OpNieuw_2018_03

OpNieuw is het blad voor de Nieuwmarktbuurt, door en voor buurtbewoners.

OpNieuw wordt gratis huis aan huis verspreid in het gebied dat begrensd wordt door Geldersekade, Oosterdok, Uilenburg, Zwanenburgwal, Staalkade, en 's Gravelandsveer, Kloveniersburgwal en Nieuwmarkt en op Oosterdokseiland.

Deze uitgave wordt mede mogelijk gemaakt door Stadsdeel Centrum en de Koninklijke Nederlandse Akademie voor Wetenschappen.

Redactie

Lylith Oude Vrielink (vormgeving), Sati Dielemans, Roos Hendriks, Hes van Huizen, Nanny Kok, Martijn van der Molen, Henk Oldeman, Riëtte van der Plas, Lisa de Rooy.

Medewerkers aan dit nummer

Bert Baanders, Peter Commandeur, Floris, Maarten Henket, Marlo de Kat, Mathilde Mupe, Noor, Peter Passchenegger, Pijke, Ronja, Wijbrand Schaap, Bart Sinnema, Gee de Wilde.

Achterplaat Nanny Kok

Bestuur Stichting OpNieuw bestuur@opnieuw.nu

Bob Vos en Gerda Kievit

Uitgave Stichting OpNieuw Amsterdam K.v.K. 41209382

Donaties NL68INGB 0006037046 t.n.v. Stichting OpNieuw, Amsterdam

Redactieadres Recht Boomssloot 52, 1011 EC Amsterdam, redactie@opnieuw.nu

Advertenties advertenties@opnieuw.nu

06 - 41 49 17 57

De advertentieprijs is vastgesteld op €1 per vierkante centimeter. www.opnieuw.nu

Bezorgers Beiki Bakker, Mieke van Beeren, Iek Boeles, Mariken de Goede, Johanneke Guldemond, Marcel Gutz, Lea Israels, George Janszen, Nico de Jong, Baukje Kleinbekman, Femke Koens, Machiel Limburg, Marte Meijer, Evelien van Os, Henk Oldeman, Kris Peeters, Cor Portasse, Antje Postma, Hans Puts, Dymph Rutten, Joost Schings, Piet Seysener, Hans van der Sluis, Bob Vos, Barbara Wichers Hoeth en Thera van Zaal.

Deadline volgende OpNieuw 9 november 2018

In het atelier van Edgar Jansen, zie pagina 5

Flesseman start dagbesteding in

de Nieuwmarktbuurt

Het Centrum van Ouderen Flesseman is al jaren een begrip in de Nieuwmarktbuurt. Het huis heeft een informele, prettige sfeer en iedereen is er welkom. De bewoners van het huis vormen een gezelschap dat net zo divers en kleurrijk is als de rest van de buurt. Het karakter van het zorgcentrum past goed bij de Nieuwmarktbuurt: individualistisch, eigenzinnig en een tikje vrijgevochten. Buurtbewoners komen dan ook graag langs bij Flesseman om gezellig te eten of voor een van de activiteiten in het restaurant. De eigen keuken in Flesseman bereidt heerlijke maaltijden die ook aan huis bezorgd kunnen worden.

Met ingang van 17 september start Flesseman met een nieuw aanbod: vanaf die datum kunt u bij Flesseman terecht voor dagbesteding. Dagbesteding is bedoeld voor ouderen die zelfstandig thuis wonen. Woont u thuis, maar vindt u het lastig om de dag op een goede manier door te brengen? Bent u graag meer onder de mensen? Of heeft degene die u overdag ondersteunt soms even tijd voor zichzelf nodig? Dan is dagbesteding iets voor u. U komt één of meer dagen per week overdag naar Flesseman. Bij de dagbesteding worden allerlei activiteiten georganiseerd, passend bij uw wensen en behoeften. Dat kan van alles zijn: muziek, schilderen, bewegen, geheugentraining, tuinieren, een spelletje of een gespreksgroep. Veel activiteiten zijn gericht op het trainen van de dagelijkse vaardigheden, het geheugen en het onderhouden van sociale contacten. Natuurlijk wordt er ook gezellig koffie gedronken en met elkaar geluncht.

Dagbesteding wordt door de gemeente gefinancierd via de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Voor u zijn daar geen kosten aan verbonden, u betaalt alleen voor de - koude of warme - lunch of voor eventuele uitstapjes. De medewerkers van de dagbesteding vragen voor u een Wmo-indicatie aan, u hoeft daar zelf niets voor te doen of te regelen. Als u eerst eens een keertje wilt komen kijken of meedoen bent u van harte welkom. Dan kunt u daarna beslissen of dagbesteding iets voor u is, en hoeveel dagen per week u zou willen komen. Vanzelfsprekend mag u ook starten met één dag per week.

Voor meer informatie of aanmelding kunt u bellen met Flesseman (020-6204890) of mailen via infoflesseman@amsta.nl. U kunt ook rechtstreeks contact leggen met de medewerkers van de dagbesteding, Deborah Elzenaar (06-81452646) of Erica van Mourik (06-20079519). En natuurlijk mag u vrijblijvend binnen komen lopen in Flesseman aan de Nieuwmarkt 77.

Voor de buurt

• Elke zondagochtend gratis koffieconcert, tussen 10:30 en 11:45

• Twee keer per maand op zondagmiddag van 14:00 tot 16:00 Bingo

• Voor details, data en programma kijk op www.facebook.com/flesseman/

• Bij ons kunt u ook lunchen en dineren, alle buren zijn welkom.

Bruggen vernoemd naar Nieuwmarktse helden

Auke Bijlsma en Theo Bosch wilden een stad waarin mensen zich thuis voelen. Hun inzet en hun strijd voor een leefbare stad en voor een leefbare Nieuwmarktbuurt na de metro-aanleg, hebben nu erkenning gekregen met de vernoeming van twee bruggen. Eindelijk gerechtigheid!

Het tuintje bij het sluisje

Splendor viert feest

Een botenparade, heel veel concerten in huiskamers en bedrijfspanden. Maar ook muziek vanaf balkons en daken. Allemaal omdat Splendor 5 jaar bestaat.

Jan Metten

Van wie is toch dat tuintje bij het sluisje? Henk Oldeman bezocht de bewoonster, Adelheid van Seumeren, die er pal boven woont. Ze geniet elke dag van de reuring om haar heen en vertelt honderduit over haar baldadige jaren in Amsterdam.

Maarten Henket stopt met zijn column. Maar begint met ingang van dit nummer met de rubriek Over Boeken.

10

Een gesprek aan de waterkant, Gee de Wilde

11 Flesseman uitje, Ronja, Pijke, Noor en Floris

13 Anno toen, anno nu

14 Interview Raphaël van Kraaij

15 Over boeken die niet af zijn, Maarten Henket

17 Even denken

8

Helen Knopper

Ze woont al meer dan 40 jaar in de Nieuwmarktbuurt en is schrijfster van zo'n 25 boeken. Helen Knopper (84) schrijft nog elke dag, dit jaar nog komt haar boek "Het onbesproken beeld" uit. Ze is ziek, maar gelukkig nog steeds kristalhelder van geest.

Wij zullen doorgaan

Het is een bijzondere rondvaart. Alleen bedoeld voor Amsterdammers en Nederlandse bezoekers. En vooral voor fans van de liedjes van Ramses Shaffy. Want zijn muziek staat centraal tijdens de vaart langs vroegere woonadressen van Shaffy, langs plekken waar hij heeft gewerkt en door de buurten waar hij over zong. Aan boord is de band En Vrac die alle liederen live zingt. 22

Al 35 jaar is hij assistent bij de praktijk van huisarts De Bruijne. Jan Metten vertelt over hoe het vroeger was en hoeveel er is veranderd, zowel voor de arts als de patiënt. En natuurlijk ook voor hem, de doktersassistent.

17 Open Ateliers Nieuwmarkt 2018

20 Van duo ets tot driewieler, Riëtte van de Plas

21 Dreigingen, Peter Commandeur

23 Woonhof voor ouderen, Bart Sinnema

25 Dankzij lift blijven wonen in de buurt, Henk Oldeman

Heeft u ook last van de volgende klachten?

* Slapeloosheid

* Spanning

* Migraine

* Maagklachten

* Gewrichtsklachten

* Rugpijn

* Jicht

* Schouderpijn

* Stijve nek

* Sportblessures

* Verstuikingen

* Tennisarm

* Muisarm

* Beroerte

* Reuma

* Zenuwpijn

* Neurose

* Of iets anders?

Mercy

Chinese Medical

善心國醫館痛症治療中心

Traditioneel Chinees Geneeswijze: Tuina massage, kruidenbehandelingen, acupunctuur, en nog veel meer!

Vragen en reserveren:

Adres:

Website:

020-7723536 / 06-42850388

Dr. Zhi Xiong Li & Dr. Sau Ying Liu Sint Antoniesbreestraat 74 1011 HB, Amsterdam www.mercytcm.nl

BEHANDELINGEN KOMEN EVENTUEEL IN AANMERKING VOOR TERUGBETALING DOOR DE ZORGVERZEKERING

De hele buurt weet inmiddels wel dat je lekker kunt eten bij Captein & Co en dat het er gezellig is. Wil je eens geen buurtgenoten zien, bezoek dan ook eens ons filiaal in Zuid-India!

MACBIKE OOK ONDERGRONDS

MACBIKE OOSTERDOK, onder de OBA

Fietsreparaties en onderhoud. Lekke bandenservice. Verkoop van nieuwe en gebruikte fietsen. Fietsverhuur. Dagelijks geopend van 09.00-17.45 uur. Oosterdokskade 149, info@macbike.nl, macbike.nl

06 53 81 62 81 remco@promakelaars.nl

oplossen wifi problemen

Gebruikt u nog Windows XP of Office 2003? Op 8 april 2014 stopt Microsoft met het repareren van beveilingslekken voor Windows XP en Office 2003. Uw computer staat vanaf die datum wagenwijd open voor allerlei soorten van misbruik.

Slecht bereik, traag wifi, verbinding valt regelmatig weg? jnc-ict is gespecialiseerd in het installeren, verbeteren en uitbreiden van wifi voor particulieren en bedrijven.

U dient tijdig over te stappen naar een latere versie van Windows en Office. Wij kunnen deze wijziging zonder onderbreking van uw bereikbaarheid uitvoeren. Neem vrijblijvend contact met ons op voor advies.

jnc-ict

Jonas Daniël Meijerplein 36 Jonathan Cohen 020-627 4732 / 06-2506 4567 www.jnc-ict.nl info@jnc-ict.nl jnc-ict

De lijnen zelf lijken te bewegen

Op 10 en 11 november worden weer de Open Ateliers gehouden in de Nieuwmarkt. Meer informatie over deze dagen vindt u op pagina 17. Een van de kunstenaars die dan hun ateliers openstellen voor bezoekers, is Edgar Jansen. DOOR Sati Dielmans FOTO Martin Pluimers

Edgar Jansen heeft altijd getekend. Hij begon als kind met het tekenen van de dingen in zijn omgeving, zoals de huizen in de buurt. Zijn ouders hadden een zeilboot en dus maakte hij veel havengezichten. Deze eerste tekeningen zijn, naast zijn recente werk, te vinden op zijn site www.edgarportraits.com. Je ziet er al de precisie en beweging in die hij nu nog altijd zoekt in zijn teken- en schilderwerk.

Technieken

Die technieken gebruikt hij zeker ook bij zijn portretten. "Portret schilderen is een moeilijke tak van kunst en dat is tegelijk de uitdaging. Als je andere onderwerpen tekent of schildert, zoals een boom, kun je nog sjoemelen, niemand die het ziet. Maar bij een portret, zie je het meteen als er iets niet klopt. Er zit iemand tegenover je en je wilt dat het resultaat goed wordt. Dat geeft een prettig soort spanning."

Wanneer is een portret goed?

"Niet alleen als het portret lijkt, maar ook dat het werk zelf artistieke kwaliteit heeft en aantrekkelijk is om naar te kijken. Kijk maar eens naar de prachtige portretten van Rembrandt, het 'Joodse Bruidje' bijvoorbeeld. Je ziet dat dat op iemand leek, ook al weet je misschien niet wie dat was. Zo’n werk heeft een

kwaliteit die los is komen te staan van de geportretteerde, terwijl tegelijk duidelijk is dat het een gelijkend portret is. Ik zoek ook altijd naar iets specifieks in de persoon tegenover me, dat zich niet altijd meteen blootgeeft. Elk gezicht heeft een geheim."

Een eigen impressionisme

Edgar's manier van werken is impressionistisch, maar binnen die stijl heel eigen. De lijnen zelf lijken te bewegen, zonder dat ze loskomen van het geheel. Ik vraag hoe hij begint met zijn portretten, met lijnen, met licht en de schaduw of met kleur. "Ja, je kunt op veel manieren beginnen natuurlijk. Renoir begon met de achtergrond, zegt men. Ik begin met lijnen, denk ik, vanuit het tekenen misschien ook, maar toch ook al snel met de kleur daaromheen. Ik zet een soort kleursoep op, waarbij ik een sfeer probeer te krijgen die past bij het model en bij mijn gevoel. Ik schilder meestal de hele persoon, want een houding is vaak veelzeggend". Naast de portretten die hij maakt, in opdracht en als vrij werk, bestaat zijn oeuvre voor een groot deel uit tekeningen van musici en dansers.

Waar komt je fascinatie voor deze onderwerpen vandaan?

"Ik heb altijd mensen getekend. Op een

gegeven moment ben ik in cafés gaan tekenen en toen is de beweging er ingekomen, denk ik. Ik hou van levendige onderwerpen. Bij dans vind ik de uitbarsting van energie mooi. Het is vluchtig, ligt niet vast, en verder drukt het iets uit dat je kan raken. En als iets me raakt, wil ik er als kunstenaar iets mee doen. Er was ooit een danseres die voor me poseerde en die zei ‘er zit beweging in je schilderijen en tekeningen, het is bijna dans’. Dat was wel een soort ahamoment voor mij."

Grenzen opzoeken

"Ik wil de grenzen opzoeken van wat ik kan doen, ook technisch." Hij laat een tekening zien getiteld ‘Dancing Sisters’, die hij in drie minuten geschetst heeft. "Je moet ook niet bang zijn om te mislukken en, als je faalt, proberen om er toch iets van te maken. Jezelf blijven uitdagen en afwisselen in de toegepaste technieken zorgt er ook voor dat je kunst geen trucje wordt. Dat je altijd iets nieuws te onderzoeken hebt. Ik schilder en teken ook om de schoonheid in mijn omgeving te ontdekken. Op een sombere herfstdag kun je naar buiten kijken en denken ‘wat een shitweer’ of je kunt denken ‘wat een bijzondere tint grijs heeft de lucht’."

Wat schilder jij?

Alles wat leeft, beweegt en verandert constant. Die beweging wil ik treffen en de voorbijgaande momenten vastleggen. Ik schilder niet alles wat los en vast zit, maar vooral wat los zit.

Onthulling naambord

Theo Bosch door zijn

dochter Puck

Bos en zijn

zoon Bas Bos

Eindelijk gerechtigheid

Op donderdag 31 mei verzamelde zich een groot aantal mensen bij de loopbrug over de Recht Boomssloot. Het was voor de feestelijke onthulling van de Auke-Bijlsmabrug (voorheen brug 294). Het naambordje werd onthuld door Doedtie Brijker-Bijlsma, de zus van Auke, en Micha Mos, bestuurder van stadsdeel Centrum. Daarna begaf de mensenmenigte zich naar de Zwanenburgwal achter het Pentagon, waar brug 230 over de Raamgracht vernoemd werd naar Theo Bosch. De onthulling van het naambord gebeurde door de twee kinderen van Theo Bosch, Puck en Bas Bos. Hoe was dat zo gekomen? TEKST EN FOTO S Peter Paschenegger

Op 9 februari 2017 deed de Bewonersraad Nieuwmarkt een verzoek aan de commissie naamgeving openbare ruimten om de betreffende bruggen te vernoemen naar deze zo belangrijke figuren voor de Nieuwmarkt. De commissie wees de aanvraag af. Zij kwam tot de conclusie "dat de verdiensten van de voorgestelde personen niet zodanig zijn geweest dat er een brug naar hen vernoemd zal worden". Een voor vernoeming voorgedragen persoon moet blijk hebben gegeven van bijzondere verdiensten voor de Amsterdamse samenleving of de samenleving in bredere zin. Het ontbrak de commissie dus aan enig historisch besef hierover, want als deze personen geen bijzondere verdiensten hadden voor de stad, wie dan wel?

Op basis van een uitgebreid bezwaar van de kant van de Bewonersraad in een zeer boze brief met uitgebreide documentatie besloten het stadsdeel Centrum, de gemeenteraad en burgemeester Van der Laan dat de bruggen vernoemd moesten worden naar Auke Bijlsma en Theo Bosch. Eindelijk gerechtigheid. En voor de buurtbewoners die hun verdiensten niet kennen, volgt nu hun verhaal. Niet alleen voor hun namen op de bruggen moest strijd geleverd worden, zij zelf le-

verden strijd voor een compacte leefbare stad.

Gebaar naar de mens

De naam van architect Theo Bosch werd gevestigd door zijn werk in de Nieuwmarkt. Daar immers vond na de metroaanleg het eerste grote stadsvernieuwingsproject van Nederland plaats. Theo is hier van de late jaren zestig tot de vroege jaren tachtig bij betrokken geweest. Aanvankelijk had Aldo van Eyck de supervisie, maar al snel werd Theo Bosch de drijvende kracht. Voor de gemeente was Theo bepaald niet de gedroomde stedenbouwkundig coördinator, voor ons de buurtbewoners daarentegen wel. Hij was immers de eerste architect die serieus werk maakte van bewonersinspraak. Voor Bosch waren niet de afdelingen Stadsontwikkeling en Volkshuisvesting zijn opdrachtgevers, maar de bewoners van de stad. Het stedenbouwkundig plan voor de Nieuwmarkt heeft hij ontwikkeld. Mede door hem is het historisch stratenpatroon voor de Nieuwmarktbuurt bewaard gebleven. Hij is het die de Sint Antoniesbreestraat smal heeft gehouden. Niet alleen het stedenbouwkundig plan van de Nieuwmarktbuurt is van Bosch, dat geldt ook voor de architectonische uitwerking van veel van de pan-

den. Hij voerde er negen projecten uit, en had de supervisie over een tiental andere.

Verreweg het belangrijkste project is het Pentagon. Daar komen de ideeën van Bosch het duidelijkst voor het voetlicht: de ‘compacte functiemenging’ van wonen en werken, het ‘goede gedrag’ van gebouwen in de ‘georganiseerde chaos’ van de bestaande omgeving. Bosch moest niets hebben van op de tekentafel ontworpen slaapsteden als de Bijlmer en Almere. “Mijn architectuur,” zei hij in een hoogdravende bui, “is als gebaar naar de mens.” Theo Bosch overleed op 6 april 1994 onverwachts. Als hommage werd na zijn overlijden in het najaar van 1994 een tentoonstelling over hem georganiseerd in de ARCAM-galerie aan het Waterlooplein, die geopend werd door Auke Bijlsma. Symbolischer kan het niet.

Theo Bosch was de eerste architect die serieus werk maakte van bewonersinspraak

Discussie opengebroken Vijfendertig jaar geleden was Auke Bijlsma een milieubewuste biologiestudent en voerde hij actie voor het behoud van

de Nieuwmarktbuurt. Hij was decennialang milieubioloog bij een internationale organisatie, als specialist in zeeonderzoek en daarnaast lang lid van de van de gemeenteraad. Hij was van grote betekenis voor de buurt. De stad, en zeker de buurt, was voor hem niet een systeem van gescheiden economische functies, maar een organisch geheel met straten waar mensen tegelijk wonen, werken, spelen, leven en liefhebben. Auke nam in 1971 voor het eerst initiatieven in de Aktiegroep Nieuwmarkt. Dat kwam door de besluitvorming over de vierbaansweg. Toen dacht hij dit kan niet. "Je kunt niet beloven dat het een woonbuurt zal worden en tegelijkertijd een vierbaansweg, een metro en een parkeergarage voor duizend auto's aanleggen." Daar is hij toen zich in gaan verdiepen. Hij en de buurt wisten de architecten te overtuigen van de waanzin van die ideeën. Er was toen een grote zitting in het stadhuis, waarin de architecten zeiden: "de

De stad, en zeker de buurt, was voor Auke Bijlsma een organisch geheel, met straten waar mensen tegelijk wonen, werken, spelen, leven en liefhebben

buurt heeft gelijk, we doen het niet meer".

Theo Bosch heeft daarom later het stedenbouwkundig plan kunnen maken met het historisch stratenpatroon. Om de argumenten van de gemeente door te prikken deed Auke, samen met anderen, een tegenonderzoek. Ze zochten uit waar die weg langs ging, hoeveel auto's er over moesten, hoeveel lawaai die veroorzaken en of alles voldeed aan de milieunormen. Auke is geluidsberekeningen gaan doen bij TNO. Door op te bellen en te vragen ‘hebben jullie een rapport over geluidshinder’ kreeg Auke contact met TNO.

Kantje boord

Met de verzamelde informatie werd een rapport geschreven. De beslissende gemeenteraadsvergadering was op 5 januari 1972. Toen moest blijken of het onderzoek en lobbywerk van Auke zin hadden gehad. Het was kantje boord, maar met 22 tegen 21 stemmen werd het plan voor de vierbaansweg verworpen. Dat was een belangrijke overwinning en een stimulans voor de verdere acties. De hele discussie over de inrichting van de stad was nu opengebroken. Door het succes van het vorige onderzoeksrapport begreep Auke dat de dialoogstrategie en het be-

strijden van de 'tegenstander' met zijn eigen wapens vruchten kon afwerpen. En dus schreef Auke weer een onderzoeksrapport, nu voor een metrotracé via de Geldersekade. Dit alternatieve tracé was goedkoper, er zouden veel minder woningen gesloopt hoeven worden en de lijn zou doorgetrokken kunnen worden naar Amsterdam Noord. Dit plan heeft het helaas op het nippertje niet gehaald. Het is zelfs in de tweede Kamer besproken. Met dit plan had je de Noord-Zuidlijn kunnen besparen.

Na het verzet tegen de ontruimingen in 1975 werden de bewoners eindelijk serieus genomen. De Bewonersraad Nieuwmarkt – Auke was een van de oprichters – nam het initiatief en werd het enige overlegorgaan met de gemeente. De Bewonersraad nam het heft volledig in handen en ging verder met het sturen van de wederopbouw. De Bewonersraad koos vervolgens ook haar eigen woningbouwverenigingen en de strijd ging verder. Economische Zaken wilde in de Sint Antoniesbreestraat op de begane grond bergingen maken. Auke en de Bewonersraad wilden bedrijven voor starters. Ze wilden menging van bejaardenhuis en gewone woningen. Die zijn er ook gekomen, onder meer door het initiatief van Auke Bijlsma.

Onthulling naambord

Auke Bijlsma door zijn

zus Doedtie Bijlsma en stadsdeelbestuurder

Micha Mos

Voortdurend ontmoeten

Auke werd voorzitter van de stichting Buurtvoorzieningen de Flessenman. Bij de Tweede Kamer hebben ze voorzieningen voor ouderen geëist om mensen zolang mogelijk zelfstandig te laten wonen. Die voorzieningen zijn er gekomen. Hij stond daardoor mede aan de wieg van het verzorgingshuis Flessenman en de winkels aan de Sint Anthoniesbreestraat. Hij was een strijder voor groen in de buurt. De geveltuinenprijs, die jaarlijks in de buurt wordt uitgereikt, is naar hem vernoemd. Auke Bijlsma overleed na een langdurig ziekbed op 26 maart 2012 . Zijn strijd en de plannen van Theo Bosch hebben tot een omslag in het denken over de stad geleid. Zij wilden een stad waarin mensen zich thuis voelen. Zodat mensen zeggen, ik woon prettig in het Pentagon en dat ze contact met elkaar hebben. Mensen moeten elkaar voortdurend ontmoeten, zodat ze niet geïsoleerd van elkaar raken. Dat moet liefst ook op een menselijke schaal, in een gemengde wijk met verschillende inkomens. Waar wonen, werken en recreëren door elkaar lopen.

Dat wordt nu bedreigd. Sociale woningbouw wordt in de verkoop gedaan. De Nieuwmarkt alleen voor de rijken en de toeristen?

Daarom is het belangrijk dat de bruggen vernoemd zijn naar de strijders voor de bovengenoemde idealen, Auke Bijlsma en Theo Bosch.

Een kristalheldere geest

Helen Knopper is schrijfster, vertaalster en schilderes. Ze komt uit het Gooi en woont sinds 1975 in de Nieuwmarktbuurt. 25 boeken heeft ze gepubliceerd, waaronder dichtbundels, romans, korte verhalen en vertalingen van Engelse en Amerikaanse literatuur. Ze is net vierentachtig geworden en legt momenteel de laatste hand aan een nieuwe roman die in november van dit jaar zal uitkomen. ’s Ochtends schrijven, ’s middags rusten. Dat is haar vaste dagindeling. Voor mij heeft ze deze ochtend als uitzondering verandering in dat ritme aangebracht. Ze heeft tijd ingeruimd voor een interview. DOOR Lisa de Rooy FOTO Johannes van Vugt

Nooit gelezen

We zitten nog maar net, of ze vertelt dat ze ziek is. Ik informeer belangstellend of ze een griepje heeft. Nee, ze is ernstig ziek maar wil daar verder niet over in detail treden. Dus dat gaan we ook niet doen. We gaan het hebben over, natuurlijk, de Nieuwmarktbuurt, en over dat wat ze het allerliefste doet: schrijven. Ik beken dat ik nog nooit van haar gehoord had. Ze kijkt me met licht opgetrokken wenkbrauwen aan.

“Oh? Ben jij geen lezer?”

Ik haast me te zeggen dat ik dat wél ben, en begin me al een beetje opgelaten te voelen. Ik brabbel wat omslachtige verontschuldigingen, maar Helen troeft me af met een genadeloze volzin.

“Er zijn zo’n 25 boeken van mij gepubliceerd, dus hoe kan jij mij dan nog nooit gelezen hebben?”

Tsja.

“Heb je me wel gegoogeld?”

Ja, dat heb ik natuurlijk wél gedaan, dus ik weet dat Helen na een analistenopleiding en haar studie aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten jarenlang als schilderes heeft gewerkt. Totdat ze steeds meer tekstjes in haar schilderijen

begon aan te brengen.

“Er gebeurde van alles in mijn leven wat ik toch, ik wil niet zeggen, een plek wilde geven, dat vind ik zo’n afschuwelijke uitdrukking … maar ik kon niet alles kwijt in mijn schilderijen.”

Daarom kwamen de woorden. Eerst in de vorm van gedichten.

Het was 1965 en Helen woonde in die tijd nog in Den Haag. Het korte verhaal Het huis Hub van haar hand werd geplaatst in het politiek-literaire blad De Gids. Zo raakte ze bevriend met dichter Ed Hoornik, die als redacteur bij De Gids werkte.

“Ed was een avond op bezoek en zocht in mijn la allemaal gedichten uit. Hij zei: die zijn goed, die neem ik mee. Die 25 gedichten zijn toen ook meteen allemaal gepubliceerd bij Meulenhoff. En terwijl dat gebeurde was ik al aan een roman, Osmose , begonnen, die ik vliegensvlug heb afgeschreven, zodat die roman en de gedichtenbundel in hetzelfde jaar zijn verschenen. Ik geloof met een half jaar verschil. En toen dacht ik: ik ben zeker een schrijver. Het ging in zo’n vliegende vaart. Ik kreeg heel veel positieve recensies, ik was voortdurend op de tv, de radio en in de krant. De uitgever vroeg of

ik wilde vertalen en toen ben ik, naast het schrijven, ook aan het vertalen geslagen en heeft het schilderen 17 jaar stilgestaan.”

Nieuwmarktbuurt als hoofdpersonage

Helen heeft onder andere een trilogie geschreven, gesitueerd in de Nieuwmarktbuurt in de jaren 90. Ondertitel van de drie boeken is Kroniek van een kantelend evenwicht. In 1999 schreef ze het laatste deel daarvan.

“Ischa Meijer interviewde mij naar aanleiding van het verschijnen van het eerste deel van de trilogie, De Pretentie . Ischa vroeg: waarom heb je dit boek geschreven? Een vraag die geen schrijver kan beantwoorden. Ik hakkelde maar wat, en Ischa zei de hele tijd: kom op nou Helen, je weet het best. En dan zit je daar voor een volle zaal met een camera op je gericht en je weet er geen antwoord op! Verderop in het interview hadden we het over de drie hoofdpersonen uit het boek, en toen zei Ischa: is het eigenlijk niet zo dat de Nieuwmarktbuurt de hoofdpersoon is van je boek? En daar heb ik ja op gezegd. Dat vond ik heel prachtig gezegd van Ischa.”

Ik vraag haar of de buurt nog steeds een hoofdrol in haar leven speelt, ondanks de toegenomen drukte en toeristische vercommercialisering.

“Ik ben een echte Amsterdammer geworden en, casus quo, een echte Nieuwmarkter. Ik ben met geen stok uit de buurt te krijgen, ondanks de toeristen en de gillende gidsen. Eerst kwamen ze met Kerst en Pasen, toen ook iedere zomer en nu zijn ze er altijd. Maar desondanks … ik blijf hier wonen.”

Opeens draait ze de rollen om en kijkt me met scherpe blik aan.

“Waar woon jij?”

Ik vertel het haar. Ze kent het huis, ze wandelde daar altijd langs met haar hondje. Dat is overleden. Nu heeft ze een kater. Bommel (volledige naam: Ali B Bommel). Die zit het hele gesprek lang al onverstoorbaar vanonder een stoel naar me te gluren.

“Wacht maar”, zegt Helen, “Hij komt zo wel met je kennismaken.”

Materiaalmoeheid

We komen terug op het schrijven. Na de romantrilogie over de Nieuwmarktbuurt schreef Helen een boek over haar vriendschap met Roos Bonheur, ook een Nieuwmarktbewoonster, waarin ze de omgang met haar hartsvriendin beschrijft die in 1979 begon en in 1995, het sterfjaar van Roos, eindigde. Maar het manuscript belandde op de plank en wat volgde was een schrijfpauze van achttien jaar.

“Ik noem het maar even materiaalmoeheid. Ik leverde per jaar een boek en een vertaling af, moet je nagaan. En ik had een alternatief: schilderen. Ik beklaag de mensen die geen medium hebben om zich te uiten. Die gefrustreerd raken en maar een naald in hun arm steken of ik weet niet wat voor vreselijks ze allemaal doen. Omdat ze wringen in hun eigen huid. En ik denk dat er niks ergers bestaat. Want daar komen frustratie, oorlog en moord en doodslag uit voort. Dat is beklagenswaardig en zielig en in en in triest. Daar mag je ook nooit over moraliseren, over dat iemand een naald in zijn arm steekt.”

Ze is even stil. Vervolgt dan met heldere stem: “Ik prijs mezelf gelukkig dat ik via schrijven en schilderen mezelf kan uiten, dat is absolute genade. Ja, dat is absolute genade.”

Na achttien jaar schilderen pakte ze het manuscript over Roos weer uit de kast en dacht: maar dit is toch zonde! “Toen ben ik het helemaal gaan herschrijven. Zo blij dat ik dat gedaan heb! Voor Roos en voor het boek, want het heeft geweldige recensies gekregen. Het kwam in 2016 uit onder de titel Het loopt het ademt het leeft en de presentatie was in Bern. Het was tjokvol, ik werd overstelpt met bloemen en cadeaus. Ik was na zoveel jaar weer op het literaire platform terug. Arjan Peters van de Volkskrant was er, die had een fantastische recensie geschreven, hij was zo enthousiast. Het was enig, zo enig.”

Als gevolg van het succes van dit boek, kwam al snel een herdruk van de in 1977 verschenen roman Een onfatsoenlijk afscheid uit. Een roman over een vaderdochterrelatie en de zoektocht van de dochter naar wie haar vader was. Nu beheerst schrijven weer voor negentig procent het leven van Helen. In het najaar van 2018 verschijnt de eerder genoemde roman naar aanleiding van haar ziekbed, Het onbesproken beeld. In 2019 verschijnt een essayboek met de titel Het brandende huis.

“Ik moet nog 8 pagina’s van Het onbesproken beeld, maar ik kan maar een halve pagina per dag schrijven, dan ben ik doodmoe en moet ik slapen. Mijn uitgever heeft het gedateerd op aankomend november, dus hij denkt: dat mens krijgt dat wel af. Maar ik heb het zo zorgvuldig opgebouwd, dat het een drama zou zijn als ik dit zou moeten afraffelen en daarmee het hele boek verpest, snap je wel? Dus ik moet alle discipline opbrengen om het segment voor segment op te bouwen. Soms doe ik een paar dagen over een dialoog die ik maar niet goed krijg. En de andere dag maak ik een hele pagina waar ik tevreden over ben. Dat weet iedere au-

teur, dat is zo wisselend, dat heeft niets te maken met je stemming. Ongrijpbare factoren, daar heeft het mee te maken, die schrijverij.”

Een oneindig iets

Ik vraag haar of ze bang is voor de dood. Ze schudt van nee.

“Ik weet dat het erop zit, dus ik moet erin berusten. Ik bedoel: anderhalf jaar geleden reed ik nog auto, ging ik naar het bos, naar Texel, uit eten met vrienden. En van de een op de andere dag was dat voorbij. Ik kon niet meer autorijden.

Toen ik in het OLVG lag, heb ik mijn auto door een vriendin laten verkopen. Nou, dat was janken geblazen.

Berusting in je beperktheid is iets waar je langzaam naartoe groeit, vermoed ik.

Nu ben ik zover dat ik hier rustig in deze stoel tegenover je kan zitten en kan zeggen: het is ok.

Maar ik dank God op mijn blote knieen dat ik kristalhelder van geest ben en mijn herinneringen zo voor het oprapen liggen. Dat is een oneindig iets, daar kan ik altijd heen.

Dan lig ik in het OLVG, en dan zeg ik tegen mezelf: ik ga lekker een wandelingetje maken met mijn hond. Zo leef ik en zo schrijf ik het op in mijn boek.”

Bommel komt eindelijk kennismaken. Ik ben geen kattenmens dus blijf wat verstijfd zitten kijken naar hoe hij langs mijn benen schuurt. Helen ziet het. “Hij is heel sociaal. Je kunt hem gewoon strelen, hij heeft een satijnzachte vacht. Dat is een sensatie. Voel je dat?”

Bij het uitlaten kan ze niet nalaten het nog eens te verzuchten. “En je hebt nooit iets van mij gelezen? Ik weet niet wat ik daarover moet zeggen.” Ze sluit de deur. Op weg naar huis loop ik langs boekhandel Pantheon en koop de laatste twee verschenen boeken van Helen Knopper. Ze gaan mee in mijn koffer op vakantie.

Geïnteresseerd geraakt in Helen Knopper? Kijk op www.indeknipscheer.com

Computercursus voor beginners in buurthuis De Boomsspijker

Wil je basiskennis opdoen over het gebruik van computer, Microsoft Office Word en eventueel Excel, het gebruik van Internet, e-mail en sociale media?

In De Boomsspijker bieden wij een computercursus aan voor beginners. Deze cursus is voor iedereen: ook voor hen die (nog) niet vaardig zijn met de computer. De cursus bestaat uit 10 lessen en start vanaf dinsdag 25

september van 10.00 tot 12.00 uur in De Boomsspijker. De cursus kost € 30,- p.p. en € 20,- voor Stadspashouders. De cursuskosten zijn inclusief lesboek en koffie/thee. Je hoeft niet in bezit te zijn van een laptop, want die zijn aanwezig.

Aanmelden kan tot 21 september 2018 via Veronika Esser, e-mail: vesser@dock.nl; tel: 020-626 4002.

Een gesprek aan de waterkant

DOOR Gee de Wilde ILLUSTRATIE Mathilde MuPe

Met zijn gebruinde torso en bruine baard lag hij lui in z’n aluminium bootje aan de walkant. Een nog bruinere dame in bikini lag ernaast. Voeten aan zijn hoofdeinde. Zij zag er een stuk jonger uit dan hij. Uit een groot wit ding kwam muziek. Kaboemkaboem. Dat was de reden waarom ik m’n huis uitkwam en hem vriendelijk vroeg de muziek uit te zetten. In de zomer komt het nogal eens voor dat bezoekers van onze buurt het rete-gezellig vinden op boten of bankjes met elkaar naar versterkte muziek te luisteren. Als ik vriendelijk vraag om die muziek uit te zetten, lukt dat meestal meteen. Ik vraag dat in het Nederlands, maar ook buitenlanders begrijpen mijn vraag meestal meteen. De muziek gaat dan uit, met een vriendelijk ‘sorry’ er achteraan.

‘Dat gaat u geen reet aan, meneer. Maar dan kom ik weer eens naar Amsterdam, en dan begint onmiddellijk het gezeik weer.’ ‘Hebt u zich wel eens afgevraagd waarom dat gezeik van bewoners er eigenlijk is?’

Bij Nederlanders ligt dat anders. ‘Hoezo?’ ‘Waarom?’ Op die wedervragen zijn er verschillende antwoorden mogelijk, die ik geef naar gelang de situatie. Nederlanders uit de provincie zijn gevoelig voor het antwoord dat het in de binnenstad van Amsterdam niet mag, versterkte muziek. ‘O, dat wist ik niet. Sorry.’

Voor mensen uit Amsterdam en omgeving, van welke leeftijd dan ook, is dat onvoldoende. ‘Waar staat dat dan?’ ‘Nou, dat maak ik zelf nog wel uit.’ ‘Dan krijg ik maar ’n boete; zal me aan me reet roesten.’ ‘Dan moet u maar niet in de binnenstad komen wonen, in zo’n dik duur grachtenpand.’ Ah, u herkent de antwoorden. Misschien herkent u dan de dialoog ook die zich deze keer ontspon.

‘Weet u meneer’, zei de baard, ‘daarom ben ik uit Amsterdam verhuisd. Om van die zeikerds als u af te zijn. Altijd commentaar. Altijd weer nieuwe regeltjes van wat mag en niet mag.’ ‘Waar woont u dan nu?’

‘Ja, omdat ze hun rust willen. Wie wil er nou rust in Amsterdam. Meneer, toen ik hier woonde had je al die toestanden met junken die in je portiek zaten te spuiten. Ik had daar geen last van. Maar iedereen liep te jeremiëren dat dat niet kon. Dus die moesten weg. En dat gezeur van bewoners is nooit opgehouden. En de klagers krijgen in deze stad altijd gelijk.’

‘Meneer, misschien was het wel een poging van bewoners om het voor iedereen leefbaar te houden. Dat is ook de reden waarom ik u vraag de muziek af te zetten. Omdat we met zoveel zijn, en het allemaal plezierig willen hebben: u, ik, toeristen, taxichauffeurs, horecapersoneel, we zitten met heel veel mensen op een kluitje. En dus moet iedereen met iedereen rekening houden.’

‘O, u bent dus gesteld op uw rust. Nou die is er in Amsterdam niet.’

‘Klopt. Het is in Amsterdam nooit rustig, iedereen houdt hier van de reuring, mag ik hopen. Maar laten we zorgen dat we het niet alleen zelf lekker hebben, maar ook alle anderen.’

De jonge dame had geen woord gezegd. Ze lag met een big smile te luisteren. ‘Nog veel plezier, meneer’, zei ik, ‘ook met uw dochter’. ‘Dat is m’n dochter niet,’ antwoordde hij betrapt. ‘Dat dacht ik al’.

Toen ik wegliep zette hij de kaboem-kaboem even harder. Tja, dat moest er even uit bij hem. Daarna werd het stil. Hoewel … stil? Hier?

Dood Gewoon en het ongrijpbare einde

Zin in een middagje uit om van kunst te genieten en te praten over de dood? Dat kan in het kunstwerk Dood Gewoon. Drie kunstenaars uit de Nieuwmarktbuurt - Alida Verheij, Anne Verheij en Winfried Scholz - verwelkomen u in VOX-POP op het Binnengasthuis-terrein, met hun artistieke uitwerking van dit thema. U wandelt op een abstracte levensweg door een monumentaal schilderij, passeert een monument ter nagedachtenis aan een onvoltooid gezin, kijkt naar een video over drukkende eenzaamheid en werpt vanuit een deuropening een blik op het ongrijpbare einde. De kunstenaars zijn op geregelde tijden aanwezig om u te woord te staan. Tijdens de gehele expositie-periode loopt er een uitgebreid programma met lezingen, presentaties en symposia die georganiseerd worden door de afdeling Geesteswetenschappen van de UvA, de gastvrouw van dit unieke Kunstproject. De toegang tot zowel de kunstinstallatie en de overige programmering is gratis en staat open voor iedereen. Het project is te zien van 19 november t/m 31 januari. Meer informatie: www.voxpop/uva.nl, www.avws-artworks.nl en www.annepoint.com

Flesseman uitje

Kinderen van de Witte Olifant gaan elke maandag op bezoek bij de ouderen in de Flesseman.

Noor en Floris

Wat informatie over verzorgingstehuis Flesseman

Elke maandag aan het einde van het schooljaar gingen we naar de bejaarden in het verzorgingstehuis Flesseman. Daar gingen we oude Amsterdamse liedjes zingen met Luuk de gitarist en het laatste bezoek met een dame die piano speelde. Als je binnenkwam in het verzorgingstehuis zag je Luuk en de ouderen en ook wat verzorgers. De opvallende meneer was al over de honderd want hij was 101 en praatte nooit meer met anderen. Als we begonnen met zingen was hij er altijd bij en dan klapte hij in de maat van de muziek.

Toen we voor het eerst binnenkwamen, kregen we koek, limonade en een ijsje als beloning voor onze eerste liedjes in het verzorgingstehuis. Als we in de grote zaal kwamen gingen we aan tafels zitten met gezellige bejaarden. Als je dan bij de bejaarden zat, maakte je vaak een leuk en gezellig praatje.

Mening van Floris & Noor

Onze mening over het verzorgingstehuis Flesseman is dat de bejaarden gezellig en leuk waren. Het was ook heel erg leuk om met ze te zingen vooral als de bejaarden meezongen. De bejaarden konden van hun kamer komen als het hun gezellig leek daar beneden. Luuk leerde ons ook weer nieuwe Amsterdamse liedjes, zoals: In een rijtuigie en Zo heerlijk rustig, die kenden wij van groep 5 nog niet. We zongen soms ook Engelse liedjes zoals: I like the fl0wers en I love rock and roll. Dat vonden we supervet. En respect voor de bejaarden Einde!

Ronja en Pijke

We gingen iedere maandag naar de Flesseman. We zongen allemaal leuke oude Amsterdamse liedjes voor de oudere mensen. Ons leukste liedje was M`n opa omdat er een opa van 101 jaar oud verblijft bij de Flesseman. Hij klapte mee en liep door de zaal. En we kregen hele zoete limonade. Het is er altijd gezellig en de ouderen deden goed mee. Altijd wilden we er naartoe en we kregen bij de eerste en de laatste keer ook nog eens een lekker ijsje.

Oud-leerling van De Witte Olifant, bijna 4e-jaars studente Universitaire Pabo, wil graag werken én wonen in Amsterdam. Ik zoek al tijden zonder succes woonruimte!

Wie kan mij en ook het onderwijs in Amsterdam/ Nieuwmarkt helpen?

Bel naar 06-21321319 of mail kikizoekt@hotmail.com

Staalmeestersbrug verlost van liefdesslotjes

DOOR Henk Oldeman FOTO Hes van Huizen

De film ’Roman Holiday’ uit de jaren vijftig leidde tot de mythe dat een muntje, in de Trevifontein in Rome gegooid, er voor zou zorgen dat de werper ooit naar die stad zou terugkeren. Dat was toen een veilig geloof, niemand had toch het geld om ooit naar Rome te gaan. Sindsdien is de welstand verschenen, iedereen reist de hele wereld rond en de muntjes zijn veranderd in hangslotjes die aan brugkettingen worden vastgeklonken. Onze arme Staalmeestersbrug leed sterk onder de bijna 500 kilo liefdesslotjes die de toeristen hem te dragen gaven (foto boven, april 2018). Buurtbewoners kwamen voor hem op, grepen naar de slijptol en ziedaar, nog één slotje is blijven hangen om ’t af te leren (foto onder, juli 2018). Hulde aan deze bewoners en aan het stadsdeel, dat toen óók ging helpen.

Stadsdeelcommissieleden

Centrum-Oost

Raphaël van Kraaij

Afgelopen gemeenteraadsverkiezingen mochten we allemaal stemmen op kandidaten voor onze stadsdeelcommissie Centrum-Oost. Best ingewikkeld, want wie waren die mensen op die lijst? Nu zijn er vier kandidaten als winnaars uit de bus gekomen. Vier mensen die de schakel moeten vormen tussen ons, de buurtbewoners en het Dagelijks Bestuur en de Gemeenteraad. Reden genoeg om te weten wie deze mensen zijn en waar ze voor staan. En nog belangrijker: hoe komen we met ze in contact? In het vorige nummer maakten we kennis met Neeria Oostra, in dit nummer stelt Raphaël van Kraaij van de VVD zich voor.

DOOR Lisa de Rooy FOTO Hes van Huizen

Wie is Raphaël van Kraaij?

“Ik begin altijd met te zeggen: ik ben een Brabander in Amsterdam. Ik kom uit de buurt van Den Bosch, ben daar opgegroeid, kwam voor een studie geneeskunde naar Amsterdam en ben verliefd geworden op deze stad. Tijdens mijn stu-

die kwam ik erachter dat ik toch geen dokter moest worden. Ik maakte een carrièreswitch naar de managementkant en volgde een studie gezondheidsrecht. Nu werk ik als bestuurssecretaris in de ouderenzorg in Leiden. Dat is mijn alledaagse baan, het is een fulltime functie in vier

dagen. Woensdag is mijn roostervrije dag. Die besteed ik voornamelijk aan de stadsdeelcommissie. Ik loop al wat langer mee hier op het stadhuis. Ik zat eerst in de stadsdeelraad van Centrum, toen in de bestuurscommissie en ben opnieuw verkozen in wat nu de stadsdeelcommissie heet.

Natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk mee te krijgen van wat er speelt in de buurt. Dat doe ik door op pad te gaan en te praten met bewoners en ondernemers. Daarnaast mailen mensen mij regelmatig en ontvang ik verslagen en agenda’s van bewonersoverleggen. Als ik op de agenda een onderwerp zie staan waarvan ik denk: daar wil ik wat meer van weten, dan zorg ik dat ik er ben. Maar ik doe dit naast mijn baan, dus ik kan niet overal aanwezig zijn.”

Waarom wilde je in de Stadsdeelcommissie?

“Dat actief meedoen zit gewoon in me. Ik was op de middelbare school actief in de leerlingenraad, in de medezeggenschapsraad, ik zat in de studentenpolitiek. Ik wil niet alleen van de zijlijn roepen, maar ook zelf proberen dingen te veranderen. En dat kan op het niveau van de stad heel tastbaar zijn. Hier kan ik door de stad fietsen en plekken aanwijzen waar ik iets heb kunnen veranderen. Of plekken waar dat soms niet is gelukt. En die beiden maken het heel erg mooi.”

Wat wil jij bereiken?

“Ik houd me heel erg bezig met de overlast en zinvolle inzet van handhaving. Het wordt drukker, dan moet je voor de Amsterdammers iets doen aan de overlast

die dat met zich meebrengt. Onze visie is: de bezoeker is welkom, de overlast niet. De Burgwallen staan flink onder druk, de leefbaarheid gaat daar snel achteruit, dus daar moet meer handhaving komen. Ik strijd ervoor dat daar meer geld voor wordt vrijgemaakt. Veiligheid en handhaving zijn dus twee van mijn speerpunten. Verder het zwerfafval. We hebben als mensen allemaal de verantwoordelijkheid onze rotzooi op te ruimen en ervoor te zorgen dat we de vuilniszak niet al ’s avonds buiten zetten, maar pas ’s ochtends. Maar de stad heeft ook een verantwoordelijkheid.

Veel prullenbakken zijn in de loop der jaren verdwenen, ik zet mij ervoor in dat er weer meer prullenbakken komen, anders kunnen mensen het ook niet kwijt. Natuurlijk gaan dingen vaak traag, maar uiteindelijk komt het wel goed. Neem bijvoorbeeld de lift bij het Pentagon, dat heeft acht jaar geduurd. Maar hij is er nu!”

Hoe kunnen wij als buurtbewoners met jou in contact komen?

“Elke commissievergadering die wij hebben, eens in de twee weken, zijn mensen welkom om aandacht te vragen voor een onderwerp dat ze belangrijk vinden. Ze kunnen de data vinden op de website

amsterdam.nl/centrum, en dan doorklikken naar onze vergaderagenda. Wel even aanmelden, zodat we een beetje kunnen inschatten hoeveel tijd er voor iedereen is. We hebben soms volle inspraakavonden gehad in mijn vorige periode, bijvoorbeeld over de herstructurering van het Waterlooplein. Dat soort beslissingen hebben impact op mensen en dan weten ze ons te vinden.

Ik probeer laagdrempelig aanspreekbaar te zijn, reageer altijd op mails, ook als ik vind dat ik er niks mee kan of moet. We hebben wel invloed, maar geen macht, dus ja, je moet je tijd goed verdelen. Daar probeer ik altijd transparant en open in te zijn.

Het gaat er in mijn beleving met name om dat je probeert weg te blijven van incidenten en dat je het wat breder bekijkt, zo van: hé, is dit niet iets wat ook op andere plekken speelt? Misschien kunnen we de hele binnenstad hierbij betrekken, zodat iedereen daar profijt van kan hebben. Dat is soms lastig, maar ik probeer het altijd wel.”

Mag ik over een half jaar nog eens komen vragen hoe het gaat? Of je al wat van je doelen bereikt hebt? “Tuurlijk! Heel graag, leuk!”

Over boeken die niet af zijn

DOOR Maarten Henket

Wanneer is een boek af? Moeilijk te zeggen. In 1977 publiceerde Gerrit Krol De weg naar Sacramento. Het boek werd goed ontvangen en zelfs bekroond met de Multatuliprijs. Niettemin nam Krol zijn roman later nog eens grondig onderhanden, en in 1987 verscheen De weg naar Tuktoyaktuk. Achterin staat een essay, getiteld Wanneer is een boek af? Krol op z’n best, heerlijke lectuur voor iedereen die zich interesseert voor schrijftechniek, maar een verlossend antwoord op de titelvraag heeft hij niet. Aan het slot van de roman Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust staat op een aparte regel het woord ´einde´. Je zou denken: een duidelijk bewijs dat het boek af is. Dat is echter niet zo. Proust was ziek, voelde zijn einde naderen maar werkte koortsachtig door aan zijn boek, bang dat hij het niet af zou krijgen. Enkele maanden voor zijn dood schreef hij het woord ‘einde’ neer, als een soort bezwering om zichzelf gerust te stellen en tot rust te brengen. Vervolgens is hij gewoon doorgegaan met corrigeren en herschrijven tot hij niet meer kon. Zijn roman is dan ook niet af. De argeloze lezer merkt daar overigens niets van; het boek maakt een voldragen indruk, zonder losse eindjes en hiaten.

Dat geldt niet voor de romans van Franz Kafka, die alle drie duidelijk niet af zijn. Het slot eindigt zelfs midden in een zin. Of neem De man zonder eigenschappen van Robert Musil: van de ongeveer achttienhonderd geplande pagina’s zijn er zo’n duizend afgekomen en door de schrijver gepubliceerd, van de rest zijn alleen fragmenten en kladversies bewaard gebleven. Nog een voorbeeld: Gogols roman Dode zielen. Gogol zelf heeft alleen deel 1 gepubliceerd. Van deel 2 bestaan slechts onaffe, door Gogol verworpen versies. De laatste versie heeft hij vlak voor zijn dood verbrand. Toch wordt het boek steevast uitgegeven als een roman in twee delen. Deel 2 rammelt aan alle kanten en eindigt midden in een zin.

De romans van Proust, Musil, Gogol en Kafka worden tot de meesterwerken van de westerse literatuur gerekend. Om daar bij te horen hoeft een boek blijkbaar niet af te zijn of zelfs maar af te lijken. Bemoedigend nieuws voor beginnende schrijvers? Ik vrees van niet. Zij doen er denk ik in het algemeen toch goed aan, te zorgen dat hun boeken op z’n minst de indruk wekken dat ze af zijn.

Ramses

Shaffy's

muzikale vaart Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy

Ik was nooit zo'n Shaffy-fan. Vroeger thuis zongen wij wel luidkeels mee met de hits van Shaffy en List op de radio, zoals de Pastorale, en Sammy is me altijd bijgebleven. Maar toen de band op de boot opende met Als 't stormt, werd ik meteen geraakt door de tekst. En dat gebeurde bij veel van de liedjes die volgden. Het kwam ook door de daverende muziek van de band en de gevoelvolle zang van Bas Marée. Kippenvel.

DOOR Roos Hendriks FOTO Hes van Huizen

In juli ontving de redactie van OpNieuw een uitnodiging om mee te varen door de grachten van Amsterdam met 'Varen met Shaffy'. Dat is een programma van de Nederlandstalige band EN VRAC - Bas Marée (zang en gitaar),

Minze Koopman (cajon) en Gijs Baas (contrabas). Met de band vaar je door de grachten van Amsterdam langs vroegere woonadressen van Ramses, langs plekken waar hij heeft gewerkt en door de buurten waar hij over zong

Als het stormt rond je schip

Ga mee, ga mee

Met de storm die je voert naar een wilde zee

't Is nu herfst en zoals altijd

Ben ik heel gelukkig treurig

En treurig heel gelukkig

De schemering daalt vlug

Amsterdam

Klein theatertje

Het is een stralende, warme zondag, zoals we die wel meer hebben gehad deze zomer. De boot is ingericht als een klein theatertje, met langs de ramen kleine ingelijste foto's van Shaffy. Achterin een barretje en een klein achterdek. Als iedereen gesettled is en van een drankje voorzien, kan de tocht beginnen. Het dak is open en op de kades zitten mensen met hun benen over de rand te genieten van het mooie weer. Er zijn veel boten op het water. En iedereen glimlacht als we voorbij varen. Dat maakt het allemaal nog mooier. Zelfs de uitlaatgassen die vrijelijk naar binnen

stromen in de open boot, adem ik met volle teugen in.

Veel anekdotes over Shaffy

Tussen de nummers door vertellen de bandleden anekdotes over het leven van Shaffy en waar de inspiratie voor zijn nummers vandaan kwam. Zo kreeg hij inspiratie voor zijn nummer Ik denk over je na, Amsterdam op het dak van het Felix Meritis, waar hij tijdens de pauze van zijn voorstellingen vaak een sigaretje rookte. Daar op die rondvaartboot groeit een enorme liefde voor Amsterdam in mij, die me tot tranen roert. Amsterdam waar ik kwam wonen toen hij dit lied schreef, nota bene bij hem om de hoek.

Shaffy komt weer helemaal tot leven tijdens deze boottocht.

De redactie van OpNieuw mag twee kaartjes à 35 euro verloten onder de inzendingen van "Even denken" (zie hieronder).

Even denken 2018-3

Ramses Shaffy adviseerde ooit: Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Sympathiek, maar financieel gezien levert het weinig op. Maak zelf een variant op Shaffy’s advies, eindigend op ‘en bedonder’, die aangeeft wat je moet doen om snel rijk te worden.

Stuur uw variant in, misschien wordt hij wel geplaatst.

Oplossingen 2018-1

Gevraagd werd een ja- of nee-antwoord op de vraag: ‘Als Anna snakt naar patat van snackbar Jan, haalt haar man dat dan?’

Mekeh Traantje antwoordt: Ja: als haar man naar haar va aardt, haalt Jan patat Nee: een verveelde eeg met bedgeest bemerkt geen reden te zweten

Open Ateliers Nieuwmarkt 2018

Wie wil ontdekken hoe rijk het kunstleven is in de Nieuwmarktbuurt, kan op zaterdag 10 en zondag 11 november de Open Ateliers Nieuwmarkt bezoeken. Professionele kunstenaars stellen hun ateliers open, tonen hun werk en gaan erover in gesprek met de bezoekers. Het begint allemaal in de prachtige Zuiderkerk, waar van alle deelnemende kunstenaars een werk te zien is. Aan de hand van de plattegrond in het speciale boekje van de Open Ateliers Nieuwmarkt kunnen de werkplaatsen en woningen van de meer dan zestig deelnemende kunstenaars worden bezocht. Behalve in de Zuiderkerk zijn er ook andere tentoonstellingen waar werk van meerdere kunstenaars wordt getoond. Dit jaar is dat in de Uilenburgersjoel - waar ook de kindertentoonstelling is te zienin Voxpop van de Universiteit van Amsterdam, in het Barbizon Hotel en in de Boomsspijker. Iedereen is ook van harte welkom bij de opening van de Open Ateliers Nieuwmarkt op vrijdagavond 9 november vanaf 20.30 uur, in de Zuiderkerk.

Veel meer informatie is te vinden op ateliersnieuwmarkt.nl

Open Ateliers Nieuwmarkt, zaterdag 10 november en zondag 11 november, van 12.00 tot 18.00 uur.

Opening vrijdagavond 9 november om 20.30 uur in de Zuiderkerk. Let op: zondag 11 november opent de Zuiderkerk niet om 12.00, maar om 14.00 uur.

Wat is dat eigenlijk, Splendor?

Die vraag is voor bariton Mattijs van de Woerd. Hij is een van de mede-oprichters van Splendor en zit in de commissie die het jubileum organiseert.

‘Splendor is een collectief van 50 musici van zeer uiteenlopend pluimage die zich volgens mij in 2010 al hebben verenigd. Aanstichter hiervan was contrabassist Wilmar de Visser van het Nederlands Blazers Ensemble en het Radio Filharmonisch Orkest. Die is chronisch sociaal onder collega's en heeft z'n hele netwerk op een gegeven moment voor zijn karretje gespannen. Iedereen was het eigenlijk meteen met hem eens, toen hij dat zei dat er weer een club moest komen voor musici door musici.’

Waarom ‘weer’?

‘We hadden vroeger de IJsbreker en het BIM-huis. Die zijn opgegaan in het Muziekgebouw aan het IJ. Dat is eigenlijk weer heel gewoon een concertzaal geworden. Wel een mooie natuurlijk. Maar ja: met een programmeur en een seizoensplanning en meer van dat soort dingen. Niet meer wat je vroeger had in De IJsbreker, dat je kon zeggen: “Ik wil morgen effe iets uitproberen, kan ik de sleutel krijgen?” Dat bestond niet meer. Dus toen zei Wilmar tegen 49 van zijn collega's: "Zullen we dat gewoon proberen van de grond te krijgen?" Zo gezegd zo gedaan dus. We wilden het niet met publiek geld doen want zodra je subsidie aanvraagt word je afhankelijk van allerlei voorwaarden waaraan je moet voldoen. We zijn leden gaan werven, luisteraars die 100 euro per jaar doneren en daarvoor toegang tot 50 concerten krijgen plus nog wat kortingen op allerlei andere dingen. We hebben vervolgens de gemeente zo gek gekregen dat we dit gebouw moesten hebben. De MacBike ging er net uit. ’

Drie dagen feest met jubilerend Splendor

21, 22 en 23 september is het feest op het Uilenburger Eiland. Een feest waar je moeilijk omheen kunt, want het feest speelt zich af op het water rond het eiland en in huiskamers van buurtbewoners. Oorzaak van dat alles? Splendor. Het muziekgebouw dat gevestigd is in het oude badhuis op de Nieuwe Uilenburgerstraat bestaat in september 5 jaar.

Van fietsenstalling naar concertzaal?

‘De gemeente ging akkoord maar we moesten de verbouwing tot concertzaal deels zelf betalen. Bovendien was iedereen in de wijk net zo blij dat het BIM-Huis weg was. Als er daar werd gespeeld kon je tot aan de andere kant van het eiland meegenieten. Dat wilde niemand meer dus aan ons de taak om een gebouw te laten ontwerpen dat volkomen geluiddicht was en waar niemand last van zou hebben.’

'Iedereen was het eigenlijk meteen met Wilmar de Visser eens, toen hij dat zei dat er weer een club moest komen voor musici door musici.'

Dat kost wat.

‘Er moest een bankgarantie van een kwart miljoen komen, anders konden we helemaal niet meer verder. We zijn toen als een idioot obligaties gaan uitgeven. De gemeente had niet verwacht dat het zou lukken, maar uiteindelijk is het gelukt. Eerst hebben alle musici zelf duizend euro ingelegd. Dat was de eerste vijftigduizend en de resterende twee ton hebben we bij vrienden en bekenden weten los te peuteren. Zo is het gebouw er gekomen. Dat is nu precies 5 jaar geleden, september 2013.

Prachtig succes natuurlijk, maar is Splendor dan niet eigenlijk een club van rijke mensen? Kun je ook met weinig geld muzikant bij Splendor worden?

‘De criteria zijn ruim. We zijn qua musici natuurlijk begonnen met mensen die Wilmar gevraagd heeft, wat een hele interes-

sante combi werd. Er zitten mensen bij van het Nederlands Blazers Ensemble en veel vooraanstaande leden van het Concertgebouworkest en andere grote orkesten. Maar ook mensen uit de jazz. Wilmar speelt tenslotte ook mee in het Nieuwsjaarsconcert van het Blazersensemble waar hij alleen al op 1 januari iedere keer de meest bijzondere muzikanten ontmoet. Jazzmuzikanten, improviserende musici, componisten, een tapdanseres… Het is zeer divers.’

Een tapdanseres?

‘Ja, ze maakt geluid, dus is ze muzikant. Het is verbazend lang heel erg stabiel gebleven met de eerste groep musici. Maar in de loop van de tijd gaan er toch mensen weg. Om verschillende redenen. En dan moeten we dus met z'n allen een raar soort sollicitatieprocedure in gang zetten en dan blijken er toch minstens honderdvijftig mensen te zijn die mee willen doen. Dan gaan er zeven mensen door die 150 aanmeldingen heen en kiezen wie er bij mag.’

Wat zijn de eisen?

‘Het hangt helemaal van af wat je met je talent doet, wie je bent en wat je plannen zijn. Wat we vragen is: waarom wil je bij Splendor? Je kunt niet iedereen aannemen. Men weet inmiddels wel dat het gebouw er is en dat je als Splendormusicus de sleutel

en de alarmcode krijgt. Dan kun je er dus dag en nacht in. Daar is onderling vertrouwen voor nodig. We hebben sinds een paar jaar ook een stuk of drie, vier, vijf jonge honden, die zijn net, of net niet, afgestudeerd. Die kunnen, en hoeven, de 1000 euro inleg niet te betalen, maar krijgen wel voor twee jaar de sleutel. Die jonge leden moeten liefst zo radicaal en multidisciplinair mogelijk zijn. Nu werken er mensen aan een multimedia kameropera en er is een rockgroep met blokfluiten. Dat inspireert enorm.’

Die inspiratie wordt ook elders opgepikt, begreep ik. ‘In Rotterdam werken ze nu aan het Batavierhuis, die organisatie wordt opgezet volgens onze methode. We delen met hen onze expertise. Dat is op verzoek van Wim Pijbes die daar met de havenbaron Van der Vorm nieuwe dingen in de cultuur tot stand brengt. Maar ook in Naarden en nu zelfs in Vancouver in Canada willen ze ons model overnemen. We leveren daar ook graag onze expertise.’

Splendor als multinational?

‘Ik zou het wel mooi vinden als er een wereldwijd netwerk zou ontstaan, dat onze Splendorleden met hun pasje in al die lokale ‘Splendors’ terecht kunnen om te gaan luisteren, en dat er uitwisselingen komen van muzikanten. Dat zijn dingen die voor musici en publiek ontzettend leuk zijn.’

Drie dagen feest met Splendor

Het begint met een botenparade op vrijdag 21 september. 25 topmusici varen op 8 boten in een parade van miniconcerten rond het Uilenburgereiland. Het publiek kan vanaf de kades en bruggen luisteren en kijken naar optredens die 'typisch Splendor' zijn: een kopertrio onder leiding van tubavirtuoos Dave Kutz of powerpop van Ciao Lucifer, waarachter Marnix Dorrestein en Willem Wits schuilgaan. En veel meer.

• Zaterdagavond komen alle stijlen van Splendor aan bod in een optreden met wel 50 musici die te horen zijn vanaf balkons, op daken of vanuit een raam. En twee podia. Op het programma: een vergeten juweel uit de geschiedenis van de barokopera, maar ook de zomerfestivalhit 'Dolly Parton'. En iets eigenzinnigs met David Dramm, countrymuziek en Burt Bacharach.

• Op zondag zijn er zo’n 40 concerten in 15 huiskamers van omwonenden en bedrijfspanden. Er komen unieke combinaties tot leven. Wat slagwerker/componist Bart de Vrees gaat doen in de lokale metaalwerkplaats kan niet anders dan verrassend zijn, maar niet minder verrassend dan wat Nora Fischer samen met Tony Roe en duo Maarten Ornstein (saxofoon) en Mike Fentross (luit) laten klinken. Allemaal samenwerkingen die in Splendor rond het koffiezetapparaat zijn ontstaan.

Meer informatie over het programma vindt u op de website: www.splendoramsterdam.com. Wilt u op de hoogte gehouden worden van het jubileumfeest of de activiteiten van Splendor, of heeft u vragen? Stuur een mail naar info@splendoramsterdam.com

Fietswinkel is ontmoetingsplaats voor de buurt

Van duofiets tot driewieler maar ook appeltaart

Op de De Ruijterkade 143 zit sinds 2005 Starbikes Rental, een ster in onze buurt. Linda Pluimers woont al sinds 1992 in de buurt en is eigenaresse van een fietsenwinkel voor mensen met een beperking. Ze heeft veel gereisd in haar leven en jarenlang in hotels gewerkt, waardoor ze affiniteit met toerisme kreeg. “Daar merkte ik dat er vooral gemikt wordt op de toerist die helemaal intact is en niet op de toerist die zich op een ander manier voortbeweegt en ook mee wil doen in de stad.” DOOR Riëtte

Ze vertelt me dat haar hart uitgaat naar mensen met een beperking omdat ze familieleden heeft die in een rolstoel zitten. Nu heeft haar bijzondere fietsenwinkel een uitgebreide klantenkring in binnenen buitenland. Ze is zelfs in Taiwan op televisie geweest, tweemaal in Duitsland en een keer in Spanje.

“Ik heb duo-fietsen voor mensen die samen willen fietsen met iemand met een betere conditie. Ik verhuur rolstoelen aan mensen die net hun been hebben gebroken voordat ze op vakantie gingen en ik verhuur aan mensen die niet ver kunnen lopen. Maar ik heb ook rolstoelfietsen waar je zo weer vanaf rijdt met je rolstoel: de firefly. En ik heb driewielers te huur maar ook zes scootmobielen. Ik wil het

aantal gewone fietsen wat gaan minderen, want daar zijn er al zoveel van en dit is eigenlijk veel leuker.”

Onder haar klanten bevindt zich ook het duo Return of the Rollers, twee jonge jongens, Tijmen en Hector, die in hun rolstoel over fietspaden naar Parijs zijn gewheeld (handmatig) om daar de WKfinale van voetbal 2018 te kunnen kijken. Toen de Rollers bij Arras een lekke band kregen, is Linda ze reservebanden gaan brengen zodat ze op tijd aankwamen in Parijs.

Maar haar sociale hart klopt niet alleen voor de toeristen, dagjesmensen en inwoners met een beperking. Haar winkel is ook een ontmoetingsplaats voor de buurt, met verse soep, door de buurvrouw ge-

bakken appeltaart en een kopje koffie met een broodje. Verder werkt ze mee aan het Ruijtergaardproject dat plantenbakken voor de buurt laat sponsoren door ondernemers. De plantenbakken zijn gemaakt van stadshout en staan vol eetbare planten voor mensen uit de buurt. Een mooi initiatief dat groen bij de buurtbewoners brengt en zuurstof en insecten in de stad.

www.starbikesrental.com/ www.facebook.com/groups/ tijmenhector/ www.facebook.com/ ruijtergaard/ Advertentie

Dreigingen

"Onderstaand doen wij u een specificatie van de vordering toekomen: .... €425,68. Namens cliënte sommeren wij u laatstgenoemd bedrag binnen vijf dagen na heden op nevenstaand rekeningnummer over te maken, bij gebreke waarvan u reeds nu voor alsdan wordt gesteld in gebreke en verzuim, terwijl derhalve alsdan verdere rechtsmaatregelen zullen volgen, waarvan de kosten voor uw rekening zullen komen." Dit is de laatste alinea van een zogenaamde incassobrief. Deze eindigt met dreigementen over wat er zal gebeuren als degene die de schuld heeft, niet zal betalen. Het klinkt heel overtuigend maar toch drukken zulke brieven veel onmacht uit.

Onlangs kwam er iemand op het spreekuur die haar waarborgsom niet had teruggekregen. Die was €300. Volgens de verhuurder was er een vlek op de sofa, strepen op de muur en de woning was smerig. De kosten om dat te herstellen, waren meer dan €300 en daarom werd de waarborgsom niet terugbetaald. De huurster zei dat ze een middag had schoongemaakt, en dat de vlek op de sofa en de strepen op de muur al bij het begin van de huur aanwezig waren. En ze had foto's daarvan. Maar ik moest tegen haar zeggen dat ik, en ook anderen, die zaak niet konden doen, omdat het bedrag van €300 te weinig was. Ik had een dreigbrief kunnen schrijven zoals de brief waarmee ik begonnen ben, maar ik had daarin niets kunnen zeggen over de vlek op de sofa, de strepen op de muur en de smerigheid in de woning, want dat had te veel tijd gekost, zodat het te duur zou worden. Het heeft geen zin om voor honderden euro's kosten te maken, als de vordering maar €300 is.

Er zijn incassobureaus die zich gespecialiseerd hebben in lage vorderingen. Meestal kopen ze die op. Een vordering van €300 kost dan bijvoorbeeld €200 of nog minder. En dan proberen ze door middel van dreigbrieven het geld binnen te krijgen. Ook zij gaan niet op de zaak in, want dat is te duur. Ze kunnen incassokosten vorderen. Die zijn 15% van de hoofdsom, met een minimum van €50, en daarover 21% BTW. Meer mogen ze niet vragen. Als de hoofdsom €300 bedraagt, had ik, of zo'n incassobureau, €54,45 aan incassokosten kunnen vragen. Er zijn ook deurwaarderskantoren die zulk werk doen. Maar ook zij moeten eerst een vonnis hebben, voor ze beslag kunnen leggen. Mensen denken vaak dat een deurwaarder een woning binnen kan gaan en hun spullen kan meenemen, als ze een schuld niet betalen. Maar dat is alleen mogelijk als een rechter in een vonnis heeft uitgesproken dat een vordering betaald moet worden. En dan is er een procedure geweest, waarin de schuldenaar zich heeft kunnen verdedigen. Zowel incassobureaus als deurwaarderskantoren gaan niet snel naar de rechtbank, want dan moeten ze wel op de zaak ingaan en dat kost geld. De partij die verloren heeft, moet weliswaar een deel van de kosten van de advocaat van de winnende partij betalen, maar dat is maar een klein deel, dat afhangt van de hoogte van de vordering. Als ik het geschil over de waarborgsom bij de rechtbank had ingediend en de zaak zou hebben gewonnen, had de verhuurder €120 moeten betalen voor mijn kosten. Daar doe je niet zo veel voor. En dan had ik nog moeten winnen ook. In het openingscitaat staat dat de kosten van de "rechtsmaatregelen" voor de schuldenaar zijn, maar dat

Column Peter Commandeur

Woonspreekuur De Boomspijker // Rechtboomssloot 52

Woensdagmiddag van 2 tot 5 en ‘s avonds van 7 tot 8

is niet waar. Slechts een klein deel ervan is voor de schuldenaar. Lage vorderingen die worden betwist, zijn commercieel gezien niet inbaar. Maar zoals altijd in dit vak heeft die situatie ook een prettige kant. Want u of ik kunnen natuurlijk ook de geadresseerde van dreigbrieven zijn voor een klein bedrag, en dan -uiteraard- zonder dat wij iets slechts gedaan hebben of met enige betaling in gebreke gebleven zijn, maar alleen omdat we, laat ik zeggen, een discussie hebben. Dan is toch prettig om te weten dat de dreigementen over rechtsmaatregelen in de brieven te duur zijn om uitgevoerd te kunnen worden. In het citaat waarmee ik dit stuk ben begonnen, wordt twee keer het woord "alsdan" gebruikt, een woord dat in de Middeleeuwen nog heel gewoon was, maar nu zeker niet meer. Het wordt herhaald, want dat is dreigend; het wordt er als het ware ingehamerd. De geciteerde zinnen zijn weinig grammaticaal en bevatten juridisch jargon, zoals “in verzuim zijn” en “in gebreke zijn”. Maar dat geeft niet, want daardoor begrijpen mensen ze minder goed, en 'begrijpen' betekent dat de dingen minder bedreigend worden. Een goede dreigbrief wordt niet helemaal begrepen. Het zijn technieken om mensen tot het gewenste gedrag te brengen, aangezien inhoudelijke argumenten te duur zijn. En die technieken werken wel, want zo'n brief kan door het hoofd gaan spoken en rusteloos maken. Soms zeg ik tegen cliënten dat ze brieven van zulke bureaus ongeopend naar mij kunnen doorsturen. Ik bekijk ze en als er iets van belang in staat, horen de cliënten dat van mij. Die kans is toch klein, zodat het voor mij weinig werk is, en het bespaart de cliënten veel onrust.

Hieronder heb ik een gedicht uitgezocht van J.H. Leopold, waarin dezelfde technieken worden gebruikt als in de incassobrief. Het gedicht heeft een zelfde onmacht, ook al is die niet van het goedkope alternatief. En de onmacht leidt tot een zelfde angst en spokende rusteloosheid als een incassobrief wil veroorzaken. Er ontstaat een “haunted poem”.

Om mijn oud woonhuis peppels staan (populieren)

"mijn lief, mijn lief, o waar gebleven" een smalle laan van natte blaren, het vallen komt.

Het regent, regent, eender te hooren. "mijn lief, mijn lief, o waar gebleven" en altijd door en den treuren uit, de wind verstomt.

Het huis is hol en vol duisternis "mijn lief, mijn lief, o waar gebleven" gefluister is boven op zolder, het dakgebint.

Er woont er één voorovergebogen "mijn lief, mijn lief, o waar gebleven" met blinde oogen en die zijn vrede en rust niet vindt.

Interview met doktersassistent Jan Metten

“Praktijk van dokter De Bruijne, met Jan”

Er zijn weinig huisartspraktijken met een mannelijke doktersassistent. Maar in onze buurt hebben we er een. Met zijn warme bruine stem met licht-Amsterdamse tongval beantwoordt hij vriendelijk maar gedecideerd de telefoon. Jan Metten was afgelopen augustus 35 jaar aan dezelfde praktijk verbonden. Een goede reden om eens met hem te gaan praten. Want in die 35 jaar heeft Jan duizenden buurtgenoten aan zijn bureau voorbij zien trekken. Hij begon in augustus 1983 op Oudezijds Voorburgwal 127, en verhuisde twee keer mee met de praktijk. Eerst naar de Kloveniersburgwal, en nu op de Geldersekade.

DOOR Gee de Wilde

“In juli 1983 kwam ik huisarts Pim Scheele op een feestje in de Spinhuissteeg tegen. We raakten aan de praat. Ik had toen geen werk. Midden in de nacht vroeg hij mij of ik assistent wilde worden in zijn praktijk, want het liep daar niet lekker. Of ik de volgende ochtend om 9 uur al wilde beginnen. ’t Was 3 uur ’s nachts. En ik woonde toen nog in Bos en Lommer! Toen ik de volgende ochtend aankwam zaten er zeker vijftien mensen op de trap te wachten. Terwijl het inloopspreekuur pas om 10 uur begon. Ik wist van toeten noch blazen. Moest het wiel maar zelf uitvinden. Alles moest met de hand. Geen computer. Handgeschreven recepten. Maar ik sloeg me er doorheen. In die tijd had je een regeling bij de GGD voor onverzekerden. Iedereen kon dus op het spreekuur komen. Er waren destijds overal potjes voor. Voor gratis medische behandelingen en eventueel medicijnen. Zelfs bij het oude Binnengasthuis deden ze destijds niet moeilijk als je niet verzekerd was.

Stoelen door de spreekkamer

We hadden in de jaren tachtig veel prostituees als patiënt. En andere types uit de rosse buurt, zoals Haring Arie en zijn vrouw Mien. Dat was meestal heel gezellig. De prostituees waren toen nog vrijwel allemaal Nederlands. Geen van die dames is nog in leven. Nee, niet vanwege enge ziektes, maar ‘gewoon’ omdat ze

oud waren. De jonge prostituees uit het buitenland komen niet naar ons. Maar we hadden ook veel drugsverslaafden. Dat was minder. In die begintijd waren er nogal eens scheldpartijen. Dan vlogen er wel eens stoelen door de spreekkamer. Of bakstenen door de ruit. Ja, al die verschillende groepen liepen in de praktijk door elkaar: prostituees, junks, veel homoseksuele mensen, maar ook gezinnen. Alles door elkaar.

Ware aids-golf

De aids-periode moest nog komen. Er waren wel al patiënten met onverklaarbare ziekteverschijnselen, waarbij het immuunsysteem werd afgebroken. Men dacht tot begin jaren tachtig dat de ziekte homo-gerelateerd was. Tot men er achter kwam dat het via bloedtransfusies kon worden overgebracht. Tot midden jaren negentig was er ook bij ons een ware aids-golf. Van onze patiënten stierven er maandelijks wel een of twee. Tot de HIVremmers kwamen. Tegenwoordig werken de medicijnen uitstekend. Wat veel mensen nonchalant maakt. Dat begrijp ik niet. Het is toch een kleine moeite om je te beschermen.

‘Zeg ‘ns Aaa’

“Doktersassistent was in die tijd een functie die iemand ‘erbij’ deed: de vrouw van de dokter of een ander familielid. Er was wel al een beroepsopleiding, maar de

meeste assistenten hadden die niet gedaan. Het was de tijd van ‘Zeg ‘ns Aaa’ met Mien Dobbelsteen, weet je nog? Nu moet je gediplomeerd zijn, en kleine medische handelingen kunnen verrichten. Dat heb ik altijd weinig gedaan, maar wel geleerd om allerlei testen te doen, spuiten te geven, en instrumentarium te steriliseren.

Ik heb middelbare detailhandelschool gedaan, iets heel anders. En ik heb eigen zaken gehad. Zo had ik een van de eerste coffeeshops in de stad. Op het Singel. Het lag dus niet zo voor de hand dat ik doktersassistent zou worden. Maar ik was en ben er reuzeblij mee dat ik het gedaan heb. Nog elke dag! We werken in een klein team en hebben veel lol. In de begintijd was de sfeer grimmiger. Die eerste jaren heb ik behoorlijk veel ruzie gekregen. Vooral als patiënten je van alles op de mouw speldden om wat gedaan te krijgen. Kijk, als mensen open en eerlijk zijn, dan wil ik best ver voor ze gaan, maar als ze liegen en bedriegen hebben ze een moeilijke aan me. Drugsverslaafden die altijd hun pillen kwijtraakten bijvoorbeeld: ‘per ongeluk in de gracht gevallen, beroofd’. In de loop der jaren leer je op je klompen aanvoelen wat voor vlees je in de kuip hebt. Meestal klopt je eerste intuïtie. Maar je kan natuurlijk fout zitten. Dat moet je dan ook eerlijk toegeven.

Ik ben geen makkelijk mens, hoewel ik

in de loop der jaren een stuk makkelijker ben geworden. Maar ik blijf wel strikt, en koppel alles terug naar de arts. Zo’n zakelijke houding was zeker in de begintijd niet gebruikelijk. Maar wel nodig.

Mensenkennis

Ik ben geboren in Oud-West en was enig kind. Omdat mijn ouders niet in staat waren mij goed op te voeden werd ik vrijwillig uithuisgeplaatst. Van m’n tiende tot m’n zestiende woonde ik in de Baarnse bossen. Ik kan geen boom meer zien. In dat tehuis was je een nummer. Maar het zou goed kunnen dat ik daar veel mensenkennis heb opgedaan. Over die uithuisplaatsing ben ik achteraf lang boos geweest. Maar ik heb er in leren berusten. Weet je, we zijn allemaal gekneusde kinderen. Die ervaringen uit mijn jeugd hebben me gevormd en waarschijnlijk in mijn werk ook geholpen.

De mondige patiënt

De praktijk aan de Geldersekade is nu heel anders dan vroeger. Het werk is anders, maar de samenstelling van de men-

sen die langskomen ook. Opmerkelijk is dat er toch veel gezinnen in onze buurt wonen. We hebben soms families van generatie op generatie in de praktijk. Veel Chinezen ook. Die nemen altijd cadeautjes mee. Omkoperij? Nee hoor. Gewoon aardig. Omkopen zou bij mij toch niet werken. Haha.

Het werk in een huisartspraktijk is zowel voor de arts als voor de patiënt veranderd. De patiënt is veel mondiger geworden. Dat heeft positieve kanten. Mensen slikken niet meer alles voor zoete koek. Letterlijk en figuurlijk. En het is ook prima dat ze zich goed informeren. Maar veel patiënten weten het beter dan de dokter. Dan hebben ze gegoogeld wat ze hebben, en eisen dan van de dokter dat hij dat overneemt, en voor de nodige verwijzingen naar de specialist zorgt. Dokter De Bruijne gaat vaak die strijd niet aan. Dat zou onwerkbaar zijn. Hij schrijft in de verwijzing wel op: ‘Op verzoek van patiënt stuur ik … aan u door’. Dan weet de specialist het ook. Het werk van de huisarts en zijn assistent is niet alleen daardoor erg veranderd.

Op naar een levendig, groen en duurzaam woonhof voor ouderen

De gemeente maakte eind 2016 bekend dat ze het complex Uilenburgerstraat 29-59 beschikbaar stelde voor verkoop. Een aantal oudere buurtbewoners zag hier een kans om voor ouderenhuisvesting te pleiten. Want daar is behoefte aan: levensloopbestendige woningen. De mensen die hun buurt mede vorm en inhoud hebben gegeven willen er blijven wonen, maar hun woningen zijn uiteindelijk vaak niet meer geschikt. De Vereniging Wonen voor Ouderen Nieuwmarkt/Groot Waterloo werd opgericht (met inmiddels meer dan 100 betalende leden) die de belangen van de oudere buurtbewoners wil behartigen, maar vooralsnog voornamelijk plannen ontwikkelde voor ‘het Uilenburgerhof’. Buurtbewoners werden uitgenodigd lid te worden, plannen aan te dragen en mee te praten. Door ambtelijke en politieke contacten, hulp van een architect en gesprekken met woningbouwverenigingen en Stadsherstel, kreeg het plan handen en voeten. We werkten ook samen met Villa Mazzelsteijn, die er naar streeft betaalbare woningen voor Joodse ouderen te realiseren in een buurt die voor de doelgroep interessant is.

De Gemeente staat een complex voor ogen met een mix van wonen en buurtgerichte voorzieningen. De Vereniging zocht contact met huisartsen en fysiotherapeuten uit de buurt, die nu enthousiast aan de ontwikkeling van een goed bereikbaar en toegankelijk 1e lijns gezondheidscentrum werken. We bepleitten het afgelopen jaar onze zaak bij de lokale gemeenteraadsleden en bestuurders, en we spraken in tijdens raads- en commissievergaderingen.

Vroeger was een basisarts meteen huisarts. In de praktijk leerde hij zijn intuïtie te ontwikkelen, en te improviseren. Z’n ‘niet-pluis’-gevoel. Tegenwoordig krijg je een opleiding van een paar jaar, en moet je volgens protocollen en standaarden werken. Daar zitten natuurlijk goeie kanten aan, maar de bureaucratie is doorgeslagen. Gelukkig neemt dokter De Bruijne nog tijd om met patiënten samen een oplossing voor hun probleem te vinden.

Carefree door het leven

Sinds vorig jaar krijg ik m’n AOW, maar op verzoek van de dokter werk ik nog zo’n twee dagen per week in de praktijk. Fijn om langzaam af te bouwen. Voor een zwart gat ben ik niet bang. En het ligt niet in mijn aard om me daar zorgen over te maken. Carefree door het leven gaan vind ik een stuk prettiger dan van te voren te bedenken wat er straks allemaal zou kunnen gebeuren. Ik houd van reizen, lezen, vrienden ontmoeten. In woon nu al 25 jaar tot volle tevredenheid in het Pentagon. Wat mij betreft blijf ik daar nog een hele tijd."

Stand van zaken op dit moment

Een eerste succes hebben wij inmiddels binnen: de Gemeente heeft in december 2017 bepaald dat de locatie wordt bestemd voor ouderenhuisvesting: een 40-tal woningen in een mix van sociale, middeldure en vrije sectorwoningen (verhouding 4040-20), in combinatie met buurtvoorzieningen. Of een gezondheidscentrum er ook een plaats krijgt, is nog niet zeker. Komend najaar start de Gemeente de procedure om een ontwikkelende partij te selecteren. Wij pleiten er bij de Gemeente voor om met betrouwbare Amsterdamse organisaties in zee te gaan.

Maar we zijn er nog niet

We blijven praten en ideeën ontwikkelen. We pleiten voor toewijzing van de woningen aan bewoners uit de buurt die gezamenlijk hun verantwoordelijkheid voor het project en ook voor elkaar willen nemen. We willen dit mogelijk maken door met de toekomstige bewoners een beheercoöperatie op te richten om in samenwerking met de ontwikkelende partijen een bijdrage te leveren aan het beheer, de vorm, de toewijzing en het onderhoud van een levendig, groen en duurzaam woonhof. We streven naar een energieneutraal complex: zonder aardgas, gebruik makend van alternatieve energiebronnen. En groen: een aanwinst voor de directe omgeving. Voor meer informatie, zie onze website www.ouderenwonenindebuurt.nl

We houden u op de hoogte!

Namens de Vereniging Wonen voor Ouderen Nieuwmarkt / Groot Waterloo, Bart Sinnema

Trots en blijdschap dat een onmogelijk doel toch is bereikt

Dankzij lift blijven wonen in de buurt

Daar staat-ie dan. Hij misstaat niet, zijn afmetingen doen geen schade aan de verhoudingen op het plein. Dat plein, dat aanvankelijk, in 1983, Gravenmakersplein zou gaan heten. De naam Pentagon, voor het toen pas gebouwde vijfhoekige gebouw eromheen, was echter al zo ingesleten dat de gemeente het maar zo heeft gelaten. En nu is daar die lift aangebouwd, waarmee 25 woningen 'levensduurzaam' zijn geworden. Een grote stap voorwaarts voor onze buurt, waar maar zo weinig woningen zijn mét lift: als je geen trappen meer kunt lopen, moet je de buurt uit.

Het is moeilijk voor te stellen dat dat hele, grote, apparaat zijn oorsprong heeft gevonden in één gedachte van een buurtgenoot, een lid van de ouderenwerkgroep van de Bewonersraad. Bij een wandeling over het Pentagonplein, vijf jaar geleden, viel het hem op dat die 25 woningen alle met dezelfde trap bereikbaar waren. 'Vervang die trap door een lift,' was zijn conclusie, 'en je hebt heel wat bereikt'. De werkgroep stelde zijn idee voor aan corporatie Stadgenoot, eigenaar van het Pentagon, en aan het stadsdeel. Welwillend werden zij aangehoord, 'maar zij moesten natuurlijk wel begrijpen dat … enz.'. En wat de metro eronder betreft kon het al helemaal niet, die zou dat gewicht nooit kunnen dragen. Gelukkig is de werkgroep vasthoudend van karakter en in de loop van de jaren zagen zij een kentering in die meningen verschijnen. Er ontstond begrip voor de wens van ouderen om in de buurt te kunnen blijven wonen, ook bij

DOOR Henk Oldeman FOTO Hes van Huizen

toenemende krakkemikkigheid, en een samenwerkingsgroep werd opgericht, de taskforce, bestaande uit het stadsdeelbestuur en de wooncorporaties. Zo kwam een samenwerking tot stand tussen het stadsdeel, Stadgenoot en de werkgroep ouderen samen met andere bewoners, waardoor gaandeweg alle hobbels konden worden overwonnen. Zelfs de metrobuis bleek het gewicht tóch te kunnen dragen; wel werden er rubberblokken aangebracht om trillingen te vermijden. Vorig jaar werd met de bouw begonnen en op 3 juli is de lift feestelijk ingewijd.

Bij de verschillende sprekers was duidelijk de trots en blijdschap te herkennen dat ze een onmogelijk geacht doel tóch bereikt hadden. De lift had veel, heel veel geld gekost, opgebracht door Stadgenoot met 30% subsidie van het stadsdeel. De bewoners die er van profiteren, betalen maandelijks een bedrag aan onder-

houds- en schoonmaakkosten. Het probleem van ouder worden en 'levensbestendige' woningen speelt natuurlijk niet alleen in onze buurt. Daarom wordt dit project gezien als een (in goed Nederlands) 'pilot' en wordt het door verschillende instanties met veel interesse bestudeerd.

Als u lezer, in uw omgeving een reële mogelijkheid ziet om op vergelijkbare en betaalbare wijze één of meer woningen blijvend geschikt te maken voor ouderen of invaliden, dan zou u dat kunnen voorleggen aan Ilse Griek, lid van het Dagelijks Bestuur van Stadsdeel Centrum, e-mailadres: i.griek@amsterdam.nl.

Een verrassing op het Sluisje

'Mijn tuintje is mijn ziel'

Het heeft me al lang gefascineerd, dat heel romantische tuintje op de Sint Antoniessluis. Groot is het niet, je zou het ‘net groot genoeg op die plaats’ kunnen noemen. Het wordt gevormd door grote potten met bloeiende struiken, je vindt er een boog van klimop, beelden, een parasol, een gietijzeren bankje, alles wat in een siertuin hoort maar dan in microformaat. Er binnenkomen lijkt niet mogelijk, het is duidelijk dat alleen de ontwerper het geheim daarvan kent. Als ik er langs kom voel ik me altijd gelukkig worden, er straalt zoveel liefde vanaf. Op een dag trof ik het dat het tuintje bewoond was. Ik sprak de bewoonster aan, prees haar schepping, en kreeg te horen ‘mijn tuintje is mijn ziel’. Nu begreep ik waarom het mij zo aansprak. Zij nodigde me uit voor een gesprek, een paar dagen later.

DOOR Henk Oldeman FOTO Hes van Huizen

Heel onverwacht is het al voor mij om, toen Adelheid van Seumeren na mijn bellen had opengedaan, achter de voordeur van die duidelijk eeuwenoude gevel een betonnen vloer en trap en een moderne lift aan te treffen, duidelijk uit de jaren tachtig.

“Dit is een gebouw met een geschiedenis,” vertelt zij. “Vóór de oorlog werd het gebruikt voor stoffenopslag. Toen na de bevrijding de eigenares, mevrouw Swagerman, als overlevende terugkwam uit Duitsland heeft zij het laten verbouwen, zodat andere Joodse meisjes die uit de kampen terugkeerden hier een onderdak konden vinden. Dat was lang vóór mijn tijd, ik was 3 of 4 in die jaren, woonde in Blaricum. Ik hoorde het toen ik hier kwam wonen, 14 jaar geleden.”

Ik concludeerde dat het gebouw ná mevrouw Swagerman dus nog eens is gemoderniseerd.

Binnenkomen in het appartement van Adelheid is een grote verrassing. Alle wanden zijn bedekt met bijzondere schilderijen, veel daarvan door haar zelf gemaakt. “Ik zal je vertellen uit mijn baldadige jaren”, zegt ze, “dat is leuk om te horen. Ik was toen fotomodel, bij Paul Huf. Dat zat zo: Ik was klant bij kapper Loek Limburg, op het Sarphatipark. Die zei op een dag “Je hebt zulk gemakkelijk

haar, wil je model voor me zijn in het koninklijk paleis op de Dam? De koningin krijgt gasten en ik moet het haar verzorgen. Ik zal eerst een modelkapsel maken, op jou en dat wordt gefotografeerd door Paul Huf. De gast, in dit geval prinses Silvia van Zweden zal de foto bekijken en als zij het zo hebben wil dan kap ik haar zo, in de kapsalon onder het paleis.”

Natuurlijk wilde ik dat wel. Daarbij raakte ik bevriend met Paul Huf en in dat gezelschap heb ik leuke jaren meegemaakt, rond 1970. Paul exposeerde in de galerie van Herman Krikhaar, waar ik weer Karel Appel en anderen ontmoette. Karel nodigde me eens uit bij hem in Parijs te komen logeren. We zaten in de trein daarheen en tussen het praten door zei hij “Adelheid, ik heb zo’n dikke stief”. Ik wist niet wat hij bedoelde, was zo katholiek opgevoed. Ik dacht er over na en kwam op het woord digestie, dus ik zei “Karel, je spreekt plat Amsterdams, ik begrijp je niet maar ik denk dat het indigestie is wat je hebt”. We hebben het daar maar bij gelaten."

"In de galerie van Herman waren vaak exposities met openingsfeestjes, vernis-

sages. Die zetten we dan voort in café de Koningshut ertegenover, en we eindigden soms in hotel Die Port van Cleve, waar we stokvis aten. Vond je nergens anders. Jammer was dat ik het nooit laat kon maken, ik moest ’s avonds altijd weer terug naar Blaricum.

Ik ben daar lang gebleven, mijn vier kinderen zijn daar opgegroeid. Later woonde mijn zoon in Amsterdam, boven café ’t Gasthuys aan de Grimburgwal. Hij trok in bij zijn vriendin en ik heb zijn woning betrokken, ik had genoeg van de Blaricumse appelbomen, moest reuring om me heen hebben. En nu woon ik al jaren hier, ik geniet van alles om me heen, ik schilder, verzorg mijn tuintje, kijk naar de boten die door het sluisje komen, ga naar speeltuin de Waag om te schommelen. Alleen jammer dat de schommels daar een plastic kuipje hebben, een echte schommel heeft een plankje. En laat ik zeker mijn kinderen en kleinkinderen niet vergeten, die een grote plaats bij me hebben en die me veel geluk bezorgen.”

Een levendige dame, die Adelheid.

Pilates aan de Recht Boomssloot 73

Privélessen reformer* & mat

Informatie en reserveren via: info@wandadewit.nl www.sprankelendfit.nl

*Oefeningen op de reformer zijn gericht op spieruithoudingsvermogen, stabiliteit, flexibiliteit en coördinatie. De oefeningen worden individueel aangepast om voor iedereen het beste uit zijn/haar lijf te halen.

MEER NAar

BUITEN?

Eindeloze mogelijkheden als vrijwilliger

AANDACHT VOOR EEN ANDER?

Hulplijn Amsterdam – 24 uur, dag en nacht bereikbaar! Zoekt enthousiaste VRIJWILLIGERS

Na een interne training, doe je gemiddeld een dagdeel per week een telefoondienst (ook ‘s nachts). Wij bieden onze vrijwilligers: deskundige begeleiding en actuele thema-avonden in een, voor een gesprek van mens tot mens, prettige omgeving.

Belangstelling?

Kijk op www. Hulplijnamsterdam.nl

Maak een afspraak of kijk op onze website! www.vca.nu/centrum | 020- 5301220

Training start binnenkort

Op vrijdagmiddag 28 september worden vanaf 17:45 uur in Huis De Pinto (Sint Antoniebreestraat 69) voor het tiende jaar de Auke Bijlsma Geveltuinenprijzen uitgereikt. U bent allen van harte welkom om dit feest van de groene stad met ons te komen vieren met een hapje en een drankje. Het is duidelijk te zien dat in de Nieuwmarktbuurt al lang

Bloeiende geveltuinen aan de Zwanenburgwal

Prijsuitreiking mooiste geveltuinen

aan geveltuinen wordt gewerkt. Met veel liefde, geduld en groene vingers. Veel tuintjes in deze buurt worden dan ook ruimhartig bekroond. Maar ook geveltuinen uit de Waterloopleinbuurt vallen in de prijzen. De Auke Bijlsma Geveltuinenprijzen voor de allermooiste tuinen in de buurt, worden door een mystery guest uitgereikt.

Renovatie metrostation Nieuwmarkt

Advertentie

De renovatie van het metrostation nadert haar einde; de toegangen Nieuwmarkt en Koningsstraat zijn weer open. Er wordt nog gewerkt aan de toegang Nieuwe Hoogstraat. Volgens de huidige planning is deze half september ook weer open.

Nieuwe Hoogstraat/ Zuiderkerkhof

Na het slopen, zagen en boren wordt nu aan de lift, de vide en in de hal verder gewerkt. De wanden worden opnieuw betegeld en de vloeren geschuurd en gepolijst. Op straat is de nieuwe liftcabine van glas al goed zichtbaar. Ook de vide, die straks voor meer daglicht in de hal van het metrostation zorgt, krijgt al vorm. Net voor de zomervakantie is het bouwterrein verkleind en zijn de rijplaten weggehaald omdat er geen zwaar verkeer voor hijsactiviteiten meer nodig is. Wel is er nog regelmatig af- en aanvoer van

bouwmaterialen. De werktijden zijn van 07.00 tot 19.00 uur.

Koningsstraat

Deze toegang is van half mei tot eind juli gesloten geweest. De grootste renovatiewerkzaamheden zijn hier afgerond, er vinden zo nu en dan overdag nog kleine restwerkzaamheden plaats.

Nieuwmarkt

Alhoewel de toegang Nieuwmarkt sinds begin mei weer open is, is er op straat bij het basketbalveldje nog een bouwterrein ingericht. Hier staan de bouwketen voor de medewerkers die werken aan de toegang Nieuwe Hoogstraat. Wanneer het werk hier klaar is, naar verwachting half september, wordt dit bouwterrein opgeruimd.

Susanne Visser, Communicatie Metro en Tram Gemeente Amsterdam, Susanne.visser@amsterdam.nl

+ Maak van uw nabestaanden geen ‘spoorzoekers’

+ Hulp bij afwikkeling van een nalatenschap

+ Beter voorbereid naar de notaris voor opstellen / wijzigen (levens)testament

mail@luciesnoeker.nl

www.adviesnalatenschap.nl

020 627.61.48 / 06 5115.34.24

GRIP OP UW LEVEN

Steun als het even niet meer gaat

CentraM biedt ondersteuning:

• bij het omgaan met geld(problemen)

• bij het zo lang mogelijk gezond en zelfstandig thuis blijven wonen

• bij problemen in relaties en een veilig thuis

• voor mantelzorgers

CentraM ondersteunt en verbindt bewoners en geeft informatie & advies.

U kunt altijd gratis bij CentraM terecht, een verwijzing is niet nodig.

U kunt contact met ons opnemen via: 020 -557 33 38 • tussen 9 en 12 uur. U kunt ook langs komen bij een van onze pluspunten in de buurt. Voor meer informatie en adressen kijk op onze website: www.centram.nl

Recreantenvereniging Nieuwmarktbuurt zoekt enthousiaste spelers (V/M) om te

BADMINTONNEN

Donderdagavond van 20:30 tot 22:30 uur Inlichtingen: 06 4493 3126

Verkiezing nieuwe wijkraad

Oproep aan actieve bewoners

Wijkcentrum d’Oude Stadt organiseert op 5 november de verkiezing van de nieuwe Wijkraad. Het wijkcentrum wordt bestuurd door vrijwilligers die het woon-, werk- en leefklimaat in hun buurt willen verbeteren. De wijkraad bestaat uit maximaal 21 leden, drie uit elk van de zeven buurten in het werkgebied. De wijkraad komt zo'n 9 keer per jaar bijeen (eerste maandag van de maand van 20.00 tot 22.00 uur). De zittingsduur van de wijkraad is drie jaar. In november wordt in een vergadering met alle belangstellenden uit de buurten een nieuwe wijkraad gekozen. Men kan alleen stemmen op kandidaten uit de eigen buurt. Eén of twee maanden later kiest de nieuwe wijkraad uit zijn midden een dagelijks bestuur.

Huis De Pinto pakt uit met vioolweek

Wilt u meedoen? Stel u dan kandidaat. Ga naar de website www.oudestadt.nl voor meer informatie en een aanmeldformulier. Aanmelden vóór 21 oktober. Betrokkenheid bij buurtverenigingen of stadsdorpen zijn geen beletsel, integendeel.

Wilt u zich niet kandidaat stellen maar wel aanwezig zijn om mee te beslissen wie voor uw buurt in de wijkraad komt? Meldt u zich ook daarvoor aan.

Tijd en plaats van de verkiezing worden nog op de website www.oudestadt.nl bekendgemaakt.

Lieve Femke,

Als mede-oud-Enschedeër wil ik je graag gelukwensen met je benoeming tot burgemeester van Amsterdam. Ik ben blij dat jij het bent geworden. Er is hier en daar wel wat gemor over jouw benoeming, maar trek je daar alsjeblieft niets van aan. Ik woon nu ook al zolang hier, dat ik weet dat mopperen er nu eenmaal bij hoort in deze stad. Ik heb je activiteiten eens bekeken op Wikipedia en ik moet zeggen, petje af. Onze stad is goed af met jou. Voor jou zal het niet gemakkelijk zijn, Amsterdam heeft loodzware problemen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat je die aan kunt. Veel geluk in onze mooie stad.

Henk Oldeman

Reiskriebels

De reisboekhandel A la Carte is wederom verhuisd (van de Utrechtsestraat via de Ferdinand Bolstraat) en wel naar bovenverdieping van Boekhandel Pantheon aan de Sint Antoniesbreestraat 134 te Amsterdam. Boekholt A la Carte is nog altijd de zelfstandige boekhandel gespecialiseerd in reisgidsen, land- en wandkaarten, fiets- en wandelgidsen, reisliteratuur en globes. U kunt er inspiratie vinden voor exotische verre reizen, city-trips, dagjes in de regio en alles wat daar tussen zit. Zowel voor de wereldreiziger als voor de thuisblijver.

Van 7 tot en met 12 september staat Huis De Pinto een week lang in het teken van de viool. In een gevarieerd programma voor jong en oud komen alle facetten van de viool aan bod. Met optredens onder meer van musici van conservatoria in Hannover, Berlijn en Amsterdam en een speciale setting van Pintotonics n+1. Verder bevat het programma workshops voor jongeren, panelgesprekken, documentaires, lezingen en een speciaal koffieconcert tijdens de Open Monumentendagen.

Hou de website in de gaten voor het programma.

Verder staat het najaar ook weer bol van bekende en minder bekende programmaonderdelen.

Als vaste onderdelen zijn er iedere maand:

• Pintotonics n+1, een altijd weer verrassend jazz-programma (ieder tweede maandagavond)

• Koffieconcert in samenwerking met het Conservatorium Amsterdam (iedere tweede zondagochtend)

• Muziekmatinee op zondagmiddag met een verrassend gevarieerd muziekprogramma (iedere derde zondag)

• Underground Filmavonden

• Een wisselende tentoonstelling

We draaien regelmatig documentaires, organiseren boekpresentaties en literaire avonden en zijn er discussieavonden over diverse actuele en historische onderwerpen.

Benieuwd naar ons programma?

Sluit je aan bij de 1500 mensen die onze nieuwsbrief iedere maand ontvangen.

Je kunt je inschrijven op de website www.huisdepinto.nl.