't Pallieterke van 7 augustus 2025

PRIDE-DEELNEMERS KIEZEN FOUTE VRIENDEN

Op zaterdag 9 augustus 2025 paradeert de Antwerp Pride opnieuw door de Antwerpse straten. Dit evenement werd ooit in het leven geroepen om de holebigemeenschap een stem te geven, maar die oorspronkelijke doelstelling staat op de Pride – die is gekaapt door extreemlinkse fantasten – al lang niet meer centraal.

Dat is de schuld van onder anderen Saskia De Coster en Angelo Tijssens, om maar twee namen te noemen. Deze twee acteurs misbruiken de jaarlijkse hoogmis van de holebigemeenschap, de Antwerp Pride Week, om aandacht te vragen voor wat zij “de ernstige mensenrechtenschendingen in Gaza” noemen. “Mensenrechten vormen geen keuzemenu. Het is iedereen of niemand. Dus geen Pride zonder speaking up for Palestine”, klinkt het in hun open brief. De briefschrijvers maken zich sterk dat ze willen opkomen voor de mensen die in de onmogelijkheid zijn om de optocht bij te wonen, de zogenaamde ‘onzichtbaren’. Maar de kans dat de inwoners van Gaza de Antwerp Pride Week überhaupt zouden wíllen bijwonen, zelfs als ze in de fysieke mogelijkheid zouden verkeren, lijkt ons eerder klein. In Gaza loopt men immers niet zo hoog op met holebi’s. Zowel Hamas als de

Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever vervolgen LGBTQ-personen. In het beste geval komen ze ervan af met 10 jaar gevangenisstraf. In het slechtste geval worden ze gemarteld, geëxecuteerd of van een gebouw gegooid. Nee, ik zie onze Palestijnse vrienden nog niet meteen meelopen in een Pride-optocht. ‘Queers for Palestine’ blijft daarom een contradictio in terminis. Het is voor alle duidelijkheid niet enkel in Palestina dat holebi’s op z’n zachtst gezegd op weinig begrip kunnen rekenen. In de meeste islamitische landen, zeker die waar de sharia geldt, blijft homoseksualiteit een groot taboe. De reden daarvoor vinden we in de Koran: die keurt seksueel contact tussen mannen af, onder meer in het verhaal van het volk van Lut. Ook in de Hadith, de overleveringen van de profeet Mohammed,

worden homoseksuele handelingen expliciet veroordeeld.

Ook in Vlaanderen

Uit een bevraging van het Jeugdonderzoeksplatform (Jop) bleek in april nog dat homofobie ook bij jongeren in het Nederlandstalig secundair onderwijs aan een opmars bezig is. Vooral jongeren met een buitenlandse achtergrond – van wie een van de ouders een niet-Belgische nationaliteit had bij de geboorte – vertonen een significant hogere mate van homofobie dan jongeren zonder een buitenlandse achtergrond.

Verder blijkt dat moslimjongeren met 5,38 significant hoger scoren dan ongelovigen en christenen op een schaal van 0 tot 10 op homofobie. Enkel joodse jongeren scoren met 5,43 nog hoger dan moslims.

Maar omdat hun aandeel in de steekproef erg klein was, kan de analyse volgens de onderzoekers vertekend zijn.

Maar wie zou verwachten dat de

extreemlinkse deelnemers aan de Pride islamitisch geïnspireerde homohaat aankaarten, is eraan voor de moeite. Zij richten hun pijlen liever op de delegatie van de N-VA, nochtans een bondgenoot van de holebigemeenschap. En dat eerste mag u letterlijk nemen. Op 17 mei, tijdens de Brussels Pride, werd de praalwagen van de N-VA nog aangevallen en vanop een terras bekogeld met flessen. De extreemlinkse Pride-deelnemers vergissen zich schromelijk van vijand. Het is niet in de wijken waar veel N-VA’ers wonen dat holebikoppels niet meer hand in hand over straat durven te wandelen. Misschien moeten ze volgend jaar maar eens met hun praalwagens door Molenbeek of Borgerhout rijden om dat zelf te ondervinden? Of eens vragen aan Hamas en de Palestijnen hoe zij met homoseksuelen omgaan?

ANTON SCHELFAUT

De ongemakkelijke waarheid over klimaatonzekerheid

Vorige week is in de VS een wetenschappelijk rapport over het klimaat voorgesteld. Het is opgesteld op vraag van het Departement voor Energie. De bevoegde minister, Chris Wright, had daarvoor vijf onafhankelijke wetenschappers samengebracht die in het verleden kritische opmerkingen hadden laten horen over het radicale klimaatalarmisme en het overheidsbeleid dat daarop is gebaseerd. Het werd een welgekomen bries van frisse lucht in de beklemmende dogmatiek rond klimaatverandering.

De wetenschappers konden gemakkelijk een consensus bereiken over een aantal vaststellingen die eigenlijk evident zouden moeten zijn, maar die je zelden zult horen in het discours van de ‘experten’ die in de media aan bod komen. Ze wijzen, ten eerste, op de vele onzekerheden in de verbanden tussen CO2, klimaatverandering en ‘extreem weer’. Het rapport stelt ook dat, in tegenstelling wat alarmisten en de media vertellen, er geen toename kan vastgesteld worden in het aantal of de intensiteit van stormen, droogtes en overstromingen. Een andere hoofdstuk is gewijd aan de opmerkelijke vergroening van de planeet ten gevolge van CO2 Politiek gesproken is het laatste deel van het verslag misschien het interessantst: de maatregelen van de overheid, met de bedoeling klimaatverandering tegen te gaan, hebben weinig effect en – vooral – richten meer schade aan dan ze voorkomen. Voorspelbaar genoeg kreeg het rapport weinig aandacht van de media. Binnen de klimaatkerk was de reactie uiteraard ook negatief. Critici zeggen dat dit een politiek rapport is, want opgesteld op vraag van een regering. Ze vergeten dat talloze andere klimaatstudies ook zijn uitgevoerd in opdracht en met geld van overheden, met een welbepaald resultaat voor ogen en bijna altijd in het kader van het aanzwengelen van een klimaatalarmistische politieke agenda. Er mag ook eens een andere stem klinken, al dan niet met steun van de overheid.

EDITORIAAL

Hoe de dynamiek achter klimaatalarmisme werkt

Bij de vijf auteurs zitten een aantal interessante figuren. Een van hen is Steven Koonin, die nog minister voor Wetenschapsbeleid was onder het presidentschap van Barack Obama. Niet bepaald een rechts figuur dus. Hetzelfde geldt voor klimaatwetenschapper Judith Curry die heel haar leven Democratisch heeft gestemd en nog geld heeft gestort voor de verkiezingscampagne van Obama. Curry werd ooit bekend als een van de opstellers van een studie die stelt dat zich een wereldwijde toename voordoet van catastrofale stormen (CNN: “Curry toont aan dat het aantal orkanen met 60 procent is gestegen!”). Ze werd daarna door media en het klimaatbestel onthaald als een rockster, vertelt ze. Curry werd de wereld rondgevlogen om betaalde toespraken te geven en conferenties bij te wonen. Ze mocht ook als klimaatwetenschapster bij het IPCC aan de slag. Toen later bleek dat de gebruikte data onjuist waren, trok ze de studie weer in uit academische integriteit. Vanaf dat moment werd ze door de media en het klimaatbestel als een paria behandeld en kreeg ze nauwelijks nog fondsen van de overheid. Het verhaal van deze integere wetenschapper vertelt veel over de dynamiek achter klimaatalarmistische wetenschap.

De studie zal de oplegde klimaatconsensus niet verbrijzelen, maar kan hopelijk wel een keerpunt betekenen en eindelijk wat realisme binnenbrengen in het debat.

JURGEN CEDER

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke

Lagesteenweg 5 bus 1, 1850 Grimbergen Tel. : 03-232 14 17

WAAROM HET NIVEAU VAN ONZE POLITICI IS GEDAALD

De aanstellerij en de deugpronkerij van politici als Sammy Mahdi en Conner Rousseau rond de Gaza-crisis verbergt een dieper probleem: de ontstellende intellectuele en inhoudelijke lichtheid van deze generatie politici. Vroeger was het zeker niet veel beter, maar een aantal factoren maken dat deze partijvoorzitters, geobsedeerd door aandacht en goede scores, in de media het enige oppervlakkige doel zijn geworden.

Lange nachtelijke debatten en stemrondes in de federale Kamer zijn geen recent verschijnsel. Toen Karel Dillen begin jaren 1980 het spreekgestoelte mocht bestijgen, was dat vaak in de vroege uurtjes. Als enige verkozene van het Vlaams Blok kwam hij dan ook als laatste aan het woord. Tijdens een van die nachtelijke debatten opende Dillen zijn speech met de woorden: “Zoals Guido Gezelle zei, de dichter: ‘Ik wou dat ik thuis en in mijn bedde waar.’” Het was toen normaal dat verkozenen des volks hun kennis over de geschiedenis of zelfs literatuur etaleerden. Met een kwinkslag als het kon.

Een recenter voorbeeld: tijdens de vermaledijde onderhandelingen in Hertoginnedal na de verkiezingsoverwinning van het cd&V-N-VA-kartel onder leiding van Yves Leterme was de politieke lucht bezwaard door communautaire spanningen. Tijdens de ellenlange palavers hadden N-VA-voorzitter Bart De Wever en Open Vld-onderhandelaar Karel De Gucht wel de tijd om te filosoferen over de impact van… de splitsing van het rijk van Karel de Grote in 843 op de huidige Belgische communautaire verhoudingen. We spreken van 2007: ook toen waren politici nog duidelijk beter geschoold of hadden ze een grotere parate kennis dan die van vandaag. En men maakte nog tijd voor een inhoudelijke discussie.

Ook voor Madhi en Rousseau tellen de kliks

Deze twee voorbeelden moeten niet aantonen dat politici vroeger veel slimmer waren. Dit blad heeft in de voorbije acht decennia meermaals gewezen op het overtal aan opportunisten en carrièristen in de Wetstraat, waarbij intelligentie geen voorwaarde moet zijn om op te klimmen. Maar een objectieve waarnemer kan er niet omheen dat het niveau van het gros van de huidige politici – niet van allemaal voor alle duidelijkheid – sterk gedaald is. Dat is te merken aan de houding van de jonge partijvoorzitters als Sammy Mahdi (d&v) en Conner Rousseau (Vooruit).

IN 2007 MAAKTE MEN

NOG TIJD VOOR

EEN INHOUDELIJKE DISCUSSIE

kreeg de meerwaardebelasting een communautair etiket. Vooral de Vlamingen zullen ze betalen. Wat trouwens juist is, maar voor een niet-Vlaams-nationalistisch publiek zal je Mahdi dat nooit horen zeggen. Wat Conner Rousseau betreft, valt de ongelooflijke lichtheid op door de tussentaal die hij gebruikt. Een taal die bovendien doorspekt is met woorden op kleuterklasniveau. De Vooruit-voorzitter denkt dat hij daarmee misschien zijn traditionele achterban met veel laaggeschoolden in zijn thuisstad Sint-Niklaas kan overtuigen, maar dat is de eigen kiezers onderschatten. Mensen willen niet als een klein kind worden behandeld. De tussentaal als norm wijst eerder op de domheid van bepaalde politici.

Enkel via de particratie is succes mogelijk Een vaak vergeten reden van het succes van oppervlakkige politici is het systeem van de particratie. Wie daarin zijn weg vindt, kan gemakkelijker carrière maken. Een goed communicator zijn is een bonus, eerder dan een dossiervreter. Dat dateert natuurlijk niet van vandaag, maar het is een versterkende factor. Dat heeft te maken met het systeem van partijfinanciering waarbij de politieke organisaties echte kaskoeien zijn geworden en in bepaalde gevallen over zoveel geld beschikken dat het investeringsfondsen en vastgoedbeheerders zijn.

DE ENE PROBEERT DE ANDERE TE OVERDONDEREN MET PASSAGES IN DE MEDIA, EN DOET DAT OP EEN MANIER DIE NIET OVERTUIGT

Het kapitaal waarop men zit, verhindert een gezond systeem van creatieve destructie van partijen. Zonder het huidige royale systeem van partijfinanciering zou Open Vld al lang zijn uiteengevallen, en kunnen individuele talentvolle politici of groepen van politici met alternatieven komen. Plus hun inhoudelijke sterkte electoraal verzilveren. Dat is nu veel moeilijker, nog los van de kiesdrempel van 5 procent die nieuwe politieke bewegingen tegen een muur doet botsen. De ziekte om constant te communiceren

Abonnementen/administratie: secretariaat@pal.be

Lezersbrieven: lezersbrieven@pal.be

Abonnementen binnenland Abonnement buitenland: 3 maanden: 58,5 euro Tarieven afhankelijk van de 6 maanden: 117 euro bestemming. Alle inlichtingen 1 jaar: 234 euro op de kantoren. Steunabo 1 jaar: 350 euro

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgend rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168 BIC KREDBEBB

Elke week op donderdag in uw krantenwinkel

Oud-hoofdredacteurs: Bruno De Winter (1945-1955, stichter), Jan Nuyts (1955-2000), Leo Custers (2000-2010), Karl Van Camp (2010-2020) Kernredactie: Wart Van Schel (hoofdredacteur), Jurgen Ceder, Wannes Neukermans, Anton Schelfaut, Karl Van Camp Verantwoordelijke uitgever: Wart Van Schel Foto's: Belga, Photonews, Shutterstock www.pal.be

Het is hier niet de bedoeling om de politiek-electorale finaliteit van hun recente uitspraken over het drama in de Gazastrook te analyseren. Iedereen weet dat opportunisme, aanstellerij en deugpronkerij een rol spelen. Hun dreigementen om de regering te doen vallen, hebben veel te maken met hun profileringsgedrag. En de zoektocht naar aandacht, lees ‘clicks’, op de nieuwssites die zo hun zichtbaarheid bij de bevolking vergroten. Om via zo’n weg politiek te scoren, is intelligentie eerder een hinderpaal dan een troef. En het moet gezegd: intellectueel zijn Mahdi of Rousseau niet van het hoogste niveau.

Tussentaal als norm

De lichtheid van het betoog van deze politici is ontstellend. Dat de twee voornoemde partijvoorzitters elkaar niet kunnen luchten, maakt het nog erger. De ene probeert de andere te overdonderen met passages in de media, en doet dat op een manier die niet overtuigt. Sammy Mahdi is de opportunist bij uitstek. Het is een omschrijving die je zowel bij cd&v’ers hoort als bij mensen die persoonlijke gesprekken voeren met de christendemocratische partijvoorzitter. Hij praat zijn gesprekspartners naar de mond. Een goed voorbeeld daarvan is trouwens het interview dat Mahdi een paar weken geleden in ‘t Pallieterke gaf: plots

Een andere tendens die wijst op het zwakke niveau van politici, is de behoefte om constant te communiceren. Dat is een ziekte die door de paarse en de paars-groene regeringen is ingevoerd aan het begin van de eeuw. Blijkbaar moet je als politicus vooral goed zijn in communiceren om non-beleid of slecht beleid uit te leggen, gemaakt verontwaardigd te doen, maar zeker niet goed te besturen.

Dat gebeurt vaak in een een-tweetje met de media, die zelf onder druk staan om op hun websites met infantiele en belachelijke quotes te scoren en daarmee hun ‘targets’ qua ‘clicks’ te halen. Het verklaart waarom Conner Rousseau niet veel moeite moet doen om in prime time om 19 uur in het VTM- of VRT-journaal te komen. Het is een vorm van collusie tussen pers en politiek. Vroeger was het vooral omdat pakweg de VRT veel sympathie had voor – het is geweten – rode politici. Anno 2025 trekken showfiguren als Rousseau en Mahdi meer kijkers dankzij hun simplismen, en daar varen de zenders en kranten ook goed bij. Het niveau van het politieke theater is daarentegen het grootste slachtoffer.

EEN GENIALE ZET

EU-rechters willen meebeslissen over veilige landen om asielzoekers naar terug te sturen

Op 1 augustus maakte het Hof van Justitie van de EU in Luxemburg bekend dat elke beslissing van een overheid dat een ‘derde’ land veilig zou zijn, aangevochten moet kunnen worden in elke rechtbank. Uiteraard met hun eigen rechtbank als hoogste in de hiërarchie. Dat heeft gevolgen voor de uitwijzing van afgewezen asielzoekers. Volgens de Italiaanse premier Giorgia Meloni nestelen de EU-rechters zich in de stoel van de regeringen en de parlementairen.

Zelden heeft een reclamecampagne zoveel stof doen opwaaien als die van American Eagle, met actrice Sydney Sweeney in de hoofdrol en de gewaagde slogan ‘Sydney Sweeney has great jeans’. Een woordspeling, een knipoog en de hele wereld staat in brand. Geniaal? Zeker. Laten we deze marketingstunt analyseren, die inspeelt op de teloorgang van het wokisme en de beurskoers van American Eagle in één week tijd met bijna 20 procent deed stijgen, terwijl de gemoederen hoog oplaaiden.

1. Een meesterzet in marketing

Sommigen beschouwen deze campagne als een gratuite provocatie, maar dat is een misvatting. Het is een strategisch meesterwerk. In slechts enkele dagen wist American Eagle de aandacht van de hele wereld te trekken: van sociale media tot de voorpagina’s, van TikTok tot Wall Street. Het rendement op de investering is indrukwekkend: de aandelen van het merk, die sinds januari met 40 procent waren gedaald, stegen in twee dagen met 10 procent, en vervolgens met 18 procent bij de opening van de beurs (voor ze weer enigszins terugvielen). Elk filmpje uit de campagne wordt bijna of meer dan een miljoen keer bekeken op TikTok. De onlinediscussies, zowel lovend als verontwaardigd, creëren een virale ‘buzz’ waar andere merken slechts van kunnen dromen. Marketinganalist Casey Lewis merkt op dat deze campagne – de duurste ooit voor American Eagle – een ongeëvenaard succes is voor wat betreft direct rendement. Iedereen heeft het over Sydney Sweeney en haar ‘jeans’. Kende u American Eagle vorige week? Ik ook niet.

2. Een onberispelijke provocatie

De slogan ‘Sydney Sweeney has great jeans’ speelt op spitsvondige wijze met de homofonie tussen ‘jeans’ en ‘genes’. In een spot zegt de blonde actrice met blauwe ogen: “Genen worden doorgegeven van ouders op kinderen en bepalen vaak kenmerken zoals haarkleur, persoonlijkheid en zelfs oogkleur. Mijn genen zijn blauw.” Provocerend? Ongetwijfeld. Racistisch of eugenetisch, zoals sommige internetgebruikers beweren? Dat is absurd. Sydney Sweeney viert haar eigen uiterlijk, haar identiteit, met een zelfverzekerde lichtheid. Hoe kun je een jonge vrouw verwijten dat ze zichzelf waardeert zoals ze is? De campagne speelt op slimme en speelse wijze in op een universele biologische realiteit: genen bepalen ons uiterlijk. Wat is daar verkeerd aan? De beschuldiging van eugenetica of ‘blanke suprematie’ (sic), geuit door een kleine groep commentatoren, berust op een oneerlijke lezing, waarbij een onschuldige woordspeling wordt beladen met betekenissen die er eenvoudigweg niet zijn. American Eagle en Sweeney blijven onberispelijk: zij vieren een identiteit, geen ideologie. Je moet wel even verward zijn als een columniste van De Standaard om in deze campagne ‘nazisme’ (sic) te ontwaren.

3. Meesurfen op het einde van het wokisme

De ware kracht van deze campagne schuilt echter in haar vermogen om de tijdsgeest aan te voelen. Het wokisme – de ideologie die het publieke debat in het Westen heeft aangetast door een gedachtepolitie op te leggen en

zelfhaat als deugd te verkopen – is op sterven na dood. Het publiek dat moe is van jarenlange moralistische preken, verlangt naar herwonnen vrijheid: de vrijheid om te vieren wie je bent, zonder schaamte of schuldgevoel. Als alle identiteiten, afkomst en tinten huid, haar en ogen trots gevierd mogen worden – en dat is iets moois! –, waarom zou een blanke, blonde vrouw met blauwe ogen daar dan van uitgesloten worden? Sydney Sweeney belichaamt dit verlangen naar authentieke, ongecompliceerde eigenheid.

Ongecompliceerde rechtse stemmen, zoals die van senator Ted Cruz, prijzen de campagne als een ode aan traditionele schoonheid, een middelvinger naar de politieke correctheid. Tegelijkertijd schreeuwen zogenaamde progressieven – of beter gezegd: regressieven – moord en brand over ‘racistische connotaties’ en ‘uitsluitende schoonheidsnormen’. Maar hun verontwaardiging klinkt hol. Een campagne beschuldigen van suprematisme omwille van een woordspeling op blauwe ogen, getuigt van een pathologische fixatie: overal kwaad zien, vooral waar het niet is. Deze zelfhaat, dit systematische wantrouwen tegenover de viering van klassieke schoonheid, is niets minder dan omgekeerd racisme en een perverse vorm van uitsluiting onder het mom van morele superioriteit.

Het publiek heeft al geoordeeld. De cijfers spreken voor zich: de verkoop stijgt, de sociale media gloeien. American Eagle heeft begrepen dat het tijdperk van het wokisme zijn einde nadert. Mensen verlangen naar merken die durven, die vieren zonder zich te excuseren, die spelen zonder zich te onderwerpen. Door Sydney Sweeney in het voetlicht te zetten, verkoopt American Eagle niet alleen jeans: het promoot vrijheid – de vrijheid om jezelf te zijn, zonder schaamte, zonder filter, zonder dogma’s. En dat is een boodschap die weerklank vindt.

De campagne van American Eagle met Sydney Sweeney is een briljant marketingidee, een toonbeeld van intelligente provocatie en een spiegel voor westerse samenlevingen die klaar zijn met de dogma’s van woke-fanatisme en zelfhaat. Met het spel tussen jeans en genen creëerde het merk wereldwijde buzz en behield het tegelijk een onberispelijke reputatie. Bovenal wist het perfect in te spelen op de tijdgeest, waarin opgelegde schuldgevoelens worden afgewezen en alle identiteiten gevierd, ook die van een jonge blonde vrouw met blauwe ogen. Wokisme is dood, lang leve jeans. Tot slot een persoonlijke noot. De natuur en mijn Nederlandse partner hebben mij een prachtige dochter geschonken, die nu één jaar oud is en ogen heeft zo blauw als de oceaan. Ik hoop dat zij mag opgroeien in een wereld waarin ze zichzelf mag liefhebben zoals zij is, haar schoonheid mag vieren en haar afkomst met trots mag omarmen. DRIEU GODEFRIDI

Het gaat hier namelijk om de zogenaamde ‘derdelanders’. Normaal gezien gaat het om personen die niet de nationaliteit bezitten van een van de EU-lidstaten, maar in de praktijk gaat het ook vaak over personen die in een ander (veilig) land al een verblijfsvergunning hadden, om vervolgens door te reizen naar de Europese Unie. Uiteraard doen allerlei drukkingsgroepen moeite om de verschillen in al deze statuten van derdelanders onder de mat te vegen, de voorstanders van open grenzen evenzeer als de felste tegenstanders van migratie. Wat de EU-rechters deden, is iets geheel anders. Ze koppelden het recht op internationale bescherming aan een zeer vergaand recht op juridisch procederen om die bescherming af te dwingen. Elke beslissing van een overheid om een derde land als een veilig land van origine aan te duiden, moet volgens die rechters immers voor een rechtbank aangevochten kunnen worden.

Dat zet natuurlijk het hele Europese vluchtelingenbeleid op zijn kop. Het principe is dat wie in een veilig land een verblijfsvergunning bezat, terug kan naar dat land als hem of haar een verblijfsvergunning geweigerd wordt in de EU. In theorie kon dus iedere afgewezen asielzoeker uitgewezen worden naar elk veilig land waar hij of zij verbleef op de weg naar de EU. En meestal passeren de ‘vluchtelingen’ met of zonder mensensmokkelaars meerdere veilige landen. Maar zo werkt het in de praktijk niet. Het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen en de Staatslozen ontkent vaak het bestaan van die veilige landen. Volgens het CGVS zijn er tussen Eritrea en België geen veilige landen van herkomst. Elk EU-land heeft zijn eigen lijst met veilige landen van herkomst. Burgers van deze landen worden verondersteld geen internationale bescherming nodig te hebben en hun asielaanvragen kunnen versneld worden behandeld. De huidige Belgische lijst die verscheen in het Belgische Staatsblad, omvat Albanië, Bosnië-Herzegovi -

na, Noord-Macedonië, Kosovo, Montenegro, Servië, India en Moldavië.

Dit stoort het Hof van Justitie van de EU. Het hof sprak zich recent uit over een Italiaanse zaak. Daarin betwistten asielzoekers uit Bangladesh hun afwijzing in de versnelde procedure. Het Hof zei daarop dat de status van ‘veilig land’ een wetgevende daad is van de regering, maar enkel “als die wetgevende daad onderwerp kan zijn van een juridisch onderzoek in overeenstemming met de criteria van het EU-recht”. Dat wil zeggen dat de bronnen en de argumenten om een land veilig te noemen, door een rechtbank beoordeeld kunnen worden en dat dit een recht is dat voor iedereen toegankelijk moet zijn. Of een land veilig is, moet vervolgens niet enkel getoetst worden aan die Europese richtlijn betreffende de versnelde procedure, maar aan al het Europees recht, het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en desgevallend ook het nationaal recht. Niet enkel in Italië, maar in elke lidstaat van de EU. Een van de klassiekers is dan de motivatieplicht. Als een land, met andere woorden, veilig is volgens een lidstaat, dan moet elk criterium om dat te beslissen, gemotiveerd worden voor een rechtbank. Uiteindelijk beslist de rechter dan of hij de motivatie geldig vindt. Als toemaatje redeneerde het Hof dat een EU-lidstaat een land niet op de lijst van veilige landen mag zetten als dat land “geen adequate bescherming biedt voor zijn gehele bevolking”. Een zeer cryptische bewoording. De conclusie is dat internationale vluchtelingenorganisaties via Italiaanse rechters het strenger asielbeleid laten beoordelen door EU-rechters in Luxemburg, enkel en alleen om dit asielbeleid onderuit te halen, in Italië en in andere EU-landen. De vraag is of Meloni gelijk heeft wanneer ze zegt dat de EU-rechters hier proberen de rol van de democratisch verkozen parlementsleden en de regering over te nemen.

©

VIER BEDENKINGEN BIJ

DE EUROPEES-AMERIKAANSE

HANDELSDEAL

Het handelsakkoord tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie zorgde eerst voor opluchting omdat er geen echte escalatie aan wederzijdse tarieven gaat volgen en een echte handelsoorlog is vermeden. Wat later kwam er kritiek van politici en economen. Wat is er precies aan de hand? Een viertal verduidelijkingen zijn op hun plaats.

1. Niets is definitief

Het basisakkoord tussen de Amerikaanse president Donald Trump en Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen komt neer op een 15 procentheffing op een groot aantal Europese goederen die naar de VS worden uitgevoerd. Omgekeerd kunnen tal van Europese producten zonder tarieven de EU-markten overspoelen.

Eerst overheerste opluchting omdat een handelsoorlog vermeden werd aangezien er geen sprake meer is van Amerikaanse tarieven van 30 procent en meer. Een verschil met de recente aankondiging van Trump dat hij 39 procent invoertaksen heft op Zwitserse en 35 procent op Canadese producten.

Na enige tijd volgde de kritiek van (vooral Franse) politici en economen dat Von der Leyen zich had laten rollen en dat de deal een Europese vernedering is. Afgezien van het feit dat de EU-landen zelf verantwoordelijk zijn voor die zwakke onderhandelingspositie (zie punt 4 hieronder), kan het geen kwaad de kalmte te bewaren.

Want een aantal zaken moeten nog worden uitgeklaard. Hoe zit het met de farmaceutische producten? Komt er een heffing op of niet? Daarover moet nog worden onderhandeld. Verder zou er een tarief komen van 15 procent op wijn en sterke dranken, maar ook dat is nog niet definitief. Kortom, nog veel losse eindjes. Eigenlijk is niets definitief, want zowel het Europees Parlement als de lidstaten moeten zich nog buigen over het handelsakkoord. Een forse bijsturing is onvermijdelijk.

2. De Amerikaanse consumenten betalen de factuur

Donald Trump glorieert, maar in de VS is men stilaan aan het beseffen dat het de Amerikanen zelf zijn die de factuur van de handelstarieven betalen. De invoerders en de afnemers van de Europese producten zullen die aan een hogere prijs doorverkopen. Dat zal trouwens de inflatie aanjagen, iets dat de Amerikanen haten. Trump rekent erop dat de Amerikanen gewoon eigen producten gaan kopen in plaats van Europese. Dat moet het VS-handelstekort doen dalen. Een wel zeer optimistische stelling. Economen gaan ervan uit dat veel van de producten die de Europeanen naar de VS uitvoeren amper

prijselastisch zijn. In mensentaal: een hogere prijs doet iemand niet afzien van een aankoop. Kort gesteld zullen Duitse auto’s (goed voor 37 miljard euro aan export naar de VS op jaarbasis) hun weg naar de Amerikaanse markt blijven vinden. Als Trump daarentegen denkt dat de Europeanen massaal Amerikaanse SUV-trucks en aanverwanten zullen kopen, dan dwaalt hij.

3. De VS-eisen rond energie- en defensie-aankopen zijn niet realistisch

Een opvallend onderdeel van de deal lijkt wel op een akkoord tussen kolonisator en gekoloniseerde. De Europese Unie zal voor miljarden dollars aan militair materieel kopen in de VS, al is nog niet duidelijk voor hoeveel. Dat is vooral een theoretisch akkoord.

ECONOMEN GAAN

ERVAN UIT DAT VEEL

VAN DE PRODUCTEN DIE DE EUROPEANEN NAAR DE VS UITVOEREN

AMPER PRIJSELASTISCH ZIJN

Het is niet de Europese Commissie die de militaire aankopen bepaalt, wel de lidstaten. Deal of niet, als men

beslist om bijvoorbeeld Franse Rafale-gevechtsvliegtuigen aan te kopen in plaats van Amerikaanse F-35’s, dan kan de handelsdeal daar weinig aan veranderen.

Verder zou de EU voor 750 miljard dollar aan energie aankopen in de VS en dat gedurende 3 jaar. Ook weinig realistisch. De VS zelf zouden niet in staat zijn om die olie en gas voor zo’n bedrag aan de EU te leveren.

Laat staan dat er hier een infrastructuur voorhanden is om die energie hier ‘aan land te laten gaan’ en over de EU te verdelen. Dat zou bovendien ook in strijd zijn met de Europese plannen om het eerste CO₂-neutrale continent ter wereld te worden.

4. De Europese Unie moet in eigen boezem kijken

Europese leiders zijn gebiologeerd door wat de VS doen en wat er over de plas gebeurt. Fout. De grootste uitdaging voor de EU is niet Donald Trump en zijn onvoorspelbaar beleid. Wel ‘ons’ beleid.

De EU is al meer dan 10 jaar een zone met een te lage groei, wat ons in een zwakke positie plaatst om te onderhandelen. Deze stagnatie is het gevolg van een gebrek aan innovatie. Wat op zijn beurt verklaard kan worden door het teveel aan reglementering.

De rapporteringsverplichtingen van bedrijven over de manier waarop hun productieketen tot stand komt, zijn niet bij te houden. De recente bijsturingen in die rapporteringsverplichtingen (KMO’s ontsnappen eraan) helpen ook niet veel, de regulitis is overdreven.

Plus: er is de hele reeks aan klimaatverplichtingen met als uitschieter de Green Deal. Die groene obsessie is een gevaar voor de welvaart.

ANGÉLIQUE

VANDERSTRAETEN

DEZE WEEK IN DE GESCHIEDENIS

VAN ’T PALLIETERKE

Naar aanleiding van de tachtigste verjaardag van ’t Pallieterke op 17 mei 2025, wil de redactie het rijke verleden van dit weekblad in de kijker zetten. In deze rubriek blikken we terug op wat ’t Pallieterke in het verleden bracht.

9 augustus 1952: Weg met de 24 maanden Indertijd organiseerden vakbonden een algemene staking tegen de verlenging van de militaire dienstplicht van 18 naar 24 maanden. “Voor diegenen die beweren dat ik wel zeer dom ben als ik het ‘sociaal belang’ van de 24-maanden dienstplicht niet inzie, wil ik dit zeggen: ik snap zo goed als wie ook dat het wél belang heeft of een jonge man 18 maanden of 24 maanden uit zijn familie wordt weggehaald en dus zes maand méér of minder niet kan gaan werken en geen pree naar huis brengt.”

10 augustus 1990: Jihad van Saddam De Iraakse president Saddam Hoessein deed op deze dag een oproep tot een heilige oorlog tegen

weken zorgeloos op vakantie kan gaan. De afslankingssoep die minister Coens nu opdient is van de gortigste soort. Maar wat volgt er nog op het menu?”

13 augustus 1965: Naar Diksmuide “Geloof me of geloof me niet, maar ik wou deze week mijn slecht karakter op zak steken en alleen mijn hart laten spreken. Om u uit te nodigen zondag samen met mij naar Diksmuide te gaan. Allemaal.” Na de dynamitering was dit het moment dat de IJzertoren volledig hersteld was. En zelfs dat leidde tot spanningen in de regering.

het Westen. “Saddam Hoeddein vergast de Koerden, hij valt een buurland binnen, gijzelt honderden buitenlanders en dreigt Israël met chemische wapens aan te vallen. En dadelijk omhelst Yasser Arafat hem als een broeder. Arafats droom gaat misschien toch in vervulling: de uitroeiing van alle Joden. Met zenuwgas.”

11 augustus 2006: Tia en Kim voor Bert Op vijf minuten tijd beleeft België de succesvolste atletiekminuten ooit: Kim Gevaert en Tia Hellebaut winnen binnen de vijf minuten respectievelijk de 200 meter sprint en het hoogspringen tijdens het EK atletiek. “Vlaams minister van Sport en andere vermakelijkheden, Bert Anciaux dus, was zo blij als een kermisvogel met de gouden dubbelslag van Kim Gevaert en de al even sensationele prestatie van Tia Hellebaut. En omdat het toch niet uit zijn eigen zak komt, gaat hij een geste doen. ‘Want,’ zegt hij, ‘atleten moeten ook een stuk vergoed worden op basis van hun prestaties.’ Dat heeft hij helemaal alleen gevonden.”

12 augustus 1986:

Onderwijs: één grote soep “Geen direkteur van een secundaire school die rond deze tijd zoals andere jaren voor een paar

14 augustus 1958: De ‘goede’ mop

“De bureeloverste vertelt een mop aan zijn ondergeschikten. Allen beginnen te lachen, op uitzondering van de boekhouder die met onbewogen gezicht zijn arbeid verder doet. – Ewel, Janssens, vraagt de chef, hebt ge mijn mop niet begrepen of zijn ge niet vatbaar voor humor? – Toch wel, chef, antwoordt de boekhouder. Ik tel nog even de laatste kolom op en dan lach ik direkt mee!” Pirrewitteke uit Brussel werd bekroond met 50 frank voor deze mop.

15 augustus 1973: Geldboeten

“Naar ’t schijnt wil minister Vanderpoorten de geldboeten voor verkeersovertredingen fiks verhogen. Natuurlijk moet in de eerste plaats de altijd bodemloze Belze schatkist er wel bij varen. Het zou beestig zijn de boete nog te verzwaren van de sukkelaar die, omdat hij zijn auto nergens kwijt geraakte, zijn vierwieler enkele minuutjes achterliet op een plek waar dat volgens verkeersteken zus of zo eigenlijk verboden is. Daarentegen mag, wat ons betreft, de meest gepeperde rekening worden voorgelegd aan de gemotorizeerde cowboys die een dodelijk gevaar opleveren voor talloze weggebruikers.”

Conner Rousseaus mediamanoeuvre over Gaza

SYMBOOLPOLITIEK ALS VRIJGELEIDE VOOR HAMAS

Het dreigement van Conner Rousseau om in het parlement een wisselmeerderheid over Gaza te steunen, dreigt de regering-De Wever I te laten ontsporen. Voor econoom Geert Noels is het slechts een excuus: “De Belgische problemen zijn te groot om ze onder ogen te zien, laat staan elke dag aan te pakken.” Maar er is meer aan de hand. Rousseau is een geslepen strateeg. Vlak voor de begrotingsbesprekingen wil hij de druk opvoeren. Tegelijk voelt hij de hete adem van zijn achterban én de media in zijn nek.

Op het moment dat Bart De Wever onbereikbaar op safari is in Zuid-Afrika, ontketent Rousseau een politieke storm over Gaza. Plots gaat het niet snel genoeg: sancties zijn niet voldoende, er moet humanitaire hulp komen én de erkenning van de Palestijnse staat moet dringend op tafel. Zo lijkt hij het initiatief volledig naar zich toe te trekken. Coalitiepartners cd&v en Les Engagés willen zélf strenger optreden tegen Israël en Palestina sneller erkennen. Zelfs binnen de N-VA groeit ongenoegen, maar Rousseau weet het debat te kapen.

Symbolisch

Voor Vooruit is dit een symbolische triomf. Rousseau weet dat de media en zijn achterban dit als een morele overwinning zullen bejubelen. Bovendien verschuift de aandacht weg van het echte pijnpunt: de zwaarste besparingsronde in jaren, die na de zomer op tafel ligt. Econoom Noels noemt het Zomerakkoord een muis: “Er is nood aan structurele hervormingen. De begrotingsgesprekken worden een wake-upcall.”

Volgens Noels zitten we nu onder het niveau van de landen aan de Middellandse Zee. Hij pleit openlijk voor een pensioenleeftijd van 70 jaar. Rousseau weet ook dat de meerwaardebelasting slechts symboliek is. Er zal in het vlees moeten worden gesneden. Het najaar belooft met sociale onrust

turbulent te worden.

De Vooruit-voorzitter komt uit een socialistisch nest. Zijn vader was apparatsjik en directeur van een socialistisch vakantiecentrum. Zijn moeder, voormalig burgemeester van Sint-Niklaas, zetelde jarenlang in de Senaat, net als zijn grootmoeder, die tot de eerste vrouwelijke senatoren van het land behoorde. Rousseau verwijst graag naar het Deense model – streng op migratie en veiligheid –, maar sociaaleconomisch blijft hij klassiek links.

PLOTS GAAT HET

NIET SNEL GENOEG

Hij kent de gevoeligheden rond Gaza en wil de aandacht afleiden. Opvallend is dat zijn radicale uitspraken veel verder gaan dan wat zijn partijprogramma bepaalt. Vooruit wil de Palestijnse staat erkennen, maar koppelt dat aan een staakt-het-vuren, vrijlating van gijzelaars en mensenrechten. Rousseau pleit nu voor een onvoorwaardelijke erkenning, zelfs met terreurorganisatie Hamas aan het roer. Islamogauchistische krachten winnen terrein in de perceptiestrijd. Israël is de

duivel, Hamas het slachtoffer. Alles wordt gekaderd als reactie op ‘kolonialisme’. De morele superioriteit is verstikkend. Wie afwijkt, wordt geëxcommuniceerd. In dit ‘verstikkend klimaat’ heroriënteert Rousseau zijn kompas.

Bekeringsijver

De terreur van Hamas wordt gezien als een reactie op het kolonialisme van Israël. Deze vorm van misplaatste morele superioriteit leidt tot emotionele chantage en ongeziene bekeringsijver.

VOOR VOORUIT IS DIT EEN SYMBOLISCHE TRIOMF

Wie er ook maar aan denkt om een genuanceerd standpunt in te nemen, wordt onmiddellijk gecanceld. Dat ondervindt Maarten Boudry aan den lijve. Vier UGent-professoren schreven een brief naar de rector om via de raad van bestuur op te treden tegen zijn “zionistisch getinte meningen”. Tijdens een dubbelinterview met Knack verliet Jean-Marie Dedecker met slaande deuren het interview omdat het voor hem te emo-

tioneel werd. Tijdens het VTM-nieuws omschreef de gewezen judocoach “het uithongeren van de Palestijnen” als ‘nazistisch’. Orthodoxie

Israël moet zeker worden teruggefloten, maar intussen krijgt Hamas vrije baan in de westerse media. Cijfers over slachtoffers komen doorgaans van deze terreurbeweging of van organisaties die er dichtbij staan. Ngo’s als Oxfam Novib, Amnesty Nederland en Pax overspoelen het publiek met boodschappen over genocide, vaak gebaseerd op informatie van sterk anti-Israëlische VN-rapporteurs. De voedselsituatie in Gaza is al jaren dramatisch. De miljarden die Gaza binnenstroomden, werden in een oorlogsmachine geïnvesteerd, ter voorbereiding van deze oorlog. Als er al genocide op til is, dan komt die zeker niet van Israël. Hamas heeft slechts één doel: de vernietiging van de Joodse staat. Toch blijft dat onderbelicht. Media zwijgen opvallend over Hamas. Wie vragen stelt bij de heersende orthodoxie, wordt als medeplichtig beschouwd. Rousseaus theatrale mediastunt dreigt alles erger te maken. Zijn pleidooi voor een onvoorwaardelijke erkenning van Palestina is een vrijgeleide voor Hamas. Tot de laatste Jood is verdreven.

JULIEN BORREMANS

Amerikaanse clouddiensten niet weg te denken uit Europa

In de nasleep van de laatste ronde Amerikaanse importheffingen dook de discussie opnieuw op in Europese kringen: wordt het geen tijd om aan Europese zijde importheffingen op Amerikaanse clouddiensten te heffen? De geschiedenis leert echter dat dit gemakkelijker gezegd dan gedaan is.

Het is een klein detail waar de Amerikaanse president Donald Trump zeker niet wakker van ligt, want wat goederen betreft, klopt het dat de Europese Unie een handelsoverschot heeft tegenover de Verenigde Staten, maar dat wordt meer dan ruim gecompenseerd door het Amerikaanse handelsoverschot voor de diensten. Europese critici van de Amerikaanse president vergeten dan weer al te gemakkelijk dat dat Amerikaanse handelsoverschot al heel lang een doorn in het oog is van Europese politici. Meer zelfs, enkele individuele landen, waaronder Frankrijk, hebben al geprobeerd om met gerichte maatregelen Amerikaanse diensten extra te belasten. Ook op Europees niveau werden al enkele pogingen ondernomen om een soort van ‘GAFA-taks’ op te tuigen, waarbij GAFA staat voor Google, Amazon, Facebook en Apple.

Microsoft

Opvallende afwezige in die GAFA-afkorting: Microsoft, ook al wordt de afkorting soms uitgebreid tot GAFAM. Nochtans is Microsoft misschien wel het belangrijkste Amerikaanse technologiebedrijf dat het diepst ingeworteld is in de Europese overheden, industrie en de bevolking. We hebben het dan niet alleen over het besturingssysteem Windows of de Office-producten Outlook, Word en Excel, maar ook de clouddienst Azure en vooral Entra ID, dat de wachtwoorden van gebruikers bijhoudt en welke rechten zij hebben. Hoe belangrijk dat laatste is, werd in mei van dit jaar aangetoond toen de hoofdaanklager bij het Internationaal Strafhof, Karim Ahmad Khan, zijn toegang tot alle Microsoft-diensten verloor. De precieze omstandigheden daarover zijn nog steeds niet duidelijk, maar dat Microsoft herhaaldelijk onderstreept dat het zijn dienstverlening aan het Internationaal Strafhof nooit heeft onderbroken, zegt toch wel iets. Feit is dat Khan in februari door Trump op de Amerikaanse lijst ‘Specially Designated Nationals and Blocked Persons List’ werd gezet, waardoor een Amerikaans bedrijf als Microsoft in principe geen diensten meer aan hem mag leveren.

Voor zowat alle diensten van Google, Amazon, Facebook (eigenlijk Meta) en Apple kan men zich nog een alternatief voorstellen dat niet uit de VS komt. Is er geen Europees alternatief voorhanden, dan is er met bijvoorbeeld Samsung toch een Zuid-Koreaans. Maar wat de diensten betreft, zijn de alternatieven eerder schaars en lopen de Europese concurrenten vaak technologisch achter op de Amerikanen. Wat de Office-producten betreft en misschien nog vooral Entra ID, heeft Microsoft zo goed als een globaal monopolie waar amper aan te tornen valt, ook al zijn er wel degelijk Europese bedrijven die een alternatief aanbieden. Er is geen gebrek aan oproepen om een Europese cloudindustrie uit te bouwen die de concurrentie met de Amerikaanse aankan. Jammer genoeg blijft het in het beste geval alleen maar bij woorden, zoals wel vaker het geval is bij Europese politici. Maar in het ergste geval verspilt de Europese Unie alweer handenvol belastinggeld aan een groots aangekondigd AI- of ander initiatief dat al hopeloos verouderd is nog voor de persconferentie afgelopen is. Technologische innovatie kan je niet forceren met een vijfjarenplan dat veel geld pompt in het best lobbyende Frans-Duits-Italiaans-Spaans consortium van dinosauriërs met veel ex-politici in de raden van bestuur.

Versnipperde interne markt

Overigens is de schaal een belangrijke factor voor het succes van technologiebedrijven, en daar blijven Europese bedrijven het nadeel ondervinden van de versnipperde interne markt. Een Californisch bedrijf kan in de VS uitgroeien tot een Amerikaanse wereldspeler, maar een Frans (of Duits) bedrijf blijft toch altijd wel een Frans (of Duits) bedrijf. We hebben het dan niet alleen over de mentaliteit van het bedrijf wanneer het zich dan toch in het buitenland waagt, maar ook de mentaliteit waarmee het bedrijf in dat buitenland dan behandeld wordt. Zelfs binnen België kan je wereldberoemd in Vlaanderen zijn en totaal onbekend in Wallonië. Zelfs met een enorm Amerikaans handelsoverschot zien we het nog niet meteen gebeuren dat de Europese Unie importheffingen invoert op Amerikaanse (cloud-)diensten. Voor zo-

ver er al Europese alternatieven voorhanden zijn, is het voor de meeste Europese bedrijven volkomen uitgesloten om op korte termijn over te schakelen op iets anders dan Microsoft voor hun basissoftware. Zulke heffingen zouden hun doel volkomen voorbijschieten en eigenlijk alleen maar een extra kost opleggen aan de Europese industrie.

Amerikaanse bedreiging

Dan dient die Europese industrie misschien eerder te vrezen dat Trump plots op het onzalige idee zou komen om exportheffingen in te voeren op Amerikaanse clouddiensten naar de EU. Ook voor de Europese overheidsdiensten zou zoiets bijzonder slecht nieuws zijn.

In Denemarken is men zelfs bevreesd voor een nog erger scenario, namelijk dat Trump wel eens de kabels volledig zou durven doorknippen als hij weer eens zijn aandacht op Groenland richt. Dat zou de volledige Deense overheid en industrie dan in een Khan-scenario duwen, waarbij ze van de ene dag op de andere vleugellam zouden achterblijven. De vraag is of dat echt een realistisch scenario is, want het zou de geloofwaardigheid van Microsoft als betrouwbare dienstenleverancier in heel Europa helemaal onderuit halen.

Europol voert gevecht op diverse fronten

Enkele dagen geleden werd het verslag namens de commissie voor Binnenlandse Zaken, Veiligheid, Migratie en Bestuurszaken over de gezamenlijke parlementaire controlegroep Europol (GPC Europol) op de webstek van De Kamer gezet. Dat is altijd interessante lectuur voor de burger.

Ter info: Europol (samentrekking van European Police Office) is een multinationale onderzoeksorganisatie en het samenwerkingsverband van de politiediensten van de Europese Unie. De Raad van de Europese Unie heeft Catherine De Bolle eerder voor een tweede termijn benoemd als directeur van die Europese politiedienst Europol. Haar termijn werd verlengd met vier jaar, tot mei 2026. De afgelopen vijf jaar zijn er volgens dat verslag belangrijke stappen gezet, zoals nieuwe wetgeving voor de inbeslagname van frauduleus verkregen geld en anticorruptiewetgeving, al vereist die laatste nog de goedkeuring van het Europees Parlement. Ook is er vooruitgang geboekt in de informatie-uitwisseling tussen lidstaten.

Drugshandel

Wat het eerste punt betreft, gaat het concreet om de Richtlijn (EU) 2024/1260 van het Europees Parlement en de Raad van 24 april 2024 betreffende ontneming en confiscatie van vermogensbestanddelen. In het rapport ‘Decoding the EU’s most threatening criminal networks’ heeft Europol voor de eerste keer een analyse uitgebracht van 821 crimine-

le netwerken en de 25.000 leden daarvan die actief zijn in de Europese Unie. Daaruit bleek dat bijna de helft van die netwerken betrokken was bij drugshandel. Al deze netwerken passen zich makkelijk aan aan nieuwe situaties en kunnen middels infiltratie de maatschappij heel wat schade berokkenen.

ER WERDEN 500.000 ZOEKGERAAKTE EN GESTOLEN VUURWAPENS UIT OEKRAÏNE GEREGISTREERD

Topvrouw De Bolle deelt ook mee dat – binnen dat kader – steeds meer minderjarigen worden gerekruteerd door de georganiseerde misdaad en door terroristische groeperingen. Zij krijgen grote bedragen voor activiteiten in het kader van drugs- en mensenhandel, en sociale misdaden. Netwerken maken zich tactieken eigen om vervolging te vermijden. In

De vergeten slavernij

In mijn vorige bijdrage had ik het over de westerse zelfhaat: voor veel activisten is menselijk lijden enkel politiek interessant wanneer de daders westers zijn en de slachtoffers niet-westers. Dat verklaart de zeer grote aandacht voor de westerse media voor het conflict in Gaza, terwijl oorlogen die evenveel of meer slachtoffers maken nauwelijks het nieuws halen. Denk maar aan West-Afrika, Soedan of Jemen. De daders zijn in die gevallen moslims en dan draaien de westerse camera’s weg.

lidstaten waar leeftijdsdrempels voor vervolgingen verlaagd worden, ziet men dat netwerken steeds jongere minderjarigen inschakelen. Balkanroute blijft belangrijk

Met betrekking tot migrantensmokkel, heeft Europol vastgesteld dat de zogeheten Balkanroutes de belangrijkste blijven. Met hulp van Europol konden onlangs verschillende verdachten aangehouden worden. Wijzend op de enorme winsten die criminele netwerken jaarlijks boeken met migrantensmokkel, onderstreept topvrouw De Bolle de dringende noodzaak van maatregelen ter zake. Concreter werd ze niet.

LockBit. LockBit kwam in 2019 op de markt. Naar schatting heeft de organisatie sindsdien voor meer dan een miljard dollar afgeperst. De ransomware-bende heeft duizenden slachtoffers gemaakt, in meer dan honderd landen. LockBit versie 3.0 kwam uit in juni 2022; versie 2.0 eerder dat jaar. Slachtoffers in de Benelux zijn onder meer de stad Geraardsbergen. Gebruik van AI neemt toe

Topvrouw Catherine De Bolle stelt ook vast dat cybercriminelen steeds meer gebruikmaken van AI, onder meer voor het ontwikkelen van beelden van seksueel misbruik van kinderen. Dat gebruik zal alleen maar toenemen.

CYBERCRIMINELEN MAKEN STEEDS VAKER GEBRUIK VAN AI OM BEELDEN VAN SEKSUEEL MISBRUIK VAN KINDEREN TE ONTWIKKELEN

De Balkanroute is de naam die wordt gegeven aan doorvoerroutes over het Balkan-schiereiland (voornamelijk tussen Centraal-Europa en het Nabije Oosten). De term wordt ook gebruikt in verband met migratie uit het Midden-Oosten (evenals gedeeltelijk uit Noord-Afrika) en ook in verband met drugssmokkel. Volgens Frontex is deze Balkanroute met meer dan 100.000 mensen per jaar de op een na meest gebruikte ontsnappingsroute naar de EU, na de Middellandse Zeeroute (met meer dan 220.000, elk voor 2023).

Op het vlak van financiële misdaad zet Europol prioritair in op de aanpak van ondergronds bankieren, de omzeiling van sancties en witwassen. Inzake contraterrorisme ligt de focus op het Midden-Oosten en de hybride dreigingen die uitgaan van bepaalde landen. Op het gebied van cybercriminaliteit was Europol betrokken bij de coördinatie van een operatie waarbij de ransomeware-groepering LockBit werd opgerold.

Ransomware als dienst

LockBit was een criminele bende die de gelijknamige ransomware als dienst aanbiedt.

De organisatie, een van de meest gevreesde en beruchtste hackersbendes ter wereld, was de wereldwijde marktleider in het ransomware-as-a-service-segment.

LockBit hanteerde een decentraal model en werkte met ‘onderaannemers’. Het verkocht de ransomware die het ontwikkelde door aan andere hackersgroeperingen. Die groeperingen betaalden vervolgens als vergoeding ongeveer 20 procent van hun opbrengst aan

Europol maakt overigens zelf ook gebruik van AI, om menselijke analisten vrij te stellen van repetitieve taken, maar benadrukt dat beslissingen ten gronde nog steeds door mensen genomen worden. Bij de inzet van AI neemt Europol steeds de grondrechten in acht. Het agentschap voert hierover ook overleg met de EDPS.

De Europese Toezichthouder voor Gegevensbescherming (EDPS, naar de Engelstalige naam European Data Protection Supervisor) is een onafhankelijke toezichthoudende autoriteit die als hoofddoelstelling heeft ervoor te zorgen dat de Europese instellingen en organen het recht op privacy en gegevensbescherming in acht nemen wanneer zij persoonsgegevens verwerken en nieuwe beleidslijnen ontwikkelen.

In het kader van de toegenomen handel in vuurwapens vanuit de conflictzone Oekraïne naar de Europese Unie, werd in 2022 een overeenkomst gesloten tussen Europol en Oekraïne om de informatie-uitwisseling over zoekgeraakte en gestolen vuurwapens en explosieven te verbeteren. Dit heeft geresulteerd in de registratie van 500.000 zoekgeraakte en gestolen vuurwapens en (slechts) 13.000 in beslag genomen wapens.

Europol handhaaft de ondersteuning aan Oekraïne op het vlak van onderzoek naar de illegale handel in vuurwapens, bijvoorbeeld via operatie Conversus, die geleid werd door Roemenië en uitgevoerd wordt in 17 lidstaten. Dit heeft geleid heeft tot de inbeslagname van (slechts) 1.400 wapens.

Een meer historisch voorbeeld is de manier waarop we naar slavernij kijken. Als die term valt, denken de meeste westerlingen aan de arme zwarte slaven die vanuit Afrika naar de Verenigde Staten werden verscheept om daar onder hardvochtige opzichters op de katoenplantages te werken. Sommigen zouden dit verhaal nuanceren door te schrijven dat slavernij al duizenden jaren en wereldwijd bestond, of dat de slaven eerst door andere zwarten waren gevangen genomen. Ik wil dat niet doen: deze vorm van slavernij was een weerzinwekkend en mensonwaardig systeem. Punt. Maar toch dit: er kwam een einde aan deze slavernij door de acties van vooral blanke abolitionisten en na een Amerikaanse burgeroorlog waarin honderdduizenden blanke soldaten stierven.

Galeislaven en eunuchen

Recent verscheen het boek ‘Captives and Companions’ van Justin Marozzi. Deze auteur heeft het over een slavenhandel die veel minder aandacht krijgt: eeuwenlang werden ook in de islamitische wereld massaal slaven aangevoerd. Veel van deze slaven kwamen uit Afrika, maar een an-

der deel waren blanke Europeanen die door islamitische kapers werden gevangengenomen. Dit gebeurde door Europese schepen te overvallen of door brutale raids uit te voeren op de Europese kusten. Vooral de Spaanse, Zuid-Franse en Italiaanse kustdorpen kwamen in het vizier, maar de islamitische slavenhandelaars vielen ook Engeland en Ierland aan. Er zijn zelfs gedocumenteerde verhalen van raids in IJsland: in 1627 werden daar 400 inwoners door Algerijnse piraten weggesleept. Tussen de jaren 1500 en 1800 werden zo meer dan een miljoen Europeanen tot slaaf gemaakt. De sterkste gevangenen werden vaak ingeschakeld als roeiers op de galeien van de piraten. De anderen werden naar Noord-Afrika en het Midden-Oosten gevoerd, waar ze eindigden in huishoudens, mijnen, bordelen of paleizen. De mannen werden vaak gecastreerd om als eunuchen te dienen.

HET ERKENNEN VAN EUROPESE SLACHTOFFERS VAN ISLAMITISCHE SLAVERNIJ HOEFT ECHTER NIETS AF TE DOEN AAN DE GRUWEL VAN DE TRANS-ATLANTISCHE SLAVERNIJ

De piraten hadden hun bases in Tripoli, Tunis, Algiers, Rabat en andere Noord-Afrikaanse havens. De kust van Noord-Afrika stond lange tijd bekend als ‘Barbarije’. In verschillende Europese landen zamelden vorsten of religieuze

orden geld in om de gevangengenomen slaven vrij te kunnen kopen. Naarmate de Europeanen militair sterker werden, voerden ze aanvallen uit op de piratennesten. Spanje deed dat al in de 16de eeuw en kreeg later versterking van Groot-Brittannië, Frankrijk en Nederland. In het begin van de 19de eeuw voerden de net onafhankelijk geworden Verenigde Staten twee oorlogen tegen de piraten. Het militair optreden van verschillende Europese landen en de Europese kolonisatie van Noord-Afrika maakten uiteindelijk een einde aan de dreiging. Marozzi is niet de enige auteur die over deze slavernij heeft gepubliceerd. Eerder verschenen onder meer ‘Christian Slaves, Muslim Masters’ van Robert Davis (2003), ‘White Gold’ van Giles Milton (2004) en ‘The Forgotten Slave Trade’ van Simon Webb (2020). Er is ook een boek in het Nederlands: ‘Drie keer verkocht in een vreemd land. Nederlanders in Noord Afrikaanse slavernij 1600–1800’ van Leendert Joosse (2023). Toch blijft dit onderwerp in het Westen in de schaduw van de hedendaagse geschiedschrijving. Het verhaal past immers niet in het narratief waarbij het Westen schuld moet bekennen voor alle fouten die het in het verleden heeft gemaakt. Europa mag in die zienswijze alleen een dader zijn, nooit een slachtoffer. Elke verwijzing naar islamitische slavernij stuit al snel op een beschuldiging van islamofobie. Het erkennen van Europese slachtoffers van islamitische slavernij hoeft echter niets af te doen aan de gruwel van de trans-Atlantische slavernij. Een volledige geschiedschrijving vereist de moed om feiten te brengen die niet passen in het dominante ideologische verhaal van het moment. Die moed is helaas zelden aanwezig in de academische wereld.

KARIM VAN OVERMEIRE

CYBERAANVALLEN, DRONES EN AI-WAPENS

In deze rubriek hebben we al eerder gewezen op de langzame degradatie van de Russische burgerluchtvaart, de binnenvaart, het wegennet en de spoorwegen. Maar ook het internet valt regelmatig uit door technische problemen.

Zelfs als het internet toch werkt, doen zich vele storingen voor. Begin juli vielen Telegram en WhatsApp vier keer na elkaar tegelijk uit. Kort daarop kondigden de Russische autoriteiten aan dat ze van plan waren WhatsApp te verbieden. Op 7 juli werd de grootste keten van privéhospitalen lamgelegd. Op 14 juli werd het bedrijf Vinlab, dat alcoholische dranken verkoopt, voor negen dagen platgelegd nadat het had geweigerd losgeld te betalen aan een groep criminele hackers. De schade liep op tot de tegenwaarde van 12 miljoen dollar. Op 18 juli gingen twee grote restaurantketens offline. Op 29 juli volgden weer twee hospitaalketens en een keten van farmaceutische bedrijven, wat natuurlijk veel ernstiger was. Op één enkele dag, op 30 juli, vielen drie grote winkelketens en twee restaurantketens zonder internet, soms urenlang, soms voor meerdere dagen. Bovendien waren er in juli nog internetproblemen bij drie grote banken en drie overheidsdiensten, waaronder de post en het Federaal Bureau voor Statistiek. Gezien de doelwitten ging het hier duidelijk om technische defecten of om de activiteiten van criminele hackers, niet van Oekraïense, Russische of Wit-Russische verzetsgroepen. Zelfs de Russische propaganda beweerde dat niet.

Cyber Partisans

De cyberaanvallen die kort na elkaar de provider AirNet en de servers van Aeroflot lamlegden, waren wél het werk van Oekrainers en van de Wit-Russische digitale verzetsgroepen Silent Crow en Cyber Partisans. 7.000 Aeroflotservers werden vanaf een afstand gesaboteerd. Die hackers gedroegen zich beschaafder dan de Russen: ze deden niets wat de veiligheid van de passagiers in het gevaar kon brengen. Maar al op de eerste dag moest Aeroflot 108 vluchten annuleren, bijna 42 procent van het totaal. De volgende dag moesten toch nog 53 vluchten geschrapt worden. Het percentage vluchten

voor privédoeleinden als toerisme, familiebezoeken, begrafenissen en huwelijken in Rusland is ongeveer even groot als in het Westen. In de EU is dat van 60 tot 70 procent, in de VS van 70 tot 75 procent, in Rusland van 60 tot 65 procent. Iets lager, maar niet fundamenteel anders. Wel fundamenteel is het ontbreken van alternatieven in Rusland. In westerse landen kun je altijd nog per trein reizen, over een goed wegennet per auto, met Greyhoundbussen in de VS en Canada, of een FlixBus in Europa. In Rusland zijn door de verwaarlozing van de wegen en de spoorwegen vele bestemmingen alleen nog per vliegtuig bereikbaar. Als je vastzit op een luchthaven, zit je écht muurvast. In een gedetailleerd technisch verslag wezen de Cyber Partisans op de ongelooflijke nalatigheden in de cyberbeveiliging van Aeroflot, dat nog steeds verouderde systemen gebruikt als Windows XP en Windows 2003. Bovendien gebruikte de directeur van Aeroflot al sinds 2022 hetzelfde paswoord. Als hij binnenkort uit een venster valt of zelfmoord pleegt door zichzelf in de rug te schieten…

De ‘hacktivisten’ van Silent Crow zaten al een jaar lang in de computernetwerken van Aeroflot. Zij konden de gegevens over passagiers, vluchtrapporten van bemanningsleden en opnamen van stafbesprekingen downloaden. Het zou gaan om 22 terabytes aan gegevens. Ik weet niet hoe men dat in aantallen woorden of lettertekens moet omzetten, maar het is héél veel.

De groep heeft aangekondigd dat hij binnenkort een deel van die gegevens bekend zal maken. Niet die van gewone privépersonen, maar wel van iedereen die “betrokken is bij het militair-industrieel complex, bij de inlichtingendienst of bij geheime operaties”. Dit is een krachtig politiek signaal aan alle werknemers, kaderleden en aandeelhouders van Aeroflot. Als de Russen zelfs niet in staat zijn de computergegevens van hun grootste luchtvaartmaatschappij af te schermen, welke computersystemen zijn dan nog wel veilig? De imagoschade en psy-

chologische en politieke effecten hiervan zijn enorm. AI-drones

Ook op militair vlak verschuift er veel in de informaticawereld. De Duits-Amerikaanse firma Aurion heeft een contract in de wacht gesleept voor de levering van 33.000 (!) bouwkits voor Skynode-drones aan Oekraïne. Daarmee kunnen handmatig bestuurde drones omgebouwd worden tot drones die via AI zelfstandig doelen kunnen zoeken en die immuun zijn voor elektronische tegenmaatregelen. Los daarvan heeft Eric Schmidt, het vroegere opperhoofd van Google, een prominente plaats veroverd in Oekraïense politieke en militaire kringen. Zijn AI-gestuurde antidrone-drones leveren schitterend werk: 90 procent van de vernietigde Iraanse Shaheed-drones werden neergehaald door Schmidts AI-drones. Schmidt beweert hij geen winst maakt met de levering van zijn drones aan Oekraine. Dat is niet onmogelijk, maar toch onwaarschijnlijk. Sommige Oekraïense droneproducenten – en ook andere waarnemers – vrezen dat Schmidt het Oekraïense slagveld alleen gebruikt om zijn AI-drones gevechtservaring te laten opdoen op het meest verwarrende en complexe slagveld aller tijden: het luchtruim boven Oekraïne, waar elektronische zetten en tegenzetten elkaar heel snel afwisselen. De drone-oorlog is nu zo complex en evolueert zo snel, dat het voor westerse defensiebedrijven niet meer mogelijk is hun nieuwe wapensystemen nog te testen op een militair oefenterrein, zelfs niet met de speciaal daarvoor ontworpen computersimulaties. Die kunnen niet meer snel genoeg updates krijgen om ze aan te passen aan de ontwikkelingen boven de frontlinie in Oekraïne, die letterlijk volgepropt zit met storingsapparatuur en luchtafweersystemen. De enige oplossing is dus: praktijktests op het slagveld zelf.

Duitsland

Niet alleen Amerikaanse bedrijven beginnen langs die lijnen te denken. Ook de Duitse defensiespecialist Gustav Gressel bevestigde dat in een vraaggesprek met Deutsche Welle. Over de bedrijven die hun drones in Oekraine zelf produceren, zegde hij in een vraaggesprek met Deutsche Welle dat die “… hier dingen leren die je nooit in vredestijd kunt simuleren”. Een woordvoerder van het Beierse defensiebedrijf Quantum Systems, dat ongewapende verkenningsdrones produceert in Oekraïne zelf, in samenwerking met Oekraiense bedrijven, formuleerde het als volgt: “De ontwikkeling van drones is een kat-enmuisspel. Alleen wie hier op het terrein zelf zit, kan zich aanpassen aan de voortdurende veranderingen. Wat we hier in Oekraïne leren, kan onmiddellijk doorstromen naar onze productie- en onderzoeksafdeling.” Specifiek voor Duitsland is de verschuiving van de productie naar Oekraïne ook een manier om de politieke impasse te omzeilen. De CDU/CSU-SPD-coalitie is intern verdeeld, niet over de droneproductie, maar wel over de levering van langeafstandsraketten van het type Taurus. Merz’ eigen CDU/

CSU dringt aan op een snelle levering, SPD is radicaal tegen. Ook de oppositie is overigens verdeeld. De poetinistische partijen Die Linke en het AfD zijn radicaal tegen de leveringen, de FDP is voor, net zoals de meeste groenen (!) die nu een zeldzame vlaag van verstand hebben, althans op dit ene punt.

Merz heeft in een opvallende koerswijziging begin mei wel alle beperkingen opgeheven die de Oekraïners tot dan toe hadden belet doelen diep in Rusland met Duitse wapens aan te vallen. Maar door het hardnekkige verzet van zijn coalitiepartner SPD ziet het er niet naar uit dat de Taurusraketten ooit in Oekraïne zullen aankomen. Maar Merz vindt de levering van sommige onderdelen ervan aan Oekraïne wel aanvaardbaar. Daarmee zouden de Oekraïners de reikwijdte van hun eigen Neptunusraketten enorm kunnen vergroten. Typisch christendemocratisch loodgieterswerk…

China wint

Dat lijkt allemaal min of meer hoopgevend. Maar er is ook slecht nieuws. Van de buitenlandse onderdelen die werden ontdekt in neergehaalde Russische drones, is 92 procent van Chinese makelij. Het gaat onder andere om elektronica, camera’s, motoren, antennes en navigatiesystemen. Een groot deel daarvan is afkomstig van het Russische bedrijf Aero-HIT, dat gevestigd is in de stad Khabarovsk aan de Chinese grens, dat met die onderdelen tot 10.000 (!) drones per maand produceert. Andere Chinese onderdelen voor drones worden aan Rusland geleverd via tussenhandelaren in Hong Kong, Turkije en de Verenigde Arabische Emiraten. Soms worden ze verscheept met valse vrachtbrieven waarop staat dat het gaat om onderdelen voor landbouwmachines of materiaal voor luchtfotografie. Sommige van de Chinese toeleveringsbedrijven opereren officieel alleen in de civiele sector. De logica hierachter is duidelijk: de Chinezen willen de oorlog in Oekraïne gaande houden om hun Russische vijanden langzaam te laten doodbloeden en tegelijk de Amerikanen te dwingen massa’s wapens en munitie van alle types aan Oekraïne te leveren. Daardoor kunnen zij hun eigen depots niet bijvullen. De VS hebben veel van hun luchtverdedigingsraketten gebruikt om de Iraanse aanvallen op Israël af te slaan. En nu smeken niet alleen vele NAVO-landen, maar ook Zwitserland en Oekraïne, om Patriots. Zelfs de Amerikaanse productie kan de vraag niet bijhouden. China zelf blijft buiten schot, maar het wint op alle fronten. PAUL

FILIP BRUSSELMANS

“De stroomfactuur is voor veel Vlamingen een tweede belastingbrief geworden”

De stroomfactuur als tweede belastingbrief, een miljardeninvestering in netbeheerder Fluvius waar geen structurele hervormingen tegenoverstaan en een overheid die zich vooral opstelt als een onbetrouwbare zakenpartner: volgens Filip Brusselmans is het vertrouwen in het energiebeleid – en bij uitbreiding in de overheid – terecht zoek. “Tot voor kort begreep ook ik mijn eigen energiefactuur niet. Het moet zowat de uitdagendste sudoku zijn die er bestaat.”

Anderhalf jaar geleden, in maart 2024, kon u in dit weekblad al een interview met Vlaams Parlementslid Filip Brusselmans (27, Vlaams Belang) lezen. Daarin hekelde Brusselmans, toen nog bestuurslid van de KVS (Koninklijke Vlaamse Schouwburg, red.), onder meer de ‘plezierreisjes’ van KVS-directeur Michael De Cock en de tegenvallende financiële resultaten van de Brusselse schouwburg. Die ‘deloyale uitspraken’ – zoals De Cock ze noemde – zouden er uiteindelijk toe leiden dat Brusselmans uit de raad van bestuur werd gezet; door een statutenwijziging zijn politici er niet langer welkom.

Vanuit democratisch oogpunt vindt Brusselmans dat een jammere zaak. “Het is ronduit wraakroepend dat de KVS haar reglementen heeft aangepast om mij eruit te werken”, betreurt Brusselmans. “Daarmee heeft men niet alleen mijn persoon, maar ook onze kiezers buitenspel gezet.”

“Het is nooit mijn persoonlijke ambitie of doel geweest om in de raad van bestuur van de KVS te zetelen”, vervolgt hij. “Ik heb dat gedaan om de democratische controle op te nemen waar de meer dan één miljoen kiezers van het Vlaams Belang recht op hebben. Maar bij de KVS is men blijkbaar van mening dat onze kiezers het gelach of het geweeklaag van mensen als Michael De Cock en co moeten blijven betalen zonder inspraak of tegenstem.”

Voor Vooruit-voorzitter Conner Rousseau en cd&v-voorzitter Sammy Mahdi is de situatie in Gaza een regeringscrisis waard. Wat is het standpunt van uw partij?

“Een tweestatenoplossing lijkt ons nog steeds het meest wenselijke scenario. Maar daar zijn we pas aan toe als Hamas eerst uitgeschakeld of uitgesloten wordt, want anders zijn we binnen een paar jaar weer terug bij af. Ik ben lid van het Vlaams Belang, dus voor mij is het binnenlands beleid nog altijd belangrijker dan het buitenlands beleid. Ik begrijp niet hoe iemand als Conner Rousseau er vandaag de dag mee kan dreigen om de regering op te blazen voor buitenlandse kwesties waar we totaal geen vat op hebben.”

“Ik heb ondertussen al tientallen resoluties zien passeren, de ene al beter dan de andere, zowel in het Vlaams Parlement als in het federaal parlement. Maar daar ligt niemand wakker van. Mijn collega’s dwalen als ze denken dat daardoor ook maar één dode minder zal vallen aan Gazaanse of Israëlische kant. Dat maakt allemaal geen verschil.”

“Op het moment dat in Molenbeek op klaarlichte dag aan een speeltuin wordt geschoten – en dat is allesbehalve een alleenstaand geval –, gaat men een regeringscrisis

organiseren over Gaza? We zouden beter eerst eens kijken naar wat in eigen land aan de hand is. Laat ons eerst de ‘Gazastrook’ in Brussel aanpakken, voor we politieke spelletjes spelen op de kap van zowel Israëlieten als Gazanen.”

Hoe bezorgd zijn jullie over het verbod op politieke advertenties op Facebook en Instagram?

“We zijn er niet echt bang voor, want het zijn niet Facebook en Google die het Vlaams Belang groot hebben gemaakt. Het zijn onze kiezers die dat hebben gedaan. Zij delen onze berichten, zij praten erover. Maar leuk is het natuurlijk niet. Het wordt nu veel moeilijker om rechtstreeks met je kiezers te communiceren. Maar het Vlaams Belang is een partij die tussen de mensen staat. Ik geloof er dus in dat we andere manieren zullen vinden om dat directe contact met onze kiezers te behouden. We zetten bijvoorbeeld sterk in op huisbezoeken en op directe communicatie zonder sociale media als tussenkanaal.”

LAAT ONS EERST DE ‘GAZASTROOK’ IN BRUSSEL AANPAKKEN, VOOR WE POLITIEKE SPELLETJES SPELEN OP DE KAP VAN ZOWEL ISRAËLIETEN ALS GAZANEN

“Maar los van wat dit voor ons als partij betekent, is het vooral een ondermijning van de democratie, want onlineplatformen zijn vandaag een deel van het democratische proces geworden. Ze zijn de cafétoog van vroeger. Voor veel mensen zijn de sociale media dé manier om geïnformeerd te worden, zeker voor wie geen nieuws consumeert via de traditionele kanalen. Het risico bestaat dat dit verbod zal leiden tot méér fakenews in plaats van minder, simpelweg omdat er minder tegengewicht kan worden geboden. En wie zal voortaan bepalen welke de ‘erkende’ kanalen zijn die wél informatie mogen verspreiden?”

“De kern van het probleem ligt bij de Europese DSA-regelgeving. Ik verwijt Facebook of Google op zich niks. Zij voeren gewoon de bijzonder strenge Europese regels uit. De échte schuldige is de Europese Unie. Zij probeert met haar strenge regels een monopolie van meningen te creëren. Dat is een veel groter probleem dan wat dit betekent voor het Vlaams Belang of onze kiezers.”

Hoe evalueert u tot nu toe de lokale bestuursdeelnames van uw partij?

“In Ninove bestuurt het Vlaams Belang alleen, zonder compromissen en zonder water bij de wijn te moeten doen. Voor het eerst kunnen we ons volledige partijprogramma uitvoeren. We zien dat eindelijk wordt gesnoeid in allerlei subsidies en dat – voor zover dat binnen het wettelijke kader mogelijk is – sociale woningen in eerste instantie naar onze mensen gaan. Dat is juridisch niet altijd eenvoudig, maar het Ninoofs bestuur levert de nodige inspanningen.”

“In Ninove wordt goed bestuurd. En belangrijker nog: er wordt bestuurd zoals beloofd. Beloften worden nagekomen. Dát is wat telt. Daarmee kunnen we aan de mensen tonen dat het Vlaams Belang wel degelijk kan besturen. 2024 is dichterbij dan 2030, maar ik ben er zeker van: het verhaal van Ninove en minstens ook dat van Izegem zal zich in de toekomst over veel meer steden en gemeenten uitrollen.”

Hebben jullie te veel toegegeven, bijvoorbeeld als het gaat over de 21 juliviering in Izegem?

“De 21 juliviering in Izegem is een soort hondenfluitje geworden voor de N-VA. Maar ik kijk vooral naar de zaken die we daar wél goed doen en effectief verwezenlijken. Een al dan niet uitgebreidere 21 juliviering, met een extra kraampje of zo, dat is écht niet waar de mensen van wakker liggen. Dat is ook niet de reden waarom mensen op het Vlaams Belang stemmen. Wat mensen wél willen, is een leefbare gemeente. Een veilige omgeving. Een plek waar het aangenaam vertoeven is, waar nog cafés zijn, waar evenementen georganiseerd worden... En bij voorkeur ook een gemeente waar de personenbelasting niet torenhoog is. Een plek waar Vlamingen zich nog Vlaming kunnen voelen. Waar ze hun identiteit kunnen beleven, zonder zich af te vragen of ze zich in Marokko bevinden of in Sint-Niklaas.”

U heeft zich ondertussen een jaar verdiept in klimaat en energie. Waarvan is uw mond het verst opengevallen?

“De vaststelling dat er totaal géén langetermijnvisie achter het beleid zit. De recente hervorming van de energiefactuur, met onder andere de taxshift richting gas, is daar het meest sprekende voorbeeld van. In de jaren 2000 was het nog Agalev zelf dat zei dat we massaal moesten overstappen naar gas en niet naar elektriciteit. Vandaag, zoveel jaar later, is de situatie volledig omgedraaid. Plots wordt gas zwaar belast en

wordt volop ingezet op elektrificatie, alsof die eerdere aanbevelingen nooit hebben bestaan.”

“Het ergste is dat men simpelweg niet weet waarmee men bezig is. Er zit geen lijn in het beleid, geen strategie, geen visie op lange termijn… Alles gebeurt volgens de waan van de dag. Men kijkt vooral naar wat het beste scoort bij de kiezer en niet naar wat structureel nodig is. Dat vind ik het meest choquerende. Want we hebben het hier niet over iets marginaals, maar over een fundamenteel basisrecht, namelijk de toegang van elke burger tot betaalbare energie.”

Hoe ziet jullie ideale klimaatbeleid eruit?

“De energiefactuur moet betaalbaar zijn. Dat is voor ons het allerbelangrijkste. Mensen moeten op een normale manier het einde van de maand kunnen halen. Daarnaast moet het klimaatbeleid vertrekken vanuit een goed doordacht energiebeleid. Energiezekerheid is vandaag al belangrijk, maar zal in de toekomst nog crucialer worden. We moeten onafhankelijk kunnen zijn van buitenlandse mogendheden, zeker gezien de wereldwijde instabiliteit.”

“Het Vlaams Belang denkt daar actief over na. Voor ons is een goed energiebeleid gebaseerd op drie kernprincipes, onze drie B’s: beter voor het milieu, betaalbaar voor gezinnen en bedrijven, en betrouwbaar, zodat de levering altijd gegarandeerd is. Wanneer je die drie pijlers combineert, kom je automatisch uit bij kernenergie. Dat is waar we massaal op moeten blijven inzetten.”

“We mogen nooit meer de fout maken die in het verleden gemaakt werd door onze energievoorziening te verkopen. Daarom pleiten we al jaren voor de oprichting van een Vlaams eengemaakt energiebedrijf. Dat mag gerust een coöperatieve vorm aanne-

VLAAMS PARLEMENTSLID (VLAAMS BELANG)

men, zolang het maar Vlaams is en inzet op bevoorradingszekerheid.”

Hebben ook zonnepanelen en windmolens een plaats in jullie ideale energiemix?

“Uiteraard zijn we als samenleving geëvolueerd. Zonnepanelen en windmolens hebben anno 2025 zeker hun plaats in de ideale energiemix. Maar je kan en mag daar niet je hele energievoorziening op baseren. We hebben een gediversifieerde mix nodig.”

“De doorgedreven elektrificatie van de afgelopen jaren is veel te snel gegaan. Daardoor zijn we nu verplicht om op korte termijn miljarden te investeren in het elektriciteitsnet, wat deels het falen van het beleid aantoont. Innovatie en evolutie zijn processen. Die moet je niet krampachtig proberen te versnellen. Mensen met gezond verstand – gezinnen én ondernemers – zullen vanzelf investeren in zonnepanelen, warmtepompen of windenergie als ze dat financieel kunnen dragen. Dat hoeft niet opgedrongen te worden.”

“Als je mensen dwingt tot investeringen waarvoor ze geen middelen hebben, duw je hen in de energiearmoede. En als je daarbovenop nog eens extra belastingen legt, maak je het voor veel gezinnen onmogelijk om het einde van de maand te halen. Wij geloven in stimuleren in plaats van bestraffen, in haalbaarheid boven symboliek en in een energiebeleid dat vertrekt vanuit zekerheid, realisme en betaalbaarheid.”

Waarom is het zo moeilijk om de stroomfactuur te vereenvoudigen?

“De stroomfactuur is voor veel Vlamingen een tweede belastingbrief geworden. En dat is niet iets van vandaag of gisteren. Dat speelt al minstens vijftien jaar. De factuur

bestaat grosso modo uit drie delen: een derde gaat naar de nettarieven, een derde naar allerlei taksen en heffingen, en slechts een derde naar de effectieve energieleverancier, dus de eigenlijke stroomkost. Toch slaagt niemand erin daar écht verandering in te brengen, terwijl het duidelijk is dat een grondige hervorming noodzakelijk is.”

EEN AL DAN NIET UITGEBREIDERE 21 JULIVIERING, MET EEN EXTRA KRAAMPJE OF ZO, DAT IS ÉCHT NIET WAAR DE MENSEN VAN WAKKER LIGGEN

“Op Vlaams niveau zijn er wel wat stappen gezet, maar die zijn vaak symbolisch. Zo klopte de vorige minister van Energie, Zuhal Demir (N-VA, red.), zich op de borst dat ze een Vlaamse belasting uit de energiefactuur had gehaald. Maar dat ging over de bijdrage voor straatverlichting, goed voor amper twee euro per jaar per gezin. Dat is niks om trots op te zijn. Natuurlijk zijn op Vlaams niveau nog zaken mogelijk, zoals een hervorming van Fluvius. Die intercommunale neemt via de stroomfactuur een grote hap uit onze portemonnee, onder meer omdat jaarlijks miljoenen aan dividenden worden uitgekeerd aan de lokale besturen. Maar de échte hefbomen liggen op federaal niveau, want het zijn de federale taksen die een stevige impact hebben op de energiefactuur.”

“Tegelijk probeert men al jaren de hoge facturen te rechtvaardigen door te zeggen dat grote investeringen in het elektriciteitsnet noodzakelijk zijn. Maar het is net het

“Ik zeg altijd: ga nooit een contract aan met de overheid. Je trekt altijd aan het kortste eind. Je ziet hetzelfde vandaag terugkomen in het debat over het pensioensparen. Men probeert mensen aan te trekken met fiscale voordelen, maar in de kleine lettertjes staat dat je op je zestigste stevig belast wordt. En nu hangt ons opnieuw een dreiging boven het hoofd: het pensioensparen zou worden meegenomen in de meerwaardebelasting. Officieel is dat plan voorlopig van tafel, maar het blijft een zwaard van Damocles. Om die reden heb ik zelf nooit aan fiscaal pensioensparen gedaan. Ik ga het ook nooit doen, want ik vertrouw de overheid niet.”

Over de digitale meter was in de vorige legislatuur heel wat te doen. Er werd toen zelfs mee gedreigd dat ze desnoods met deurwaarders en slotenmakers geïnstalleerd zouden worden.

“En dat gebeurt vandaag in zekere zin ook. Van deurwaarders heb ik geen directe meldingen gekregen, maar er zijn wel degelijk mensen die voor de rechter zijn gedaagd en vervolgens ook veroordeeld werden. Zij worden dan via een gerechtelijk bevel verplicht om de digitale meter te laten installeren. Het was niet zomaar een theoretisch dreigement, het is de realiteit geworden.”

“Ik ben nooit een fan geweest van de digitale meter. En ik ben dat vandaag nog steeds niet. Mensen moeten de vrije keuze hebben. Voor sommige mensen kan een digitale meter zeker nuttig zijn, bijvoorbeeld voor wie zonnepanelen heeft, een dynamisch contract afsluit of zijn verbruik actief wil monitoren. Mensen die daar actief mee bezig zijn of die houden van digitale snufjes, kunnen er voordeel uit halen. Maar er zijn ook mensen die daar géén behoefte aan hebben of die bezwaren hebben tegen die technologie. En die bezwaren zijn vaak legitiem. Er wordt vaak gesproken over mogelijke gezondheidsrisico’s, zoals stralingsgevoeligheid of zogenaamde stralingsziekten. Die worden in sommige buurlanden erkend, maar in ons land niet. Toch vind ik dat er minstens over gesproken moet kunnen worden en dat er een keuzevrijheid moet zijn.”

gevoerde beleid dat ervoor gezorgd heeft dat die investeringen zo dringend en omvangrijk geworden zijn. Doordat men alles in sneltempo wilde elektrificeren, zijn op korte termijn miljarden euro’s nodig. Uiteraard moet er altijd geïnvesteerd worden, maar nu gebeurt dat onder enorme druk, met stijgende kosten voor de consument tot gevolg.”

“Daarnaast moet de energiefactuur dringend eenvoudiger worden. Niemand begrijpt ze nog. Wij kunnen dan wel spreken in termen van ‘een derde hier, een derde daar’, maar de gemiddelde Vlaming heeft geen idee wat hij precies betaalt of waarom. Eerlijk gezegd: tot voor kort begreep ik het zelf ook niet. Toen ik nog niet met energie bezig was, leek die factuur gewoon één grote warboel. Als je die thuis in de bus krijgt, lijkt ze moeilijker dan de meest uitdagende sudoku waarmee je je in de zomer kan bezighouden. Daarom moet de factuur niet alleen goedkoper, maar ook transparanter worden. Mensen hebben recht op duidelijkheid. Ze moeten kunnen zien waar hun geld naartoe gaat en of dat allemaal wel terecht is.”

Wat ook opvalt in het huidige energie- en klimaatbeleid, is dat de overheid zich vaak opstelt als een onbetrouwbare partner of zelfs contractbreuk pleegt. Denk maar aan de groenestroomcertificaten.

“Dat is typerend voor hoe de overheid in dit land functioneert. Het is ook een van de redenen waarom het vertrouwen van de Vlaming in de politiek zo ontzettend laag is. Je kan er nooit op rekenen dat de overheid zich aan haar woord houdt. Het verhaal van de zonnepanelen is daar een perfect voorbeeld van. Ik herinner me de uitspraken van Bart Tommelein nog goed. Hij maakte zich sterk dat alles bij het oude zou blijven en dat de terugdraaiende teller behouden zou blijven. Maar plots werd dat allemaal afgeschaft. Dat heeft heel wat – volledig terechte – onrust veroorzaakt.”

“Daar komt nog bij dat de digitale meter de energiefactuur de facto duurder maakt. Denk maar aan het capaciteitstarief. Ik heb nog nooit iemand gehoord die na de installatie van een digitale meter kon zeggen dat zijn factuur goedkoper is geworden. De cijfers geven me daarin gelijk. Daarom zeg ik altijd tegen mensen: wacht zo lang als je kan met de installatie van een digitale meter.”

“Ik heb hierover al meerdere schriftelijke vragen gesteld en het thema ook herhaaldelijk aangekaart in het parlement. Maar bevoegd minister Melissa Depraetere (Vooruit, red.) blijft doof voor de terechte bekommernissen. En wat het nog cynischer maakt: wij werken in dit land met verouderde digitale meters. Terwijl onze buurlanden al volop inzetten op nieuwe technologie, zitten wij opgescheept met toestellen die snel verouderd zullen zijn. Daar hebben wij in de vorige legislatuur al voor gewaarschuwd. Maar men heeft toch beslist om die verouderde toestellen massaal aan te kopen. Over tien, vijftien of misschien twintig jaar al zullen ze allemaal opnieuw vervangen moeten worden. De aannemers zullen werk hebben, zoveel is zeker. Maar of de Vlaamse burger daar ook beter van wordt, dat is nog maar zeer de vraag.”

ANTON SCHELFAUT

Baskische taal onder multiculturele druk

Het jongste rapport van Siadeco, een Baskische vereniging voor onderzoek betreffende gemeenschapsontwikkeling, schetst de vermoedelijke taalkundige evolutie in Zuid-Baskenland (door sommige media Spaans-Baskenland genoemd) tot het jaar 2036.

De studie werd opgesteld in opdracht van de Vereniging van Baskischsprekende gemeenten (UEMA). Volgens dit onderzoek zullen de Baskischsprekenden binnen 10 jaar gemiddeld veel ouder zijn, zullen ze minder Baskisch kennen en zullen ze in het algemeen in een meer Spaanssprekende omgeving opgroeien. “Samengevat zullen steeds meer Baskischsprekenden omgeven zijn door hoofdzakelijk Spaanssprekenden in het dagelijkse leven.”

De toekomst van het Baskisch, aldus de redacteurs van de studie, is allesbehalve verzekerd. “De voorwaarden lijken niet ideaal als men een taal wenst die zich op een natuurlijke en dynamische wijze van generatie naar generatie verderzet. Baskischsprekende zones waar het dagelijkse leven voor minstens 80 procent van de mensen in het Baskisch verloopt, worden minder talrijk en verzwakken ook. Zo stelt Siadeco dat in 1991 zo’n 7,2 procent van de Basken in deze zogenaamde ‘leefzones’ leefde en dat dit aantal in 2021 al was gedaald tot 2,9 procent. In 2036 zou het aantal verder dalen tot 0,2 procent.

Positieve aspecten, grote uitdagingen

Het is niet allemaal kommer en kwel, want de studie weet ook enkele positieve evoluties in de verf te zetten. Het kennisniveau van de Baskische taal neemt toe, vooral dan bij de volwassen bevolking. En de plaatsen waar men op het Baskisch kan terugvallen, zijn steeds talrijker. De kennis van het Baskisch neemt ook toe bij mensen die in het buitenland geboren zijn – niet onbelangrijk in een kleine staat waar steeds meer migranten instromen. Het aantal Baskischsprekenden neemt in alle Baskische provincies toe, be-

DUITSLAND

halve in Navarra (waar het aantal mensen dat Baskisch spreekt van 12,1 procent in 2001 zou dalen naar 11,8 in 2036).

En zo komt men onvermijdelijk, ook in Baskenland, op de uitdagingen van de massamigratie. Want de studie onderstreept de niet onbelangrijke evolutie: in 2021 waren 361.875 personen in Baskenland in het buitenland geboren en in 2036 zal dat aantal aangroeien tot 692.467 eenheden, of 23,2 procent van de bevolking. Of anders gesteld: in 2021 sprak 5,1 procent van de 45- tot 64-jarigen thuis een andere taal dan het Spaans of het Baskisch; het percentage zou in 2036 kunnen stijgen tot 17 procent. Het aantal mensen dat thuis hoofdzakelijk Baskisch spreekt, zou tussen 2011 en 2036 dalen van 11,6 tot 9,7 procent.

PIET VAN NIEUWVLIET

Communisten en groenen zien onteigening als politiek drukkingsmiddel wel zitten

Voor de Franse communist en oudschepen van de stad Parijs, Ian Brossat, is het vrij eenvoudig: “Twee cijfers. In Parijs heb je 3.000 logementen die al langer dan vijf jaar leeg staan. Aan de andere kant heb je meer dan 3.000 mensen die elke nacht in open lucht slapen.” Ervoor was door het Franse Instituut voor de Statistiek (INSEE) bekendgemaakt dat 25 procent van de logementen in Parijs niet bewoond waren. Brossat stelt dan wel dat het niet zijn bedoeling is om weduwen te treffen, eens de kinderen de woning hebben verlaten, maar spreekt zich echter wel uit voor ‘onteigening’: het is een denkbare politieke piste.

Een hakenkruis op een stembrief leidt tot ontslag

Nadat recent op een stembrief in het deelstaatparlement van Baden-Württemberg een hakenkruis was opgedoken en tot een heus schandaal had geleid, is nu gebleken dat SPDpoliticus en vicevoorzitter van het parlement Daniel Born het hakenkruis op de stembrief heeft aangebracht. Hij nam intussen ontslag als vicevoorzitter en zou in eerste instantie zijn zitje in het parlement opgeven. Zou…

In een persmededeling had Daniel Born het over een “kortsluiting” bij zichzelf. Zijn daad omschreef hij als “een zware politieke fout”. Tegelijkertijd onderstreepte Born dat het AfD een in totaliteit extreemrechtse partij is en blijft. Het feit dat de maatschappij zo gemakkelijk gewoon wordt aan deze partij, maakt hem bijzonder ongerust. Maar, zegt hij, nooit lag het in zijn bedoeling om een AfD-parlementair met de vinger te wijzen als “tekenaar van het hakenkruis”. Wel was het zijn bedoeling te tonen “dat een stem voor AfD steeds een stem betekent voor haat en hetze”. Born tekende het hakenkruis naast de naam van een AfD-kandidaat op een stembrief. SPD ondergraaft eigen geloofwaardigheid

Vrijdag 25 juli reageerde SPD-fractievoorzitter Andreas Storch. Hij vond de daad “een zwaarwegende politieke fout”. En verder: “Het parlement werd hierdoor beschadigd en Daniel Born heeft zijn conclusie intussen getrokken. Voor mijn fractie en mezelf is het dus correct dat hij zijn functies opzegt en uit de fractie treedt.” Het bestuur van het deelstaatparlement van Baden-Württemberg had eerder de betrokken stembrief aan een Duitse onderzoeksautoriteit overhandigd.

AfD-parlementair Miguel Klaus eiste dat er verder onderzoek zou worden gedaan en dat men ook zou controleren op basis van vingerafdrukken, zodat de dader kon worden ontdekt. De betrokken stembrief was opgedoken na een stemming in de Oberrheinrat, een Duits-Frans-Zwitserse commissie. De ambtenaren die de stemmen moesten tellen, merkten het hakenkruis op. Daarop had de voorzitster van het deelstaatparlement, Muhterem Aras (Die Grünen), geëist dat de verantwoordelijke zijn ambt zou neerleggen. Intussen heeft SPD-politicus Born, die het hakenkruis aanbracht, laten verstaan zijn parlementszitje niet te willen opgeven, zeer tegen de zin van SPD-nationaal. PIET VAN NIEUWVLIET

ZUID-AFRIKA

In januari 2024 had deze communistische senator, samen met collega’s, een wetsvoorstel ingediend dat maatregelen voorzag voor de verwerving van onroerende goederen in “gespannen wijken”. Onder meer de mogelijkheid voor burgemeesters om woningen te onteigenen. Zo stond in het wetsvoorstel te lezen dat in geval van overlijden van de eigenaar, de overheid de eerste kans zou krijgen om het goed aan te kopen en te verwerven. Maar of dit allemaal maatregelen zijn die

het tekort aan woningen kunnen opvangen? Ge rede twijfel is op zijn plaats als je weet dat een onteigeningsprocedure in Frankrijk gemiddeld 18 maanden tot 3 jaar duurt. Ook lijken steeds minder eigenaars geneigd om hun woning(en) open te stellen voor huurders of gebruikers – om begrijpelij ke redenen.

‘Klimaatschadelijke’ bedrijven onteigenen

Begin juli eiste de nationale voorzitter van de Duitse Grüne Jugend, Jakob Blasel, in een interview met het Duitse magazine Der Spiegel dat “de drie meest schadelijke concerns op het vlak van klimaat in Duitsland, RWE, Leag en Thyssenkryppn, moeten worden genationaliseerd”. “Want alleen zo is een controle mogelijk dat hun bedrijfsmodel niet verder mensen en klimaat verstoort. Actueel oriënteren zij zich op korte termijn enkel op winstlogica”, aldus nog Blasel.

Voor de algemeen secretaris van de CSU, Martin Huber, gaat het over “niets anders dan socialistische onzin en zullen deze onteigeningen enkel de Duitse economie beschadigen”. Volgens Huber proberen de groenen hun “politieke irrelevantie” te overstijgen door “nog straffer dan Die Linke” uit de hoek te komen. “De jeugdorganisatie van Die Grünen toont met haar voorstel hoever ze van de realiteit verwijderd is.” Jakob Blasel werd vorig jaar voorzitter van de Grüne Jugend. Die Grünen bevinden zich momenteel, na de recente electorale afstraffing, in een diepe crisis.

PIET VAN NIEUWVLIET

Vakbond vraagt Amerikaanse overheid tussen te komen wegens discriminatie

Onlangs besloot Bidvest, een Zuid-Afrikaans bedrijf met filialen wereldwijd, om tussen te komen in de schoolonkosten van de kinderen van haar minder gegoede werknemers. Het was een maatregel toepasselijk op elke medewerker die minder dan 15.300 rand (zo’n 740 euro) per maand verdiende.

Alleen zou dit niet gelden voor blanke kinderen. Nochtans heeft het bedrijf een ethische code die elke vorm van discriminatie verwerpt. Bidvest beroept zich daarbij op de fameuze SEB, de Swart Ekonomiese Bemagtiging, die tot doel heeft de achterstand van de “in het verleden benadeelde groepen op te heffen”. Hoeveel van de 130.000 werknemers hiervoor in aanmerking komen is niet bekend, evenmin hoeveel blanke kinderen van deze maatregel zouden worden uitgesloten. Alleszins heeft de vakbond Solidariteit de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rubio gevraagd om op te treden. Het bedrijf is in de VS zelf niet actief, maar volgens Jaco Kleynhans, hoofd van de dienst Openbare Contacten van Solidariteit zouden 25 procent van de Bidvest-aandelen in Amerikaanse handen zijn.

Amerikaanse sanctie in pijplijn

Los daarvan nemen de Amerikaanse acties tegen Zuid-Afrika trouwens vorm aan. Zo werd eind juli door het comité Buitenlandse Zaken een in april door de Republikein Ronny Jackson ingediende voorstel met 34 tegen 16 stemmen aangenomen. Onder de voorstemmers ook 7 Democraten. Jackson wil met zijn voorstel ANC-leiders en Zuid-Afrikaanse ambtenaren straffen omwille van Zuid-Afrika’s goede betrekkingen met Rusland, China en Iran, de dagvaarding van Israël voor het Internationaal Strafhof en de politiek tegenover de Afrikaners in Zuid-Afrika zelf. Het voorstel moet nu

nog naar het Huis van Afgevaardigden en de Senaat.

Niet voor morgen

Daarmee heeft het nog een lange weg af te leggen. Men mag gerust stellen dat er in beide kamers tegenstand te verwachten is. Reeds nu zijn er volop kreten van eenzijdigheid en hypocrisie. Tevens wordt ook in Zuid-Afrika zelf getwijfeld aan het succes van het initiatief. Volgens professor Roland Henwood, politicoloog aan de universiteit van Pretoria, zouden dergelijke sancties de gestrafte leiders een allure van martelaars bezorgen en hun positie zelfs kunnen versterken. Daarbij wordt verwezen naar het voorbeeld van Zimbabwe. Tevens loopt men het risico dat vooral gewone mensen de prijs betalen. Terwijl het de raciale verdeeldheid in het land nog meer in de hand zou werken.

Klok tikt verder

Intussen verstreek op 1 augustus Trumps opschortingstermijn van 90 dagen van de in april aangekondigde invoertarieven van 30 procent. Daarbij zouden vooral de Zuid-Afrikaanse autoen staalsector worden getroffen. Dat die hoge tarieven in Zuid-Afrika’s geval om economische redenen zouden zijn ingevoerd, wordt echter door Dawie Roodt, hoofdeconoom van de Efficient Group, een Zuid-Afrikaanse financiële dienstverschaffer, betwijfeld. Daartoe is het land te klein. Het heeft integendeel alles met politiek te maken. Zo waarschuwde Trump begin juli nog de BRICS-landen (waaronder Zuid-Afrika): voor een bijkomende 10 procent mochten ze blijven “on-Amerikaanse dingen” dingen doen. Wil Pretoria dus zijn betrekkingen met de VS normaliseren, dan zal het zijn houding tegenover Iran en Israël, de grondonteigening, de plaasmoorden en de Swart Ekonomiese Bemagtiging, waarbij bedrijven ook voor minstens 30 procent in zwarte handen moeten zijn, drastisch moeten wijzigen.

JAN VAN AERSCHOT

Niet zomaar een diplomatieke valies

Gebruik maken van een diplomatieke valies is een gangbare praktijk, zelfs in de meest oorlogszuchtige omstandigheden. Deze mogelijkheid beperken, was dan ook het voorwerp van een maatregel in de vertroebelde Frans-Algerijnse relaties. Het stemt tot reflectie over een rubriek die niet toevallig deze naam draagt. Een bescheiden introspectie.

En zo is het al een tijdje hommeles tussen Frankrijk en Algerije, het land dat ooit uit de Franse departementen Alger, Batna, Oran en meer bestond. In april nog werden twaalf Franse diplomaten het land uitgestuurd, prompt beantwoord door een Franse tegenmaatregel. De onenigheid draait om het lot van de veroordeelde schrijver Boualem Sansal, een veroordeelde Franse journalist (enkele weken geleden werd zijn straf van vijf jaar nog bevestigd), maar vooral de kwestie van de Westelijke Sahara, waarbij Parijs zich op de lijn van Londen en Washington plaatst.

Dieper graven in het onderwerp zou ons te ver brengen, maar laten we het houden bij de vaststelling dat dit dossier een belangrijke rol speelt in de vertroebelde relaties tussen beide landen. Dat olie op de golven moest gegoten worden, was voor iedereen duidelijk, wat beide presidenten ertoe bracht mekaar te bellen. Maar kijk, een tweetal weken geleden zat het er weer bovenarms op. De Algerijnse minister van Buitenlandse Zaken deed zijn beklag over het feit dat ‘zijn’ diplomaten geen toegang meer kregen tot de zones in Parijse luchthavens waar dergelijke zendingen toekwa-

VERENIGD KONINKRIJK

men. Een Franse represaille dus, wat ons tot de kern van het onderwerp brengt.

Onschendbaarheid

Het zal u, waarde lezer, niet ontgaan zijn dat deze rubriek de naam ‘Diplomatieke Valies’ draagt. Mogen we het, wárs van misplaatste relativering, stilaan een legende beginnen te noemen? Wat grasduinen in de archieven leert dat reeds tijdens de beginmaanden van 1960 deze rubriek in dit blad opduikt. Er zal wellicht geen verband zijn, maar het plaatst de dingen wel in perspectief: enkele maanden later zou Congo onafhankelijk worden, maar laten we niet afdwalen.

Deze vakantieweken maken het mogelijk de dingen vanuit een andere invalshoek te bekijken. Zou deze rubriek niet eerder ‘Diplomatieke Koffer’ moeten heten, zoals lezers in het verleden ooit opmerkten? ‘Valies’ is de gangbare vertaling die men van het Verdrag van Wenen (1961) aantreft, het document waarin nog eens duidelijk gesteld wordt wat zo’n valies precies behelst: een koffer – tja – die vertrouwelijk verzonden wordt, niet geopend mag worden en

Starmers Sovjetregering

In zijn artikel ‘Soviet Britain’ waarschuwt de blogger Konstantin Kisin voor de terugkeer van Sovjetpraktijken in het huidige Verenigd Koninkrijk.

Kisin vertelt hoe zijn echtgenote als jong meisje in 1981 in een industriestadje in Oekraïne haar aanvraagformulier invulde om chemie te gaan studeren aan de Staatsuniversiteit in Moskou. Zij was briljant, maar ook naïef. Ze had er geen idee van hoe de communistische samenleving echt functioneerde. Zij was trots dat haar ouders, die allebei uit boerenfamilies kwamen, zich hadden opgewerkt en goede banen hadden gevonden. Haar moeder was een lerares en haar vader werkte in een fabriek, dus vulde ze op het aanvraagformulier in het vakje ‘klasse’ in dat ze tot de ‘middenklasse’ behoorde. Gelukkig keek de echtgenoot van haar zuster over haar schouder mee en hij kon haar waarschuwen. Zij moest ‘arbeiders en boeren’ invullen, want anders zou ze ondanks haar goede schoolresultaten nooit

stagiairs in de ambtenarij. Met zijn typische vlijmscherpe sarcasme merkte Kisin op dat de zonen of de dochters van een zelfstandige loodgieter of van een treinbestuurder die 80.000 pond per jaar verdient dus wel ambtenaar zullen kunnen worden, en nakomelingen van verpleegsters, leraren of jonge dokters die maar de helft van dat bedrag verdienen dus uitgesloten zullen worden omdat ze zogezegd ‘gepriviligeerd’ zijn. Het is gevaarlijke marxistische onzin. En het zou even gevaarlijke onzin blijven als men die discriminatie invoerde op basis van het inkomen van de ouders. Dat is even onzinnig als voorrechten op basis van erfelijke aristocratie. Een grappige, typisch Britse variant van kritiek daarop was: “Wat zou u denken als u in een vliegtuig zat en de piloot zegde via de intercom: ‘Ik heb sen gevolgd, maar mijn grootvader heeft nog als

zelfs niet aan controles onderworpen mag worden. Is er sprake van een begeleider (‘diplomatieke koerier’), dan geniet deze persoon zolang hij deze rol speelt ook diplomatieke onschendbaarheid, maar eens dat gebeurd is, vervalt ze. In het verleden is gebleken dat zelfs in conflictgebieden dit kanaal een nuttig communicatiemiddel kan zijn, maar ook een instrument van misbruik.

Explosieven

De voorbeelden zijn anekdotisch, niet echt van dien aard het concept van ‘diplomatieke valies’ als dusdanig te ondergraven, maar daarom niet minder vermakelijk. Zo bleek in 1964 een Egyptische diplomatieke kist in Rome te zijn misbruikt om een Israëlisch-Marokkaanse spion te vervoeren. De onfortuinlijke man was verdoofd en vastgebonden – de Italiaanse autoriteiten ontdekten hem en grepen in. Precies drie decennia later stopte men een voormalige Nigeriaanse minister in zo’n verzegelde kist. Gelukkig voor hem schortte er wat aan de markering van de kist, wat de Britse douane ertoe bracht ze

te openen… en hem te ontdekken. En nog eentje: tijdens de Falklandoorlog trachtte Argentinië explosieven naar zijn ambassade in Spanje via zo’n diplomatieke zending te smokkelen, maar de Spaanse politie ontdekte het plan op tijd. Kan het trouwens verbazen dat diplomatieke valiezen wel vaker voor drugs gebruikt worden?

Moureaux

Er zijn ook die ‘porteurs de valises’ in eigen land; voormalig PS-coryfee Philippe Moureaux op kop. Dat hij geboren was in een bourgeois-wieg, verschafte hem het materiële comfort als gauchist van zijn tijd door het leven te gaan. En dat manifesteerde zich in een antikolonialisme, meer bepaald een steun voor het Algerijnse FLN. Uit die tijd dateert de term ‘porteur de valises’. Geld, documenten en wapens werden gesmokkeld, soms ook via diplomatieke valiezen – letterlijk.

VAN PHILIPPE MOUREAUX WAS GEWETEN DAT HIJ DUCHTIG MEEWERKTE AAN DEZE PRAKTIJKEN

Van Moureaux was geweten dat hij duchtig meewerkte aan deze praktijken, enigszins gebruikmakend van de connecties inherent aan zijn vader-minister. Kortom, stof voor heel wat verhalen die deze ex-antiklerikaal-tot-Moslim-bekeerde minister van staat aan de toog van Allah kan oprakelen. GDD

‘onthoofde’ staatsexamens. Die term verwijst niet naar de guillotines – de lievelingsinstrumenten van het pre-marxistische gelijkheidsdenken van de Franse Revolutie –, maar naar examens waarbij bovenaan het examenblad alleen een identificatienummer van de examinandus staat, maar niet de naam, de leeftijd, het geslacht of gelijk welk ander element dat tot discriminatie zou kunnen leiden. Dan pas krijgt men een objectieve, meritocratische selectie. Dan is het ineens gedaan met alle onzinnige quota voor kleurlingen, migranten, dwergen, vrouwen en tachtig soorten genders. Dan kan men gewoon de juiste mensen op de juiste plaats benoemen.

Censuur

ER WORDT EEN NIEUWE POLITIE-EENHEID OPGERICHT OM ‘VOORTEKENEN VAN PROSTESTACTIES EN DISSIDENTIE’ OP INTERNET IN DE KIEM TE SMOREN

Dezelfde week ging de Online Safey Act van kracht. Die wet was nog ingevoerd door de vorige ‘conservatieve’ regering, die evenmin echt conservatief was als cd&v, met zijn als dragqueen verklede voorzitter, bij ons nog christelijk is. Die wet wordt nu door de Labour-regering voor het eerst toegepast. Officieel is die wet bedoeld om kinderen te beschermen tegen schadelijke inhoud op het internet. Als dit over pornografie of transgenderindoctrinatie ging, dan zou daar niets mis mee zijn. Maar dat is allemaal slechts een dekmantel voor censuur.

In een vrij land zou gen selecteren op basis van IQ-tests en/of

Sectie 179 van die wet stelt dat het een misdaad is iets te zeggen dat onwaar is – politici doen dat nochtans voortdurend! – en dat dat “niet-triviale psychologische schade” veroorzaakt. Een term die zo vaag is dat een handige censor er alle kanten mee uit kan. Nu al worden videobeelden van protesten tegen migrantenhotels als ‘schadelijke inhoud’ beschouwd en gecensureerd. Bovendien krijgen ministers krachtens Sectie 44 de bevoegdheid de regels voor censuur naar willekeur aan te passen zonder dat het parlement daarover nog geraadpleegd moet worden en wordt er een nieuwe politie-eenheid opgericht om “voortekenen van prostestacties en dissidentie” op internet in de kiem te smoren. Stalin zal grijnzen in zijn graf. PAUL BÄUMER

ONDANKS VELE (BIJT)INCIDENTEN

AMBTENAREN EN MILIEUACTIVISTEN WILLEN WOLF ‘MAATSCHAPPELIJK AANVAARDBAAR’ MAKEN

Een wolf greep woensdag een 6-jarige Nederlandse jongen en sleurde hem mee aan zijn oksel. Alerte omstaanders hielpen de jongen ontsnappen, maar niet zonder ernstige verwondingen. “De wolf schudde mijn zoon heen en weer”, zei de vader. In 2022 doodden de pakweg 21.500 wolven in de Europese Unie 56.000 huisdieren. De overheden in de EU-landen betaalden daar toen 17 miljoen euro schadevergoeding voor. Die rekening loopt snel op, maar Vlaanderen heeft een ‘wolvenplan’.

Het incident met de jongen gebeurde in het Nederlandse dorp Austerlitz. Sinds woensdag is het de plek waar de eerste voorspelbare ramp plaatsvond sinds de herintroductie van wolven in West-Europa. Het was de eerste keer dat een wolf een relatief groot kind beet en greep. Het was misschien voorspelbaar voor iedereen, behalve voor de beleidsmakers in de Europese Unie en de ambtenaren in de EU-lidstaten. Na honderden of duizenden jaren van angst voor wolven, zou de wolf volgens hun deskundigen ineens mensenschuw zijn en zeker nooit mensen aanvallen, enzovoort. Tenminste, dat wou men de bevolking doen geloven toen de Europese Commissie tot een terugkeer besloot van wolven in West-Europa om de biodiversiteit en het ecosysteem te herstellen. Natuurherstel, heet zoiets dan.

BOEREN EN BURGERS

DIE TERECHT BANG ZIJN VOOR DEZE GEVAARLIJKE ROOFDIEREN, ZIJN EEN VERVELENDE BIJZAAK

De boeren schreeuwden moord en brand, maar jarenlang negeerden alle overheden de doodgebeten huisdieren en het doodgebeten vee. De Vlaamse en Nederlandse media deden duchtig mee aan het verkondigen van het ‘wonder’ van de wolf, aangespoord door de ambtenarij en milieuactivisten. Elke wolf kreeg een eigen voornaam zoals in een zoo, waar die marketingtruc ook altijd werkt om extra dierenliefhebbers te trekken. Zoiets noemen ze in de psychologie antropomorfisme: dieren vermenselijken om ze sympathieker te maken.

De grote schuwe wolf

Het voorval in Austerlitz is een waarschuwing. De ampleur kan moeilijk overschat worden. Net voor de middag liep een gezin langs een bospad. De oudste zoon stond naast een bankje. “Toen er plots een beest op hem afstormde”, vertelde de vader aan het Algemeen Dagblad. De jongen kon het gelukkig navertellen: “Ik stond naast het bankje. De wolf kwam aanrennen, sprong op het bankje en sprong op mij.”

De jongen begon luid te gillen. Twee mannen die daar liepen, pakten meteen grote stokken om het dier aan te vallen. “De wolf schudde mijn zoon heen en weer, zoals een hond een speeltje heen en weer kan schudden”, aldus de vader. Pas na meerdere stokslagen liet de wolf los, maar hij maakte zelfs geen aanstalten om te vluchten. Eigenlijk

illustreert dit perfect dat de deskundigen de burgers moderne groene sprookjes wijsmaken over schuwe wolven in plaats van boze wolven. Het vervelende is dat dit niet het eerste incident was en allicht evenmin het laatste. Zelfbedrog lijkt de norm. Welkom Wolf

Vrijwel onmiddellijk na elk incident sturen dierenorganisaties persberichten en geven ze interviews. Dikwijls stappen ze naar de rechter om de wolven te beschermen. De beruchtste en meest controversiële groep is Welkom Wolf. Landschap vzw achter Welkom Wolf is het werk van Jan Loos. Hij beweert altijd dat de wolven zich op natuurlijke wijze in Vlaanderen vestigden. Veel tegenstanders hebben daar vragen bij en denken dat de wolven in Nederland en België moedwillig en illegaal werden uitgezet door milieuactivisten. De belangrijkste reden is dat groene politieke partijen de plannen lanceerden nog voor er ooit één Poolse wolf opdook in de Benelux.

In weinig objectieve studies probeerden de voorstanders van wolven het tegendeel te bewijzen. In ‘De wolf terug in Nederland. Een Factfinding Study’ van de Wageningen Environmental Research (WENR) van de universiteit Wageningen, het Instituut Natuur- en Bosonderzoek (INBO) en Senckenberg Gesellschaft für Naturforschung (SGN) ontkenden de onderzoekers alle aantijgingen. Let wel: alle onderzoeksinstellingen die meeschreven, zijn voorstanders van wolven als toproofdier omwille van de biodiversiteit. De Duitse groep SGN heeft zelfs een afdeling CEwolf Konsortium die ijvert voor wettelijke beschermingsmaatregelen voor de wolven. Aan de hand van uitwerpselen identificeert men de wolven genetisch. Hun genetische codes voegt men dan toe aan de CEwolf-databank. Een gesubsidieerde databank. De studie werd betaald door BIJ12 (een Nederlands interprovinciaal overlegorgaan) en het Nederlandse ministerie van landbouw. Het gaat telkens om overheidsgeld. Een andere naam die steeds opduikt, is de Vlaamse overheidsdienst Instituut Natuur- en Bosonderzoek (INBO). Hun wolvenspecialist is Joachim Mergeay. Die onderzoeker – die ook actief is aan de KU Leuven – is een milieuactivist die probeert uitgestorven dieren te herintroduceren. Bezwaarlijk een neutrale stem in het debat, maar hij zit als een spin in het

web bij een van de grootste ontvangers van EU-subsidies IUCN (International Union for Conservation of Nature). Zij houden lijsten bij van bedreigde diersoorten. IUCN is helemaal geen overheidsdienst, maar een ngo. Daar zit Mergeay in de groep die genetisch onderzoek doet, bijvoorbeeld bij wolven.

Ecotoerisme

In zijn rol bij INBO werkte Mergeay mee aan de recentste wetenschappelijke publicatie, getiteld ‘Continuing recovery of wolves in Europe’ die op PLoS verscheen op 25 februari 2025; blijvend herstel van wolven in Europa dus. De conclusie van dit artikel was dat wolven een opmerkelijke comeback maken in heel Europa. De populatie groeide tot 21.500 dieren in 2022. Dat is 58 procent meer in tien jaar tijd. Dat is een succes qua natuurherstel, zo klonk het. Toch bleek uit dit artikel dat wolven jaarlijks 56.000 huisdieren doodden in de EU. De schade die ze veroorzaakten, bedroeg 17 miljoen euro. Tenminste, dat was de compensatie die betaald moest worden door de overheid. Niettemin beweren de auteurs dat wolven zo veel ‘mogelijke voordelen’ meebrengen. Wanneer ze die potentiële voordelen opsommen, komen ze zelfs uit bij ‘ecotoerisme’. Goed nieuws voor de gemeente met het bospad in Austerlitz. De immense hoeveelheid middelen die de EU uitdeelde en de regelgeving die de EU invoerde, zorgden voor dit succes volgens de auteurs, hoewel het samenleven met wolven en vooral dan met boeren en jagers een uitdaging blijft. Maar dat zou vooral ‘een politieke context’ zijn. De ‘herkolonisering’ door wolven in België is relatief klein. Het zou om amper een honderdtal dieren gaan.

Maatschappelijke acceptatie

Tegenstanders van de wolf staren zich blind op Landschap vzw, de vereniging achter de campagne Welkom Wolf. Deze vzw ontvangt geen Vlaamse subsidies. Via Welkom Wolf signaleert de vzw op sociale media en haar website elke waarneming. Voor tegenstanders van de wolf zijn Landschap vzw en vooral haar afgevaardigd bestuurder Jan Loos erg verdacht. Zelf wijst de in 2011 door Kris Ooms, Koen Van de Wiele, Wim Verhavert en Jan Loos opgerichte vzw erop dat

wolven uitzetten strafbaar is. De tegenstanders zouden beter kijken naar INBO en de Vlaamse overheid. In Vlaanderen bestaat een heus Wolvenplan Vlaanderen: “Het wolvenplan beschrijft de ecologie en verspreiding van de wolf, met duiding van het juridische kader en wetgeving, en geeft een maatschappelijke analyse.” De Vlaamse overheid wil met schadepreventie en schadevergoeding de wolf maatschappelijk acceptabel maken. De Vlaamse Regering financiert daarom wetenschappelijk onderzoek en de bescherming en de instandhouding van de roedels. Kortom, de Vlaamse administratie Leefmilieu wil de wolven in Vlaanderen houden. Zij betalen Mergeay en co. Natuurverenigingen hebben trouwens ook

NATUURVERENIGINGEN HEBBEN EEN DIRECT BELANG BIJ DE INTRODUCTIE VAN DE WOLF

een direct belang bij de introductie van de wolf. Als de wolf zes maanden ergens leeft, kan de Europese Commissie overgaan tot de maatregel om van heel de streek Natura 2000-gebied te maken. De Vlaamse overheid reageerde dat de Europese Commissie nog geen enkele keer een gebied tot beschermd natuurgebied uitriep omwille van de aanwezigheid van wolvenroedels. Maar het staat wel zo in de Habitatrichtlijn die om de haverklap door de Raad voor Vergunningsbetwistingen gebruikt wordt om vergunningen van landbouwers of bedrijven te vernietigen. De conclusie is dat overheden en natuurverenigingen wolven willen. Er gaat veel geld om bij het maken van die studies en de administratie deelt veel geld uit via wolvenplannen. En dan is er nog de EU die milieu-ngo’s subsidieert. Boeren en burgers die terecht bang zijn voor gevaarlijke roofdieren, zijn dan een vervelende bijzaak.

LODE GOUKENS

EEN EEUW JEAN RASPAIL

“Armada van de wanhoop, geleid door misvormde dwerg die zich als profeet had opgeworpen”

Vorigemaandwashetprecieseeneeuw geledendatJeanRaspailinChemillé-sur-Dêmewerdgeboren.Eeneeuwfeestdat,openkeleuitzonderingenna, collectiefwerddoodgezwegendoor weldenkendenpolitiekcorrectliterairFrankrijk.

Het moet ergens begin de jaren 1980 zijn geweest dat mijn veel meer belezen en erg francofiele kameraad Alexander mij ‘Le Camp des Saints’ in handen duwde met de dwingende opdracht dit te lezen, want ‘een uitzonderlijk schrijfsel’. De lectuur ervan bezorgde me een shock, die ik best kan vergelijken met een intellectuele stomp in de maag. Het boek verhaalt de uittocht van een miljoen paupers die in de Golf van Bengalen schepen enteren en koers zetten naar Europa. Het startsein? Dat gaf nota bene de Belgische consul in Cal cutta, die enkele arme sloebers een visum had beloofd. Het nieuws verspreidde zich razendsnel, met als gevolg dat een legioen van paupers het consulaat binnendrong en de diplomaat vertrapte. Deze ‘armada van de wanhoop’ wordt geleid door een misvormde dwerg die zich als profeet had opgeworpen.

Cancelcultuur

Jean Raspail werd geboren in een gezin uit de hogere burgerij. Zijn vader was een officier en ingenieur die tijdens het interbellum een tijdlang het beheer over de steenkoolmijnen van het Saargebied had geleid. Die mijnen werden van 1920 tot 1935 uitgebaat door de Fransen, als compensatie voor de verwoesting van de Franse kolenmijnen in de Eerste Wereldoorlog. Vader Raspail bracht hem waarden als eer en loyaliteit bij, die de jonge Raspail verder aanscherpte bij de katholiele scouts. Als adolescent droomde hij weg op de schoolbanken, maar hij vond een mentor in zijn leraar Frans, de auteur Marcel Jouhandeau. Die stimuleerde hem om te schrijven. Een eerste poging tot een roman werd evenwel afgekraakt door een met zijn vader bevriend academicus, waarna hij het schrijven – voorlopig – liet varen.

Kuifje

achterna

Hij leidde kort na de Tweede Wereldoorlog – mede geïnspireerd door Kuifje – een zwervend en vooral avontuurlijk bestaan dat hem naar alle uithoeken van de wereld bracht. Zo trok hij in 1949, samen met een vriend, per kano van Québec naar New Orleans. In 1951 startte hij een tweede reis van Terra del Fuego naar Alaska met de auto, waarvan hij een reisverslag uitbracht, en in 1954 volgde hij de sporen van de Inca’s. Het leverde hem niet alleen enige naambekendheid op, maar ook een paar contracten als journalist, waarna hij zich opnieuw aan het schrijven zette.

Na een mislukte landingspoging op de Zuid-Afrikaanse kust waar de marine van het toenmalige apartheidsregime het vuur opende, zet de vloot koers naar het noorden. Hoe dichter bij Zuid-Europa, hoe meer arme drommels – ditmaal Afrikanen – schepen enteren en zich bij de armada aansluiten. Naarmate duidelijk wordt dat zij van geen wijken weten, ontstaat er in Frankrijk een heftig debat. Kritische stemmen raken al spoedig overstemd door weldenkende Gutmenschen die onophoudelijk schermen met mensenrechten of stellen dat Europa een ereschuld heeft in te lossen aan de bewoners van haar voormalige koloniën en de grenzen moet openen. Wanneer de paupers voet aan land zetten aan de Côte d’Azur, zijn deze Gutmenschen de eersten die onder de voet worden gelopen… Wat Raspail in 1971 nog verpakte als met een apocalyptisch sausje overgoten literaire fictie, lijkt vandaag,een halve eeuw nadat ‘Le Camp des Saints’ van de persen rolde, bijna realiteit te zijn geworden.

DE WOESTE LANDSCHAPPEN EN VOLKEREN DIE HIJ IN PATAGONIË AANTROF, RAAKTEN HEM IN HET DIEPSTE VAN ZIJN ZIEL

‘Le Camp des Saints’ werd vrijwel meteen een ‘succès de scandale’. De literaire kritiek kon niet anders dan de onmiskenbare kwaliteiten van het boek erkennen, maar viel over het vermeende racisme van de auteur. De critici ‘vergaten’ daarbij dat Raspail een schrijver was en allesbehalve een politicus. Hij kwam niet aandraven met oplossingen en weigerde pertinent antwoord te geven op de vraag hoe Europa dan wel moest antwoorden op de uitdagingen van de massa-immigratie. Het was dan ook, op z’n zachtst gezegd, incorrect van de critici om Raspails best wel indrukwekkende oeuvre tot dit ene werk te reduceren. Dat hij in 2000 het lidmaatschap van de Académie française misliep omdat hij onvoldoende stemmen behaalde om de vrijgekomen zetel van Jean Guillon in te nemen, was volgens velen aan de controverse rond ‘Le Camp des Saints’ te wijten.

Net zoals die andere grote schrijvende reiziger, de Brit Bruce Chatwin, was Raspail gefascineerd door Terra del Fuego oftewel Patagonië. Een land van dromen, een koninkrijk van teleurgestelde idealisten en liefhebbers van het grootse gebaar, zoals de door Raspail aan de vergetelheid ontrukte Orélie-Antoine de Tounens, een excentrieke advocaat uit Périgueux, die zichzelf in de tweede helft van de 19de eeuw tot koning van het – enkel in zijn fantasie bestaande –koninkrijk Patagonië en Araucanië uitriep. Zijn magistrale roman ‘Moi, Antoine de Tounens, roi du Patagonie’, leverde hem in 1981 de prestigieuze Grand prix du roman de l’Académie française op. In datzelfde jaar benoemde hij zichzelf tot ‘consul-generaal van Patagonië’, de laatste vertegenwoordiger van het fictieve koninkrijk van Orélie-Antoine I, dat hij als een ‘reserve vaderland’ beschouwde… De woeste landschappen en volkeren die hij in Patagonië aantrof, raakten hem in het diepste van zijn ziel en leverden hem stof voor wat ik persoonlijk als zijn sterkste boek beschouw, namelijk het beklijvende ‘Qui se souvient des hommes?’ Jean Raspail schetste in dit historiserende epos op magistrale wijze het verhaal van het – vandaag uitgestorven –inheemse volk van de Alakaluf vanaf hun aankomst in Patagonië 10.000 jaar geleden en van de ‘clash of civilisations’ die de komst van westerse zeevaarders zoals Ferdinand Magellaan, Francis Drake, John Byron, Robert FitzRoy, vergezeld door Charles Darwin, voor hen heeft betekend. De inspiratie voor boek was de vluchtige ontmoeting die Raspail tijdens zijn verkenning van het uiterste zuiden van Chili en Argentinië in 1951 had met wat wellicht een van de allerlaatste Alakaluf was.. Ze leidde tot een levenslange fascinatie voor volkeren die in hun voortbestaan bedreigd werden door hun confrontatie met de moderniteit. Veel van zijn werk getuigt van een wereld die als een relikwie is van vergane glorie en culturen waarin hij met verwondering, maar ook met een groeiend gevoel van machteloosheid ronddwaalde en steeds meer voorvoelde dat het lot van deze tot verdwijning gedoemdebeschavingen, eerder vroeg dan laat, ook het Avondland beschoren zou zijn...

Raspail was echter niet alleen de schrijver van avontuurlijke verkenningen aan het ‘einde van de wereld’, maar ook van de martiale grandeur, van de strijders op verloren posten, van diegenen wier eer trouw was. Het leverde pareltjes als de Pickendorf-reeks en ‘Sept Cavaliers’ op die zijn reputatie als rasverteller bevestigden. Jean Raspail overleed in volle coronaperiode, op 13 juni 2020, drie weken voor zijn vijfennegentigste verjaardag in het Henry Dunant-hospitaal in Parijs.

JAN HUIJBRECHTS

BOEKEN

De moeizame weg naar Arizona

Wouter Verschelden heeft zich ontpopt tot een van de meest scherpe waarnemers in de Wetstraat. Na ‘De doodgravers van België’, over de regeringsvorming in 2019 en ‘De val van België’, over de ondergang van de Vivaldi-coalitie, brengt hij met ‘De verovering van België’ een nauwgezet relaas van hoe de politieke hoofdrolspelers uiteindelijk toch met elkaar in zee gaan en de Arizona-coalitie sluiten.

Minutieus en haast van dag tot dag brengt hij in kaart hoe het er aan toeging vanaf de verkiezingen van 9 juni 2024 tot de dag – 7 februari 2025 – dat de regering-De Wever in de Kamer van volksvertegenwoordigers het vertrouwen kreeg. Het werd een dik boek waarin een kleiner lettertype dan normaal werd gebruikt. We zouden anders letterlijk van een vuistdik boek hebben kunnen speken. Om de draad niet te verliezen en de lezer goed bij de les te houden, vangt elk hoofdstuk aan met een tijdslijn. Dat is geen overbodige luxe. Niettemin leest het als een trein en de erg vlotte verteltrant van Verschelden nodigt als vanzelf uit om weinig rustpauzes in te lassen.

Scherpe waarnemer

Het lijkt wel of hij bij elk gesprek, elk intrige, elke roddel, elke ruzie en elke vergadering zelf aanwezig was. Dat hij een fijnmazig netwerk aan informanten bij de toppolitici, hun sherpa’s en andere medewerkers heeft, blijkt duidelijk. Anders is het onmogelijk om zo letterlijk en tot in het detail te citeren, zeker van wat in de achterkamers en de partijcenakels werd gezegd en gefluisterd. Maar ook zijn dossierkennis en de materie die hem via lekken bereikten, leveren een kapitaal aan materie. Daarbij kunnen wij ons voorstellen dat als de politieke hoofdrolspelers dit boek in handen krijgen, zij toch wel zullen opkijken van wat Verschelden heeft weten op te tekenen. Dat tot op heden nog niemand van hen dit boek afdoet als fantasie of onzinnig, zegt genoeg. Verschelden is een scherpe waarnemer met een scherpe pen.

De Rubicon over Een van de hoofdlijnen in voorliggend boek is uiteraard de rol van Bart De Wever, die geheel in zijn eigen en vaak eigengereide stijl evolueert van strak Vlaams-nationalistisch partijpoliticus tot gewiekst en intelligent staatsman, en die uiteindelijk het land waarvan hij eigenlijk niet houdt, toch overeind houdt door niet alleen het vertrouwen van veel Franstaligen te winnen, maar zelfs het radicaalste deel van zijn achterban kan overtuigen om mee de Rubicon over te steken. Hij beukt niet langer tégen België van buitenaf, maar neemt het rechtmatig en legitiem in bezit om het te hervormen.

Ook al bestaat er in dit land het ‘colloque singulier’, toch komt Verschelden bijzonder veel te weten over wat er door het staatshoofd wordt gezegd in de ‘vertrouwelijke’ gesprekken met politici. Meer nog: we komen zelfs te weten hoe Filp zich voelt in het nieuwe gegeven waarbij (gematigde) Vlaams-nationalisten voor het eerst het roer van zijn koninkrijk overnemen en waarbij hij niets anders kan doen dan te hopen dat het voor hem en de zijnen goed afloopt.

Vuil spel

Ontluisterend zijn de vlijmscherpe karakterschetsen van vooral Conner Rousseau, Georges-Louis Bouchez en Sammy Mahdi. Hoe deze ‘caractériels’ voor eigen rekening rijden, elkaar bejegenen – tot schelden en beledigen toe –, afdreigen, noodzakelijke en haast verworven compromissen telkens weer aanvreten om toch maar te proberen grotere deeltjes van de koek te krijgen, lezen we vooral in de laatste hoofdstukken, wanneer zij telkens weer de voorgelegde voorstellen van de formateur afkammen en in vraag stellen, tot wanhoop van deze laatste en andere meer lucide geesten als bijvoorbeeld Maxime Prévot (Les Engagés) en David Clarinval (MR). Wie de politiek altijd al als een vuil en laag bij de gronds spelletje heeft aanzien, krijgt hier de bevestiging, zwart op wit. Het is om over na te denken, als ze in de tv-programma’s zich nog eens komen voordoen als de grote denkers en de pleitbezorgers voor ‘het algemeen belang van de mensen’.

Eerst Vivaldist, dan Arizonist

Tussendoor weet Verschelden ook de Vlaamse, de Europese en de gemeenteraadsverkiezingen te plaatsen, die op het politieke schaakbord geen onbelangrijke plaats innamen, zowel in Vlaanderen als in Wallonië. Ook de gevoeligheden daar en hun belang in het perspectief van de federale context worden schitterend in beeld gebracht. Daarnaast wordt ook binnengekeken bij de linkse en rechtse oppositie, en vooral hun onmacht om de Arizona-pletwals tegen te staan. En uiteraard wordt ook het contrast met de Vivaldi-regering scherp gesteld, zeker omdat een deel van de Vivaldisten nu verveld zijn tot Arizonisten. Het geeft het Wetstraatspel een bijzondere tint. Macht en tegenmacht, veroverde macht en verloren macht, macht en onmacht, machtig en machteloos… ‘De verovering van België’ brengt het in kaart, zonder omwegen en met de Wetstraatartiesten niet altijd in een even fraaie hoofdrol. KVDP

Wouter Verschelden, ‘De verovering van België’. Manteau, 2025. 431 p.,29,29 euro. ISBN 9789022341926

De EU, een franchise van de VS

Heeft de Europese Unie, onder leiding van Ursula von der Leyen, zich ontwikkeld tot een de facto franchise van de Verenigde Staten?

Je zou dat kunnen stellen, gezien de slechte deal die ze heeft gesloten over tarieven met het ‘Amerikaanse Rijk’ van Donald Trump.

Von der Leyen heeft niet alleen ingestemd met een tariefakkoord van 15 procent, maar ook met het volgende: de EU zal de komende drie jaar voor 750 miljard dollar aan energie kopen van de VS en 600 miljard dollar investeren in de Amerikaanse economie. Dit komt bovenop eerdere toezeggingen van NAVO-lidstaten om minimaal 5 procent van hun bbp aan defensie te besteden. Een groot deel van dit bedrag zal ook naar de VS vloeien in de vorm van wapenaankopen. De meeste Europese landen zitten al aan hun financiële limiet, stapelen tekorten op en kunnen hun schulden nauwelijks beheren. Er is simpelweg geen ruimte om extra inspanningen te leveren om de VS tevreden te houden.

Gebrek aan leiderschap

Josep Borrell maakte al in 2022 de juiste analyse: “Onze welvaart was gebaseerd op goedkope energie uit Rusland.” Onze industrie is zonder goedkope Russische energie niet langer concurrerend en het vervangen van deze energie door extreem dure LNG uit de VS helpt ons op geen enkele manier. Mario Draghi waarschuwde in 2024 voor hetzelfde in zijn rapport over de toekomstige concurrentiepositie van de EU: “De detail- en groothandelsprijzen voor gas zijn momenteel drie tot vijf keer hoger dan in de VS.” Conclusie: het lijkt erop dat de VS hun proxyoorlog in Oekraïne hebben gewonnen – niet ten koste van Rusland, maar ten koste van de economie van de EU-landen – door het gebrek aan leiderschap van een zwakke voorzitter van de Europese Commissie.

Als we terugkijken naar de coronacrisis – laten we niet vergeten dat deze begon met een laboratoriumlek in een door de Verenigde Staten gesponsorde onderzoeksfaciliteit in Wuhan, China – en de daaropvolgende ‘push’ van de vaccins die met ongekende snelheid werden ontwikkeld en geproduceerd. Ursula von der Leyen sloot toen in haar eentje de deal met Pfizer-CEO Albert Bourla, om te “garanderen dat de EU met prioriteit vaccins zou ontvangen”. Een ‘gevoel van urgentie’ dat door de

Commissie, via gesubsidieerde media, aan het Europese publiek werd opgedrongen, net als in de oude dagen van het communistische bewind in de DDR.

Gebrek aan transparantie

De deal tussen de Europese Commissie – geleid door Von der Leyen – en Pfizer voor Covid-19-vaccins had een waarde van ongeveer 35 miljard euro. Deze overeenkomst, afgerond in mei 2021, omvatte de aankoop van maximaal 1,8 miljard doses van het Pfizer-BioNTech Covid-19-vaccin, met een initiële verplichting van 900 miljoen doses en een optie voor nog eens 900 miljoen doses voor levering tot en met 2023. De deal werd naar verluidt onderhandeld via sms-berichten en telefoontjes tussen Von der Leyen en Pfizer-CEO Albert Bourla, wat controverse heeft opgewekt vanwege het gebrek aan transparantie rond deze communicatie. Von der Leyen weigert nog steeds de communicatie openbaar te maken, ondanks het aandringen van de ombudsman en zelfs het Europese Hof van Justitie dat in mei 2025 oordeelde – na een interventie van een journaliste van The New York Times en het onderzoeksjournalistieke platform Follow the Money (want de Europese pers keek de hele tijd hardnekkig de andere kant op) – dat de Europese Commissie, onder leiding van Ursula von der Leyen, ten onrechte heeft geweigerd sms-berichten tussen Von der Leyen en Pfizer-CEO Albert Bourla openbaar te maken. Een motie van wantrouwen tegen Ursula von der Leyen in het Europees Parlement haalde onlangs geen meerderheid, omdat ze een deal wist te sluiten met de voornamelijk centrumlinkse politieke

DE WERELD DRAAIT DOOR

groepen, waaronder haar eigen Europese Volkspartij (EPP), de Socialisten en Democraten (S&D), Renew Europe en de groenen, terwijl de motie van wantrouwen kwam van de rechtsgeoriënteerde politieke groepen. Dus voorlopig zitten de burgers van de EU opgescheept met een voorzitter van de Commissie waarvoor ze niet hebben gestemd (dat kunnen ze ook niet door het systeem van de getrapte democratie; de functie is een benoeming door de verkozen EU-parlementsleden, na een ingewikkelde kandidatendans achter de schermen, tussen landen en politieke fracties). VS marketeert, EU koopt

De feiten wijzen nu op één conclusie: ja, de EU is een franchise van de VS, want zij doen de marketing en de EU koopt, dankzij Ursula von der Leyen, hun goederen, of het nu gaat om farmaceutica, energie of wapens. Aan de andere kant is Von der Leyen nochtans geen vreemde voor de Amerikaanse onderhandelingsstijl van Trump die haar in de doeken deed, want ze woonde tussen 1992 en 1996 in Californië, toen haar man Heiko onderzoeker was in de geneeskunde aan Stanford University. Sinds september 2020 is Heiko medisch directeur bij Orgenesis Inc., een Amerikaans biotechnologiebedrijf dat gespecialiseerd is in cel- en gentherapieën. Het is, tot slot, niet overdreven om te stellen dat we net als die andere grote Amerikaanse franchise McDonalds, langzaam in de EU in een hamburgerdemocratie zijn gesukkeld waarbij de VS de marketing en verkoop verzorgen en de EU de goederen, van farmaceutica, over energie tot wapens, koopt aan een door de VS bepaalde prijs.

ALAIN GROOTAERS

LEZERSBRIEVEN

Politie, uw vriend?

Pallieterke, Uw redacteur Julien Borremans schrijft rake dingen over de catastrofale veiligheidstoestand in Brussel. Helaas neemt hij twee vaste mantra’s van klagende ambtenaren over: Justitie en politie in ‘belgique’ zouden ‘ondergefinancierd’ en zowaar ‘onderbemand’ zijn. De feiten: er wordtinditlandmeerdan2miljardeuroperjaaruitgegevenaan justitie.Datiszowat180europer inwoner. Dat maakt van dit land eenmiddenmotormeteenhoger budgetdanpakwegFrankrijken Italië. Justitie heeft dus meer dan belastinggeld genoeg; het probleemisdathetnietefficiënt gebruikt wordt. Wat de politie betreft, zijn de cijfers nog duidelijker: België heeft liefst 332 agenten per 100.000 inwoners, terwijl dat er in Duitsland 311 en inNederlandzelfsmaar291zijn. Zoals de coronadictatuur heeft bewezen, is er in dit land hoegenaamd geen tekort aan uniformen om de meest totalitaire wetten met waterkanon, traangas en matrak aan Vlaamse burgers op te leggen. Het probleem is dat om politiek correcte redenen die mankracht niet wordt ingezet om recht en orde te herstellen in de allochtone wijken. Ook daarom zijn een ‘belgische’ justitie en politie niet de vriend van de Vlaams-nationalist.

Rob Verreycken, Sint-Niklaas

Ramp voor voetbalfans Pallieterke, Een vereniging die zich DAZN noemt heeft het alleenrecht verworven om de Jupiler Pro League uit te zenden. En zo begint hun brief: ‘Beste voetballiefhebber’. Het ware beter te zeggen: ‘Beste gedigitaliseerde voetballiefhebber’, want de wedstrijden volgen kan niet voor de oudere mensen zoals ik, 88 jaar deze maand. Voetbal na het nieuws van 19 uur? Fini! Er worden terug heel wat mensen uitgesloten door die kwiestenbiebels, die onmensen van de ploeg van DAZN. Voetbal kijken is niet meer voor iedere gewone mens! Te wijten aan die klootzakken van DAZN.

Thomas Triphon, Antwerpen

Islamisering

Pallieterke,

Dalilla Hermans en Red Sebastian vertegenwoordigen België op Wereldexpo

België vaardigt Dalilla Hermans deze week af naar de Wereldtentoonstel ling in Osaka (Japan). Ze zal er een lezing geven met de titel ‘Seen and silenced. Being a woman of colour in Belgium.’ In dezelfde week geeft Red Sebastian, die voor laatste werd in de eerste halve finale van het Eurovisiesongfes tival, een optreden.

Deze week staat het Belgisch Pavil joen in het teken van Vrede, menselijke veiligheid en waardigheid. De week moet “de schoonheid van authenticiteit vieren”. Met de Pride in aantocht, organiseert Be lExpo in Osaka allerlei gendergerelateer de panelgesprekken. Naast debatten met internationale sprekers over gender, diversiteit en LGBTQ-zaken, worden ook Dalilla Hermans, Ish Ait Amou

en Red Sebastian overgevlogen naar Japan. Maandag opende Red Sebastian, bekend van Eurosong en zijn rode kapsel, als ‘Belgian queer performer’ de week. Nadien volgen er debatten over het glazen plafond, de angst dat Artificiële Intelligentie enkel de waarden van zij die aan de knoppen zitten reflecteert en over vrouwen die actief zijn in ‘mannelijke’ sectoren. Schrijfster en columniste Dalilla Hermans zal er donderdag “een messcherp en diep persoonlijk beeld schetsen van wat het betekent om een vrouw van kleur te zijn in België”. Ze zal het in Osaka over de paradox tussen “zichtbaarheid en marginalisering” hebben. Choreograaf en tv-maker Ish Ait Amou zal tijdens het drukken van dit weekblad net zijn lezing gegeven hebben over de vraag ‘wat diversiteit betekent als die niet gelijk verdeeld is’.

we een voor een en mogen we ongehinderd binnen. Het zal wat langer duren, maar we gaan die goddeloze westerlingen wel terug op hun knieën dwingen.” Het gaat de verkeerde kant op en twee mogelijkheden lijken me de toekomst. Of we beletten dat de islam de macht krijgt en verzetten ons op tijd. En als het altelaatis,komtermogelijkeen opstand (oorlog). Of we knielen voor deze nietsontziende godsdienst.

VDD, Halle

Socialewoningen

Pallieterke,

In de uitgave van 24 juli schreef Peter Reekmans dat Vlaanderen de oorzaak is van de grote nood aan sociale woningen. Wellicht kijkt de burgemeester van Glabbeeknietgenoegrond,wantdan zou hij merken dat de grootste oorzaak de spectaculaire groei van de bevolking is in de laatste decennia. Wanneer er een paar miljoenen bijkomen, is het te begrijpen dat er niet genoeg woningen zijn, en ook niet genoeg scholen, niet genoeg onderwijzend personeel, niet genoeg van… alles. En het gevolg is natuurlijk dat het land niet kan volgen.Ikdenkdathetduidelijk is welke maatregel er echt moet genomen worden. Maar deze is moeilijk te nemen wanneer alles boven onze hoofden door niet-verkozen Eurocommissarissen wordt bedisseld.

Guido Crommen, Gentbrugge

Gaza(1)

Pallieterke,

Ja, Hamas is een terroristische organisatie. Maar een staat die een naburig volk absoluut afsluit van het leven, hoe moeten we die noemen? Kent u een werkzame manier van bevrijding? Of kent u de niet-aflatende onderdrukking? Wij, eenvoudige mensen, begrijpen wel dat er strategische, politieke en Trumpiaanse, rauwe financiele argumenten zijn. Maar wij hebben nog een gevoel, bijvoorbeeld een gevoel voor verhouding, voor het leven. De moorden in pakweg Soedan, Eritrea enOost-Congodoenerniettoe.

Dr. G. Verbeke

Het interview met Ebru Umar is een grootse openhartige omschrijving van wat de islam in wezen is en met wat voor een ongelooflijke naïviteit veel van onze westerse mensen en leiders naardeislamkijkenenhemtolereren. Ze geven deze de vrijheid die in geen enkel islamitisch land voor een vrijdenkende, en zeker christelijke, mens mogelijkis.Degeschiedenisindachtig heeft het christelijke Westen de pogingen van de islam om onze streken militair te veroveren en te islamiseren steeds kunnen verhinderen. Het is zoals Khadafi het ooit verwoordde: “Vroeger gingen we met te veel tegelijkertijd(meteenleger)entoen heeft het Westen ons telkens de toegang gewapenderhand kunnen ontzeggen, maar nu gaan

Gaza(2)

Pallieterke,

De situatie in Gaza is verschrikkelijk. De mensen daar moeten dringend geholpen worden. Het Westen moet dringend voedsel sturen en de vrachtwagens met voedsel moeten doorgelaten worden. Ik stel maar gewoon eenvraag:waaromsturenderijke islamitische oliestaten, zoals Oman, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten en Koeweit, geen massa voedsel naar hun islamitische geloofsgenoten? Ze zijn stinkend rijk en hebben honderdduizenden miljarden euro’s. Of bouwen ze liever nog meer vijfsterrenhotels, luxeflatgebouwen, luxewinkelcentra en overdekte skipistes in de woestijn?

Swa Cauwenbergh, Antwerpen

Een lezersbrief insturen?

Stuur uw bericht naar lezersbrieven@pal.be. Opgelet, brieven mogen maximaal 1.000 karakters tellen (inclusief spaties). Dat zijn een 30•tal lijnen in ’t Pallieterke of zo’n 160 woorden. We houden ons het recht voor om zonder verantwoording uw (te lange) brief niet te publiceren of in te korten. Uw naam en gemeente moeten worden doorgegeven voor publicatie bij uw brief.

Vlamingen zorgen zélf voor verfransing

De verfransing van Vlaanderen, zal het ooit stoppen? Verfransing heeft twee oorzaken: de agressiviteit van de Franstaligen en de laksheid van de Vlamingen zelf. Denk in dit laatste geval aan de vele reacties op de tweetalige ‘begroeting’ van een treinconducteur. Nogal wat Vlamingen vonden dat de man groot gelijk had en dat de klacht tegen hem overdreven was.

Hierbij geef ik een ander voorbeeld. Het Nieuwsblad stuurt dagelijks elektronische nieuwsbrieven met aangepast regionieuws volgens de woonplaats van de bestemmeling. In de digitale nieuwsbrief van de editie ‘Vlaamse Ardennen’ wordt al enkele weken de hoofding ‘Dichtbij Renaix’ gebruikt. Onderaan de nieuwsbrief: ‘Sportnieuws uit Renaix’.

Niemand die ingrijpt

Renaix kennen we beter als de Vlaamse faciliteitengemeente Ronse. Onbegrijpelijk dus dat het Nieuwsblad in zijn communicatie naar zijn Nederlandstalige lezers de Franstalige naam gebruikt van deze Vlaamse stad. En neen, het is geen eenmalig foutje dat per ongeluk opdook, het is al verschillende weken bezig en niemand van de redactie van het Nieuwsblad, of bij uitbreiding niemand van Mediahuis, die de flater opmerkt en aanpast. Is het domheid of is het onwetendheid? Ik weet dat zo’n regionieuws wordt samengesteld door een plaatselijke correspondent die over een vrij grote zelfstandigheid beschikt. Maar dat mag absoluut geen reden zijn om die man of vrouw van dienst een vrijgeleide te geven om de naam van Ronse te verfransen. Het lijkt een ‘fait divers’, maar het is minder onschuldig dan het lijkt. Ook in Ronse neemt de verfransing toe, want ongeveer 25 procent van de kinderen spreekt thuis Frans.

Herinner u dat de gemeenteraad van Ronse in 2015 besliste om uniform voor het Nederlands te kiezen en zodoende de bestuurstaalwetgeving niet langer toepaste. Voor die keuze werd de stad eind juni van dit jaar veroordeeld en moet de stad nu ook bijvoorbeeld de straatnaamborden tweetalig maken. In feite wil men in Ronse nog het liefst de faciliteiten afschaffen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Moskee

Nog een ander voor-

beeld: de Vlaamse gemeente Sint-PietersLeeuw. De gemeente ligt in de schaduw van Brussel, maar is geen faciliteitengemeente. Maar er is natuurlijk een grote druk inzake verfransing vanuit Brussel en door migratie. Bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen in 2024 haalde de Franstalige partij Présence Francophone (PF+) nog 4 zetels en 13,6 procent van de stemmen.

De moslimgemeenschap is in 2013 gestart met een moskee, gelegen – volgens haar tweetalige website – aan de Bergensesteenweg, Leeuw-Saint-Pierre (sic). Het schepencollege had in januari een negatief advies gegeven over de erkenning van deze Al-Ansarmoskee. Een van de redenen voor de niet-erkenning was dat de bestuurstaal van de moskee niet het Nederlands was (en is). Burgemeester Jan Desmeth (N-VA) verduidelijkte in de media: “Verenigingen moeten aan alle voorwaarden voldoen. Die regels zijn voor iedereen hetzelfde, of je nu een fanfare, een volleybalclub of een jeugdvereniging bent. De bestuurstaal moet Nederlands zijn, en alléén Nederlands.”

Maatschappelijke meerwaarde

Goed zo. Ware het niet dat Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Hilde Crevits (cd&v) de moskee verleden week wél erkend heeft, ondanks het negatief advies van de gemeente. We citeren Crevits: “We screenen de aanvragen vooral op integriteit, transparantie, buitenlandse inmenging en op maatschappelijke meerwaarde.” Voor Crevits – en dus bij uitbreiding de gehele Vlaamse Regering – is de kennis en het gebruik van het Nederlands in de moskee blijkbaar geen punt. Het is een dom standpunt, want zo wordt elke motivatie om in het Nederlands te communiceren tenietgedaan.

Oh ja, in de Al-Ansarmoskee van ‘Leeuw-Saint-Pierre’ kunnen kinderen vanaf 4 jaar ook Arabische les volgen. En dat is niet bedoeld als voorbereiding op een mogelijke terugkeer naar het vaderland, het is enkel bedoeld om de Koran in de originele taal te kunnen lezen. Nu de moskee erkend is, kan deze rekenen op Vlaamse subsidies…

PAL voor Vlaanderen is een project van PAL Academie vzw. Met die vzw zetten we onze kennis, kunde en netwerk in om het pad naar Vlaamse onafhankelijkheid te effenen. De vzw beschikt over ideeën en mensen, maar met uw financiële steun op rekening KBC BE39 7390 1640 4519 zouden we nog veel meer kunnen doen.

IJzertreffen 2025

Twee dagen Vlaamse beleving in Ieper

Op zaterdag 23 en zondag 24 augustus vindt in de Van Raemdonckstraat in Ieper het jaarlijkse IJzertreffen – de opvolger van de IJzerwake – plaats. Twee dagen lang dompelt het evenement de bezoekers onder in een unieke mix van herdenking, cultuur, muziek en Vlaamse verbondenheid.

De festiviteiten starten zaterdagmiddag om 14 uur met een groepswandeling van 10 kilometer door de streek rond het monument van de gebroeders Van Raemdonck. De deelnemers verkennen een landschap vol geschiedenis, stilte en indrukwekkend erfgoed. In de namiddag kunnen bezoekers ontspannen in de kroegtent met drankjes, volksspelen voor jong en oud, en live muziek van Bart de Bard. Voor kinderen is er kinderopvang voorzien.

’s Avonds gaat het feest verder met frietjes, gevolgd door een optreden om 19 uur van ‘eeuwige rebel’ Jef Elbers. De avond eindigt met de zogenaamde ‘Kameraadschapsavond’. Onder leiding van het Groot Vlaams Zangorkest zullen zowel strijdliederen als klassiekers van eigen bodem uit volle borst weerklinken.

Zondag: reflectie, debat en volkscultuur

Zondag opent de weide al om 9 uur. Om 11 uur start de traditionele IJzerwake, ge-

volgd door een panelgesprek over media en desinformatie. Zowel Jef Elbers als groepen als Ardel en De Klokkeluiders treden op. In de kroegtent klinkt volksmuziek en wordt gedanst tot in de namiddag.

Bezoekers kunnen zondag doorlopend genieten van het ambachtendorp, kinderdorp, Vikingdorp en diverse tentoonstellingen. De jongste bezoekers kunnen zich uitleven op het kindertreffen, met onder meer springkastelen en klimtoestellen. De tentoonstelling ‘Vlaanderen voor Heldenhulde’ van VOS en het monument van de gebroeders Van Raemdonck maken het verleden tastbaar.

Praktisch

Tickets kosten 10 euro op zaterdag en 15 euro op zondag. Jongeren onder de 18 jaar mogen gratis binnen. Voor wie het hele weekend wil blijven, is er een camping voorzien (10 euro inclusief ontbijt). Meer info via www.ijzertreffen.org.

ANTON SCHELFAUT

DIENSTMEDEDELING: TIJDENS DE MAAND AUGUSTUS ZIJN DE KANTOREN OP DONDERDAG EN VRIJDAG GESLOTEN. WE ZIJN ER ONS VAN BEWUST DAT DE POST ‘T PALLIETERKE AL TE VAAK PAS OP MAANDAG AFLEVERT. HET HEEFT DAN OOK GEEN ZIN OM VOOR HET WEEKEND EEN VERVANGEXEMPLAAR AAN TE VRAGEN. ONZE EXCUSES VOOR HET ONGEMAK.

HORIZONTAAL

A. Jeremiade / B. 100 gram - Elektrisch geladen deeltje - Oersted / C. Geheugenkaart - Redetwist / D. Buiten - Cocktail van champagne met crème de cassis / E. De hersens gebruiken - Secundair onderwijs - Voorzetsel / F. In zake - Godsdienstige gebouwen / G. Op een laboratoriumopstelling lijkend kunstwerk van Wim Delvoye - Pensioenuitkering in Nederland / H. Neuskeel- en oorziekten - Stevens Johnson syndroom - Toestemming / I. Amerikaans persbureau - Muzieknoot - Vrouwtjesdieren / J. Hete waterdamp - Verkrijgt door nalatenschap / K. Dodelijke mishandeling - Broze / L. Glij naar beneden - Kleiachtig

VERTICAAL

1. Wielercommentator en voormalig wielrenner / 2. Jongensnaam - Familielid / 3. Aandoening van het centraal zenuwstelsel - Coalitie die in 1828 ontstond uit de oppositie tegen de politiek van koning Willem I / 4. Plomp mens - Echtscheiding door onderlinge toestemming / 5. Betere klasse - Het geordende heelal (oude spelling) / 6. Nitrilotriazijnzuur - Radiojockey / 7. Aangename emotie - En dergelijke / 8. Vlaams syndicalist en politicus voor de BSP (1902-1985) / 9. Wijsgerige leer van Steiner, levensleer waarbij de mens in samenhang met de kosmos wordt beschouwd / 10. Daar - Eerwaarde - Iets dat behandeld wordt / 11. Vragend vnw, - Internetlandcode van een buurland - Pers. vnw. - Chinese lengemaat / 12. Werken in uitvoering ter verwezenlijking van een buitenzitplaats

NOSTRADAMUS VAN DE WEEK

Blote kont voor de mensenrechten

Het is weer Pride. Het ziet ernaar uit alsof voor één dag iedereen die daar zin in heeft om als hondje, geitje of discobal door het leven te gaan, welwillend wordt bejegend. Een dag waarop je die miskoop van een broek zonder kontbedekking gewoon kan aandoen. Maar vergis u niet. Het is een dag die volledig om mensenrechten draait. En die van hondjes, geitjes en discoballen. Van iedereen eigenlijk. Loopt dat wel goed af?

Tot vorig jaar was de Pride gereserveerd voor wie in Antwerpen toevallig of niet in de stoet verzeild raakte. Nu kan u ook gewoon op televisie zien dat er niks geks aan is om het op zijn hondjes te doen mét een hondenmasker om uw fantasie eens zo realistisch mogelijk te maken. Een ideaal moment om het met moeder de vrouw en de kindjes te hebben over die mensenrechten die normaal binnenskamers uitgevoerd worden en nu worden gedeeld met de hele samenleving. Zeg dus nooit meer “dat is precies mijn ding niet”, maar zeg “dank u om mij op dit tot voor kort onbekend mensenrecht te wijzen”. En dan bent u helemaal klaar voor het feest.

Maar de Pride focust zich ook op de mensenrechten die in Gaza niet gerespecteerd worden. Die draaien niet om hondjesmaskers aandoen. Die draaien dezer dagen om

het recht op een korst brood en medische hulp. Zaken waarvan een normale mens zou zeggen: houd dat misschien best uit mekaar. Vergeet ook niet dat die mensen wel gediend zijn met brood en totaal niet met de miskoop van een broek zonder kontkaken. Daar komt nog jaren mentale kolonisering en relativering van religie aan te pas. Zo ziet de Pride het niet. Mensenrechten zijn mensenrechten. Van brood tot dingen in uw anus duwen.

Omgekeerd effect

Hoe nobel de bedoeling ook is van de mensen van de Pride en hoe sterk ze ook willen strijden voor een korst brood en medische hulp door een miskoop zonder kontkaken aan te trekken voor mensenrechten, het zal weinig zoden aan de dijk zetten. Wel integendeel. Zoals mensen na zoveel Prides nog steeds van mening zijn dat sommige mensenrechten het best uitgeoefend worden in de privacy van de eigen woonst - het mag zelfs al eens in de woonkamer of de badkamer -, vinden ze de hele Pride ook een privéfeestje dat best privé blijft. Wanneer die overtuiging in aanraking komt met de nood aan essentiële mensenrechten die geschonden worden, raakt het prioriteitsgevoel van de doorsnee mens in de war. En ze dreigen af te haken. Wat vooral de Pride gaat schaden. Uw blote kont tonen aan de mensheid doe je vooral voor uzelf en wie er wil naar kijken. Niet voor mensenrechten. Volgend jaar zal het niet meer live uitgezonden worden. Eigen schuld, dikke bultrug.

ultieme droom: een Vlaamse sociale zekerheid!

Ik ben 92, Vlaams-nationalist in hart en nieren en meer dan tevreden lid en ambassadeur van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds.

Elke Vlaming zou lid moeten zijn of worden van dit ziekenfonds dat een persoonlijke dienstverlening koppelt aan talrijke troeven en met een Vlaamse reflex.

Alleen met een eigen sociale zekerheid kan Vlaanderen bloeien. Dus volg mijn voorbeeld: word nu lid en wees een consequente Vlaming!

Mark Gabriëls, Dilbeek

ZOMERREEKS: TOPPOLITICI

Een kaakslag aan de democratie, vindt Bart De Wever het. De afspraak binnen de Arizona-regering was glashelder. De politiek zou haar idioot lange vakantie nemen om de mensen rustig te laten nadenken waarom ze nu precies belastingen betalen en de premier kon op zijn gemak naar Zuid-Afrika een selfie pakken met een leeuw. Dat was de afspraak. En toen begon dat Gaza-gedoe opnieuw. “Er zal toch nog oorlog zijn als ik terugkom. Vanwaar die haast eigenlijk?””

We ontmoeten de premier op een typische Zuid-Afrikaanse braai. Een barbecue, zeg maar. Hij had niet gepland om journalisten te zien. Wel integendeel. Maar plots wilden Frankrijk, Engeland en Canada de Palestijnse zaak steunen door het als staat te erkennen. Meteen werden de politieke partijen in België compleet overprikkeld. België moet nu in actie komen, was het oordeel.

DE WEVER: “Ik denk dat iedereen wat moet kalmeren. Die oorlogen in Palestina lopen nu al sinds 1948. We gaan het vandaag niet oplossen. Ik zie dus echt niet in waar iedereen zo moeilijk over doet. Een van mijn voorgangers zei ooit: ‘Ik los de problemen op als ze zich stellen.’ Maar ik heb de indruk dat de collega’s de problemen gaan opzoeken. Ja, dan stellen ze zich natuurlijk altijd. En ik zou dat niet zo erg vinden als dat netjes binnen het parlementaire jaar valt. Maar ik ben op safari nu.”

Is dat wel helemaal eerlijk, premier? Het kwam allemaal in een stroomversnelling door de keuzes van belangrijke regeringen in het buitenland. Als Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk in actie komen, kan België dan achterblijven?

DE WEVER: “Waarom niet? Die trekken zich nooit iets van ons aan, hoor. En nu moeten wij maar in de pas lopen? Zo werkt het niet. Wij moeten nog eens diep nadenken. Het zal na de zomer toch nog oorlog zijn? Waarom de haast dan?”

Is het probleem niet gewoon dat de regering hopeloos verdeeld is tussen Israël-fans en Israël-haters? En uzelf nog niet weet tot welk kamp u behoort?

DE WEVER: “Natuurlijk is dat het probleem. De kiezer moet zich maar eens afvragen wat hij wil. Gaan we voor minder pensioen, meer belastingen, minder sociale rechten en lagere levenskwaliteit? Daar is iedereen toch fan van? Of willen we al die fantastische trofeeën zomaar in de vuilbak gooien voor de symbolische erkenning van Palestina? Ik zou het wel weten, hoor. Een sociaal bloedbad is altijd gezelliger dan een echt bloedbad. Gaan we dat allemaal op het spel zetten voor die Gazanen? We moeten nog beginnen aan de begroting.”

Ik begrijp uw visie, premier. Maar u haalde het net zelf aan: de problemen stellen zich nu. Wat gaan we doen?

DE WEVER: “Ik heb net een leeuw gezien. Dat is één van de ‘Big Five’ op iedere safari. Voor ik op die vraag kan antwoorden, moet ik nog een olifant, een luipaard, een neushoorn en een buffel zien. Anders kan ik echt niet terug.

Ik heb toch ook rechten? En ik wil nog een anti-apartheidmeeting meemaken. En de ‘Small Five’ zien. En…”

Premier, u bent de zaken gewoon aan het uitstellen, hé?

DE WEVER: “Helemaal niet! Of toch wel een beetje. Ik ga het zeggen zoals het is. Dehaene zei dat hij de problemen pas wou oplossen als ze zich stelden. En in zijn tijd was dat een prima aanpak. Ik wil de problemen uitstellen tot ze zich helemaal niet meer stellen. Dat is nieuw, eigentijds, verfrissend!”

Een beetje zoals de staatshervorming en het confederalisme?

DE WEVER: “Precies zo. Dat was een probleem, maar wie praat er nu nog over? Dat kunnen we nu dus ook doen met Palestina. We steken het gewoon in een commissie die een advies formuleert dat geamendeerd wordt, waarna het hele spel opnieuw begint. Ik wil wel eens zien wie het langer kan volhouden met uitstellen, die Israëli’s met hun blokkering van hulpgoederen of wij met het innemen van een standpunt. Hier is toch geen kat in geïnteresseerd!”

Over een kat gesproken. U heeft er onlangs eentje binnengehaald in de Wetstraat 16. Terwijl u voor de verkiezingen zei dat u het daar niet te huiselijk wou maken. U was bereid om iedere dag te vertrekken?

DE WEVER: “Klopt, maar ondertussen wil ik er tien jaar blijven zitten. Daarna zal het land klaar zijn voor confederalisme. Beloofd.”