VOOR MENSEN MET EEN GOED HART EN EEN SLECHT KARAKTER
Vrede in Oekraïne?
3&7
Grootverdiener Magnette
5
Oorlog in Congo
12
PETER DE ROOVER KAMERVOORZITTER (N-VA)
“De indruk dat men hier ondersteboven aan de tapkraan hangt, klopt niet” Tijdens het 40 uur durende marathondebat over zijn regeerverklaring pleitte premier Bart De Wever ervoor om, in navolging van het Vlaams Parlement, alcohol te bannen uit de cafetaria van de Kamer. Volgens partijgenoot en Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) krijgt het onderwerp een buitensporige aandacht, onder meer omdat de premier het heeft aangesneden. “Mensen die uit de Kerk zijn getreden, zijn meestal de grootste antikatholieken. Bart (De Wever, red.) is daar als geheelonthouder heel gevoelig voor. Ik heb daar alle respect voor. Maar ik denk niet dat er ooit minder gedronken is in deze omgeving dan vandaag.”
8-9
AFD ZIET SCORE VERDUBBELEN, MAAR...
DUITSERS KRIJGEN NIET DE REGERING WAARVOOR ZE GESTEMD HEBBEN
Hoe duidelijk kan het signaal van de kiezer zijn? De twee rechtse partijen van Duitsland werden zondag met afstand de grootste van het land. Het AfD zag zelfs zijn score verdubbelen. Maar J.D. Vance had gelijk: het Europese bestel blijft hardnekkig een belangrijk deel van de kiezers opsluiten in een cordon. De CDU/CSU weigert te praten met het AfD. Het resultaat is dat de ruk van rechts van de kiezer zich niet zal vertalen in het beleid. Het signaal van de kiezer heeft nochtans een opmerkelijk groot draagvlak. De opkomst van 84 procent was de hoogste sinds de Duitse eenmaking. Dat 21 procent daarvan voor het vermaledijde AfD heeft gestemd, wekt de hoop dat het Duitse volk de last van het verleden eindelijk van zich zal afschudden. En dat het zal ophouden over hedendaagse problemen en politieke vragen te denken in begrippen en categorieën van 80 jaar geleden. Duitsland hinkt in zijn politieke evolutie eigenlijk achterop. Andere Europese landen hebben al veel vroeger een doorbraak meegemaakt van hun nieuwe, rechtse partijen die een stem geven aan het groeiende ongenoegen over de ongebreidelde immigratie. In enkele landen zijn die partijen al doorgestoten naar het regeringsniveau. In andere landen is dat nog een kwestie van één verkiezing. In Duitsland zal dit misschien iets langer duren. De nieuwe Bondskanselier wordt Friedrich Merz. Het spreekt in zijn voordeel dat hij binnen zijn partij nog in een vete is verwikkeld geweest met Angela Merkel, waarschijnlijk de meest rampzalige Europese leider van de naoorlogse geschiedenis. Hij is ook conservatiever en migratiekritischer dan zijn voorgangers. Of dat ook merkbaar zal worden in het beleid, is verre van zeker. De socialistische SPD heeft de grootste afstraffing uit haar
geschiedenis gekregen, maar zal opnieuw in de regering zitten. Dankzij de kiesdrempel hebben christendemocraten en socialisten een meerderheid in zetels die ze niet in stemmen hebben.
Het afvoerputje Deze regering, waartegen het AfD zich zal kunnen profileren als voornaamste oppositiepartij, heeft twee opdrachten, waarop ze ook afgerekend zal worden. De eerste is de moeilijke taak om de Duitse economie te herstellen. Duitsland is, vooral dankzij de ‘energiewende’ en de rest van het desastreuze groene beleid, de zieke man van Europa geworden. Victor Davis Hanson herinnerde onlangs aan het Morgenthau-plan, het nooit uitgevoerde plan van de Amerikaanse minister van Financiën, die na de Tweede Wereldoorlog alle Duitse industrie wilde vernietigen om het land weer naar zijn pre-industriële staat te voeren. Hanson merkt op dat de Duitse politici dat plan intussen zelf hebben uitgevoerd. De tweede opdracht is, uiteraard, het terugdringen van de immigratie. Ook daar mag verwacht worden dat de linkse SPD zal dwarsliggen. Jan van de Beek, de Nederlandse wiskundige, had gelijk in het interview dat hij vorige week aan dit blad gaf. In de EU is een ‘race to the bottom’ ingezet waarbij de verschillende Europese staten hun asielrecht zo streng mogelijk maken, binnen de grenzen van wat mogelijk is binnen het verstikkende keurslijf van de EU. Niemand wil nog de weg van de minste weerstand aanbieden aan de asielavonturiers. Niemand wil het afvoerputje zijn. Indien Duitsland zijn asielbeleid niet krachtdadig genoeg hervormt, dreigt het nochtans precies dat te worden. JURGEN CEDER
81ste jaargang • nummer 9 • donderdag 27 februari 2025
€ 4,75
O P I N I E 2 - 5 / D O S S I E R 7 / I N T E R V I E W 8 - 9 / B U I T E N L A N D 1 0 - 1 1 / S AT I R E 1 6
Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X