SALVE REGINA STABAT MATER
Francesco Geminiani (1687–1762)
Concerto grosso op. 3 nr 6
Giovanni Battista Pergolesi (1710–1736)
Salve Regina a-moll na sopran
Salve Regina f-moll na alt
Stabat Mater
SALVE REGINA
Salve Regina, Mater misericordiae; vita, dulcedo et spes nostra, salve.
Ad te clamamus, exsules filii Hevae.
Ad te suspiramus gementes et flentes in hac lacrymarum valle.
Eia ergo, advocata nostra, illos tuos misericordes oculos ad nos converte.
Et Jesum, benedictum fructum ventris tui, nobis post hoc exsilium ostende.
O clemens, o pia, o dulcis Virgo Maria.
WITAJ KRÓLOWO
Witaj Królowo, Matko miłosierdzia, życie, słodyczy i nadziejo nasza, witaj.
Do Ciebie wołamy, wygnańcy, synowie Ewy.
Do Ciebie wzdychamy, jęcząc i płacząc na tym łez padole.
Przeto, Orędowniczko nasza, one miłosierne oczy Twoje na nas zwróć.
A Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, po tym wygnaniu nam okaż.
O łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo.
STABAT MATER
DOLOROSA
Stabat Mater dolorosa juxta crucem lacrimosa dum pendebat Filius.
Cujus animam gementem contristatam et dolentem, pertransivit gladius.
O quam tristis et afflicta fuit illa benedicta Mater Unigeniti.
Quae maerebat et dolebat et tremebat, cum videbat, nati poenas incliti.
Quis est homo qui non fleret, Christi Matrem si videret in tanto supplicio?
Quis non posset contristari, piam Matrem contemplari dolentem cum Filio? Pro peccatis suae gentis vidit Jesum in tormentis, et flagellis subditum.
Vidit suum dulcem natum morientem desolatum, dum emisit spiritum.
Eja mater fons amoris, me sentire vim doloris fac, ut tecum lugeam.
Fac ut ardeat cor meum, in amando Christum Deum, ut sibi complaceam. Sancta mater, istud agas crucifixi fige plagas cordi meo valide.
STAŁA MATKA BOLEŚCIWA
Stała Matka Boleściwa obok krzyża ledwo żywa, gdy na krzyżu wisiał Syn.
Duszę Jej, co łez nie mieści, pełną smutku i boleści, przeszedł miecz dla naszych win.
O, jak smutna i strapiona
Matka ta błogosławiona, której Synem niebios Król!
Jak płakała Matka miła, jak cierpiała, gdy patrzyła na Boskiego Syna ból!
Gdzież jest człowiek, co łzę wstrzyma, gdy mu stanie przed oczyma w mękach Matka ta bez skaz? Kto się smutkiem nie poruszy, gdy rozważy boleść duszy
Matki z Jej Dziecięciem wraz? Za swojego ludu zbrodnie w mękach widzi tak niegodnie zsieczonego Zbawcę dusz.
Widzi Syna wśród konania, jak samotny głowę skłania, gdy oddawał ducha już.
Matko, coś miłości zdrojem, spraw, niech czuję w sercu moim ból Twój u Jezusa nóg!
Spraw, by serce me gorzało, by radością życia całą stał się dla mnie Chrystus Bóg. Matko, ponad wszystko świętsza, rany Pana aż do wnętrza w serce me głęboko wpój.
Tui Nati vulnerati, tam dignati pro me pati, poenas mecum divide.
Fac me vere tecum flere, crucifixo condolere, donec ego vixero. Iuxta crucem tecum stare, te libenter sociare in planctu desidero. Virgo virginum praeclara, mihi iam non sis amara, fac me tecum plangere.
Fac ut portem Christi mortem, passionis fac consortem, et plagas recolere. Fac me plagis vulnerari, cruce hac inebriari, ob amorem Filii.
Inflammatus et accensus, per te, Virgo, sim defensus in die iudicii.
Fac me cruce custodiri, morte Christi praemuniri, confoveri gratia.
Quando corpus morietur, fac ut animae donetur Paradisi gloria. Amen.
Cierpiącego tak niezmiernie
Twego Syna ból i ciernie niechaj duch podziela mój.
Spraw, niech leję łzy obficie i przez całe moje życie serce me z Cierpiącym wiąż. Pragnę stać pod krzyżem z Tobą, z Twoją łączyć się żałobą, w płaczu się rozpływać wciąż.
Panno święta, swe dziewicze zapłakane wznieś oblicze: jeden niech nas łączy płacz.
Spraw, niech żyję Zbawcy zgonem, na mym sercu rozżalonym jego ból wycisnąć racz.
Niech mnie męki, gwoździe zranią, niechaj, kiedy patrzę na nią, krew upoi mnie i krzyż.
Męką ognia nieustanną nie daj gorzeć, święta Panno, w sądu dzień swą pomoc zbliż.
A gdy życia kres nastanie, przez swą Matkę, Chryste Panie, do zwycięstwa dojść nam daj.
Gdy ulegnie śmierci ciało, obleczone wieczną chwałą, dusza niech osiągnie raj. Amen.