als je alleen al door mijn uiterlijk denkt dat ik dom ben, moet je mijn boek eens lezen.’

as aan het eind besefte ik dat ik het boek totaal verkeerd gelezen had. Dit is geen haastig bij elkaar geveegde essaybundel, maar een geniale, gefragmenteerde roman. Over een klein jongetje dat dankzij de Nederlandse literatuur verwordt tot een zure man, die verlangt naar vroeger en buitenland. Hij zal nooit bekender of rijker worden, en heeft als enige wapen alleen nog zijn Parker-pen en het verzameld werk van Willem Brakman. Die zelf essays over zijn eigen boeken en de overeenkomsten met die van J.D. Salinger schrijft, omdat niemand anders het wil doen. Leef mee met de verhalen van een man die zeker weet dat er nooit een tweede Maarten ‘t Hart, W.F. Hermans of Harry Mulisch zal komen, en zeker niet in Nederland. Want ‘uit Nederland komen namelijk geen grote schrijvers’. Dat is er, in de woorden van Arie Storm, zo lekker eigen aan. JG Arie Storm, Het onontkoombare eigene van de Nederlandse literatuur. Prometheus, E16,95 Neem nu een abonnement op Propria Cures en krijg gratis een boek dat je zelf nooit zou kopen.

U kunt kiezen uit: Henk Spaan - De rapen zijn gaar (nog maar 50 stuks over!) Nico Dijkshoorn - De tranen van Kuif den Dolder Fokke & Sukke - De beta-canon P. Kouwes - Daar schrik je toch van Elke Geurts - Het besluit van Dola Korstjens Ga naar www.propriacures.nl

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 2

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

119e JAARGANG No. 23

Gouden strop leidt tot veel protest 3 juni 2009 L.S. Ik wil wel zo'n doggy bag vol restanten bier, maar wanneer vindt de schrijfcursus plaats?

rosine, de 5-disc special edition van Jessica Star’s Magic Cock Explosion (doos 3), Platvoet en zijn vriendjes (ook doos 3), veertig meter ducktape, het My Little Ponyhuis, de ‘verscheidene nazi-parafernalia’ en de twaalf negertjes (in goede staat?).

Met vriendelijke groet, Sabine Jansen Zodra onze meeloper de vorige cursisten heeft begraven, start de nieuwe inschrjving. Tot dan moet u het doen met huiswerkklas bij StB. 5 juni 2009 aan de hoofredactie van Propria Cures, Een vaste baan ambieer ik niet. Wel ben ik beschikbaar als freelance schrijver. Bijgevoegd treft u een verhaal aan dat ik recent heb geschreven voor het blad SPUI van de UvA. Op mijn site www.kvcd.nl treft u nog enkele verhalen aan. Eerder werkte ik vijftien jaar als journalist voor regionale dagbladen. Aan de UvA heb ik (sociale) psychologie gestudeerd. met vriendelijke groet, Karel van Delft Wij hebben uw inzending doorgestuurd naar onze tekstredactie. Zij hebben, na lang overleg, besloten uw verhaal niet te lezen 7 juni 2009 Hallo allemaal! Binnen het kader van 'een gezonde geest in een overzichtelijk huis' hebben Nathalie en ik besloten om enorme hoeveelheden rotzooi weg te doen. Die muck ligt nu allemaal in de vuilcontainer van de gemeente. Echter, de dingen die misschien nog bij iemand goed in de smaak kunnen vallen, staan hieronder. En zijn gratis op te halen! Dus loop de lijst even na, geneer je niet, laat je hebberigheid hoogtij vieren en mail me de spullen die je cadeau wilt krijgen. Over een week gaat het aanbod over en laat ik de kringloopwinkel alles ophalen, dus het is raadzaam snel toe te slaan. Nogmaals, om met Gordon Gecko te spreken: 'greed is good!' Als je met een vrachtwagen wilt komen voorrijden, dan mag dat! Groetjes, Erik en Nathalie (p.s. Bij de videobanden graag wel even aangeven in welke van de vijf dozen de band zit...) Ha Erik! We hebben de lijst doorgekeken en zijn geïnteresseerd in: de levensgrote Leonardo di Capriopop, je gehele Wham-collectie, tien liter ke-

9 juni 2009 Beste Stucbewoners, In ruimte 2.24 heeft altijd een groot wit bankstel gestaan.Bij de ASVA zijn twee mooie houten tafels overbodig. Wie o wie heeft interesse in deze spullen. GRATIS. Groet Ronald Probeert u het eens bij Erik en Nathalie. 15 juni 2009 Geachte redacteuren, in mijn bezit is een zeer geheim boek. Het lijkt me dat het iets is voor jullie, mede om PC groot te maken, maar ook om het boek na actie net zo hard te laten verkopen als de meezingers van Connie Palmen (ik moest wel een boek over de liefde schrijven omdat nog nooit iemand dat gedaan heeft! zei het mens), de nonsens van Kluun over huwelijken en het toegestane jatwerk van Adriaan van Dis. Weten jullie trouwens dat Mulisch in 'De ontdekking van de hemel' grote stukken heeft overgepend van een vergeten Hongaarse schrijver? Deze regels gelezen hebbende, weten jullie precies waarover het boek gaat. Kennis. Hebben jullie interesse, dan wil ik een afspraak maken, maar dan wel in het diepste geheim. groet Ton van Reen Laat ons raden: het boekje ligt droog, maar toch onder water? De laatste keer dat we op zo’n oproep reageerden, kregen we B-100 en de Baron op ons dak. 16 juni 2009 Het verhaal van JV over de ‘Billenman’ in het blad van 6 juni sluit aan op mijn eigen ervaring met iemand [...]. Het begint te lijken op een structureel probleem. De Billenman van JV is een wat vreemde man, die overal spoken ziet. Het zal [...] zonder reden zijn dat de ware [...] is: Aarsman. Ik vertel u mijn [...] Aarsbergen; u ziet, het blijft in de buurt. Aart Aarsbergen is hoofdredacteur van 'National Geographic Magazine'. [...] In het meinummer stond een artikel over dierproeven: ‘Leven in het lab’. Toen ik het las, rezen de haren me [...] van de aars [...]. [...] Klein voorbeeld: “Dank zij dierproeven zijn de pokken uitgeroeid.” Maar Edward Jenner deed helemaal geen dierproeven: hij testte direct op mensen! Ik belde Aarsbergen op en legde hem uit wat er allemaal mis was. Hij reageerde

AMSTERDAM, 20 juni. De veroordeling van Marion Pauw tot de Gouden Strop, eerder deze maand, heeft geleid tot een storm van protest. Tegenstanders zijn van mening dat de prijs 'niet meer van deze tijd is' en eisen dat het vonnis vernietigd wordt. Pauw zelf zegt vooral berusting te voelen. Ik heb veel troost van de tienduizend euro die ik kreeg toegewezen van de jury, zoiets geeft toch veel troost in moeilijke tijden.' Tegentanders wijzen erop dat mensenrechten nooit afgekocht kunnen worden en beschuldigen de jury ervan misbruik te hebben gemaakt van de simpele aard van Marion Pauw. Mensenrechtenadvocaat Wilbert Merel bereidt een zaak voor: 'Dit zijn middeleeuwse toestanden. Zoiets verwacht je in Iran of Noord-Korea, maar toch niet in Nederland? Met deze veroordeling wordt een gevaarlijk precedent geschept.' Juryvoorzitter Agnes Jongerius reageert laconiek. 'Wat mij betreft heeft ze die Gouden Strop geheel aan zichzelf te danken. Niet alleen heeft ze dat boek met haar volle verstand geschreven, ze heeft moedwillig en zonder enig berouw acte de presence gegeven op voorleesavonden en signeersessies. Het bewijs is overweldigend.' Merel onderkent de precaire situatie van de schrijfster, maar wijst erop dat het wel vaker gebeurt dat iemand later onschuldig blijkt. Die theorie wordt weggewuifd door Pauw die erkent het boek zelf geschreven te hebben. 'Ik, en niemand anders is hiervoor verantwoordelijk. Het is aan mij om de gevolgen te dragen.' Collega-auteurs hebben inmiddels een brandbrief opgesteld waarin ze een beroep doen op de menselijkheid van de jury en vragen om vrijspraak. Ondermeer Heleen van Royen, Susan Smit en Esther Verhoef ondertekenden het schrijven. Mocht hun beroep geen succes hebben dan krijgt hun collega bij daglicht de Gouden Strop. CPNB-directeur Henk Kraima snapt alle ophef niet: 'Dit vonnis is een geweldige promotie voor het spannende boek. Bovendien, in andere landen hebben schrijvers om wel minder de strop gekregen. En die was vaak niet eens van goud.' belangstellend, bekende zelf niets van het onderwerp af te weten, terwijl de medewerker die het geschreven had een uit [...] lood geslagen Neerlandicus was, die per ongeluk tussen de proefdieren was verzeild. Enfin, we kwamen overeen dat ik een reactie zou schrijven. Ik hield het kort, ongeveer 450 woorden en stuurde het op. En toen liet de [...] Aarsbergen zien hoe hij [...] zijn naam gekomen was: hij halveerde [...] stuk en vroeg of het zo goed was. Ik heb [...] zo gelaten. Het juninummer verscheen [...] de complete Billenman [...]. In de brievenrubriek stond…[...]..niets! [...] JV concludeert mild dat Aarsman een gekke naam is. In mijn [...] concludeer ik dat de man [...] onbetrouwbaar sujet [...]. d’E[...]trée We hebben uw reactie enigszins moeten inkorten. Andere mensen willen namelijk ook graag eens in onze correspondentierubriek verschijnen.

2 JUNI 2009 2

Redactie: Vendelstraat 2 1012 XX Amsterdam Telefoon (020) 525 77 69 E-mail: redactie@propriacures.nl Website: www.propriacures.nl Administratie: Dirk van Oostveen Vendelstraat 2 1012 XX Amsterdam Email: administratie@propriacures.nl Advertenties: Bureau Van Vliet BV Postbus 20 2040 AA Zandvoort tel.: 023-5714745 fax.: 023-5717680 S. Lloyd Trumpstein: S.J. de Weert Tekening voorkant: Bandirah Tekenaar H.G.: Harry Gijsberts Abonnementen: E 45,- per jaar Studenten: E 25,- per jaar Tientjeslid: E 10,- voor zes maanden Postbank Arnhem 2903882 Postbank Amsterdam 4600578 U blijft geabonneerd tot wederopzegging. Bewijsnummers: Voor adverteerders automatische en kosteloze toezending. Voor inzenders alleen op aanvraag. Ongevraagde bijdragen worden niet teruggestuurd. Diskettes al helemaal niet. ISSN: 0033-141 Uitgever: Nieuw Amsterdam ism Stichting Propria Cures

STU

noo bel dus Ned bed vas Ik z waa wan ster gin iem

kend nog en e had haar geen crie gek een ik h boy geve denk ook moe vert hoef pie staa Een en ik vroe doo nod Zoa doo schr kind mat bega maa haar van eens staa goed over gek haar en d pijn Waa woo ze m men het schi zo v rie h sen ding kan over

En d dem ke k Wat doen onh niet Bon Clow ik m vand

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 3

09 2

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

119e JAARGANG No. 23

20 JUNI 2009 3

CHANTAL SPIEGELMAN DRAAIT DOOORRRRR JV GIET ER NIEUWE WIJN IN

Weltschmerz Ouwe

.nl

inds vorige week ben ik weer even in Nederland. Gedoe met het vastgoed van mijn man, die eigenlijk mijn vriend is, want we zijn nooit voor de wet of de kerk getrouwd. En daar heeft de Nederlandse belastingdienst het ongelooflijk moeilijk mee. Goedgestemd ben ik dus al dagen niet en zoals wel vaker wordt het er niet beter op, hier in Nederland. Wie in de televisie probeert wat afleiding te vinden komt bedrogen uit. Had ik gister al een wielklem en dus dat gedoe met het vastgoed van mijn lief, komt ook die Froukje Janssen er nog eens bij. Ik zeg het maar even zoals ik het voel: in Amerika had iemand haar waarschijnlijk voor de studio met een Hummer in haar rug gereden, want televisie is er net zo heilig als (blijkbaar) de wielklem in de Amsterdamse binnenstad. Als pacifist en actief lid van de studentenbeweging in mei ’68 ben ik daar natuurlijk geen voorstander van, maar kan iemand dat ongetalenteerde melkmuiltje van de televisie halen?

G n

eg-

ers enanoral

eschokt was ik toen ik hoorde dat ze coaching krijgt van mijn goede bekende Hanneke Groenteman. Ik ken haar nog uit de Joodse scene in Amsterdam en eigenlijk mocht ik haar altijd wel, al had ik toch een wat dubbel gevoel bij haar mannenhaat. Wel een kind, maar geen vent in huis, dat is toch wat hypocriet zou je zeggen (mijn jongens zijn gek op hun vader, en hoewel we al na een jaar of vier uit elkaar zijn gegaan ben ik hem nog elke dag dankbaar voor mijn boys). En nu gaat Hanneke dus bijles geven aan Froukje Janssen. Je zou bijna denken dat ze met haar overtollige kilo’s ook haar verstand is kwijtgeraakt. Wat moet je zo’n kind leren? Je kan haar wel vertellen dat ze niet op haar kaartjes hoeft te kijken, maar als er in haar koppie nog minder zit dan op de kaartjes staat, dan ben je nog verder van huis. Een vraag aan de zus van Bart de Graaff, en ik parafraseer: ’Vond je dat je broer te vroeg is overleden?’ Met de zomer draait door heb je geen belastingdienst meer nodig, om je zomer te verknallen. Zoals Froukje voor schut werd gezet door Martin Simek, er is al veel over geschreven, is natuurlijk veelzeggend. Dat kind hoort niet op de buis maar als animatrice op een zomerkamp voor zwakbegaafden. Ja, mijn oprechte excuses, maar zo voel ik dat dus echt, als ik naar haar kijk. Martin ken ik overigens nog van de tennisbaan, ik heb zelfs eens met hem in de mix gestaan, en ik kan me zijn reactie goed voorstellen. Het ging over zijn vader, en Martin is gek op zijn vader. Zou Froukje haar vader ooit hebben gekend en daarom niet begrijpen hoe pijnlijk het is wat ze deed? Waarschijnlijker is dat ze gewoon helemaal niet weet waar ze mee bezig is, net als die mensen van parkeerbeheer in het centrum Amsterdam. Misschien is dat wel de reden dat ik zo vel reageer. Want de historie heeft wel bewezen dat mensen die niet nadenken de ergste dingen kunnen uithalen. Daar kan Hanneke trouwens ook over meepraten.

r zit een leuk snoetje op, dat wel, maar inhoud ho maar. En dan zit ze ook nog die Waldemar Torenstra – wat een leuke knul! – enorm in de weg. Wat heb ik met die jongen te doen, zoals hij daar zit met zijn onhandige hulpje. Alsof Clyde niet wordt bijgestaan door Bonnie maar door Pipo de Clown. En al nadenkend vraag ik me toch ook af waar die kans vandaan komt, om zo’n pro-

gramma te presenteren. Ik dacht eerst dat ze een soapmeisje was die toevallig een talkshow had gekregen, maar navraag leerde dat ze al eerder programma’s presenteerde voor LLink, die omroep die nu aan de rand van de afgrond staat. Programma’s die ik nooit heb gezien omdat ik het grootste deel van het jaar in New York zit, en daar ben ik achteraf dankbaar om. Doe mij maar zo’n prachtserie van HBO in plaats van het gekwetter van die Froukje. Maar blijkbaar kun je daarmee wegkomen in Nederland. Eruit vliegen bij een failliete omroep en vervolgens primtetime bij de staatstelevisie verder stuntelen op kosten van de belastingbetaler – want dat is natuurlijk ook een schande, ik krijg een onterechte belastingaanslag, waarvan vervolgens een deel rechtstreeks doorloopt in de portemonnee van dat kind. Froukje is een drenkeling, die met haar haren nog nat en happend naar adem de tafel van De Wereld Draait Door als wrakhout heeft gevonden. Nu maar hopen dat er een paar haaien op de loer liggen. Chantal Spiegelman

zak

oit had ik een held, die held was Joost Prinsen. Niet omdat hij de lichaamstaal van Jan Mulder stijlvol wist te combineren met het stemgeluid van Don Corleone, maar omdat ik niet wist wat het was dat Joost Prinsen nu precies deed. Dacht ik dat hij acteur was dan bracht hij weer een boek uit, las ik een van zijn columns dan herkende ik zijn stem die avond nog in een reclame van TNT. Die veelzijdigheid had iets mysterieus, iets onbereikbaars ook. En elke week mocht hij in Met het mes op tafel zijn eigen, in Joosts geval valse, a-ritmische, draai geven aan enkele klassiekers uit de popgeschiedenis. Als je daar keer op keer mee weg kan komen, zo redeneerde ik, dan moet je een hele grote zijn.

e eerste keer dat ik Joost Prinsen in levenden lijve tegenkwam, was op de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Ik moet een jaar of acht geweest zijn. Met blaren op mijn voeten en een Fries mutsje op mijn hoofd (zo-een die Friezen stiekem alleen dragen als zij over de grens van hun provincie komen) schaatste ik richting mijn vader. Het was mijn laatste rondje en ik was doodop. Achter mijn vader stond ie, Joost Prinsen. Met zijn half verstaanbare stem gromde hij: ‘Kom op jongen. Nog één rondje. Voor mij.’Aan de blik in mijn vaders ogen kon ik zien dat ik geen keuze had: ik moest door. Ik reed nog één rondje, voelde een blaar openspringen, maar verbeet de pijn. Voor Joost. Dit rondje was voor Joost. Na het rondje zou hij me opvangen in zijn armen en omhoogtillen. Ik zou even het meest trotse jongetje van de wereld zijn. Helaas. Bij mijn terugkomst was Joost verdwenen. Terugkijkend denk ik dat mijn bewondering daar ontstaan is. Zomaar verdwijnen, dat kunnen alleen superhelden.

aar Joost Prinsen is teruggekomen. Omroep MAX wil volgend televisieseizoen Met het mes op tafel gaan uitzenden. Het programma past perfect bij de doelgroep, zegt MAX-voorzitter Jan Slagter. Die opmerking snapte ik niet. Wat is de MAX-factor van Met het mes op tafel? Toch niet de matige covernummers, de rokerige sfeer of de kleine geldbedragen die te winnen zijn? Pas toen besefte ik wat aan Met het mes op tafel zo goed bij de doelgroep past: dat is Joost Prinsen zelf. Alles viel op zijn plaats. Ik wist wat Joost Prinsen, naast acteur, columnist, schrijver, zanger en presentator in de eerste plaats was: oud. Hij hoorde niet bij de paar mensen die kunnen doen wat zij willen wanneer zij willen, mensen die ik bewonder, maar in een heel ander rijtje: tussen Loretta Schrijver, Sybrand Niessen, Martine van Os en nog meer Sybrand Niessen.

k ging terug in mijn herinneringen, naar alle keren dat ik Joost Prinsen had mogen ontmoeten: dertien jaar terug op de schaatsbaan, acht jaar daarna bij een toneelvoorstelling, vorig jaar in theater De Engelenbak. Het waren ontmoetingen die één ding gemeen hadden: in alle drie herinnerde ik me Joost Prinsen vooral als een oude man. Zijn krakerige stem, gebogen loopje en houterige motoriek, dat was niet ‘karakteristiek’, leerde ik nu, nee, dat waren kenmerken van ouderdom. Mijn Joost was de vertegenwoordiger geworden van dat deel van Nederland bij wie poepresten niet alleen sporadisch voorkomen ín de wc, maar er

ook op, onder, boven en in de naastgelegen wasbak, prullenbak en op de kraan van de douche. Dat laatste weet ik, want ik heb ooit twee weken kamers mogen schoonmaken in een verzorgingstehuis.

k wens Joost veel succes toe bij MAX, waar hij zijn laatste rondjes mag rijden. Ik zal niet bij zijn eindstreep staan. JV

PC TOP 10 VERSIERTRUCS BIJ ZWEMLES

1. Zeg meisje, ben jij al nat? 2. Wat dacht je dan, dat het pierenbadje heet omdat er echt wormen inzitten? 3. Ga jij maar even op je rugslag liggen. 4. Als je geen adem krijgt dan stop je deze snorkel maar in je mond. 5. Blazen joh, anders krijg je duikersziekte. 6. Deze noemen we de ‘vertel hierover maar niets op schoolslag’ 7. Wil je iets van me te verdrinken? 8. En met al dat chloor hoef je na afloop ook niet meer te douchen. 9. Zwem maar naar die paarse boei daar. 10. Nou, het is hier niet zo diep.

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 4

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

119e JAARGANG No. 23

20 JUNI 2009 4

GROOT GELDERLAND PLEIN En dan fiets je daar, zomaar wat een beetje En zie je daar een groepje staan Baron van Peek en Cloppenburg, Jonkheer Clemens tot August en nog een paar Ze werken voor een woningbouwcorporatie of een autohandel Of iets in kantoorartikelen ofzo Een frisse zomerbries, niet uitgesproken, alsof er nog wat twijfel is Die speelt met rook van sigaretten Krantenpapier – is het de zaterdag-Telegraaf? - een hoek inwaait En hun gezichten rood als platgeslagen biefstukken kleurt

zete het sch zat gee

En in hun hand, ze hebben het allemaal Een plastic zakje met luxecroissants van de Albert Heijn Een eerste hand komt uit de zak, en voor even denk je, nee hoop je, Dat ze de eendjes willen voeren

A JS

De zomer komt eraan en dus kunt u wel een extra zakcentje gebruiken. Alle banen zijn op, maar gelukkig zijn er nog casino’s. PC vroeg commissaris van de koningin Harry Borghouts om een paar tips. Succes gegarandeerd!

Speltip 1: spreid je winstkansen. ‘Zelf heb ik 17 nevenfuncties, dus als er iets wegvalt is er nog niets aan het handje. Op deze manier kun je ook wat losser spelen. Het doet veel minder pijn om een kaart weg te leggen als je er nog 16 achter de hand hebt.’

Speltip 2: werk aan je pokerface. ‘Regentesk? Laat me niet lachen. Wat ze niet weten is dat ik thuis mijn dure montuur afzet, het zuinige bestuurdersmondje verandert in een gulle lach en ik twee bussen met hoeren laat aanrukken, alleen maar om de polonaise mee te lopen.’

Speltip 3: weet waar je kansen liggen. ‘In IJsland natuurlijk! Als je zwakte ruikt, moet je flink inzetten. Dat heb ik gedaan, en met succes. Zodra ik merkte dat Landbanski blufte, heb ik de helft van mijn chips op tafel gelegd. Nu hebben ze geen stack meer over. Daar mag deze jongen best iets meer krediet voor krijgen.’

Speltip 4: bluf alleen wanneer het geloofwaardig is. ‘En bij mij is dat altijd, want ik ben van Groenlinks. ‘Die zal wel voorzichtig omgaan met onze belastingcentjes,’ hoor je ze denken. Haha, sukkels!

Speltip 5: weet wanneer je moet stoppen. Wat? Wie heeft dat er nou tussen gezet? Gewoon doorgaan hoor, uiteindelijk eindig je altijd op winst.’

Ze praten over kosten koper denk je Je weet het niet want je fietst te snel Of over de crisis en de waardevermindering van hun aandelenpakket Of andere zaken die van belang zijn voor de toestand van het land

SPELTIPS VAN HARRY BORGHOUTS

STU

stel iede dadi nali len h Dat doet ezel op heef ger op h vlar expa kene op.

Vra het doo prov één te ho vrie ver genh slop dozi de T ste zijn voo Oor ond misd gepl in u de i nold

Hij volk wein van thui Van beel krijg gen) een pose Je z gebi eeuw zette sen oïne bijg scha

bikk orde was eenh naar bezi van Maa Kro

009 4

aar

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 5

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

119e JAARGANG No. 23

STB GAAT TOT OP HET BOT

20 JUNI 2009 5

MEELOPER VINDT EEN LIJK IN DE KAST

Karkas Madhouse

roeger, op de middelbare school, hadden wij een decaan. Een vriendelijke man met een borstelsnor bij wie je een beroepskeuzetest kon invullen. Als je invulde dat je taal wel leuk vond dan werd het Nederlands, als je het niet zo goed wist Communicatiewetenschappen. Ik vraag me wel eens af waar Arnold Karskens op school zat. Want als je invult een overtuigd pacifist te zijn, dan word je toch geen oorlogsverslaggever?

rnold Karskens gruwt van oorlog. Hij reist de wereld af met fototoestel, notitieblokje of cameraploeg zodat iedereen in Nederland kan zien hoe misdadig ons leger tekeer gaat. Andere journalisten zien die vergrijpen niet, of willen het niet zien. Karskens gelukkig wel. Dat komt omdat hij unembedded verslag doet. Vrij vertaald: hij trekt op een muilezel en met een baard uit de feestwinkel op zijn gezicht door Afghanistan en heeft daarom de bescherming van het leger niet nodig. Journalisten die gokken op het comfort van een humvee en Kevlarvest zijn lafaards. Ze buigen voor het expansiezieke Nederlandse leger en tekenen slaafs hun stoere oorlogsverhalen op. Vraagtekens plaatst Karskens nooit bij het feit dat hij al verschillende keren door Afghanistans meest gevaarlijke provincies is getrokken zonder ook maar één keer in de loop van een kalashnikov te hoeven kijken. Dat komt omdat hij een vriend is van het Afghaanse volk, of liever gezegd: de Taliban. Karskens zou eigenhandig een paar moskeeën kunnen slopen en in plaats daarvan feestelijk een dozijn meisjesscholen en een filiaal van de Trut openen, en dan nóg de populairste man van de Baluchi vallei zijn. In zijn vreemde dubbelrol als journalist en voorzitter van de stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden is hij de stem van het onderdrukte Afghaanse volk. Oorlogsmisdaden worden namelijk per definitie gepleegd door een leger. Nare mannetjes in uniformen met vlaggetjes erop. Wat de imam na werktijd doet, dat kan Arnold niet zoveel schelen. Hij is een ombudsman voor de lokale bevolking. Omdat de meeste Afghanen weinig ervaring hebben in het schrijven van boze brieven, komt hij bij de mensen thuis om daar hun verhaal aan te horen. Van winkeliers in Tarin Kowt bijvoorbeeld, die vinden dat ze te weinig geld krijgen (inderdaad, niet verdienen, krijgen). Of van de plaatselijke gouverneur, een helemaal niet corrupte meneer die poseert met een gewond kind op schoot. Je zou bijna denken dat het een oorlogsgebied is. Dat deze zielige Afghanen al eeuwenlang succesvol buitenlandse bezetters het land uit vechten en ondertussen allerlei toffe nieuwe trucs zoals heroïne dealen en kindermisbruik hebben bijgeleerd, dat doet aan hun slachtofferschap niets af.

aatst pleitte Karskens voor een onderzoek naar Marco Kroon, de kale bikkel die onlangs de Militaire Willemsorde kreeg opgespeld. De commando was omsingeld door de Taliban, wist zijn eenheid tegen alle kansen in veilig terug naar de basis te leiden en - omdat hij toch bezig was - een half regiment terroristen van een loden navelpiercing te voorzien. Maar ho! Tijdens alle commotie heeft Kroon gewonde talibanstrijders achter-

gelaten. Hij heeft ze eerst laten verzorgen en kwam toen tot de conclusie dat het allicht veiliger zou zijn om zo snel mogelijk naar de basis terug te keren. Zonder overbodige ballast dus. Karskens had waarschijnlijk liever gezien dat hij de gewonde terroristen eerst een pedicure had gegeven en vervolgens een taxi voor ze had gebeld. Maar zelfs dan had hij wel een reden gevonden waarom Marco Kroon zijn Willemsorde niet verdient. Al was hij vanuit zijn stamcafé in Den Bosch op een driewieler naar Darfur gereden om daar met een plastic zwaard en piratenkostuum de Janjaweed te verdrijven en aansluitend pannenkoeken te bakken voor de verdreven bevolking, dan nog zou Arnold Karskens sceptisch zijn over de temperatuur van het beslag.

elukkig heeft Karskens ook hobby's. Een man moet zo af en toe ontspannen en de oorlogsjournalist doet dat door in zijn vrije tijd naar Duitsland te rijden om Nederlandse SS'ers te belagen met een camera. Elke keer dat ik hem met zijn gezicht nog rood van de Afghaanse zon een negentig jaar oud mannetje zie achtervolgen op zijn dagelijkse wandeling van de bakker naar huis, voel ik weer medelijden. Arnold Karskens is de enige persoon die in staat is om mij sympathie te laten voelen voor nazi's. De reden dat hij zo geïnteresseerd is in het opjagen van bejaarde oorlogsmisdadigers, is dat hij uit een verzetsfamilie komt. Het is niet toegestaan om kinderen van NSB'ers verantwoordelijk te houden voor de denkbeelden van hun ouders, maar als je opa ooit eens een scheetkussen op de stoel van de sturmführer heeft gelegd dan mag je dat kennelijk tot in de lengte der dagen aandragen als verantwoording voor je ziekelijke obsessie met wapengekletter. Net als zijn familie wil Arnold Karskens gewoon een held zijn. En omdat het Nederlandse verzet al niet meer bestaat gaat hij met vijfenzestig jaar vertraging op nazi-jacht of bekommert zich om landen waar men nog wel een verzetsbeweging kent. Dat die groeperingen meer gemeen hebben met het nazisme dan met het verzet, ziet hij in zijn enthousiasme over het hoofd. Zijn collega-journaliste Joanie de Rijke werd vorig jaar verkracht door de Taliban en schreef er een boek over. Arnold Karskens hoeft niet op een kussentje te zitten. Zijn verkrachting manifesteert zich niet door gedempt gehuil in een grot waar niemand hem kan horen, maar in de stukjes waarin hij ongewild zendingswerk verricht voor een club extremisten die zijn verzetsfamilie met liefde bestreden zou hebben. Bij sommige vormen van misbruik is penetratie geen vereiste. StB

ijn huis biedt uitzicht op het epicentrum van Oud-Zuid: het terras van café Wildschut. Als het terrasweer is kan ik vanuit het keukenraam zien hoe de goedgeklede cliëntèle zich daar komt bezatten Het leukst zijn de zonnige vrijdagavonden. Als ik tijd heb neem ik er zelf dan ook een biertje bij en nestel me in de vensterbank om te zien hoe zich voor de deur van de kroeg langzaam een menigte van rijkaards verzamelt. Tussen de pastelkleurige overhemden zie je zo nu een dan een vrouw, maar het merendeel is man. Een beroepsgroep is overduidelijk dominant vertegenwoordigd: de makelaar. Je herkent hem meteen. De makelaar heeft, naast de Vespa en de onafscheidelijke map onder zijn arm, ook een parelwitte glimlach en een wat glanzend gezicht. Je zou hem bijna vertrouwen. Een overweldigend deel van het karige aantal Nederlanders dat onlangs naar de stembus ging vond dat ook. Ze kruisten vastberaden het hokje voor Barry Madlener aan. Samen met vier PVV vriendjes gaat makelaar Madlener nu dus naar Brussel om in het Europees parlement te pleiten voor afschaffing van het Europees parlement.

arry is natuurlijk niet helemaal een normale makelaar. Want hoewel zijn roze gezicht net zo glanst als zijn roze das kunnen we op zijn site lezen dat hij in zijn vastgoedtijd liever met cliënten over politiek sprak dan over de kosten koper. Wanneer hij bij hardwerkende mensen thuis kwam zag hij onrecht. Hij zag bijvoorbeeld hoe gezinshoofden geregeld wakker lagen van het restrictieve grondbeleid waardoor tweede huizen bouwen praktisch onmogelijk was. Hij zag ook hoe het van de politiek vervreemde volk de boerderettes die hij ze verkocht nog maar amper kon betalen. Een ding sprong volgens hem echter altijd direct in het oog: Het kwartje van Kok is nog steeds niet terugbetaald! Dat is dan ook meteen het belangrijkste agendapunt van Barry: ‘Wij willen ons geld terug!’. Zodat we weer kunnen bouwen en slapen en bovenal: rijden. Zowel papa als mama. Hoe gaan we dat doen? Simpel. Europa moet afgeschaft. Met de miljoenen die we overhouden kunnen we extra snelwegen bouwen, (daarvoor komt ruimte als alle moslims terug naar huis zijn) en op die snelwegen kunnen we eindelijk weer extra veel rijden want het kwartje van Kok is immers teruggegeven. Moeten we door al die nieuwe wegen het grondbeleid dan niet nog restrictiever maken? Nee hoor. Tegen die tijd sturen we de andere semieten ook gewoon terug.

dan wel om deze mokerslag uit te delen? Het waren doodgewone mensen. Mensen die willen autorijden. En tanken. Mensen die zo graag willen tanken met dat kwartje van Kok dat ze vinden dat alle moslims terug moeten naar Saudi Arabie waar ze er voor kunnen zorgen dat wij hier kunnen tanken. Best logisch. Als je namelijk al zo lang niet echt lekker getankt hebt dan vergeet je al snel dat het doorgaans niet Turken zijn die je geld opeten maar makelaars.

oe dan ook. Het volk heeft gekozen. En wie de twee glimgezichten Barry en Geert zij aan zij hun overwinning heeft zien vieren is het misschien ook opgevallen dat de situatie een mooie, batman-achtige tragiek heeft. Barry als een glunderende Robin naast zijn geliefde held. Beiden strak in het pak, het plakkerige handje van Barry stevig in Geerts nek, de kontjes tegen elkaar. Helden van de burger maar enfants terribles van de gevestigde orde. Femke Halsema diende deze analogie door, als een dappere agente, te zeggen: U kunt geen kant op meneer Wilders, ‘U bent geïsoleerd!’ De makelaar trekt zich daar net als zijn partner de verzekeringsagent niks van aan. Samen blijven zij strijden tegen de islamisering van ons prachtige lapje bouwgrond. Raimon Pelikaan

oor dat Europa echter definitief afgeschaft wordt moet Barry wel eerst nog zorgen dat hij zijn tweede belangrijkste agendapunt kan verwezenlijken: Turkije mag NOOIT toetreden tot de Europese Unie. Als we dat namelijk laten gebeuren komen die Turken dat lullige beetje geld dat we nog over hebben ongetwijfeld opeten. Bovendien, sprak ook een verheugde, Rotterdamse PVV kiezer tegen jakhals Erik; ‘Ze fokken als konijnen. En wij krijgen er netjes twee. Dus reken maar uit...’ Dat de man het eigenlijk over hangmarokkanen in de koopgoot had maakt niet uit. Het is namelijk een islamitische pot nat. En, zo luidt ook Barry’s pakkende slogan; ‘De islam staat haaks op onze cultuur’

PC’s WOORD VAN DE WEEK

SHARIASOCIALISTEN

ver De makelaar vergat ik trouwens nog te zeggen dat hij zich gewoonlijk verre houdt van politiek. Wanneer hij stemt is het netjes VVD. Van zijn medemakelaarders moest Madlener het dan ook niet hebben. Wie hielpen hem

VOLGENDE WEEK: LABIALIBERALEN

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 6

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

119e JAARGANG No. 23

Ook Hilbert de Jong (39) bedankte voor lijsttrekkerschap PvdA DEN HAAG, 19 juni. Naast PvdAkopstukken Diederik Samson en Agnes Jongerius heeft ook Hilbert de Jong bedankt voor de functie van lijsttrekker voor de Europese verkiezingen. Dit maakte de 39-jarige inwoner van Hilvarenbeek gister op zijn weblog bekend. Hilbert de Jong: ‘Ik ben niet eens gepolst door de partijleiding, geen mailtje, niet eens een telefoontje. Dan is voor mij de keus snel gemaakt en kunnen ze wat mij betreft de boom in’, zo schrijft hij op zijn blog. Partijleider Bos gaf eerder deze week in De Volkskrant toe dat lijsttrekker Thijs Berman geen eerste keus was om de PvdA aan te voeren. Zelf stemde Bos op euroscepticus René Cuperus. Hilbert de Jong was niet verbaast over het gewraakte artikel, zo laat hij blijken

PVV presenteert tijdmachine DEN HAAG, 20 junil. Het zit de PVV van Geert Wilders mee. Nadat zijn beweging virtueel de grootste van Nederland was geworden en hij ook Europees een grote overwinning boekte, maakte hij vandaag op een persconferentie bekend een tijdmachine te hebben uitgevonden. De politicus toonde zijn apparaat aan de verzamelde internationale pers. De machine is circa twee bij anderhalf meter en is voorzien van een geavanceerd beveiligingsmechanisme zodat andere parlementariërs er geen gebruik van kunnen maken. Wilders: ‘Om een tsunami van tijdreizigers te voorkomen.’ Volgens de blonde Limburger heeft hij het apparaat uitgevonden op initiatief van zijn achterban: ‘Op onze bijeenkomsten valt het mij vaak op dat onze achterban terug wil naar het verleden. Gezien het schandelijke linkse cordonsanitaire was een tijdmachine de enige reële optie om dat te bereiken.’ Onmiddellijk na de presentatie ontstond

20 JUNI 2009 6

STU

in een telefonische reactie: ‘Kijk, dat Thijs Berman geen eerste keus was, dat wist ik al lang. Zeker drie maanden voor de verkiezingen heb ik besloten niet aan de verkiezingen mee te doen, aangezien er vanuit de PvdA nooit enige belangstelling is geweest. En dan is nu iedereen verbaast dat andere mensen er geen trek in hebben?’ Over de reden dat hij gepasseerd is tast De Jong vooralsnog in het duister. De Hilvarenbeker: ’Misschien is het omdat ik al vijf jaar in de bijstand loop of omdat ik ooit een kogelbrief naar die klootzak van een Wouter Bos heb gestuurd. Of misschien is het mijn zenuwtrek, wie zal het zeggen? Typisch oude politiek, om mensen zoals ik uit te sluiten’. Stemmen heeft De Jong deze verkiezingen niet gedaan. ‘Ze hadden hier de LPF van de lijst gehaald, dus als het zo moet dan hoeft het van mij niet meer.’ Binnen de lokale PvdA-afdeling blijkt niemand eerder van hun dorpsgenoot te hebben gehoord. In een reactie laat ook Wouter Bos weten niet bekend te zijn met Hilbert de Jong, maar hem altijd nog een betere kandidaat te vinden dan ‘die politiek onbenul van een Thijs Berman’.

er consternatie over de tijdmachine. Desgevraagd bevestigde Wilders dat men met het apparaat tot enkele miljoenen jaar terug in de tijd kan reizen. De fracties van Christenunie en SGP beschuldigden de PVV-voorman daarop direct van kiezersbedrog en loze retoriek. De machine is inmiddels door Wilders zelf getest. Naar eigen zeggen heeft hij begin juni in 1092 enkele maanden meegevochten in de reconquista van Valencia op de Moorse bezetter. De uitvinding van Wilders heeft geleid tot grote gevolgen voor de bezetting van zijn fractie. Zijn nummer twee, Fleur Agema, kwam eind 17e eeuw om het leven bij een heksenverbranding. Dion Graus heeft zijn ontslag aangeboden en bekend gemaakt de rest van zijn leven te slijten bij de neanderthalers. Wilders denkt de ontstane problemen te kunnen oplossen door terug in de tijd te gaan en de oprichting van de Europese Unie te dwarsbomen. Op die manier heeft hij vier extra krachten tot zijn beschikking. Geert Wilders besloot zijn persverklaring met de mededeling voorlopig niet naar de toekomst te zullen reizen: ‘Daarin zijn we eigenlijk niet zo geïnteresseerd.’

PC-Cultuur: VanVelzen VanVelzen, artiestennaam van Roel van Velzen (Delft, 20 maart

VanVelzens debuutalbum Unwind verscheen op 16 maart 2007 en kwam binnen op nummer één

1978) is een Nederlands zanger, pianist en gitarist.

in de Nederlandse Album Top 100. Een gedeelte van de tracks werden door de zanger zelf ge-

Biografie

schreven, in samenwerking met John Ewbank en Andreas Johnson. De muziek werd ondersteund

Op de middelbare school, het Christelijk Lyceum Delft, zat

door onder meer Cor Bakker en de live-band van Anouk.

VanVelzen in enkele schoolbandjes. Hij componeerde zelf en

Op 12 april 2007 won VanVelzen voor Baby Get Higher de "Schaal van Rigter", de award voor

schreef onder meer de jaarlijkse musical. In zijn studietijd kwam de nadruk steeds meer op mu-

de meest gedraaide plaat op 3FM. Tijdens de uitreiking van de 3FM Awards op 15 april 2007

ziek te liggen. Hij richtte een eigen band op ("the Goldfish") en won hiermee in 1999 de Heine-

kreeg VanVelzen de award voor "Beste Nieuwkomer". Op de TMF Awards won VanVelzen met

ken Student Music Award.

Unwind de Award voor "Beste Album".

Vanaf 2002 maakte VanVelzen deel uit van theatergroep Op Sterk Water. Hiermee trad hij on-

In mei kwam VanVelzens derde single Deep uit. Ook deze werd Alarmschijf. Die zomer speel-

der andere twee keer op het Lowlandsfestival op. Na zijn studie sloot VanVelzen zich aan bij

de VanVelzen op Nederlandse festivals als Concert at Sea en Beatstad. De vierde single van het

Crazy Pianos in Scheveningen. Tijdens een optreden in het Gelredome ontmoette hij zijn huidi-

album, Shine a little light, werd uitgebracht met een live-video opgenomen op Beatstad.

ge manager, Ruud H.Vinke.

Tijdens een Backstage-uitzending van Idols ontving VanVelzen een Gouden Plaat voor zijn al-

Eerste succes

bum Unwind, omdat deze meer dan 30.000 keer was verkocht. Op 16 januari 2009 maakte Van-

VanVelzen werd begin 2005 opgemerkt door de Nederlandse producers Holger Schwedt, Nando

Velzen in de uitzending van De Wereld Draait Door bekend dat het album de platina status had

Eweg en John Ewbank. Ze besloten te gaan werken aan een album. Als eerste single kwam het

bereikt.

nummer Baby Get Higher uit in september 2006. De plaat werd uitgeroepen tot "3FM Megahit"

Vervolg

en behaalde de zeventiende plaats in de Nederlandse Top 40.

Tijdens de Unwind-Tour langs enkele Nederlandse poppodia kondigde VanVelzen zijn nieuwe

In oktober 2006 trad VanVelzen op bij de TMF Awards 2006. Tussen december 2006 en mei

single aan: When Summer Ends. VanVelzen schreef het nummer zelf, samen met John Ewbank.

2007 speelde VanVelzen één keer per maand in het VARA-tv-programma De Wereld Draait

Het nummer is de titelsong voor de film Zomerhitte en werd VanVelzens grootste succes tot nu

Door.

toe. When Summer Ends werd in 2009 genomineerd voor een Edison in de categorie "Beste

Begin januari speelde VanVelzen op Eurosonic/Noorderslag in Groningen. Op 22 januari ver-

nummer".

scheen de tweede single. Burn werd de Alarmschijf en behaalde de top 10 in de hitlijsten.

In de zomer van 2008 speelde de zanger de voorprogramma's voor Kelly Clarkson (in de HMH)

Z v

‘ to d

V w

D d e w

‘ s

B d

‘ k

A a ‘

‘ g

‘ P

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 7

2009 6

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

ijkt t te ook zijn tijd dan er-

ne. dat oeDe berop etoWileeft den van

eid van eur leion en n te ders nen en e te hij ng.

Bollenboos I Zelfs Rob Fruithof moest altijd even goed nadenken, wanneer mensen hem vroegen waar Rob Fruithof eigenlijk gebleven is. ‘Een rectaaltoucheetje, daar draai ik mijn hand niet voor om’, probeerde proctoloog Bauke alsnog de stemming er in te brengen tijdens de stroef verlopende date. Wanneer zette u voor het laatst ‘een mooie lap vlees’ op tafel? Voor een afasie-patiënte kon Geurtie haar ziektebeeld verdacht goed onder woorden brengen. Doet u om uw mondaine karakter te benadrukken soms ook of u niet op een Nederlandse uitdrukking kunt komen? En gebruikt u dan voor het gemak maar even de Engelse vertaling? (‘Ehm, hitting your strides, hoe zeg je dat ook alweer..’). ‘Waarom mag ik er nou nooit gewoon eens meteen op?’ vroeg Bauke zich in stilte af, terwijl hij tegen heug en meug het laatste toastje brie wegkouwde.

ard voor

‘Vat het niet te persoonlijk op,’ verklaarde de toiletjuffrouw, ‘de groene lolly is gewoon niet voor iedereen weggelegd.’ ‘U voelt godverdomme helemaal niets branden,’ diagnosticeerde dokter von Putz, ‘dat is gewoon fantoompjespijn.’

ters van het type ‘slikken schatje, daar word je groot en sterk van’ maar soms ook leraren en ander fatsoenlijk volk) zijn overduidelijk blij dat Lekker Slim de rollen een keer omdraait. Want, zeg eerlijk, in de gebruikelijke verhouding tussen man en belmeisje is hij, schuimbekkend en trekkend voor zijn tv, de underdog. Nu is het anders. De mannen mogen hun geheime wapen in de strijd gooien: hun algemene ontwikkeling. Ze kijken dan ook triomfantelijk naar de ooit zo smakelijke presentatrice Bridget

Maasland als ze, in tegenstelling tot ‘hun’ dames, wel weten dat de Dalai Lama niet de wereldkampioen Thaiboksen is en dat de Elfstedentocht langs elf steden gaat. Dat ze de plank wel eens mis slaan en bijvoorbeeld niet verder komen dan een hakkelend ‘eh Gerrit Zalm, toch?’ wanneer er gevraagd wordt om twee ministers uit het huidige kabinet te noemen, doet voor hen niet af aan wat dit merkwaardige sekse-experiment opnieuw moet bewijzen: wij mannen zijn het sterkere en bovendien slimmere geslacht.

et is niet verbazend dat Bridget, die toen ze nog een lekker lijf had, geregeld de centerfold van Playboy sierde, haar medewerking verleent aan de het recreatief gebruiken van domme blondjes. (In BNN’s nieuwe show ‘Sterretje gezocht’ kunnen we bovendien zien dat ze het zelfs fijn vindt om meisjes die dunner zijn dan zij te vernederen.) Van corpsjongens en sportschoolbinken hoeven we natuurlijk ook niet anders verwachten. Maar leraren? En lieve studenten technische geneeskunde? Het is tijd dat de lelijke, slimme dames van Vrouw en Paard (niet Heleen Mees, die is lekker), de waarheid onder ogen zien. Nederland is niet klaar voor hun serieuze vrouwentelevisie. Er moeten eerst nog mannen worden opgevoed. Hanneke Groenteman, van die lelijke rode bank af dus, en terug op de barricade. Raimon Pelikaan

Nee

, als je met 30% verschil verloren hebt dan moet je gewoon opstap-

Mousavi? Invullen en opsturen in een ongefrankeerde envelop naar

e van het

De kerels (meestal corpsballen en spor-

‘Op de liefde,’ proostte Frits, ‘maar op de nieuwe gordijnen is ook goed.’

lzen met

er speel-

e meisjes doen mee aan het RTL 4 programma Lekker Slim waarin ze in ruil voor schoentjes, tasjes en ander vrouwenspul hun onderontwikkeldheid ten toon spreiden. Het format is simpel: de vrouwen krijgen vragen voorgezet en zes mannelijke kandidaten moeten in teams van twee raden wat de dames zullen antwoorden. Voor goede antwoorden krijgen de mannen geld en de vrouwen troep. Een goede deal. De mannelijke kandidaten zien er dan ook verrukt uit. Toegejuicht door een heel vak vol opgewonden seksegenoten lenen zij zich enthousiast voor de uitbuiting van verstandelijk minder bedeelden.

Als een grote gevangenisneger tegen u zegt: ‘don’t drop the soap, homeboy,’ antwoordt u dan ook gewoon met ‘no problem. I have here my douchegel?’

mmer één

pril 2007

‘Rijk? Rijk? In de oorlog waren we pas rijk’, moest grootvader Wilhelm zijn kleinzoon voor de zoveelste keer corrigeren.

ersteund

n de nachten die volgen op mislukte vrijdagavonden (alleen, in bed) kijk ik graag televisie. De nachtprogrammering van de publieke omroep spreekt niet bepaald tot de verbeelding maar het kalmeert me. Ik voel me thuis in het grimmige landschap van belmeisjes en zigeunerwaarzegsters. Ik vind het fijn als ze me ‘schatje’ noemen en ik laat ze me met hun grootstedelijke accentjes gewillig in slaap fluisteren. Wanneer ik diezelfde belmeisjes echter op zaterdagmiddag op mijn buis zie verschijnen, is de magie weg. Niet omdat ze aangekleed zijn maar omdat ze nu geen telefoonnummers hijgen maar foute antwoorden op triviantvragen die zelfs voor Knoop in je zakdoek nog te makkelijk waren geweest.

Bent u van huis uit meer een plastictassenman, maar heeft uw vriendin inmiddels ingegrepen?

klaniet en: nte-

zelf ge-

20 JUNI 2009 7

MEELOPER STEEKT Z’N VINGER ERGENS OP

dat dat oor aan ien ngdereen

tast De dat omooturd. wie ek, en’. zinde zo r.’

119e JAARGANG No. 23

Propria Cures, Antwoordnr. 8397, 1000 RA Amsterdam.

pen. Zeker als een commissie van wijze mannen dat heeft aanbevolen, in dit geval al voor de verkiezingen.

In sommige landen heeft men gewoon niet zo’n behoefte aan change. Doet u mij ondertussen maar een abonnement op Propria Cures, de eenzame straatprostituee onder de zedenpolitie. Ik wacht met betalen tot de acceptgiro wordt neergeknuppeld.

r zijn al-

kte Van-

atus had

n nieuwe

Ewbank.

es tot nu

e "Beste

e HMH)

Of doe het makkelijk en ga naar: www.propriacures.nl

naam ......................................................................................... adres.........................................................................................

0 Tientjesleden 10 euro (half jaar PC voor 10 euro!) 0 Studenten 25 euro (jaarabonnement) 0 Gewone mensen 45 euro (jaarabonnement) Neem nu een abonnement op PC en kies je cadeau uit! Ga na www.propriacures.nl

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 8

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

119e JAARGANG No. 23

20 JUNI 2009

JS MAAKT ER EEN POTJE VAN

Reistebrij B

oeng Kak. Zo heet het meer waarop ik uitkijk, door het raam en de kieren in de houten vloer. Alleen onder het bed en in de hoeken zijn de planken nog bedekt met wat strepen opkrullend linoleum. Guesthouse No. 10 mag er dan uitzien alsof de hele boel iedere moment in het Boeng Kak-meer kan donderen, ze bieden hun klanten wel een full service-pakket aan. Nog geen minuut nadat ik mijn kamer heb betrokken, het kussensloop vervangen en een vochtig doekje over de bedrand heb gehaald, wordt er op mijn deur geklopt. Het is de receptionist met wie ik eerder de prijs van drie dollar per nacht overeen ben gekomen. Inclusief schone handdoek. Hij vraagt me of ik hasj nodig heb, of pillen. Of dat hij vanavond soms boom boom voor mij moet regelen. Ik bedank, maar informeer wel of het nog steeds mogelijk is met een AK47 op een geit te schieten, zoals ik eerder van een medereiziger hoorde. ‘Geen probleem, je kunt je morgen om negen uur melden bij de shooting range’, zegt de receptionist. ‘Of had je liever een handgranaat gegooid?’ Het is tien uur ’s ochtends. Welkom in Phnom Pen.

mdat je altijd laag moet inzetten, zodat later alles meevalt, bestel ik een ontbijt in het restaurant van Guesthouse No. 10. Oploskoffie met gefrituurd ei op toast. En een banaantje erbij. Op de bank naast mij hangen wat Cambodjanen, aan de pooltafel staan jongens uit Nigeria. Gouden kettingen, gouden tanden, blonde vriendinnen. De komende dagen zal ik ze nog veel tegenkomen in de lobby bij de computers, waar ze van vroeg in de ochtend tot laat in de avond hun mails over Viagra en Rolex-horloges versturen.

De Cambodjanen staren wat naar het televisiescherm. Ik weet niet of het kan, maar het zou me niks verbazen dat ze eigenlijk slapen met hun ogen open. Het lijkt in ieder geval niet of het tot ze doordringt wat er op het scherm gebeurt, ze staren zoals mensen dat hier zo goed kunnen. Hangen en staren. Het is een reportage over het proces tegen Kaing Guek Eav waarnaar ze hangen en staren. Rode Khmer-kopstuk, directeur van strafkamp Tuol Sleng en bekeerd christen. Duch voor vrienden. Tegenover het Cambodja-tribunaal heeft hij toegegeven onder het Rode Khmerbewind van Pol Pot opdracht te hebben gegeven voor het martelen en executeren van duizenden mannen, vrouwen en kinderen. Spijt zou hij nu hebben van zijn daden. En verdriet. Hij martelde maar twee mensen zelf en heeft nooit iemand geëxecuteerd, verklaarde Duch. Waarmee meteen is aangetoond dat hij ook echt van het christelijke soort is. De mannen om mij heen kan het weinig boeien, dit Law & Order vanuit één camerastandpunt. De echte kopstukken lopen nog vrij rond zullen ze je vertellen, als je er naar vraagt tenminste. Iedereen die er toe doet heeft vuile handen, de president, de oligarchen. Dit is een toneelstukje omdat toch iemand de schuld moet krijgen, vooral op initiatief van het buitenland. ‘Waar waren jullie dertig jaar geleden?’ vroeg een jongen in Siem Riep me eens. Na vijf minuten rechtszaak die trager verloopt dan een aflevering van Keyzer & De Boer, heeft ook de receptionist er genoeg van en hij zet een muziekzender op. Karaoke natuurlijk. Met een heel mooi meisje, Pech Nogwat heet ze. Wat ze zingt weet ik niet, maar het zal aanstekelijk zijn, want om me heen wordt door de Cambodjanen meegeneuried. Duch heeft duizenden mensen om zeep geholpen, in Cambodja wint niemand het van karaoke. Zelfs hij niet. En hoewel die Pech een lekker moppie wegzingt, blijft het toch in mijn hoofd zitten. Duch. Tuol Sleng. Vijftienduizend doden. Zeven overlevenden. Ik loop het guesthouse uit, door de lobby, langs de Nigerianen. Een tuk tuk stopt. ‘Tuol Sleng’ zeg ik, de bestuurder knikt.

ls ik Tuol Sleng binnenloop valt me op dat er een klimrek staat, midden op het plein. Een speeltoestel om gevangenen aan op te hangen voor hun laatste flikflak. Volgens mijn reisgids mag het

oude schoolgebouw met codenaam S21 niet ontbreken bij een bezoek aan Phnom Pen. Het strafkamp eindigt in de top 10 net boven de culinaire wandeltocht en een museum met traditioneel aardewerk. Ik kijk naar het klimrek, stel vast dat het er net zo uitziet als het klimrek in mijn reisgids en maak wat foto’s voor de mensen thuis. Dan schiet het woord ‘rookverbod’ door mijn hoofd. Ik vind dat ik iets met deze gedachte moet doen, omdat het soms te gemakkelijk is gedachten zomaar uit te bannen en sluit voor even mijn ogen. Zou het ongepast zijn, dat is de vraag, om hier te midden van al dat oorlogsleed een sigaret op te steken? Of heeft het juist iets sacraals ik bedoel, de spanning wordt teveel want het raakt je echt en je steekt dus maar een sigaret op. Een ritueel om het allemaal net een stukje draaglijker te maken. Na een korte overdenking kies ik voor het compromis en neem een kauwgompje. Zo’n roze waarmee je weliswaar grote bellen kan blazen, maar die na twee minuten alle smaak verliest. Het is natuurlijk allemaal goed bedoeld, dat Tual Sleng nu een museum is - ik zal de laatste zijn om op deze historische plek de kritische consument uit te hangen - maar het lijdt toch een beetje aan hetzelfde euvel als het Zuiderzeemuseum: het is verwarrend voor jou als bezoeker, dat je niet weet wat nou eigenlijk wel en niet bij de tentoonstelling hoort. De bedden, de martelwerktuigen, de hekken om het schoolplein. Alles staat er nog alsof het gisteren in gebruik was en morgen, na de jaarlijkse publieksopenstelling, de kampbeulen en meisjes van de administratie gewoon weer terugkomen om hun werk te doen. Over te gaan tot de orde van de dag, want zonder die orde is dit gewoon een schoolplein. Een plek waar kinderen spelen en de buren klagen over geluidsoverlast, zomaar ergens in een woonwijk in een stad. Over de martelwerktuigen ben ik zeker, ze nodigen tot weinig anders uit dan het platslaan van kinderhoofdjes en het verdrinken van mensen die niet luisteren willen. Bij de toiletten twijfel ik, een rij bruingevlekte urinoirs gevangen in een damp van ammoniak. Is dit waar de gevangenen vroeger hun plas moesten doen, terwijl de kampbewaarders ze verboden met hun vrije hand de neus dicht te knijpen? Een olfactorisch martelwerktuig, waar de slachtoffers ingelokt werden

met de smoes dat ze nog snel een kleine boodschap mochten doen. Of had de schoonmaakster er vandaag gewoon even geen zin in? Het beschavingsniveau van een land kun je aflezen aan de kwaliteit van het sanitair, vertelde een hoogleraar antropologie mij ooit. Ik twijfel nog steeds of de man gelijk had, of aandelen.

en week later. In Phnom Pen vier ik met mijn Cambodjaanse vrienden het Cambodjaanse Nieuwjaar – geloof ik. Te laat of te vroeg, er is iets met de datum en eigenlijk maakt het me ook allemaal niet zoveel uit. Er is Heinekenbier en dit is hoe dan ook een goede reden om te drinken. Het appartement met witlederen zithoek en reusachtig plasmascherm doet me denken aan American Psycho. Een overschot aan geld gecombineerd met een gebrek aan smaak, het resultaat is zelden saai. Op het plasmascherm komt een reportage over het Cambodja-tribunaal voorbij. Hetzelfde camerastandpunt met dezelfde grijze mannen als zo vaak. Net als ik een vraag wil stellen over het proces, zo’n vraag met gepaste distantie waaruit toch betrokkenheid blijkt, gaat de deurbel. Een jongen doet open, een meisje komt binnen, en ze komt me bekend voor. Het is Pech Nogwat, het karaokemeisje van tv. ‘Pech Sophea, ze heet Pech Sophea’, stelt de gastheer haar aan mij voor. ‘Ze is één van de bekendste zangeressen van dit land, als vrienden zijn we trots op haar‘. Ze lacht beleeft om zijn introductie en schudt zachtjes mijn hand, zo zacht dat ik twijfel of ze hem eigenlijk wel schudt. En ik moet toch iets zeggen, iets dat je één van de bekendste zangeres van het land toevertrouwt, dus ik zeg dat ik van karaoke houd. Ja, dat zeg ik. Ik houd van karaoke. Vanaf het plasmascherm kijkt Duch schuldbewust de kamer in. JS