Hoe verwerken jongeren een groot verlies? Rouw op je dak
Zoveel te kiezen in het Buurhuis
Samen met kerst-diner
Grandiose opbrengst
Roparun 2025
Gospelkoor G-Roots
Paul van Vliet, een gebeeldhouwde Hagenaar
Samen openhartig in gesprek
Een ‘koninklijk’ studentenconcert
De geschiedenis van
De Volharding:
Uitgebuite arbeiders helpen
Bewoners en ondernemers
Valkenbosplein verbinden
Puzzel: Woordzoeker
Familierecept: Cantharellen-omelet
BUUR is een uitgave van coöperatieve vereniging
De Volharding en verschijnt enkele keren per jaar.
OPLAGE
4.000 op diverse locaties in Haaglanden. Digitaal beschikbaar op www.devolharding.nl. Op aanvraag ook op papier verkrijgbaar.
REDACTIE / TEKSTEN
Dick van der Meer
Marcel Verreck
Peter Visser
FOTOGRAFIE
Dick van der Meer
Marcel Verreck
The Mourning
VORMGEVING
Cieremansvanreijn.nl
DRUK
Moderna, België
REDACTIE / BEZOEKADRES
De Volharding
Bautersemstraat 3
2518 PC Den Haag
De Volharding
Antwoordnummer 11066
2509 VE Den Haag
Betekenis geven aan het begrip verbinding
Verbinding. Het is een woord dat we tegenwoordig vaak horen. Ook hier bij De Volharding, en we proberen het een echte betekenis te geven. In een tijd waarin veel mensen het druk hebben of minder contact ervaren, is juist dat samenzijn – dat omzien naar elkaar – van grote waarde.
Als coöperatie draait het bij ons al meer dan honderdveertig jaar om samen sterker staan. Met elkaar, voor elkaar. Met onze ruim 28.000 leden vormen we een gemeenschap waarin mensen elkaar inspireren, activeren en ondersteunen. Vaak zit de kracht daarbij in het kleine: een vriendelijk woord, een ontmoeting, een gedeelde ervaring.
In deze vijfde editie van ons magazine Buur laten we zien hoe verbinding in vele vormen tot leven komt: tussen generaties, in buurten, of gewoon tussen twee mensen die elkaar even écht zien. Lees over de nieuwste bustochten met kerst, de net gestarte zangclub in het Buurhuis en het project waarin we samen houten speelgoed maken voor Stichting Sintvoorieder1.
Lees ook over het samen wandelen, over hoe je jongeren kunt helpen met rouwverwerking, en over de prachtige gezamenlijke activiteiten waar De Volharding een rol bij speelt. En lees over een verbindende Hagenaar als Paul van Vliet.
Voel je welkom en doe mee. Creëer samen met anderen het gemeenschapsgevoel waar wij als De Volharding voor staan.
Ik wens je veel leesplezier – en vooral: veel inspiratie om verbonden te blijven. Met jezelf, met anderen, met ons, en met alles wat het leven waardevol maakt.
Met hartelijke groet,
Peter Visser Voorzitter
Wandelen door de wonderbaarlijke Schilderswijk
Halverwege de wandeltocht door de Schilderswijk verzucht een in deze stad geboren en getogen man: “Ik dacht dat ik Den Haag echt goed kende, maar ik heb een hele hoop nieuwe dingen gehoord”. Het is eind september, schitterend weer, en ook zij die Den Haag niet zo goed kennen, zijn onder de indruk.
De verzuchting is een compliment voor de uitzetters van de wandeling: Gilde Den Haag. En het is nog meer een compliment voor de gids deze dag, Bert Toet. Hij vermaakt de vijftien wandelaars met veel kennis van zaken, humorvolle formuleringen en een vlotte verteltrant. De eerste Schilderswijkwandeling die De Volharding haar leden aanbiedt in samenwerking met Gilde is in een mum van tijd volgeboekt. Al snel vormt zich een wachtlijst voor de volgende keren.
Revolutiebouw, van krotten
De Schilderswijk is vermoedelijk Den Haag beroemdste wijk, zo niet de beruchtste. Halverwege de 19e eeuw, na de aanleg van de spoorlijn Den Haag-Amsterdam, staat Rijswijk het gebied vrijwillig af aan de stad. De bedoeling is eerst om er een chique wijk van te maken, maar de industriële revolutie zorgt ervoor dat er voornamelijk arbeiders komen te wonen. “Volkshuisvesting was in die tijd geen zaak van de overheid”, vertelt Toet. “Huizenbouw werd aan particulieren overgelaten. Corporaties bouwden nog redelijke huizen, maar speculanten zorgden voor ‘revolutiebouw’: goedkope, slecht gebouwde huizen; krotten in feite.”
Het zorgde voor enorme verpaupering, die ertoe leidde dat met name vanaf 1970 de Schilderswijk het grootste stadsvernieuwingsproject van Europa werd genoemd. In
een tv-uitzending bij de start ervan vertelde een man in plat Haags over muren die zo dun waren dat hij de buren kon horen als ze ‘het deden’. “Dat werd hem niet in dank afgenomen door de buurt, zodat het gezin na een tijdje moest verhuizen”, aldus Bert Toet.
Gesloopt, of net niet
Die stadsvernieuwing heeft ervoor gezorgd dat er veel is gesloopt, en dat kun je voor een deel ook heel spijtig vinden. Anderzijds is er bewondering voor de huidige bloeiende staat van de wijk. Tegelijk ligt altijd alles genuanceerder dan je vaak denkt. Want ‘stadsvernieuwing’ is niet iets van de 20e eeuw, en niet alle slechte huizen zijn
WANDELGEZELSCHAP OP PAD ONDER
LEIDING VAN BERT TOET (MET ROZE PET) gesloopt. Ons wandelgezelschap slaakt een gezamenlijk zucht van verbazing als we zijn aangekomen bij de Van Ostadewoningen. Wat zijn we in een markant buurtje aangekomen, tussen de Van Ostadestraat, Hannemanstraat en Jacob Catsstraat. De huizen hier zijn eind 19e eeuw gebouw voor arme Joden, nadat achtereenvolgende cholera-epidemieën hun tol hebben geëist. De Joodse koopman, gemeenteraadslid en wethouder Jacob Simons zet zich in het bijzonder in. Het leidt in 1885 tot de oprichting van de Vereeniging tot het Verschaffen van Woningen aan Minvermogenden te ’s-Gravenhage. Hoewel er in het begin vooral veel niet-Joden introkken, werd het bouwproject toch voortgezet. In 1977 besluit de
gemeenteraad tot sloop van de Van Ostadewoningen. Vijf jaar van intense discussies volgen, waarna de raad het sloopbesluit intrekt. Nu staat het complex op de monumentenlijst van de gemeente Den Haag. Het wandelgezelschap is er blij mee, en stemt in met de kwalificatie hiervoor: Vanwege de schoonheid, de architectuurhistorische en sociaalhistorische waarde, waarvan de opzet als ‘Stadje in de stad’ in Nederland uniek is.
Bakkerij van De Volharding
We zijn een uur eerder door de Paulus Potterstraat gelopen, de oudste straat van de wijk. Deze befaamde schilder komt in 1649 in Den Haag wonen. Hij is dan al tamelijk beroemd en vermogend, en heeft een glansrijke carrière voor de boeg. Helaas overlijdt hij in januari 1654, slechts 28 jaar oud. Formeel is tuberculose als doodsoorzaak vastgesteld, maar volgens zijn familie is Paulus overleden aan ‘overmatig’ schilderen.
In de Paulus Potterstraat, op nummer 231, is de eerste bakkerij van De Volharding gevestigd geweest. Daar bakken twee bakkers op 6 juli 1880 de eerste broden voor de 183 leden die de net opgerichte coöperatie dan heeft.
Precisiebombardement niet precies
Vanuit deze straat komen we op de Houtzagerssingel, de rand van de wijk. Over het water ligt het Buitenom, met daaraan het beroemde pand van Pander. Daar heeft de opa van een van onze wandelaars nog gewerkt.
Nu is het een bijzondere woon-werkgemeenschap, maar vanaf 1887 zetelt er lange tijd de beroemde meubelfabriek van Pander. De ligging aan de singel maakt het vervoeren van materialen en producten eenvoudig. Voor de Tweede Wereldoorlog bouw Pander ook vliegtuigen; net als de meubels zijn die van hout. Het project om een extra snel postvliegtuig te leveren wordt een fiasco, dat de vliegtuigtak de das om doet. Er bestaat een Haagse volkswijsheid ‘meubels koop je bij Pander, vliegtuigen bij een ander’. Bert Toet vertelt dat in de oorlog het pand door de bezetters is gevorderd – al of niet met medewerking van de later wegens collaboratie opgepakte Pander. De Duitsers zetten er een verdieping op, waar ze ‘in het geheim’ oorlogsmaterieel maken. Het verzet en de geallieerden besluiten dat een precisiebombardement daar een einde aan moet maken. Helaas vallen de bommen niet precies genoeg, en worden huizen in de nabijgelegen Schilderswijk verwoest. De daardoor ontstane open plek, zo wijst Toet ons aan, is nu in gebruik als speeltuin en parkeerterrein.
Nog wel een keer
Er zou nog zoveel meer te vertellen zijn, en te laten zien, maar na een uur en drie kwartier komen we voldaan terug op het plein waar we verzamelden. Bert Toet, Gilde Den Haag en De Volharding hebben ons verrijkt, vermaakt en prettig vermoeid. We nemen afscheid van elkaar, sommigen met het idee dat ze deze wandeling nog wel een keer willen meemaken. Want we weten nog lang niet alles over deze bijzondere wijk, en we hebben nog lang niet alle wonderbaarlijkheden gezien.
FOTO: DAAN ALDUS
Hoe verwerken jongeren een groot verlies?
Rouw op je dak
Het kan ons allemaal gebeuren. Sterker nog, het overkomt ons allemaal. Een geliefd persoon overlijdt en jij moet verder. Naarmate je ouder wordt, maak je dat rouwproces vaker mee, maar soms komt de dood van een dierbare heel vroeg in je eigen leven. Ramona Verhoek helpt met haar Stichting The Mourning jongeren van pakweg 17 tot 35 jaar bij hun rouwverwerking. En Stephen Pikaar van CUVO vertelt wat de coöperatie voor deze groep aan nazorg doet.
Ramona Verhoek (34) begon drie jaar geleden met The Mourning, die in haar naam het rouwen (to mourn) én de toekomst (the morning) combineert. Ramona: “Wij maken rouw bespreekbaar onder jongeren, tussen 17 en 35 jaar. Daarbij hebben we drie kernactiviteiten. De eerste is een reeks themabijeenkomsten van een lotgenotengroep, die noemen wij The Crash Club. Verder organiseren we The Mourning After, een eendaags evenement voor jonge rouwenden, met toegepaste activiteiten, waar ze op laagdrempelige wijze met elkaar kunnen praten en elkaar kunnen leren kennen. Maar ook hoe ze zich op de toekomst kunnen oriënteren. En tenslotte is er The Mourning Meets, zeg maar een ‘rouwcafé’, waar jongeren die kampen met verlies op verschillende locaties in de stad bij elkaar komen. Relaxte, huiselijke plekken, waar iedereen begrijpt hoe het voelt om iemand te missen. Dat is niet alleen maar een tranendal, we kunnen voornamelijk ook heel goed lachen met elkaar. Met al die Engelse woorden had ik eerst eigenlijk wel een beetje moeite, ik wilde alles in het Nederlands houden, of op z’n liefst eigenlijk in het Haags. Maar door de naam van de stichting, The Mourning, was het toch beter om het in het Engels te doen. Die naam heb ik trouwens cadeau gekregen van iemand anders, maar ik vind hem heel toepasselijk, omdat mijn credo is: En toch komt elke dag de zon weer op.”
Meer soorten verlies
Verlies hoeft niet altijd te betekenen dat er daadwerkelijk iemand gestorven is. Dat blijkt ook uit gebeurtenissen in het leven van Ramona, die haar de inspiratie gaven om met The Mourning te beginnen.
Ramona: “Op mijn tweeëntwintigste heb ik een heel zwaar auto-ongeluk gehad. Dat was met mijn toenmalige vriend en dat heeft een hele reeks van verliezen in gang gezet. Sowieso het verlies van mijn gezondheid, zowel fysiek als mentaal, als ook het verlies van mijn relatie. Het ging niet meer lukken na dat ongeluk om samen te blijven. Ik woonde met hem samen, dus ik kon ook gelijk dat huis uit en ik kon niet meer afstuderen, want ik lag in de kreukels.”
RAMONA VERHOEK
Eigen sterfelijkheid
Door al deze toestanden liet het verschil met haar vrienden en hun leven zich plotseling enorm gelden.
Ramona: “Ik was opeens met mijn eigen sterfelijkheid bezig. Überhaupt met de vergankelijkheid van het leven en dat is natuurlijk iets waar de gemiddelde jongere helemaal niet over nadenkt.” Ze was op dat moment niet bang dat ze zelf het loodje zou leggen.
Ramona: “Ik voelde heel sterk dat ik de kans had gekregen om te blijven. En dat heeft me ook op een rare manier een verantwoordelijkheid gegeven om alles uit dat leven te halen en daarvan te genieten.” Uiteindelijk is Ramona volledig hersteld, naar het duurde nog wel even voordat ze alles wat haar overkomen was kon rangschikken onder de noemer ‘rouw’.
Ramona: “Ik dacht eigenlijk, ik heb moeilijke dingen meegemaakt, daar moet ik even over nadenken en dan ga ik weer door. Dat rouw een veel groter begrip is dan alleen het treuren om een gestorvene, heeft niemand in die tijd tegen mij gezegd. Dat inzicht kwam jaren later pas, toen ik aan het afstuderen was als interieurarchitect.”
Het belang van ruimte
Een opmerkelijke studiekeuze, maar feitelijk was Ramona Verhoek al langer bezig met haar eigen mentale interieur.
Ramona: “Het begon er eigenlijk mee dat ik in dat zieken-
huis terechtkwam na het auto-ongeluk en dat ik dacht: wat is dit nou voor ruimte? Hoe moet ik hier nou beter worden? Dus kreeg ik een fascinatie voor ‘moeilijke ruimtes’. Als jij als persoon echt mentaal geen ruimte hebt, wat is het effect van een ándere ruimte op jouw mentale gesteldheid.” Dat vormde uiteindelijk ook de inspiratie voor haar afstudeerproject.
Ramona: “Ik wilde eigenlijk een uitvaartcentrum ontwerpen. Ik verdiepte mij daarin en toen realiseerde ik me dat er rond die uitvaart wordt wel voor jou gezorgd wordt, maar op het moment dat jouw geliefde gecremeerd of begraven is, wat gebeurt er dán met je?”
Uitvaartleider Stephen Pikaar
Dat is een vraag die uitvaartleider Stephen Pikaar van de Coöperatieve Uitvaartvereniging De Volharding graag wil beantwoorden. Hij resideert regelmatig in het Huis van Herinnering, dat onlangs door de CUVO is geopend in de voormalige ANWB-winkel in het winkelcentrum aan het Savornin Lohmanplein. Een plek waar je overdag zo kan binnenlopen, en niet alleen om een uitvaart te regelen. Stephen: “Na de uitvaart houdt voor ons in principe het stukje begeleiding op, maar we hebben een groot netwerk en kunnen mensen doorverwijzen naar hulpinstanties. Binnen onze organisatie heb je de Stichting Steun en Toeverlaat, die standaard na een aantal maanden opbelt om
‘Wees lief voor jezelf’
karakter van onze rol. Je bent tijdens de uitvaart hun steun en toeverlaat, je helpt hen met alle papierwerk en de organisatie, maar tegelijkertijd ben je ook degene die hen herinnert aan die droevige tijd. Dat is vaak een heel drukke tijd, maar na de uitvaart komt de stilte.”
Het contact met de uitvaartondernemer blijft soms wel bestaan, dan wil men advies over bepaalde ceremonies of een speciale uitstrooiing. Het belang van geestelijke en medische (na)zorg wordt meestal ook wel aangegeven. Stephen Pikaar kan zich goed voorstellen dat het initiatief van Ramona Verhoek aangaande rouwende jongeren een mooie aanvulling hierop kan zijn. Organisaties als Humanitas en Achter de Regenboog spelen daar eveneens een rol bij.
Rouw
Ook Ramona Verhoek werkt samen met Humanitas. Regelmatig worden jongeren door deze organisatie naar
The Mourning doorverwezen.
Ramona: “Ik vond het moeilijk dat er voor rouwenden zo weinig publieke voorzieningen waren. Dus heb ik als afstudeerproject een ontwerp hebt gemaakt voor zo’n plek.
Dat was een klein paviljoen dat in een park kon worden geplaatst. Het had een soort schelpvorm, zodat je eigen-
lijk steeds verder die schelp in kon duiken om zo dichterbij je rouw te komen, wanneer je daaraan toe bent. Het begint heel open en toegankelijk en dan kan je bijvoorbeeld een ritueel doen: een koffietje drinken, iemand anders ontmoeten die hetzelfde heeft meegemaakt. Daar zijn mensen die je erbij helpen, maar ook het gebouw zelf kan al troost geven. Zeg maar een moderne kerk, zonder de religieuze connotatie, maar wel een plek waar je naar binnen kan lopen.” Zowel Stephen als Ramona benadrukt dat rouw iets heel persoonlijks is. Iedereen gaat zijn eigen traject en dat heeft een eigen tijdspad.
Ramona: “Ik laat jongeren opschrijven wat rouw voor hen betekent. Sommigen voelen jarenlang niets, sommigen zijn voortdurend moedeloos. Het hangt ook heel erg af van de aard van de relatie die je met de verloren persoon hebt gehad. Maar het plotselinge karakter van het verlies zorgt voor veel jongeren voor grote verwarring: Wat gebeurt hier? Wat moet ik hiermee? Word ik gek? Het valt ze vaak letterlijk rauw op het dak. Maar dan zeg ik: er zijn altijd mensen die bij je willen staan; rouwen hoef je niet alleen te doen. En vooral ook: wees lief voor jezelf.”
THE MOURNING AFTER. FOTO: ALEX HEUVINK
Creatief, leerzaam en gezellig – het winterprogramma 2026 biedt dit seizoen meer mogelijkheden dan ooit. Ontdek de nieuwe clubs, volg inspirerende workshops of reserveer je eigen werkplek. Iedereen kan meedoen, op zijn eigen manier. Jouw hobby, jouw creativiteit, jouw plezier!
Zoveel te kiezen in het Buurhuis
Het winterprogramma
In het Buurhuis duizelt het je van de mogelijkheden. Voor wie graag iets nieuws leert, mensen ontmoet of gewoon lekker aan de slag wil met zijn handen, is er dit winterseizoen meer keuze dan ooit. Vanaf oktober is het vernieuwde programma van start gegaan – overzichtelijk, betaalbaar en vol creativiteit.
Nieuw: Een Club voor elke interesse
Of je nu houdt van hout, klei, verf of zang: er is een club die bij je past. Voor € 10 per maand kun je op drie vaste momenten per week aan de slag met gelijkgestemden. Veiligheid en plezier staan voorop - daarom volg je als beginner altijd eerst een korte introductie - workshop. Daarna kun je zelfstandig aan de slag, met begeleiding van ervaren vrijwilligers. Er is onder andere een HoutClub, een KleiClub, een SchilderClub, een HandwerkClub, een 3D printclub en last but not least een SpellenClub en een ZangClub gestart. Een sfeerbeeld van de onlangs begonnen ZangClub vind je elders in dit magazine.
Eigen werkplekken of een Workshop
Naast de clubs kun je ook een ‘eigen werkplek’ reserveren in een van de ateliers. Je kunt er in alle rust werken aan je eigen project, terwijl de sfeer van het Buurhuis zorgt voor inspiratie. En wie liever leert van een ervaren docent, kiest uit de vele workshops: van glazuurtechnieken tot decorbouw, van naaien tot elektrotechniek.
Open dag & rondleiding
Elke woensdagmiddag en vrijdagmorgen ben je in het Buurtcafé welkom voor een kennismaking met alle mogelijkheden. Onder het genot van een kopje koffie of thee wordt alles verteld en volgt er een rondleiding door alle werkplaatsen en ateliers. Inloop op woensdag vanaf 14.00 uur en op vrijdagmorgen vanaf 10.00 uur. De rondleiding start om resp. 15.00 uur en 11.00 uur.
Kom ontdekken!
Met het nieuwe winterprogramma is het Buurhuis dé plek om iets nieuws te proberen, talenten te ontwikkelen en mensen te ontmoeten. Schrijf je in, stap binnen en laat je verrassen door de mogelijkheden - jouw hobby, jouw creativiteit, jouw Buurhuis!
Betaalbaar en betrokken
Het Buurhuis blijft trouw aan zijn coöperatieve gedachte: zoveel mogelijk waarde bieden tegen zo laag mogelijke kosten. Dankzij de inzet van vrijwilligers blijven de prijzen vriendelijk, en gaan activiteiten altijd door - ongeacht het aantal deelnemers. Zo creëren we samen een plek waar iedereen zich welkom voelt, of je nu komt leren, delen of gewoon even buurten.
Zing mee met de Zangclub!
Sinds 6 november klinkt er iets nieuws door de gangen van het Buurhuis - vrolijke stemmen, aanstekelijke melodieën en vooral veel enthousiasme. De gloednieuwe Zangclub is van start gegaan, en iedereen die van zingen houdt, is van harte welkom om mee te doen!
Of je nu een doorgewinterde zanger bent of vooral onder de douche optreedt: bij de Zangclub draait het om plezier in muziek. Samen zingen we een licht en herkenbaar repertoire vol pop, evergreens en lichte muziek. Denk aan nummers die je meteen mee wilt neuriën - van klassiekers die nooit vervelen tot frisse popsongs die de energie in de ruimte doen stromen.
De sfeer tijdens de bijeenkomsten is ongedwongen en warm. Onder begeleiding van de enthousiaste en kundige Minthe Arlbjerg verkennen we onze stemmen, leren we meerstemmig zingen en genieten we vooral van het samen doen. Want samen zingen verbindt - het ontspant, geeft energie en zorgt voor die typische Buurhuis-vibe: open, gezellig en vol levenslust.
De Zangclub komt iedere donderdagmiddag bij elkaar in het Buurcafé, waar de akoestiek verrassend goed is en de sfeer meteen uitnodigt tot meezingen. Koffie, thee en een glimlach staan altijd klaar. Zingen is gezond, gezellig en geeft je week een vleugje lichtheid. Dus heb je zin om je stem te laten horen, nieuwe mensen te ontmoeten en de week zingend af te sluiten? Sluit je aan bij de Zangclub van het Buurhuis - waar elke stem telt en elke noot een glimlach brengt.
Houtwerkplaats
v.l.n.r. Eugène Kamerbeek, Hadewych Simonis en Dorien Dolleman met hun tapasplank
‘Houten cadeautjes personaliseer ik’
‘Ik maak hier voor familie en vrienden houten kadootjes en die ik personaliseer door daar hun namen in te graveren. Ze vinden het geweldig!’ Eugène Kamerbeek
Buurhuis
Onderdeel van Coöperatie De Volharding
Wij bieden veel keuzemogelijkheden!
WORKSHOPS In groepsverband een werkstuk maken of nieuwe technieken leren
De CLUB
Lid worden voor € 10,per maand en ga met elkaar aan de slag
SPECIALS Workshops voor gevorderden met elke keer een ander thema
EIGEN WERKPLEK
Online je eigen werkbank reserveren en aan je project werken
PROJECTEN
werken aan speciale projecten zoals theaterdecors, speelgoed, etc.
‘Mooie dingen maken met klei maakt me blij’
‘Ik neem af en toe een les van Cristiana, reserveer vaak een eigen werkplek bij José en ben direct lid geworden van de Kleiclub toen ik erover las.’ Kim Kustner-Reimering
Kim Kustner-Reimering, het eerste lid van de nieuwe KleiClub
Wat doe jij met kerst? Kom naar het Samen met kerst-diner
De feestdagen zijn een tijd van warmte en samenzijn en niemand hoeft alleen te zijn met kerst. Daarom organiseert een groep artsen uit Den Haag het Samen met kerst-diner, voor iedereen die met kerst alleen is. Jong of oud, iedereen is welkom om samen (en kosteloos) met ons kerst te komen vieren. Het wordt een avond vol gezelligheid, heerlijk eten en mooie ontmoetingen!
Wanneer:
23 december
van 17.00 - 21.00 uur
Waar:
Regio Binckhorst. De precieze locatie volgt na een bevestigde aanmelding.
Hoe kun jij je aanmelden: Stuur een e-mail met je naam en telefoonnummer naar samenmetkerstdiner@gmail.com
Let op! Je aanmelding is pas definitief als je van de stichting een persoonlijke bevestiging hebt ontvangen.
Grandioze
opbrengst Roparun 2025 door de Haegsche Ooievaar Runners
Het team van de Haegsche ooievaar Runners, waarvan De Volharding voor het 2e achtereenvolgende jaar hoofdsponsor is, sloot het Roparun jaar 2025 af met een waanzinnig eindbedrag van maar liefst € 52.105,23. De volledige opbrengst ten goede komt aan de palliatieve zorg voor kankerpatiënten. De Volharding is ook in 2026 hoofdsponsor.
Swingende middag en avond met het gospelkoor G-Roots
De Volharding nodigt haar leden uit voor een bijzonder concert om alvast in de feeststemming te komen. Op zondag 7 december 2025 heten we je van harte welkom in Crematorium Haagse Duinen. Er is één middagvoorstelling en één avondvoorstelling, waarbij gospelkoor G-Roots zorgt voor een swingend concert. Om de feeststemming compleet te maken worden ook een aantal kerstliedjes gezongen. Het concert is gratis voor leden. Om te weten met hoeveel gasten we rekening moeten houden, is aanmelden wel verplicht.
Over G-Roots
Gospelkoor G-Roots is ontstaan in 2002 als drie black gospel solisten een zanggroep vormen. Inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een gospelkoor van enthousiaste en getalenteerde zangers en zangeressen, waardoor het een koor is met de meest uiteenlopende achtergronden en ervaringen in de muziekindustrie.
Programma
Middagvoorstelling zondag 7 december 2025
13:30 - 14:00 uur Inloop 14:00 - 15:20 uur Gospelconcert met G-Roots 15:20 uur Nagenieten met een hapje en drankje
Avondvoorstelling zondag 7 december 2025
18:30 - 19:00 uur Inloop
19:00 - 20:20 uur Gospelconcert met G-Roots 20:20 uur Nagenieten met een hapje en drankje
Geïnteresseerd?
Bent u geïnteresseerd in dit gezellige concert? Ga via de QR-code naar onze website (devolharding.nl/nieuws) en reserveer je plek.Reageer snel, want er is maar een beperkt aantal kaarten beschikbaar!
Paul van Vliet, een gebeeldhouwde Hagenaar
Paul van Vliet is terug in Den Haag. Eigenlijk is hij nooit weggeweest.
Als hij op 25 april 2023 zijn reis naar het Haagse licht en verder begint, blijft zijn geest voelbaar in de stad. Zijn woorden, zijn stem, zijn grappen, zijn wijsheden en zijn liedjes, ze waaien voor altijd door de straten van Den Haag.
Maar inmiddels is hij ook weer terug in drie dimensies. Niet van vlees en bloed, maar van kunstig gevormd brons in een schitterend sculptuur van beeldhouwer Loek Bos. Je vindt het treffende beeld op de kop van zijn eigen grachtje, het Smidswater, nabij de Nieuwe Uitleg. Vanaf het drijvende terras aan de Maliegracht van Café Hathor zie je hem komen: de stap vooruit, gefixeerd weliswaar, maar altijd onderweg, terwijl je toch denkt: Paul is thuis.
Geboortedag
Een aanbevelingscomité van de hoogste Haagse theateradel met Yvonne Keuls, Karel de Rooij en gangmaker Sjaak Bral heeft een crowdfundingsactie geïnitieerd en zo met velen dit beeld mogelijk gemaakt. Ook de gemeente, daartoe extra aangezet door Richard de Mos en de zijnen, heeft bijgedragen. Op 10 september jongstleden, op de negentigste geboortedag van Paul, is het beeld onthuld door zijn weduwe Lidewij.
Een groot artiest en een buitengewoon aimabel mens
De betekenis van Paul van Vliet voor onze stad is enorm. Hij laat onze taal bloeien, van kak tot plat, hij bezingt onze dierbare plekken en hij heeft ontelbare mensen ontroerd en blij gemaakt. Een groot artiest en een buitengewoon aimabel mens. Ik heb het geluk gehad hem enigszins te kennen en af en toe te ontmoeten.
Een leven lang Paul van Vliet
De eerste keer dat ik Paul in lange levenden lijve zie, is in theater Diligentia. Op het balkon. Er is een cabaretfestival van het Cultureel Jongeren Paspoort, ik ben naar Diligentia gekomen om te kijken en Paul van Vliet zit in de jury. Sterker nog, de jury zit op dezelfde rij als ik, daar schuift hij langs me. In een oogverblindende witte outfit. Wat is hij lang en slank. Bovenal, wat is ie Paul van Vliet. Thuis hebben we platen, met mijn vriendjes wissel ik cassettebandjes uit. Bram van de commune en het smeuïge lied van Ali van der Zwan en al haar Scheveningse minnaars, Dirk den Dulk, Maarten Vrolijk, Kees den Heijer en natuurlijk Jacob Pronk, dat doet het bij ons in het nabij Scheveningen gelegen Statenkwartier natuurlijk goed. Ik denk er dikwijls aan, ik droom er soms nog van, mijn oude school op de Groot Hertoginnelaan. Dat zingt ie. Dat is dichtbij en ook ver weg, een beroemdheid op de bühne. Op een zomeravond ga ik met mijn vader naar hem kijken in het Circustheater. Magie!
in Rotterdam. Paul Pleijsier en ik hebben net het Leids Cabaret Festival gewonnen en mogen als voorlaatste van de 24 uur durende cabaretorgie optreden. Paul zal de marathon afsluiten, uiteraard met koninklijke allure. ‘Zo, dus jullie zijn de winnaars,’ zegt hij vriendelijk in de kleedkamer. Daar staan we opeens in één ruimte met die gebeeldhouwde man. Het lijkt wel normaal.
Paul en ik hebben elkaar in de loop der jaren steeds beter leren kennen. Regelmatig krijgen we van theatermoeder Evelien van Bree de sleutel van Pepijn om een week in het theater te kunnen repeteren. Dan komt hij soms binnen, want er moet een beslissing genomen worden over de kleur verf bij een nieuwe opfrisbeurt. Wat zal het worden? Vanzelfsprekend worden de jarenzestigkleuren in ere gehouden.
Geschreven portret
Als ik na vele jaren in Amsterdam weer naar Den Haag terugkeer, krijg ik van de Centrale Bieb een mooie opdracht. Het maken van geschreven portretten van zestien Culturele Haagse Kopstukken. De tekst wordt door een aantal kunstenaars gebruikt om de portretten ook beeldend vorm te geven. Vanzelfsprekend hoort Paul bij de gegadigden en in 2011 bezoek ik hem op zijn landgoed in Oud Aa. Hij vertelt zonder reserves over de knaap die hij was en de man die hij werd. De oorlog van een Haags stadskind, de razzia’s, op kindertransport naar Friesland, het bombardement van Bezuidenhout, waar de familie alles kwijtraakt. Daarna, een wilde jongen, losgeslagen in de puinhopen van de
En dan is het goed.
Want hij is er.
En hij zal er altijd zijn.
stad, maar vol ambitie. De vele mogelijkheden en talenten (journalist, historicus, tophockeyer, advocaat, rechtsgeleerde) die zich allemaal samenballen in het overkoepelende beroep van cabaretier. Met een eigen theatertje, PePijn en later groot in vele theaters. Juist dankzij de oorlog geladen met een onuitroeibaar positivisme. Hoe donker de tijden ook zijn, het zal beter worden. En daar kan je zelf veel aan doen. Die drift brengt hem ver. Hij heeft veel energie. En een sterk lijf. Krijgt een paar tikken. Auto-ongelukken. Operaties. Er wordt een nier weggehaald. De nacht voor de operatie zit hij ergens in het ziekenhuis te roken. Over zijn leven heerst tevredenheid. Veel dromen zijn verwezenlijkt. Ook in het wankele evenwicht van privéleven en het allesbeheersende werk is vooruitgang geboekt.
Terug naar Den Haag
Er zijn in 2011 al plannen om naar Den Haag terug te keren en daar ook op te treden. En zo geschiedt. Er volgt nog veel; prachtige jaren in de Schouwburg, prachtige jaren in Den Haag. Soms zitten we bij de Posthoorn, een enkele keer ook bij Oscars aan de zee, nabij zijn eigen laantje. Als het laatste seizoen in de schouwburg in zicht komt, reis ik voor Den Haag Centraal met hem langs bepalende
plekken in onze stad. De wereld gaat hem aan het hart en ook het lot van jonge mensen. Hij zegt: ‘Het is een moeilijke tijd, speciaal ook voor jonge mensen. Ze moeten zoveel. Ik heb Meisjes van 30 geschreven over jonge vrouwen die succesvol werknemer, moeder, minnares en nog zo veel meer willen zijn. Ik weet van kinderen van vijf maanden die de hele week van half negen tot half zes op de crèche zijn, omdat de ouders moeten werken. Ik veroordeel het niet, maar ik vraag me wel af: wat zijn de gevolgen daarvan? Er zijn nu ook al kinderen met een burn-out.’
Net als hij zich inzet voor Unicef, is er altijd de behoefte iets terug doen. Op mijn vraag hoe hij de toekomst ziet, zegt hij: ‘Ik ben een kind van Den Haag. Misschien dat ik net als mijn vader dan ‘s morgens het huis uitga en wel zie waar ik terechtkom. Een flaneur, die overal aanschuift. Door de hele stad, bij congressen en in buurthuizen, een soort stadsorakel, dat op vaste plekken in de stad spreekuur houdt. Een wandelende zonderling waar je terecht kan voor raad en daad. Ja, ik denk dat dat mijn toekomst wordt.’
Vooruitgangsgeloof
Zo helpt hij mij in ieder geval, leest de schetsen van het boek over mijn dubbelgehandicapte zoon Daniël en zegt daar zinnige dingen over. Zo blijft hij onze ziel ook in deze lastige tijden met zijn vooruitgangsgeloof en dat enorme oeuvre verwarmen. En vanaf nu kunnen we dus ook weer even naar hem toe. Ik weet zeker: als er een huilbui als een donderwolk over ons gemoed hangt, als er dingen die gezegd moeten worden nog niet gezegd zijn, of als we even willen glim -of schaterlachen, dan lopen we naar het stadsorakel aan de Nieuwe Uitleg - schitterende naam trouwens in dit verband - en dan pakken we Paul eventjes beet. Desnoods gaan we even op onze tenen staan en kijken we die mooie, lange man in de ogen. En dan is het goed. Want hij is er. En hij zal er altijd zijn.
Foto’s: Pan Sok
Samen openhartig in gesprek
Den Haag kent een bijzondere organisatie die mensen écht met
In kleine groepen praten de aanwezigen over thema’s die iedereen raken: vertrouwen, dromen, verschillen, verbondenheid. Het gaat om verdiepende gesprekken die mensen verbinden, over actuele maatschappelijk en soms zelfs onbesproken thema’s. Niet zozeer een debat, maar een dialoog: naar elkaar luisteren met aandacht, delen wat je bezighoudt, elkaar beter leren begrijpen. Zo ontstaan nieuwe inzichten en warme ontmoetingen, die soms uitmonden in mooie vriendschappen. Dialoog in Den Haag is een kennisinstituut, dat trainingen verzorgt en over een kennisbank verschikt. Er zijn veel vrijwilligers aan verbonden. Er zijn partnerschappen met veel instanties, waaronder de Gemeente
Den Haag, maar ook met scholen en met jongeren. De Volharding steunt de organisatie eveneens financieel. Dialoog in Den Haag is er ook voor wie zelf wil leren hoe je zulke gesprekken begeleidt. Met trainingen en workshops helpen ze mensen om hun stem te laten horen én om ruimte te maken voor die van een ander.
Bent u nieuwsgierig geworden? Sluit eens aan bij een dialoogtafel in uw buurt. Het gaat om een leuke club, waar je bij wil horen. Want samen praten, dat verbindt, en maakt onze stad een stukje mooier.
Meer weten of meedoen? Kijk op www.dialoogindenhaag.nl
het studieprogramma, en heet Muziek in de Buurt. Dat gebeurt op een aantal plekken in de wijk Segbroek, en de deelnemers moeten er studiepunten mee verdienen. Interactie met het publiek behoort nadrukkelijk tot de opdracht. Behalve het conservatorium zijn ook Theater De Regentes en welzijnsorganisatie Wijkz erbij betrokken.
Promotiefilmpje
Tussen het moment dat een opbouwwerker van Wijkz het bestuur van De Volharding benadert en de uitvoering begin september, is er heel wat water door de Haagse Beek gestroomd. Niet alleen is afstemming nodig over van alles en nog wat, ook een promotiefilmpje is onderdeel van de voorbereiding. Daartoe komt in de zomer een filmteam langs in het Buurhuis en in de Buurtuin. Het filmpje moet studenten een indruk geven van de ambiance, zodat die een keuze kunnen maken op welke plek zij hun aandeel leveren.
Een ‘koninklijk’ studentenconcert
Tussen de draaibanken in de houtwerkplaats van het Buurhuis spelen
Bauke Slobbe op de elektrische piano en Diego Chumillas Gonzáles op zijn vibrafoon. Het is donderdag 4 september aan het eind van de middag.
Een aantal dagen voor het concert plaatsvindt, komen de studenten langs om kennis te maken met degene die het organiseert, met de ruimte, en met zoveel mogelijk toekomstige toeschouwers. Het zijn er in totaal vijf. Ze beginnen in de caféruimte gezamenlijk met het bekende Tea for two. Daarna splitsen ze zich in twee groepen. Het genoemde duo speelt dus in het houtwerkatelier. De andere drie zijn Marco Pedreira Marques Ferreira (zang), Harry Neal (cello) en Corentin Caussin. Die laatste bespeelt een teorbe, een soort luit met een enorm lange hals. Hun ruimte is de donkere kamer, wat een heel sfeervolle ambiance geeft. Ze brengen onder meer In darkness let me dwell van John Dowland ten gehore. Bij elkaar is het dus een heel internationaal gezelschap. Voor sommige toeschouwers is het wel fijn dat de introductie door Bauke in het Nederlands is.
De afsluiting is weer gezamenlijk in de koffieruimte. Het alom bekende Het Dorp van Wim Sonneveld mag (zachtjes) worden meegezongen of meegeneuried. Om het gemakkelijk te maken is de tekst op het programma afgedrukt.
BAKKERSKARREN
Uitgebuite arbeiders helpen
Het is halverwege de 19e eeuw als ook in Nederland de industrialisatie goed op gang komt. Geen revolutie, maar een geleidelijke ontwikkeling.
Een van de gevolgen is dat de positie van arbeiders verslechtert. Tegenwicht bieden wekt weerstand bij de politieke en bestuurlijke elite. Pas in 1894 wordt de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP) opgericht.
Al eerder vinden mensen andere manieren om het leven van de arbeiders wat draaglijker te maken. Zo ontstaat in 1880 De Volharding, een coöperatie die formeel niet aan politiek doet, maar wel een grote beweging vertegenwoordigt.
Betaalbaar brood
Het concrete begin is een coöperatieve bakkerij: betaalbaar brood, dankzij de omvang – er zijn veel arme mensen! – en het ontbreken van een winstoogmerk. Op 8 april 1880 ontstaat de ’s-Gravenhaagsche Volksbroodbakkerij. De eerste broden komen op 6 juli in een gehuurd pand aan de Paulus Potterstraat 231 uit de oven. Er zijn twee bakkers in dienst, die een hoger loon krijgen en minder uren hoeven te werken dan bij andere bakkerijen. De bestuursleden van de coöperatie betalen hen de eerste tijd voor een deel uit eigen zak: socialisme in de praktijk. Klassenverschil dient te verdwijnen, vinden de bestuurders. Eén voor allen, alleen voor één, is het motto.
Gezondheidszorg
Het aantal leden groeit snel, de omzet ook. De bakkerij verhuist na drie jaar naar een eigen pand aan de Koninginnestraat, en twintig jaar later naar een nog weer groter pand aan de Delftselaan. Er komt een spaarsysteem voor grutterswaren, dat uitmondt in kruidenierszaken. Er komen slagerijen en kledingmagazijnen. Al in 1892 introduceert De Volharding een verzekering voor ziektekosten, later AZIVO genoemd: Algemeen Ziekenfonds De Volharding. Aan betaalbare gezondheidszorg is ook een enorme behoefte, en dus begint de coöperatie een eigen apotheek, een eigen ziekenhuis, een eigen kraamkliniek. Het succes en het vooruitgangsgeloof brengen misschien de hoofden wat op hol, want het nieuwe hoofdkantoor dat in 1927 aan de Grote Markt verreist is even indrukwekkend als duur, en vormt al snel een financiële molensteen. Maar ook is de opening van het opvallende bouwwerk een mijlpaal. De vormgeving van het kantoor was een sprekend voorbeeld van het samenkomen van socialisme en modernisme.
Gebouw Cooperatie “De Volharding”
Den Haag
Afdeling lijkbezorging
Opmerkelijk genoeg besluit het bestuur van De Volharding in Den Haag in 1935 om in navolging van de collega’s in Amsterdam een afdeling lijkbezorging op te zetten. De Coöperatieve Uitvaartvereniging De Volharding (CUVO) betreedt een vechtmarkt, waar de concurrentie al hevig is. Andere uitvaarders doen geringschattend over de kansen van de nieuwe onderneming. Maar het beginsel dat klassenverschillen moeten verdwijnen blijkt ook hier aan te slaan. Aan eerste of tweede klasse begrafenissen doet men niet, voor de coöperatie is iedereen bij de dood gelijk. Het enige onderscheid vormt de lengte van de plechtigheid. Wie een extra pluim op de lijkkoets wil, moet daarvoor naar een concurrent.
De meeste chauffeurs en dragers zijn afkomstig uit de bakkerij, maar bij het filiaal in Amsterdam goed omgeschoold. En dan is er het wagenpark, dat bepaald niet voldoet aan het soberheidsideaal van de coöperatie.
Eén voor allen, alleen voor één, is het motto.
Er zijn als volgwagens zes tweedehands Buicks aangeschaft, die elk vijfhonderd gulden kosten. En als lijkwagens rijden er twee Studebakers, waarvoor 8000 gulden per stuk is betaald. Inmiddels is veel van wat De Volharding ooit bezat afgestoten of ter ziele gegaan. Maar met CUVO is de uitvaarttak nog altijd bloeiend. In een volgende aflevering meer over de gang van zaken vlak voor en vlak na de Tweede Wereldoorlog.
APOTHEEK
Bewoners en ondernemers Valkenbosplein verbinden
Een groep actieve bewoners rond
het Valkenbosplein heeft in september 2023 een werkgroep opgericht, die ValkenbosCultuurPlein heet.
Deze bewoners organiseerden als vrijwilligers wekelijks activiteiten op het plein.
Het belangrijkste streven van de werkgroep ValkenbosCultuurPlein is het bieden van mogelijkheden om buren van het plein en omliggende straten, zowel bewoners als ondernemers, met elkaar te verbinden. Het gaat hierbij in feite om liefst vier verschillende buurten rond het plein: Duinoord, het Regentessekwartier, het Valkenboskwartier en de Bomenbuurt.
Als eerste gezamenlijke activiteit vond vervolgens op 17 december van 2023 het feestelijke Kerst op het Valkenbosplein plaats. Het was voor de werkgroep verrassend en hoopvol te zien dat er meteen zoveel steun voor dit initiatief kwam, dat het een succes was, en dat een impuls gaf om gevarieerde programma’s met wekelijkse bezigheden te plannen.
Beschikbaar als podium
Om de verbindende rol van het plein een duidelijke identiteit te geven, is toen besloten het ‘Cultuur’plein beschikaar te stellen als podium. De werkgroep ging initiatieven ontwikkelen en activiteiten organiseren met een worteling in de geschiedenis van de buurten. Het moesten verbindende festiviteiten zijn, die zo de leefbaarheid en identiteit van het plein en de buurten centraal te stellen.
Met de hulp van subsidies en donaties kunnen er wekelijks bezigheden en evenementen worden gehouden. Elke zondag tussen elf en één uur zijn er, behalve een ‘meet & greet’, een of meer activiteiten die variëren van workshops, optredens, spelletjes doen, verhalen vertellen, voorlezen (aan kinderen), lezingen, marktjes en ruilbeurzen, wandeltochten, enzovoort.
Dankbaar voor financiële steun van De Volharding
Ook heeft de werkgroep Zomeravondconcerten georganiseerd op donderdagavonden, waarbij muzikanten uit de omliggende buurten zich konden presenteren. Dat was een groot succes, met elke keer zestig tot honderd bezoekers.
De werkgroep is bijzonder dankbaar voor de financiële steun die De Volharding verleent. Zulke steun maakt het mede mogelijk om de activiteiten dit jaar en hopelijk ook in de komende jaren voort te zetten.
Voor wie belangstelling heeft om een kijkje te nemen: op de website ValkenbosCultuurPlein.nl is het programma te vinden.
Woordzoeker
De woorden zitten horizontaal, verticaal en diagonaal in alle richtingen in de puzzel verstopt. Ze kunnen elkaar overlappen. Zoek ze op en streep ze af. De overgebleven letters vormen achter elkaar gelezen de oplossing in de vakjes onder de puzzel.
I L E B A K C S K B S B L A N T E A M Y
V S T G K L A K B A A S E
E R C K R I T C R N N A E
R S A M E N S P E L Y M R
B V T W W K E E V E S E R
O B N U T I G O O G N N D N E O O E N P O R T A A L D N C T N G R E L A T I E
Oplossing woordzoeker
De oplossing van de woordzoeker in het vorige magazine is: Pak de zon en straal
De winnaars zijn: mw. M. van den Bosch, Den Haag mw. C. van Zuylen, Den Haag
De winnaars ontvangen een bon ter waarde van € 100,- en krijgen hierover per e-mail bericht.
OPLOSSING: GESTAAFD INTERFACE KABEL KANAAL KETEN KNOOP LINK LINKING NETWERK OVERBRUG SYNAPS TEAM TOUW TUNNEL VERBOND PORTAAL RELATIE SAMEN SAMENSPEL SYMBIOSE
AANLEG BINDING BRUG COHESIE CONTACT
FAMILIERECEPT
Je kent het wel: familie en vrienden komen langs om gezellig samen te eten. Leuk natuurlijk, maar wat ga je ze voorschotelen?
In deze rubriek delen we min of meer geheime familierecepten van lezers van Buur.
Al vier generaties onze Cantharellen-omelet
INGEZONDEN DOOR EVELINE BAART UIT DEN HAAG
Deze cantharellen-omelet is al vier generaties een geliefd herfstgerecht in onze familie. Wel heeft elke generatie er een eigen twist aan gegeven. Mijn grootmoeder en moeder zochten zelf de cantharellen in het bos. Mijn moeder voegde op enig moment een teen knoflook toe aan het basisrecept van mijn oma. Zelf maak ik er voor de pit een met chilivlokken gekruid strooi-mengsel bij. Mijn dochter heeft het spek er weer uitgehaald. Ook serveert zij de omelet niet op boterhammen, zoals ik doen, maar met een frisse salade erbij. Een recept dus waar je nog heel goed iets van jezelf aan toe kunt voegen. Cantharellen zijn heel gezond: rijk aan vitaminen (D en B), kalium en koper, en vol antioxidanten. Maar bovenal zijn ze ontzettend lekker!
Ingrediënten
(lunchgerecht voor 4 personen; hoofdgerecht voor 2 personen)
• 250 gram cantharellen
• 4 eieren
• beetje boter of olie
• 2 sjalotjes fijn gesnipperd
• 1 teen knoflook fijngesneden of geperst
• flinke hand gehakte peterselie, beetje tijm, wat chilivlokken
• ruime scheut kookroom
• optioneel: 25 gram gerookte spek-flintertjes
Voorbereiden
• borstel de cantharellen schoon (gebruik geen water) en snijd de onderkant van de steeltjes af
• scheur of snijd 200 gram in dunne stukjes, en 50 gram in echt heel kleine blokjes
• meng de 4 eieren met de ruime scheut room; klop goed door
Bereiden
• bak de spekflinters in een droge koekenpan krokant op middelhoog vuur en leg ze op keukenpapier
• dep de pan droog of vet hem in met een keukenpapier met een paar druppels olie
• bak de klein gesneden cantharel-stukjes (50 gram) op middelhoog vuur tot ze krokant zijn; kruid ze met tijm en chilivlokken; voeg het spek toe (geen spek? Dan wat zout)
• droog het strooi-mengsel op een bord met keukenpapier
• doe een beetje olie met boter in de koekenpan (niet te veel, want cantharellen nemen gemakkelijk vet op), fruit de sjalot en voeg na paar minuten de knoflook toe
• wanneer de sjalot mooi bruin en zacht is, voeg je de 200 gram cantharellen toe en bak je die op middelhoog vuur 5-7 min. tot ze goudbruin zijn; roer regelmatig om
• breng op smaak met peper zout, voeg de meeste peterselie toe en doe het in een bak die je afdekt met folie
• doe wat boter/olie in de pan en bak het ei-room-mengsel tot het midden net gestold is; til de randen steeds op met een spatel en laat het eimengsel eronder lopen (zo krijg je en heel luchtig omelet)
• verdeel de cantharellen over de omelet en bak nog 2-3 minuten
Heeft u ook een geheim recept waarmee u altijd eer inlegt? Mail dit dan naar magazine@devolharding.nl of stuur het per post naar: De Volharding, Bautersemstraat 3, 2518 PC Den Haag
Word ook bestuurder bij De Volharding!
Voel je binding met de stad en heb je een sociaal hart, dan is het leuk en dankbaar vrijwilligerswerk om te helpen De Volharding te besturen. Samen brengen we ons motto ‘Goed voor elkaar’ in praktijk, voor onze leden, en voor onze organisatie. Kijk op onze website: www.devolharding.nl/ledenraad-en-bestuur
