Issuu

74ste jaargang • nummer 02 • donderdag 11 januari 2018

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,30

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

Communautaire angels in 2018

Wouter Beke keert zijn kar

In Vlaanderen spreken de politieke partijen nog zelden over de communautaire thema’s, ook de Vlaams-nationalisten van N-VA en Vlaams Belang. Nochtans zitten er in 2018 verschillende communautaire angels in de voet van de Belgische politiek. Vooral de Franstalige pers pookt het vuur op. Het communautaire zit al sinds 2014 in de diepvries, is een analyse die we tot vervelens toe hebben gehoord. Dat klopt uiteraard voor een groot deel, maar het is een constante dat het communautaire spook aan het einde van de legislatuur toch opduikt. Kwestie van zich met het oog op de volgende verkiezingen te profileren. In de Wetstraat valt het met die Vlaams-Franstalige antagonistische houdingen voorlopig nog mee. Al zou dat snel kunnen veranderen. De zaak-Francken-Soedan is momenteel eerder een links-rechts dan een Vlaams-Waals/Franstalige discussie. Akkoord, de partij van premier Charles Michel is wellicht niet gelukkig met de gang van zaken, maar dat is dan vooral het gevolg van het voortdurende polemiseren van een aantal Franstalige media, zoals Le Soir en - in mindere mate - La Libre Belgique. Beatrice Delvaux en consorten hebben blijkbaar bloed geroken. Er gaat geen dag voorbij of ze proberen het asieldebat te communautariseren. Le Soir doet stilaan terugdenken aan de anti-Vlaamse krant uit de glorietijd van het FDF in de jaren zestig en zeventig. Of recenter het anti-Vlaamse gedaas tijdens de lange regeringsvorming van 2010-2011. Le Soir was toen de spreekbuis van de PS en is dat vandaag nog altijd. We zijn weliswaar nog niet terug in de periode dat Bart de Wever in Le Soir werd beschuldigd van negationisme, maar wat een aantal commentatoren doet tart alle verbeelding. Er is naar aanleiding van de zaak-FranckenSoedan sprake van ‘deportaties’ en ‘des rafles’. ‘Une rafle’ is een inval, maar het woord is in het Frans zwaar beladen. Het verwijst naar de Franse ‘rafle du Vel’d’Hiv’ toen in juli 1942 zo’n 13.000 Joden in Frankrijk werden opgepakt en gedeporteerd. Dat is dus het niveau. De volgende stap is wellicht dat de Vlamingen als een bende fascisten en nazi’s worden afgeschilderd. Het zal niet lang duren of Franstalige oppositiepartijen als PS, Ecolo en cdH springen mee op de kar. Dankzij de pers wordt zo communautair gestookt.

71 dagen in een Spaanse gevangenis: Oriol Junqueras, voorzitter van ERC en Joaquim Forn, minister van Binnenlandse zaken

88 dagen in een Spaanse gevangenis:

Jordi Sanchez, voorzitter Catalaanse Nationale Vergadering en Jordi Cuixart, voorzitter Omnium Cultural

met instemming van Wouter Beke!

De nachtvluchten van onder het stof En als de zaak-Francken-Soedan koelt, zijn er andere dossiers die voor communautair vuurwerk zorgen. Neem de nachtvluchten boven Brussel. Volgens federaal minister van Mobiliteit François Bellot (MR) wordt dit dossier niet meer behandeld voor de verkiezingen van 2019. Maar Défi-kopman Olivier Maingain wil dit thema centraal stellen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in de 19 Brusselse gemeenten. De MR wil in tal van gemeenten scoren. Zal ze kunnen weerstaan aan de verleiding om ook hier positie in te nemen? Dat is geen goede zaak voor de relaties met de Vlaamse regeringspartners in de federale regering. Ook moet beslist worden over de opvolging van de F-16-gevechtsvliegtuigen. De Franse Rafales leken uit de race, maar Parijs voert de druk bij premier Charles Michel op. Econoom Geert Noels sprak zelfs van economische chantage vanuit Frankrijk: geen Rafales betekent dat tal van Franse investeringen in België zullen worden herbekeken. De MR, die niet alleen via minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders goede contacten heeft met de Fransen, wil die relaties niet verzieken. Dan toch de Rafales? N-VA heeft al duidelijk gemaakt dat de Franse piste geen optie meer is. Ruzie tussen Franstaligen en Vlamingen over Franse vliegtuigen? Het kan. Zelfs het federaal investeringspact van 60 miljoen euro bevat dynamiet. Het zijn de regio’s die dit beleid moeten implementeren. Waar zal het geld naartoe gaan? Ook hier dreigt een taalgrensoverschrijdende botsing. In Brussel dromen ze van het daadwerkelijk uitrollen van het Gewestelijk Expressnet. Maar in Vlaanderen zien sommigen dit als het opnieuw activeren van de Brusselse olievlek.

Ruzie over een belastingverlaging In Vlaanderen kreeg het amper aandacht, maar in Franstalig België is er ergernis ontstaan over de hervorming van de vennootschapsbelasting waarbij de tarieven van deze belasting op bedrijfswinsten wordt bepaald. En de kritiek komt niet uit linkse hoek. Neen, die komt van de UCM (Union des Classes Moyennes, de tegenhanger van Unizo bezuiden de taalgrens). Op zich is de UCM voorstander van de belastingverlaging. De Waalse middenstanders hebben echter een probleem met het feit dat een vennootschap voortaan verplicht wordt minstens 45.000 euro per jaar uit te betalen aan een bedrijfsleider. Doet ze dat niet, dan moet ze een bijzondere aanslag van 10 procent betalen op dat bedrag (of op het verschil tussen 45.000 euro en de effectieve bezoldiging als die lager is). Maar de meeste Waalse bedrijven keren zelden dat bedrag nu al uit. Het ligt eerder rond 35.000 euro, want de Waalse bedrijfsleiders verdienen nu eenmaal minder dan de Vlamingen. Dus jaagt deze hervorming Waalse bedrijven op kosten. Op de Franstalige commerciële tvzender RTL werd dat net geen Vlaams complot genoemd en kreeg de UCM zelfs steun van een aloude tegenstander: de PS. Om maar te zeggen dat zelfs een belastingverlaging door de Franstaligen communautair wordt geframed. Dat belooft voor de rest van het jaar.

De VRT zet een neus naar alle Vlaamsgezinden De VRT heeft een nieuwe redacteur aangeworven, verantwoordelijk voor de sociale media. Het is Jihad van Puymbroeck, 23 jaar oud.

Volgens de deontologische code van de VRT moeten journalisten onpartijdig zijn. Het is echter maar de vraag welke garanties de VRT heeft gekregen in het geval van mevrouw Van Puymbroeck. Zo viel tot voor kort op de webstek van Groen Beveren te lezen dat Jihad van Puymbroeck eerder werkte als “communicatie- en persmedewerker bij het Minderhedenformum. Als een van onze jongste krachten bij Groen Beveren is politiek voor haar geen ver-van-mijnshow. Drie jaar lang heeft ze [zich] ingezet als adviseur bij de Vlaamse Jeugdraad waar ze de stem van kinderen en jongeren heeft vertegenwoordigd. Daarnaast liep ze ook stage bij de federale fractie van Groen. Haar engagement en interesse in de politiek zet ze nu graag verder bij Groen Beveren”. Van Puymbroeck werkte verder nog bij de “interculturele beweging “Kif Kif die strijdt voor gelijkheid en tegen racisme”. Zo lezen we op de webstek van Kif Kif (“het is gelijk” in het Arabisch): “Via kritische, sensibiliserende, interactieve en educatieve initiatieven geeft Kif Kif mensen de instrumenten in handen om een andere stem te laten horen in het maatschappelijk debat over de interculturele samenleving.” In het verleden echter publiceerde Kif Kif een cartoon waarop de onthoofding van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) en Open Vld-voorzitter Gwendolyn Rutten was te zien. “Beeld je eens in dat dit soort haatmedia maar subsidies blijven krijgen om cartoontjes te maken”, twitterde Francken toen. Kif Kif krijgt jaarlijks zo’n 180.000 euro subsidies van de Vlaamse regering.

In lijn met de deontologische code? Het waren onze collega’s van SCEPTR.net die het nieuws in de openbaarheid brachten. Aan SCEPTR liet de woordvoerder van

VRT weten dat Van Puymbroeck al haar politieke engagementen heeft stopgezet. “Ze maakt ook geen deel uit van een politieke of duidingsredactie. Dit is dus geheel in lijn met onze deontologische code.” Zo gemakkelijk gaat dat bij een sollicitatie bij de VRT. Niettemin vallen er met betrekking tot Jihad van Puymbroeck enkele vragen te stellen. Zo stelde ze in het verleden in één van haar tweets dat Bart de Wever haar aan Hitler deed denken. “Zo zijn manier van praten”, voegde ze er in 2012 nog aan toe. Recenter nog becommentarieerde de redacteur Sociale Media de heisa omtrent de ontslagen Unia-juriste Rachida Lamrabet als volgt: “Ik ben precies een aflevering van Game of Thrones aan het zien en N-VA-speelt de hoofdrol.” Of deze tweet uit 2014: “En dan ffe duidelijk maken dat N-VA assholes zijn.” Deze hoogstaande tweet verstuurde ze in 2013: “Nva van mijn kluteee.” Met andere woorden: Jihad van Puymbroeck heeft een uitgesproken mening over politiek, en natuurlijk mag dat. Maar een vage belofte tegenover de VRT dat ze haar haar progressieve hersenpan heeft leeggemaakt en nu verder in alle objectiviteit haar werk gaat doen, daar mogen we toch even over twijfelen. Wisten ze bij de VRT dan niet welk vlees ze in de kuip kregen? Natuurlijk wisten ze dat. Want elke sollicitant wordt daar onder het vergrootglas gehouden, op zoek naar ‘fout’ (lees, rechtse) ideeëngoed in diens (verre) verleden. Bij linkse sollicitanten lijkt het allemaal wat soepeler te gaan. In de jaren tachtig lanceerde Anton van Wilderode de slagzin: “BRT? De afkorting voor Belgisch, Rood en Tendentieus.” In 1996 kwam er een V in de plaats van B. Alleen het lettertje veranderde, al de rest bleef bij het oude. Ook vandaag nog.

K arl van C amp

Actueel

11 januari 2018

Viktor Orbán is een verademing En dan is het hoge woord eruit: Viktor Orbán, de Hongaarse minister-president, ziet islamitische asielzoekers niet als vluchtelingen, maar als veroveraars. Hij heeft geen idee hoeveel migranten van islamitische komaf, die inmiddels geworteld zijn in Europa, hem toejuichen en steunen. Mensen die ooit gevlucht zijn voor de islamitische onderdrukking die de cultuur verstikt en bepaalt hoe er geleefd dient te worden; voornamelijk niet vrij.

Mensen die hier een bestaan opgebouwd hebben en al voor 9/11 waarschuwden voor de tolerantie jegens de islam, de gebrekkige aanpak van islamitische criminelen en die tot op de dag van vandaag ageren tegen de ruimte die islamitische ‘politici’ krijgen om tweespalt te zaaien onder de Europese bevolking. We oogsten in Vlaanderen, Nederland, Duitsland, Frankrijk wat we gezaaid hebben: te veel tolerantie, te veel onverschilligheid, te veel gezinshereniging. Allemaal te veel om door de samenleving geabsorbeerd te worden. Met als gevolg dat oorspronkelijke migranten, die zelf de vrijheid opzochten, met lede ogen aanzien hoe hun nazaten dezelfde vrijheid met alle macht proberen te beknotten. Ja, het is niet alleen de oorspronkelijke westerse bevolking die niets moet hebben van islamisering of asielzoekers.

Veroveraars, geen vluchtelingen Orbán wordt veroordeeld in Europa door zijn collega’s. Bij het lidmaatschap aan de Europese Unie horen niet alleen financiële voordelen, maar ook maatschappelijke en politiek voorwaarden. ‘Gij zult asielzoekers opnemen!’ is het credo. Hij trekt zich er niets van aan. Waarom zou hij veroveraars binnen zijn landsgrenzen moeten tolereren? Pleegt niet iedereen die dat wél doet, landverraad? Continentverraad zelfs? Volksstammen ‘vluchtelingen’ komen immers niet naar Europa omdat ze bedreigd worden in eigen land. Van oudsher geldt dat we in Europa gratis geld uitdelen – nog steeds geloven mijn voormalige buren in Turkije dat dat gebeurt. En ze hebben gelijk: de enigen die geen gratis geld krijgen in Nederland dan wel Europa, zijn degenen die ervoor moeten werken en belasting betalen. Belasting die niet naar ouderen, onderwijs of veiligheid gaat, maar naar mensen die totaal niets hebben met onze cultuur en onze wijze van leven. Mensen die niet begrijpen dat vrouwen gelijkwaardig zijn aan mannen en niet verkracht willen worden, laat staan seks willen met elke man die ze tegenkomen. Ook dat is een hardnekkige overtuiging die tot vandaag buiten Europa standhoudt, om vervolgens in Europa te ontaarden in drama’s. Orbán zit er niet zo ver naast als hij het over islamitische veroveraars heeft. Rest de vraag waarom onze regeringslei-

Ebru Umar

ders nog steeds vinden dat het om vluchtelingen gaat. Omdat het makkelijk is? Omdat het ze niet boeit? Omdat het hoort? Omdat ze niet door hebben in wat voor wereld we tegenwoordig leven? Omdat ‘wij’ overdrijven en ‘zij’ het beter weten? Omdat ze willens en wetens blind zijn voor de problemen die we al hebben met immigranten?

Knuppel in het hoenderhok Orbán heeft de knuppel in het Europese hoenderhok gegooid. Zijn teksten zijn een verademing. Herverdeling van illegale migranten in Europa is geen oplossing; de grenzen bewaken is dat wél. Niet luisteren naar de wil van de burgers is ondemocratisch, en vreemdelingen vermomd als vluchtelingen die hierheen komen om te profiteren van onze economische welvaart zonder er ooit aan bijgedragen te hebben of aan te zullen bijdragen, zijn een bedreiging van diezelfde democratie. Uitspraken als deze worden laatdunkend afgedaan als xenofobisch en zelfs racistisch. Maar niemand, niemand, is in staat uit te leggen waarom wij onze welvaart, maatschappij en samenleving zouden moeten delen met mensen die niets met onze cultuur, waarden, normen en zeden te maken hebben. Die hier nooit onderdeel van uitgemaakt hebben en vanaf hun komst in Europa ook duidelijk maken er geen onderdeel van uit te willen maken. En aan wie wij dus ook nul verplichting hebben om ook maar iets mee te delen. Waarom zouden we deze mensen die geen vluchtelingen zijn, moeten opnemen in ons midden? Het antwoord is simpel: dat moeten we ook niet. Pijnlijk dat we een Viktor Orbán nodig hebben om dit onze regeringsleiders duidelijk te maken. Ebru Umar

Vlaams geld voor ‘klimaatadaptatie’ in Malawi Wie wil weten wat binnen de Vlaamse overheid écht beslist wordt, moet een kijkje nemen op de webstek van het Vlaams Parlement. Daar staan alle relevante beleidsdocumenten. Het is taaie lectuur. In de mainstream media (MSM) zal u er niets over lezen. Een interview met een omhooggevallen grappenmaker of een mislukte kunstenaar is een stuk makkelijker om te maken. Zo is er een interessant ‘Verslag namens de Commissie voor Buitenlands Beleid, Europese Aangelegenheden, Internationale Samenwerking, Toerisme en Onroerend Erfgoed over het ontwerp van decreet houdende de algemene uitgavenbegroting van de Vlaamse Gemeenschap voor het begrotingsjaar 2018 over de beleidsbrief Onroerend Erfgoed 2017-2018, over de beleidsbrief Buitenlands Beleid, Internationaal Ondernemen en Ontwikkelingssamenwerking 2017-2018 en over de beleidsbrief Toerisme 2017-2018’. Het verslag telt 91 bladzijden en gaat over het beleid van de Vlaamse overheid in deze domeinen.

Ontwikkelingssamenwerking Als we het onderdeel Ontwikkelingssamenwerking bekijken, zien we dat de Vlaamse overheid een aantal projecten steunt waarvan de toegevoegde waarde ver te zoeken is. Zo krijgt het “World Afroforestry Centre zo’n 500.000 euro Vlaamse steun (belastinggeld) om een online raadpleegbare kaart te ontwikkelen die de eigenschappen van de bovenste bodemlaag van 50 cm in Malawi in hoge resolutie zal documenteren”. Dit zal volgens Bourgeois toelaten “dat Malawische boeren en beleidsmakers hun activiteiten (bemesting, toepassing agrobosbouw, keuze van de gewassen,…) zo goed mogelijk afstemmen op de plaatselijke bodemgezondheid, die in toenemende mate wijzigt door de klimaatverandering”.

World Agroforestry Centre Echter, het World Afroforestry Centre bestaat niet. Het World Agroforestry Centre (ICRAF) wel. Het is slechts één letter die verschilt, maar in een beleidsnota én een persbericht is het belangrijk dat correcte informatie wordt gege-

ven. Ter inlichting: Vlaanderen steunt al sinds 2009 met heel veel geld dit World Agroforestry Centre, dat zijn hoofdkwartier in Kenia heeft.

Mozambique In Mozambique steunt Vlaanderen een project tegen gedwongen kindhuwelijken, met een budget van 400.000 euro. Een van de Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s) is immers het uitroeien van de kindhuwelijken tegen 2030. Maar volgens de VN leidt de aanhoudende droogte in dat land tot een aanzienlijke stijging van het aantal kindhuwelijken. Het is een tegenstrijdigheid die parlementslid Sabine de Bethune (CD&V) in de commissie terecht opmerkt. Ze heeft nog een andere en even terechte opmerking over de vierde pijler. Dat is een verzamelnaam voor alle burgerprojecten voor ontwikkelingssamenwerking die vanuit Vlaanderen wereldwijd ondernomen worden. De Bethune: “De vierde pijler van de ontwikkelingssamenwerking komt dit jaar (2018) niet aan bod in de beleidsbrief. Dat is nochtans een efficiënte manier om een sterk draagvlak te ontwikkelen. Zo kunnen onder meer initiatieven van nieuwe Vlamingen, gericht op hun thuisfront, worden gekanaliseerd en geprofessionaliseerd. Vorig jaar heeft de Staten-Generaal voor ontwikkelingssamenwerking het daarover gehad.” Een laatste voorbeeld: in het najaar van 2017 werd een subsidie van 200.000 euro toegekend aan de nv I-Propeller, die samen met de ngo Ashoka een haalbaarheidsstudie zal uitvoeren voor het samenbrengen van Vlaamse en Afrikaanse ondernemers ‘bij cocreatie op het vlak van klimaatadaptatie’. Het klinkt mooi, maar het zullen wellicht holle woorden blijven.

Thierry Debels

Nog veel werk op de plank

Uit de smalle beursstraat

Abstractie makend van de ‘zaak-Francken’ leek het erop dat de federale regering in 2018 vooral goed op de winkel zou moeten letten, zoals dat heet. In een verkiezingsjaar zouden geen grote beslissingen worden genomen, maar op economisch vlak is dat zeker niet het geval. Onder andere de beursgang van Belfius en de invoering van het pensioen met punten zijn gewichtige dossiers op de regeringstafel.

Pro memorie: in dit systeem, een idee van ex-pensioenminister Frank Vandenbroucke, bouwt men per gewerkt jaar punten op die aan het einde van de loopbaan worden omgezet in een bedrag. Dit systeem moet toelaten dat wie een gemengde loopbaan heeft - deels werknemer, deels zelfstandige en/of deels ambtenaar - toch een deftig pensioen krijgt. Momenteel bestaat nog altijd het risico dat iemand met een gemengde loopbaan in elk van de statuten geen recht heeft op een minimumpensioen. Probleem blijft echter in welke mate periodes van inactiviteit (ziekte, brugpensioen, tijdskrediet...) of werkloosheid punten opbrengen. En of mensen met een zwaar beroep al dan niet meer pensioenpunten en dus op termijn meer pensioengeld mogen krijgen. Daarover is nog geen definitieve beslissing genomen. Een belangrijke rol is hier weggelegd voor de sociale partners, maar zoals bekend staan de vakbonden op de rem. Durft de regering het laken definitief naar zich toe te trekken, zoals met de beslissing om de wettelijke pensioenleeftijd tegen 2025 naar 66 jaar en 2030 naar 67 jaar op te trekken? Het is dit sociaaleconomische jaar één van de cruciale vragen. En de begroting? Daarover zwijgt iedereen. Het tekort zou nu tussen -1,3 en -1,5 procent van het bbp schommelen. Het begrotingsevenwicht heeft men allang laten vallen. Maar door de sterke conjunctuur - minder uitgaven voor werklozen, meer inkomsten uit belastingen - zou dat tekort vanzelf krimpen tot -1 procent van het bbp. Of hoe door niets te doen de overheidsfinanciën toch een beetje gezonder worden.

Geen economische lopende zaken voor de regering-Michel in 2018. Zeker in de eerste helft van het jaar moeten een aantal knopen worden doorgehakt. Om te beginnen de voorbereiding van de beursgang van een deel van staatsbank Belfius. Op lange termijn is het de bedoeling dat ongeveer de helft van de aandelen in handen van de privésector komen. De opbrengst zal gebruikt worden voor het afbouwen van de Belgische staatsschuld, die zo eindelijk opnieuw onder de 100 procent van het bbp zou uitkomen. Maar om het eerste deel van de beursgang in goede banen te leiden, moeten een paar obstakels worden overwonnen.

Obstakels beursgang Belfius Ten eerste hangt de waardering van de bank af van de mate waarin Belfius een deel van de Arco-coöperanten mee moet vergoeden. Er is sprake van 400 miljoen euro. Zal dit zo moeten worden betaald? Of via een superdividend? Dat blijft vooralsnog onduidelijk. Het kan zijn dat dit bedrag nog wordt bijgesteld. Elke euro extra teert op de waarde van Belfius. Het is pijnlijk dat uitgerekend minister van Financiën Johan van Overtveldt (N-VA) zich met dit dossier moet bezighouden. Als journalist was hij zeer kritisch voor Arco. Maar de beursgang van Belfius wordt wellicht zijn laatste grote dossier als minister. Uit-

kijkend naar 2019 wordt hij genoemd als één van de vicegouverneurs van de Nationale Bank. Andere uitdaging van de Belfius-beursgang is de mate waarin internationale investeerders kunnen worden aangetrokken om in de bank te investeren. Belfius is een lokale financiële speler. Grotere beleggingsfondsen kiezen liever voor bedrijven met meer internationale uitstraling. Toch is bij analisten te horen dat er voldoende interesse is. De bank wordt op 8 miljard euro gewaardeerd, 25 procent of 2 miljard zou dan in eerste instantie ‘naar de markt’ gaan. Benieuwd of een aantal rijke Vlaamse families geïnteresseerd zijn in een deelparticipatie. Vooraleer Belfius op de regeringstafel komt, moet er een oplossing worden gevonden voor de losse eindjes van het Zomerakkoord/Sinterklaasakkoord. De hervorming van de vennootschapsbelasting is gestemd en geregeld. Maar wat met de effectentaks, het onbelast bijverdienen aan 500 euro en de ‘cash for car’ (geld op je rekening in plaats van een bedrijfswagen)? Deze dossiers liggen in het parlement en zullen geheid voor verhitte debatten zorgen. Ook binnen de regering.

Pensioenvraagstuk Dan is er het economische sluitstuk van deze regering: het pensioen met punten dat in 2025 in werking moet treden.

Angélique Vanderstraeten

Actueel

11 januari 2018

Boeven van de muziek

Bob Dylan wordt vaak beschouwd als de eerste echte rockvedette. De Nobelprijswinnaar Literatuur van 2016 had zijn doorbraak echter niet alleen te danken aan zijn muzikaal talent. Hij was één van de eersten van zijn generatie die doorhad dat het imago van een artiest even belangrijk is als zijn muzikale productie Robert Zimmerman veranderde niet alleen zijn naam naar Bob Dylan (wat geen knipoog naar de dichter Dylan Thomas is, zoals zijn fans denken, maar naar Bob Dillon, een cowboyidentiteit die hij voor zichzelf had gecreëerd). Hij veranderde vooral zijn afkomst en identiteit.

Vagebond In werkelijkheid was Robert de zoon van hardwerkende Joodse middenstanders, die genoeg gespaard hadden om zoonlief naar de universiteit te sturen (zonder resultaat). Ze kochten hem zelfs een Harley Davidson om tegemoet te komen aan zijn bewondering voor James Dean. Aan de media diste Dylan echter het verhaal op dat hij van jongs af aan had moeten werken op een boerderij. Bij andere gelegenheden verklaarde hij zijn jeugd te hebben doorgebracht bij een rondtrekkende kermis. Dat waren leugens, maar de fans vonden het beeld van de arme vagebond die op puur talent een succes werd, te aantrekkelijk om de waarheid te willen weten. Dylan was niet de enige die zichzelf uitvond. Janis Joplin vertelde op tv dat ze als 14-jarige op straat was gezet door haar familie. Dat was niet waar, maar haar zelfdestructieve imago (ze stierf aan een overdosis heroïne in 1970) vereiste het verhaal van een droevige jeugd, wat ook de gevolgen voor de reputatie van haar familie. Bruce Springsteen bouwde, op advies van zijn manager, een hele carrière uit als symbool van de kleine man, als proletarische troubadour die de ellende bezingt van werkloze arbeiders en berooide boeren, maar heeft nooit een dag in zijn leven gewerkt.

Snobs Imago is alles in de wereld van de populaire muziek. Het snobisme van de muziekindustrie is echter het omgekeerde van wat wij associëren met de schone schijn in de wereld van Hyacinth Bucket, excuus, Bouquet. Hyacint, de traditionele snob, hecht groot belang aan goede manieren, goede afkomst en de uiterlijke tekenen van rijkdom. In de wereld van rock en pop wordt het omgekeerde vereist. Toen de groep Mumford and Sons doorbrak, kregen de leden veel kritiek omdat ze van rijke komaf bleken te zijn. “Hoe kunnen geprivilegieerden eerlijke muziek brengen?” Het feit dat ze ook op een banjo durfden spelen – een instrument dat wordt geassocieerd met arme lieden uit het Amerikaanse zuiden – werd al helemaal als heiligschennis gezien. Om een fatsoenlijke muziekvedette te worden, vormen niet alleen een verleden van pauper, maar ook heel wat vormen van wangedrag een pluspunt. Sommige zonden zijn dan wel niet aanbevolen, maar worden wel getolereerd wanneer je reeds een muzikale status hebt. Seks met minderjarigen bijvoorbeeld. David Bowie verleidde de 14-jarige Lorri Mattix. Nog voor ze een jaar ouder kon worden, viel ze in de klauwen van Jimmy Page, gitarist van Led Zeppelin. De slachtoffers van Steven Tyler (Aerosmith), Iggy Pop en Chuck Berry zaten in dezelfde leeftijdscategorie. Pete Townshend (The Who) kwam op de officiële lijst van “sex offenders” na het kopen van kinderporno op het internet (hij beweerde later dat hij aan onderzoek deed).

Gangsta rap In enige andere wereld dan de populaire muziek, zouden dergelijke feiten voor publieke figuren het professionele einde betekenen. Maar alle genoemden behielden hun iconische status. Mensen die klagen over pedofiele pastoors hebben meestal wel een cd van Bowie, The Who of Led Zeppelin in hun rekken liggen. Vrouwonvriendelijkheid vormde tot voor kort geen probleem voor de goden van de muziek. De bijna heilig verklaarde John Lennon gaf toe dat hij zijn vrouwelijke partners af en toe een pak rammel verkocht. Hetzelfde voor zwarte jazzlegende Miles Davis. De laatste toonde nog een andere kwalijke zijde van zijn persoonlijkheid, toen hij in een interview verklaarde: “Als ik zou te horen krijgen dat ik nog slechts één uur te leven heb, zou ik die tijd gebruiken om een blanke te wurgen. En ik zou het traag doen.” Het was nooit een probleem voor zijn blanke fans die zijn muziek draaien en de meerderheid van zijn cd’s kopen. De

Crombez: vechten tegen de ondergang… met een nieuw logo

meeste slechte kanten van de muziek vind je samengebracht in het genre van de “rap”, in het bijzonder de “gangsta rap”. Homofobie, vrouwonvriendelijkheid, zwart racisme, verheerlijking van drughandel en misdaad, oproepen om politiemensen te doden, je vindt het daar allemaal in overvloed. Dat is de muziekstijl die de heer Boef (echte naam Sofiane Boussaadia) bedrijft.

Kechs Net als u, waarschijnlijk, heb ik pas vorige week voor het eerst gehoord van Boef. Hij haalde volop de media toen hij op nieuwjaarsnacht een lift kreeg van een aantal behulpzame jongedames. Hij bedankte hen achteraf door hen op een internetfilmpje “kechs” (hoeren) te noemen. Hij baseerde dat oordeel op het feit dat ze korte rokjes droegen en uit een club kwamen waar alcohol werd geschonken. Islamitische achterlijkheid en de rapcultuur, die vrouwen graag als “teven” en “hoeren” betitelt, kunnen het goed met elkaar vinden in de opinies van Boef. In een andere tijd zou zijn ondankbare reactie grotendeels onopgemerkt gebleven zijn. Maar we bevinden ons in volle “me too“-stemming. En dan zijn er nog de sociale media. Wanneer die in een been bijten, laten ze niet meer los. De klassieke media pikten het gegons snel op. Boef kwam in een mediastorm terecht. De domme jongen wist niet wat op hem afkwam en bleef eerst zijn vorige opmerkingen verdedigen. Waarschijnlijk kwamen daarna de alarmerende telefoontjes van zijn manager en anderen die mee verdienen aan Boussaadia. Hoewel hij slechts twee jaar geleden doorbrak, snoefde hij onlangs over het reeds verdiende miljoen euro op zijn bankrekening. Met het besef dat de bron zou droogvallen, kwamen de excuses. Overvloedig, maar ongemeend. Te laat ook. Verschillende Vlaamse en Nederlandse muziekpresentatoren lieten weten dat ze geen muziek van Boef meer zullen draaien. Optredens werden afgezegd. De rapper wordt nu algemeen verguisd.

Bitches De boze reacties van de muziekwereld klinken al even hol als de verontschuldigingen van Boef. Wist men daar niet dat de rapper zingt over “bitches die mij backstage sucken”, “die hij fokt, maar geen fok om geeft” en hoe hij “meer met poen dan met sletten bezig is”? Ik bespaar u de nog explicietere teksten. Boef bezingt publiekelijk wat Bart de Pauw nog niet in privéberichtjes zou durven versturen. Vanwaar de plotse ontdekking dat die man vrouwonvriendelijk is? Boussaadia was onlangs nog eregast op de “warmste week” van de VRT. Was dit dezelfde warme man die eerder al het nieuws had gehaald met een wietplantage, een kat die hij uit een rijdende auto had gegooid, een rit van 300 km/uur door Tilburg en het treiteren en filmen van politiemensen? Onderzoek wijst uit dat één derde van de rapmuziekteksten expliciet beledigend is voor vrouwen. Ze worden steevast “bitches” (teven) en “hoes” (hoeren) genoemd. Komt er nu ook een boycot van Dr Dre, Ice Cube, Kanye West en Eminem? Natuurlijk niet. De waarheid is dat zij, net als Boef, hun succes precies te danken hebben aan hun imago van voorhistorische macho, druggebruik en betrokkenheid bij misdaad. “Street credibility” heet dat. Je kan dat omzetten in geld, heel veel geld. Aan de ene kant is er sinds de dagen van Bob Dylan nog niet veel veranderd: imago is nog steeds alles in de muziek. Maar de profielen zijn wel kwaadaardiger geworden. En ze stemmen helaas vaak overeen met een kwaadaardige realiteit. Ook hier komt de politieke correctheid weer eens met zichzelf in conflict. Men doet graag mee aan de verheerlijking van muziekvormen die gezien worden als de uiting van allochtone subculturen. Dat misdaad, antiblank racisme en drugs daarin worden verheerlijkt, vindt men niet zo erg. Zelfs het overschrijden van de grenzen van de politieke correctheid kan door de vingers gezien worden. Zolang je de culturele spelverdelers maar niet te veel met hun gezicht in de homofobie of de vrouwenhaat wrijft. En dat is precies wat Jurgen Ceder Boef heeft gedaan.

Briefje aan Jan Verheyen

Spreekbuis van velen Mijnheer de “reactionaire zak”, Elke week vraagt het Radio 1-programma ‘De Ochtend’ aan een bekende of minder bekende Vlaming een brief te schrijven naar zijn of haar ‘held van de week’. Vorige zaterdag was het uw beurt en gij naamt geen blad voor de mond, zoals gij dat al wel eens vaker hebt gedaan. Gij kwaamt niet af met een flauwe, zeemzoete of sentimentele boodschap aan het adres van een of andere eigentijdse heilige of zwaar over het paard getilde moderne wereldverbeteraar of politiek correcte scherpslijper. Neen, uw waardering ging ondubbelzinnig uit naar gewone mensen die het dezer dagen niet onder de markt hebben omdat zij bijwijlen hun job met angst en risico voor lijf en leden moeten uitvoeren. Gij hadt het dan ook over het werk van de Brusselse hulpverleners die elke dag opnieuw de ellende moeten trotseren. Met die ellende bedoelt gij niet meer of minder het ondergaan van beledigingen en belagingen en bekogelingen door “meestal minderjarig straattuig” tijdens het uitvoeren van de job in dienst van de medemens in nood of in de problemen. Gij stelt geheel terecht dat die hulpverleners (m/v) beroepshalve daden stellen die vaak risicovol zijn voor zichzelf, en dat in een stad die “weliswaar geen ‘hell hole’ is, althans niet in vergelijking met pakweg Raqqa, Mosoel, Sanaa of Djoeba, maar die bij momenten wel zijn best doet om er op te lijken”. Gij hebt daar duidelijk – zoals vele duizenden gewone burgers – uw buik van vol. Elke keer als ‘het weer prijs is’, stijgt uw ergernis naar nieuwe hoogten. De gebeurtenissen tijdens de jongste nieuwjaarsnacht, waarbij politie en brandweer moedwillig en zelfs valselijk werden opgeroepen in Molenbeek om daarna met stenen te worden bekogeld, was duidelijk de druppel die de emmer liet overlopen en u deed overkoken. Ik citeer: “Maar ik zit dan, als de reactionaire zak die ik blijkbaar ben, thuis te denken: je zal godverdomme maar hulpverlener zijn in Brussel en élke dag opnieuw die ellende moeten trotseren, goed wetende dat de pakkans klein is en de kans op een daadwerkelijke veroordeling nog kleiner.” En desondanks stelt gij bij die belaagde mensen, die elke keer opnieuw op de bres staan, een grote waardigheid en discipline vast, ook al wordt het leven en

het werken hen moeilijk of zelfs onmogelijk gemaakt door ‘jongeren’, waarvan minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon ooit zei dat ze ‘tot een bepaald type’ behoren. Uw hulde is hartverwarmend en gemeend, en de hulpverleners en talloze brave burgers zullen het zeer waarderen als gij zegt: “Ik wil mijn respect betonen aan al die anonieme Brusselse hulpverleners die in het structurele waterhoofd dat onze hoofdstad is, bereid zijn te blijven dweilen terwijl de kraan allang uit de muur is gerukt en het water rechtstreeks uit de leiding naar buiten spuit. Beste hulpverleners, jullie zijn mijn helden.” Beste Jan, gij hebt dat goed gezegd. Terwijl vele politiek correcten, mediafiguren en culturo’s altijd snel de andere kant opkijken als de multiculturele samenleving ook akelige schaduwzijden toont, hebt gij het lef om zowaar als vreemde eend in de bijt eens goed uw gedacht te zeggen en de stem van een zwijgende of monddood gemaakte meerderheid te zijn. Dat is moedig en ik apprecieer dat. Natuurlijk zult gij daarmee weer in het kamp van de rechtse rakkers, de ‘law and order’-adepten en de onverdraagzame rechterzijde geduwd worden. Of gij dat erg vindt, betwijfel ik, want het is niet de eerste keer dat gij tegen de stroom oproeit. Ik durf dan ook hopen dat gij dat blijft doen en dat gij u geen barst aantrekt van de wegkijkers, de krompraters, de polico’s, de pamperaars en de zachte progressieven die meestal veraf en in riante veilige buurten wonen en dus gemakkelijk praten hebben. Het valt te hopen dat uw boodschap ook bij beleidsmensen niet in dovemansoren valt, in die zin dat zij haar niet in de wind slaan en de pakkans en de kans op veroordelingen angstaanjagend – voor het jonge straattuig althans – drastisch vergroten. Het kan de vredelievende burger alleen maar ten goede komen als daar nog meer dan eerst in geïnvesteerd wordt. Uw luide stemverheffing was dus uitstekend. Ik ben het alvast met u eens. En als dat reactionair is, dan is dat maar zo. Die geuzentitel of eretitel spelden we dan ook graag op naast alle andere die we zo al ‘verdienden’.

Dossier

11 januari 2018

Fascistische hymnes Voorlopig kan je op YouTube nog alle fascistische hymnes horen, zodat je beter begrijpt waarom miljoenen mensen ooit enthousiast die ideologieën steunden. Opgepast, want de politiek correcte criminelen zullen proberen die belangrijke geschiedenisbron uit te schakelen.

“Giovinezza” De stammoeder is de Italiaanse “Giovinezza” (Jeugd). Componist Luigi Blanc en tekstdichter Nino Oxilia schreven het lied voor de studenten van de universiteit van Turijn in 1909. Benito Mussolini was toen nog extreemlinks. De titel was “Het Afscheid”, een adieu aan het zorgeloze studentenleven. Het lied werd ingelast in de populaire operette Addio Giovinezza. Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikten de Arditi (de stormtroepen) het lied als hymne. Tekstdichter en begaafd filmregisseur Nino Oxilia sneuvelde. Burgerlijk Italië stuurde 600.000 Italianen de dood in. Een deel van de miljoenen ex-soldaten werd communist, maar het grootste deel van de Arditi koos voor die andere revolutionaire ideologie: het fascisme. Ze brachten hun hymne mee. Het is een aanstekelijke mars, en Ernest Hemingway schreef ooit dat links de strijd zou gewonnen hebben als het de Giovinezza had geadopteerd. De fascisten waren eerst, al hadden ze na een tijdje maar weinig meer met de joyeuze, nostalgische en soms wat bittere tekst van Oxilia. Ze gooiden wat lijnen uit het refrein en vervingen die door “fascismo è la salvezza” (het fascisme is de redding). Bekend is de versie van tenor Giovanni Martinelli, die daar later als Amerikaans staatsburger liever niet aan herinnerd werd. Eens Mussolini vast in het zadel zat als eerste-minister, begon een personencultus met de idiote slogan: “Mussolini ha sempre ragione” (Mussolini heeft altijd gelijk). De tekst van de Giovinezza werd opnieuw aangepast, kreeg in het refrein weer de tekst van Oxilia, maar werd één lofzang in de strofes op de Duce (al ontbreekt juist dat woord in de definitieve versie). In de geest van de tijd werd opgeroepen zich klaar te maken voor “la guerra di domani“ (de oorlog van morgen). Uitzonderlijk was dat niet, want de Internationale spreekt ook over “la lutte finale”. Geleidelijk ontstond de gewoonte en ten slotte het gebod om de Giovinezza bij iedere openbare plechtigheid te spelen na de Marcia Reale (Koninklijke Mars), een vooroorlogs nationaal lied. Nog altijd wordt hulde gebracht aan dirigent Arturo Toscanini die weigerde de “Giovinezza” te dirigeren. Zelden lees je dat hij eerst fascist was en pas na een ruzie met Mussolini “democraat” werd. Componist en jurist Giuseppe Blanc had inmiddels de smaak (en de opbrengst van de auteursrechten) te pakken en leverde graag nieuwe hymnes, zoals het strijdlied voor de fascistische jeugd, de Balilla. De mooiste opname van de Giovinezza is de versie uit 1937 van Italiës populairste tenor, Beniamino Gigli, een overtuigd fascist. Bij Wikipedia lees je dat platenlabel EMI het lied in 1978 niet durfde opnemen in de 23LP-set met Gigli’s historische opnames. Kletskoek. De Giovinezza staat er wel degelijk bij, met tekst en al. Je kan ook in de internetencyclopedie lezen dat het lied verboden is in Italië. Ook nonsens, zoals op YouTube duidelijk te zien en te horen is in verscheidene moderne opnames, weliswaar met de tekst van Oxilia. De Italianen gingen nooit zo krampachtig om met hun verleden als de Duitsers. De grootste naoorlogse Italiaanse sopraan, Renata Tebaldi, zei altijd ongegeneerd dat haar stem ontdekt werd op school bij het zingen van de fascistische hymnes.

“Die Fahne hoch” Dat is het verschil met de bekendste Duitse hymne. De Giovinezza heeft wortels in het Italiaanse belcanto en leent zich goed voor solozang. De partijhymne van de NSDAP daarentegen is bij uitstek een lied dat in groep gezongen werd. De nazi’s waren jaloers op die Giovinezza, en in 1927 vond de Berlijnse SA-leider Horst Wessel de oplossing. Hij schreef een nieuwe tekst op een (waarschijnlijk) 19de eeuwse melodie die hij al kende als matrozenlied.

Dat werd “Die Fahne hoch”. De prosodie van de tekst rammelt met de notenwaardes, en de tekst is bepaald geen correct academisch Duits. Maar er gaat inderdaad iets prikkelends en opzwepends uit van de hymne, en de objectieve historicus begrijpt dat tijdgenoten onder de indruk waren van “Die Strasse frei den braunen Bataillonen” en dreunend marcheerden. Tekenend voor de toen nog links-nationalistische partij was de zin “die Rotfront und die Reaktion erschossen”. Niet alleen de communistische partijmilitie maar ook de oude elites en de bazen verdienden een kogel. Wessel werd vermoord in 1930, na een ruzie met zijn hospita die een communistische doder had ingehuurd. De Berlijnse gouwleider Joseph Goebbels begreep onmiddellijk de propagandawaarde van de “martelaar” en organiseerde een Horst Wesselcultus. Eerst na zijn dood werd het lied de officiële partijhymne, en na de machtsovername werd het altijd gespeeld en gezongen na de eerste strofe van “Deutschland über alles”. Hoogbejaarde Duitsers kunnen nog altijd niet het huidige Duitslandlied horen zonder in gedachten “Die Fahne hoch” eraan vast te knopen. Hitler weigerde wel om de hymne formeel als nationaal lied te erkennen. Na de oorlog werd het lied verboden en het is nog altijd strafbaar het in het openbaar te zingen; zelfs de melodie neuriën zonder tekst is uit den boze.

“Cara al sol” De Spaanse fascisten van de Falange (0,7 procent van de stemmen en geen enkele zetel aan de vooravond van de burgeroorlog) keken jaloers naar hun Duitse en Italiaanse geestesgenoten. Daarenboven had de gehate Spaanse republiek een officieel lied, “El himno de Riego” (prachtige deun en een tekst die oorlogszuchtiger is dan alle fascistische hymnes bij elkaar). Dus zette een comité zich aan het werk en kwam tevoorschijn met “Cara al sol” (Kijkend naar de zon). Natuurlijk ontbrak “la muerte” niet, en bij de verzen over “España una”, “España grande”, “España libre” en “Arriba España” weet je waar de schurk Rajoy de mosterd vandaan heeft. Het is hoempapamuziek, maar Franco - geen fascist, maar een harde reactionair - zag dat de Falange zich letterlijk voor hem doodvocht en liet toe dat het “Cara al sol” ook de hymne van het franquisme werd en gespeeld werd na de officiële “Marcha Real”.

“Maréchal, nous voilà” Dus kon Frankrijk tijdens de bezetting niet achterblijven. Het Franse parlement stelde na de ramp van 1940 democratisch maarschalk Pétain aan als staatshoofd met volmachten. Vier jaar lang regeerde die vanuit Vichy een Franse staat waar geleidelijk halve en hele fascisten het voor het zeggen kregen. De Marseillaise bleef het vaderlandse lied, maar de Duitsers lieten niet toe dat het gespeeld werd in het bezette deel van Frankrijk. Naar analogie met de Mussolinicultus produceerden de Fransen een hymne ter ere van Pétain: “Maréchal, nous voilà”. Dat lied moest in heel Frankrijk in de scholen voortdurend gezongen worden. Vooral de versie van de charmetenor André Dassary kwam bijna dagelijks op de radio. Na de oorlog had Dassary een paar probleempjes, maar Piaf, Chevalier, Trenet en anderen hadden ook gezondigd, en de tenor kon zijn loopbaan voortzetten. De hymne is bijzonder levendig en valt meteen goed in het gehoor. Op YouTube koppelt men ze soms aan een vooroorlogse operettedeun. Niet zonder reden, want “Maréchal, nous voilà” is adembenemend plagiaat. De echte componist, Casimir Oberfeld, werd gedeporteerd naar Auschwitz en kwam om door bevriezing tijdens de beruchte dodenmars.

Jan Neckers

Roddels uit de Wetstraat Iedereen content De federale ministerraad heeft vorige week oud-minister Annemie Turtelboom (Open Vld) voorgedragen als kandidaat-lid van de Europese Rekenkamer. Zij zou er Karel Pinxten, ooit CVP-minister en later overgestapt naar de VLD, moeten opvolgen. Pinxten heeft er twee termijnen van zes jaar – sinds 2006 – op zitten. Hij had graag nog een termijn geambieerd, maar een lopend fraudeonderzoek stak daar een stokje voor. Het Europees Parlement steunde zijn kandidatuur niet meer. De Europese Rekenkamer telt 28 leden, één uit elke lidstaat. Ze worden benoemd door de Raad, na raadpleging van het Europees Parlement, op voordracht van hun respectieve lidstaten. Die Europese Rekenkamer onderzoekt de betrouwbaarheid van de begrotingen van de EU-instellingen. Pinxten kan met pensioen, hij is 65. Maar omdat Open Vld die post claimt, moest een vervanger gezocht worden. Dat was rap gebeurd. Turtelboom – die haar carrière ook begon bij de CVP/CD&V – zat van 2008 tot 2014 in de federale regering, waar ze minister van Binnenlandse Zaken en Justitie was. In 2014 maakte ze de overstap naar de Vlaamse regering. Ze was er viceministerpresident en minister van Begroting en Energie, maar in april 2016 nam ze ontslag omdat het dossier rond de zogenaamde Turteltaks ‘te gepersonaliseerd’ was geworden. Ze nam dan haar Kamerzetel weer op en leidde daar een stil bestaan. Met de lucratieve baan bij het Europese Rekenhof komt daar een einde aan; ze krijgt een uitgroeibaan-met-perspectief op haar vijftigste. En daarmee komt Frank Wilrycx, de minzame burgemeester van Merksplas, terug naar de Kamer. Toen Turtelboom minister was, had hij haar al vervangen. Hij zal blij zijn dat ze definitief weg is. En daarmee is iedereen weer content…

Doordrammen Gedurende heel de kerstvakantie heeft Kristof Calvo om een parlementair debat over de kwestie-Soedan zitten zeuren. Hij wil de premier aan de tand voelen over het gevoerde beleid ter zake, maar vooral over de manier van doen van staatssecretaris Theo Francken. Hij is dan ook razend dat de premier gecommuniceerd heeft over de kwestie via de sociale media om de zaak af te blokken en tot rust te laten komen. Had Kristof nu echt gedacht dat men tijdens het reces de Kamer zou bijeenroepen? Het is niet omdat links moord en brand staat te schreeuwen dat het land ook werkelijk in brand staat. Soms is het wel eens nuttig om wat tijd te nemen en het politieke theater even achterwege te laten, teneinde de zaken te zien zoals ze zijn. Maar dat is een boodschap die Calvo niet begrijpt. Hij wil spektakel en bloed zien, waarbij hij de hoofdrol speelt. Doordrammen heet dat. En met een smoelwerk dat steevast verkrampt op ‘verontwaardigd’ staat. In het begin lijkt dat sympathiek, maar na een tijd gaat zo’n chagrijnige houding op ieders systeem werken.

Hier wel, daar niet… Misschien kan Calvo deze week eens een dringende vraag stellen over de toestand in Iran, waar duizenden mensen in opstand komen tegen het beklemmende en ondemocratische religieuze regime, waar ontel-

bare vrouwen hun hoofddoek willen afleggen omdat zij willen leven en gerespecteerd worden als vrije vrouwen. Bevrijding, vrouwenrechten, gelijke kansen, democratie, respect, baas over het eigen lijf, dat zijn allemaal waarden waarvoor Groen op de bres staat, bij ons. Maar niet als het om islamitische regimes gaat, wat onbegrijpelijk is. Groen Kristofke moet ons dat toch eens komen uitleggen, of er de Kamer eens voor laten bijeenroepen.

Omzendbrief, inhoudelijk uitgehold De V-Kamerleden Vuye en Wouters (beiden ex-N-VA) herinnerden er net voor het jaareinde aan dat in 1997 – twintig jaar geleden – de historische omzendbrief-Peeters werd uitgevaardigd. Door die omzendbrief waren faciliteiten geen automatisme meer. Helaas hebben de Franstaligen er via de zesde staatshervorming van Di Rupo een flinke knauw in gegeven, want sindsdien beslissen Franstalige staatsraden mee over de zes Vlaamse randgemeenten. Vuye: “Faciliteiten zijn stommiteiten en de zesde staatshervorming is op dit punt de allergrootste stommiteit.” En: “Naar goede gewoonte hebben de Franstaligen dit vergrendeld in de Grondwet en naar slechte gewoonte hebben de Vlamingen dit aanvaard.” Het is goed dat V&W die omzendbrief nog eens onder de aandacht brachten om aan te tonen welke juridische chaos er daarna is ontstaan door omslachtige procedures bij de Raad van State. En zonder het expliciet te zeggen, wijzen ze met een beschuldigende vinger naar hun oud-partijgenoten in de regering die de zesde staatshervorming klakkeloos mee uitvoeren.

Dubbelzinnige boodschap Op de webstek van de Kamer van Volksvertegenwoordigers stond de voorbije weken te lezen: “De Kamer wenst u een verrijkend 2018! – La Chambre vous souhaite une année 2018 enrichissante!” Kwatongen, politieke lastigaards en moeilijke karakters beweren dat deze wensen letterlijk moeten genomen worden, zeker na de Telenetcapriolen van voorzitter Bracke en tal van andere parlementaire schnabbelaars. Foei! Wij zouden zoiets zelfs niet durven denken!

Flikken geviseerd “Ontoelaatbaar! Het kan niet meer door de beugel! Ik ga Molenbeek opkuisen!” Allemaal straffe uitspraken van minister van Binnenlandse Zaken Jambon over de terreur van tientallen ‘jongeren’ (van een bepaald type, zoals hij zelf zegt) in de Brusselse straten. Met oudejaarsnacht was het weer van dat, toen jonge schurken zelfs brandweerwagens opbelden om ze nadien met stenen te bekogelen. Het was nu genoeg geweest, liet Jambon verstaan. En ja, hoor… Geen woorden zonder daden! Jambon gaat dan toch optreden tegen de “rotte appels” in Molenbeek, zegt hij. Maar bij nader inzien blijkt zijn actie zich te beperken tot politieagenten die politiek incorrecte berichten op Facebook plaatsen. Wellicht zijn die berichten niet altijd even fijn besnaard, maar als je als Brusselse flik moet meemaken wat daar gebeurt, dan zou je voor minder politiek incorrect worden… Hallo, Jan, wij zijn zo vrij te denken dat de problemen die het maatschappelijk leven in Brussel ontwrichten zich elders situeren! Doe daar eens wat aan, want dat kan echt niet meer door de beugel!

Actueel

11 januari 2018

Rood paradijs Venezuela sluit de grenzen Het gaat van kwaad naar erger in Venezuela. Afgelopen vrijdag heeft de Venezolaanse president Maduro de grens tussen zijn land en de eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao voor 72 uur gesloten. Vanuit Venezuela konden de voorbije dagen geen schepen en vliegtuigen vertrekken met goederen naar de drie eilanden. Toeristen konden wel naar Venezuela terugkeren. Maduro beweert dat smokkelaars goud, ertsen, diamanten en voedsel uit Venezuela wegsluizen naar de eilanden. Curaçao zou verzoeken van Maduro om daar iets aan te doen, hebben genegeerd. De waarheid is echter dat steeds meer Venezolanen hun land met bootjes ontvluchten richting de ABCeilanden. Curaçao ligt amper 30 km uit de kust van Venezuela. De politieke spanning tussen Curaçao en Venezuela is fameus opgelopen. Zaterdagmorgen riep de Curaçaose premier de consul-generaal van Venezuela op Curaçao op het matje. De economie van Venezuela, gebaseerd op het socialisme, is volledig ingestort onder het beleid van Hugo Chavez en daarna diens opvolger Maduro. Er is een tekort aan voedsel, medicatie en zelfs toiletpapier. Al maanden wordt in de steden van Venezuela geprotesteerd tegen het linkse economische beleid en de dictatuur van Maduro. Daarbij kwamen in 2017 zeker meer dan 100 betogers om het leven. Hoewel sinds december 2015 geen officiële inflatiecijfers zijn gepubliceerd, schat het

IMF dat de prijzen in Venezuela komend jaar met 2.000 procent zullen stijgen. Zaterdag 6 januari verordende de regering dat bankbiljetten van 100 Venezolaanse bolivar vervangen zullen worden door muntgeld. Inwoners krijgen nog tien dagen de tijd om hun bankbiljetten in te wisselen bij de centrale bank. Op de zwarte markt is het biljet van 100 bolivar nog slechts twee dollarcent waard. In 2015 werd de grens tussen Venezuela en Colombia gesloten, bijna een jaar lang. Toen de grens in augustus 2016 terug openging, stonden 28.000 Venezolanen in de rij om naar Colombia te stappen, op zoek naar voedsel en medicijnen. Peter Mertens en Raoul Hedebouw stonden niet in de rij, maar die beschouwen het socialisme in Venezuela wel als hun grote voorbeeld. Het feit dat een socialistisch paradijs zijn grenzen met de ABC-eilanden sloot, kon u nergens lezen in onze Vlaamse kranten. Negatieve berichtgeving over een socialistisch land, dat moet vermeden worden. Dus zwijgen onze kwaliteitsmedia eensgezind.

K arl van C amp

Duitse Turken: Turkije blijft het vaderland!

Dossier Eurostadion

Schauvliege kan eigen administratie niet negeren Zaterdag raakte via de krant De Tijd bekend dat de Vlaamse administratie een vernietigend advies heeft uitgebracht inzake het Eurostadion. Het gaat om een nieuwe werkwijze, die samenhangt met de ‘omgevingsvergunning’ die Ghelamco heeft aangevraagd bij de Vlaamse overheid en die in de plaats komt van de bouwen de milieuvergunning.

Veel te groot Bij de oude procedure moesten een hoop administraties afzonderlijk hun advies geven. Nu is er een gezamenlijk advies van alle Vlaamse administraties samen (een twintigtal!), wat natuurlijk veel krachtiger is. En dat advies laat geen spaander heel van het Eurostadion: dat is dubbel zo groot als wat de Vlaamse regelgeving op deze locatie toelaat: minstens 100.000 m² recreatie in plaats van de toegelaten 50.000. Zelfs de kleedkamers had Ghelamco niet meegeteld. Dat was afgelopen zomer reeds vastgesteld door de provinciale ambtenaar van Vlaams-Brabant en dat wordt nu in alle klaarheid bevestigd. Ook de terechte vrees voor een mobiliteitsinfarct laat niet toe dat het Eurostadion op deze locatie wordt gevestigd. Beide elementen waren al duidelijk van bij de eerste beslissingen rond het Eurostadion in 2013. Vlaanderen had zich al veel vroeger terughoudend moeten opstellen in dit dossier, maar het is uiteraard goed dat de administratie dit nu formeel en glashelder bevestigt. Minister Schauvliege heeft eigenlijk geen andere keuze meer dan gevolg te geven aan het standpunt van de eigen Vlaamse administratie. Indien ze de vergunning toch wil verlenen, moet ze op haar eentje de sterk onderbouwde argumenten van (onder meer) haar eigen planologen een voor een weerleggen, en daar is haar kabinet niet toe in staat. Bovendien dreigt in dat geval een beschamende vernietigings-

procedure, die Schauvliege alleen maar glansrijk kan verliezen.

CD&V verbrokkelt Indien Schauvliege de vergunning toch zou goedkeuren, zou dat zeer zware gevolgen kunnen hebben voor haar eigen partij in de Noordrand, vermits er bij de bevolking helemaal geen draagvlak meer bestaat voor dit megalomane project. Door allerlei omstandigheden is CD&V volop aan het verbrokkelen in de Noordrandgemeenten: zowel in Grimbergen, Meise, Londerzeel als in Merchtem zijn er grote interne conflicten, die telkens zijn uitgedraaid op het dumpen van de lokale boegbeelden. In Grimbergen werd burgemeester Marleen Mertens afgeserveerd als lijsttrekster. In Meise koos burgemeester Emmerechts voor een scheurlijst met enkele liberalen. In Londerzeel sloeg oudburgemeester De Borger de deur achter zich dicht. In Merchtem deed voormalig lijsttrekker Fons Heyvaert hetzelfde. Telkens ging het om lokale stemmenkampioenen, die graag de lijst hadden willen trekken, maar die het spreekwoordelijke mes in de rug gestoken kregen door tweederangsfiguren. Wanneer CD&V nu ook nog eens kop van Jut wordt in het dossier van het Eurostadion, dan mag de partij de boeken sluiten in deze regio. We gaan ervan uit dat Schauvliege niet te lang meer zal wachten en zal kiezen voor de enige mogelijke optie die haar rest en die zowat iedereen nu verwacht.

Voor wie gelooft dat identiteit slechts een oppervlakkig en kunstmatig fenomeen is, zonder échte realiteitswaarde, voor wie dus gelooft dat men van identiteit kan veranderen zoals men van hemd verandert, zullen de resultaten van dit Duits onderzoek een donderslag bij heldere hemel zijn, een drama zonder meer. ‘Data 4U’, een gekend Duits onderzoeksinstituut, kwam na grondige studie tot volgende ontnuchterende conclusie: “De relaties tussen de rond 3,2 miljoen Duitse inwoners met Turkse wortels en de Duitsers kunnen zich in afzienbare tijd ontwikkelen tot een sociale tijdbom.” De studie had als onderwerp “de sociaalpolitieke toestand van migranten van Turkse afkomst in Duitsland”.

‘Integratie’ van grote groepen migranten? De studie onderzocht het kiesgedrag, het niveau van maatschappelijk-politieke integratie en de gevolgen van de politieke spanningen tussen Duitsland en Turkije bij ongeveer 3.000 ‘Duitsers met Turkse wortels’. Bij de bevraagden behoorde 69 procent tot de 1ste generatie, 31 procent tot de 2de en 3de generatie. En toch – eerste opmerkelijke feit – werd 97 procent van de interviews in het Turks afgenomen. Eveneens confronterende cijfers voor de integratielobby in Duitsland (en bij uitbreiding gans West-Europa): slechts ongeveer 1.000 personen gaf aan de Duitse nationaliteit of de dubbele nationaliteit te hebben. 63 procent van de ondervraagde Duitsers ‘met Turkse achtergrond’ bezit dus alléén de Turkse nationaliteit. Hoe Duits zijn deze Turken? De overgrote meerderheid gaf ook aan slechts zeer rudimentair Duits te (kunnen) spreken…

Het vaderland? Turkije natuurlijk! Nog een cijfer waarvan de ‘Gutmenschen’ en andere voorstanders van multicul en migratie-zonder-grenzen niet bepaald vrolijk zullen worden: waar ligt het ‘heimatgevoel’ van de Duitsers met Turkse wortels? Waar is het vaderland? 72 procent van de ondervraagden gaf zonder aarzelen Turkije op, slechts 26 procent

Steun

BE39 7390 1640 4519 (BIC KREDBEBB)

BE63 7360 1247 8308

ziet Duitsland als hun vaderland. “Bij een internationale voetbalwedstrijd tussen Duitsland en Turkije steken slechts 10 procent van de toeschouwers met Turkse wortels de duimen in de lucht voor de beide ploegen, en slechts 1 procent voor de Duitse Mannschaft”, aldus de leider van het Duitse onderzoek, Joachim Schulte. Deze studie is voorwaar niet de enige en niet de eerste die in deze richting gaat. Zo is er de studie van 2016 in opdracht van de Hans-Seidel-Stiftung, waaruit al bleek dat de Turken in Duitsland onder alle migranten het meest afkerig staan van de Duitse maatschappij, én de sterkste bindingsgraad met het Turkse vaderland hebben. Ze kijken naar de Turkse televisie, gebruiken gebruiken de Duitse taal bijna niet, en zijn politiek minder actief in Duitse partijen.

Parallelle maatschappij is bijna compleet Identiteits- en volksvijandig links heeft steeds moord en brand geschreeuwd over het ‘mensonterende’ apartheidsbeleid in ZuidAfrika. Maar wetenschapper Joachim Schulte, die dit onderzoek van ‘Data 4U’ leidde, stelt vast dat de Turken die in Duitsland leven “een totaal eigen wereldbeeld hebben (…) dat sterk beïnvloed wordt door de Turkse media”. Turken interesseren zich voor hetgeen in Turkije gebeurt. Turken interesseren zich niet voor Duitsland. De deelname van Turkse migranten aan de Duitse verkiezingen viel bijvoorbeeld van 70 procent in 2013 terug naar 53 procent vandaag. Duitsers met Turkse wortels trekken zich steeds vaker terug uit de Duitse openbaarheid en uit het politieke gebeuren in Duitsland. De eerste verliezer hiervan is links, met de SPD op kop. Hoewel 47 procent van de Duitsers met Turkse wortels nog voor de SPD stemt, is er op enkele jaren tijd wel een terugloop van 17 procentpunten. Besluit: de integratie van grote groepen werkt niet. Zet grote groepen met een verschillende etnische achtergrond bijeen, en je creëert parallelle maatschappijen. Zover zijn ze al in Duitsland. Wanneer worden politici, die voor deze ramp verantwoordelijk zijn, ter verantwoording geroepen? En wannéér verandert het beleid fundamenteel van koers?

Piet van Nieuwvliet

Een moord te veel Het is voor meerderjarige vreemdelingen al bijzonder moeilijk om zich aan te passen aan de westerse waarden, normen en gebruiken, hoe moeilijk moet het dan voor minderjarigen niet zijn? De moord – op 27 december – op een Duits meisje van 15 jaar door een Afghaanse vluchteling van dezelfde leeftijd in Kandel (Rheinland-Pfalz) brengt de problematiek van niet-begeleide minderjarigen in elk geval scherp voor het voetlicht. Het Duitse meisje en de jonge Afghaan hadden gedurende enkele maanden een liefdesrelatie. Het was er een met ‘ups’ en ‘downs’. Het meisje, dat in eerste instantie viel voor deze ‘multiculturele verrijking’, beëindigde echter enige tijd geleden de relatie, en dit om ongekende redenen. De jonge Afghaan was haar onmiddellijk erna beginnen bedreigen op de sociale media. Zware bedreigingen, want de ouders van het meisje stapten naar de politie om klacht neer te leggen. De jonge Afghaan is nooit ingegaan op de uitnodigingen van de politie om zich te komen verantwoorden. Hij werd niet gevolgd of opgepakt voor verhoor door de politie. Dat lakse beleid bleef niet zonder gevolgen. Verleden week ontmoette de jonge Afghaan zijn ex-liefje bij de apotheker en daar liep het helemaal uit de hand. De jongen haalde een keukenmes tevoorschijn en stak het meisje neer. Ze overleefde de aanslag niet. Uit het onderzoek blijkt dat de Afghaanse

dader een “niet-begeleide minderjarige vluchteling” is, in Duitsland in 2016 aangekomen zonder familie. Hij diende een asielaanvraag in Duitsland in. Hij was op het moment van de moord reeds bij de veiligheidsdiensten gekend voor gewelddadige feiten. De moord in Kandel verleden week is geen alleenstaand geval. Een week eerder – op 22 december – werd in Darmstadt een 17-jarig meisje neergestoken door haar ex-vriendje, een 16-jarige Afghaan. Het meisje kreeg tien messteken, maar overleefde de aanval. Het Duitse gerecht twijfelt nu aan de opgegeven leeftijd van de dader, want die ziet er ouder uit dan 16 jaar. Twee tragische incidenten met jonge minderjarige Afghanen in de hoofdrol, in amper twee weken. Zou het kunnen dat het opvangbeleid van jongeren uit problematische regio’s niet voldoet?

Piet van Nieuwvliet

Dwars door Vlaanderen

11 januari 2018 Antwerpen: persgedrum

De Geuzenberg

Ukkelse politiek Ukkel heeft de reputatie rustig, groen en welstellend te zijn. Een oord van politieke rust ook. Alleen bleek dat in 2017 even anders uit te draaien. De burgemeester en de OCMW-voorzitter verdwenen in 2017 noodgedwongen van het toneel. Benieuwd wat 2018 in petto heeft. Rond Ukkel hangt een zekere reputatie die, net als vrijwel elke reputatie, nooit helemaal met de werkelijkheid samenvalt. Welstellend, bourgeois, rustig en met een populatie die het vooroordeel van de ‘arrogante Brusselaar’ voedt. Maar er is ook een ander Ukkel. Het volstaat even langs het OCMW te lopen om zich daarvan te vergewissen. Of een zitting van het plaatselijke Vredegerecht bijwonen. Soit. En dan denkt men dat deze plek, overigens ‘gejumeleerd’ met het chique Neuilly, een oord van politieke rust is. Maar schijn bedriegt.

Kazachgate Het minste wat gezegd kan worden is dat 2017 voor Ukkel een vrij bewogen jaar was. En verkiezingsjaar 2018 belooft niet anders te worden. Prangend is de vraag wie in januari 2019 de eed van burgemeester zal afleggen. Het antwoord wordt de resultante van een interne MR-strijd, al was het maar omdat de Franstalige liberalen in Ukkel flirten met de absolute meerderheid (in 2012 bleven ze er net onder). Jarenlang was Armand de Decker burgemeester, maar dan was daar Kazachgate. Ondanks verwoede pogingen om zijn sjerp toch niet te moeten afgeven, werd de druk te groot en nam hij ontslag nog voor hij zijn tweede ambtstermijn kon voltooien. De strijd die toen ontketend werd, zegt iets over wat ons mogelijk dit jaar te wachten staat. Eerste schepen Marc Cools zag zich als de logische opvolger van De Decker, maar dat was zonder schepen van Financiën Boris Dilliès gerekend. Uiteindelijk werd de kwestie tijdens een geheime stemming bij een van de gemeenteraadsleden thuis beslecht. Dilliès haalde een duidelijke meerderheid van 14 stemmen in de 19-koppige fractie, waardoor hij niet alleen als burgemeester, maar ook als lijsttrekker voor 2018 aangesteld werd. Dat hij ook Brussels volksvertegenwoordiger is, zorgde voor een probleem. Maar goed, hij zal de volgende keer niet meer opkomen, en dat is het dan. De tweestrijd is beslecht, maar de clanoorlog bij de Ukkelse MR blijft een realiteit. Dat het traject naar oktober 2018 vrij hobbelig zal zijn, laat zich raden. Zeker omdat er allicht nog een geïnteresseerde opduikt: minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders. Enkele jaren geleden kwam de Luikenaar naar Brussel. Hij koos, wellicht niet toevallig, voor Ukkel als hoofdstedelijke pied-à-terre. Zonder zich uitdrukkelijk in de strijd te gooien, liet hij al verstaan enige interesse te hebben.

Cumulard En hoe zit het aan Vlaamse kant? JeanLuc Vanraes (Open Vld), verkozen op de MR-lijst, was OCMW-voorzitter. En die functie cumuleerde hij met het ondervoorzitterschap van de Brusselse Gewestelijke Investeringsmaatschappij (GIMB), jarenlang op een niet-toegelaten manier, zo blijkt. Als voorzitter van het OCMW, zonder discussie een publieke functie, verdiende hij op jaarbasis 90.000 euro bruto. Bij de GIMB kwam daar nog eens 229.000 euro bruto bij. Er is echter een regel die stelt dat cumulards niet meer dan 150 procent van een federale parlementswedde mogen verdienen, verdienen. Vanraes heeft die limiet duidelijk overschreden. Zelf beweert hij dat zijn functie bij de GIMB geen mandaat was, maar dat bleek lulkoek te zijn. Het plaatste Vanraes voor de keuze. We weten inmiddels wat het geworden is. De Decker en Vanraes, de twee Ukkelse politici van het jaar… KNIN.

Boef geseind in Genk Journalisten en fotografen waren er snel bij. De Nederlandse rapper Boef was even in Genk om zijn vriend en tevens rapper en producer Chahid Farih te spreken. Volgens de krant was hij niet op zoek naar kechs (hoeren) of naar Zuhal Demir, die hem als een dwaas bestempelde. “De twee kennen elkaar al lang”, zegt Chahids mama, “hij is een vriendelijke jongeman.” De korte zegetocht van Boef door Genk liep onder meer via de Vennestraat in Winterslag, waar hij met Chahid een restaurant bezocht. Het ging niet onopgemerkt voorbij, want de grofgebekte rapper en snelheidsduivel moest meermaals op de foto met zijn jonge fans. Jonge kechs en snelle auto’s, meer moet dat niet zijn voor onze migrantenjongeren. Leren en werken, dat komt later wel.

Oud en nieuw zeer In Damme willen ze al jaren af van de voormalige gemeenteschool in de Burgstraat. Ze staat leeg te verkommeren en er kwamen geen kopers opdagen. Ooit werd bij een openbare verkoping 700.000 euro geboden terwijl de vraagprijs één miljoen bedroeg. Dat ging toen niet door! Een (tussen)oplossing zou er kunnen in bestaan dat stadsbestuur en OCMW, dat voor 23 procent mede-eigenaar is, het pand verhuren voor een periode van vijf jaar aan vzw Kunst en stichting IJsberg van voorzitter Jan Moeyaert, voor de leuke som van 25.000 euro per jaar. Voorwaarde: de stichting moet opdraaien voor de broodnodige herstellingswerken aan het gebouw en het vroegere speelplein, maar omdat ze (voorlopig) niet over de nodige middelen beschikt, mogen de onkosten voor de vernieuwing van ramen en verwarming (meerwaarde voor de eigenaars) afgetrokken worden van de overeengekomen huurprijs. Goed gevonden, mocht gemeente- en provincieraadslid Jan van Meirhaeghe (N-VA) niet al meerdere malen zijn al dan niet gegronde twijfels uitgesproken hebben over de werking van de betrokken vzw en het feit dat er bij het einde van zo’n overeenkomst maar weinig zal overblijven van de huurinkomsten. Het positieve

van dit alles is dat het gebouw eigendom blijft van stadsbestuur en OCMW en bij goed onderhoud in waarde zal stijgen. Maar dan moet het ook weer verkocht geraken.

Brusselse anarchie De bende van het Franck-plein bestaat uit allochtonen. Ze zijn berucht wegens een waslijst van misdaden: gewapende overvallen, drughandel, diefstallen, slagen en -verwondingen, het bezit van verboden wapens, het oproepen tot rellen en het overvallen van vrouwelijke automobilisten die in een file of voor een stoplicht staan: ze slaan de zijruit in met een hamer en grijpen dan de handtas van het slachtoffer. Op YouTube kondigt de bende wraakacties tegen politiemensen van de Uneus-brigade aan. Het lieftalligste bericht luidde: ‘Je nique la commissaire et le DDG. On sait qui tu es.’ Het dreigement die vrouwelijke politieofficier te verkrachten, werd nog angstwekkender toen bleek dat de bende zelfs vakantiefoto’s van politiemensen op internet had geplaatst en dat ze ook wisten dat de lettergroep DDG een deel is van de nummerplaat van een anonieme auto van de Uneus-brigade van Brussel-Zuid. Enkele jaren geleden werden de nummerplaten van dienstvoertuigen en zelfs van privéwagens op zitbanken en muren geschilderd. Onlangs werd de privéauto van een politieofficier beschadigd door een zelfgemaakt bommetje, en vlakbij het commissariaat werd in een vuilnisbak een molotovcocktail ontdekt. Maar toen de politie in de buurt twee minderjarige bendeleden betrapte met een zware hamer, moest men hen gewoon laten lopen. De Uneus-brigade lijkt goed werk te verrichten. Het beste bewijs: ze krijgt dikwijls kritiek van straathoekwerkers. Maar dat politiewerk wordt deskundig gesaboteerd door het Brussels parket, dat niets liever doet dan verdachten vrijlaten “bij gebrek aan bewijs”, en door de Belgische wetgeving die minderjarige criminelen bijna diplomatieke onschendbaarheid garandeert. Soms worden enkele bendeleden voor korte tijd in een instelling geplaatst voor “heropvoeding”, maar ze worden nooit echt gestraft.

De luchthaven heeft toekomst In 2017 verwelkomde de luchthaven van Antwerpen 267.523 passagiers, een lichte daling van 1,2 procent ten aanzien van 2016. Verschillende factoren hebben een invloed gehad op de resultaten. Zo waren er 20.000 extra passagiers die na de aanslagen in Brussel in maart en april via Antwerpen zijn gevlogen. De anti’s zullen evenwel niet verwijzen naar deze “boost”, integendeel, zij verzwijgen die liefst. Indien men deze extra passagiers niet in rekening neemt, zou dit een stijging van 6 procent in passagiersaantallen betekenen voor Luchthaven Antwerpen. Ook de onzekerheden bij CityJet en VLM hebben gedurende een bepaalde periode voor een vermindering van het reizigersgetal gezorgd op de vluchten naar London City. Het aantal bewegingen daalde met 37.511 (9 procent) in 2017 ten overstaan van 41.403 bewegingen in 2016. Ook deze cijfers, die gunstig zijn voor Antwerpen, worden liefst verzwegen door de drie man en een paardenkop die zich “verenigen” in de “actiegroepen” tegen de uitbreiding van het vliegveld. Nochtans heeft de Antwerpse luchthaven een mooie toekomst. Eind 2017 introduceerde TUI vluchten naar

Innsbruck, en die populaire vluchten doen het bijzonder goed bij zowel reizigers die een korte skitrip wensen als bij liefhebbers van de Oostenrijkse sneeuw. Op 22 januari lanceert VLM de nieuwe route van Antwerpen naar Zürich met twee vluchten per dag. Later dit jaar zal Luchthaven Antwerpen Flybe verwelkomen met vluchten naar London Southend, en TUI zal vluchten naar Firenze aanbieden. Dit alles bovenop zeven bestemmingen in Spanje en telkens één in Marokko en Kroatië. In februari komt de herboren VLM (Vlaamse Luchttransport Maatschappij) met een verrassing uit de bus: zij vliegt dan van Antwerpen naar Birmingham, München en Maribor. Marcel Buelens, CEO luchthavens Antwerpen en Oostende-Brugge, zegt: “In 2018 zullen wij verder bouwen op de recente ontwikkelingen en nieuwe uitdagingen niet uit de weg gaan. Zo is er nog werk aan de winkel wat betreft bereikbaarheid en naambekendheid in het buitenland om meer inkomende bezoekers aan te trekken.”

Pagadder

De persconferentie van het Vlaams Belang op vrijdag 5 januari kon pas met vertraging beginnen, omdat de visuele media mekaar stonden weg te drummen om Filip Dewinter om ter eerst in beeld en aan het woord te krijgen. Er was zowaar zelfs een Arabische tvploeg opgedaagd. Een gematigde tegenvoeter van Al Jazeera, wist Filip ons te vertellen, die geregeld zijn voelhorens komt opsteken in onze gewesten en daarover graag een democratisch getint belletje laat klingelen. Na wat googelen thuis ben ik aan de weet gekomen dat Al-Hurra financieel gesteund wordt door het VS-Congres om, ik citeer, “objectieve, accurate en relevante informatie en nieuws te verspreiden en daarmee democratische waarden te ondersteunen”. De zender richt zich met zijn democratische boodschap op het Midden-Oosten en NoordAfrika. Hiep hiep Hurra!

Wat niet lachend gezegd kan worden… Voor de humor waarmee de drummende media een op zich doodernstig probleem opgedist kregen, heeft Filip Dewinter zich laten inspireren door de stoute Duitsers van AfD, mochten wij vernemen. Wie zal mij euvel duiden dat ik stilletjes zat te denken aan onze eigen huisspreuk: “Wat niet vrolijk gezegd kan worden, is de waarheid niet.” De zeer ernstige boodschap werd inderdaad vrolijk en olijk in het persgedrum gegooid: “Nieuwkomers? Die maken wij zelf!” Zei niet ooit wijlen Gaston Geens “wat we zelf doen, doen we beter”? Visueel werd de knipoog-slagzin kracht bijgezet door een jonge, hoogzwangere Vlaamse vrouw die zichtbaar blij is met haar verwachting.

Het lachen vergaan En dan was het gedaan met lachen, want wij kregen te horen dat autochtone moeders in Vlaanderens grootste stad gemiddeld slechts 1,3 nieuwkomers op de wereld zetten. Allochtone moeders van buiten de EU brengen in Antwerpen gemiddeld 2,6 kinderen ter wereld en allochtone moeders van binnen de EU baren gemiddeld 1,9 kinderen. Allemaal cijfers die de boze oppositieleider wist te ontfutselen aan burgemeester De Wever in hoogsteigen persoon. Zorgwekkend noemt Dewinter het dat de vruchtbaarheidsgraad van allochtone moeders van binnen de EU en van buiten de EU respectievelijk 1,5 en 2 keer hoger ligt dan die van “onze” moeders. Voor de goede verstaanbaarheid: onder allochtoon verstaat het Vlaams Belang: nietbelgen + genaturaliseerde vreemdelingen. In 2016 en 2017 werd reeds 50 procent van de kinderen in Antwerpen geboren uit allochtone ouders, 21 procent uit gemengde ouders en slechts 29 procent uit autochtone ouders. Vlaanderen morgen? Een tekeningetje nodig? Sinds 2014 is de meest voorkomende geboortenaam voor jongens Moham(m)ed en voor meisjes Sara, Aya, Amina of Noor.

Stop de omvolking Er vluchten meer inwoners uit Antwerpen weg dan er binnenkomen, en de stad trekt vooral armere nieuwkomers aan, waardoor het inkomen in de Scheldestad minder stijgt dan in andere gemeenten, terwijl taalen integratieproblemen de kwaliteit van het onderwijs afremmen. Voeg daarbij de rellen in de Brederodestraat en andere Turnhoutse banen en je hebt een verklaring voor de autochtone stadsvlucht. Filip Dewinter komt met een aantal voorstellen om jonge Vlamingen weer naar Antwerpen te lokken: geen kadastraal inkomen meer doen betalen en hun een woonpremie aanbieden van 2.500 euro voor het inrichten van hun woning als ze naar ’t stad willen verhuizen. De partij pleit ook voor aparte inburgeringsscholen voor vreemdelingen en allochtonen, en vrije schoolkeuze door afschaffing van het GOK-decreet. De stad moet zelf, bepleit Dewinter, een netwerk van kinderopvang voor jonge autochtone gezinnen oprichten en uitbaten. Begoochelingen lijkt de oppositieleider zich niet te maken, want wat doet De Wever? Laconiek geeft Filip Dewinter het antwoord: De Wever doet … niks. En voor wie het niet begrepen mocht hebben: “De problematiek wordt onder de mat geveegd.” En de slachtoffers van morgen zullen de nieuwkomers zijn die de echte sinjoren … zelf maken. Ludiek, maar triestig.

Onze naaste buren

11 januari 2018

Den Vaderlandt ghetrouwe

Boeven

Een radioparkiet bij de VRT wil het geleuter van de Algerijns-Nederlandse rapper Boussaadia niet meer draaien. Compensatie voor het feit dat de Reyerslaan al 25 jaar de belangrijkste valsnieuwsverspreider is over de “multiculturele” droom?

regime in Ankara. Ook vandaag kan burgemeester Aboutaleb van Rotterdam ongegeneerd verklaren dat iedere mohammedaan “een beetje salafist” is.

James Dean

Heeren XVII

Het Laatste Nieuws meldt dat het rotzakje met artiestennaam Boef niet aan zijn proefstuk is. Hij heeft een directrice al eens uitgescholden voor “kankerhoer”. Zo wordt Vlaanderen gedesinformeerd. In werkelijkheid is hij al meermaals opgepakt wegens opruiing en belediging. Hij produceerde vlogs (een dagboek met videobeelden) waarin je hem voortdurend politiemensen ziet sarren, onder meer met de mededeling dat hij seks had met de dochter van een agent. Hij werd vlug vrijgelaten maar veroordeeld tot een taakstraf en een boete. En de schurk kreeg op televisie keer op keer de mogelijkheid zich als slachtoffer in plaats van als racistische dader voor te stellen. Maar wie is de grootste boef? Boussaadia? Of de politiek correcte zwendelaars in de politiek, de media en aan de universiteit? Geniet van de reactie van antropologe en filosofe Femke Kaulingfreks van de universiteit van Nijmegen. Volgens haar doet de rapper juist hetzelfde als James Dean in “Rebel without a cause”. “Die kwam later op posters in tienerkamers te hangen en stond weer een paar decennia later met zijn hoofd op T-shirts van H&M. Ik voorspel dat wij over twintig jaar ook zo naar rapper Boef kijken, in een ander Nederland, als een van de iconen die ruimte maakte voor Nederlanders van kleur.”

Eerloos Journaliste Samira el Kandoussi schreef dat zij het woord

kechba (hoer) dagelijks hoorde “als de regen die in Nederland valt”. Ze voegde eraan toe dat bij Marokkanen vrouwen direct als “eerloos” worden weggezet bij de kleinste aanpassing aan Nederland. Uitschot als Boussaadia gedijt volgens haar wegens de onderlinge haat en nijd tussen Marokkaanse vrouwen, want in de mohammedanenmaatschappij is “de hoofdprijs de acceptatie door de man en een goede naam.” Amsterdams gemeenteraadslid Samira Bouchibti (VVD) denkt er net zo over. Zij struint scholen met veel allochtone leerlingen af en meldt dat de mening van de rapper voor de allochtone scholieren ”vanzelfsprekend” is. Het is ondoenbaar voor meisjes van 14 à 15 jaar om aan die dwang te ontsnappen en geen hoofddoek te dragen, want anders volgt de uitsluiting. “Jongetjes van 14 spelen de baas over hun veel oudere zusters en nichtjes omdat zij de eer van de familie moeten bewaken.” Meisjes die zich niet plooien “worden letterlijk kapotgemaakt”. Blijft de vraag: wie is de echte boef? De achterlijke aanhangers van een misdadige ideologie die niet beter weten, of de Nederlandse lafaards die dit allemaal toestaan in de naam van tolerantie en verbinding? Ook vandaag zijn er overal overheidssubsidies voor gescheiden zwemmen, bestaan er gemeenteloketten in mohammedaanse moskeeën met afzonderlijke sluitingstijden voor vrouwen. En er blijft overheidsgeld gaan naar moskeeën die gecontroleerd worden door het misdadige

Ook vandaag stopt de politiek correcte pletwals niet, want “le ridicule ne tue pas”. Karen Maex (die ooit de rectorsverkiezing bij de KUL verloor van Rik Torfs), rector van de Universiteit van Amsterdam, kreeg onlangs post. Veertig zogenaamde wetenschappers van haar universiteit schreven een onbeschofte brief in het Engels om een gruwelijke misdaad aan te klagen. De UvA is namelijk eigenaar van het prachtige Oost-Indische huis aan de Oude Hoogstraat, waar ooit de Vereenigde Oost-Indische Compagnie zetelde. In het gebouw bevindt zich de gerestaureerde vergaderzaal van de Heeren XVII die de VOC bestuurden. Aan de muren hangen mooie platen en kaarten uit de koloniale tijd. Jarenlang werd er vergaderd door docenten van de Menswetenschappen. Iedereen kent natuurlijk het licht en de schaduw van de VOC maar voor alle zekerheid schreef de commissie Diversiteit van de UvA in 2016 (toen al): “De kamer wordt zonder verdere problematisering van de koloniale geschiedenis gebruikt en dat is pijnlijk.” Er gebeurde toen verder niets maar in die recente Engelse brief wordt nu geëist dat er niet langer zorgeloos vergaderd wordt in de kamer van de Heeren XVII. Volgens de weldenkenden moeten er minstens overal teksten hangen die het kolonialisme aanklagen, het zogenaamd racisme veroordelen, enzovoort. Willem de Prater

‘Koning Willem I-kaai’ Gent heeft nu officieel een ‘Koning Willem I-kaai’. Er was hoog volk op de inhuldiging: Daan Schalk (topman van de Gentse haven), Rik van de Walle (rector UGent) en burgemeester Termont. Deze laatste wordt in dit rubriekje niet gespaard, maar als het goed is zeggen we het ook. Hij heeft er mee voor gezorgd dat Gent eindelijk een straat naar Willem I noemt. De grootste verdienste echter is die van de onvermoeibare professor Evrard. Hij mocht mee de straatnaamborden onthullen. Een gepaste erkenning voor het werk dat hij verzet heeft om de herinnering aan het belang van Willem I voor Gent levendig te houden, tegen de geschiedenisvervalsing in. In zijn toespraak vertelde hij, gedreven zoals altijd, waarom de vorst een straatnaam verdient. Enkele citaten: - “Als onderschrift op het straatnaambord heeft het stadsbestuur terecht gekozen voor ‘Oprichter van de Gentse Universiteit’. Het beleid van Willem I en de toenmalige Gentse bestuurders inzake onderwijs, handel en nijverheid en havenpolitiek zindert vandaag immers nog heel hard na in Gent.” - “Daarnaast heeft Willem nog op zoveel andere gebieden gelukkige initiatieven genomen voor onze stad, waarvan ik er toch twee minder bekende wil vermelden. Al in 1818 bepaalde een koninklijk besluit dat geesteszieken niet alleen opgesloten, maar ook behandeld moesten worden. Dit schiep het kader voor het menslievend werk van kanunnik Triest en later ook dr. Guislain, waardoor Gent de bakermat van de hedendaagse krankzinnigen-

verpleging is geworden. Gedaan met de treurige tijd van de dolhuizen…” - “Verscheidene kloosters en begijnhoven, afgeschaft onder de Franse Revolutie, werden onder Willem I gered, door de vorst die zozeer ijverde voor godsdienstvrijheid en verdraagzaamheid tussen de religies.” - “Rond deze periode is men in de Henegouwse steengroeve ‘Carrières de Hainaut’ bezig met de productie van de arduinen sokkel voor het standbeeld van Willem I en kapt een steenhouwer – maar het kan ook een computergestuurde freesmachine zijn – de woorden ‘Willem I, Koning der Verenigde Nederlanden van 1815 tot 1830’ in een plaat blauwe hardsteen. Het is ‘iets’ later dan voorzien, maar dit najaar komt het standbeeld dan toch op de locatie die door het stadsbestuur al in december 2014 werd gekozen.” - “We zijn uitermate verheugd dat de gemeenteraad de beide voorstellen van het college, voor zowel de straatnaam als de schenking van het beeld, in unanimiteit heeft aanvaard. Dit bewijst dat er consensus is om de positieve periode van de Verenigde Neder-

landen eindelijk een zichtbare en rechtmatige plaats te geven in de Gentse geschiedschrijving.” - “We kunnen deze grote weldoener en mecenas niet dankbaar genoeg blijven. Jammer genoeg pas na 200 jaar - maar beter laat dan nooit - zeggen we daarom in diepe Gentse erkentelijkheid: ‘Willem, bedankt!’ En vandaag zeggen we ook: ‘Bedankt, Gent’!” Burgemeester Termont herhaalde in zijn woordje dat hij orangist is. Hij ziet een rechte lijn tussen de welvaart van het Gent van vandaag en het beleid van Willem I. Zeer concreet ook bij de recente fusie van de haven van Gent met de haven van Terneuzen. Als socialist waar-

Drie uitdagingen voor de MR 2018 wordt een cruciaal jaar voor de Franstalige liberalen. De MR moet in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen aan de Franstalige publieke opinie aantonen dat het niet aan het handje van de N-VA loopt, en moet denken aan partners voor de Waalse regering in 2019. Bovendien komt stilaan de verkiezing van een nieuwe partijvoorzitter in zicht. stemmen? Partijvoorzitter Olivier Chastel, Kamerlid Richard De zaak-‘Theo Francken en de Soedanezen’ heeft hard ingeMiller (‘wij willen een regering-Michel II’) en rechtse woelwahakt op de partij van premier Charles Michel. In Vlaanderen is ter Alain Destexhe werden het veld in gestuurd om de schade men er zich te weinig van bewust, maar hier was niet alleen te beperken. Idem voor premier Michel. De boodschap van de een operatie beschadiging van de N-VA-staatssecretaris aan de MR: wij als enige Franstalige partij leggen wel degelijk de eigen gang. De Franstalige media en opiniemakers die deze federale accenten in de regering. Het wordt een uitdaging om de Walen regering hartsgrondig verafschuwen vonden met Francken en daarvan te overtuigen. de heisa rond al dan niet gefolterde Soedanese illegalen een stok om de MR en premier Charles Michel te slaan. Daar waar Wie wil regeren met de PS? in Vlaanderen Koert Debeuf de nodige politieke schade wist te Bij de gemeenteraadsverkiezingen zal duidelijk worden in veroorzaken, was het de naar Brussel uitgeweken Franstalige welke mate de achterban dit gelooft. Deze lokale stembusslag Oostendenaar Alexis Deswaef (van de Franstalige Liga voor de wordt cruciaal voor de MR, want het is een voorafname van Mensenrechten) die het vuur aan de lont stak. Op RTBF en RTL de verkiezingen van 2019 (tenzij er een vervroegde stembusherhaalde hij het klassieke riedeltje van ‘het migratiebeleid van slag komt). Federaal zou het snor zitten als deze regering haar de regering = rechts = fascistisch = de MR regeert samen met meerderheid behoudt. Niemand wil met de PS regeren. Maar nazi’s die de lakens uitdelen in de Wetstraat.’ wat op Waals niveau? De MR weet dat ze veel kans heeft om De MR moest in moeilijke omstandigheden repliceren daar opnieuw aan de knoppen te zitten. Vraag is, met welke omdat alle opiniemakers zonder uitzondering meegingen in partij. De MR schommelt rond 22-25 procent en zou door het de extreemlinkse onzin. Bovendien was er gemor in eigen verlies van de PS de grootste Waalse partij worden. Maar zal rangen. Theo Francken is zowel in Wallonië als in Brussel zeer ze een Waalse regering willen vormen met een aangeslagen populair. Bezuiden de taalgrens stelt zich het probleem niet, PS als ‘junior partner’ terwijl de PTB blijft inhakken op de klasmaar wat als veel Franstalige Brusselaars in 2019 op de N-VA sieke socialisten? Naar verluidt zou een Jamaicacoalitie met

deert hij Willem I voor wat hij deed voor het stedelijk onderwijs, het oprichten van talloze lagere scholen en in het bijzonder zijn zorg voor kosteloos onderwijs voor behoeftige kinderen. Wie de nieuwe straatnaambordjes wil bewonderen, moet naar de vroegere Baudelokaai (tussen Steendam en Baudelopark). Wanneer de werken voor het openleggen van de Nederschelde eindelijk klaar zullen zijn en het Bisdomplein heraangelegd, zal ook het standbeeld van Willem I geplaatst worden. Het beeld zelf is al lang klaar. Een datum voor de inhuldiging is nog niet bekend. Dat het een feestelijke gebeurtenis wordt, dat is zeker.

Mathildis

Li bia bouquet cdH en Ecolo deze keer wel kunnen lukken. Een Waalse regering van links en extreemlinks bestaande uit PS/PTB en eventueel Ecolo is een nachtmerriescenario voor de MR. Dan zou een radicaal links Wallonië vanuit Namen het zwaar geschut richting federale regering bovenhalen. De verkiezingskoorts bij de MR komt op een moment dat de partij op zoek moet naar een nieuwe voorzitter. Olivier Chastel lijkt zonder problemen op een herverkiezing af te stevenen eind 2018. Maar hij zou ook de lijsttrekker worden voor de Europese verkiezingen in 2019. Louis Michel stopt immers met de politiek. Vraag is wat na de verkiezingen van 2019 zal gebeuren. Zal Chastel ook de federale en Waalse regeringsonderhandelingen mee voeren? In de Franstalige pers wordt federaal minister van Begroting Sophie Wilmès als mogelijke opvolger voor de functie van partijvoorzitter genoemd. Is dit een goede keuze? Wilmès wordt geapprecieerd voor haar dossierkennis in de federale regering. En bekwame MR-ministers zijn niet breed gezaaid. Vandaar dat ze eerder als MR-vicepremier zal worden opgevoerd in een volgende regering. Want voor minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders lonkt een internationale functie, wordt in de Wetstraat gezegd. Wie blijft er dan over om de MR te leiden, is aan het hoofdkwartier op de Brusselse Gulden Vlieslaan te horen. Het personeelsprobleem bij de Franstalige liberalen zal ook in 2018 en 2019 een constante zijn.

Picard

De wereld rond

11 januari 2018

Diplomatieke valies

Inspelen op Perzisch pragmatisme De onrust en het straatprotest in Iran zijn gevolgen van sociale ontevredenheid en politiek getouwtrek, ook al wordt dat laatste schromelijk onderschat. Mogelijk tekent zich de komende maanden een nieuw evenwicht af. Ipso facto zal dit een weerslag hebben op de internationale positie van het land. Slaagt men erin om in te spelen op het Perzische pragmatisme dat ondanks stevig taalgebruik steeds aanwezig blijft, of gaan de VS er met de botte bijl tegenaan met een finaliteit die niemand durft voorspellen? Dat is dé vraag. Wat meer eenvoud kan aantrekkelijk lijken, maar wie gelooft dat simpele verklaringen volstaan om goed de betekenis te begrijpen van de ‘protesten’ in een complex land als Iran, slaat de bal goed mis. Ergens kregen we door de berichtgeving van de voorbije weken de indruk dat het louter om een soort van sociaal protest tegen het regime ging, vrij spontaan gegroeid en geënt op armoede en lege magen. Klopt ook, alleen is het tegelijk zoveel meer. Anders dan de ‘groene beweging’ van 2009 hebben de lui die nu de straat optrekken een heel ander profiel. Een klein decennium geleden roerde vooral een politieke gedreven middenklasse zich, maar vandaag doet een onderklasse de dingen rommelen. Het nucleair akkoord van 2015 deed vele economische sancties tegen Iran wegvallen, wat de economie een opkikker gaf. De recentste cijfers hebben het over een groei van meer dan 12 procent, alleen laat de macro-economische trend zich nog niet bij de brede lagen van de bevolking voelen. De werkloosheid, vooral de jeugdwerkloosheid, blijft hoog. 12 miljoen Iraniërs bevinden zich in een toestand die volgens elke standaard als ‘absolute armoede’ omschreven wordt. De inflatie daalde fors, maar daar plukt de bevolking niet de verhoopte vruchten van. In enkele jaren verdubbelde de export van olie en gas, de cijfers liegen niet, alleen zijn dat net weinig arbeidsintensieve sectoren. Het sociale verhaal lijkt te kloppen. Hoewel... Bij de vele analyses valt één element op: de rellen zouden niet zo spontaan geweest zijn als men ons tracht voor te schotelen. Religieuze hardliners zouden een dubieuze opjuttende en sturende rol gespeeld hebben. Precies zoals de tegenacties en spontane steunbetuigingen voor het regime letterlijk van de tekentafel kwamen.

Complexe machtsstructuren Steevast worden parallellen gezocht met wat zich in 2009 afgespeeld heeft, maar misschien moeten we nog verder in de geschiedenis duiken. Aan het begin van het millennium waren er ook protesten. En net als vandaag hadden de ‘gematigden’ (ook al is dat relatief) de belangrijkste politieke teugels in handen. De protesten brachten uiteindelijk een ‘radicale’ aan de macht, Mahmoud Ahmadinejad. Mogelijk tekent zich opnieuw een gelijkaardig patroon af. De macht in Iran ligt verspreid over de vele cenakels van een ingewikkeld politiek systeem, met als belangrijk kenmerk het bestaan van de religieuze autoriteiten naast de burgerlijke instellingen. Over de Belgische politiek zegt men wel eens dat je de dingen die er zijn niet altijd ziet, maar ook dat hetgeen je ziet er niet altijd is. Het had een oud-Perzische wijsheid kunnen zijn. Achter de visuele kant van een morrend volk schuilt doorgaans een complexe politieke rivaliteit. Het is vandaag niet anders.

Operatie Ajax Een interessante vraag is welke repercussies dit allemaal op de internationale positie van Iran kan hebben. Zoals te verwachten, jongleerde Teheran met het begrip “buitenlandse inmenging”, in het bijzonder die van de VS, het is een vast recept. Deels terecht. De herinnering aan hoe de CIA met de beruchte Operatie Ajax in 1953 de sjah aan de macht bracht, zit nog vers in het geheugen. Men zegt wel eens dat de obsessie voor een buitenlandse interventie teruggaat tot Alexander de Grote, die in 330 voor Christus het Perzische Rijk onder de voet liep. Maar naast de

stokpaardjes uit het collectieve geheugen, zijn er recente feiten: tal van Amerikaanse acties, van moorden tot cyberaanvallen, die tot doel hadden het Iraanse kernprogramma te vertragen. Denken dat er geen Amerikaanse agitatie zou zijn bij wat zich thans afspeelt, zou naïef zijn, net zoals te geloven dat het hele gebeuren in Washington georkestreerd wordt. Er zijn grenzen aan wat geheime diensten kunnen bereiken.

Modus vivendi Zal de nucleaire deal de troubles overleven? De vrees is terecht. De bewoner van het Witte Huis, Donald T., maakte er nooit een geheim van een tegenstander van dit akkoord te zijn. Mogelijk zal hij een hard optreden van ‘het regime’ willen aangrijpen om het land te straffen door de overeenkomst eenzijdig op te zeggen. De facto zou een Amerikaanse terugtrekking het einde van de deal betekenen. De Amerikanen weten dat, net als alle andere betrokken én belanghebbende partijen, de Europese landen op kop. En zeggen dat een meer pragmatische benadering mogelijk is. De voorbije vier decennia was de prioriteit van de Islamitische Republiek zichzelf in stand te houden. En als pragmatisme nodig is om dit doel te bereiken, dan zal men zich ook zo opstellen. Dat Teheran bereid werd gevonden in het kernakkoord te stappen, is daar een mooie illustratie van. Om haar voortbestaan te verzekeren, moet de sociale cohesie hersteld worden, dat weet men in Teheran. Economische groei, maar ook het beter aanwenden van de beschikbare middelen, is de enige manier om dit doel te bereiken. Koppelt men samenwerking aan pakweg de eis de agitatie in Jemen en Libanon terug te schroeven, dan zou dit na het overwaaien van het categorische njet dat men altijd krijgt in besprekingen met Iran, wel eens kunnen lukken. Eenvoudig zou dat niet zijn, maar dat is geen enkele bespreking met Teheran ooit geweest. Het valt echter te vrezen dat het ‘wijze genie’ in het Witte Huis er de voorkeur aan zal geven de botte bijl als instrument te gebruiken. Michaël Vandamme

Buitenlands spervuur Voorspelling In 1992, nadat de kaderleden van de ontbonden communistische partij in Rusland toestemming kregen nieuwe partijstructuren uit te bouwen, schreef de Russische auteur en dissident Boekovski deze waarschuwing: “Nu er gefaald is in een definitieve afrekening met het communistische systeem, lopen we het gevaar van het integreren van het resulterende monster in onze wereld. Het mag dan geen communisme meer genoemd worden, maar het behoudt veel van zijn gevaarlijke eigenschappen. Totdat een tribunaal in Neurenbergstijl zijn oordeel velt over alle misdaden begaan door het communisme, is dit niet dood en is de oorlog ertegen niet voorbij.” Een voorspelling die nu, meer dan vijftien jaar later, akelig realistisch blijkt te zijn.

Ontembaar Boekovski kent het terreur- en strafsysteem van de USSR van binnenuit. Hij is ongelooflijk dapper. In 1965 probeerde hij in Moskou een manifestatie te organiseren ter verdediging van de schrijvers Sinjavski en Joeli Daniel, die naar de Goelag gestuurd werden wegens het bekritiseren, bespotten en “belasteren” van de Sovjet-Unie. Boekovski werd gearresteerd en opgesloten in psychiatrische instellingen. Onmiddellijk na zijn vrijlating organiseerde hij met ongebroken moed opnieuw een actie ter verdediging van dissidenten. Hij kreeg daarvoor drie jaar gevangenis. Na zijn vrijlating in januari 1967 werd hij gearresteerd, weer vanwege zijn verdediging van andere dissidenten. Na zijn vrijlating in 1970 smokkelde Boekovski een dossier over de Sovjetpsychiatrie naar het Westen. Dat leverde hem zeven jaar cel en vijf jaar verbanning op. In 1976 werd hij vrijgelaten in ruil voor de Chileense communist Corvalan. Tijdens zijn ballingschap in Groot-Brittannië was Boekovski raadgever van UKIP. Hij noemde Poetin en zijn volgelingen ooit “De erfgenamen van Beria”, Stalins beroemdste beul. Boekovski waarschuwde tegen de EU, onder meer in zijn boek “EUSSR: The Soviet Roots of European Integration”. Nu overal in de EU mensen vervolgd, beboet en opgesloten worden wegens kritiek op de islam en het immigratiebeleid van hun regeringen, nu overal opnieuw censuur wordt ingevoerd, blijkt Boekovski ook op dat punt een profeet te zijn geweest.

Altijd hetzelfde liedje… Bijna alle dictaturen reageren op dezelfde

manier op dissidenties en opstanden. Zij geven nooit toe dat die een reactie zouden kunnen zijn tegen hun onderdrukking, hun uitbuiting, hun corruptie, hun folteringen, hun strafkampen, executies en massamoorden. Zij grijpen altijd terug naar dezelfde passe-partout: “Het is allemaal de schuld van buitenlandse spionnen, infiltranten en terroristen.” Dictators zingen altijd hetzelfde liedje: bij de vele boerenopstanden en revoluties in Latijns-Amerika, tijdens de Russische Revolutie van 1917, tijdens de Hongaarse Opstand van 1956, later toen de Sovjets de dissidenten verpletterden, nog later tijdens de Arabische Lente, bij het begin van de protesten in Syrië, en nu in Iran. Soms is dat baarlijke nonsens, zoals bij de val van de Berlijnse Muur en het studentenprotest op het Tien An Men-plein. Soms komen uit het buitenland inderdaad guerrillastrijders of agitatoren à la Lenin en Che Guevara op een beginnende revolte af, en soms slagen ze er zelfs in die helemaal te kapen. Maar zelfs dan… Buitenlandse revolutionairen krijgen meestal maar voet aan de grond omdat zij een reservoir van woede over reëel onrecht en reële onderdrukking kunnen aanboren. Maar aan die kant zijn dictators altijd doof. Het is altijd de schuld van anderen.

Kadyrovtsi Er vechten niet alleen Russische militairen in Oekraïne, ook islamitische Tsjetsjenen, de zogenaamde Kadyrovtsi. Dit komt niet uit westerse of Oekraïense media, maar uit een volkomen onverdachte bron: de dossiers van de dissident Boris Nemtsov, die in 2015 vlakbij het Kremlin op straat werd vermoord. Kadyrovtsi ontlenen hun naam aan de fundamentalist Ramzan Kadyrov, die door Poetin werd aangesteld als “waarnemend president” van de autonome republiek Tsjetsjenië. Vroeger noemde men zo’n individu een landvoogd of een vazal. Maar “waarnemend president” klink natuurlijk beter. De Kadyrovtsi maakten oorspronkelijk deel uit van het privélegertje dat de “waarnemende president” in het zadel hield en zijn tegenstanders vermoordde. Maar nu worden zij ingezet tegen de christelijke Oekraïners. Het lijkt misschien vreemd dat Tsjetsjenen voor Poetin willen vechten, nadat die in de Tweede Tsjetsjeense Oorlog – die overigens door Tsjetsjeense terroristen was uitgelokt – heel hun hoofdstad Grozny had laten platbombarderen. Als u twijfelt, kijk dan maar eens naar de puinhopen op Google Afbeeldingen, bijvoorbeeld met de zoekterm “Grozny 1999”. Maar hoe onwaarschijnlijk dat ook lijkt, het is heel

de geschiedenis door gebeurd: onderworpen volkeren leverden heel dikwijls soldaten die daarna in het leger van hun veroveraars vochten. En dikwijls vochten ze nog heel enthousiast ook. De mens is een vreemd beest…

Schoten voor de boeg Vorig jaar schreven we (’t Pallieterke nr. 34) dat Trumps belofte om de financiële hulp aan Pakistan stop te zetten een positieve en noodzakelijke ommekeer zou zijn in het Amerikaanse buitenlandse beleid. Nu voegt de president de daad bij het woord. Nog niet helemaal, maar toch gedeeltelijk. Een eerste schijf van 255 miljoen dollar aan militaire steun werd opgeschort in afwachting van échte Pakistaanse acties tegen terreurgroepen op zijn grondgebied. En ook een andere regering van een terreurstaat heeft een ernstige waarschuwing gekregen: de Palestijnse Autoriteit. Als zij niet ernstig werk maakt van vrede met Israël, en als zij niet ophoudt met het indoctrineren en financieren van terroristen, dan zal zij geen Amerikaanse financiële hulp meer krijgen.

Doodvriezen door opwarming Enkele weken geleden lag Vlaanderen onder een dikke witte laag “opwarming van de aarde”. Nu is het de beurt aan de VS, waar de opwarming zo hevig toeslaat dat zelfs de Niagarawatervallen bevroren zijn.

Ook in het Amerikaanse New England lijkt er wel een nieuwe ijstijd te zijn aangebroken, zelfs in die mate dat de energieleveranciers niet meer in staat zijn genoeg elektriciteit en gas te leveren voor de verwarming van woningen. De oorzaak ligt niet zozeer bij het extreme winterweer, wel bij de extreme ecologisten en milieufanatici in het traditioneel Democratische en progressieve New England. Eerst hebben zij een succesvolle hetze gevoerd tegen elektriciteitscentrales op steenkool en kernenergie. In 2012 waren er nog vijf kerncentrales operationeel. Daarvan zijn er nog slechts twee over en één daarvan wordt in 2019 gesloten. In 2000 werd nog 18 procent van de elektriciteit in New England opgewekt met steenkoolcentrales. Dat is nu teruggedrongen tot nog slechts enkele procenten. Officieel was het de bedoeling over te stappen op aardgas. Maar terwijl ze de steenkool- en kerncentrales één na één tot sluiting dwongen, hielden dezelfde milieugekken ook de meeste bouwprojecten voor aardgasleidingen tegen, ook uit ecologisch fanatisme. Het eindresultaat is dat er onvoldoende energie beschikbaar is om een koudegolf te doorstaan. Denk aan New England als u de Groenen en hun na-apers nog eens hoort beweren dat het allemaal met windmolens, composthopen en zonnepanelen kan. Er is maar één forse, ouderwetse winter nodig om die leugen te doorprikken.

ALLES VOOR DE MUZIEK Meer nog dan de eind vorig jaar overleden Johnny Hallyday was France Gall (1947-2018) het icoon van het Franse populaire lied uit de jaren zestig tot negentig van de twintigste eeuw. “Ik was een marginaal. France Gall heeft mij in 1964 het leven gered.” Deze uitspraak van wijlen zanger-componist en provocateur Serge Gainsbourg over de vorige zaterdag overleden zangeres France Gall zegt veel, zo niet alles. Dat deze Parisienne één van de belangrijkste gezichten van het Franse chanson is geworden, is te danken aan het muzikale genie van Gainsbourg. Hij stuurde France Gall met een zelfgeschreven populair lied - Poupée de cire, poupée de son - naar het Eurosongfestival. Gall won als kandidate voor Luxemburg en werd de Franse lolita van de jaren zestig. Gainsbourg speelde handig in op dat imago in een periode dat de seksuele bevrijding zich stilaan liet gelden. Met het nummer ‘Les Sucettes’ (de lolly’s) ging Gainsbourg zeer ver. Het lied ging niet alleen over de zogenaamde lekstokken met anijssmaak, het zou ook een aantal dubbelzinnige verwijzingen naar orale seks bevatten. Toen Gainsbourg op tv aan France Gall vroeg wat de betekenis van het lied was, zei ze met een naïeve blik: “Over een meisje dat lolly’s koopt in de supermarkt.” Gainsbourg daarop: “Ja, ja.” Toen Gall later de dubbele bodem van de song doorhad, voelde ze zich vernederd en nam ze afstand van haar mentor.

Een familie van muzikanten Haar carrière leek voorbij, maar het draaide anders uit. Gall bleef in de muziekwereld actief. Niet abnormaal. Ze kwam uit een familie met een stamboom in die wereld. Haar grootva-

SI LA FRANCE M’ÉTAIT CONTÉE der aan moederskant was één van de oprichters van ‘Les Petits Chanteurs à la croix de bois’. Vader Robert Gall schreef teksten voor iconen als Charles Aznavour en Edith Piaf. De loopbaan van France Gall krijgt een nieuwe impuls wanneer ze halverwege de jaren zeventig gaat samenwerken met zanger-componist Michel Berger. Het duo wordt een koppel, huwt en krijgt twee kinderen. Michel Berger (eigenlijk MichelJean Hamburger en een zoon van Pools-Joodse immigranten) is een muzikaal genie. Hij vormt Gall om tot een popicoon dat in de jaren zeventig en tachtig de ene hit na de andere scoort. Kwaliteitsvolle songs, met het veelzeggende ‘Tout pour la musique’ (1980), ‘Il jouait du piano debout’ (1980), ‘Résiste’ (1981) en het onnavolgbare ‘Ella elle l’a’ (1987), een eerbetoon van Michel Berger aan de Amerikaanse jazzlegende Ella Fitzgerald. Samen met Michel Berger zet Gall zich in voor ontwikkelingsprojecten in Afrika. Weliswaar niet op een al te ostentatieve manier, zoals vele artiesten dat in de jaren van ‘Live Aid’ en ‘Band Aid’ wel doen. In 1992 volgt een drama. Michel Berger overlijdt aan een hartaanval tijdens een partijtje tennis. Hij is amper 44 jaar. Daarna valt de carrière van France Gall stil. Beter gezegd: ze teert op de oude successen, ook tijdens haar laatste grote concerten halverwege de jaren negentig. Zeker als haar dochter in 1997 overlijdt aan mucoviscidose. Gall trekt zich daarna de helft van het jaar terug in Senegal en begint een nieuw leven met de Amerikaanse componist Bruck Dawit. Ze komt nog amper in de openbaarheid, tenzij bij een herdenkingsconcert voor Michel Berger. Of om nog eens samen met Johnny Hallyday op het podium een paar Franse hits te zingen.

THUNDERBIRDS … NOG ALTIJD ONDERWEG Ze zijn meer dan een halve eeuw oud, de poppetjes die de wereld keer op keer wisten te redden. Helden met krachtige raketten en straalvliegtuigen, en als het moest een Rolls Roys met ingebouwd machinegeweer, opererend vanop een geheime basis op een eiland in de oceaan. ‘The Thunderbirds’ is een poppenserie die tot op vandaag velen beroert. Sylvia Anderson, een verhalenschrijfster en televisieproducer, werkte zo’n twee decennia samen met haar man, Gerry Anderson, die zijn strepen verdiende als producer voor televisieprogramma’s en hoorspelen. Die Britten zijn respectievelijk in 2016 en 2012 overleden. Zoals vaker met kunstenaars en ambachtslieden, leeft hun herinnering voort in wat hun meest bekende en succesvolste creatie bleek te zijn: de futuristische poppenserie ‘The Thunderbirds’. Ongetwijfeld zijn veel lezers van ’t Pallieterke opgegroeid met de bekende serie. Vandaag kan het lachwekkend lijken, maar in 1964 kwamen de Andersons op de proppen met een revolutionair idee, genaamd ‘supermarionation’, een Engelstalige samentrekking van de woorden ‘super’, ‘marionet’ en ‘animatie’. Met behulp van metalen kabels en elektronica leek het alsof de poppen quasi tot leven gewekt werden en verworden waren tot mensen. Gezichtsuitdrukkingen, bewegende monden en dergelijke, het kon allemaal met behulp van – voor de jaren zestig – geavanceerde technieken.

Voor kinderen en volwassenen Dat aan de poppen weliswaar nog altijd touwtjes zichtbaar waren, kon de pret bij het publiek niet drukken. Evenmin maakten velen zich druk over het feit dat bij ‘The Thunderbirds’ regel-

Voor het meer behoudende part van de christendemocraten, de CSU in Beieren, was Alexander Dobrindt de praatvaar. In Die Welt pleitte hij voor een “bürgerliche Wende”, met een extra toefje, hij had het erover dat “op de linkse revolutie van de elite een ‘konservative Revolution’ volgt van de burgers. Wij ondersteunen deze revolutie.” Een conservatieve revolutie? Nou, nou. Dat is een begrip met een sterk historische en Duitse invulling. De Zwitserse geschiedkundige en publicist Armin Mohler, met vrienden in Vlaanderen, muntte in 1950 dat begrip voor een waaier van conservatieve en nationalistische ideeën en denkers van de republiek van Weimar. Hugo von Hofmannsthal, schrijver en conservatief, verachtte de republiek en wilde haar omverwerpen. Ook Thomas Mann sympathiseerde een tijd met de “konservative Revolution”. Een van de belangrijkste auteurs van die politieke stroming was Arthur Moeller van den Bruck. Zijn belangrijke boek van 1923 draagt de titel “Het Derde Rijk”. Volgens Moeller in dat boek moesten de Duitse waarden verwezenlijkt worden en de partijen afgeschaft. Buitenlanders en Joden verdienden minder rechten dan de Duitse staatsburgers, en internationaal gold het recht van de sterkste.

FRANKRIJK

Geen Amerikaanse kopieën Hallyday en Gall worden vaak in één adem genoemd met iconen van de Franse pop en rock van de jaren zestig en volgende. Toch is er een fundamenteel verschil tussen beiden. Eigenlijk wou Hallyday vooral een kopie worden van Elvis Presley. Hij vertaalde tal van Engelse songs. In die mate dat de cultureel geïsoleerde Fransen ervan overtuigd waren dat Hallyday en soortgenoten als Eddy Mitchell en Dick Rivers eerder het origineel dan de kopie waren. Ook Franstaligen in België waren ervan overtuigd dat die Franse rockers totaal losstonden van Amerikaanse muziek en zelfs een voortrekkersrol speelden. Terwijl het dus omgekeerd was. Gall heeft zich onder invloed van Michel Berger nooit laten verleiden tot die Amerikaanse kopieën. Ook niet toen andere vrouwelijke Franse artiesten dat deden, zoals Sheila. De popcultuur van de jaren zeventig en tachtig kreeg bij Gall een zuiver Franse inslag, en dat maakte ook haar succes. Vandaar de grote aandacht in Frankrijk voor haar overlijden. Ze doet ook herinneren aan de vergane glorie van het Franse chanson. Want France Gall had in haar wilde jaren relaties met iconen als Julien Clerc en Claude François. Deze laatste schreef na de breuk met Gall zijn bekende ‘Comme d’habitude’, dat daarna voor één keer door een Amerikaan werd overgenomen, Frank Sinatra, met ‘My Way’. Met het overlijden van France Gall blijven er weinig iconen van het Franse chanson over. Charles Aznavour wordt 94 jaar. Michel Sardou (70) kondigde vorig jaar zijn afscheid aan. Ook Gérard Lenorman (72) is in de herfst van zijn leven. Op 11 maart wordt de veertigste verjaardag van de dood van Claude François herdacht. Het Franse lied leeft stilaan enkel nog van Salan herinneringen.

ENGELAND

RIGHT OR WRONG

matig close-ups werden gemaakt van echte mensenhanden. Misschien droegen deze zaken juist bij aan de populariteit van de serie. De televisiekijkers wisten, ondanks het goed nagebootste realisme - dat tot stand kwam met behulp van prachtige decors, schaalmodellen en andere miniatuurbouwwerken - dat ze uiteindelijk naar een onecht poppenspel zaten te kijken. In totaal werden tweeëndertig afleveringen van een uur opgenomen. Goed voor twee seizoenen, die vanaf de jaren zestig aanhoudend over de hele wereld herhaald werden. Zelfs in de jaren tweeduizend lopen op verschillende televisiestations nog altijd herhalingen van ‘The Thunderbirds’. Waarin zit de magie van de serie? Naast de poppen, die echt maar tezelfdertijd onecht genoeg blijken, zijn er de verhaallijnen. Vanaf het begin wist scenarioschrijfster Sylvia Anderson dat ze zich wou richten op zowel volwassenen als kinderen. “De poppenserie moest ‘kidult’ zijn, zowel gericht op ‘kids (kinderen) als ‘adults’ (volwassenen)”, aldus Anderson. Daarom ook eiste zij vanaf het begin dat ‘The Tunderbirds’ niet geprogrammeerd zou worden in de namiddag, zoals de meeste kinderprogramma’s. Door de serie op een later uur uit te zenden, werd een veel groter (potentieel) publiek aangeboord. De Andersons hadden kaas gegeten van commercieel inzicht, zoveel is duidelijk. Zij begrepen hoe een mooie televisieserie aan de man gebracht diende te worden. Het was dan ook geen toeval dat bijna alle poppen in ‘The Thunderbirds’ met een Amerikaanse tongval spraken. Stemacteurs kosten nu eenmaal evenveel, of ze nu Brits-Engels dan wel Amerikaans-Engels moeten spreken. Door resoluut te kiezen voor een Amerikaanse stemkleur, was de serie van meet af aan geschikt voor de Amerikaanse televisiestations, waar uiteraard veel meer kijkers te winnen vielen dan in het Verenigd Konink-

EEN CONSERVATIEVE REVOLUTIE DIE ER GEEN IS Deze week zijn er pijnlijke coalitiegesprekken in Berlijn. Voor de tweede maal is kanselier Merkel aan zet. Haar laatste kans voor nieuwe verkiezingen opduiken, die weinig zullen oplossen. Begrijpelijk is dat de CDU en de SPD, op weg naar een nieuwe Groko, ofte “grosse Koalition”, voor de galerij, de militanten en de persmeute, de hakken in het zand zetten, om te melden waarvoor zij staan.

Het nabije buitenland

11 januari 2018

rijk. Bij het bespreken van die poppenserie haalden we het reeds aan: ‘The Thunderbirds’ kenmerkt zich door een tamelijk vreemde combinatie van enerzijds nep, artificieel en fantasie, en anderzijds herkenbaarheid en realisme. Van architectuur tot de sociologische klassenverschillen tussen rijk en arm… ‘The Thunderbirds’ ademden de Angelsaksische jaren zestig uit. De herkenbaarheid werd echter deels onderuitgehaald door de futuristische fantasieaspecten. Jeff Tracy, een ex-piloot, is erg rijk en bezit een eiland in de oceaan waar hij een geheime uitvalsbasis heeft opgebouwd. Van daaruit opereert de weduwnaar samen met zijn vijf zonen. Hulporganisatie ‘International Rescue’ schiet mensen in nood ter hulp, waar ook ter wereld.

Fireflash, en de reis naar Mars Niet alleen op het gebied van poppentechniek was de serie haar tijd ver vooruit. Ook de verhaallijnen liepen voor op de realiteit. Stripfiguur Kuifje trok naar de maan nog voor de mens er ooit rondliep. In ‘The Thunderbirds’ worden expedities ondernomen naar Mars, waarover superondernemer Elon Musk anno 2017 nog maar kan dromen. En wat te denken van ‘Fireflash’, een supersonisch vliegtuig geschikt voor burgerluchtvaart, dat in gebruik genomen werd in de serie op een ogenblik dat de Concorde zijn eerste vlucht nog moest maken. Miljoenen kijkers zagen de serie in de afgelopen halve eeuw op tv. Daarnaast werden van ‘The Thunderbirds’ niet minder dan 3.000 afgeleide producten op de markt gegooid, gaande van knuffels en miniatuurvoertuigen tot video’s en dvd’s. De serie speelt zich af in het jaar 2065. Met wat geluk kennen de aardbewoners in dat jaar nog altijd de succesvolle Britse poppenserie.

LvS

BEI UNS IN DEUTSCHLAND

Tegenstanders Armin Mohler wilde na de Tweede Wereldoorlog bewijzen dat de aanhangers van de “konservative Revolution” geen nationaalsocialisten waren. Historisch klopt dat, want ettelijke militanten van die strekking ontpopten zich tot nazitegenstanders. Wat niet belet dat hun denken gedragen werd door de afkeer van de democratie en een ophemeling van de elite. Ook dooraderden “völkische”, racistische en antisemitische argumenten de voordenkers. De democratische staatsvorm en het pluralisme waren in hun ogen decadent, zwak en wezensvreemd in Duitsland. Zij moesten vernietigd worden om naar oorspronkelijke, reine levensvormen terug te keren. Moeller van den Bruck had het over: “Dinge zu schaffen, die zu erhalten sich lohnt.” Alexander Dobrindt in Die Welt nadert bewust de redenering van een huidige rechtse auteur als Götz Kubitschek en de opinie van wel wat politici van AfD. Het Duitsland van Merkel moet overwonnen worden, om de ware volkswil aan het bewind te brengen en de multikulti-chaos te bedwingen. In feite doet hij aan borstklopperij zoals de Vlaamse christendemocraten die het vel van Theo Francken willen, maar sedert vorige week maandag, en het partijbureau, met nadien een makke Wouter Beke, hun staart intrekken en zogezegd niet het ontslag eisen van de N-VA-minister van Migratie. Ook Duitsland wordt getekend door tsjevenstreken. Dobrindt paradeert met de “konservative Revolution” zonder zich te bekommeren over hoe Mohler en andere kenners haar duiden. Het is praat voor de vaak, stoerdoenerij. Wat Dobrindt wil is eerder een republiek waarin de linkerzijde niet gedurig op de zenuwen werkt met “Weltverbesserung”. In zijn Duitsland geven man en vrouw mekaar de hand, han-

DUITSLAND

gen er kruisen in de klaslokalen en viert iedereen de “FussballNationalmannschaft”. De revolutie van Dobrindt is kleinburgerlijk, geschikt voor de Biedermeierzeit, die van knusse en gezapige burgerlijkheid, en doordrongen van het christelijk geloof als grondslag van de CSU-politiek. Armin Mohler zou zich omkeren in zijn graf, want het christendom was in zijn ogen verdacht. Een christen was, in zijn ogen “notwendigerweise”, een gauchist.

Stormpje Alexander Dobrindt kan zich vermaken met het stormpje dat hij veroorzaakte door te koketteren met de “konservative Revolution”. Herr Dobrindt was tussen 2009 en 2013 de secretarisgeneraal van de CSU die de Grünen in de pedofiele hoek duwde en de homolobby een “schrille minderheid” noemde. Hij is de rechtse CSU’er van dienst en werd gepromoveerd tot fractieleider van de CSU-parlementairen in de Bondsdag. De partij vergaderde in de winterdagen in het klooster Seeon en Dobrindt haastte zich daar om afstand te nemen van zijn voorgangster, Gerda Hasselfeldt. Zij is een vertrouwelinge van Angela Merkel. Dobrindt inviteerde de buurman die het sterkste afstand neemt van “Wir schaffen das” van de CDU-kanselier. De Hongaarse minister-president Orban was zijn genodigde in Seeon. Het manoeuvre van Dobrindt is bedacht om het rechts-conservatieve gat van de CSU in de Berlijnse politiek te dichten. Hij neemt in de partij de provocateursrol over van Markus Söder, die uitwijkt naar een deelstatelijke functie, en van CSU-chef Horst Seehofer, die dezer dagen de taak heeft om goedgemutst Angela Merkel ter zijde te staan als bouwmeester van een nieuwe Groko.

Kurt Ruegen

Beeldspraak

11 januari 2018

MEDIALAND Vertrouwen in de media Het zondagse praatprogramma De Zevende Dag blies afgelopen zondag dertig kaarsjes uit, en daar hoorde – uiteraard – een debat over het vertrouwen in de media bij. Het werd – al even uiteraard – een maat voor niets. Om te beginnen mocht Tim Pauwels, ombudsman van de VRT, eerst komen uitleggen dat het vertrouwen in de media de laatste jaren gestegen is, en dat Vlaanderen het in vergelijking met andere Europese landen zelfs relatief goed doet. Daarna volgde een debat met diezelfde Tim Pauwels, aangevuld met Isabel Albers, Peter Vandermeersch, Siegfried Bracke en Sven Gatz. U raadt het al: de premisse van dat debat was uiteraard dat de media – “wij” – het al bij al goed doen, dat de media – “wij” – het zelfs steeds beter doen, en dat het probleem bij de anderen ligt: de gratis media, de sociale media, de politici die neerkijken op de media of de media zelfs aanvallen, en de burgers die te onverschillig zijn om de klassieke media nog te willen lezen, beluisteren of bekijken. Het voorspelbare debat, waarin eigenlijk alleen Isabel Albers af en toe iets interessants wist te zeggen, werd afgesloten met een nogal gênante scène waarin Phara de Aguirre en Xavier Taveirne Siegfried Bracke op weinig subtiele wijze uitnodigden om nog eens uitgebreid de lof te zingen op de VRT, en daar nog gretig op inging ook. Pijnlijk. Voor dit nietszeggende debat werden uiteindelijk dertig minuten uitgetrokken. De gastenlijst had natuurlijk al laten zien dat het ook deze keer weer op niets zou uitdraaien. Eén van de grootste problemen van de Vlaamse media zat namelijk mee aan tafel: Peter Vandermeersch. Tegenwoordig teistert hij een Nederlandse krant als hoofdredacteur, maar hij staat perfect symbool voor het stelletje onbenullen dat tegenwoordig de dienst uitmaakt op de Vlaamse mediaredacties.

Feiten worden meningen, en meningen feiten Eén van de nieuwe mantra’s van de laatste tijd is dat er niet meer zoiets als een “feit” bestaat, zoals Isabel Albers in het debat ook aanhaalde. Alles heeft een context en vergt duiding. Alsof het overlijden van France Gall op zondag dus geen feit meer zou kunnen zijn, of de herhaalde vraag van de CD&V, deze keer door Ivo Belet in diezelfde De Zevende Dag, naar het ontslag van Theo Francken. Jazeker, daar hoort wel degelijk een context en wat duiding bij, maar dat betekent niet dat feiten niet meer zouden bestaan, en dus niet meer gescheiden zouden kunnen worden van duiding, opinies en meningen. Maar tegelijkertijd proberen diezelfde media in hun factcheck-rubrieken hun lezers wel opinies als feiten aan te smeren. De globale opwarming, veroorzaakt door de mens, wordt in de traditionele media consequent als een onomstotelijk feit voorgesteld, hoewel dat nog lang niet wetenschappelijk bewezen is. Ook het racisme in Vlaanderen waar elke migrant dagelijks minstens vijftig keer het slachtoffer van is, is in die rubrieken een onweerlegbaar feit. Maar hogere criminaliteit bij migranten, nochtans niet meer dan een statistiek en dus een feit, worden in diezelfde factcheck-rubrieken afgedaan als een (racistische) mening.

De Zevende Dag: alleen links en Belgisch welkom Over vertrouwen in de media gesproken, een eenvoudig statistiekje (maar ook dat zal wel een “mening” zijn) illustreert waarom een praatprogramma als De Zevende Dag vaak een slaapverwekkende vertoning is. Het is een oud zeer dat bij de VRT alleen maar linkse en belgicistische politici welkom zijn, en de andere politici alleen maar uitgenodigd en geduld worden als het echt niet anders kan. Neem nu de gastenlijst van De Zevende Dag voor het najaar van 2017. Zo mocht Groen maar liefst 9 keer een mandataris in de studio verwelkomd zien, terwijl Vlaams Belang slechts 2 keer een uitnodiging in de bus kreeg. Nu haalde Groen in 2014 weliswaar iets meer stemmen dan Vlaams Belang (8,7 procent tegenover 5,9 procent), maar zelfs afgewogen tegen die uitslag mocht Groen nog altijd drie keer vaker per stem naar De Zevende Dag komen dan Vlaams Belang. Ook de N-VA was ondervertegenwoordigd in de gastenlijst, met 18 uitnodigingen, terwijl de Open Vld met minder dan de helft van de stemmen van de N-VA toch nog 13 keer uitgenodigd was. CD&V en sp.a zaten met respectievelijk 15 en 11 min of meer op niveau. Deze cijfers zouden geen probleem zijn, als het niet was dat ze representatief zijn voor zowat elke seizoen van De Zevende Dag van de afgelopen jaren. Van een toevallige fluctuatie waarbij Groen eens een keertje vaker werd uitgenodigd dan Vlaams Belang is geen sprake: Groen en Open Vld zijn in elk seizoen van De Zevende Dag stevig oververtegenwoordigd, en Vlaams

EEN LEUKE STATISTIEK Toch even belangrijk nieuws meedelen. De voorbije zes maanden zijn vanuit het Britse parlement 24.500 pogingen gedaan om pornosites te bezoeken. De computernetwerken van Westminster blokkeren weliswaar alle pornosites, maar registreren wel de pogingen om ze te bereiken. Uit die cijfers blijkt dat parlementariërs en hun medewerkers zo’n 160 keer per dag op porno klikken. Er is ook goed nieuws; het aantal keren dat naar een pornosite geklikt werd, is met de jaren drastisch geminderd. In 2015 werd gemiddeld zo’n 580 keer naar een pornosite gesurfd. Westminster telt 8.500 computers en apparaten die gebruikmaken van het wifinetwerk in de gebouwen. De blokkering geldt ook voor privéapparaten, zoals telefoons, laptops en tablets die verbonden zijn met het netwerk. Zou het in de Wetstraat anders zijn?

FILM Elke week “speciale” vluchten gemaakt voor de repatriëring van criminele vluchtelingen

The Leisure Seeker

Een onvergetelijke reis

Belang en N-VA ondervertegenwoordigd. Jammer dat Siegfried Bracke, die tot nader order tot de N-VA behoort – zou dat een feit of een mening zijn? –, dat tijdens het debat niet voorlegde aan ombudsman Tim Pauwels van de VRT, of Vlaams minister van Media Sven Gatz.

Klimaatsceptisch weer in Noord-Amerika Het is werkelijk een hondenstiel, het vak van kwaliteitsjournalist. Want ja, jarenlang heb je verkondigd dat de globale opwarming een absoluut feit is, veroorzaakt door de mens, met onnoemelijk catastrofale gevolgen, en volledig onomkeerbaar. Het was zelfs één van je speerpunten in je betoog, pardon, je objectieve berichtgeving over hoe dom en achterlijk die nieuwe president van de Verenigde Staten wel is. En dan, net op het moment dat een boek uitkomt dat die president te kijk zet als een halfbakken idioot, en waar je een week lang elke dag minstens een uur rechtstreeks uit zou willen staan citeren, vriest het in NoordAmerika de stenen uit de grond. Het leven kan wreed zijn. En klimaatsceptisch weer nog wreder. Aan het gezicht van de rechtstreeks verslag uitbrengende Björn Soenens was duidelijk te zien dat zijn broek al lang niet meer gewoon aan zijn billen vastgevroren was, maar dat zijn hele onderlijf met thermische onderbroek en al tot een diepgevroren ijspegel omgevormd was. Het is op zulke pijnlijke momenten dat wij ons afvragen wat sommige journalisten toch bezielt om niet gewoon telefonisch of vanuit een studio verslag uit te brengen. Alsof die koudegolf niet echt is als het verslag alleen maar wat beelden van dichtgevroren rivieren en verlaten straten bevat, zonder dat Björn Soenens met een berenmuts op rechtstreeks op antenne staat te bevriezen.

Is Trump een idioot, of een genie? Afgelopen week stond het promilletje van de sociale media waarin onze kwaliteitsjournalisten zich bewegen nog maar eens op z’n kop: iemand had een boek uitgegeven waarin hij beweerde dat Donald Trump een halve achterlijke is. En wij die dachten dat om de andere week ergens zo’n boek uitgegeven wordt. Daarom dat we niet eens de moeite meer doen om de naam van de laatste auteur te onthouden, of te lezen wat deze keer het ultieme bewijs van de achterlijkheid van de Amerikaanse president zou moeten zijn. Is Donald Trump dan een genie, zoals hij op Twitter beweerde? Zover zouden we het niet durven drijven. Maar we denken wel dat hij bijzonder intelligent is, omwille van de redenen die hij zelf aanhaalt: hij was een succesvol zakenman, hij was gastheer van een succesvolle realityserie, en vooral, hij slaagde erin verkozen te worden tot president van de Verenigde Staten. Dat zijn op zich drie goede redenen om aan te nemen dat hij bovengemiddeld intelligent is, en in combinatie zelfs vrijwel een zekerheid. Let op, wat we hierboven schrijven is geen mening van een Trump-groupie, wel een nuchtere afweging. Want als we schrijven dat Trump hoogstwaarschijnlijk bovengemiddeld intelligent is omdat hij tot president van de VS verkozen werd, dan willen wij gerust erkennen dat hetzelfde geldt voor Barack Obama, George W. Bush, Bill Clinton, George H. W. Bush, en anderen. Geen enkele idioot zal er ooit in slagen het “per ongeluk” tot president van de Verenigde Staten te schoppen, om de eenvoudige reden dat zoiets te veel planning, werk, doorzettingsvermogen en doorzicht vraagt. En daar ligt precies het probleem met de hordes “VS-experten” en “Amerikakenners” die onze schermen en krantenpagina’s teisteren met hun meninkjes en emoties verpakt als feiten: zij slagen er maar niet in te erkennen dat ook Republikeinse presidenten intelligent zijn en misschien wel goede intenties hebben wanneer zij een politieke lijn willen uitzetten. Voor hen is er immers geen weg naast: Republikeinen zijn altijd dom en uiterst vilein in al wat ze ondernemen. En wie onze Amerikakenners daarin weigert te volgen, is uiteraard zelf een idioot.

Eerder schreef ik over de Belgische film “Façades”, een intiem meesterwerkje waarin het regisseursduo Kaat Beels en Nathalie Basteyns licht laten schijnen op “façadegedrag”: het proberen verbloemen van geheugenstoornissen door dementerende patiënten. Dementie wordt steeds vaker belicht in fictie, maar nog steeds hebben we geen idee hoe we ermee moeten omgaan. Waar in “Façades” de emotionele kant van dementie op een heel subtiele manier naar voren komt, toont de Amerikaanse film “The Leisure Seeker” juist dat er ook gelachen mag worden met alzheimer. Gebaseerd op de bestseller van Michael Zadoorian (vertaald als “Een onvergetelijke reis”), werd “The Leisure Seeker” geschreven en geregisseerd door de Italiaanse regisseur Paolo Virzi, bekend van “La Pazza Gioia”. Voor Virzi was het de eerste keer dat hij een Amerikaanse film maakte. Voor de hoofdrollen had de regisseur twee grote namen uit de cinema in gedachten: Donald Sutherland en Helen Mirren, die beiden meteen toestemden. Het resultaat is een subversieve tragikomedie over een onvergetelijke reis van twee bijzondere mensen. De film vertelt het verhaal van John (een gepensioneerde literatuurprofessor) en Ella Spencer, een koppel dat al zestig jaar getrouwd is en op een dag besluit te vertrekken met hun oude mobilhome, om te ontkomen aan hun overbezorgde kinderen en zich nog een laatste keer samen jong en roekeloos te voelen. Wat begint als een onschuldig reisje in een Winnebago, een camper, gedoopt tot “The Leisure Seeker”, wordt al snel een avontuurlijke reis vol risico’s, wanneer we ontdekken dat John ernstig dementerend is en Ella meer dan enkel slecht te been. Tijdens hun reis over de U.S. Route 1, langs de hele oostkust van Forida tot aan Canada, krijgen we te maken met een reeks aan komische, emotionele, maar ook bizarre situaties. “The Leisure Seeker” moet u niet bekijken omdat u een liefhebber bent van roadtripfilms (zoals ik). We krijgen een aantal roadshots te zien die kort het gevoel van ultieme vrijheid aanwakkeren, maar daar blijft het bij. In de film wordt gefocust op conversaties tussen John en Ella, waarbij we langzaam meer te weten komen over hun leven omdat John steeds alles vergeet en Ella zijn geheugen probeert op te frissen door het vertellen van anekdotes. Ondertussen worden ze meerdere malen gebeld door hun bezorgde zoon en dochter, wat de ernst van de situatie zou moeten verduidelijken. Persoonlijk vond ik het acteerwerk van zoon- en dochterlief (Christian McKay en Janel Moloney) bijzonder frustrerend. De dramatische bezorgdheid van zoon Will gaat niet verder dan een paar keer naar zijn moeder te schreeuwen aan de telefoon en ambetant te doen tegen zijn zus, die op haar beurt enkele ongepaste opmerkingen maakt over haar falende en liefdeloze huwelijk. Een slechte poging van het integreren van een tweede verhaallijn. Ondanks de slechte gezondheid van John en Ella is “The Leisure Seeker” een feelgoodfilm met een uniek einde. Sommige mensen zullen misschien beweren dat de film in sommige opzichten voorspelbaar is, maar persoonlijk vond ik “The Leisure Seeker” een film met diepere lagen, acceptatie van tegenstellingen en ruimte voor een open interpretatie wat betreft de tragikomische aard. En dat maakt deze film juist zo sterk. Hij toont dat er best gelachen mag worden in sombere situaties, en dat verdriet en geluk parallel bestaan. Het acteerwerk van Donald Sutherland en Helen Mirren is subliem. Niet alleen zetten ze een uiterst realistische vertoning neer van een avontuurlijk koppel dat te kampen heeft met de moeilijke omgang met alzheimer, ze geven ook een mooi portret van “ware liefde”, met een knipoog naar het verhaal van Shakespeares Romeo en Julia. Ik denk wel dat de regisseur zijn pollekes mag kussen dat hij Sutherland en Mirren heeft kunnen strikken, want zonder die twee megasterren had deze film makkelijk een niemendalletje kunnen worden. Thirza Nerissa

Op de praatstoel

11 januari 2018

Praten met Mischaël Modrikamen, voorzitter van de Parti Populaire

“Voor de klassieke media bestaat de Parti Populaire niet” Men zou het bijna vergeten, maar in de federale Kamer is een Franstalige partij vertegenwoordigd die zich uitgesproken rechts op het politieke schaakbord plaatst: de Parti Populaire van advocaat Mischaël Modrikamen. De partij haalde bij de parlementsverkiezingen van 2014 zo’n 4,5 procent van de stemmen in Wallonië en haalde de kiesdrempel in Luik waardoor het met Aldo Carcaci een zetel binnenrijfde. Maar de PP wordt sindsdien zo goed als doodgezwegen door de Franstalige pers. Nochtans heeft Modrikamen relevante inzichten over de Franstalige politiek. Het Pallieterke zocht hem op. In Vlaanderen wordt meer dan eens terecht geklaagd over het gebrek aan objectiviteit in de pers. Een goed voorbeeld daarvan is de manier waarop een partij als Groen, tot nader order nog altijd maar de vijfde politieke formatie in Vlaanderen, royaal aan bod komt op een zondags debatprogramma als de Zevende Dag. De meesten zullen het niet geloven, maar aan Franstalige kant is de situatie nog dramatischer. De Parti Populaire (PP) wordt bezuiden de taalgrens gewoon genegeerd en doodgezwegen. Haar programma – anti-establishment, tegen immigratie, islamkritisch, voor een streng veiligheidsbeleid, voor lagere belastingen, eurosceptisch – wordt door de Waalse en Brusselse mainstreammedia niet gesmaakt, om het zacht uit te drukken. Nochtans telt de partij met Aldo Carcaci sinds de verkiezingen van 2014 een federaal Kamerlid. De man duikt amper of niet op in programma’s op radio en televisie. Niet anders is het met Mischaël Modrikamen, oprichter en voorzitter van de PP, die zich als gezond rechts profileert en zich vooral afzet tegen de traditionele politiek. Modrikamen, vooral bekend als advocaat van gedupeerde Fortis-aandeelhouders ten tijde van de financiële crisis, ziet hier een bewuste strategie in van het francofone establishment om nieuwe politieke partijen te muilkorven, tenzij ze natuurlijk ter linkerzijde opereren. “De PTB van Raoul Hedebouw wordt wel toegelaten omdat de journalisten veel van de ideeën van deze partij delen”, zegt Modrikamen. “Er is geen sprake van een cordon sanitaire rond de PP, maar wel van een boycot. Ik ben sinds drie jaar niet meer op de RTBF gekomen. Bij de laatste verkiezingen haalden we nochtans heel wat stemmen. Om de hele Franstalige publieke opinie te capteren, is het best om naar het Franstalig kiescollege bij de Europese verkiezingen te kijken. We halen 150.000 stemmen op 2,3 miljoen Franstalige kiezers. Dat is het dubbele van het FDF, nu Défi, van Olivier Maingain. En de PP doet beter dan de 130.000 stemmen van de PTB. Federaal halen we ongeveer evenveel stemmen als Défi en PTB. We worden ook verzwegen in de peilingen.” ’t Pallieterke: En is het beter bij de commerciële omroep RTL? Modrikamen: Persoonlijk ben ik daar niet meer geweest sinds oktober 2010. Het is alsof we niet bestaan. Onze ideeën zijn blijkbaar niet interessant. Daarenboven heb ik in 2013 Luc Trullemans als advocaat verdedigd tegen RTL en ik heb die zaak gewonnen. Wat was er gebeurd? Luc Trullemans was weerman bij RTL en had op zijn Facebookpagina geschreven dat vreemdelingen zich moesten aanpassen of verhuizen, nadat hij twee keer persoonlijk was aangevallen. Hij werd hiervoor ontslagen. Sindsdien ben ik er persona non grata. Een journaliste van RTL heeft mij bevestigd dat men haar bij haar aanwerving heeft gezegd: je mag over alles spreken, behalve over Modrikamen. De partij heeft een nieuwe procedure

gestart tegen RTL, teneinde de wetgeving op het pluralisme te doen naleven. Deze zaak zal in de lente van 2018 worden gepleit. Ondanks onze afwezigheid bestaan we nog. In de peilingen halen we nog altijd de kiesdrempel. De partij probeert zich te profileren via sociale media en met onze onlinekrant Le Peuple, die 30.000 abonnees telt. De linkse Franstalige omerta in de media is ongezien, en ondenkbaar in Vlaanderen of in de rest van Europa. ’t Pallieterke: Waarom wordt u doodgezwegen? Enkel omwille van uw standpunten? Modrikamen: De journalisten van La Libre Belgique en Le Soir zijn militanten. Ideeën die rechts van het centrum staan worden genegeerd. Met de regionale of populaire pers, zoals SudPresse en La Dernière Heure, is het wat beter. Ik heb destijds ook de RTBF een proces aangedaan omdat ze niet pluralistisch was door ons te negeren. Ze krijgt 250 miljoen euro overheidsgeld per jaar, dan mag ze wel objectief zijn. De rechter kwam wel degelijk tot de conclusie dat de RTBF haar taak niet vervulde. Jammer genoeg waren er geen dwangsommen verbonden aan het vonnis en de RTBF heeft het aan de laars gelapt. Ik heb een nieuwe zaak tegen hen aangespannen en deze zal in de lente van 2018 worden gepleit. ’t Pallieterke: U noemt zich rechts. Of ook rechtspopulistisch? Modrikamen: Onze partij wil een breuk maken met de klassieke politiek. Ik ben weliswaar geen Vlaming, laat staan een separatist, maar ik herken mij in heel wat standpunten van de N-VA. Nigel Farage van UKIP is een vriend. Ik herken mij in de volkspartij UDC in Zwitserland en in de standpunten van de Hongaarse premier Viktor Orbán. De PP is vooral een antwoord op de traditionele partijen, die steeds meer op elkaar lijken. Economisch zijn we eerder liberaal. We willen minder belastingen en minder uitgaven. Maar ik vind dat vermogens ook voldoende mogen worden belast. Alles zou moeten onderworpen zijn aan een tarief van 35 procent. Op het vlak van waarden zijn we conservatief, je zal ons niet op de Gay Pride zien. ’t Pallieterke: Hoe kijkt u naar de algemene politieke toestand? Hoe ziet u die evolueren aan Franstalige kant? Modrikamen: Ik ben zeer voorzichtig met voorspellingen. Ik kan wel zeggen dat het slecht gaat met België. Vlaanderen doet het nog relatief goed, Wallonië is er erg aan toe. Er zijn uitzonderingen zoals Waals-Brabant. De feiten spreken voor zich: een kwart van de Walen heeft geen baan. Maar er zijn niet alleen de economische verschillen. In Franstalig België worden alle problemen ontkend of geminimaliseerd. Dat was bijvoorbeeld het geval met de rellen in Brussel. En dan is er nog het politieke systeem dat zich bezuiden de taalgrens in stand houdt. De schandalen bij

“Charleroi kreeg zowel een kernbom als een ebola-epidemie te verduren” Mischaël Modrikamen is afkomstig van Couillet bij Charleroi. Een stad die symbool staat voor alles wat de voorbije decennia verkeerd is gelopen in Wallonië. “Couillet was een van de centra van de staalindustrie. Daar werd de eerste Solvay-fabriek gebouwd. Toen was Wallonië de tweede economie van de wereld. In mijn jeugd, in de jaren zeventig, zag ik al de neergang met de vele bedrijfssluitingen. Maar toen was er nog een zekere waardigheid. De stad was nog proper en veilig. Daarna had de PS de absolute macht, met haar apparatsjiks. Het werd een drama. Nu doet de stad het iets beter, maar toch krijg je de indruk dat Charleroi zowel een kernbom als een ebola-epidemie te verduren heeft gekregen. Je ziet drugverslaafden en alcoholici. Charleroi moet van de 19de naar de 21ste eeuw. Alle sporen van de oude industrie moeten weg. Dat vergt een revolutie in de geesten.”

Publifin hadden een maffioos karakter, maar er wordt niet streng genoeg tegen opgetreden. Momenteel lijkt het Waalse ongenoegen als gevolg te hebben dat de enige uitlaatklep de PTB is. ’t Pallieterke: Waarom de PTB, en niet de Parti Populaire? Modrikamen: Zoals gezegd, in de klassieke media bestaan we niet. Dan is het logisch dat Hedebouw, die mediageniek is, met alle aandacht gaat lopen. Bovendien sluiten zijn standpunten aan bij die van veel journalisten. En dat voor de meest archaïsche partij van Europa. Die partij heeft contacten met Noord-Korea, en Venezuela is een model. Dat is hallucinant. Het risico is reëel dat Wallonië straks voor de vlucht vooruit kiest en dan is er sprake van Griekse toestanden. ’t Pallieterke: Hoe realistisch is een PSPTB-coalitie in Wallonië? Modrikamen: De verleiding van het linkse volksfront is reëel. De twee partijen willen de belastingen verhogen, ze hebben geen voeling met de bedrijfswereld, en geld is er enkel om herverdeeld te worden. De MR zal weliswaar proberen om in 2019 op Waals niveau een coalitie te vormen met de PS. Maar de basis is voor een regering die volle kracht links gaat. Met een PS-PTB-Ecolo-regering is dat het definitieve einde van Wallonië. Wie in Wallonië nog wat geld heeft, vlucht naar Vlaanderen. En dat alles zal de separatistische krachten in Vlaanderen nog versterken. Daarom zeg ik: de PP kan hier voor een evenwicht zorgen. ’t Pallieterke: In welke zin? Modrikamen: Een groot deel van de proteststemmers in Wallonië is niet extreemlinks. Velen zijn tegen de massa-immigratie en tegen de hoofddoek. Dat ze dan op de Parti Populaire stemmen. Al schommelen we in de peilingen rond de kiesdrempel, ik denk dat we meer zullen halen en dat de PP in 2019 meerdere zetels zal binnenrijven. Dan worden wij een politieke factor van belang. Overigens, wil men na 2019 nog een centrumrechts beleid voeren, kan het best zijn dat deze regering geen meerderheid meer heeft. Hopelijk kunnen ze dan beroep doen op ons. ’t Pallieterke: Echt? Modrikamen: We hebben onze eigen peilingen. De PP is goed voor 7 tot 8 procent van de stemmen. Met de gemeenteraadsverkiezingen hopen we al een politiek signaal te kunnen geven. In 2012 heeft onze partij amper een tiental lijsten ingediend. Voor dit jaar denken we aan 100 lijsten. ’t Pallieterke: Over uw politieke relevantie gesproken: bent u na de verkiezingen al ooit door het staatshoofd ontvangen? Of in 2014 door informateur Bart de Wever? Modrikamen: In 2010 werd ik ontvangen door koning Albert. In 2014 door Filip en ik ben bij Bart De Wever geweest. Ik heb hem gezegd dat we beschikbaar waren, ook al hadden we maar één zetel. Overigens, het is een schandaal dat we amper één zetel hebben gehaald. Ik kwam op in Henegouwen. Daar ben je verkozen met 30.600 stemmen. Ik had er 32.400 maar miste een zetel omdat ik met 4,9 procent net onder de kiesdrempel bleef. Ik ben er trouwens van overtuigd dat bij de tellingen gefraudeerd werd. ’t Pallieterke: U zegt dat u de echte rechtse kracht bent in Franstalig België. En de MR dan? Modrikamen: Dat is voor mij een centrumpartij. Sommigen tenderen duidelijk naar links, zoals Louis Michel. Die zei dat hij in de VS voor Bernie Sanders zou stemmen. Veel MRnotabelen zijn centrum. De rechtse MR-verkozenen zoals Brussels Parlementslid Alain Destexhe moeten ervoor zorgen dat voldoende mensen uit de Waalse rechterzijde voor de MR stemmen. Trouwens, als Destexhe te rechtse standpunten inneemt, wordt hem het zwijgen opgelegd.

De vader van Mischaël Modrikamen, van Pools-Joodse afkomst, zat bij het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij werd socialistisch schepen van Couillet en in 1984 voorzitter van de socialistische ziekenbond voor de streek van Charleroi. In 1991 werd Marcel Modrikamen slachtoffer van een aanslag, die hem een arm kostte. Volgens zijn zoon Mischaël had zijn vader onregelmatigheden ontdekt in het beheer van het ziekenhuis Institut Gailly, waarvan hij de voorzitter was. Mischaël Modrikamen (51) studeerde rechten aan de ULB en werd een nationale bekendheid in 2008 en 2009 als advocaat van de gedupeerde kleine Fortis-aandeelhouders. In 2009 richtte hij de Parti Populaire op. ’t Pallieterke: Hoe kijkt de MR aan tegen een kleine partij als de uwe? Modrikamen: Charles Michel heeft mij ooit gezegd: we kunnen niet regeren met de PP als we al een coalitie vormen met de N-VA. Voor mij zou dat geen probleem zijn. In het parlement hebben we goede contacten met de N-VA. De relaties zijn correct. ’t Pallieterke: Wat vindt u van het feit dat N-VA-regeringsleden als Jan Jambon en Theo Francken zo populair zijn in Wallonië? Modrikamen: Zij voeren een politiek die dicht aansluit bij ons programma. Hun populariteit komt de traditionele partijen en de pers goed uit. Ze kunnen zeggen dat die standpunten via de N-VA in de media aan bod komen. Waarom ons nog vragen? ’t Pallieterke: Waarom heeft elke partij die rechts van rechts stond het altijd zeer moeilijk gehad in Wallonië? Rechts-radicaal of extreemrechts heeft slechts sporadische successen geboekt. Partijen als FN en Agir verdwenen even snel als ze opdoken. Modrikamen: Wij hebben in elk geval nooit iets te maken gehad met die groupuscules. Maar soms kwamen ze de elite goed uit als bliksemafleider. Maar met mij is de aanpak anders: wij staan inhoudelijk sterk en worden als een bedreiging gezien. Sinds ik politiek actief ben, waren er vier huiszoekingen. De laatste keer zou er sprake zijn van misbruik van EU-subsidies. Ze hebben hier eens een huiszoeking gehouden in verband met partijbadges die we verkochten aan één euro. Het gerecht vroeg naar de opbrengst. Te gek voor woorden. Men doet in Franstalig België alles om mensen zoals ik, die taboes doorbreken, te nekken. ’t Pallieterke: Zijn de radicale islam en de immigratie taboeonderwerpen bezuiden de taalgrens? Modrikamen: 35 à 40 procent van de Brusselse bevolking is moslim. Over zeven à acht jaar zitten ze aan een meerderheid. In de Brusselse scholen volgt de overgrote meerderheid van de kinderen islamgodsdienst. Brussel is al de grootste moslimstad van Europa. En niet enkel in gemeenten als Molenbeek. In de Nieuwstraat zijn nog 15 procent van de passanten West-Europese blanken. Ook in de Waalse steden verandert heel wat. In Verviers volgt 90 procent van de kinderen islamles. ‘Le grand remplacement’ is in volle gang. Kijk, 50 procent van de moslims verkiest de sharia boven de westerse wetten. Dat verontrust mij. Toen ik een paar jaar geleden zei dat er terroristen tussen de asielzoekers zaten, werd ik bijna bij de keel gegrepen. Ik had gelijk. Ik geef toe dat de meeste moslims die hier leven zeer vredelievend zijn. Maar 10 procent met radicale ideeën die richting terrorisme kunnen gaan, is 10 procent te veel. AV

Cultuur

11 januari 2018

Tussen traditie en autonomie

Van onze hofdichter

Drie koningen in duo Geschreven op driekoningenavond 2018

In het Museum Albert van Dyck in Schilde loopt nog een retrospectieve met werk van Etienne Steel. De tentoonstelling geeft een mooi beeld van de kunstenaar die zich loswrikte uit het keurslijf van het academisme en dan op zoek ging naar een eigen artistieke weg. het intimisme in hun portretten en de kleuren verfbehandeling in functie van de sfeer die ze willen oproepen, de toon die ze zetten. Bovendien hebben beide kunstenaars zich ontworteld en zijn hun eigen weg gegaan. Van Dyck trok zichzelf uit de klei van het Vlaams expressionisme, Steel wrikte zich los uit het traditionele academisme.

De wijzen, op bezoek bij Jozef en zijn sibbe, zij zaten wat verzuurd te kijken bij de kribbe. De engelen zongen mooie liederen nochtans, nu eens in ‘t Nederlands en dan weer in het Frans. De herders speelden Susa Nina van Preudhomme. Die was wel fout geweest maar ‘t kon hun niet verdommen. Hij maakte immers schone dingen, die lekker waren om te zingen.

Nieuwe ogen

En toch... Het kon de wijzen zichtbaar niet ontroeren. Zij zaten maar mistroostig naar de krib te loeren. Zij bleven onberoerd bij fluiten en schalmei. Maria voelde zich er ongemakkelijk bij. Ze vroeg hun minzaam in twee talen wat er scheelde en of het lied van Susa Nina hen verveelde. Zij schudden neen maar bleven zwijgen. Er was geen woord uit hen te krijgen. Sint-Jozef trachtte hen tot vrolijkheid te manen, maar niks mocht baten bij hun krokodillentranen. Geen glimpje van een lach verscheen op hun gezicht. Zij trokken een grimas als leden zij aan jicht. Maria sprak: “Maar, sires, kijk zo triestig nie!” Toen zei die ene triest: “We zijn normaal met drie, maar Theo Francken heeft ’t op ’t laatste laten steken. Hij kreeg het namelijk aan de stok met Wouter Beke.” Sint-Jozef, die de kwaliteitspers had gelezen, vertelde aan Maria iets van Soedanezen. En dat die Francken ook nog last had van de Groenen die van pretentie, zei hij, liepen naast hun schoenen. “Laat u”, zei Jozef, “toch niet brengen van de wijs. Kom, zing voor ons nog eens van Kyrie Eleis.” Ze zongen, met hun beide ogen vol verdriet en met een stem die stokte, toen ’t gevraagde lied, verrast omdat het os en ezel kon vermaken. Sint-Jozef liet hen nog de groeten doen aan Laken en ook aan Jan Jambon van Binnenlandse Zaken. En krijgen Jan en Theo heibel met de Soedanezen, dat zij dan denken aan De Wevers woord: “Niet met den dezen!”

Hector van Oevelen

King Arthur Eind deze maand doet AMUZ een poging om de winterse somberheid enigszins uit onze harten te verdrijven. Met dien verstande wordt op 9 februari aanstaande in het Antwerpse kunstenhuis een bloemlezing uit Henry Purcells semiopera “King Arthur” door het ensemble Vox Luminis opgevoerd. De Britten zijn op alle vlakken buitenbeentjes. Ook de Britse muziekgeschiedenis heeft zo haar eigenaardigheden. Het rond 1600 in Italië ontstane operagenre bereikte in zijn pure vorm pas bijna een eeuw later, met de intrede van Georg Friedrich Händel, de Londense schouwburgen. In de tussenperiode beperkten Engelse toonzetters zich hoofdzakelijk tot de semiopera, een soort muziektoneel dat min of meer met de continentale vaudeville overeenstemt. Gesproken dialogen regen de muzikale intermezzo’s aan elkaar, iets waarvan de rasechte operaliefhebber allicht gruwt. Henry Purcell (1659-1695), Englands muzikale ambassadeur uit de barokperiode, was een uitblinker in dat literair sterk gewortelde genre. Van zijn hand stammen vijf kaskrakers, waaronder het bekende epos rond koning Arthur.

Woelige tijden Purcells “King Arthur” is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van ‘poet laureate’ John Dryden (1631-1700). Dryden had zijn versie voor het theater al in 1684 herwerkt tot een libretto. De epische stof, die het heldhaftige verzet van de 5de-eeuwse christelijke koning der Britten tegen de Saksische invallers bezingt, heeft eeuwenlang generaties Engelsen in hun Engelsheid gesterkt. Er waren schaarse historische aanknopingspunten; het verhaal bleef steeds (bewust) in mythische nevelen gehuld. Het hartstochtelijke epos is erg toepasselijk op de beloken tijd waarin Purcell en Dryden leefden, en vooral, waarin de semiopera

Adverteren in ‘t Pallieterke 03 232 14 17

“King Arthur” tot stand kwam. We verwijzen naar de bloedige revolutie van Cromwell en de daaropvolgende troebelen. De restauratie van 1660 leidde opnieuw tot een culturele opbloei onder de katholieke koningen Karel II en Jacobus II, maar bracht protestanten en katholieken geenszins dichter tot elkaar. Dryden werd fellow van de Royal Society in 1662. Purcell trad toe tot de Chapel Royal in 1682. Door het protestantse oproer in 1688-’89, The Glorious Revolution, werden de kaarten geschud. De katholieke Dryden viel alvast uit de gunst van de nieuwe vorst, Willem III. Die van Purcell behield hij. In 1690 componeerde hij menig lied naar Drydens versie van Shakespeares “The Tempest”. Een jaar later mocht Dryden het genoemde libretto voor “King Arthur” uit de lade halen, zodat Purcell ook daar muziek op kon zetten. Zowel op artistiek als commercieel vlak was de sterk patriottistische semiopera een schot in de roos.

Vertelling versus zang Het was voor Vox Luminis, dat reeds religieuze werken van Purcell opnam, geen sinecure om enkele liederen te selecteren uit een grotendeels gesproken profaan werk zonder dat de samenhang verloren gaat. In de semiopera was zingen en musiceren immers totaal ondergeschikt aan de vertelling. Paradoxaal genoeg leken Purcells liederen het gebabbel in zeggingskracht te overtroeven, wat misschien het grote succes van het werk verklaart. Voor alle veiligheid zal Lionel Meunier van Vox Luminis een verteller meebrengen. Simon Robson zal de gezongen stukken aan elkaar praten. Het ensemble heeft in principe het concept van de Engelse semiopera voor deze veelbelovende barokavond gewoon omgedraaid. “King Arthur” gebracht door Vox Luminis gaat door op vrijdag 2 februari om 20.15 uur in de Kammenstraat 81, Antwerpen. Voor tickets, surf naar www.amuz.be. Tom

In Vlaanderen vind je kleine fijne musea over leven en werk van één kunstenaar, zoals het Museum Albert van Dyck in Schilde. Albert van Dyck (1902-1951) heeft twintig jaar in Schilde gewoond en gewerkt, en zijn ateliernalatenschap kreeg er onderdak in een nieuwbouw die ook het gemeentehuis herbergt. Van Dyck was een Kempische einzelgänger die zich niet in een vakje of -isme liet stoppen, die zich in Schilde kon onttrekken aan invloeden. De gevoelskunstenaar deed er waar zijn hart naar verlangde: tekenen, aquarellen, etsen en schilderen, vooral landschappen en kinderportretten. Dat zo een monografisch museum geen mausoleum hoeft te zijn, bewijst het Museum Albert van Dyck. Het zorgt voor wisselende opstellingen van de vele werken en documenten uit de verzameling en het trekt tijdelijke tentoonstellingen aan. Nu loopt er een retrospectieve met werk van Etienne Steel (19101971). “Ik schilder niet uit ambitie, maar omdat ik het niet kan laten”, is een tekenende uitspraak van Albert van Dyck, die ook Etienne Steel zou kunnen typeren. Er zijn nog meer raakvlakken tussen de twee kunstenaars, zoals

Etienne Steel stamt uit een kunstenaarsfamilie. Vader Leo Steel (1878-1938) had gestudeerd aan de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Hij was een productief schilder van portretten, landschappen en historische en Bijbelse thema’s. Die laatste zijn in heel wat kerken terug te vinden. Vorig jaar verwierf het KADOC-KULeuven een mooie collectie van een vijftigtal tekeningen van Leo Steel, waaronder de ontwerptekeningen uit 1908 voor de reeks ‘De Zeven Weeën van Maria’ voor de Onze-Lieve-Vrouwvan-Bijstandkerk in Aalst. Voor een deel van zijn werken liet Leo Steel zich inspireren door de zeventiende-eeuwse meesters. Net als zijn vader en zijn broers had Etienne Steel artistiek talent, maar hij moest van vader onderwijzer worden. Tekenen zat hem in het bloed en dat deed hij dan buiten de klas. Later volgde hij opleidingen, onder andere aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Antwerpen. Etienne Steel werd een gedreven tekenleraar. Als kunstschilder, wat hij ondertussen geworden was, hield hij aanvankelijk vast aan de oerdegelijke klassieke vormen. De vroege werken van Etienne Steel, die al getuigen van zijn technisch kunnen, liggen nog in de lijn van het academisch werk van vader Leo. Toen Etienne Steel in 1969 met pensioen ging, nam zijn kunstenaarsloopbaan een nieuwe start. Moderne kunststromingen leerde hij waarderen en hij experimenteerde erop los. Sterke portretten en landschappen op de expo tonen een kunstenaar voor wie schilderen een heel persoonlijke expressie is geworden. De doordachte indeling van Steels’ doeken in kleurvlakken met een subtiel lijnenspel laten een kunstenaar zien die met nieuwe ogen naar de wereld keek. Die ogen werden helaas kort daarna abrupt gesloten, toen Etienne Steel in 1970 verongelukte. Het is goed dat het werk van deze kunstenaar opnieuw wordt tentoongesteld. Het museum heeft gekozen voor een sobere presentatie, zonder scenografische tierlantijntjes. Gelukkig, want zo komen de krachtige werken van Etienne Steel het best tot hun recht.

MMMV

Tentoonstelling ‘Tussen traditionalisme en autonomie. Etienne Steel, buitenbeentje in een schildersgeslacht’, nog tot 4 februari, Museum Albert van Dyck, Schilde, www.schilde.be.

Wordt “gameverslaving “ binnenkort erkend als ziekte?

Actueel

11 januari 2018

Kinderen van de collaboratie Vooral de laatste uitzendingen over ‘Kinderen van de collaboratie’ hebben kwaad bloed gezet. De reacties van vele personen die ik hierover de laatste dagen contacteerde, stimuleerden mij tot het schrijven van dit commentaar. Met dit artikel neem ik ook volledig afstand van ‘collaborateurs’ die gedurende de oorlog zware misdaden van gemeen recht hebben gepleegd; over hen gaat het hier niet. Zoals Eric Ponette en Jan Peremans in een lezersbrief schreven in ’t Pallieterke van 4 januari, werd pas in mei 1945 bekend wat er gebeurd was in de concentratiekampen. Bruno de Wever en zijn ideologisch gelijkgezinde ‘onafhankelijke deskundige historici’ beweerden in de laatste uitzending van ‘Kinderen van de collaboratie’ van 19 december ook dat de repressie bij ons niet anti-Vlaams was. Deze uitspraak is een professor Geschiedenis onwaardig. Men sleurde, zoals te verwachten was, in deze uitzending de misdaad van de concentratiekampen er weer eens bij en men stelde de ‘collaborateurs’ hiervoor medeverantwoordelijk, terwijl elke ‘zwarte’ of oud-oostfronter zweert dat zij/hij niets afwist van de gruwel van de concentratiekampen. Ter informatie: de Wannseeconferentie, waar men tot de Endlösung heeft besloten, vond plaats op 20 januari 1942 en was strikt geheim; toen was het Vlaams Legioen allang vertrokken en als bevrijder onthaald in de Baltische staten. De eerste grote repressiegolf gebeurde in september 1944, en dat was negen maanden

voor de gruwelijke feiten over de concentratiekampen bekend werden, en kon daarmee dus NIETS te maken hebben. De waarheid is dan ook dat wie ooit een leeuwenvlag had uitgehangen, wie lid was van het VNV of wie zich als Vlaamsgezinde had geuit, toen quasi niet ontsnapte aan de repressie. En het waren, naast het gepeupel, vooral communisten die jacht maakten op ‘collaborateurs’, al dan niet gesteund door traditionele politici die hiermee poogden hun vroegere posities te heroveren. De communisten waren bij het begin van de oorlog, volgens het non-aanvalspact Molotov-Von Ribbentrop van 1939, niet politiek actief, tot met de operatie Barbarossa in 1941 een nieuwe oorlog tussen Duitsland en de Sovjet-Unie begon; vanaf die dag verleenden zij alle steun aan hun ‘Sovjetbroeders’. Het waren vooral communisten die bij de repressie huizen in brand staken, zoals dat van mijn pacifistische flamingant en grootvader Jules de Smet, oorlogsburgemeester in Oosterzele. Zij roofden de huizen leeg en staken de inboedel in brand; zij schoren het hoofd kaal van Vlaamse meisjes die lid waren geweest van

een Vlaamse jeugdbeweging; zij riepen tot in 1946 in het orgaan van het communistische Onafhankelijkheidsfront op tot moord en doodstraf voor iedereen die door de repressie werd getroffen. Ik bezit hun Aalsterse weekbladen tot december 1945: walgelijke wreedheid en haat, die doet denken aan Stalin en de Goelags. Vele echte verzetslui en toenmalige communisten zoals professor Gerlo verzetten zich moedig tegen de wreedheid van de repressie. Het waren echter niet alleen de communisten die wraak namen vanaf september 1944. Ook vele belgicisten in Vlaanderen waren actief bij de repressie. Bijvoorbeeld de Franstalige belgicisten rond de Gentse universiteit, die de vernederlandsing ervan in 1930 nooit hadden verteerd. Professoren die zich hadden ingezet voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit en die zich als overtuigd Vlaming hadden geuit, werden opgepakt en sommigen belandden in het Belgische hechteniskamp van Lokeren, later de universiteit van Lokeren genoemd, waar ook mijn vader, arts, opgesloten zat. In hun plaats werden, zoals prof. Elaut in zijn memoires schrijft, vooral in de faculteit geneeskunde lokale belgicisten aangesteld en professoren van de ULB naar Gent overgeplaatst. Een sprekender voorbeeld van anti-Vlaamse repressie is niet denkbaar; voor prof. De Wever echter niet ter zake. In gans de uitzending geen woord over

Degrelle, geen woord over socialist en echte collaborateur De Man, geen woord over de spooktreinen naar Frankrijk en de moord op Van Severen in Abbeville die tot grote verontwaardiging en antibelgicisme in Vlaanderen leidde, geen woord over de grote economische collaborateurs, geen woord over kinderen en kleinkinderen van de repressie die bij Groen, CD&V en Open Vld actief waren of zijn, geen woord over de invoering van een strafwet met retro-actieve werking op initiatief van Ganshof van der Meersch. De auteurs van deze uitzending zeggen dat ze de kinderen van de repressie een stem hebben willen geven. Zij hebben echter het tegendeel gedaan: zij hebben de ouders van die kinderen op een subtiele wijze nogmaals veroordeeld, wat blijkbaar het opzet was van dit programma. Deze uitzendingen waren een gemanipuleerde geschiedenisles, waarin natuurlijk niet vermeld werd dat Mao Zedong, Hitler en Stalin, die in de vorige eeuw samen honderden miljoenen mensen lieten vermoorden, socialisten waren! En vooral, iets wat voor historici toch niet kan, is het beoordelen van feiten van meer dan zeventig jaar geleden volgens de normen en de kennis (of het gebrek aan kennis) van vandaag. Om al deze redenen noem ik mij geen kind van de collaboratie, maar wel een kind van de anti-Vlaamse en linkse repressie.

Geert Goubert

Goede voornemens in Ivoorkust Naar aanleiding van het eindejaar en de nieuwjaarswensen bij het begin van 2018 heeft de president van Ivoorkust, een land aan de westkust van Afrika met 27 miljoen inwoners, zijn onderdanen toegesproken. Alassane Ouattara had het in zijn toespraak op 31 december in de eerste plaats over de jeugd van Ivoorkust. Hij riep hen op het land niet te verlaten. Hij maande hen aan in Ivoorkust te blijven wonen, er te werken en er te leven.

HULDE Dat de verengelsing aan onze universiteiten en hogescholen te ver is doorgeschoten, is een open deur intrappen. In Nederland is het al helemaal Engels wat de klok slaat. Daar worden nog nauwelijks vragen bij gesteld, al klinkt hier en daar soms wat kritiek. De dichter Jean Pierre Rawie heeft het helemaal gehad met deze absurde trend. Aan de universiteit van zijn thuisstad Groningen weigerde hij een lezing te geven over zijn eigen dichtwerk, omdat het in het Engels moest. “Het komt me vrij krankjorum voor aan een Nederlandse hogeschool in het Engels over Nederlandse poëzie te spreken”, schreef Rawie in een column. “Heel Nederland, de universiteit voorop, lijdt aan de ‘Engelse ziekte’”, voegde hij eraan toe. De man heeft overschot van gelijk, maar je hoort zulk protest zo weinig dat een blijk van hulde ten aanzien van Rawie op zijn plaats is.

DUIDELIJKE CIJFERS Barbara Pas (VB) staat er niet om bekend met losse politieke flodders te schieten, maar

haar beweringen telkens te staven met cijfers en werkelijke gegevens. In die zin vroeg ze bij minister van Maatschappelijke Integratie Ducarme (MR) de cijfers op over de bedragen die de jongste jaren werden uitgegeven voor dringende medische hulp aan illegalen. Dat bleek in 2016 om 51 miljoen te gaan, waarmee het record van 2015 verbroken werd. In 2016 betaalde de federale overheid voor de verzorging van 15.759 illegalen in ziekenhuizen een bedrag van 40,89 miljoen euro terug aan de OCMW’s en werd nog eens 10,1 miljoen euro betaald voor de verzorging van 13.290 illegalen buiten de ziekenhuizen. Voor Pas is het duidelijk dat het aantal illegalen dat op dringende medische hulp een beroep doet al jaren in stijgende lijn gaat en “dat er met de regering-Michel géén ommekeer in het asiel- en migratiebeleid is gekomen, wat sommigen er ook over mogen beweren.” Pas is niet blind voor de miserie van de mensen en vindt dan ook dat mensen die dringend medische zorg nodig hebben die ook moeten krijgen. “Maar,” zegt ze nog, “hier kan fors worden bespaard door ervoor te zorgen dat mensen die hier feitelijk niet zouden mogen zijn, hier effectief ook niet zouden verblijven. Ik kan hiermee

’t Pallieterke op zoek naar kantoor Zoals we in ons vorig nummer al schreven, we moeten op zoek naar een nieuw kantoor. Dank aan onze lezers die spontaan een pand aanboden. We bekijken alle aanbiedingen, al moet ik er meteen bijzeggen dat we vooral uitkijken naar een locatie in en rond Antwerpen. We hebben nog even tijd, we moeten onze huidige kantoren pas verlaten eind mei. Wie nog K arl van C amp iets in aanbod heeft, mag ons altijd contacteren: 03 232 14 17.

“U bent beter af in ons land”

Libië als scharnierpunt

De boodschap van de president loog er niet om: “U bent beter af in eigen land en het land heeft u dringend nodig!” Een teken aan de wand, deze woorden van een Afrikaanse president? Het zou een trendbreuk kunnen zijn, want er lijkt zich in Afrika een begin van bewustzijnsverandering af te tekenen. Ook blijken steeds meer mensen naar hun herkomstland terug te keren. De algemene directeur van de vereniging “Ivorianen in het buitenland”, Issiaka Konate, gaf cijfers vrij waaruit blijkt dat ongeveer 2.330 voormalige inwoners van Ivoorkust sinds 2015 teruggekeerd zijn, meestal na een vrij onmenselijk illegaal verblijf in het buitenland.

Van die 2.330 terugkeerders kwamen er ruim 1.200 terug uit Libië. In dat land worden illegale migranten niet bepaald zachtaardig aangepakt; dikwijls zijn ze slachtoffers van mensenhandel en slavernij. Juist die teruggekeerde inwoners van Ivoorkust zouden in eigen land wel eens voor een nieuw bewustzijn kunnen zorgen. Dus voor een ommekeer. Want de boodschap is belangrijk genoeg om te herhalen: massale migratie is niet alleen voor de ontvangstlanden zeer problematisch, het is het misschien nog meer voor de herkomstlanden. Waar blijven de andere Afrikaanse landen met hun “goede voornemens”?

alleen maar vaststellen dat illegaal verblijf in dit land meer dan ooit wordt gedoogd en daar zou dringend een einde aan moeten worden gemaakt. Maar ook daar moddert deze regering maar wat aan.” Barbara Pas viel het ook nog op dat niet minder dan 59,1% van de uitgaven zich situeren in het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest. Vlaanderen is goed voor 23,1% en Wallonië voor 17,8% van de kosten. Ja, cijfers kunnen hard en overtuigend zijn, zeker als ‘men’ altijd geneigd is om alles te minimaliseren of zelfs onder de mat te vegen.

blijkt, want er zijn al heel wat scholen die een ‘geen beste vriend-politiek’ hebben ontwikkeld. Kinderen (en hun ouders) mogen bijvoorbeeld enkel nog een verjaardagsfeestje houden als heel de klas wordt uitgenodigd. Bij groepswerk in de school is het standaardpraktijk om ‘beste vrienden’ nooit samen te zetten. Ondertussen zijn er zelfs al zelfhulpgroepen voor kinderen en jongeren ‘zonder beste vriend’ en webstekken met tips ‘hoe de (hoge)school overleven zonder beste vrienden’. U denkt natuurlijk “totaal van de pot gerukt”, en u hebt gelijk. Helaas belet dat niet dat zulke zever op steeds grotere schaal aan onze samenleving wordt opgedrongen. En wat gutmenschen daarover ook mogen beweren: daar wordt niemand beter van.

GEEN BESTE VRIEND Gutmenschen zijn keien in het bedenken van problemen waar er in de verste verte geen zijn. Maar ze kunnen nu eenmaal niet om met een wereld die niet alleen bestaat uit vreugde en zonneschijn, en waar ook wrijvingen, ruzies, verdriet en donderwolken voorkomen. In de Angelsaksische wereld – het kraambed van absurditeiten die helaas steeds weer naar Europa overwaaien – is er nu een nieuw prangend vraagstuk opgedoken. Is het voor kinderen wel goed om een ‘beste vriend’ (of vrienden) te hebben? In de eerste plaats is dat bijzonder sneu voor die kinderen die er geen hebben. Maar ook voor kinderen die wel een ‘beste vriend’ hebben, loert er gevaar om de hoek. Zij zouden daardoor te weinig aandacht hebben voor de gevoelens van andere kinderen en zo opgroeien tot volwassenen die te weinig empathie hebben met de mensen rondom hen. Tenminste, als we een schare psychologen en pedagogen mogen geloven die het ‘probleem’ al enkele jaren ter sprake brengen. En er wordt naar hen geluisterd, zo

P vN

Brieven 81

ste

11 januari 2018 Jaar v.d. onverdraagzaamheid?

Zondag 4 maart 2018 14u30

Lotto-Arena Antwerpen

d rass Ban Scaldis B zingt ben je zelf’ out-Opstal, e nh ‘Al wat je el Chiro Bugge udenaard ap J r, KSA O Muziekk enaarde en VN anske De Krijge ud H O tten KSA e trompe Thebaans Famous Tantris U re A ep Dansgro

omas Gene ThBotha (Zuid-Afrika) a Corle Info en reservatie info@anz.be

03 237 93 92 070 345 345

www.zangfeest.org www.teleticketservice.com

Noteer alvast de datum: zondag 4 maart, om 14.30 uur, Antwerpen – Lotto Arena. Kaarten zijn te bestellen via www.teleticketservice.com 070 345 345 of via de lokale verkooppunten. Zie: www.zangfeest.org

Ivo Belet Pallieterke, Deze CD&V-poenschepper in het Europees parlement, en notoire verdediger van het Arcobedrog, vindt dat Theo Francken z.g.z. “gelogen” heeft in het dossier van de Soedanezen en daarvoor ontslag had moeten nemen. Toen destijds - bij het (discutabele) ontslag van CD&V-minister Steven Vanackere wegens “schijn van partijdigheid” - Bart De Wever als voorzitter van de N-VA de menselijke bemerking maakte “dat hij zich niet kon voorstellen dat Steven Vanackere een oneerlijk man zou zijn”, ontsproot uit het tsjevenbrein van Belet de volgende commentaar op Twitter: “Dit roept het beeld op van nazi’s die de joden, op weg naar de gaskamer, nog snel een opmonterend schouderklopje geven.” Ingevolge een storm van protest over heel het land trok “dappere” Belet onmiddellijk de tweet in. Was het onmiddellijk ontslag van Belet op dat ogenblik niet meer aangewezen dan dat van Francken? Elk weldenkend mens van welke politieke kleur ook, kan zich terecht de vraag stellen: ”Wie stemt er eigenlijk voor een dergelijk verachtelijk individu?” Moet de CD&V in de toekomst met dergelijke paljassen de verkiezingen winnen? (En zij hebben er een keuze van...) Marcel Melkebeke - Zonnegem

Spotten met onze religie Pallieterke, In de vroege nieuwjaarsmorgen 2018, bij het nog eens vlug nazappen op mijn kijkkast, kwam ik toevallig terecht op de VTM-zender, op een uitloper van een soort ‘Q-eindejaarsshow’. Gewone brol met toeters en bellen en brullende, voor mij onbekende ‘zangtalenten’. Tot daar aan toe, “ieder dierke zijn plezierke”. Maar toen ik via mijn scherm die grote bomvolle zaal binnenviel, wist ik niet wat ik hoorde! Enkele debiele artiesten waren juist aan een slangensessie in een enorme hall bezig door, onder andere al zingend, de spot te drijven met onze “Weesgegroet” en het “onze Vader”, onder luid applaus van het onnozele publiek! In de huidige sfeer kan dat allemaal natuurlijk, zolang je maar van andere godsdiensten afblijft! Walter Vochten - Sint-Antonius-Zoersel

Kruisende woorden oplossing 1090

A B C D E F G H I J K L

Pallieterke, In 2017 werden de seksuele daden van bepaalde invloedrijke personen in de schijnwerpers geplaatst. Die vanuit een machtspositie voortkomende handelingen zijn niet goed te praten. De “me too” reactie is er echter ook over. In veel gevallen kon zoiets maar gebeuren omdat de slachtoffers de bijbedoeling hadden om er op een of andere manier voordeel uit te halen. Ook bij gewone stervelingen gebeurt het dat personen met macht, maar zonder opvoeding, proberen andere personen met allerlei trucjes of zelfs geweld te overhalen tot minder aanvaardbare daden. Vrouwen maar ook mannen die hier niet op ingaan worden dan als frigide weggezet. Dat de #metoo-actrices hun geweten willen sussen met een geldinzameling om ook de dienstmeisjes, serveuses en andere mogelijke slachtoffers van hun lagere maatschappelijke positie te helpen, lijkt me enkel een poging om toch maar in de belangstelling te blijven. Dat men, als reactie op die hetze, het nafluiten van vrouwen met gasboetes wil bestraffen is er zwaar over. Dat nafluiten is wel niet erg beschaafd, maar in vergelijking met wat er gebeurde is dat maar een onschuldig tijdverdrijf. Of gaat men ook de zoen van het bloemenmeisje na een overwinning verbieden? Mag men nog onschuldig flirten? Zoals het er naar uitziet zie ik ze ertoe in staat dat ook aan banden te leggen tot grote tevredenheid van sommigen. De oorzaak van die gebeurtenissen komen voort uit de biologische oorsprong van de mens. Echter, iedereen heeft de mogelijkheid om die dierlijke aandrang, waar we gezien onze oorsprong moeten mee leven, te temperen. Dat heet dan beschaving en of opvoeding. De natuur echter kent geen ethiek, daar geldt alleen de Darwin zijn overleven van de sterkste. Overigens is die biologische aandrang nodig om als soort te overleven. Behoud dus de verschillen tussen de geslachten en laat heel die gendergelijkheid voor wat het is: hersensspinsels van gefrustreerden.

Marcel De Rycke - Hever

Francken Pallieterke, Ik las ‘Liegende staatssecretarissen’ van Hind Fraichi in De Tijd van 4.1.2018. Anissa Temsamani - met haar leugen over haar diploma vergelijken met Theo Francken is hetzelfde als appelen en biefstuk vergelijken. Deze onzin mogen verkondigen, is dat geen discriminatie? Maar dan positieve? Het is geen nieuws dat die onderzoeksjournalist brengt, maar wat de lezer moet denken. Buiten haar leugentje zou mevrouw Temsamani zeker en vast haar vrouw hebben gestaan binnen de diefstalcultuur van de “Sossen Plunderen Armen”, dit afgeleid van haar minder geslaagde commerciële initiatieven. Bovendien maakte ze deel uit van het kliekje van Het Vies Paterke van Hasselt, de patroonheilige van de populisten Steve Stevaert. Merkwaardig is dat dezelfde mensen die ijveren voor het ontslag van Francken, dezelfde zijn die de vrijlating bekomen hebben van Oussama Atar, alias Abu Ahmed, de organisator van de aanslagen in Zaventem en Maalbeek op 22 maart. Als Francken ontslag moet nemen, wat moet er dan gebeuren met de Drievuldigheid: Steven Vanackere (CD&V), Didier Reynders (MR) en Zoë Genot (Ecolo) , die voor de vrijlating uit de gevangenis in Syrië hebben geijverd? Mocht de lezer mogen kiezen tussen de vrijlating van deze IS-strijder, met de gevolgen die we kennen, en het terugsturen van duizend Soedanezen, dan ligt het antwoord met een statistische zekerheid vooraf vast. Om te eindigen citeer ik Paul Claudel: ”La tolérance? Il y a des maisons pour ça.” Ik zou het mathematisch vertalen in: “Aan alles is er een limiet.”

Bakkers krijgen steeds meer klachten door Driekoningentaarten

Nieuwe campagne VB Pallieterke, De slogan van het Vlaams Belang, ‘Nieuwkomers maken wij zelf’, voor de aftrap van de campagne voor de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen is een terechte aansporing voor onze autochtone westerse bevolking om inderdaad meer kinderen te krijgen. Het is tevens een serieuze waarschuwing voor het beleid om via maatregelen onze bevolkingsgroep daarin volop te ondersteunen. Wij worden immers in ons land, maar ook in gans West-Europa, meer en meer geconfronteerd met een gigantisch probleem, waarover bijna niet wordt gesproken en dat onze toekomst en die van onze kinderen en kleinkinderen zwaar zal hypothekeren. Onze autochtone westerse bevolking wordt immers geleidelijk aan vervangen door een allochtone bevolking van vooral moslims. De westerse bevolkingsgroep krijgt immers veel te weinig kinderen, waardoor deze bevolking numeriek sterk zal afnemen. De allochtone bevolking daarentegen krijgt veel kinderen en zal dus numeriek snel toenemen. Bij gebrek aan nieuwe baby’s zal de westerse bevolkingsgroep ook meer en meer vergrijzen. Gevolg: een sterk krimpende en vergrijzende autochtone bevolking versus een jonge en snel groeiende allochtone bevolking. Een autochtone westerse vrouw krijgt gemiddeld 1,5 kinderen tijdens haar leven en een moslimvrouw gemiddeld 3 kinderen. Om een bevolking in stand te houden dient een vrouw tijdens haar leven gemiddeld 2,1 kinderen ter wereld te brengen. De gemiddelde leeftijd van een vrouw nadat ze al haar kinderen heeft gebaard is 30 jaar. Men mag gerust aannemen dat naar de toekomst toe het vruchtbaarheidscijfer van de autochtone westerse vrouw nog licht zal dalen en dat, gelet op de westerse invloed, ook het vruchtbaarheids-

• BINNENLAND 3 maanden € 29,90 6 maanden € 59,80 1 jaar € 119,60 1 jaar steunabonnement € 250 • BUITENLAND Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

N E

R O X

P A A P

S O P

P R O K

C O P X

E N X

X D E

R O X

E D U

E N T

E N X W

P A

A U S

T U T U

N T

B R

A K

T G X

X P

X D

A M X N I

E N H E

D S M A A

L O X

E N T

A R O K

Marc Bertrand - Edegem

Jacques Demeersseman - Heule

ABONNEMENTEN

Pallieterke, De socialisten zijn van plan het niveau van onze beschaving naar ongekende hoogtes te tillen en kwamen met het voorstel dat voortaan “huisdieren samen met hun baasje begraven zouden mogen worden”. Ik kreeg tranen in de ogen, maar dan wel van het lachen. Zouden er verkiezingen aankomen? Met zulke politici hebben wij geen stand-up komieken meer nodig.

€

T G E

Geniaal!

De Vlaamse vakman

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 I

cijfer van de moslimvrouw zal dalen. Het effect van dit grote verschil in vruchtbaarheid is al na 1 tot 2 generaties verbijsterend groot. Voeg daar nog het effect van de massaimmigratie van meestal jonge moslims aan toe en men mag gerust aannemen dat tegen het midden van deze eeuw de moslimbevolking hier en in vele landen van West-Europa numeriek in de meerderheid zal zijn, met alle gevolgen van dien. Wij zullen niet alleen in de minderheid zijn, maar wij zullen ook komen te staan tegenover een veel jongere allochtone bevolkingsgroep. Het tij kan nog gekeerd worden, maar dan moet de overheid dringend ingrijpen. Waar het op aankomt is dat er zo snel mogelijk een aangepast gezinsbeleid komt gericht op gezinnen met twee kinderen, want dat aantal hebben wij nodig om onze bevolking in stand te houden, en dat er ook een geschikt asiel- en migratiebeleid komt waarbij de ongebreidelde massaimmigratie aan banden wordt gelegd. Daarvoor zal veel durf en moed nodig zijn, maar er is geen andere oplossing mogelijk. Het alternatief zal zijn de complete teloorgang van het Avondland met zijn welvaart, zijn vrijheden en zijn rijke cultuur en tradities. En dat kunnen wij onze kinderen en kleinkinderen toch niet aandoen. Willy Van der Meulen - Ternat

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen en administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgende rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168

BIC KREDBEBB

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter: Bruno de Winter: 1945-1955 Hoofdredacteur Jan Nuyts: 1955-2000 Hoofdredacteur Leo Custers: 2000-2010 Hoofdredacteur: Karl Van Camp Verantw. uitgever: Karl Van Camp

Sport

11 januari 2018

Het grootste enfant terrible Radja Nainggolan flikt het weer! Enkele maanden na het sigaretincident bij de nationale ploeg bevindt hij zich opnieuw in de oog van de storm. Hij vond het nodig om tijdens Nieuwjaarsavond een filmpje op het internet te plaatsen waarop men Radja rokend en zuipend dronkemanspraat ziet uitkramen. Waar dat voor goed was, mag joost weten. Bij AS Roma kon men er in ieder geval niet mee lachen.

100.000 euro boete, een dure Nieuwjaar voor onze Rode Duivel. Hoe onze Spaanse bondscoach gaat reageren, dat weet nog niemand, maar ik vrees het ergste. Geen WK voor Radja, wat ik zeer spijtig zou vinden. Als ik trainer was, dan zou hij hij altijd spelen. Met Nainggolan kan men immers naar het front trekken. Ik schat hem bijvoorbeeld hoger in dan Witsel. Het is sowieso een aderlating voor de Rode Duivels als Radja Nainggolan moet thuisblijven. Ik zou er nog maar eens rustig over nadenken, als ik Martinez was !

Rik Coppens In alle geval hebben we door al die zever nog een ‘enfant terrible’ bij in het voetbal. Als ik die twee hierboven vermelde woorden hoor, moet ik automatisch denken aan wijlen Rik Coppens. Dat was de strafste! Ik vergeet nooit meer de dag dat ik hem mocht interviewen voor het toenmalige ‘Sport ‘70’. Ik werd direct een grote fan. Men vertelde de wildste verhalen over hem, maar was dat allemaal wel waar? “Veertig procent van die verhalen waren verzonnen, veertig procent waren overdreven en twintig procent waren de waarheid”, antwoordde hij glimlachend. Is het waar dat er 10.000 toeschouwers naar de match kwamen kijken van de invallers toen Coppens zijn wederoptreden deed na een lange blessure? “Neen, het waren er 12.000.” Is het waar dat men feitelijk een ereloge zou moeten bouwen voor Coppens, op het Kiel? “Ja, maar dan één die men kan draaien,

Voetbalschimmen Gille van Binst Voormalig Anderlechtcoryfee

zodat ik naar iets anders kan kijken als het weer op niets trekt.” (lacht) Is het waar dat Coppens een halfuur voor de wedstrijd op den Beerschot arriveerde met zijn Cadillac? “Neen, dat was de voiture van mijn vader, ik leende hem maar. Wel alle dagen, maar enfin...” Is het waar dat Coppens zijn rechtstreekse tegenstrever opbelde de dag voor de match en hem zei: “Het is hier de Coppens, zoude morgen nie thuis blijve? ‘t zal aven besten dag nie zen.”? “Half waar. Het was een stopper van den Antwaarp die dat vertelde. ‘t Was inderdaad zijn beste dag niet, maar ik had niet gebeld.” Is het waar dat Coppens geen trainingsbeest was? “De eerste ploeg oefende tweemaal per week, ik meestal eenmaal per week. Ik trainde graag, maar niet veel. Klasbakken moeten niet veel trainen. Gij hebt zeker veel getraind Gille...” Gelukkig was er in de periode van Rik Coppens nog geen internet.

Gille van Binst

Roskammen

Van sterk tot veel sterker Het blijft koffiedik kijken rond de vraag wanneer precies de Internationale Wielerunie vonnis zal vellen over het lot van viervoudig Tourwinnaar Chris Froome. Inmiddels is het vier maanden geleden (van 7 september 2017) dat de Brit zich via een (veel) te hoge dosis Salbutamol naar eindwinst in de Vuelta pufte. Bericht over zijn pufuitschuiver kreeg Froome enkele uren voor hij op 19 september aanzette in het WK tijdrijden in het Noorse Bergen. Verder dan derde en brons kwam hij niet. Wereldkampioen Tom Dumoulin smeerde hem over de 31 kilometer bijna anderhalve minuut achterstand aan. Het was duidelijk dat de viervoudige Tourwinnaar aan gans andere dingen dacht dan de regenboogtrui. “We deden niks dat mis was”, klinkt het nog steeds om ter luidst bij Froome zelf, bij zijn advocaat Mike Morgan en bij Sky-manager Dave Brailsford. Inmiddels ligt de tijd dat de media, collega-wielrenners en de fans, om ter luidst, voor het “onschuldig” van dopingverdachten pleitten al even achter ons. Veelal onthoudt men zich van sterke uitspraken, houdt men er wel een eigen zij het niet onthulde mening op na. Verder stilzwijgen wat dat betreft verwijst wel naar haar inhoud. Dat heet dan zelfbescherming. Zoals Tom Dumoulin die demonstreert door te stellen dat sterke uitspraken zich tegen hem kunnen keren en voor onnodige druk zorgen. Het belette hem niet om toe te geven “dat ook hij gelezen had” dat Froome dertig of veertig keer gepuft moet hebben om aan de hoge dosis Salbutamol te geraken die hem nu de das dreigt om te doen. Dumoulin zei er niet bij geen geloof te hechten aan wat hij gelezen had. Dat is al sterk. Het toont aan, meer dan hij wou zeggen, wat hij wel gelooft. Het kan helpen om het geloof te versterken dat er eindelijk een generatie dopingvrije wielrenners is opgestaan. buis wou trekken. Waaraan we begonnen te twijfelen na de jongste topper op het Lisp. De mannekens gingen er nogal roemloos ten onder, met 2-1. Geschenken werden daar niet uitgedeeld, noch op het veld noch ernaast. Beide supportersclans waren er duidelijk klaar voor. Om op de vuist te gaan toch. Ze zorgden ervoor dat de match een klein halfuur moest stilgelegd worden. Vanzelfsprekend stak de ene clan de schuld voor de relletjes op de andere. Altijd aangenaam voor de neutrale toeschouwer om langs beide kanten alleen maar “brave jongens” aan het werk te zien.

Beter niet vragen

Knoeiboel in Mechelen Als er een eersteklasser in aanmerking komt voor de denkbeeldige prijs “bruin bakken tijdens de wintermercato” dan wordt het aartsmoeilijk om de sportieve staf van KV Mechelen te kloppen. De hondstrouwe fans van de geel-roden zijn het geknoei van de staf zo beu dat ze – voorlopig nog ludiek - het collectieve ontslag ervan eisten. Ze konden er al niet mee lachen dat het na het exit van coach Ferrera en de herintrede van “verloren zoon” Jankovic van kwaad naar erger ging, en de degradatie meer dan dreigt. Van de door sportief manager Rik van de Velde gevolgde aan- en verkooppolitiek snapt zo goed als niemand nog wat. Zo zocht Van de Velde naar een diepe spits met het profiel van de naar Eupen verkaste Nikolas Verdier, “maar met een beter karakter”. Resultaat van de zoektocht? Verdier is terug! Hopelijk voor hem, voor de onder vuur liggende “staf” en voor de spelers “die zich te goed vinden om te zakken”, wordt op 20 januari in eigen huis niet verloren van Zulte Waregem. Indien wel, zou de groeiende onvrede bij de supporters wel eens van

ludiek naar een andere fase kunnen overslaan.

Wie het breed heeft… Eupen, die andere kandidaat-degradant, sloeg zijn stagetenten op in Qatar. Wie het breed heeft, kan het breed laten hangen. Alle andere eersteklassers zwermden uit naar Spaanse contreien. Behalve KV Kortrijk, dat het bij een gezellig samenzijn in eigen land hield. In Spanje of aan de Vlaamse kust, overal mochten de spelers onder streng toezicht een kaartje trekken of zich overgeven aan andere vormen van teambuilding. In afwachting dat het eind volgende week opnieuw menens wordt. Het was hoe dan ook een luxe die de acht ploegen van de Proximus League niet gegund was. Die waren het voorbije weekeinde weer volop in de weer.

Ze zijn er klaar voor “We zijn klaar voor de rest van het seizoen.” Alleluja. Dat was hertverwarmend nieuws voor de supporters van Beerschot-Wilrijk. Komende van coach Marc Brys gaan we ervan uit dat hij weet waarover hij sprak en ons niet door de

Dat van de gevierde en gedreven groep gladiatoren die Royal Antwerp FC vorig seizoen naar eerste brachten niet eens een handvol de kans heeft gekregen om op de vertrouwde Bosuil een verlengstuk te breien aan hun succesverhaal, deed en doet bij velen de wenkbrauwen fronsen. Nieuwe bazen nieuwe wetten, zullen we dat eerder trieste feit maar noemen. In hoeverre genoemde bazen vertrouwd zijn met de eigenheid en het specifieke karakter van de oudste Belgische club, is een vraag die we beter niet stellen. Ook al omdat we met quasi zekerheid kunnen zeggen dat die bazen geen antwoord weten te verzinnen dat bij de trouwe roodwitte aanhang alle twijfels op slag doet verdwijnen.

“Heel bot” Veel en veel sterker dan de zonder sterke uitspraken toch al duidelijke mening van Tom Dumoulin over rivaal Chris Froome in Giro en/of Tour is de zonder zweem van terughoudendheid of voorbehoud uitgeflapte mening van veldritkeizer Mathieu van der Poel, amper 22. Zijn niet mis te verstane boodschap aan de UCI-bonzen luidt: “Schors Froome toch gewoon.” Het is een uitspraak die de frontpagina van kranten verdient, helaas enkel een binnenbladzijde van de sportkatern haalde. “Als je 2.000 eenheden per milliliter Salbutamol laat optekenen waar maar de helft mag, dan dient daar geen discussie meer over gevoerd. Voor mij is dat een positieve test”, aldus de Nederlandse vaandeldrager van een hopelijk en mogelijk nieuwe en propere wielergeneratie. “Misschien”, voegt de kleinzoon van de nooit op doping betrapte en “eeuwige tweede” Raymond Poulidor eraan toe “ben ik daar heel bot in, zullen astmapatiënten Froome geloven. Dat is gewoon dom. Het wielrennen is een sport voor gezonde mensen.” Pikant detail: team Sky wou Van der Poel graag inlijven. Het maakt zijn uitspraken in “Een vandaag” op de Hollandse televisie des te harder. Maar ook een simpele waarheid kan keihard zijn. Zeker voor wie weet – en in het wielerland van weleer ontbrak het nooit aan dat soort kennis – dat een hogere dan de toegestane dosis Salbutamol wel degelijk prestatiebevorderend werkt. En vergelijkbaar is met het “rendement” van Clenbuterol, het middel dat Alberto Contador zijn Tourwinst in 2010 en zijn Girozege in 2011 kostte. De keuze van de Internationale Wielerunie in “het geval” Froome wordt een stuk gemakkelijker als ze de nieuwe mentaliteit bij een nog jonge wielergeneratie … in de wind slaat. Wie zei ook weer dat moeilijk ook gaat? vraag veld hoelang de voetbalfan nog moet wachten op de eerste Eskimo in de Jupiler Pro League. Hoog tijd dat hij opduikt. Het kan toch niet dat tussen de iglo’s en de ijsberen op de Noordpool niet een of andere nog niet door Luciano D’Onofrio of Mogi Bayat ontdekte voetbalvedette in spe rondloopt? En wat dan met kansen voor de eigen jeugd waarover elk zichzelf respecterend clubbestuur het regelmatig heeft, horen we u vragen. Welke jeugd? En welke kansen?

Het bloed kruipt… Amper vier maanden is het geleden dat wielrenners Jen Bakelants en Laurens de Plus in de Ronde van Lombardije een doodsmak maakten in een afzink waarbij alleen het woord “onaanvaardbaar” past. Het had voor beiden nog veel erger kunnen zijn dan de niet te onderschatten kwetsuren die ze opliepen. Op de steun van instanties die volgens hun statuten voor en over het welzijn van renners waken, moest het duo niet rekenen. Het bleef doodstil. Vooral bij de rennersvakbond. Bakelants snapt niet waarom zijn collega’s en hijzelf daar een deel van hun loon voor afstaan. Het doet denken aan de talloze modale burgers, die evenmin snappen waarom ze zoveel belastingen moeten betalen. Tot zover de vergelijking. Intussen blijft het bloed kruipen waar het niet gaan kan. Dus staat zowel Jan Bakelants als Laurens de Plus klaar om opnieuw op de racefiets te klimmen.

Nog vier stuks er bij Sportief gesproken gaat het de “Great Old” qua resultaten voor de wind. Het belet niet dat de clubleiding in de wintermercato fel tekeer ging. Niet minder dan vier nieuwe aanwinsten maken hun opwachting, de ene al bekender dan de andere. Het gaat om de heren Jonathan Pitroipa uit Burkina Fasso, de Fransman Romain Habran, de Senegalees Laurent Mendy en de Oekraïener Egor Nazarina. Wie waar gaat spelen en in de plaats van welke andere eerder ingelijfde “aanwinst”? Dat is werk voor trainer Laszlo Bolöni. Dat hij het maar uitzoekt tot heil en glorie van de geliefde kleuren!

Voor wanneer de eerste Eskimo? Intussen wint niet alleen aan de Bosuil de

5 minuten persoonlijke moed!

Bel gratis 0800 179 75 of surf voor ons kantorennetwerk even naar vnz.be Voor een Vlaamse sociale zekerheid! Hoofdzetel: Hoogstratenplein 1 2800 Mechelen

Word lid van het VNZ

Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet

11 januari 2018

Turks onderzoek naar islamofobie in Vlaanderen

Erdogan: “Iedere mens wordt als moslim geboren” “De Turken komen! De Turken komen!” Indien u bij het lezen van voorgaande zin enige vorm van angst, ongerustheid of zelfs een lichte afkeer voelde, is dat volkomen normaal. U staat immers al veel langer te boek als een onverbeterlijke islamofoob. “En daar gaan we nu met zijn allen iets aan doen”, zegt Recep Tayyip Erdogan in een exclusief gesprek met uw lijfblad. “Desnoods kloppen we het eruit!” Het moest er eens van komen. Het fundamenteel racistische gedrag van de etnisch-oorspronkelijke Vlaming begint stilaan ook in het buitenland op te vallen. Tolerantiespecialist en grootgelijkdenker Recep Tayyip Erdogan ziet het met lede ogen aan en streek na Nieuwjaar over zijn hart. Ondanks onze islamofobe inborst stuurt hij een onderzoekscommissie naar ons bijzonder laag land om het probleem in kaart te brengen en waar nodig bij te sturen. “Zonder dank”, stelt vriend Tayyip, “dat kan de beste overkomen. Wij hebben het vroeger ook al eens moeilijk gehad om in te zien dat Armeniërs in de grond goede mensen zijn. We hebben er dan maar zoveel mogelijk in de grond gestoken. (bulderlach) Kennen jullie dat mopje ook? Ja? (zichtbaar geïrriteerd) Dat is dan heel onbeleefd om dat te zeggen. Ik doe ook maar mijn best. U had moeten doen alsof u het niet kende. U bent precies zelf wat islamofoob, mijnheer Pallieter…” PALLIETER: Ik doe mijn best, mijnheer de president. Dank om het op te merken. Nogal wat van mijn landgenoten merken op dat Turkije de persvrijheid, gelijkheid en mensenrechten van Zimbabwe heeft. Ze vinden niet dat ze lessen van u moeten krijgen?

ERDOGAN: “Een mooier bewijs van mijn gelijk kan ik me niet voorstellen. U maakt een denkfout die wel vaker door uw soort wordt gemaakt. U baseert zich op de rechten van de mens, zoals die geformuleerd werden tijdens de Franse Revolutie van 1789. Die zijn compleet achterhaald, man. Ik baseer me op de rechten van de mens zoals die geformuleerd zijn na de mislukte revolutie in Istanboel in 2016.” PALLIETER: Ah zo? ERDOGAN: “Ah zeker zo, mijnheer Pallieter. Die zijn verdorie 230 jaar nieuwer én beter. Dat lijkt me logisch. Het denkkader van de 21ste eeuw is dat van de 18de eeuw niet, hé. Dat moeten zelfs barbaren zoals de Vlamingen beseffen. Neem nu al die ophef over het feit dat de VRT Jihad van Puymbroek in dienst heeft genomen…” PALLIETER: U bent verbazend goed op de hoogte… ERDOGAN: “Onze diensten volgen Jihad al langer. Maar het probleem is dat vandaag Jihad voor de VRT werkt. We moeten evolueren naar een systeem dat de VRT voor de jihad werkt. Begrijpt u? Dan pas zal de islamofobie in uw land verdwenen zijn. Dat is geen moeilijk te

Kruisende woorden 1091

begrijpen opdracht. Joël van De Morgen heeft dat al veel langer begrepen.” PALLIETER: Het is dat wij mensenrechten hoger inschatten dan de rechten van de islam, mijnheer de president. ERDOGAN: “Ik vrees dat u zich daar schromelijk in vergist. Regel 1 van de verklaring van de mensenrechten van Istanboel stelt duidelijk dat iedere moslim gelijk geboren is. Moslimrechten zijn mensenrechten, mijnheer Pallieter. Maar dat heeft uw Jean-Jacques Rousseau

Absurdistan

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

A B C

Het verschil Geef toe, het is toch wat raar. Gwendolyn Rutten geeft Bart De Wever in de pers een duidelijk schot voor de boeg. Kan perfect. Bart De Wever riposteert o.a. daarop dat als men Francken buiten gooit, men de N-VA buiten gooit. Chantage! Moord! Brand! Heel raar.

Huiddun De befaamde, of liever: beruchte, zelfverklaarde Vlaamse pornokoning Dennis Black Magic gaat zijn levensverhaal schrijven. Voor ons niet gelaten, maar of het nu veel meer dan een verhaaltje met veel bloot zal zijn?

D E

Verlorenheid

Maandag werd in Antwerpen en elders Verloren Maandag gevierd met worstenbrood en appelbollen. Wij zijn zeer nieuwsgierig of de regering Michel I 2018 als Verloren Jaar zal vieren, in de huidige kibbeltoestand. Met zure druiven. Der gramschap.

G H

Krankjorum

De Nederlandse dichter Jean-Pierre Rawie liet net de Rijksuniversiteit Groningen weten dat hij geen gehoor geeft aan een uitnodiging om een lezing over zijn poëzie te houden, omdat hij dat in het... Engels zou moeten doen. Krankjorum, noemt hij dat. Inderdaad.

J K L

Hoera!

HORIZONTAAL A. Finale B. Zoogdier - Met weinig tussenruimte Afkorting op telegrammen C. Romantische, succesvolle musicalfilm uit 2016 - Dierenpark D. Havenstad in Marokko - Meisjesnaam E. Waterbron - Werelderfgoedstadje aan de Italiaanse westkust F. Legeraanvoerder bij de Trojaanse oorlog - Astronomische eenheid G. Vlaamse politieke partij - Legering van kwik en een of meer metalen H. Balkgeluid - Inhoudsmaat - Seleen I. Erbium - Deel van het testament Gemeentelijke sociale dienst J. Lichaamsdeel K. Van dezelfde soort - Knolgewas L. Stekelige plant - Inwoner van de poolstreken DE OPLOSSINGEN VAN HET KRUISWOORDRAADSEL NUMMER 1090 VINDT U OP BLZ. 14

niet begrepen. Ik heb echter veel vertrouwen in Jean-Jacques de Gucht, in deze.” PALLIETER: Het probleem is dat moslimrechten zo moeilijk te rijmen zijn met de rechten van niet-moslims. ERDOGAN: “Dan heeft u overduidelijk uw koran niet gelezen. Dan had u kunnen weten dat iedere mens als moslim wordt geboren. Het is pas bij dat niet-moslim worden dat de zaken verkeerd lopen. Misschien moet u met die boodschap terug de Bosporus over. Prettige dag verder!”

VERTICAAL 1. Ad fundum leegdrinken 2. Dicht bij de grond - Goed voor Oud schriftteken 3. Muilpeer - Slobkous 4. Levenslucht - Deelgemeente van Honnelles 5. Uitgestrekte landstreek in het noorden van Israël - Zwitserse 14° eeuwse vrijheidsheld 6. Vervoermiddel - Uitroep van verrukking - Neon 7. Naaldboom - Overeenkomst tussen twee zaken die men als grondslag neemt voor een redenering 8. Nederlands televisieproductiebedrijf - Chroom 9. Europese Gemeenschap - Dorp in de Westhoek 10. Oude Zuid-Kempense oppervlaktemaat - Door dijkbreuk ontstane plas 11. Hoogste speelkaart - Gewend aan mensen 12. Soortnamen die oorspronkelijk eigennamen waren - Kamerpot

Wie wat op de hoogte is van het Vlaamse jeugdwerk, weet dat het gros van onze jeugdbewegingen zich al jarenlang expliciet openstelt voor kinderen van allochtone afkomst. Toch wordt daar, alle kansen ten spijt, vrijwel geen gebruik van gemaakt. Maar jubel en juich, het op handen zijnde Diversiteitsplan Jeugdwerk zal dat allemaal veranderen. Zoals alle vorige plannen...

der weten we dat de kameel gereserveerd is voor de N-VA.

De bijklusser Straf! Een maand na Sinterklaas komt Zwarte Piet wat schnabbelen op Driekoningen en niemand op links die dat aanklaagt. Als ‘t over koningen gaat, is er blijkbaar geen sprake van structureel racisme.

Op zijn hellegats We kunnen er bijna een rubriek mee beginnen: Brusselse beestigheden. Vorige week dinsdag bracht een jongerenbende een zelfgemaakte bom aan op de auto van een politieinspecteur, met gelukkig enkel glasschade tot gevolg. In filmpjes op Youtube worden agenten gesard. Tof, die ‘hoofdstad van Europa’.

Expertise Zowat 1.300 tot het katholicisme bekeerde moslims roepen paus Franciscus op om aandacht te besteden aan het gevaar van de islam. Het wordt moeilijk om die mensen, die weten waarover ze spreken, te weerleggen. Maar geen nood, de paus is jezuïet, en kent dus allicht jezuïetenstreken...

Spraakverwarring Wij zagen op tv onder andere Saartje Vandendriessche, Rik Verheye en Philippe Geubels op bangerstox – een soort van krotkarrenrace – in ‘Warneton’. Kan iemand die brave mensen eens aan het verstand brengen dat het Waasten is, een deelgemeente van Komen? Of is dat dan Comines, misschien?

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

Kort geheugen Op 7 januari was het drie jaar geleden dat een moordende aanslag werd uitgevoerd op onze Franse collega’s van Charlie Hebdo. Wie zich de ontelbare Charlies herinnert van ‘Je suis Charlie’ moet zich met verbazing afvragen waar al die Charlies ondertussen gebleven zijn. Misschien allemaal Charlottes geworden, met makkelijke genderverandering?

Dierentuin In Amerika hebben de twee traditonele partijen, Republikeinen en Democraten, elk een dier als totem: een olifant en een ezel. Sinds een tweet van de Antwerpse burgerva-

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be