't Pallieterke van 2 oktober 2025

N-VA LAAT VOORUIT BOVEN ZIJN GEWICHT BOKSEN

de Vlaamse Volksbeweging (VVB) en Cultuurlab Vlaanderen.

Verschillende waarnemers maken de analyse dat Vooruit op Vlaams en federaal niveau boven zijn gewicht bokst, terwijl de N-VA heel wat toegevingen heeft moeten doen, onder meer op communautair vlak. Het recente begrotingsakkoord van de Vlaamse Regering heeft dat beeld alleen maar versterkt. Het is zelfs zo erg dat bij de Vlaamse socialisten triomfantelijk te horen is dat “de N-VA de bitch van Vooruit is geworden”. Het is vooral minister Gennez die de N-VA in een lastig parket brengt. Nog niet zo lang geleden zette ze Gent Festival van Vlaanderen succesvol onder druk om een concert van de Israëlische dirigent Lahav Shani te schrappen, waardoor premier Bart De Wever het in Duitsland mocht gaan uitleggen.

Vorige week zette ze succesvol het mes in de 400.000 euro aan subsidies die de IJzertoren elk jaar krijgt. U leest het goed: een regering met de N-VA als grootste partij bespaart maar liefst de helft of 200.000 euro op een Vlaams-nationaal monument als de IJzertoren. Waarom we dat niet per se een slechte zaak vinden, leest u verder in dit nummer. Maar dat doet eigenlijk niet ter zake, want voor Gennez zal dit ongetwijfeld aanvoelen als een overwinning op de Vlaamse Beweging. Het is overigens niet de eerste keer dat Gennez de Vlaamse Beweging een hak zet. Eerder schrapte ze ook al de subsidies van zes Vlaamsgezinde of Vlaams-nationale organisaties als

Nog op Vlaams niveau blijft een socialistische trofee als de gratis gezonde maaltijden op school behouden, ook al is de maatregel een regelrechte flop. Slechts een fractie van het voorziene budget van 70 miljoen euro werd al gebruikt. De lokale besturen lusten duidelijk geen pap van deze socialistische symboolmaatregel.

Zelfs de architecte van deze maatregel in de stad Antwerpen, Jinnih Beels, geeft verder in dit nummer toe dat haar partij er op Vlaams niveau niet in is geslaagd om te doen wat in Antwerpen wél lukte: van betaalbare gezonde maaltijden op school een succesverhaal maken.

Ook Beels deelt de analyse dat Vooruit boven zijn gewicht bokst, terwijl de N-VA heel wat toegevingen heeft moeten doen. “Hoewel de N-VA veel groter is en electoraal zwaarder weegt, slaagt Vooruit erin om van zich te laten

horen en effectief een verschil te maken”, stelt ze. Het is een dynamiek die ze goed kent. In Antwerpen bokste haar partij zes jaar lang als kleinste coalitiepartner boven haar gewicht, al werd dat volgens Beels nooit echt erkend. Schaakmat

Ook op federaal niveau weegt Vooruit zwaarder door dan de coalitiepartners zouden mogen toestaan. Zo weigerde Vooruit-voorzitter Conner Rousseau om zelfs nog maar aan de onderhandelingstafel te komen zitten als er geen meerwaardebelasting zou worden ingevoerd of aan de index zou worden gemorreld. De N-VA daarentegen slikte op voorhand haar belangrijkste communautaire eisen in. Nochtans weet iedereen met enige onderhandelingservaring dat het geen goed idee is om vanuit een minimumagenda te vertrekken. Want welke toegevingen kan

je dan uiteindelijk nog doen? De N-VA heeft zichzelf al op voorhand schaakmat gezet. We kunnen niet om de vaststelling heen dat links beter is in het benutten van macht dan rechts. Hoeveel subsidies voor linkse haatclubjes heeft Jambon geschrapt toen hij op de stoel van Gennez zat? De Vlaams-nationalisten bergen hun nationalisme op als het erop aankomt. De socialisten maken van hun numerieke minderheid een meerderheid, simpelweg door meer kabaal te maken dan de rest, daarin gesteund door de media de vakbonden en de culturele sector.

Daar zijn ze goed in, die socialisten. Altijd al geweest. Luid roepen, veel eisen en kijken hoeveel de anderen toegeven. En de anderen? Die geven toe. Keer op keer. Want ze zijn bang. Bang voor de krant van morgen. Bang voor wat de mensen zullen zeggen. Bang dat ze geen regering kunnen vormen.

En de kiezer, de brave ziel die met zijn stem een verschil hoopte te maken, vraagt zich af waarvoor hij eigenlijk gestemd heeft.

ANTON SCHELFAUT

“Alles wordt in regelsgegoten dieindepraktijik

hebben”

Radicale meningen zijn geen misdrijf (behalve als ze rechts zijn)

Het Federaal Instituut voor de Rechten van de Mens (FIRM) heeft een negatief advies uitgebracht over het regeringsvoorstel dat zou toelaten om gevaarlijke organisaties te verbieden. Het mensenrechtenapparaat blijkt helaas nogal selectief in zijn bezorgdheid over de vrijheid van meningsuiting.

Voor alle duidelijkheid: FIRM is geen gerechtelijk orgaan. In een land waar de mensenrechten gegarandeerd worden door het Hof Van Straatsburg, het Grondwettelijk Hof en zelfs door alle lagere rechtbanken (omdat de Europese mensenrechten rechtstreeks van toepassing zijn), is het een nutteloze instelling, met als enige functie het misbruiken van mensenrechten om een politieke agenda te dienen.

Het FIRM uitte bijvoorbeeld voorheen kritiek op het tekort aan opvang voor asielzoekers, op het gebrek aan actie van België tegen de mensenrechtenschending in Palestina en op een plan om rechtspersoonlijkheid te geven aan vakbonden. Je weet dan hoe laat het is. Net als Myria en Unia is het een ideologische drukkingsgroep die de vorm van een onafhankelijke overheidsinstelling heeft gekregen.

Toen het Vlaams Blok werd verboden, zweeg het mensenrechtenapparaat in alle talen, maar nu het risico bestaat dat ook linkse of islamitische groeperingen zouden het slachtoffer kunnen worden, zijn ze daar helemaal wakker.

Een kat een kat durven noemen

“Radicale meningen zijn geen extremistische misdrijven” titelde DS maandag. Tranen sprongen in mijn ogen van ontroering. Is de krant die steeds vooraan liep in de inquisitie tegen het Vlaams Blok/Belang en alles wat rechts is, tot het besluit gekomen dat ze ook wat verdraagzamer moet worden voor afwijkende meningen? Helaas, als je het redactioneel van Lieven Sioen leest, ontdek je dat de krant de veroordelingen van het Vlaams Blok in 2004 of van

chirurg Jeff Hoeyberghs nog steeds toejuicht. Want, zo luidt het, ‘hatelijke meningen’ en ‘aanzetten tot haat’ zijn iets héél anders. Sioen begrijpt het niet of wil het niet begrijpen. De invulling van beide begrippen is zuiver subjectief en politiek. Ik vind dat DS in zijn berichtgeving en commentaar systematisch aanzet tot haat jegens rechtse mensen, Israel en zelfs Joden. Zullen we de krant verbieden?

Ik ga mij niet uitspreken over het regeringsvoorstel zelf. Links en rechts zijn het er in theorie over eens dat de vrijheid van mening zich niet uitstrekt tot propaganda voor terrorisme of het aanzetten tot moord. Een vereniging als Samidoun, waarvan ten overvloede is aangetoond dat ze aan fondsenwerving doet voor terrorisme, moet wel degelijk verboden worden. Ook Code Rood, een vereniging van klimaatextremisten, die steeds explicieter oproept tot sabotage en aanslagen, en Antifa, een uiterst gewelddadige organisatie, moeten in het vizier komen. Als men een wet echter een te algemene strekking geeft, kan ze vroeg of laat misbruikt worden door regeringen die, zoals in het verleden, politieke tegenstanders willen uitschakelen.

Je moet ook een kat een kat durven noemen. Op de lijst van de grootste 10 terreurbewegingen ter wereld worden de eerste 9 plaatsen ingenomen door islamitische groeperingen (met het extreemlinkse FARC op de 10de plaats). Initiatieven tegen gevaarlijke organisaties moeten de factor islam eindelijk durven benoemen. Die is te prominent om gewoon op een hoop gegooid te worden met de andere gevaarlijke strekkingen.

JURGEN CEDER

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Lagesteenweg 5 bus 1, 1850 Grimbergen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen/administratie: secretariaat@pal.be Lezersbrieven: lezersbrieven@pal.be

Abonnementen binnenland: Abonnement buitenland: 3 maanden: 58,5 euro Tarieven afhankelijk van de 6 maanden: 117 euro bestemming. Alle inlichtingen 1 jaar: 234 euro op de kantoren. Steunabo 1 jaar: 350 euro

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgend rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168 BIC KREDBEBB

Elke week op donderdag in uw krantenwinkel

Oud-hoofdredacteurs: Bruno De Winter (1945-1955, stichter), Jan Nuyts (1955-2000), Leo Custers (2000-2010), Karl Van Camp (2010-2020) Kernredactie: Wart Van Schel (hoofdredacteur), Jurgen Ceder, Wannes Neukermans, Anton Schelfaut, Karl Van Camp Verantwoordelijke uitgever: Wart Van Schel Foto's: Belga, Photonews, Shutterstock

WINNAARS EN VERLIEZERS VAN HET VLAAMSE BEGROTINGSAKKOORD

Over de 1,5 miljard euro aan maatregelen die de Vlaamse regering wil nemen om de begroting te saneren, is al veel geschreven, en terecht. Te weinig aandacht was er voor de politieke impact. Minister-president Matthias Diependaele heeft pas nu voor het eerst getoond iets weg te hebben van een ploegleider. Verder ontsnapt vooral cd&v aan de kritiek over de ingrepen. En is het duidelijk dat het op het Vlaamse niveau oppositievoeren voor het Vlaams Belang het meeste kan opbrengen.

Platitudes bij politici zijn van alle tijden, maar bepaalde passages uit de Septemberverklaring van Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA) zijn echt wel tenenkrullend. Zeggen dat we in onzekere tijden leven, wie heeft daar wat aan? En de Vlamingen loven omdat ze harde werkers en plantrekkers zijn? Akkoord, dat komt overeen met de realiteit, maar al ooit gehoord dat een regeringsleider beweert dat zijn bevolking uit een bende luilakken bestaat? Neen, wie de hele speech beluisterd heeft, kan niets anders doen dan concluderen dat Diependaele geen bevlogen politieke leider of speecher is. Maar goed, gezien de reputatie van de Vlaamse regering als boekhoudersregering hoeft dat misschien niet.

gen van 2 miljard euro naar 3 miljard euro of met 64 procent op enkele jaren. Bon, zijn ze bij de N-VA nu voor of tegen de groene uitgaventsunami?

Daarnaast was er de manier waarop men zich in allerlei bochten aan het draaien was om de stijging van de zorgpremie richting 100 euro per jaar te verantwoorden. Wat ooit werd opgericht als een van de pijlers van een Vlaamse sociale zekerheid, blijkt nu weinig meer dan een platte belastingverhoging. Pijnlijk opnieuw voor de N-VA en eveneens voor Vooruit dat tegelijk aan ‘damage control’ moest doen rond de wijzigingen in de regels rond de renovatiepremies.

Dit ondermijnt de rechtszekerheid en maakt van de overheid een onbetrouwbare partner. Van de op-

DIEPENDAELE IS GEEN BEVLOGEN POLITIEKE LEIDER OF SPEECHER, MAAR IN DE VLAAMSE BOEKHOUDERSREGERING HOEFT DAT MISSCHIEN NIET

Toch zou het verkeerd zijn om de Vlaamse minister-president met alle zonden van Israël te overladen. Hij heeft met de begrotingsbesprekingen aangetoond dat hij een ploeg kan leiden. Want eigenlijk waren de onderhandelingen rond de anderhalf miljard euro aan besparingen al vroeg in het weekend afgerond. Er was geen grote crisis, en ook geen partijvoorzitters die plots de boel blokkeerden. Iets waar cd&v-voorzitter Sammy Mahdi bij nachtelijke onderhandelingen graag een sport van maakte.

Tijdens het debat in het Vlaams Parlement kwam Diependaele ook scherper uit de hoek dan we van hem gewoon zijn. Onder andere de minifractie van Open Vld zat geregeld met de mond vol tanden. Idem voor de groenen.

Tenslotte is het ook duidelijk geworden dat Diependaele een aantal van de N-VA-ministers in het gareel kan houden. In tegenstelling tot vroeger, was er geen primadonnagedrag in de media van minister van Financiën Ben Weyts of van minister van Onderwijs en Werk Zuhal Demir. “Niemand heeft mij iets te zeggen, ook Bart (De Wever, red.) niet” is een bekende quote van de Limburgse. Maar nu heeft Diependaele Demir er wel van kunnen overtuigen om niet te hard van stapel te lopen tijdens en na de onderhandelingen. De minister-president leek op een leider van een beleidsploeg. Een bonus ook: hij had het over de Einsteintelescoop die naar Vlaanderen komt (of toch rond het drielandenpunt tussen Duitsland en Vlaams en Nederlands Limbug) en dat zou voor duizenden banen kunnen zorgen. De Einsteintelescoop is een wetenschappelijk project van 2,3 miljard euro waarmee wetenschappers zwaartekrachtgolven willen bestuderen. cd&v onder de radar

Als het over de besparingen en extra lasten ging, had de N-VA het wel moeilijker. Idem voor Vooruit. Het schrappen in de subsidies (tot 300 miljoen euro) moet nog worden uitgewerkt. Het lijkt er echter op dat de middelen voor allerlei linkse cultuurorganisaties maar in beperkte mate worden afgeschaft of afgebouwd. Dat de ontwikkelingssamenwerking verdwijnt (15 miljoen euro minder) is een magere troost. De N-VA durft gewoon te weinig te hakken. Extra pijnlijk was de passage waar N-VA-parlementslid Andy Pieters (ex-kabinetschef van Zuhal Demir) fier verkondigde dat er niet structureel bespaard wordt op natuurbeleid: het budget is geste-

positie kregen de N-VA en Vooruit dan ook de volle laag. Opvallend: cd&v bleef buiten schot. Het gaat hier natuurlijk om de kleinste partij in de coalitie, maar voor minister Jo Brouns en Hilde Crevits is dat mooi meegenomen. Zij werden naar verluidt de voorbije weken horendol over het gedaas van partijvoorzitter Mahdi in verband met Gaza.

Vlaams Belang vindt lucratieve oppositierol

Over Gaza gesproken… De politieke energie die wekenlang – om niet te zeggen maandenlang – door Mahdi en co gestoken werd in het aanklagen van het Gaza-drama, was gesneden brood voor het Vlaams Belang. Chris Janssens stelde tijdens het debat over de Septemberverklaring terecht dat het een schande is dat men daar meer aandacht aan besteedde dan aan de zware begrotingsoefening. Het legt het Vlaams Belang geen windeieren door te stellen dat het belangrijkste land het binnenland is. Dat is ook het discours op federaal niveau. Maar eigenlijk is het in het Vlaams Parlement dat het Vlaams Belang zijn op termijn lucratieve oppositierol heeft gevonden. Op zowat alle thema’s hebben Chris Janssens en co het de regering en zeker de N-VA moeilijk gemaakt: dat de gewone Vlaming de besparingen moet betalen en dat er nog te veel subsidies worden rondgestrooid aan organisaties die alles wat Vlaams is haten. Op die manier toont het Vlaams Belang aan dat het een partij is die op Vlaams niveau een beleidsalternatief kan brengen. Dat spreekt de publieke opinie ook aan. De aanvallen op het federale beleid zijn voor Jan Modaal iets te voorspelbaar. Uiteraard is het migratiebeleid een schande en kan men zich vragen stellen bij wat er nog Vlaams-nationalistisch is aan de N-VA op federaal niveau. Maar daar wordt het VB niet gezien als een mogelijk concreet beleidsalternatief. Op Vlaams niveau is dat wel zo. Bovendien kan de partij van Tom Van Grieken en co in het Vlaams Parlement profiteren van het zwakke niveau van de andere oppositiepartijen. In de federale Kamer is het Vlaams Belang een van de grotere oppositiepartijen, naast de PS en de daar meer vocale PTB/PVDA.

ADMIRAAL GRETA EN HET ZINKENDE SCHIP VAN

HET ISLAMO-GAUCHISME

Het botert niet op het ‘Freedom Flotilla’ van Greta Thunberg, dat op weg is naar Gaza. Hoewel de Vlaamse pers zich inspant om het niet geweten te hebben, heerst er felle tweedracht onder de opvarenden. De oorzaak ligt niet bij botsende karakters, maar bij de fundamentele onverenigbaarheid van de maatschappelijke visies van de verschillende fracties aan boord. Die tweedracht tekent overigens de linkerzijde in geheel Europa.

In de westerse pers wordt het samenraapsel van 40 schepen dat op weg is naar Gaza vaak omschreven als het ‘Freedom Flotilla’ (‘Vrijheidseskader’). Eigenlijk dateert die naam van 2010, toen enkele schepen bemand met activisten al een keer de blokkade rond Gaza wilden doorbreken. Vrijheid is echter een westers begrip dat weinig Arabische harten beroert. In Palestijnse kringen en bij de Arabische pers wordt de vloot van admiraal Thunberg het ‘Sumud Flotilla’ genoemd. Het Arabische woord ‘sumud’ betekent zoveel als ‘volharding’, ‘standvastigheid’. Het is een politiek geladen begrip dat al decennialang een slogan van Palestijns radicalisme is, vergelijkbaar met ‘intifada’. Muiterij

Er is een reden waarom de Vlaamse pers, die nochtans voor het overige niets mist van de avonturen van admiraal Greta en haar Gazavloot, met geen woord rept over de tweedracht aan boord. HLN verwees er wel naar, maar bleef opvallend vaag over de reden. De krant meldde dat Greta Thunberg uit het bestuur van de Gazavloot was gestapt na ‘meningsverschillen’, maar gaf ons verbazingwekkend weinig uitleg over de aard van die meningsverschillen. U kent die vuistregel waarschijnlijk ook, beste lezer. Als de Vlaamse pers overduidelijk een belangrijk deel van de informatie onvermeld laat, weet je dat daar eigenlijk de essentie achter schuilt. Thunberg is blijkbaar niet helemaal vrijwillig opgestapt, maar werd door muiterij, zoals dat op schepen heet, onder druk gezet. Een beetje zoals kapitein Bligh van de Bounty, die met zijn weinige getrouwen op een roeiboot werd gezet, moest ze overstappen van het vlaggenschip, waar de leiding zit, naar de Alma, een Brits schip, waar het gezelschap van westerse activisten haar zal troosten.

BOUJEMÂA NAM AANSTOOT AAN DE AANWEZIGHEID VAN LGBTQ-ACTIVISTEN

Khaled Boujemâa was de eerste om het schip te verlaten. Hij is de leider van de Noord-Afrikaanse afdeling van de Sumud-vloot, geen kleine jongen dus. Boujemâa nam aanstoot aan de aanwezigheid van LGBTQ-activisten, waaronder de Fransman Saif Ayada. Boujemâa had via sociale media geëist dat die overboord zouden gezet worden – in een haven, zullen we maar veronderstellen. Toen dat niet gebeurde, stapte hij zelf van het schip. Boujemâa beweert dat de organisatoren hem niet vooraf hadden verteld dat er homo’s en transgenders aan boord zouden zijn.

“Een zaak van de moslims”

Mariem Meftah en Samir Elwafi zijn om dezelfde redenen weer aan wal gegaan. De woorden van Elfawi, een Tunesische tv-presentator, zouden moeten gelezen worden door alle westerse activisten voor Palestina: “Palestina is in de eerste plaats de zaak van de moslims … Waarom zou men activisten betrekken die andere agenda’s dienen… zoals homoseksualiteit!?” Meftah ging ook de religieuze toer op. Ze neemt het niet dat mensen met een LGBTQ-agenda “hun viezigheid zouden proberen waarde te geven door gebruikt de maken van de heiligheid van de Al-Aqsa Moskee (in Jeruzalem)”. Het is opvallend dat Meftah, zonder aanwijsbare aanleiding, naar Al-Aqsa verwijst. In 2023 heeft Hamas een officiële verklaring verspreid om te protesteren tegen de Gay Pride (“een provocatieve mars der perverten”) in Jeruzalem. Het riep zijn aanhangers op om de confrontatie met de mars aan te gaan, meer bepaald “ter verdediging van het heilige islamisme van de Al-Aqsa moskee”. Meftah heeft toen goed opgelet.

Hoeveel van dat slag zitten er nog op schepen op weg naar Gaza? Precies weten we dat niet, te meer omdat de organisatie geen deelnemerslijst wenst te publiceren, maar het gezond verstand laat niet toe daar erg optimistisch over te zijn. Israël heeft al redelijk wat namen genoemd van personen in de organisatie die duidelijke banden met Hamas hebben, maar kan niet bewijzen dat die ook aan boord zijn.

Israëlische humor

Bij het ter perse gaan, is de bizarre vloot van jihadisten, klimaatactivisten en LGBTQ-militanten nog maar enkele dagen verwijderd van de blokkadezone. De eerste keer heeft Israël de indringing handig aangepakt. Thunberg werd zonder geweld van haar boot geplukt. Ze kreeg het aanbod om een filmpje te bekijken over de moordpartijen van 7 oktober, wat ze weigerde.

Het grote linkse dilemma

De linkse hoop om beslag te kunnen leggen op het allochtone electoraat, is al een halve eeuw oud, toen bijvoorbeeld de Franse Communistische Partij migrantenafdelingen oprichtte en in België de socialistische mutualiteiten en vakbonden zich begonnen te richten op Marokkaanse en Turkse gastarbeiders. De partijpolitiek deed dat later nog uitdrukkelijker door het rekruteren van allochtone politici, zoals Pehlivan, Lanjiri, Kherbache, Kitir en Almaci, allemaal afgeborstelde politica’s die progressieve, westerse waarden verdedigen, maar juist daarom hun gemeenschap niet vertegenwoordigen. Sinds deze kandidaten niet meer door de partijelites worden aangesteld, maar door hun allochtone achterban, kregen we heel andere types: Fouad Ahidar, Emir Kir, Ahmet Koç en Ahmed Laaouej, die zich ontpopten als ongeleide projectielen. Ahidar werd uit Vooruit gezet omdat hij zijn religie voorrang gaf op het programma van zijn partij. Laaouej doet dat ook, maar is al zo machtig in Brussel dat hij niet meer kan opzij gezet worden.

HAMAS NOEMT DE PRIDE EEN PROVOCATIEVE MARS DER PERVERTEN

Links staat in Europa overal voor hetzelfde dilemma: ofwel trouw blijven aan de eigen ideologie, waaronder het principe van de lekenstaat en een aantal progressieve culturele waarden (onder andere wat LGBTQ betreft), ofwel programmatorische uitverkoop omwille van electoraal gewin. Ecolo en PS-Brussel gaan duidelijk de tweede richting uit, net als La France Insoumise in Frankrijk. De groeiende invloed van de Moslimbroederschap en het steeds minder gefilterde antisemitisme bij LFI toont aan dat deze evolutie slechts één kant uit kan.

Partijen die deze keuze niet maken, zullen steeds meer te maken krijgen met electorale concurrentie, zoals van mensen als Ahidar of de ‘Gaza-independents’ die nu Labour het leven zuur maken in sterk geïslamiseerde steden in het VK. Nuttige idioten

Takiyya is een gedragsregel uit de geloofsleer van de islam. Die zegt dat het moslims is toegestaan te liegen over hun geloof, indien oprechtheid hun einddoel kan schaden. De islamisten blijken best bereid overal in Europa samen te werken met nuttige idioten, met naïeve westerlingen die niets snappen van de islam, als dit hun zaak kan dienen. De islamitische supporters van Hamas aan boord van de vloot zullen waarschijnlijk ook wel hun best gedaan hebben om de homo’s, transgenders en andere progressieve westerlingen te negeren, maar ik kan mij voorstellen dat het samenleven in de beperkte ruimtes van kleine schepen met mensen die ze grondig verachten zelfs de meest geduldig jihadisten op de proef heeft gesteld. De bom is

VEEL WESTERSE SYMPATHISANTEN MET HET LOT DER PALESTIJNEN

ZOUDEN TE VERBAASD ZIJN OVER DE WARE AARD VAN HUN BONDGENOTEN IN DE STRIJD TEGEN ISRAËL

De veganiste wilde ook het haar nochtans vriendelijk aangeboden broodje met pastrami niet opeten. Thunberg beweerde toen dat ze gegijzeld werd, maar werd in feite door haar ‘ontvoerders’ onmiddellijk op een vliegtuig richting Parijs gezet. Volgens een Franse dokter zou ze wel zijn bespot door de Israeli’s en ook mishandeld door ‘slaapontzegging’. Gezien ze al de dag na haar arrestatie terugvloog, moet het slaapgebrek redelijk draaglijk geweest zijn voor de 22-jarige.

Abba

Deze keer is er een hele vloot mee, met radicalen van allerlei pluimage. Het wordt moeilijker die allemaal tegen te houden zonder geweld. De activisten zeggen nu al dat ze het slachtoffer zijn van psychologische oorlogsvoering door Israël. Wanneer ze de radio aanzetten, kunnen ze bijvoorbeeld alleen naar liedjes van Abba luisteren. Als de Israëli’s hier achter zitten, kan je ze niet beschuldigen van een gebrek aan humor. Abba is Zweeds, net als Thunberg.

En dan zouden er ook ‘aanvallen door drones’ zijn geweest, beweren de activisten. Uiteraard werd dat verhaal onmiddellijk geloofd door de kranten, maar er is geen enkele onafhankelijke bevestiging. Tunesië, waar de vloot toen voor de kust lag, ontkent zelfs formeel dat er een drone-aanval is geweest. Het land zegt dat de brand, waarschijnlijk van de reddingsvesten, te wijten is aan een ongeluk aan boord. Op de beelden, gemaakt door de Gaza-militanten, is wel brand te zien, maar nooit een drone. Ook de Griekse kustwacht kon geen schade aan de boten vaststellen.

Er zouden ook ‘chemische producten’ op de schepen zijn gegooid, waardoor iemand ‘brandwonden’ op het aangezicht zou hebben opgelopen, maar we kregen nooit een foto van het slachtoffer. Ook bij de eerdere poging van Thunberg om Gaza te bereiken, beweerden de militanten dat er ‘wit poeder’ en ‘chemische stoffen’ op hen zou zijn gegooid, evenwel zonder ons enige uitleg te verschaffen over de bedoeling erachter of het resultaat ervan. Wanneer alle kritische zin verdwijnt, ook bij de pers, regeren alleen paranoia en onzin.

Ik geef toe, de botsingen tussen de progressieve Captains Planets en islamitische Tuizentfloots aan boord van de Grote Vloot tegen Israël zijn amusant voor rechtse toeschouwers als mezelf. Ze zijn echter ook politiek van belang, omdat het conflict bij het Sumud Flotilla een perfecte metafoor is voor de onnatuurlijke alliantie van Europees links met de islam van de allochtonen.

uiteindelijk toch gebarsten.

Greta Thunberg is een naïef meisje met meer dan één mentale beperking. “Voor mij lijkt alles zwart of wit”, zegt ze zelf. De wereld kan ze dan ook alleen in twee kampen denken. Ze heeft, geholpen door de media uiteraard, nooit kunnen zien met wie ze zich in deze strijd heeft geallieerd. De botsing tussen twee compleet verschillende denkwerelden aan boord van de vloot zal voor haar waarschijnlijk ook als een verrassing gekomen zijn.

Dat is de reden ook waarom de media, zeker de Vlaamse media, nog met geen woord hebben gerept over de conflicten aan boord van het ‘Freedom Flotilla’. Veel westerse sympathisanten met het lot der Palestijnen zouden te verbaasd zijn over de ware aard van hun bondgenoten in de strijd tegen Israël. JURGEN CEDER

OPLETTEN MET AANSLAAN VAN RUSSISCHE TEGOEDEN BIJ EUROCLEAR

De Duitse bondskanselier Friedrich Merz en Commissievoorzitter Ursula von der Leyen overwegen om de Russische tegoeden die bij het Brusselse clearinghuis Euroclear geblokkeerd zijn, te gebruiken. Meer bepaald als onderpand voor een lening aan Oekraïne. Eerste minister Bart De Wever (N-VA) ziet dat niet zitten. Elke directe of indirecte manier om Russische activa aan te slaan, zet de financiële geloofwaardigheid van Brussel en de rest van het land op het spel. Bovendien spijzen die activa via de belastingen die erop betaald worden de staatskas.

“Das wird niemals passieren.” Dat was de reactie van eerste minister Bart De Wever op de VN-vergadering in New York na het lezen van een opiniestuk van zijn Duitse collega en bondskanselier Friedrich Merz in de Financial Times. Merz overweegt om de 212 miljard euro aan Russische tegoeden die in Europa geblokkeerd zijn als onderpand te gebruiken voor een lening aan Oekraïne. Ook Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen is voorstander. Bart De Wever ziet dat niet zitten en wel om verschillende redenen.

om militaire steun aan Oekraïne te betalen. Dat vragen Polen en de Baltische staten al een hele tijd, maar de meeste West-Europese landen zien dat niet zitten. En ook de Europese Centrale Bank niet overigens, want het aanslaan van internationale tegoeden zou de financiële geloofwaardigheid van Euroclear, Brussel en België in gevaar brengen. Om kort te gaan: wie op die manier omgaat met financiële activa, ondermijnt niet alleen de rechtszekerheid, maar het heeft ook veel weg van een bananenrepubliek. Je zou kunnen zeggen: Rusland is een

NIET ALLE GEBLOKKEERDE ACTIVA ZIJN TOE TE WIJZEN AAN RUSLAND

Om dat te begrijpen, moeten we terug naar eind februari 2022 en de Russische inval in Oekraïne. Als onderdeel van de sancties die de Europese Unie toen trof, werden activa zoals cash en obligaties van de Russische Centrale Bank die zich in het Westen bevonden geblokkeerd. Het ging dus om meer dan 200 miljard euro, waarvan 183 miljard euro zich bij het Brusselse Euroclear bevindt. Dat clearinghouse regelt grote internationale betalingen.

Onzekere inkomsten voor België

Die bevroren tegoeden brengen geld op en niet weinig. Ze worden belegd en daar volgen dividenden en couponbetalingen uit voort. De roerende voorheffing die daarop geheven wordt, komt in de Belgische staatskas terecht, net als de vennootschapsbelasting die Euroclear op zijn winst betaalt. Dat is steevast goed nieuws voor de federale begroting, want het levert 1,7 miljard euro op. Geld dat momenteel gebruikt wordt om Oekraïne te steunen, maar op termijn wil de regering-De Wever die middelen aanwenden voor extra defensie-uitgaven. Alleen: als die activa als onderpand voor een lening worden gebruikt, zijn die inkomsten plots onzeker. Daarom dat De Wever van oordeel is dat men met die middelen voorzichtig om moet gaan. Men ziet dat in de Wetstraat als het slachten van de kip met gouden eieren. Maar al een tijd is de verleiding dus groot om die middelen te gebruiken en niet alleen de opbrengst ervan. Die zouden tegen 2027 27 miljard euro bedragen. Ook de Russische tegoeden van zo’n 200 miljard euro zelf kunnen in theorie worden aangeslagen en gebruikt worden

schurkenstaat die in dezelfde situatie niet anders zou handelen zoals Europa doet. Dat klopt, maar de situatie is veel complexer.

Complexe situatie

Hier komen we op het niveau van de hogere financiële spitstechnologie. Niet alle geblokkeerde activa zijn toe te wijzen aan Rusland, zo blijkt. Euroclear heeft tot aan de oorlog in Oekraïne ook effectentransacties afgehandeld en activa als aandelen en obligaties op de rekening staan van Europese en Amerikaanse banken en investeringsfondsen die in 2022 nog transacties deden via Rusland en de Russische Centrale Bank. Wat toen nog perfect aanvaardbaar was. Het gaat daarbij bovendien om activa van klanten van die instellingen die vragen om via Euroclear grote betalingen te doen; bedrijven en individuen die tot voor kort handel dreven met Rusland. Een deel

van die middelen die dus eigenlijk privégeld zijn, zitten vast bij Euroclear. En neen, het gaat hier niet om maffioso die handel dreven met Rusland of om mensen die op de Europese sanctielijst staan.

GEEN ZINNIG MENS GELOOFT DAT POETIN AKKOORD ZAL GAAN

Gevolg: indien men die activa aanslaat of zelfs als onderpand gebruikt, dan zouden er een hele reeks schadeclaims kunnen worden ingediend tegen Euroclear én tegen de Belgische staat. “Beslag leggen op de Russische activa zou neerkomen op het openen van de doos van Pandora”, zei Euroclear-baas Valérie Urbain. Het verzet van De Wever is dus te begrijpen, want het openen van de doos van Pandora zou inhouden dat ook financieel sterke landen als China, Saudi-Arabië enzovoort niet meer via Euroclear willen werken. Alle alternatieven die nu de ronde doen om de Russische activa te gebruiken, zijn dus gevaarlijk. Ook de piste van de Europese Commissie dat men op zijn minst de opbrengsten van Euroclear weghaalt en aan Oekraïne leent terwijl aan Rusland het signaal wordt gegeven dat ze na het einde van de oorlog daar nog een claim op hebben. In die ingewikkelde constructie zou Rusland dat geld terugkrijgen nadat Moskou herstelbetalingen heeft gedaan voor de schade die het in Oekraïne heeft aangericht. Geen zinnig mens gelooft dat Vladimir Poetin en co daarmee akkoord kunnen gaan.

ANGÉLIQUE VANDERSTRAETEN

DEZE WEEK IN DE GESCHIEDENIS

VAN ’T PALLIETERKE

Naar aanleiding van de tachtigste verjaardag van’t Pallieterke op 17 mei 2025, wil de redactie het rijke verleden van dit weekblad in de kijker zetten. In deze rubriek blikken we terug op wat ’t Pallieterke in het verleden bracht. 26 september 1994: Kompetente Claes?

Op deze datum werd de socialistische minister Willy Claes door de ambassadeurs van de zestien NAVO-landen voorgedragen als secretaris-generaal van de organisatie. “NAVO-Claes gaat weer bommen gooien”, kopte ’t Pallieterke. “Bomber Willy zou onmiddellijk de jachtbommenwerpers van de NAVO laten opstijgen om de Bosnische Serven mores te leren.” In een andere rubriek ging het over de competenties van Claes: “De man moet over fenomenale kwaliteiten beschikken die ons, eerlijk gezegd, volkomen ontgaan. De heer is een over het koninklijk paleis getilde salonsocialist”, was de conclusie. En toen wist men nog niet eens dat Claes later veroordeeld zou worden voor zijn rol in de Agusta-affaire.

27 september 1963: Antwerps tunnelprobleem opgelost

30 september 1990: Saddam schiet niet met spek, maar met olie

“Weet ge waarom Saddam Hoessein Koeweit binnenviel? Om het te verhinderen een economische oorlog tegen Irak te voeren. Omdat Koeweit geen oren had naar de wensen van Saddam Hoessein om de olieprijs tot 25 dollar te verhogen. Hoeveel kost een vat olie nu? Alorse, waarom al die herrie? Het doel is toch bereikt. Alleman is kontent: Saddam Hoessein, de oliesjeiks, koningen en baronnen van Oost en West, van het rijke Noorden en het arme Zuiden.”

“Wij zijn gelukkig onze lezers die reeds kennismaakten met de ellende van het tunnelprobleem te Antwerpen eindelijk goed nieuws te kunnen brengen. Eerlang zal het gedaan zijn met het soms urenlange wachten aan de beruchte konijnenpijp. Van 1 oktober af hebben de voetgangers en automobilisten naast de bestaande tunnel de keuze tussen de volgende verbindingen: katapulten voor personen en auto’s, bootjesroeiers die autovlotten zullen voortslepen, de Sint-Annekensboot die weer in de vaart zal worden gebracht en last but not least een lianenbrug die de moeilijksten zal bevredigen.

28 september 1950: 100 jaar middelbaar “Het officieel middelbaar onderwijs is honderd jaar oud. De socio-gazetten vragen wat de regering denkt te doen om dit eeuwfeest te vieren. De regering weet het nog niet. Wij stellen voor dat een groot banket zou gegeven worden met extra-bedeling van een doosje lucifers aan elke deelnemer, plus drie maanden extra-vacantie.”

29 september 2004: De langzame wurgdood van Zaventem

“Omdat wij Vlamingen hun ‘Bruxelles-National’ niet lusten, omdat wij de ‘nationale luchthaven op Vlaams grondgebied’ niet willen laten inlijven bij het officieel tweetalige Bruxelles, wordt Zaventem door Franstalig België gewoon gewurgd. Heel traag zodat we eerst niks voelen, totdat onze adem wordt afgesneden. Zo met een middeleeuwse halsband die men tergend langzaam kan dichtdraaien. Een heuse folterdood op z’n Belgisch.”

1 oktober 2017: Het ‘illegale’ Catalaanse referendum In een briefje aan ‘mijnheer de platbroek’ Alexander De Croo (Open Vld) was ’t Pallieterke kritisch voor de reactie van de toenmalige Belgische premier op het hardhandige politieoptreden tegen het Catalaanse onafhankelijkheidsreferendum. “Tot zondag was het oorverdovend stil en werd heel de problematiek afgedaan als een interne Spaanse kwestie. Geen enkele Europese regering trok haar mond open. Superdemocraten als de onverkozen EU-clan rond Juncker en Tusk, die anders altijd met het vingertje staan te kijven, waren in geen velden te bespeuren.”

2 oktober 1956: Naar de vierdagenweek? Het idee van een vierdagenwerkweek bestaat al langer dan vandaag. De gazetten van 1956 berichtten over de vierdagenweek, die in de Verenigde Staten overwogen werd. “Daar hebben ze ten minste respekt voor een mens”, klonk het bij de Belgische beroepsdoppers.

BASISSCHOOL BALDER IN SINT-GILLIS

Van modelschool tot multicultureel fiasco

Een schooljaar lang volgen camera’s de dramatische ontwikkelingen op basisschool Balder in Sint-Gillis. De school wordt gekenmerkt door enorme leerachterstanden, een totaal gebrek aan structuur en een multicultureel utopisme. De media willen ons laten geloven dat de schrijnende situatie op de Balderschool te maken heeft met systematische ongelijkheid en het beleid van Zuhal Demir. Maar een straat verder is er een basisschool die het wel heel goed doet. Wie de inspectierapporten leest, weet wat er aan de hand is.

Basisschool Balder ligt op enkele honderden meters van een van de meest verloederde stations van het westelijk halfrond, het Zuidstation in Brussel. Niet ver van de school bevindt zich het Bethlehemplein, waar dag en nacht openlijk drugs worden verhandeld. 98 procent van de leerlingen van basisschool Balder is anderstalig.

Directeur Mike

De school profileert zich als ‘dynamisch, divers en meertalig’. Maar wie de moeite neemt om het vierdelige docudrama te bekijken, ziet een opeenstapeling van ellende, onkunde, slechte organisatie, een gebrek aan beleid, gezag en aanpak… Verbale en fysieke agressie zijn alom aanwezig. Leerlingen luisteren niet en doen zowat hun zin. Structuur ontbreekt. Leerkrachten lopen de feiten achterna, worden depressief en haken af. Om de haverklap barst een personeelslid in tranen uit.

ALS EEN RAT VERLIET DIRECTEUR MIKE HET ZINKENDE SCHIP

Mike Goudeseune werd in 2022 directeur van de school. Zijn vergezichten over de kracht van diversiteit inspireerden de scholengroep. Hij was de geknipte man om van Balder een modelschool te maken, maar dat draaide volledig anders uit. Zijn vergezichten werden algauw overwoekerd door een opeenstapeling van problemen. De wereldvreemdheid van directeur Mike leidde soms tot de gekste taferelen: terwijl het personeel van geen hout pijlen meer wist te maken, vertelde directeur Mike dat ze niet doorhadden hoe goed ze bezig waren. Uiteindelijk kon directeur Mike de druk zelf niet meer aan en ging onderuit. Als een rat verliet hij het zinkende schip. Het personeel, de ouders en de leerlingen bleven verweesd achter.

In een poging om de verantwoordelijkheid van zich af te schudden, schoof Koen Pelleriaux – afgevaardigd bestuurder van het GO! onderwijs – de zwarte piet door naar Zuhal Demir, Vlaams minister van Onderwijs. Volgens Pelleriaux zijn de problemen in de Balderschool het gevolg van het feit dat de minister nog steeds geen werk heeft gemaakt van de modernisering van het beroep van leerkracht. Ook de besparing op de pedagogische begeleiding heeft ermee te maken.

Inspectierapporten

Maar het inspectierapport van basisschool Balder uit 2024 laat een totaal andere realiteit zien. Wat Pelleriaux zedig verzwijgt, is dat het schoolbeleid fundamentele tekorten vertoonde: er zijn nauwelijks schoolbrede afspraken rond zorg, talenbeleid en evaluaties. Er is te weinig continuïteit en samenhang in het beleid. De kwaliteitszorg en het talenbeleid zijn een zootje en de visie over de school was zweverig. Direc-

Ipsos-peiling: federale

teur Mike zweefde in het ijle: hij verkondigde luchtbespiegelingen en deed zijn werk niet. Hij kreeg extra ondersteuning van een fulltime onderdirecteur, maar die liep rond als een kip zonder kop en was zowat permanent overstuur. Alleen voor muzische vorming kon de inspectie vooruitgang waarnemen.

De school kreeg zes jaar geleden een nieuwbouw, maar uit het inspectierapport blijkt dat de infrastructuur ernstig tekortschiet. Wie heeft hier zijn werk niet gedaan? Tot overmaat van ramp schendt de school de taalwetgeving en de verplichtingen rond onderwijstaal. De school verloor net niet haar erkenning en kreeg het advies om zich extern te laten begeleiden. Na klachten van ouders besliste de inspectie om een klas te sluiten. Ouders kregen amper de tijd om een andere school te zoeken. Waar waren de verantwoordelijken van het GO! om in te grijpen toen de situatie in basisschool Balder uit de hand liep?

Op het einde van het schooljaar stelde de leerkracht van het zesde leerjaar vast dat de leerlingen worstelden met een leerachterstand van drie (!) leerjaren. Maar toch kregen alle leerlingen een getuigschrift voor de A-stroom in het secundair onderwijs, terwijl ze eigenlijk naar de B-stroom zouden moeten worden doorverwezen. Wie houdt hier wie voor de gek?

Kwaliteit maakt het verschil

Dat het anders kan, bewijst de katholieke basisschool VBS Sint-Gillis. De school ligt op amper 1 kilometer van de Balderschool, vlak bij het beruchte Bethlehemplein. Niettegenstaande de school met dezelfde uitdagingen wordt geconfronteerd, presteert ze veel beter. De school voert een uitstekend beleid en laat zich extern zorgvuldig bijstaan. De directie bedient zich niet van multiculturele waanbeelden en weet zich goed te handhaven. De school kreeg van de inspectie een positief advies. VBS Sint-Gillis laat zien dat in een zee van ellende kwaliteit het verschil kan maken.

Rapper Brihang liet vorige week weten dat hij met zijn gezin Brussel verlaat. Aanvankelijk was hij een ‘believer’ van de hyperdiversiteit, maar de realiteit opende zijn ogen: “De ruwheid waar ik altijd schrik voor had in Brussel, is nu heel zichtbaar en misschien zie ik dat nu pas, omdat ik kinderen heb.” De Balderschool maakt die nachtmerrie andermaal zichtbaar. Het is goed dat het vierdelige docudrama de kijker confronteert met het multiculturele drama dat zich op de Balderschool en in de rest van Brussel afspeelt. JULIEN BORREMANS

regering heeft geen meerderheid meer

De septemberpeiling van Ipsos bevat weinig opbeurend nieuws voor de Vlaamse politieke partijen, met uitzondering van het Vlaams Belang dat opnieuw de eerste plaats verovert. Federaal is de regering-De Wever haar meerderheid virtueel kwijt, terwijl de Vlaamse regering-Diependaele maar net met de hakken over de sloot blijft.

Voor Vlaams Belang is dit zonder twijfel een goede peiling. De partij herovert de eerste plaats, met enige voorsprong op haar grootste concurrent de N-VA. Samen met die concurrent haalt de partij deze keer trouwens netjes 50,1 procent van de kiesintenties. In zetels uitgedrukt zou een V-coalitie hiermee een paar zetels groter worden dan het aantal waarmee de regering-Diependaele vorig jaar van start is gegaan. Noteer ook dat Vlaams Belang duidelijk stijgt tegenover de laatste verkiezingen. Een veel betere start van het politieke najaar kan een partij zich amper wensen.

VLAAMS BELANG STIJGT TEGENOVER DE LAATSTE VERKIEZINGEN

De N-VA houdt stand boven de twintig procent, maar verliest tegenover de laatste verkiezingen, en moet deze keer ook de eerste plaats afstaan. De partij behoudt wel een ruime afstand op de nummers drie en vier. Geïsoleerd gezien is er voor de N-VA geen man overboord, maar de meerderheden van de twee regeringen die ze leidt, de Vlaams en de federale, staan ernstig onder druk en dat is natuurlijk geen goed nieuws.

Stabiele middenmoot

Vooruit en cd&v blijven stabiel in de middenmoot zitten. Deze keer komt Vooruit nipt groter dan cd&v uit de peiling, maar statistisch gezien gaat het eigenlijk om een ex aequo. Ook het verschil met de laatste verkiezingen is voor beide partijen verwaarloosbaar: een minieme winst voor cd&v en een miniem verlies voor Vooruit.

Voor beide partijen betekent dit dat hun deelname aan de Vlaamse en federale regeringen (voorlopig?) niet afgestraft wordt in de peilingen. Maar anderzijds moeten we toch ook vaststellen dat de profileringen van deze zomer

rond Gaza hen weinig of geen winst opgeleverd hebben. Het is twijfelachtig dat de resultaten van deze peiling de voorzitters van beide partijen en hun kopstukken zullen aanmanen om de komende maanden toch een wat lager profiel aan te houden.

Achtervolgers

De PVDA ziet in deze peiling een lichte winst tegenover de laatste verkiezingen, maar blijft in Vlaanderen onder de tien procent. In Wallonië en Brussel gaat de partij deze keer wel stevig vooruit. In Wallonië komt de twintig procent stilaan in zicht, terwijl ze er in Brussel zelfs een eindje boven zit en weer meedingt voor de eerste plaats. Het maakt het resultaat in Vlaanderen, waar de communisten slechts op de vijfde plaats staan, waarschijnlijk des te meer teleurstellend, ondanks die lichte winst dus. Zulke communautaire scheeftrekkingen zijn ook bijzonder pijnlijk voor een strikt belgicistische partij zoals de PVDA. Groen blijft stabiel, maar moet weer wat meer afstand laten tegenover de PVDA. Met iets meer dan zeven procent van de kiesintenties is de kiesdrempel voorlopig geen probleem voor de partij van Bart Dhondt, maar van een heropleving is er voorlopig toch nog geen sprake. Ook in Wallonië doet Ecolo het niet zo goed, maar in Brussel valt er deze keer wel een kleine winst voor de groenen te noteren.

Open Vld richting kiesdrempel

Open Vld zet enkele weken na het ontslag van Eva De Bleeker alweer een historisch slecht resultaat neer en zakt met minder dan zes procent verder weg richting de kiesdrempel. In het Vlaams Parlement zou de partij halveren van negen naar vijf zetels en daardoor duidelijk de kleinste partij worden. Overigens is de kans dat de liberalen nog meer zetels moeten afstaan zeer reëel.

Voor de federale Kamer is de situatie echter omgekeerd. Daar loopt de partij in verscheidene kieskringen tegen de effectieve kiesdrempel aan en verschrompelt ze van zeven naar amper

nog twee zetels, al is het niet onmogelijk dat er ergens toch nog een derde of vierde zetel inzit. Maar met twee zetels zou de partij niet meer in aanmerking komen om nog uitgenodigd te worden voor regeringsonderhandelingen.

Voor de nieuwe voorzitter is er dus nog veel werk aan de winkel wil zijn partij in 2029 niet wegzakken naar de totale irrelevantie.

Regeringsmeerderheden onder druk

Een projectie voor een zetelverdeling in het Vlaams Parlement levert een duidelijke V-meerderheid van 67 zetels op. De regering-Diependaele verliest een zetel en komt uit op 64. De V-meerderheid zorgt er wel voor dat de N-VA absoluut onmisbaar is om een Vlaamse Regering te vormen. Blijft de partij weigeren om met het Vlaams Belang in zee te gaan, dan is de kans reëel dat ze in 2029 gedwongen

wordt om naast Vooruit en cd&v ook Open Vld of Groen mee op te nemen in een Vlaamse Regering. In de Kamer verliest Arizona deze keer haar meerderheid en houdt ze nog slechts 73 van haar huidige 82 zetels over. Het is vooral aan Franstalige kant dat de federale regering zetels verliest. Dat MR bijna een kwart van haar zetels in de Kamer dreigt te verliezen, kan de profileringsdrang van haar voorzitter alleen maar doen toenemen, met alle gevolgen van dien. In het Waals Parlement is er trouwens al lang geen meerderheid meer voor de regering-Dolimont. Met deze uitslag zouden de PS en de N-VA federaal tot mekaar veroordeeld zijn om een regering te vormen, maar naast de christendemocraten zouden daar ook ofwel de liberalen ofwel de groenen bij moeten om een meerderheid te vinden. De federale regeringsvorming zou dus wel eens bijzonder spannend en vooral langdurig kunnen uitvallen op de valreep voor de tweehonderdste verjaardag van België!

FILIP VAN LAENEN

ECB volgt China’s voorbeeld met digitale euro

De Europese Centrale Bank (ECB) moet zich voorbereiden op de eventuele invoering van een digitale euro, ook wel eens de ‘deuro’ genoemd, verklaarde ECB-voorzitster Christine Lagarde al begin oktober 2020. Door coronaperikelen werd er weinig aandacht besteed aan haar verklaring. Niemand zat toen ook te wachten op die digitale euro. Vandaag is dat uiteraard niet anders. De nadelen wegen bovendien zwaarder door dan de voordelen.

In de tijd dat huidig ECB-voorzitter Christine Lagarde directeur was van het IMF, bracht de instelling een rapport uit over de digitale euro. Directielid Fabio Panetta legde in een blogpost uit waarom zo’n digitale munt van belang kan zijn. De Tijd hierover: “Een digitale euro zou de goede kanten van de euro moeten overnemen: een kosteloze toegang tot een eenvoudig, alom aanvaard, risicovrij en betrouwbaar betaalmiddel.”

In een aantal scenario’s is een digitale euro zelfs noodzakelijk. Panetta vermeldt situaties waarbij mensen niet langer de voorkeur geven aan betalingen met cash. Ook bij extreme gebeurtenissen zoals natuurrampen of pandemieën, wanneer andere betaalsystemen niet langer werken. Net zoals bankbiljetten zouden digitale euro’s de bezitters ervan een rechtstreekse claim geven op de centrale bank. Daardoor zijn ze veiliger dan gelijk welke deposito bij een gewone bank.

DE ONDERHANDELINGEN

TUSSEN DE LIDSTATEN

VERLIEPEN MOEIZAAM

Bovendien kunnen ze rechtstreeks worden overgemaakt aan andere gebruikers, online of via bluetooth en prepaidkaarten, zonder langs het banksysteem te passeren. In een rapport zegt de ECB dat deposito’s in digitale euro’s waarschijnlijk begrensd zullen zijn. Ze zijn minstens gedeeltelijk onderworpen aan de ECB-depositorente. In het ideale geval zouden dergelijke deposito’s worden aangeboden door de privésector, eerder dan enkel door de ECB.

Innovatie

De Tijd nog: “De digitale euro zou ook de innovatie bevorderen voor retailbetalingen en mooi samengaan met innoverende digitale markten.” De euro zou er aantrekkelijker mee worden op de internationale markten. Zo versterkt het het Europese financiële systeem, aldus Panetta. Bij dat alles zou de digitale euro cash niet vervangen, maar complementair zijn. Een digitale euro zou een bescherming bieden tegen digitale betaalmiddelen van buiten de eurozone. Deze worden

gecontroleerd door buitenlandse overheden of privépartijen. Als zulke betaalmiddelen de overhand krijgen, zou dat problematisch zijn voor de regelgeving. Het vormt een bedreiging voor de financiële stabiliteit en zelfs voor de monetaire en financiële soevereiniteit van de eurozone. Terrorisme en privacy

De digitale euro zou ook de strijd vergemakkelijken tegen witwassen en het financieren van terrorisme. Tegelijk geeft Panetta toe dat er ook uitdagingen zijn. Hij vermeldt het recht op privacy. “We zullen die kwesties moeten oplossen bij het ontwikkelen van functionele en technologische designs”, aldus het directielid.

Sommigen vrezen ook dat een digitale euro bankactiviteit zou kunnen bemoeilijken of instabiliteit kan creëren bij financiële onrust. “Een goed design moet een antwoord kunnen bieden op die risico’s”, aldus Panetta. De blogpost verwijst naar de studie die de ECB toen uitbracht: Report on a Digital Euro. Die vormt de basis voor een openbare consultatie die op 12 oktober 2020 begon.

De ECB bundelde alvast informatie op haar website. Tegelijk lopen er vanaf dan gedurende zes maanden ‘experimenten’ waarbij experten van de ECB en de nationale banken van de eurozone betrokken zijn. Dat zonder vooruit te lopen op een uiteindelijke beslissing, aldus de ECB. Tegen de lente van 2021 wordt beslist of er een onderzoeksfase komt. Het doel: het ontwikkelen van een ‘minimum viable product’, een soort ‘eerste versie’ van een digitale euro. China en Facebook

De Tijd nog: “De instelling volgt daarmee de Chinese centrale bank, die volop experimenteert met een digitale munt.” De Zweedse Riksbank probeert al een aantal maanden de e-krona uit. De Amerikaanse Federal Reserve, de Bank of Japan en de Bank of England tonen zich terughoudend.

Vijf jaar later is de invoering van die digitale euro opnieuw

DE WERELD DRAAIT DOOR

een stap dichterbij gekomen volgens Eurocommissaris Valdis Dombrovskis (Economie). Hij sprak na overleg met EU-ministers van Financiën op een persconferentie van een “significante doorbraak”. Mogelijk nemen de EU-regeringsleiders eind dit jaar een definitief besluit over de invoering ervan, zei de Eurocommissaris. Die doorbraak gaat onder meer over de rol van de Europese Centrale Bank (ECB) en de EU-lidstaten, zei Dombrovskis, zonder in detail te treden.

DE INVOERING ERVAN IS WEER EEN STAP DICHTERBIJ GEKOMEN

Medio juni presenteerde de Europese Commissie al haar voorstel tot invoering van de digitale euro. Die wordt, net als contant geld, een wettig betaalmiddel. De ECB moet die gaan uitgeven. De onderhandelingen tussen de EU-lidstaten verliepen de afgelopen twee jaar moeizaam. Volgens Dombrovskis “is er nu een groeiend gevoel van urgentie om politieke overeenstemming te bereiken”. Ook is er de politieke wil om “resterende openstaande kwesties aan te pakken”.

Voorzitter Paschal Donohoe van de Eurogroep, de groep van ministers van Financiën van de eurolanden, toonde zich tevreden over de voortgang. “Het waarborgen van een digitale toekomst voor onze munt is essentieel voor de euro”, zei hij op de persconferentie. ECB-president Christine Lagarde sprak van “een goede stap in de goede richting”. Volgens haar is unaniem ingestemd met een compromis “dat zowel de institutionele bevoegdheden van alle instellingen veilig stelt als tegemoetkomt aan de bezorgdheid van degenen die terecht vinden dat de digitale euro niet alleen een betaalmogelijkheid is, maar ook een politiek statement over de soevereiniteit van Europa”. De ECB is een groot voorstander van de digitale euro.

Socialistisch ziekenfonds adverteert

bij artikel tégen boycot Israël

Een aandachtige lezer met het nodige gevoel voor humor maakte ons er vorige week op attent: in het laatste nummer van Joods Actueel staat een advertentie van het socialistische ziekenfonds Solidaris. Wat het extra grappig maakt, is de context waarin die werd gepubliceerd: in de rubriek ‘Israël’ en onder een opiniestuk dat zich uitspreekt tégen een boycot van Israël. Wij zien uiteraard geen graten in een advertentie in Joods Actueel. Maar aangezien Solidaris de mede-organisator is van de recente ‘Rode Lijn voor Gaza’-betoging in Brussel, zien we er wel de humor van in.

Extreemlinkse partijen en organisaties – tegenwoordig lijken er geen andere meer te bestaan – schreeuwen te pas en te onpas moord en brand als het gaat over samenwerkingen met bedrijven en culturele organisaties die ook maar de minste band met Israël hebben. De ophef rond het geannuleerde concert van het Münchner Philharmoniker onder leiding van de Israëlische diri-

gent Lahav Shani op het Gent Festival van Vlaanderen ligt nog vers in het geheugen. Of denk maar aan de vele bezettingen van universiteitscampussen door extreemlinkse organisaties die een academische boycot van Israël eisen, het verzet tegen de deelname van Israël aan het Eurovisiesongfestival of het gewelddadige vandalisme tegen Belgische bedrijven die (wapen)onderdelen exporteren naar Israël.

Toch is diezelfde linkerzijde alles behalve heiliger dan de paus, zo blijkt. Sterker nog, je zou ze met wat kwade wil zelfs hypocriet en selectief in haar verontwaardiging kunnen noemen. In het meest recente nummer van Joods Actueel staat immers een advertentie van de socialistische vakbond Solidaris, en dat in de rubriek ‘Israël’ en onder een opiniestuk met als titel ‘Een boycot van Israël straft vooral onszelf’.

Periodieke evaluatie

In een reactie aan onze redactie laat de perswoordvoerder van Solidaris weten dat het ziekenfonds “een beperkte traditie van langlopende, kleine advertenties in de tijdschriften van diverse lokale verenigingen heeft”. “De plaatsing van die advertenties wordt daarbij niet door ons bepaald. We evalueren dit periodiek”, klinkt het nog. We zijn benieuwd of ook in het nummer van volgende maand nog een advertentie van Solidaris te zien zal zijn. Onze inschatting is dat het ziekenfonds snel zal buigen voor de druk van haar radicalere leden en geestesgenoten in andere organisaties om zijn samenwerking met Joods Actueel te herzien, hoe fout dat ook zou zijn. Voor ons is een advertentie in Joods Actueel vanzelfsprekend geen probleem. Maar hopelijk ziet ook u de humor in van het feit dat een mede-organisator van de recente ‘Rode Lijn voor Gaza’-betoging in Brussel nu opduikt als adverteerder bij een artikel dat pleit tégen een boycot van Israël.

ANTON SCHELFAUT

Europese Unie werkt aan belasting op ‘ultrabewerkte voeding’

De Europese Commissie werkt aan een belastingsysteem voor voedingsmiddelen met veel suiker, vet en zout. Eurocommissaris Olivér Várhelyi bevestigde donderdag dat hij openstaat voor dergelijke taksen “om de volksgezondheid te bevorderen”. Het plan ligt al klaar en wordt nog dit jaar voorgesteld.

Het voorstel maakt deel uit van een ‘cardiovasculair gezondheidsplan’ dat de Commissie binnen enkele weken presenteert. Várhelyi verdedigde het systeem in het Europees Parlement en stelde dat consumenten die ongezond eten “financieel meer moeten bijdragen omdat ze meer gebruik maken van de gezondheidszorg”. De commissaris benadrukte: “Het gaat dus niet over het beperken van de mogelijkheid om producten te kopen, maar we kunnen die keuzes beïnvloeden en dat is wat we denken dat we moeten doen.”

Lobbygroepen sturen debat aan

Achter de campagne tegen bewerkte voedingsmiddelen zitten vooral groene ngo’s en het European Heart Network. Deze lobbygroepen hebben zelfs een groep Europese Parlementsleden samengebracht die zichzelf de MEP Cardiovascular Health Group noemen. Opvallend is dat EuroHealthNet, dat overheidsdiensten uit lidstaten vertegenwoordigt, voor 1,5 miljoen euro subsidies krijgt van de Europese Commissie om te lobbyen bij diezelfde Commissie.

Várhelyi wil dat de opbrengsten van de nieuwe taksen geïnvesteerd worden in volksgezondheid via het EU4Health-programma. Dit programma werd in juli fors bijgestuurd en geeft de Commissie brede bevoegdheden op gezondheidsgebied. Hart- en vaatziekten zouden volgens EU-ambtenaren jaarlijks 280 miljard euro kosten ‘aan afgenomen productiviteit en economische output’.

Het plan volgt de aanpak van een tabaksbelasting: wie ongezonde keuzes maakt, betaalt meer. De taksen zullen gelden voor charcuterie, chocolade, kazen, yoghurts en allerhande koekjes – eigenlijk voor zowat alles wat u in een supermarkt aan eetbaars kan kopen.

LINKSEN ZIEN ZICHZELF ALS DE ENIGE ÉCHTE MENSEN

RECHTSE MENSEN: DE LAGERE, HALFDIERLIJKE SOORT

Waarom is de relatie tussen links en rechts niet symmetrisch? Waarom kan rechts, ook als het in de meerderheid is, het nefaste beleid van links hoogstens pauzeren, maar bijna nooit terugdraaien? President Trump is een van de zeldzame uitzonderingen. Omdat linksen niet gewoon andersdenkenden zijn, maar zichzelf zien als… de enige échte mensen, terwijl zij alle niet-linksen zien als een lagere, halfdierlijke, onontwikkelde soort. Nee, dat is geen overdrijving. Ter illustratie zal ik een analyse maken van het verhaal ‘De Eerste Mensen’ van de Amerikaanse auteur Howard Fast. Daarin zitten heel de essentie, het gevaar en de misleiding van het linkse wereldbeeld in een notendop samengevat.

Het eerste deel van het verhaal gaat over kinderen die door wilde dieren zijn opgevoed, zoals Mowgli. Dat is heel, heel uitzonderlijk, maar het gebeurt soms. Dat is goed gedocumenteerd, vooral aan de hand van verslagen van goedwillende mensen, meestal missionarissen of kolonialen, die probeerden zulke kinderen te redden. Wat helemaal niet gedocumenteerd is, is de vraag hoe het begon. Kinderen – en zelfs volwassenen – die het woud of de jungle of de savanne inlopen, of er verdwalen, of erheen vluchten, komen meestal om van ontbering of ze worden door roofdieren verscheurd. Waarom overleven sommige kinderen en zelfs sommige baby’s dat toch? Men vermoedt dat zo’n kind op het cruciale moment zo huilde, dat het voor het roofdier klonk alsof het een welp van zijn eigen soort was, waardoor een beschermingsmechanisme werd getriggerd. Denk hier aan het omgekeerde voorbeeld van kippen die naar álles pikken, behalve naar piepende kuikentjes. Een dove kip zal dan ook haar eigen kuikens doodpikken. Het is maar een hypothese, maar het is best mogelijk.

MEN KAN NIET BEWEREN DAT IN ONZE WESTERSE SAMENLEVING ÁLLE TALENT GEFNUIKT WORDT

Fast merkt daarbij op dat zulke ‘Mowgli-kinderen’ die door wolven zijn opgevoed zich ook gedragen als wolven. Zijn zij bij beren terechtgekomen, dan gedragen ze zich als beren… enzovoort. Het lijkt vanzelfsprekend. Maar men moet zich ook afvragen waaróm die kinderen misschien zijn weggelopen of in de jungle achtergelaten werden. Misschien omdat ze onhandelbaar en autistisch waren? Er zijn negentiende-eeuwse foto’s bewaard gebleven van zulke kinderen en daaruit zou men dat kunnen afleiden. Of hadden die kinderen al een andere psychische stoornis? We weten het niet. Maar tot hier gaat Fast uit van aanvaardbare hypothesen.

Briljante mislukkelingen

In de tweede fase gaat hij een stap verder. Hij oppert de vraag waarom in onze samenleving zoveel kinderen die als vijfjarigen ongelooflijk goed scoorden op IQ tests, toch volslagen mislukkelingen werden. Hun IQ lijkt te dalen vanaf het moment dat ze naar school gaan. Velen komen in de psychiatrie of in de gevangenis terecht. Ze worden alcoholisten of drugverslaafden of ze plegen zelfmoord. Dat verschijnsel doet zich inderdaad soms voor. Misschien niet zo vaak als Fast suggereert, maar toch… Maar hij begint uit de bocht te gaan als hij de analogie maakt met de Mowgli-kinderen. Wie tussen dieren wordt opgevoed, gaat zich als een

dier gedragen, hoewel hij eerst een mens was. Dus… wie tussen middelmatige mensen wordt opgevoed, wordt door hun middelmatigheid neergedrukt en van zijn bijzondere gaven beroofd. Ook dat is dikwijls waar, zeker vroeger, toen veel begaafde mensen zelfs nog geen lagere school konden volgen en niet eens leerden lezen. En in ons egalitaristische onderwijs, dat naar gelijkheid streeft en iedereen wil reduceren tot het niveau van de domste en de minst gemotiveerde, gebeurt het nu opnieuw. Maar… er zijn vele andere mechanismen. Het is duidelijk dat genialiteit dikwijls zeer eenzijdig is. Denk aan de ‘idiot savants’ die op één terrein, bijvoorbeeld wiskunde, uitblinken, maar voor de rest… idioten zijn. Denk ook aan de minder extreme gevallen waarin mensen die op intellectueel vlak geniaal zijn, maar ten koste van hun emotionele of sociale vaardigheden. Denk aan de vele succesvolle, soms schatrijke schrijvers die ten onder gingen aan drugs, alcoholisme of zelfmoord. Hemingway, Norman Mailer, William Styron – die het boek ‘Sophie’s Choice’ schreef – Saint-Exupéry, Jack London, Virginia Woolf, Sylvia Plath, Gérard de Nerval… Zij werden niet door de maatschappij neergedrukt, integendeel… En denk natuurlijk ook aan de vele geniale en begaafde mensen die het ondanks zeer moeilijke omstandigheden toch maakten, die alle handicaps en hindernissen overwonnen. Het is dankzij hen dat we inzake geneeskunde, exacte wetenschappen en ethiek enorme vorderingen hebben gemaakt. Het is een van de kenmerken van écht talent dat het tegenwerking en hindernissen kan overwinnen. Men kan niet in ernst beweren dat in onze westerse samenleving álle talent gefnuikt wordt.

Boeken

Maar het verhaal ontspoort helemaal als een aantal menswetenschappers – natuurlijk die! – een experiment met hoogbegaafde kinderen op touw zet. Zij worden samen gezet in een soort commune, geïsoleerd van de ‘gewone’, middelmatige mensheid. Ze leven niet in gezinsverband. Ze leren nooit iets over ethiek. Die menswetenschappers schrijven in alle ernst: “Wij zullen hun de waarheid leren en waar we die niet kennen, houden we ons afzijdig. Er zal geen mythe- of legendevorming zijn, geen leugens, bijgeloof of premissen en geen godsdiensten… Wij zullen hun ook de geschiedenis van de mensheid leren. (…) Wij zullen de boeken schrijven die ze lezen…” Ik was nog een twintiger toen ik dat las.

Maar toen haakte ik af. Wat een pretentieuze zakken! Als heel de mensheid in halfdierlijke middelmatigheid is verzonken, waarom denken zij dan in hun grootheidswaanzin dat zij de uitzondering op de regel zijn? Waarom moeten die kinderen geïsoleerd worden van de grote literatuur die de mensheid heeft voortgebracht? Nu is er inderdaad veel onzin geschreven, maar die boeken zijn meestal al lang vergeten en verdwenen, behalve de Koran. De boeken die de eeuwen hebben getrotseerd,

Marx ‘de voorhoede’ noemde, de verlichte geesten die heel de beschaving overboord gaan gooien en om zelf op eigen houtje een nieuwe maatschappij en een ‘nieuwe Sovjetmens’ te creëren. De gevaarlijke psychopaten die denken dat zij de enige ‘echte mensen’ zijn, terwijl alle andere, gewone mensen zoals u en ik, eigenlijk nog zijn blijven steken in halfdierlijke achterlijkheid, zoals die arme Mowgli-kinderen. Voor links vallen alle niet-linksen in die categorie van ‘minderwaardige mensen’ die het licht van de marxistische principes nog niet hebben gezien, en die dus dringend onder curatele gesteld moeten worden van de ‘eerste mensen’ zoals zijzelf, want die zijn de dragers van de echte wijsheid. Mensen die zich tegen hen verzetten, al was het maar door ‘verkeerd’ te stemmen bij verkiezingen, dat zijn natuurlijk in het beste geval weerspannige domme beesten – gelovige christenen zoals Charlie Kirk of ikzelf bijvoorbeeld – en in het slechtste geval gevaarlijke fascistische of nazistische roofdieren die maar best afgemaakt zouden worden. En voor je het weet, zit je zelf ook in die categorie. Daarom speelt links nooit volgens de wettelijke, morele of democratische spelregels, zoals rechts meestal wel doet.

ONS ONDERWIJS STREEFT NAAR GELIJKHEID EN WIL IEDEREEN REDUCEREN TOT HET NIVEAU VAN DE DOMSTE EN MINST GEMOTIVEERDE

van de Griekse tragedieschrijvers en filosofen tot Thomas van Aquino, Thomas More en Dostojewski, waren natuurlijk niet door middelmatige auteurs geschreven, maar door uitzonderlijk getalenteerde. Maar dat is allemaal taboe. Hoe kunnen die idioten uit Fasts verhaal zelfs maar denken dat hún boeken beter zullen zijn dan die meesterwerken uit het verleden? Hoe kan je zo zot zijn? Zo gevaarlijk zot en pretentieus?

Marxistische voorhoede

U heeft veel langer dan anders moeten wachten op de politieke conclusies, maar hier komen ze. Wat ik toen nog niet wist, is dat Howard Fast een communist was, maar ook een meester in het camoufleren van zijn marxistische dogma’s in schijnbaar apolitieke, heel goed geschreven romans. De mensen die ik hierboven ‘pretentieuze zakken’ heb genoemd, dat is de communistische elite die

Linksen in al hun incarnaties vinden dat die regels voor superieure wezens als zijzelf niet gelden. Zij mogen juichen voor moordenaars en terroristen. Wij mogen nog geen grap maken als ‘Laat de beste man winnen!’ Eens je dat principe van de ‘echte mensen’ en ‘de revolutionaire voorhoede’ begrijpt, zal je het overal herkennen, zelfs bij iPhone-socialisten die Marx nooit hebben gelezen en natuurlijk ook nooit maar één boek over de goelagarchipel of de Rode Khmer of misschien zelfs nooit maar één boek tout court. Die mentaliteit is, soms onbewust, aanwezig bij bijna alle linkse groepen, zelfs in de ecologische of feministische varianten, en daardoor durven zij arrogant, agressief en brutaal zijn, zowel verbaal als fysiek en daarmee halen ze heel vaak hun slag thuis. Zij vinden het normaal dat zij als een kleine minderheid ‘supermensen’ – een term van Fast! – hun mening kunnen opleggen zonder dat zij daarvoor een democratische meerderheid hebben. Hun autohaat bijvoorbeeld en hun obsessies voor vegetarisme, veganisme, ‘gelijkheid’ en transgenders.

Trucs

Vond u de beschouwingen over de Mowgli-kinderen te filosofisch? Herlees ze nog eens, nu u weet welke linkse trucs Fast hierbij gebruikte. Het verbergen van marxistisch vergif in de culturele chocolade van schijnbaar apolitieke romans, zodat de lezer dat slikt als zoete koek. De valse voorstelling van het premarxistische verleden als één zwarte periode van intellectuele aftakeling en onderdrukking. Het negeren van elke vooruitgang inzake wetenschap, geneeskunde, ethisch bewustzijn en vrijheid uit die periode en het waanzinnige idee dat men de beschaving overboord moet gooien om vanaf nul opnieuw te beginnen.

PAUL BÄUMER

JINNIH BEELS

Als we zo blijven doorgaan, dreigen we even overmoedig te worden op het vlak van landbouw als we in het verleden geweest zijn op het vlak van veiligheid en energie. Daarvoor waarschuwt althans Jinnih Beels (48, Vooruit), als derde gedeputeerde van de provincie Antwerpen bevoegd voor onder meer Landbouw. “We denken dat we zonder onze boeren kunnen, maar dat is een grote vergissing.”

‘‘Ik

ben geen trouwe partijsoldaat: ik zal altijd kritisch blijven, ook voor mijn eigen partij”

Het is een thema dat u niet meteen met een Vooruit-politica zou associëren, laat staan met een oud-politiecommissaris. Maar toch heeft Jinnih Beels zich de afgelopen 10 maanden, sinds haar eedaflegging als landbouwgedeputeerde in de provincie Antwerpen in december vorig jaar, ontpopt tot een bondgenoot van onze landbouwers. Ze vindt het onbegrijpelijk dat sommigen van haar collega-politici aan onze landbouwers durven te zeggen dat ze overbodig zijn geworden en dat we wel voedsel zullen importeren.

“Dat is toch te zot voor woorden? We leven in zeer instabiele tijden. Dit is niet het moment om aan de sector die onze voedselvoorziening moet verzekeren de boodschap te geven dat hij eigenlijk niet meer nodig is”, hekelt de Antwerpse gedeputeerde.

legd op het transport en de verwerking van ‘overtollige’ dierlijke mest, vaak bestemd voor onder meer het buitenland. Dierlijke mest is vaak beter voor de bodem dan kunstmest, maar toch mag een boer zijn eigen mest niet gebruiken. In de plaats daarvan moet hij betalen om die te laten ophalen en moet hij in de plaats kunstmest aankopen. Dat is volstrekt ecologisch absurd en duur voor de sector.”

“Ook het gebrek aan langetermijnperspectief door de voortdurend veranderende regels frustreert me mateloos (op dreef). Waar willen we naartoe? Hoe moet de landbouw er binnen 15 jaar uitzien? Als beleidsmakers niet weten welke richting ze willen uitgaan, hoe kunnen we dan verwachten van onze boeren dat zij het wel weten? En nee, de uit-

MEN KIJKT VAAK ENKEL NAAR DE BOER, MAAR OOK DE CONSUMENT DRAAGT EEN VERPLETTERENDE VERANTWOORDELIJKHEID

Volgens Beels zal de realiteit de beleidsmakers die dergelijke uitspraken durven te doen, snel inhalen. “Binnen 20 tot 25 jaar zal iedereen plots beseffen dat we onze landbouwers eigenlijk broodnodig hebben. Maar dan zullen velen van hen wellicht zeggen: ‘Trek uw plan, wij zijn intussen met iets anders bezig.’ Dat zou niet meer dan terecht zijn. Je kan niet verwachten dat een sector die jarenlang genegeerd of afgebouwd wordt, zomaar beschikbaar is wanneer de nood opeens het hoogst is.”

Wat zijn de grootste door de overheid gecreëerde problemen waarmee de landbouwsector vandaag te kampen heeft?

“Zonder twijfel de overdreven regulitis en de rechtsonzekerheid. Alles wordt in regels gegoten die in de praktijk perverse effecten hebben. Neem nu de regels rond mestverwerking: een boer mag maar een beperkte hoeveelheid mest uitrijden op zijn eigen velden.”

“Wat we daardoor zien gebeuren, is dat in Vlaanderen een heuse industrie rond mestverwerking is ontstaan. Die heeft zich toege-

besteding van onze voedselzekerheid aan verre buitenlanden is geen langetermijnstrategie. Wie daarin werkelijk gelooft, leeft in een groene droomwereld. Daarmee gaan we het klimaat niet redden. We zouden beter nadenken over de vraag hoe we straks al die monden gaan voeden in een wereld die steeds instabieler en protectionistischer wordt, en waarin lopende conflicten zich dreigen uit te breiden.”

Dit thema laat u duidelijk niet onberoerd.

“Het maakt me inderdaad boos. Hoe moeilijk kan het zijn om samen met de sector een beleid uit te werken dat landbouw, natuur en industrie met elkaar verzoent? We zullen het moeten doen, want geen van de drie zal verdwijnen.”

Draagt ook de consument een verantwoordelijkheid?

“Men kijkt vaak enkel naar de boer, maar te weinig naar de burger. Ook de consument draagt een verpletterende verantwoordelijk-

heid. Wie ecologisch verantwoord wil kopen en zijn ecologische voetafdruk wil verkleinen, moet ook consequent zijn in zijn keuzes in de supermarkt.”

“Iedereen kijkt natuurlijk naar zijn of haar portemonnee. Dat begrijp ik, maar dan kan je niet alleen onze landbouwers met de vinger wijzen. Zonder voldoende inkomsten kunnen ze de broodnodige investeringen in milieuvriendelijke technologie niet doen. Het gaat daarbij om investeringen die niet in vijf of tien jaar zijn terugverdiend. Ze worden over minstens twintig jaar afgeschreven. Toch kan het gebeuren dat een stal of een installatie voordat ze in gebruik worden genomen al door nieuwe regelgeving is ingehaald. Wie is er bereid honderdduizenden tot miljoenen euro’s te investeren om na enkele jaren te horen dat het voor niets is geweest?”

“Ik zie dus twee problemen: de consument is vaak onvoldoende geïnformeerd en kiest vooral voor de laagste prijs. Tegelijk vergeten we om trots te zijn op de grondstoffen die we in Vlaanderen wél hebben. Men zegt vaak dat Vlaanderen geen grondstoffen bezit, maar dat klopt niet. We hebben vruchtbare grond en we kweken producten waar we trots op mogen zijn. Denk aan de Hoogs-

traatse aardbeien of het Vlaamse witloof. Die producten worden wereldwijd gewaardeerd en geëxporteerd. Maar daar pakken we zelf te weinig mee uit.”

De Vlaamse overheid wil dat we tegen 2030 60 procent van onze eiwitten uit plantaardige in plaats van dierlijke voeding halen. Vandaag is dat slechts 42,6 procent. Hoe is dat nieuws aangekomen bij de sector?

“Het gebrek aan uitleg, visie en perspectief voor de sector zijn opnieuw schrijnend. Als we 60 procent van onze eiwitten uit plantaardige voeding willen halen, betekent dat dat we meer plantaardige voeding moeten produceren of importeren. Soja en dergelijke telen we in Vlaanderen niet of nauwelijks en zijn alles behalve ecologisch.”

“Er zullen ongetwijfeld goede bedoelingen aan de basis van deze campagne liggen, maar ik stel me wel vragen bij de aanpak. Willen we als overheid écht voorschrijven wat mensen moeten eten? Dat lijkt me niet de juiste manier om een gedragsverandering bij consumenten te stimuleren.”

“Natuurlijk moeten we nadenken over hoe we op een realistische manier meer plant-

LANDBOUWGEDEPUTEERDE PROVINCIE ANTWERPEN (VOORUIT)

HOEWEL N-VA VEEL GROTER IS, SLAAGT VOORUIT ERIN OM VAN ZICH TE LATEN HOREN EN EFFECTIEF EEN VERSCHIL TE MAKEN

aardige voeding kunnen produceren. Maar als dat de doelstelling is, moeten we ook duidelijkheid scheppen over waar we die zullen telen, wat we in de plaats laten vallen en wat we verwachten van onze landbouwsector. Wees daar dan ook transparant over. Onze boeren hebben daar recht op.”

Welke is de grootste misvatting over onze landbouwsector die u graag voor eens en altijd uit de wereld wil helpen?

“Een vaakgehoorde fabel is dat veel van ons vlees geëxporteerd wordt. Dat klopt niet. Wat vooral geëxporteerd wordt, zijn de delen die wij niet wíllen eten. Vlamingen

willen alleen de mooie stukken van bijvoorbeeld een varken eten. Maar een boer kan nu eenmaal geen half varken kweken. Hij moet het hele dier afleveren. Maar wat gebeurt er dan met de stukken die wij niet willen consumeren, zoals de poten en de staarten? Die worden geëxporteerd, bijvoorbeeld naar China, zodat de boer er toch nog iets voor krijgt. Dat is een belangrijke nuance. Beleidsmakers zouden dat beter ook zo communiceren, in plaats van te suggereren dat ‘al ons vlees naar het buitenland gaat’. Dat is pijnlijk voor onze boeren, want ze weten dat slechts een halve waarheid verteld wordt.”

Er zijn dus niet te veel varkensboeren in Vlaanderen?

“Zelfs als dat zo zou zijn, mogen we niet vergeten dat die bedrijven er gekomen zijn dankzij vergunningen die door de beleidsmakers zelf zijn uitgereikt. Het is bijzonder hypocriet dat diezelfde politici vandaag met het vingertje zwaaien, terwijl ze in het verleden zelf de vergunningen hebben toegestaan.”

omstandigheden gebeuren. Kinderen die op school een volle maag hebben, kunnen zich beter concentreren. Leerkrachten hebben dan minder last van hongerige, onrustige kinderen. Daarnaast ontlast je de ouders. In zowat 80 procent van de gezinnen werken de beide ouders. Zij hebben ’s avonds vaak de tijd niet om een gezonde maaltijd op tafel te zetten. Met dit project kan je werkende ouders ontlasten.”

“Het gaat ook om het tegengaan van verspilling. Er zijn heel veel mensen die honger hebben. Dat is de realiteit. Daarom mogen we geen eten verloren laten gaan.”

“Tot slot zit er ook een opvoedkundige kant aan het verhaal: kinderen maken van jongs af aan kennis met gezonde voeding. Als ze dat leefpatroon aanhouden, ontlast je op termijn ons gezondheidssysteem. Dan hoeft er misschien geen verhoging van de zorgpremie te komen, omdat gezondere volwassenen nu eenmaal minder een beroep moeten doen op zorg.”

“Er zijn dus heel wat objectieve, belangrijke redenen om gezonde schoolmaaltijden aan te bieden: je vermindert voedselver-

VLAANDEREN HEEFT HET NIET GOED AANGEPAKT: HET IS VERKEERD OM GRATIS MAALTIJDEN TE BELOVEN, WANT DE LOKALE BESTUREN KUNNEN DIE NIET BETALEN

“Het probleem is dat men jarenlang zonder langetermijnvisie heeft bestuurd en vervolgens van de ene op de andere dag een andere strategie kiest. Maar zo werkt de landbouwsector niet. Het gaat over onze voedselzekerheid. In onzekere tijden, met toenemende geopolitieke spanningen en de Russische oorlogsdreiging, is één ding absoluut essentieel, namelijk dat je je eigen bevolking kan voeden.”

Als schepen van Onderwijs in de stad Antwerpen was u in de vorige legislatuur de architecte van het initiatief om goedkope gezonde maaltijden aan te bieden op school. De Vlaamse Regering heeft dat beleid overgenomen, maar voorlopig zonder succes. De lokale besturen lijken het voorstel niet te lusten. Waar loopt het mis?

“Ik ben een grote voorstander van betaalbare, gezonde maaltijden op school. Ik heb het bewust niet over gratis maaltijden, want die bestaan niet. Maar betaalbare en gezonde maaltijden zijn voor mij erg belangrijk. In Antwerpen waren we succesvol omdat we een duidelijke strategie hadden en goed samenwerkten met de scholen. Als je dingen begint op te leggen, kom je van een kale reis terug. Wij kwamen met een aanbod, geen verplichting. We wilden de scholen ook niet dwingen om gratis maaltijden aan te bieden, iets wat de Vlaamse Regering nu wel doet ten aanzien van de lokale besturen.”

“Vlaanderen heeft het niet goed aangepakt. Het is verkeerd om gratis maaltijden te beloven, want de lokale besturen kaarten terecht aan dat ze die niet kunnen betalen. Een stad als Antwerpen kan die kost misschien nog dragen. Maar veel kleine steden en gemeenten hebben de middelen daar simpelweg niet voor.”

“De Vlaamse Regering heeft ook het draagvlak overschat. Ze is er verkeerdelijk van uitgegaan dat iedereen als vanzelf gewonnen zou zijn voor ‘gratis’ maaltijden op school. Dat is niet zo. In Antwerpen waren noch de scholen, noch de ouders meteen overtuigd. Sterker nog, toen wij met ons project van start gingen, was zowat iedereen tegen. Het is de taak van de Vlaamse Regering om een draagvlak te creëren en aan de slag te gaan met de bezorgdheden op het terrein, maar dat doet ze vandaag niet of onvoldoende.”

Waarom zijn goedkope, gezonde maaltijden op school voor u zo belangrijk?

“Het onderwijs is een belangrijke pijler van onze samenleving. Onze scholen leiden de toekomstige politieambtenaren, dokters en schoenmakers op. Dat moet in de juiste

werd, veeleer dan dat men in de weer was om dingen te realiseren en de bevolking te vertegenwoordigen. Daardoor voelde ik me er niet thuis.”

“De afstand tot de samenleving was veel te groot. Ik had niet de indruk dat alle collega’s bezig waren met wat de burger echt nodig heeft. Bovendien zag ik mezelf niet functioneren als parlementslid van een meerderheidspartij, zeker niet op de kritische manier die mij nu eenmaal eigen is.”

“Ik ben geen trouwe partijsoldaat en dat ben ik ook nooit geweest. Ik ben als onafhankelijke in de politiek gestapt en zal altijd kritisch blijven, ook voor mijn eigen partij. In een meerderheidscoalitie zag ik dat niet goed komen. Noch op federaal, noch op Vlaams niveau is men klaar om ruimte te geven aan mensen die buiten de partijlijntjes kleuren. Dat wordt je zelden in dank afgenomen, niet door de meerderheid, maar ook niet door de oppositie. Daarom was ik er niet klaar voor.”

Dan mag u eigenlijk van geluk spreken dat u nog op het provinciale niveau terecht kon. Als het van uw partij had afgehangen, was het al lang afgeschaft.

spilling, je bestrijdt honger, je investeert in gezondheid en je bouwt aan een duurzame toekomst.”

Verschillende waarnemers maken de analyse dat Vooruit op Vlaams en federaal niveau boven haar gewicht bokst, terwijl de N-VA heel wat toegevingen heeft moeten doen, onder meer op communautair vlak. Is die analyse volgens u terecht?

“Ja, dat is een terechte analyse. Misschien heeft Vooruit initieel niet zoveel binnengehaald, maar ruim een jaar na de regeringsvorming kan je niet om de vaststelling heen dat Vooruit een niet te negeren factor is geworden. Hoewel de N-VA veel groter is en electoraal zwaarder weegt, slaagt Vooruit erin om van zich te laten horen en effectief een verschil te maken. Dat was ook in Antwerpen het geval. Daar is alleen nooit echt erkend geworden dat we als kleinste partij boven ons gewicht hebben gebokst. Toch hebben we in zes jaar tijd heel wat gerealiseerd van wat in het bestuursakkoord stond. Dat zal op Vlaams en federaal niveau nog moeten blijken, want de legislatuur is eigenlijk nog maar pas begonnen. Maar ik heb de indruk – en ik ben vaak kritisch voor mijn eigen partij – dat Vooruit momenteel wel degelijk meetelt.”

Wat kunnen de Vlaamse en federale regeringen leren van het Antwerpse verhaal?

“Mijn ervaring leert me dat als je met elkaar blijft praten en elkaar iets gunt, je er uiteindelijk wel uitgeraakt. Maar hoe hoger je komt, hoe ijler de lucht wordt. Dan zie je dat iedereen wil opvallen en zichzelf wil profileren. Ik merk dat vooral bij de voorzitters: ze wanen zich haantje-de-voorste en willen altijd en overal tussenkomen en zich profileren. Of dat altijd nodig is, betwijfel ik. Ik snap dat ze de partijlijn willen bewaken. Maar dat ze voortdurend op de voorgrond treden, hoeft voor mij niet.”

U belandde als lijsttrekker van Vooruit in de provincie Antwerpen in het federaal parlement, maar hield het daar na zes maanden al voor bekeken. Waarom?

“Ik was er eigenlijk nog niet 100 procent klaar voor. Uiteraard heb ik in die periode een aantal commissies gevolgd die behoorlijk pittig waren, vooral rond thema’s die me na aan het hart liggen, zoals veiligheid. Dat deed ik wel graag. Maar als nieuweling was ik vooral verbaasd over de chaos die er heerst. Het leek soms meer op een toneelstuk waarin vooral tegen elkaar geroepen

“In alle eerlijkheid: totdat ik zelf voor de provincie begon te werken, had ik er nauwelijks een mening over, gewoon omdat ik het niveau niet kende. Voor mij was het vooral belangrijk om opnieuw een uitvoerend mandaat te bekleden, zodat ik effectief zaken in beweging kon zetten. Nu ik dit bestuursniveau beter heb leren kennen, ben ik het er absoluut niet mee eens dat het overbodig zou zijn.”

Waarom is het volgens u niet overbodig?

“Zolang je er niet in slaagt om alle steden en gemeenten slagkrachtiger te maken, blijft het tussenniveau van de provincie noodzakelijk. Het vormt de schakel tussen Vlaanderen en de lokale besturen, en biedt precies de ondersteuning die gemeenten nodig hebben. Het gaat dan om domeinen die veel expertise vereisen, zoals water-, landbouw- en grondbeleid, en ruimtelijke ordening en zoals nu weer bewezen wordt: vergunningen. Zonder die ondersteuning redden Antwerpen en misschien ook Mechelen het nog wel, maar de meeste andere gemeenten niet. Die zouden verdrinken.”

“De discussie over de afschaffing van de provincies is opnieuw typerend voor de politiek: men maakt zaken met de grond gelijk, verklaart ze overbodig en wil ze afschaffen, zonder eerst na te denken over wat er in de plaats moet komen. Wat zou het concreet voor de verschillende bestuursniveaus betekenen als we de provincies zouden afschaffen? Die vraag wordt te weinig gesteld.”

“Dat is een spijtige zaak. Het zijn meestal politici die zelf nooit voor de provincie hebben gewerkt en er geen ervaring mee hebben die als het ware vanop hun Olympusberg neerkijken op de provincies en zich er denigrerend over uitlaten. Nochtans werken voor de provinciale administraties veel bekwame mensen die dag in, dag uit zinvol werk verrichten. Dat wordt vaak miskend. Het zegt ook iets over de partijen – ook de mijne – dat ze op een lacherige of denigrerende manier spreken over een bestuursniveau dat ze eigenlijk amper of zelfs niet kennen.”

ANTON SCHELFAUT

Extreem links legt met twee aanslagen elektriciteitsvoorziening in Berlijn plat

Het gevaar komt van rechts! Dat riedeltje wordt al jaren door de mainstreammedia door onze strot geramd. Nochtans zorgde extreemlinks door aanslagen bij onze oosterburen al jaren voor problemen. Deze zomer nog legde een brandaanslag op stroomleidingen in Düsseldorf het treinverkeer in half Duitsland plat. Een linkse organisatie werkte zich met haar campagne ‘Switch Off – the system of destruction’ in de kijker: een twee jaar lange campagne met aanslagen op het openbaar vervoer tussen Bremen en Hamburg, het treinverkeer in Berlijn, enzovoort.

In de nacht van 8 op 9 september werden twee hoogspanningsmasten in Berlijn in brand gestoken. Daardoor werden stroomkabels vernietigd en viel de elektriciteit uit bij 50.000 huishoudens, aldus de stroomnetwerkbeheerder. Het euvel bleef drie dagen aanslepen. De vele huishoudens moesten zichzelf maar behelpen. Veiligheidsdiensten van het Landeskriminalamt (federale recherche, red.) hebben intussen een onderzoek opgestart. Schade is verdedigbaar volgens organisatie

Op het extreemlinkse infokanaal Indymedia nam een groep ‘Einige Anarchist*innen’ de verantwoordelijkheid op voor de aanslagen. Die was bedoeld om een technologiepark in Berlijn-Adlersdorf te treffen, om zo “de uitvoer af te snijden van het militair-industrieel complex”. Links wilde honderden firma’s ‘uit de IT, robotica, bio en nanotech, ruimtevaart en veiligheid’ laten weten dat hun technologiepark “opgehouden had te bestaan”. Vooral op Siemens was men gefocust, want “er is geen deel van de grootindustrie en van de militaire sector waar Siemens niet opduikt”, aldus het bericht. Volgens berichten in de Duitse krant Tagesspiegel werden ook ziekenhuizen getroffen. Verschillende patiënten die beademing nodig hadden, moesten naar andere

FRANKRIJK

ziekenhuizen worden gebracht. Tram en metro konden niet meer uitrijden, verkeerslichten vielen uit. De politie waarschuwde dat het noodnummer 112 buiten gebruik was. ’s Namiddags toerde de politie met luidsprekers door de wijk: “Gebruikt liefst zaklampen of lichten op batterijen. U schakelt best uw elektrische toestellen uit, zodat ze niet overbelast worden bij

het terug opstarten.” Een raming van de schade ligt niet voor. In het bericht van de uiterst linkse daders is verder te lezen dat men de ‘collaterale schade’ als ‘verdedigbaar’ beschouwt en dat die “in tegenstelling tot de vernietiging staat van de natuur en de soms dodelijke onderdrukking van mensen door de getroffen firma’s”.

PIET VAN NIEUWVLIET

Als waarheid over polygamie uit uiterst linkse hoek komt

Vrouwen hebben het niet gemakkelijk in onze multiculturele wijken. Ze zijn dikwijls het slachtoffer van seksueel geweld, van (groeps-)verkrachtingen, van moord en doodslag. En de courante verklaring die we dan vanuit politiek correcte progressieve hoek horen, is: “Het zijn de mannen, die zijn het probleem.” Het niet willen benoemen van de olifant in de porseleinwinkel en het niet willen afleggen van de ideologische oogkleppen, hebben al aan tal van vrouwen het leven gekost. Links verstopt zich vaak achter een verkeerd begrepen cultureel relativisme.

Het kan ook anders. En zeker als de kritiek dan uit ‘eigen kamp’ komt, loont het de moeite om naar de reactie te kijken van het aangesproken progressieve kamp. Op de zomeruniversiteit van de kaders van de uiterst linkse Franse partij LFI (La France Insoumise van Luc Mélenchon) confronteerde een aanwezige linkse militante de ‘dekolonialistische’ feministe Rokhaya Diallo: “Waarom heeft u het nooit over polygamie (…), een praktijk die men vaak in onze volkse achterbuurten aantreft?” Gegeneerd gegiechel op de achtergrond, want een ‘ongemakkelijk’ onderwerp voor uiterst links blijkbaar.

Wegkijken van links

De vraagstelster liet zich door het gelach niet van de wijs brengen. Want, stelde ze, polygamie “staat synoniem voor gedwongen huwelijken van meisjes van amper 12, 13, 14 en 15 jaar”, en het belet dat deze meisjes “een even

briljante toekomst kunnen opbouwen” als mevrouw Diallo zelf. Diallo haastte zich om in een bondige repliek polygamie af te wijzen, maar er zijn andere ‘dekolonialisten’ die polygamie wel degelijk zien zitten, zelfs in Frankrijk. Zo was er het interview met Assa Traoré in het Franse magazine Paris Match, waarin die de polygamie van haar ouders “een formidabel experiment” vond. Toen de Franse krant Libération wat later berichtte over de nieuw verkozen Senegalese president en zijn keuze voor de polygamie, werd daar in lezerskringen bijzonder schamper op gereageerd. Journalist Daniël Schneidermann vond de ophef van de Franse lezers “een typisch voorbeeld van de koloniale kijk op de zaak”. In 2020 had politicus Aurélien Taché, eerst actief bij de PS, dan macronist, daarna ecologist en uiteindelijk LFI, het over “een andere manier van leven”. PIET VAN NIEUWVLIET

Russen

wéér niet afgestraft voor schending NAVO-luchtruim

Na de proefaanvallen met drones op Pools grondgebied, drongen op 19 september drie Russische gevechtsvliegtuigen van het type MIG-31 binnen in het Estse luchtruim. Dit was al de vijfde keer sinds het begin van dit jaar dat zoiets gebeurde. In tegenstelling tot wat in vredestijd vereist is, hadden de Russen geen vluchtplan ingediend, hadden ze geen contact gemaakt met de Estse luchtverkeersleiding en waren hun transponders uitgeschakeld.

De MIG’s bleven twaalf minuten in het Estse luchtruim rondvliegen, tot ze door NAVO-straaljagers werden gedwongen rechtsomkeer te maken. Maar eens te meer werden de Russen niet afgestraft voor hun schending van het Estse luchtruim. Volgende keer zullen ze het weer proberen en zullen zij weer een stapje verder gaan. Meer vliegtuigen, of dieper in NAVO-gebied. De Tsjechische president Petr Pavel heeft al verklaard dat de NAVO volgens hem bij een volgende provocatie met scherp moet schieten. Polen en Zweden hebben zelf al besloten Russische vliegtuigen neer te halen als die in hun luchtruim binnendringen. Het is de enige verstandige reactie. Al de rest zal door Poetin niet gezien worden als voorzichtigheid, maar als zwakheid. En zwakheid lokt altijd meer agressie uit.

Turkse les

Op 24 november 2015, tijdens de Russische interventie in de Syrische burgeroorlog, was een Russische Sukhoi Su-24M iets meer dan twee kilometer over de Turkse grens gevlogen. Dat duurde juist 17 seconden. Toen werd hij door de Turken neergehaald. Ik herinner mij de reacties van de Poetinisten op internetfora: “Ah! Nu zou Poetin wel wraak nemen! Nu zou hij de Turken wel eens een lesje leren!” Maar hun grote held deed juist niets. Hij liet niet eens ‘per vergissing’ ook maar één Turks vliegtuig neerhalen. Hij kroop gewoon in zijn schelp. Hij stuurde alleen de raketkruiser Moskwa voor vlagvertoon naar de kust voor Syrië. Die was toen nog niet door de Oekraïners gekelderd. Dat was nog vóór de Oekraïners een groot deel van het Russische leger en de Russische vloot aan flarden hadden geschoten. Poetin dacht toen nog dat hij de leider was van een échte grote mogendheid. Maar zelfs toen krabbelde hij al terug. Erdogan – overigens ook een schurk – had de enige taal gesproken die Poetin begreep, en dat was niet Russisch, maar de taal van de macht. De enige taal die zélfs Arabieren, Iraniërs en Chinezen begrijpen. Trump, met al zijn fouten en gebreken, heeft in Iran bewezen dat hij in staat is dodelijk geweld te gebruiken. De Europese leiders nog niet. Niet tegen de schendingen van het Estse luchtruim en niet tegen de Russische schaduwvloot die onder hun neus olie naar Rusland transporteert. Zij denken nog dat het volstaat krachtige verklaringen af te leggen…

PAUL BÄUMER

GRIEKENLAND

Nieuw fiscaal project om demografische problemen aan te pakken

De Griekse centrumrechtse regering van Mitsotakis organiseert een belangrijke fiscale hervorming die als de belangrijkste hervorming wordt beschouwd van de laatste 50 jaar. Als reactie op dalende geboortecijfers en toenemende vergrijzing van haar bevolking, trekt de regering 1,6 miljard euro uit voor allerlei fiscale maatregelen om gezinnen te ondersteunen en de nataliteit aan te zwengelen. De toestand is hoe dan ook dramatisch: met 1,32 kinderen per vrouw zit Griekenland ver onder het noodzakelijke nataliteitscijfer om de bevolking op peil te houden.

Volgens Eurostat zou Griekenland tegen 2050 niet minder dan 2 miljoen inwoners kunnen verliezen. De Griekse bevolking zou er op korte termijn wel eens voor een derde kunnen bestaan uit mensen ouder dan 65 jaar. Een ramp voor de gezondheidszorg, voor de pensioenen en voor de economische balans van het land. Daarom voorziet de rechtse regering van Kyriakos Mitsotakis in een belangrijke belastingvermindering, een totale fiscale vrijstelling voor arme gezinnen met vier kinderen en de afschaffing van grondbelasting in kleine dorpen, naast nog heel wat andere maatregelen.

Meer migratie of nataliteit opdrijven

Maar een van de zwaarste basisproblemen blijft de structurele armoede van veel jonge, Griekse gezinnen: velen overleven met deeltijdse jobs of krijgen lonen uitbetaald die amper hoger liggen dan het bestaansminimum, vastgelegd op 830 euro per maand. In een land waar wonen in Athene twee derde van de meeste inkomens opsoupeert, waar voedingsprijzen met 6 procent per jaar stijgen en de indirecte fiscaliteit al vrij hoog ligt, hopen velen dat deze maatregelen meer zullen betekenen dan wat druppels op een

hete plaat. Maar de Griekse regering heeft een eerste, fundamentele bocht genomen en dat is wel het belangrijkste. Het doet denken aan het nataliteitsbeleid van de Hongaarse president Viktor Orbán, dat moeders met minstens drie kinderen voor het leven vrijstelde van fiscale afdrachten en die allerlei voordelen op het vlak van immobiliën instelde voor grote families. Ook Polen volgde in zijn voetsporen en tekende een nataliteitsbeleid uit, net als Italië dat zwaar inzet in zijn strijd tegen de ‘demografische winter’ die over het Zuid-Europese schiereiland trekt.

PIET VAN NIEUWVLIET

Amerikaanse duimschroeven voor de VN

De aversie van de Amerikaanse president Donald Trump ten aanzien van de VN en aanverwante organisaties is meer dan verkiezingsretoriek. Op de Algemene Vergadering zette hij de puntjes op de i, maar Washington is ook consequent door de vinger op de knip te houden. De vraag is hoever hij dit gaat drijven? Is op termijn een terugtrekking van de VS uit deze instellingen onvermijdelijk, of kiest men voor een pragmatische benadering waarbij men het beste van twee werelden tracht te combineren?

Il y a le fond et la forme. Maar deze wijsheid wordt al te vaak vergeten wanneer de Amerikaanse president Trump nog maar eens een opvoering op de bühne zet – zopas nog toen hij in New York de Algemene Vergadering van de VN toesprak. Vlak voor hij de roltrap wou bestijgen, ging deze stuk (‘sabotage’). Net zoals de teleprompter uitviel tijdens zijn toespraak die welgeteld 57 minuten in beslag nam, beduidend meer dan het gangbare maximum van 15 minuten. Over de inhoud leest u onderaan op deze pagina meer. En zoals steeds kan men heel wat kritiek en nuance uitspreken, maar laten we het kind niet met het badwater weggooien. “Het serieuze argument dat het meest bij mij weerklonk, was Trumps bewering dat de Verenigde Naties hun oorspronkelijke doel – het oplossen van wereldwijde conflicten – niet waarmaken”, stelde Matthew Kroenig, Senior Director aan het Atlantic Council’s Scowcroft Center for Strategy and Security en ook professor aan de Georgetown Universiteit na afloop.

VAAK VERLAMD OP MOMENTEN DAT HET ER TOE DEED

“Het was misschien politiek onhandig om die boodschap rechtstreeks aan de Algemene Vergadering van de VN te brengen, maar dat maakt haar nog niet onwaar.”

Weinig daadkracht

Rond het clubje mag dan al een positief aura hangen, er zijn van die feiten waar

men niet omheen kan. Ontstaan op het puin van de Tweede Wereldoorlog, werden de VN doorheen de jaren vaak verlamd wanneer het er werkelijk toe deed. Heel wat kan op conto geschreven worden van het vetorecht van de vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad. Wanneer beslissingen dreigen genomen te worden die tegen het eigen belang ingaan, speelt men zonder scrupules deze troef uit. De oorlog in Korea was een uitzondering die de regel bevestigt. Door een boycot van Moskou van die Veiligheidsraad, slaagde men erin de bewuste resolutie goed te keuren, waardoor de interventie op het Koreaanse schiereiland onder VN-vlag kon gebeuren.

DE VS HEBBEN HUN

BIJDRAGE AAN DE VN NOG NIET GESTORT

Het werd een wijze les voor de Sovjets die beseften dat dwarsliggen efficiënter is dan negeren – en dat werd zowat een constante tijdens de decennia die zouden volgen. Een ander moment was toen Irak Koeweit binnenviel begin jaren 1990. De Amerikaanse president Bush (senior) slaagde erin de VN mee te krijgen met zijn interventieplannen. Dat de Sovjet-Unie in een ijltempo implodeerde, was niet vreemd aan dit succes. Maar terug naar 2025.

Bijdrage betalen

Sprekend over dit jaar: nog steeds hebben de Verenigde Staten hun volledige bijdrage voor de VN niet gestort, een som

goed voor zo’n 22 procent van de werkingsmiddelen. Ook de Chinezen (ongeveer 20 procent) houden de vinger op de knip, net als de Russen, maar hun financiële inbreng is gering; minder dan Zuid-Korea zelfs. Een toeval is dat niet, want de federale begroting voor 2026 – op dit moment in behandeling in het Congres – drukt voor alle betalingen aan de VN de pauzeknop in. Ook de rechtstreekse bijdragen tot VN-organen allerhande zijn drastisch terugge-

waar weerwerk wordt geboden tegen alles waar de MAGA-beweging voor staat, met het indijken van de immigratie op kop. En dit beeld zal nog versterken naarmate de Amerikaanse terugtrekking groter wordt. Want het volharden in de niet-betaling, zal onherroepelijk dit tot gevolg hebben. Mogelijk creëert dit een situatie van anti-Amerikanisme binnen de instellingen, zoals dat bestond in de jaren 1970 toen net gedekoloniseerde landen als antwoord op het westerse kapitalisme een ‘new economic order’ plaatsten. Misschien is de les die de USSR uit het Koreaanse debacle trok nog niet zo gek. Zit men aan de tafel waar de beslissingen vallen, dan beschikt men over dat vetorecht als stok achter de deur. Kiezen voor de afwezigheid betekent dat

Trump veegde de Verenigde

Naties flink de mantel uit

Als we even abstractie maken van zijn klassieke egotripperij en zijn voorbarige optimisme over wapenstilstanden, dan heeft Trump de VN flink de mantel uitgeveegd.

De president beschuldigde de VN er – terecht! – van via de massale immigratie een aanval op westerse landen te financieren, zowel in Europa als in de VS. “De VN steunen mensen die illegaal in de VS binnenkomen. Ze geven illegalen voedsel, onderdak, transport en betaalkaarten.” Hij noemde dat onomwonden “een invasie” en hij verklaarde dat “de VN verondersteld worden invasies tegen te houden, niet ze te creëren en te financieren”. Hij verweet de Europese landen daar niets tegen te doen. “Jullie landen gaan naar de bliksem”, zei hij. Hij gaf dit keer niet Brussel als voorbeeld, maar Londen, “waar ze zelfs de sharia willen invoeren”. Hij gaf ook aan wat de remedie is: “In Amerika hebben we krachtige maatregelen genomen om de ongecontroleerde immigratie te stoppen. Toen we begonnen illegale immigranten te arresteren en uit het land te zetten, stopte het vanzelf. Ze kwamen niet meer.” Hij bedankte ook El Salvador, omdat dat land uitgezette criminelen opvangt en opsluit in een van zijn speciaal daarvoor gebouwde gevangenissen.

Iran

Over kernwapens zei hij: “Juist zoals tijdens mijn eerste ambtstermijn heb in er een prioriteit van gemaakt de verdere verspreiding van kernwapens tegen te gaan, te beginnen met Iran. Het is heel eenvoudig: de grootste sponsor van terrorisme ter wereld mag nooit zulke wapens in bezit krijgen. (…) Maar de enige reactie die ik uit Iran kreeg, was nog meer bedreigingen aan het adres van zijn buurstaten.”

Hamas

“We kunnen toch 7 oktober niet vergeten, nietwaar? Nu zijn er sommige lidstaten die eenzijdig een Palestijnse staat willen erkennen, als ze het conflict nog verder willen oppoken. Dat zou erop neerkomen dat de terroristen van Hamas een veel te grote beloning krijgen voor hun wreedheden. (…)

WAT TRUMP NIET ZEGDE, MAAR HAD MOETEN

ZEGGEN: DE VN ZOUDEN HUN PLAATS MOETEN KENNEN

Als Hamas wil dat de oorlog stopt, dat ze dan de gijzelaars vrijlaten.” Trump eiste ook dat Hamas de lichamen van de vermoorde gijzelaars zou teruggeven. Hij lijkt het enige staatshoofd te zijn dat de Joodse gevoeligheden over de teruggave van overledenen begrijpt. Hamas begrijpt die ook heel goed en maakt er op een sadistische manier gebruik van door te dreigen de lichamen te laten verdwijnen, zodat ze niet met het passende ritueel begraven kunnen worden.

Oplichting

Trump ging ook voluit tegen het klimaatalarmisme van de VN en de EU in, dat hij “wereldwijde oplichting” noemde. Consequent met zijn eerdere standpunten – op dit

punt is Trump nooit wispelturig geweest – herhaalde hij dat de EU met haar klimaatbeleid haar eigen industrie en haar eigen welvaart heeft geruïneerd, en zichzelf afhankelijk heeft gemaakt van Russische gas- en olieleveranties en Chinese technologie. In één adem hekelde hij ook de hypocrisie van de EU, die – terecht! – wel pleit voor een harde boycot tegen Rusland, maar tegelijk nog altijd Russische olie blijft invoeren en daarmee de Russische oorlogskas spijst. Hij legde ook de vinger op de wonde door erop te wijzen dat de VN de lidstaten in de Derde Wereld zouden moeten helpen de problemen van oorlog, armoede en misdaad in hun eigen land op te lossen, zodat zij niet meer mas-

saal naar het Westen willen uitwijken. “We moeten die problemen oplossen in hun eigen land en geen nieuwe problemen creëren in andere landen.” Wat natuurlijk precies is wat vele landen in Afrika, Latijns-Amerika en de islamitische wereld systematisch doen.

Moreel gezag

Wat Trump niet zegde, maar had moeten zeggen: de VN zouden hun plaats moeten kennen. Ze kunnen een neutraal forum zijn waar alle landen overleg kunnen plegen. Een bescheiden en haalbare doelstelling. Maar ze moeten niet proberen zich te gedragen als een wereldregering en ze moeten zeker niet proberen met moreel gezag te spreken. De Algemene Vergadering van de VN zit vol afgevaardigden van niet-democratische, onvrije, corrupte staten die systematisch de mensenrechten schenden en hun eigen burgers laten verhongeren. Hoe kunnen zij ook maar een klein beetje moreel gezag uitstralen?

PAUL BÄUMER

PRIVACYWAAKHOND WAARSCHUWT VOOR GEVAREN

Enkele jaren geleden heeft de Vlaamse Regering de digitale meter verplicht. Maar pas op het moment dat de Waalse regering ‘slimme meters’ wil verplichten, komt de federale privacywaakhond, beter bekend als de Gegevensbeschermingsautoriteit (GBA), met een negatief advies. De privacy van Walen is blijkbaar niet dezelfde als die van Vlamingen in het federale België.

In het Frans noemen ze de GBA de ‘Autorité de protection des données’ (APD). De Franstalige zijde van deze federale organisatie bekritiseert de Waalse verplichting om digitale meters te installeren voor water, gas en elektriciteit.

Het is een verplichting die overigens een uniek Belgisch fenomeen blijkt, want de Europese Commissie vraagt dat tegen 2030 80 procent van de meters digitaal zou zijn. Geen verplichting dus. Nochtans beweren de Vlaamse netbeheerder Fluvius en de Vlaamse regering nog altijd dat het ‘moet van de EU’.

Waarom niet eerder?

In het Brusselse en Waalse Gewest moest het overigens niet. Maar daar wil de Waalse overheid op aandringen van de netbeheerders Ores en Resa dus een begin maken. Bij die beslissing horen een reeks consultatieve stappen. Een ervan was een advies van de Gegevensbeschermingsautoriteit (GBA) en dat advies was negatief.

DE PRIVACY VAN WALEN IS BLIJKBAAR NIET DEZELFDE ALS DIE VAN VLAMINGEN IN HET FEDERALE BELGIË

De GBA is tegen de verplichte uitrol en installatie in Wallonië van digitale meters die kunnen communiceren. Dit nieuws kwam uit amper enkele dagen nadat de netbeheerders Resa en Ores (de tegenhangers van Fluvius) de eerste digitale meters begonnen te installeren.

Tot voor kort kon dit enkel op vraag van de klant zelf en waren er zelfs wachttijden en forse kosten aan verbonden.

Onvoldoende gemotiveerd

Volgens de GBA is de algemene invoering onvoldoende gemotiveerd door de Waalse administratie. “Het kostenargument op zich rechtvaardigt nooit de inbreuk op het privéleven”, klonk het bij de GBA in het advies dat op 18 september werd verstrekt. Bovendien zou het Waalse decreet, dat afgelopen zomer door energieminister Cé-

cile Neven werd voorgesteld, onvoldoende rechtvaardiging bevatten om de installatie aan iedereen op te leggen.

De digitale meters of ‘slimme meters’ moeten de netbeheerders toelaten om de meterstanden live te volgen en zo een beter beheer van het elektriciteitsnet toe te laten. Daarom wil de Waalse regering de digitale meters voor december 2029 in heel Wallonië installeren.

Juridisch getwist

Het Energiebesluit van de Vlaamse Regering zorgde al voor veel juridisch getwist.

Op 21 september 2023 besliste het Grondwettelijk Hof op basis van onwaarheden (tenminste, dat beweren verschillende kenners) dat de verplichting van de digitale watermeter behouden mocht blijven, zonder bekabeld alternatief.

Het Grondwettelijk Hof droeg de Vlaamse Regering wel op om, zodra bekabelde versies beschikbaar waren, de consument het recht te geven die te eisen.

MET ÉÉN MUISKLIK KUNNEN MENSEN VAN HET NET WORDEN AFGESLOTEN, KAN HUN STROOM WORDEN VERLAAGD OF HUN AANWEZIGHEID THUIS WORDEN GEVOLGD © X

Dat is de uitleg althans. In de praktijk kunnen ze met één muisklik mensen afsluiten, het aanbod van stroom beperken en kijken of mensen thuis zijn, en zelfs wat ze doen.

Communicatiefunctie weigeren

De GBA is van oordeel dat de consument in de toekomst altijd de communicatiefunctie in een digitale meter moet kunnen weigeren. Dat kan niet in het huidige wetsvoorstel: de hele communicatiefunctie, en dus niet enkel de draadloze. Dat is een belangrijke nuance, want om die draadloze communicatie was al veel te doen.

In België kon iedereen sinds begin 2021 dankzij een arrest van het Grondwettelijk Hof het recht opeisen om een volledig bekabeld alternatief te krijgen van Fluvius. Met andere woorden: de draadloze versie weigeren. Dat was bedoeld voor mensen die zich zorgen maakten over de stralingen of over hun privacy.

Fluvius trekt zich van dit arrest weinig aan omdat de consument in elk individueel geval naar een rechter moet stappen. Bovendien beweert Fluvius dat ze een bekabelde versie hebben ‘met externe antenne’, maar in feite is dat gewoon de draadloze versie via het netwerk van Proximus met een sticker op de digitale meter dat hij zonder straling werkt.

Op de koop toe zijn de bekabelde digitale meters onredelijk duur. De prijs begon in 2023 bij 821 euro en zou ondertussen opgetrokken zijn.

In Vlaanderen gaat het bij slimme meters altijd om Fluvius. Fluvius installeert immers ook voor de watermaatschappijen de digitale watermeters. Zo beweerde de netbeheerder dat enkel onbekabelde slim-

van het Grondwettelijk Hof de klagers omwille van straling beschouwden als prettig gestoorde malloten.

Fiasco dreigt

Ondertussen dreigt de installatie van digitale meters in het Vlaams Gewest op een fiasco uit te draaien. Volgens de Vlaamse Nutsregulator moest Fluvius 80 procent van de digitale meters voor 31 december 2024 geplaatst hebben. Dat doel haalde het absoluut niet.

FLUVIUS EN DE VLAAMSE REGERING BEWEREN NOG ALTIJD TEN ONRECHTE DAT HET ‘MOET VAN DE EU’

me meters bestonden. Iets wat manifest onwaar bleek, maar de rechter gebruikte klaarblijkelijk geen Google om dit even te controleren. Wellicht omdat de rechters

Fluvius werkte daarvoor met drie consortia van aannemers die op hun beurt werkten met schijnzelfstandigen. De planning door Fluvius verliep zeer gebrekkig. De kosten rezen de pan uit en de software om al die digitale meters te beheren, vertoont enorme gebreken. Het is zelfs zo erg dat Fluvius onlangs van leverancier wisselde. Het ruilde de Franse maker van de tienduizenden digitale meters die het al installeerde in voor het Amerikaanse IBM en een Duitse leverancier. Fluvius heeft de inkomsten en omzet gecreëerd door de installatie van de digitale meters broodnodig. Tegelijk intimideerde Fluvius klanten die hun digitale meters weigerden en sleepten ze honderden – zo niet duizenden – klanten voor de rechter.

Die rechters veroordeelden bijna elke klant omdat het Vlaamse Energiedecreet en Energiebesluit nu eenmaal de installatie verplichten, hoewel de EU dat niet eist. Europese uitspraak in 2026

Hoewel het Grondwettelijk Hof reeds tal van Vlaamse klachten behandelde, beroept de GBA zich op een toekomstig advies van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU).

Daar loopt een zaak in verband met een gelijkaardige wet in Oostenrijk, waarin de EU-rechters zich in januari 2026 zullen uitspreken. Als in Luxemburg beslist wordt dat burgers digitale meters kunnen weigeren op grond van privacy, dan is het afgelopen met de geplande verplichting in Wallonië. Blijkbaar liggen de gevoeligheden qua privacy bij digitale of slimme meters anders als het om Waalse burgers gaat dan om Vlaamse.

TOMAS MASARYK EN DE VLAAMSE BEWEGING

TomášG.Masarykwaseenvandebelangrijkstecentraal-Europesestaatsliedenvandeeerstehelftvandetwintigste eeuw.Ditjaarishetprecies175jaargeledendathijwerdgeborenalszoonvan eenSlowaaksevadereneenDuitstalige TsjechischemoederinhetZuid-Moravische Hodonín.

Twee jaar na de mislukte opstand van Praag in 1848, toen de Tsjechische landen in opstand waren gekomen tegen het centrale gezag in Wenen na de weigering van de autoriteiten om gelijke rechten te verleden aan Tsjechen en Duitsers in Oostenrijk-Hongarije, vond de geboorte van Mararyk plaats. Deze spontane en dus slecht voorbereide rebellie werd al na een paar dagen in bloed gesmoord, maar voedde het ressentiment van de Tsjechen tegen de Oostenrijkers.

Het gezin Masaryk had het niet breed en ondanks het feit dat de jonge Tomáš erg pienter en leergierig bleek te zijn, maakte hij nauwelijks kans op goed onderwijs. Later slaagde hij er evenwel toch in om met een beurs toegelaten te worden tot een school in Brno. Hij blonk er uit in filosofische en religieuze vakken, maar ook in Duits en Grieks. Vervolgens ging hij naar Wenen, waar hij zich inschreef aan de faculteit Wijsbegeerte. In 1876 promoveerde hij in het Duits en datzelfde jaar ontmoette hij de Amerikaanse Charlotte Garrigue, een jonge vrijgevochten muziekstudente met een passie voor Richard Wagner, in een pension in Leipzig, waar veel reizigers uit de VS verbleven. Het was liefde op het eerste gezicht en ze trouwden in 1878 in Brooklyn. Garrigue senior hielp het echtpaar financieel, waardoor ze naar Tsjechië konden terugkeren en Masaryk een aanstelling aanvaardde als hoogleraar aan de universiteit van Praag.

Progressieve vriendin, progressieve opvattingen

Onder invloed van Charlotte Garrigue begon Masaryk progressieve opvattingen aan te hangen die zijn politieke en filosofische visie vormgaven. De basis van zijn denken vormde het Tsjechisch nationalisme en een streven naar sociale rechtvaardigheid, waarbij hij zijn academische carrière gebruikte als een platform om politieke onrechtvaardigheden aan te kaarten en het debat aan te wakkeren. Sterk beïnvloed door Immanuel Kant, transformeerde hij als academicus en filosoof humanisme en tolerantie, respect voor fundamentele vrijheden en het recht op zelfbeschikking van de volkeren, tot een filosofie die hij in tal van publicaties verder op punt stelde. Voor hem was het autonomiestreven van de Tsjechen véél meer dan een strijd voor een vlag en een volkslied. Het ging hem in de eerste plaats om het volk dat waardigheid en gerechtigheid verdiende.

ONDER INVLOED VAN CHARLOTTE GARRIGUE BEGON MASARYK PROGRESSIEVE OPVATTINGEN AAN TE HANGEN

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog had Masaryk behoorlijk wat aanzien verworven als wetenschapper, hoogleraar en op het vlak van cultuurpolitiek, maar hij had niet echt veel invloed in de Tsjechische politieke arena. Vanaf 1907 was hij slechts een van de leden van de Keizerlijke Raad – het Tsjechische rompparlement – in een onbeduidende Tsjechische Progressieve (Realistische) Partij die in 1900 was opgericht. Toegegeven, hij bekritiseerde vaak scherp de situatie in het Oostenrijks-Hongaarse Rijk, maar hij streefde niet naar de onafhankelijkheid van de Tsjechische landen, wél naar meer autonomie van Wenen.

Zijn houding veranderde echter drastisch tijdens de Grote Oorlog. Eind 1914 vertrok Masaryk naar Italië en keerde, na waarschuwingen van zijn vrienden, niet terug naar zijn vaderland. Hij bracht enige tijd door in Zwitserland (1915) en verhuisde later dat jaar naar Frankrijk, waar de nationalistische leider Edvard Beneš zich bij hem voegde. Net zoals de activisten in Vlaanderen of de Ierse republikeinen meenden ze dat de oorlog onvermoede kansen bood om hun politieke agenda te verwezenlijken. Masaryk en Beneš oefenden gedurende de hele oorlog druk uit op de geallieerden om het Oostenrijks-Hongaarse Rijk – dat een bondgenoot van Duitsland was – te ontmantelen en de stichting van een Tsjechoslowaakse natie te begunstigen. Dit gebeurde onder meer via tal van publicaties en duizenden Tsjechoslowaakse vrijwilligers uit de diaspora, die dienst namen in de geallieerde legers, maar ook tijdens vaak moeizame onderhandelingen in Engeland (1916), Rusland (1917 - april 1918) en vervolgens in Amerika.

Steun van Woodrow Wilson

Terwijl de Europese bondgenoten lange tijd onbeslist bleven over het steunen van de Tsjechoslowaakse onafhankelijkheidseis, slaagde Masaryk erin de steun van de Amerikaanse president Woodrow Wilson te winnen voor de oprichting van een nieuwe staat. In de laatste oorlogsweken desintegreerde het Oostenrijks-Hongaarse Rijk zienderogen en op 14 oktober 1918 werd Masaryk voorzitter van een interim-regering van Tsjechoslowakije. Vier dagen later kondigde hij in de Washington Declaration een onafhankelijke Tsjechoslowaakse natie af en op 14 november koos de Revolutionaire Nationale Vergadering hem in Praag tot president van de Republiek. Op 21 december 1918 keerde Masaryk triomfantelijk terug naar Praag en werd hij staatshoofd van een compleet nieuwe staat, die naast Tsjechië ook Slowakije en Karpatisch Roethenië omvatte.

ZIJN HOUDING VERANDERDE DRASTISCH NA DE GROTE OORLOG

Masaryk inspireerde een aantal prominente Vlaamse Bewegers. En dat was niet zo verwonderlijk, want er waren heel wat paralellen te trekken tussen de Tsjechische kwestie en de Vlaamse kwestie. Beide bewegingen focusten zich bijvoorbeeld op het taalvraagstuk van het hoger onderwijs. Terwijl de Vlaamse Beweging ijverde voor de vernederlandsong van de Gentse rijksuniversiteit, richtten de Tsjechen hun pijlen op de tweetalige Karlsuniversiteit in Praag. De gezaghebbende Vlaamsgezinde econoom Lodewijk de Raet gebruikte in zijn in grote oplage verspreide werk ‘Over Vlaamse volkskracht’ (1906) het voorbeeld van de Praagse universiteit – en het in zijn ogen gefaalde beleid van gesplitste leergangen in het Tsjechisch en Duits aan deze universiteit – om de volledige vernederlandsing van de Gentse universiteit te bepleiten.

NET ZOALS DE VLAAMSE EN IERSE ACTIVISTEN MEENDEN ZE DAT DE OORLOG ONVERMOEDE KANSEN BOOD OM HUN POLITIEKE AGENDA TE VERWEZENLIJKEN

Masaryks boek ‘De Tsjechische kwestie’ (1895), een warm pleidooi om het Tsjechische autonomiestreven te heroriënteren en te koppelen aan een breder humanistisch georiënteerd wereldburgerschap, inspireerde ontegensprekelijk August Vermeylen bij het schrijven van zijn ophefmakende brochure ‘Vlaamse en Europese Beweging’ (1900) met de bekende stelling: ‘Om iets te zijn, moeten wij Vlamingen zijn. – Wij willen Vlamingen zijn, om Europeeërs te worden’. Zowel Vermeylen als Masaryk wezen op het belang van de materiële en de sociale context, die hen beiden deed besluiten dat hun eigen nationale vraagstuk een nieuw, sociaal én internationaal georiënteerd uitgangspunt moest omarmen. Van een jeugdvriend van Vermeylen, de antropoloog Dr. Gustaaf Schamelhout, is geweten dat hij na de Eerste Wereldoorlog een drukke correspondentie voerde met Masaryk en dat hij hem tijdens het interbellum enkele keren heeft bezocht in Praag waar de Tsjechoslowaakse president hem hielp bij het ontsluiten van bronnen voor de diverse studies die Schamelhout publiceerde over de Centraal-Europese volkeren en hun onafhankelijkheidsstrijd.

JAN HUIJBRECHTS

Traditie en deugd als antwoord op het modernisme

Er zijn slechts een handvol boeken die door mijn handen gingen, waarbij het ontzag voor de inhoud me er lange tijd van heeft weerhouden mijn moed bijeen te rapen om ze te recenseren. Gelukkig is de boodschap voldoende tijdloos om het niet aan relevantie te doen verliezen. U zal me vergeven dat deze recensie slechts een minimum aan inzichten kan delen. Een hartelijke oproep om dit diepgravend, uitdagend en rijk filosofisch betoog aan te schaffen, als dat nog niet duidelijk mocht zijn.

Andreas Kinneging (1962) is een Nederlandse politicoloog en filosoof, gespecialiseerd in politieke theorie, ethiek en klassieke tradities. Hij doceert aan de Universiteit Leiden en staat bekend om zijn kritische reflecties op moderniteit, mensenrechten en de teloorgang van traditionele deugden. Kinneging pleit namelijk voor een herwaardering van de klassieke wijsheid en de maatschappelijke structuren als tegenwicht tegen de hedendaagse ideologieen.

Vrij, maar verantwoordelijk

Centraal in zijn denken staat de mens als handelend wezen met een vrije keuze. De metafoor van Hercules symboliseert de vele morele keuzes die een mens moet nemen. Daarbij benadrukt de auteur het belang van verantwoordelijkheid en zelfbeheersing.

Inspiratie haalt de academicus uit de klassieke denkers, van het Antieke Griekenland tot de renaissance. Hij plaatst deze intellectuele school tegenover de moderniteit, zowel verlichting als romantiek. Problematisch is dat het modernisme geen klassiek onderscheid meer maakt tussen goed en kwaad; niet toevallig is ‘Geografie van goed en kwaad’ de titel van een eerder boek van deze auteur. Het biedt in ruil slechts abstracte concepten als mensenrechten. Deze zijn echter hol, want die rechten gaan niet gepaard met plichten en deugden, zoals ijver, gematigdheid en vergevingsgezindheid. Het boek poneert dat deze ideologie daarmee het individualisme heeft aangewakkerd en zo het gemeenschapsleven heeft uitgehold.

De duistere verlichting

Een tweede vrucht aan de ‘boom van de moderne kennis’ is het moreel relativisme. Wie alle waarden subjectief maakt, creëert een moreel vacuüm. Een ideaal speelveld waarin de sterksten en de besten gedijen, niet de goeden. De morele standaard die het christendom ons vele eeuwen bood, is sinds de reformatie onder vuur gekomen. Foute keuzes van het Vaticaan uit een ver verleden zijn voldoende voor de moderne beeldenstormers om het religieuze kind met het badwater weg te keilen. Samen met auteurs als Michael Burleigh onderstreept Kinneging dat het rationalisme de mens niet wijzer heeft gemaakt.

Met de verlichting gingen de oude machtsevenwichten tussen de feodale standen op de schop en kwam een meer absolutistisch politiek systeem. Wanneer de controles op de staat verdwijnen, ligt de weg open voor willekeur, terreur en machtsmisbruik. Van de Killing Fields (Rode Khmers) over de Goelag-archipel (Sovjet-Unie) tot de bloedige wereldoorlogen: de wild vertakte ideologieën van de Franse Revolutie hebben de samenleving niet beter gemaakt.

Het is een les die Kinneging ons meegeeft: “Onthou dat de menselijke natuur onveranderd blijft en neigt naar zonde en foute keuzes. Blijf daarom leren van de wijzen uit het verleden, van onze overgeërfde cultuur en tradities.” Grote denkers als Homerus en Tocqueville kunnen dienen daarbij als voorbeelden van wijsheid, rechtvaardigheid en moed. Die laatste waarschuwt tevens voor de gevaren van democratie zonder traditie.

Pijlers voor een deugdzame samenleving

Moeten we dan ons heil vinden in de romantiek? Tenslotte is deze toch een reactie op de uitwassen van de verlichting? Kinneging is alvast van oordeel van niet. Het centraal stellen van het innerlijke leven en de emotie biedt geen stabiele basis voor de opbouw van een maatschappij. We mogen onszelf niet als de normatieve maatstaf nemen, maar dienen als sociaal dier (Aristoteles) naar buiten gericht: in de liefde naar ons gezin en onze gemeenschap. Vandaar dat Kinneging het belang benadrukt van instituties als gezin, religie en aristocratie. Die laatste ziet hij als een elite van deugdzame leiders, die plichtsbewust het hoger belang dienen. Deze instituties stelt hij als tegengewicht tegen een almachtige staat. Geatomiseerde, per definitie ongeorganiseerde individuen zijn immers onmachtig tegen een dominante staatsbureaucratie. Het streven naar het goede en een gezond controlemechanisme in het bestuur, het zijn twee belangrijke lessen die ik uit dit verbluffende werk meeneem. PIETER VANDERMOERE Andreas Kinneging, ‘Hercules op de tweesprong’. Prometheus, 2023. 576 p., 40,00 euro. ISBN 9789044654134

Help, ik ben een zionist! LEZERSBRIEVEN

Iemand verweet me laatst op sociale media dat ik vast wel een zionist zou zijn omdat ik het recht van Israël verdedigde om het leger in te schakelen tegen Hamas na de moordpartij van 7 oktober, waarbij 1200 slachtoffers vielen en 251 mensen werden ontvoerd, waarvan er nog 47 of 48 als gijzelaar worden gehouden, levend of dood. Mijn vraag wat Israël dan wél had moeten doen, bleef onbeantwoord.

Dat de reactie van Netanyahu hevig was en ook aan Palestijnse zijde veel onschuldige levens kostte om zijn eigen politieke voortbestaan te verzekeren, staat buiten kijf. Maar wat even duidelijk is, is deze Perzische wijsheid: ‘Israël gebruikt zijn wapens om zijn burgers te beschermen, terwijl Hamas zijn burgers gebruikt om zijn wapens te beschermen.’ Dat wordt door naïeve pro-Palestijnse activisten gemakshalve over het hoofd gezien. Maar als je zoiets zegt, word je al snel als een zionist gezien, wat dan meestal in een pejoratieve zin wordt bedoeld. Nu zijn er drie soorten zionisten, als ik me niet vergis: de politieke zionist die de joden het recht gunt op een eigen staat, de culturele zionist die staat voor een culturele en spirituele vernieuwing in Israël en de religieuze zionist die de joodse religieuze overtuigingen combineert met de steun voor een Joodse staat.

Angst voor de bommen

Of ik nu een politieke of een culturele zionist ben, is onduidelijk, maar vermits ik geen joodse moeder heb, ben ik dus ook per definitie geen jood, en ik ben ook niet joods religieus, daarvoor is mijn kennis van de Tenach te beperkt. Maar ik heb wel verschillende Joodse, ja ook Israëlische vrienden die ik leerde kennen toen ik tien jaar geleden Israël bezocht om onderzoek te doen voor een boek waarin ik in de voetsporen wil lopen van de Vlaamse dertiende-eeuwse minderbroeder en ontdekkingsreiziger Willem van Rubroek; een boek dat ik ooit nog hoop te voltooien wanneer het weer veilig is om de Krim en Rusland en een paar ‘-stans’ te doorkruisen – iets dat gek genoeg in de dertiende eeuw veiliger was voor een eenzame reiziger.

Ik maakte toen Joodse vrienden in de wonderlijke gastvrije stad Tel Aviv en ontmoette Israëli met Arabische wortels in Acre, een mooi kuststadje niet ver van de Libanese grens, dat ooit als bruggenhoofd diende voor de kruisvaarders en de tempelridders die met hun schepen kwamen aanzetten uit Europa in de hoop om Jeruzalem te veroveren. Wat me opviel in Tel Aviv was dat iedereen – ongeacht geloof, sociale status of nationaliteit – er voortdurend beducht was voor aanslagen, bomaanslagen op straat of in winkelcentra, mesaanvallen aan busstations en uiteraard:

raketaanvallen uit Gaza. Gewoon omdat ze Israëli waren. In Acre maakte ik in een lokaal restaurant kennis met een man van rond de dertig die uit een Arabische familie stamde, maar de Israëlische nationaliteit had. Hij is geen uitzondering, want 21 procent van de Israëlische staatsburgers hebben Arabische wortels en genieten dezelfde rechten als alle overige staatsburgers. Of je Moshe of Mohamed heet, maakt voor de Israëlische staat niks uit: je hebt het recht om aan verkiezingen deel te nemen en om je verkiesbaar te stellen. De man die ik in dat restaurantje in Acre ontmoette, had dankzij het Israëlische onderwijssysteem een universitair diploma gehaald in de informatica en leidde nu zijn eigen IT-bedrijf dat zich specialiseerde in marketingtoepassingen via ’The internet of things’, sprekende affiches en dat soort dingen. Hij had zijn bedrijf opgericht met de steun van de Israelische overheid, waarvan de investeringsmaatschappij hem van een startkapitaal had voorzien. Onnodig te zeggen dat zijn enthousiasme voor de Israëlische staat groot was, omdat het hem kansen had gegeven die ondenkbaar waren in de omringende landen.

TOEN KON JE NOG BURGER VAN

EEN LAND ZIJN ZONDER JE TE MOETEN VERANTWOORDEN VOOR DE POLITIEK ERVAN

Pensioenhervorming

Pallieterke, Politici beweren dat we langer moeten werken omdat ‘we ouder worden’. Dat is misleidend. De gemiddelde levensverwachting stijgt vooral doordat de kindersterfte in de vorige eeuw sterk is gedaald. Dat betekent dat meer mensen volwassen worden, maar het zegt weinig over hoeveel gezondejarenwerkendenerechtbijkrijgen. Toch misbruiken politici deze statistische gegevens om de pensioenleeftijd keer op keer op te schroeven. Het resultaat is een beleid dat voorbijgaat aan de realiteit van werkenden en een illusie creëert van langer leven in goede gezondheid.

Kim Ruysseveldt, Borchtlombeek

Subsidies aan de IJzertoren

zulk een dirigent heeft die uitgesproken voorstander is van de rechten van de Palestijnen, dan lijkthetmijzeeronwaarschijnlijk dat zijn beste leerling een totaal ander gedachtegoed toegedaan zou zijn. Het is niet toevallig dat deze rel plaatsvindt in Gent, toch de stad van Licht en Liefde, en dat er met ontslagen en de herziening van de subsidies werd gedreigd. Het is duidelijk dat men deze zaak politiekheeftgestuurdendepolarisatie ten top heeft gedreven, en de dirigent omwille van zijn nationaliteit beroepsverbod heeft opgelegd. Wanneer ik dan hoor dat sommige politici het Festival van Vlaanderen zelfs niet kenden (alsof het zomaar over een festivalletje zou gaan), dan kan ik alleen maar denken: arm Vlaanderen! Gust Wouters, Emblem

Hamas

Pallieterke,

Hamas is als onkruid. En bij onkruidverdelgen,verwijderjetoch dewortelsmetgrondenal?Zoniet blijft het welig tieren. Elke erkenning van de staat Palestina nu is niet alleen een erkenning van Hamas,maarookvanhetislamitisch terrorisme.

Hubert Hauman, Knokke

Hamas(2)

Marc Platel

Hij zei dat zonder dat hij moest verklaren al dan niet een zionist te zijn. Op dat moment kon je nog burger van een land zijn zonder je te moeten verantwoorden voor de politiek van de regering die op dat moment toevallig het land leidde. Op 7 oktober 2023, tijdens de uitroeiïngsraid van Hamas op een muziekfestival en op Israëlische dorpen, moest ik aan mijn vrienden in Tel Aviv denken, want zij hadden de leeftijd en de levenslust om op dat dansfeest in de woestijn te zijn geweest; gelukkig was dat niet zo, zo stelden ze me al snel gerust. Ik heb empathie met de Gazanen die nu lijden onder de raketregen die het rechtstreekse gevolg is van de waanzinnige jodenhaat van Hamas, waarmee elk kind in Gaza vanaf de geboorte wordt geïndoctrineerd, want dát is wat ‘from the river to the sea’ betekent: het verdrijven van de joden en de vernietiging van de Israëlische staat. Dat er Vlaamse ministers zijn die dit – met Palestijnse sjaal losjes om de schouder – durven te debiteren vanop een podium, is de schaamte ver voorbij en niet meer dan een politieke recuperatie in de hoop er stemmen mee te winnen, waardoor ze niet beter zijn dan Netanyahu die ze zo graag afvallen. In elke oorlog sneuvelen onschuldige burgers en elke dode is er één te veel. Maakt dat allemaal samen dat ik een zionist ben? Goed, dan veronderstel ik dat ik een zionist ben. En ik ben niet eens besneden! Laat het een les zijn voor de ministers van de partij ‘Voorhuid’. ALAIN GROOTAERS

IN MEMORIAM

hij onder impuls van oud-hoofdredacteur Jan Nuyts politieke commentaren te schrijven. Ruim tien jaar geleden stopte hij daarmee.

Pallieterke, Het besluit van de Vlaamse Regering om de subsidies aan de IJzertoren te halveren, tart alle verbeelding. Dat een partij als de N-VA, die zich Vlaams-nationalistisch noemt, dit laat gebeuren, is haar onwaardig. Erger nog: dit is regelrecht volksverraad en onbegrijpelijk. Of toch niet? Om hun hachje en vetbetaalde postjes te redden, plooit de N-VA-top voor het dictaat van het Vlaamsvijandige Vooruit. Verder moet men het niet zoeken, want ook voor de N-VA geldt en telt: eigen portemonnee eerst, na ons de zondvloed.

Piet Bouciqué, Schoten

Clément, zoon van Laurent?

Pallieterke,

Vorige week overleed Marc Platel, voormalig Wetstraatjournalist en gedurende een kwarteeuw medewerker van dit blad. Hij maakte nooit een geheim van zijn Vlaamsvoelendheid; iets wat hij beleefde van de hoogste cenakels van de Wetstraat tot op het meest lokale niveau waar hij zich engageerde.

Vorige week raakte het nieuws bekend dat oudWetstraat journalist Marc Platel op 83-jarige leeftijd overleden is. Hij kampte al enkele jaren met een slepende ziekte en de uitvaart gebeurt in intieme kring. Platel zijn roots liggen in het Gentse, maar na enkele jaren in Brussel te hebben gewoond, streek hij decennia geleden neer in faciliteitengemeente Kraainem, een plaats waar hij samen met zijn echtgenote een breed engagement in het verenigingsleven aan de dag legde.

In 1969 kwam deze jurist als politiek verslaggegever op de radionieuwsdienst van de publieke omroep terecht. Een functie die hij een kwarteeuw later zou ruilen om politiek hoofdredacteur bij Het Belang van Limburg te worden. Nog eens tien jaar later zette hij de stap naar de politiek. Hij ging het Lodewijk Dosfelinstituut leiden, de studiedienst van de Volkunie, zij het op een moment dat de partij op haar laatste benen liep. Na het uiteenvallen van de partij, zou hij de stap naar de N-VA zetten tot aan zijn pensionering kort daarop. Van dan af dook hij met naam en toenaam in dit blad op, maar de samenwerking ging een heel eind terug. Eind jaren 1980 begon

Een Vlaamsgezinde kijk op de dingen lag aan de basis van zijn betrokkenheid bij het Kraainemse verenigingsleven, maar ook veel meer dan dat. Hij schreef ook jarenlang voor De Brusselse Post, het blad van het Vlaams Komitee Brussel (VKB), was een gewaardeerd spreker, maar ook een klankbord voor wie zich daadwerkelijk partijpolitiek engageerde. Dat hij moeiteloos de brug sloeg tussen de ‘corridors of power’, waarin hij zich jarenlang bewoog, en de micro-realiteit op het terrein was tekenend voor de man. Wie hem van aan de vergadertafel kende, zal beslist twee zaken beamen: een stem die zijn radioverleden niet kon verbergen en een Bourgondische ingesteldheid, weliswaar met een serieux dat hem nooit in de steek liet. We hadden ooit een aanvaring met hem op een raad van bestuur ergens te velde waar hij een ‘unheimlich’ gevoel van kreeg, maar zie, geen etmaal later werd dit aan een goede tafel bijgelegd. Marc Platel laat een echtgenote en een zoon na. En de waardering van veel ex-collega’s.

De heer Debels weet natuurlijk veel over ons koningshuis. Doch in de Druivenstreek, Overijse en Tervuren hebben wij dit allemaal meegemaakt en gezien. Laurent betrok het eerste huis van Tervuren, destijds gebouwd in het Zoniënwoud en natuurlijk met toelating van de overheid. Er ligt een baan tussen Tervuren en Jezus-Eik (Overijse), pal door het woud.OnzeWendybetrokdestijds een villa in Jezus-Eik. De tortelduifjes zaten op nauwelijks 3 kilometer van elkaar. Niets zo gemakkelijkomevensneldoorhetboste rijdennaarLaurentofomgekeerd. Mijn schoonzus kwam hen meermaals tegen bij de pizzeria in Tervuren. Ze verstopten hun relatie ook niet. Wat mij nog steeds met verbazing slaat, is dat de rest van Vlaanderen dit nog niet wist. De tijd zonder gsm weliswaar. Alleszins denk ik wel dat Clément zijn zoon is, want zijn postuur en lijf spreken boekdelen. Weer een extra probleem voor Philippe, hopelijknogniethetlaatste.

Rudi Vranken, Westende

Lahav Shani

Pallieterke,

Een aspect dat de hele duur van de rel rond het optreden van Lahav Shani te Gent in het kader van Gent Festival van Vlaanderen in de schaduw is gebleven van de verhitte discussies, is wel het volgende. Shani’s leermeester was de grote dirigent en muzikant Daniel Barenboim die in 1999 het jeugdorkest West-Eastern Divan Orchestra oprichtte. De leden van dit orkest bestaan zowel uit

Israëli’s als uit Palestijnen en ook Lahav Shani was een van hen. Wanneer men als leermeester

Pallieterke,

Toen Hamas op 7 oktober 2023 Israëlbinnenviel,wistdeterreurorganisatiedatIsraëlzouterugslaan en zij, de Gazanen, flink klop zouden krijgen. Waarom deden ze het dan? Wel, volgens sommige geschriften van de islam worden moslims die hun leven verliezen door niet-moslims automatisch martelaars.Hamashadtoenblijkbaar meer martelaars nodig. Bart De Wever had gelijk toen hij in New York stelde dat Hamas eerst moet verdwijnen als bestuursorgaan in Gaza en het de laatste gijzelaars – dood of levend – moet vrijlaten. Macron heeft de kans van zijn leven gemist door dat in New York niet te doen. Die man is aan een fin de carrière toe, heeft geen politieke meerderheid meer ineigenlandenspreektalleennog voor zichzelf.

Guido van Alphen, Kasterlee

Sprookjes

Pallieterke,

Na de totale uitverkoop van de Belgische energiesector en het staatspatrimonium in sale-andlease-back-constructies die het failliet van ons land hebben betekend, is de liberale partij naar een historisch dieptepunt gezakt. In theorie zijn liberalen de partij van de ondernemers en zelfstandigen, maar die hebben massaal afgehaakt. Veertig jaar lang hebben politici zich royaal van ons belastinggeld bediend, over alle partijgrenzen heen, en niet enkel met cumuls of lottobriefjes. Een tot voor enkele jaren onbekende telg uit de clan De Gucht kwam ons nu zeggen dat de liberale partij van naam moet veranderen en, indienhijvoorzittermagworden, het ondernemerschap en de zelfstandigen wel ondersteund zullen worden, daarbij dapper geholpen door de onsterfelijke gefladder van de VRT. Zelfs de gebroeders Grimm en Hans Christian Andersen hadden zoiets niet kunnen bedenken.

Marc Bertrand, Edegem

Een lezersbrief insturen?

Stuur uw bericht naar lezersbrieven@pal.be. Opgelet, brieven mogen maximaal 1.000 karakters tellen (inclusief spaties). Dat zijn een 30•tal lijnen in ’t Pallieterke of zo’n 160 woorden. We houden ons het recht voor om zonder verantwoording uw (te lange) brief niet te publiceren of in te korten. Uw naam en gemeente moeten worden doorgegeven voor publicatie bij uw brief.

Het is Vlaanderen tegen Wallonië!

“Het is Vlaanderen tegen Wallonië. Dat moet gedaan zijn”, aldus de krantentitel in HLN. Het is de Vlaamse atlete Paulien Couckuyt die de uitspraak liet noteren.

U heeft ongetwijfeld ook met enige verbazing de soap rond Nafi Thiam gevolgd. Er is een ferme ruzie tussen Atletiek Vlaanderen en de Waalse Atletiekfederatie. Zoals u wellicht weet, zijn alle sportfederaties in België geregionaliseerd, uitgezonderd de voetbalfederatie. Als België dus naar een wereldkampioenschap trekt zoals in Tokio de voorbije weken, dan is dat met de twee sportfederaties maar wel onder een ‘gemeenschappelijke’ koepel genaamd ‘Belgian Athletics’. Tijdens een internationaal tornooi treden de vertegenwoordigers van de liga’s altijd op in naam van Belgian Athletics: als één stem.

Verschillen

Dat is de theorie. Nu gaan we het hier niet hebben over de sportieve prestaties van Nafi Thiam, Paulien Couckuyt en de andere atleten. Maar laat het duidelijk zijn dat er inzake atletiek een andere visie en een ander beleid leeft in Vlaanderen dan in Wallonië. En dat botst. Ik spreek me wederom niet uit of de ene visie beter is dan de andere. Een van de problemen is dat Atletiek Vlaanderen al enkele jaren verlies draait en moet besparen. Vandaar de opgelegde beperkingen indien atleten hun eigen trainers willen meenemen. Wie als Vlaamse atleet een eigen persoonlijke trainer of kinesist wil meenemen, moet daar zelf de kosten voor dragen. In Wallonië zijn er geen of nauwelijks besparingen. Gevolg: de Waalse atleten kunnen nog steeds hun persoonlijke trainers enzovoort meenemen, betaald door hun federatie.

Transfers

De Franstalige atletiekfederatie was in Tokio aanwezig met 17 atleten en 9 trainers. Aan Vlaamse kant waren er 30 atleten en 7 trainers. Let wel, de kosten voor deelname aan het WK worden verdeeld volgens het 50/50 principe. Met andere woorden: de Waalse federatie betaalt meer per atleet dan de Vlaamse federatie. Eindelijk hebben we een omgekeerde transfer gevonden…

En dan was er nog de specifieke situatie rond Nafi Thiam, aangesloten bij de Waalse federatie. Maar ondertussen is duidelijk dat er aan Vlaamse kant mensen waren die haar liever niet in Tokio zagen. Er wordt dan uitdrukkelijk verwezen naar de Vlaamse topsportcoördinator Rutger Smith die, zo lezen we, “het felst gekant was tegen een WK-deelname van Thiam”. En dat in tegenstelling met de Waalse atletiekbond die Thiam juist een voorkeursbehandeling wilde geven.

Tegenstellingen

Deze en andere tegenstellingen tussen Vlaanderen en Wallonië werden het voorbije weekend in de media gesmeten door Jessica Mayon, voorzitter van de Franstalige atletiekfederatie (LBFA). Zij sprak in naam van LBFA, niet in naam van de Belgian Athletics... Daarop verspreidde Atletiek Vlaanderen dan weer een scherp persbericht: het principe dat de Belgische liga als één stem naar buiten treedt, is in Tokio doorbroken. Niettemin was er afgelopen maandag een bijeenkomst gepland tussen de twee atletiekinfederaties om de plooien glad te strijken. Maar het zit er zodanig tegen dat de bijeenkomst werd uitgesteld. Samengevat: de meningen over atletiek verschillen in Noord en Zuid en het is onmogelijk om nog als eenheid – Belgian Athletics – naar buiten te komen. Opnieuw een zoveelste bewijs dat de regionalisering toendertijd niet zonder reden was.

San Marino

Mijn advies: stop met die kunstmatige constructies op internationale kampioenschappen. Vlaanderen heeft de voorbije vijfentwintig jaar volop geinvesteerd in topsport, met uw en mijn belastingsgeld. Maar in realiteit zijn het de Belgian Cats, de Belgian Tornados, de Belgian Lions enzovoort die internationaal met de publicitaire Belgische pluimen gaan lopen. Vlaamse atleten zouden een mooi uithangbord kunnen zijn voor Vlaanderen en – laat me duidelijk zijn – Waalse atleten zouden dat ook kunnen zijn voor Wallonië. En kom me niet vertellen dat Vlaanderen te klein is om aan de Olympische Spelen deel te nemen. De republiek San Marino – een ministaat met 30.000 (!) inwoners – is al deelnemer aan de Spelen sinds 1960.

PAL voor Vlaanderen is een project van PAL Academie vzw. Met die vzw zetten we onze kennis, kunde en netwerk in om het pad naar Vlaamse onafhankelijkheid te effenen. De vzw beschikt over ideeën en mensen, maar met uw financiële steun op rekening KBC BE39 7390 1640 4519 zouden we nog veel meer kunnen doen.

Geef onze IJzertoren terug!

Vorige week raakte bekend dat de IJzertoren, nog steeds hét symbool van het Vlaams-nationalisme, de helft van zijn subsidies – zo’n 200.000 euro – verliest. Het is bevoegd minister Caroline Gennez (Vooruit) die opnieuw het scalpel bovenhaalde en daarmee niet voor het eerst de Vlaamse Beweging dreigt pijn te doen. Binnenkort zien ook zes Vlaamsgezinde of Vlaams-nationale verenigingen, waaronder de Vlaamse Volksbeweging (VVB) en Cultuurlab Vlaanderen, mogelijk hun subsidies in rook opgaan. Gennez zal zich ongetwijfeld op de borst kloppen dat ze een gigantische overwinning heeft geboekt op de Vlaamse Beweging. Maar niks is minder waar. Integendeel, we werden zelfs overvallen door enig leedvermaak toen we het nieuws vernamen. Een Vlaams-nationaal weekblad dat blij is omdat een Vlaams-nationaal monument zijn subsidies verliest? Dat behoeft toch enige uitleg. Wel, ten eerste is het niet zo dat de IJzertoren an sich haar subsidies verliest. Die zijn immers afkomstig uit het budget van erfgoedminister en N-VA’er Ben Weyts. Het is de vzw áchter de IJzertoren, de vzw Museum aan de IJzer, die midscheeps geraakt wordt. De reden waarom we er niet rouwig om zijn dat net die vzw moet inleveren, is dat ze de voorbije decennia verworden is tot een links haatclubje.

Partijen, organisaties of verenigingen die nog maar in de verste verte een link hebben met het Vlaams-nationalisme, zijn al lang niet meer welkom op de jaarlijkse IJzerbedevaarten. De bezoekersaantallen zijn dan ook navenant: als er op de laatste IJzerbedevaart nog 100 bezoekers waren, mogen de organisatoren zich al bijzonder gelukkig prijzen. Dat hebben ze natuurlijk aan zichzelf te danken. Zelfs de Vlaamse oud-strijdersbond (VOS) – vandaag VOS Vlaamse Vredesvereniging vzw – en haar vlaggendragers worden sinds enige jaren buitengekeken op de IJzerbedevaart. Dat is toch wel te gek voor woorden, wetende dat VOS na de Eerste Wereldoorlog de materiële belangen van de Fronters behartigde, en hen ondersteunde in de Vlaamse strijd waarvoor de IJzertoren tot enkele jaren geleden symbool stond. Hij stond dan ook niet zonder reden bekend als de ‘ziel van de IJzerbedevaart’. Ook dit weekblad, nog zo’n Vlaams-nationaal monument, was niet welkom in of rond de IJzertoren om er zijn tachtigste verjaardag te vieren. O tempora, o mores! “We zouden het niet kunnen verteren dat een Vlaams Belanger op de eerste rij te zien zou zijn”, was een van de letterlijke argumenten om ons te

HORIZONTAAL

A. Toonaangevers / B. Een weinig - Atomen met een positieve of negatieve elektrische lading - Knolgewas / C. Chinese deegwaarDiepzwart / D. Vlaams-nationalistische actiegroep - GeheimhoudingsovereenkomstGriekse kaas / E. Deel van een kolenkachelItaliaanse rivier / F. Scandinavische jongensnaam - Europeanen / G. Voldaan / H. Arabische vorst - Nederlandse waterloopMuzieknoot / I. Vloeit terug - Graveerden / J. Muzieknoot - Een scherp geluid makend / K. Opstapje - Draaide om / L. StrijdtoneelVernauwen

VERTICAAL

1. TV-maker van o.m. 'Wat Als ?'. 'Safety First' en 'Benidorm Bastards' / 2. Stad in het noordoosten van Frankrijk - Radiogolflengte - Ierse verzetsbeweging / 3. Gedragsleer van dieren - Daar / 4. Dorp in VlaamsBrabant. bekend voor zijn roemrijke abdij / 5. Gerechtsdienaar - Plus / 6. Onbemand ruimtetuig - Oude lengtemaat / 7. Voegwoord - Maanstand - Loofboom / 8. Kort ogenblik - Tropische steekvlieg / 9. Internetlandcode voor Tunesië - Conditie- of krachttraining beoefenen / 10. Woorden tot GodPlaag / 11. Kaartterm - Benedendeel van de rug / 12. Indiaas snaarstrument - Puntige uitsteeksels

weigeren. N-VA’ers die dit lezen hoeven nu niet in hun vuistje lachen, want ook zij worden door het huidige bestuur net niet als nazi’s beschouwd.

Marc Van Ranst

Alsof bovenstaande nog niet zou volstaan om uw Vlaams hart te doen bloeden, was niemand minder dan viroloog en voltijds Vlamingenhater Marc Van Ranst enkele weken geleden een van de gastsprekers op de IJzerbedevaart. Van een opgestoken middelvinger naar de traditionele bedevaarders gesproken. De IJzersymbolen die in de crypte van de eerste toren begraven liggen, draaien zich ongetwijfeld onder hun heldenhuldezerkjes om als ze zien hoe hun monument tegenwoordig misbruikt wordt voor linkse propaganda onder het mom van ‘verdraagzaamheid’, ‘inclusie’ en ‘samenhorigheid’.

Ook de N-VA kan niet anders dan zich bewust zijn van het verval van de IJzertoren – of toch de vzw daarachter. Onder anderen medewerkers van dit weekblad trokken herhaaldelijk aan de alarmbel bij de N-VA-ministers in de Vlaamse regering. Zouden ook zij daarom stiekem blij zijn met deze ‘besparing’? Als ze erin geslaagd zijn om dit als een toegeving aan minister Gennez te presenteren, in ruil voor andere toegevingen van de socialisten, is dat een geniale zet. Maar zoals u op de voorpagina al kon lezen, durven we onze hand daar niet voor in het vuur te steken.

Het is tijd om onze IJzertoren opnieuw op te eisen en hem terug te geven aan de vele honderden flaminganten die hem hebben heropgebouwd. Het kan toch niet moeilijk zijn om de onderbenutte IJzertorensite beter te laten gebruiken? Voor een partij die de Belgische premier en Vlaamse minister-president levert, zou het toch mogelijk moeten zijn om enkele verdiepingen en de weide ter beschikking te stellen van de Vlaamse Beweging? Zo zou de IJzertoren ook weer een stukje in handen komen van de legitieme erfgenamen.

Een uitbraak van vrede

Terwijl u dit leest, kan de oorlog in Gaza voorbij zijn. Trump kondigde een oplossing aan die de wereld versteld zou doen staan van zijn vredelievendheid en ‘the art of the deal’ waar hij zichzelf zo graag op roemt. Bij het ter perse gaan, waren de details van de vredesakkoorden nog niet bekend, maar Nostradamus weet uiteraard al meer.

“We hebben een echte kans op grootsheid in het Midden-Oosten. Iedereen is aan boord voor iets speciaals, voor het eerst ooit. We gaan het doen.” De melding op sociale media van Trump deed de wereld alweer beven en bewonderen. Het geloof in eigen kunnen van de Amerikaanse president blijft fenomenaal toenemen.

Straks wordt de Nobelprijs voor de Vrede toegekend en die wil hij absoluut niet missen. Hoe zou dat ook kunnen vermits hij, naar eigen zeggen, de ene na de andere oorlog op de aardkloot heeft stopgezet in zijn vrije uren. Sommige opgeloste oorlogen, zoals die tussen Azerbeidzjan en Albanië, waren nog niet eens uitgebroken. Sterker nog, de landen waren nog niet eens op de hoogte dat ze een probleem met elkaar hadden. En toch waren ze al helemaal van de baan. Zo is Trump. Maar nu dus een echte live oorlog.

Als Poetin zijn bijdrage niet wil leveren aan Donalds Nobelprijs, zal Netanyahu dat met het grootste plezier wel doen. Sterker nog, hij heeft het Nobelprijscomité een brief gestuurd dat Trump er minstens twee verdient. Eentje voor tijdens de uren en eentje voor wanneer hij aan het golfen is. Trump is altijd bezig met wereldvrede. Al vinden zijn fans al een tijdje dat hij aan het prutsen is in eigen land. Zijn ‘approval rate’ staat op een ‘all time low’.

Hamas weet van niks

En laat dat laatste volgens Nostradamus nu net de motivatie zijn voor de nieuwste uitbraak van vrede. Israël ligt de Trump-kiezer na aan het hart. Daar een succes kunnen oogsten dat Israël vanonder de internationale veroordelingen kan halen, zou goed vallen bij zijn kiezers. Die geloven namelijk dat wanneer alle Joden terug in Israël zijn, Jezus zelf ook nog eens langs zal komen om zijn laatste oordeel te vellen. Een puik plan dus.

Alleen weet Hamas opnieuw nergens van. Als Trump zegt dat iedereen aan boord is, vergeet hij dus een van de strijdende partijen. En daar zijn de cijfers helder over. Het maakt niet uit hoeveel doden er vallen. Het aantal Hamas-strijders vult zichzelf weer aan. Het is een gifbeker die zichzelf opnieuw vult. De profetie van de week is dan ook dat het vredesplan van Trump een investering zal zijn in de voortzetting van de oorlog op middellange termijn. Nostradamus wenst zich hierbij te verontschuldigen voor het intrappen van een open deur.

Profi ciat met je Vlaamse overtuiging!

Maar ben je al lid van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds?

Splits zelf de sociale zekerheid! Word lid van het VNZ.

“Als ze smurfin al niet meer ernstig nemen, wat moet de diplomatie dan?”

Onze minister van Justitie is zo stilaan een buitenbeetje aan het worden in de Arizona-regering. Terwijl de andere ministers druk doende zijn om geld te zoeken voor een monsterlijke begrotingsoefening, blijft Annelies geld vragen. Nochtans zag ze er bij de regeringsonderhandelingen geen graten in om Justitie te laten verkommeren. “Ik moet helaas in alle objectiviteit en onafhankelijkheid erkennen dat ik op die momenten nog geen concept had dat ik de erfgenaam zou worden van die noodlijdende instelling.”

Annelies heeft een moeilijke week achter de rug. Meer bepaald een diplomatiek feestje in New York om een VN-secretariaat naar België te halen voor de bescherming van volle zeeën. Annelies is namelijk ook minister van Noordzee en daar had ze nog niks mee gedaan. Macron gooide echter roet in het eten door te zeggen dat het secretariaat naar Chili moest gaan. En toen gooide ze smurfen en wafels in de strijd.

Waren smurfen en wafels een goede zet, mevrouw Verlinden?

ANNELIES: “Het is toch opmerkelijk dat wanneer wij de hoogste diplomatieke instanties van de wereld kennis laten maken met met onze rijkheid aan diversiteit aan wafels en speculoospasta, daar door ons eigen buurland niet positief op gerespondeerd wordt. Ik bedoel, wat kunnen we nog meer doen dan onze topdiplomaten in wafelpak steken en de smurfin aanbieden? Volgens mij nemen ze onze diplomatie onvoldoende ernstig. Ik had nochtans een handtas van Delvaux.”

U beweerde zelfs dat smurfen de universele VN-waarden belichamen?

ANNELIES: “Uiteraard. Ze staan symbool voor de duurzame ontwikkelingsdoelstellingen van de VN. Ik heb dat aan de pers verklaard en daar blijf ik standvastig aan vasthouden, als een paal boven water.”

Hoezo?

ANNELIES: “Euh… dat hebben ze mij op het kabinet toch verteld. Ik ga er dan ook vanuit dat het strookt met de realiteit zoals ze zich aandient. Volgende vraag.”

Nee, als u smurfin inzet in het diplomatieke spel, mogen we dat toch weten? Zover wij weten vormt het smurfendorp een ondemocratische samenleving zonder parlement die wordt geleid door een autocratisch leider die zich ‘Grote Smurf’ laat noemen.

ANNELIES: “Luister eens goed hier, confrater. Sta mij toe meer vertrouwen te putten uit de woorden van mijn kabinet dan uit uw volstrekt eenzijdige analyse van de blauwe mannetjes die vreedzaam samenleven met hun omgeving. De expertise van mijn kabinet is excellent en ik rijd blind op hen.”

Behalve dan als ze u zeggen dat De Crem de wet overtreedt.

ANNELIES: “Ik meen al afdoende op die bezorgdheid, die ik deel, gerepliceerd te hebben. Ik vermoed dat mijn kabinet op dat moment te zeer verdiept was in de smurfen en hun diplomatieke waarde om mij hiervan op de hoogte te brengen. (verrast blij) Ja, dat zal ongetwijfeld de verklaring zijn.”

Ze waren blijkbaar ook te druk bezig met de smurfen om iets aan het justitie- en gevangenisbeleid te doen. U bakt er niks van.

ANNELIES: “Oh nee? Ik kan u verzekeren dat de Belgische gebakjes op ons diplomatiek feestje erin gingen als zoete koek. Technisch gesproken niet zo verwonderlijk, vermits het zoete koek was. Maar ik kan u verzekeren dat wij spijkeren aan een nieuwe wonderbare justitie die de volgende legislatuur uit haar as gaat herrijzen.”

Eén, die heeft u niet gebakken. En twee: Justitie is een rampgebied, minister Verlinden. En u houdt zich bezig met smurfen. In het veld is er nog niks gebeurd. Uw gevangenissen puilen uit en de criminaliteit blijft maar slachtoffers maken.

ANNELIES: “Ja maar, daar heeft u het dus volledig bij het foute eindstuk van de redenering. We hebben net heel veel van de smurfen te leren. Daar is geen criminaliteit. Er is niet eens een smurfengevangenis. Wat zeg ik, er is niet eens een smurfenrechter. Ik heb mijn volledige kabinet toegewijd aan een audit die hiervoor een verklaring zoekt. Die moeten we kopiëren en omzetten in daden.”

Mevrouw Verlinden, u weet dat de smurfen niet echt bestaan, hé?

ANNELIES: “Alweer zo’n assumptie waar ik u moet tegenspreken. Ik weet dat er maar plaats is voor één smurfin. Maar verder wens ik niet op de zaken vooruit te lopen. Smurf u weg of ik bel de smurf!” NOSTRADAMUS