140 × 210
ISBN 978-618-205-266-2 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 2106431108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα
«Ποιο ήταν το στοίχημα;» ρώτησε η Μέλη. «Ότι εσύ θα είσαι που θα βάλεις τα πράγματα στη θέση τους, και πριν ξαναφύγει η Μελίνα, θα τις μαζέψεις όλες μαζί, να πιείτε στη μνήμη του». Η Μέλη χαμογέλασε. «Ήξερε πως εγώ δεν μπορούσα να του χαλάσω χατίρι». «Μέλη μου, έχω και κάτι για σένα», συμπλήρωσε και της έδωσε έναν φάκελο. Η Μέλη τον κοίταξε. Πιο λεπτός απ’ όλους, σκέφτηκε. «Άννα, σ’ ευχαριστώ. Υπήρξες συνεργάτιδα, φίλη, κι απ’ ό,τι κατάλαβα, και συνένοχός του, αλλά καλά έκανες. Είσαι υπέροχη. Θα τα πούμε σύντομα. Ίσως χρειαστεί να σε βάλω κι εγώ σε καινούριες περιπέτειες». Η Άννα λύγισε το κεφάλι της, της χάρισε ένα χαμόγελο και γύρισε να πάει στο αυτοκίνητό της. «Κι αυτό το ήξερε, Μέλη μου. Κι αυτό πληρωμένο το έχει», μονολόγησε.
Σοφία Μ. Παπαηλιάδου
«Το έχασα το στοίχημα, Παυλίδη. Εσύ ήξερες καλύτερα απ’ όλους τις γυναίκες της ζωής σου. Κερνάς λοιπόν», μονολόγησε η Άννα κι έχυσε λίγο από το ούζο της στη θάλασσα. «Χοή» το έλεγαν οι αρχαίοι. «Χαιρετισμό σ’ έναν υπέροχα περίπλοκο άντρα» το ονόμασε η Άννα. Καμία δεν ρώτησε τίποτα παραπάνω. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά, και όπως ήταν έτσι, λίγο βουρκωμένες, λίγο χαμογελαστές, πολύ ξαλαφρωμένες από το βάρος των μυστικών τόσων χρόνων, έβγαλαν μια φωτογραφία. Μια ολόκληρη ζωή, σε μια φωτογραφία. Η Μέλη αγκάλιασε τη Ζωή και της υποσχέθηκε πριν φύγει το ταξίδι που προγραμμάτιζε, να πάει να τη δει. Αγκάλιασε σφιχτά και την Έλλη, κι εκείνη της ψιθύρισε στ’ αυτί: «Να ξέρεις, θα ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτό που έγινες». Και τη φίλησε τρυφερά. Πίσω έμειναν η Άννα και η Μέλη. Η Άννα είχε να τακτοποιήσει ακόμα μια εκκρεμότητα. Την τελευταία. Περπάτησαν λίγο να τις χτυπήσει ο αέρας.
SPINE: 8.4
FLAPS: 80
H Σοφία Παπαηλιάδου γεννήθηκε στον Πειραιά, τον Μάιο του 1979. Γέννημα θρέμμα Πειραιώτισσα, με δυο ρίζες, μια στον Πόντο και μια στην Κέρκυρα. Παιδί της άνοιξης, της θάλασσας και των λέξεων. Απόφοιτος της Ελληνογαλλικής Σχολής Saint Paul στον Πειραιά, με σπουδές στα Οικονομικά, εργάστηκε μέχρι το 2015 στον χώρο της Ναυτιλίας. Από το 2015, δημιούργησε τον ιστότοπο www.loveletters.gr, όπου και αρθρογραφεί σταθερά, όπως και σε άλλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ», από την Άνεμος Εκδοτική. Έχει δύο παιδιά, τον Μιχάλη και την Ίριδα, που είναι και η δύναμη και η αδυναμία της. «Για να νιώσω, πρέπει να το γράψω, και για να το γράψω, πρέπει να το νιώσω» είναι το μότο της ζωής της.
Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα
ΤΙΤΛΟΣ
Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
Σοφία Μ. Παπαηλιάδου ΣΕΙΡΑ
Λογοτεχνία [1358] 0422/11 ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Μαρία Χαβιαρά ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2022 Σοφία Μ. Παπαηλιάδου ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Απρίλιος 2022 ISBN 978-618-205-266-2
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Σοφία Μ. Παπαηλιάδου
Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα
—ΑΘΗΝΑ 2022 —
Αφιερωμένο στους παρόντες και τους απόντες, που με κάθε τρόπο συντροφεύουν τις στιγμές και τις κάνουν να αξίζουν. Μιχάλη, Ίριδα, τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν θα είχε νόημα χωρίς εσάς. Νίκο, σε ευχαριστώ που κατάφερες να δώσεις νόημα στο «και μετεβλήθη εντός μου, ο άξονας του κόσμου» κι έκανες αυτόν τον κόσμο να αξίζει. Μπάρμπυ, Δανάη, είναι λυτρωτικό να υπάρχετε σε ένα «σήμερα» που βαραίνει αλλιώς με την ύπαρξή σας. Ζωή, Μαρία, Γιώργο, θα θυμάμαι πάντα το άγγιγμά σας από αυτό το πέρασμα.
Σαν Πρόλογος Ο άνθρωπος τα έχει όλα. Και τη χαρά, και τη λύπη. Και την ειλικρίνεια, και το ψέμα. Και την έπαρση, και την ταπεινότητα. Και το καλό, και το κακό. Έχει τα πάντα. Αυτά τα πάντα, όταν τα συναντάς σε έναν άνθρωπο, να ξέρεις πως είναι αληθινός. Τους μονόμπαντους, τους μονόχνοτους, τους τέλειους, να φοβάσαι. Εκείνοι μη σε μπερδέψουν, μη σε πλανέψουν και μη σε ξεστρατίσουν. Τους άλλους μην τους φοβάσαι. Είναι τρωτοί κι αληθινοί. Είναι άνθρωποι, ανθρωπένιοι. Παπα-Ανδρέας Κεφαλογιάννης
7
Μυρτώ
Καστέλλα, 24/04/2016 Ιδιωτική κλινική Ξημέρωνε Κυριακή, κι ούτε την κατάλαβε αυτή την άνοιξη πότε μπήκε. Γλύκαναν οι μέρες του Απρίλη κι ονειρευόταν άδεια και ταξίδι στο νησί της για ετούτο το Πάσχα. Κοίταξε το μεγάλο ρολόι στον γκριζωπό τοίχο του γραφείου της, 05:30. Ήσυχη νύχτα, ήρεμη βάρδια, κι αυτό δεν ήταν και το πιο συνηθισμένο στην Εντατική ενός νοσοκομείου. Βέβαια δεν συγκρίνονταν οι βάρδιες που είχε κάποτε στον Ευαγγελισμό, με εδώ. Εδώ έμοιαζε με ξενοδοχείο – και θα μπορούσε και να είναι… Λίγα δωμάτια, μια μικρή αλλά άριστα εξοπλισμένη Εντατική, θέα θάλασσα από τη μια, και Ακρόπολη από την άλλη. Η Καστέλλα στα καλύτερά της. Κι εκείνη, μια περαστική που ξέμεινε δυο χρόνια τώρα, αφήνοντας στον πάγο το όνειρο για μεγάλη καριέρα εντατικολόγου στην Αγγλία. Κούνησε τις αρθρώσεις της να ξεπιαστεί και κοίταξε το πρόγραμμα. Σε λίγο θα ερχόταν να την αλλάξει ο Αντρέας. Αντρέας Λύρας· ο άσπονδος εχθρός της και μεγάλος της έρωτας. Εκείνος ήταν στην ειδικότητα όταν εκείνη ήταν πρωτοετής. Συναντιούνταν κατά καιρούς σε πανε-
9
πιστήμια, νοσοκομεία, και είχαν μεταξύ τους έναν άτυπο αγώνα για το ποιος θα κόψει πρώτος το νήμα. Μόνο που κάπου στη διαδρομή μπέρδεψαν ποιο είναι το νήμα· το νήμα της καριέρας ή του έρωτα; Ήταν ο προϊστάμενός της στον Ευαγγελισμό, ήταν η προϊσταμένη του εδώ. Πέρασε η ώρα. Ο αγαπημένος της ασθενής, ο κύριος Θοδωρής, θα ξυπνούσε όπου να ’ναι για την ενδοφλέβια. Σηκώθηκε και κοίταξε το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Λίγες γραμμές γύρω από τα μάτια, ανάκατα μαλλιά και σκασμένα χείλη. Τριάντα έξι χρόνια δεν κατάφερε ούτε μια φορά να τιθασεύσει αυτά τα σγουρά της μαλλιά. Τι να τα κάνει πια; «Ανάκατα σαν την ψυχή σου. Να πάρεις μια ροζ κορδέλα για να τα πιάνεις», της είχε πει ένα πρωί ο κύριος Θοδωρής. Ήταν η δεύτερη τρίτη μέρα που είχε επικοινωνία ξανά με το περιβάλλον. Δεν βρισκόταν στο νοσοκομείο όταν τον είχαν παραλάβει – ήταν με άδεια, είχε πάει στους δικούς της να τους δει. Όλοι όμως ήταν ανάστατοι με την άφιξή του. Μιλούσαν για εκείνον σαν να τον ήξεραν. Είχε πέσει σύρμα από νωρίς πως ήταν φίλος προσωπικός του ιδιοκτήτη. «Πρόβλεψη;» είχε ρωτήσει τότε τον Αντρέα. «Δεν έχει ελπίδα. Αν τα καταφέρει, θα διαψεύσει όλα τα προγνωστικά. Βαριά καρδιοπάθεια, αδύναμο αναπνευστικό». Παράξενο, μα η μόνη λέξη που δεν θα χρησιμοποιούσε γι’ αυτόν τον άνθρωπο, ήταν το «αδύναμο». Βαρύ σώμα, πολύ ψηλός, αρκετά αδυνατισμένος τώρα, αλλά φαινόταν πως κάποτε πρέπει να είχε πολλά παραπάνω κιλά. Γερό σκαρί. «Για πάμε να ξεκινήσουμε τη μέρα μας, να δούμε τι
10
ΤΑ ΡΟΖ ΚΟΡΙΤΣΙΑ
θα δούμε και σήμερα», μονολόγησε κι έπιασε έναν σφιχτό κότσο τα καστανά μαλλιά της. «Καλημέρα, αγαπημένε μου, τι μου κάνεις σήμερα;» «Στις ομορφιές σου είσαι. Ο Αντρέας θα έρθει ν’ αναλάβει, ε;» της απάντησε με σιγανή αλλά καθαρή φωνή. Του χαμογέλασε και άρχισε να του παίρνει πίεση και οξυγόνο. «Τι μέρα είναι;» τη ρώτησε. «Κυριακή των Βαΐων δεν είπαμε; Δεν είπες χθες της κόρης σου να πάει πρώτα να σου φέρει βάγια από την εκκλησία και να έρθει μετά;» «Το ξέχασα». «Αν συνεχίσεις λίγο ακόμα έτσι, σύντομα θα πας σε δωμάτιο, και σιγά σιγά και σπίτι σου». Δεν της απάντησε – σαν να μην το άκουσε ποτέ. «Όταν βγω από εδώ, θα πάμε να σας κεράσω ούζα κι εσένα και τον Αντρέα. Μπας και ρίξετε τον εγωισμό σας και σταματήσετε να σπαταλάτε τον χρόνο. Μα αν δεν βγω, θα μου υποσχεθείς πως θα πάτε να πιείτε δυο ούζα στη μνήμη μου. Και θα φοράς και τη ροζ κορδέλα!» Η κουβέντα του την αιφνιδίασε. Η αλήθεια ήταν πως τόσες εβδομάδες είχαν γίνει κάτι σαν φίλοι. Την είχε δει ένα απόγευμα που από τα νεύρα της ξέσπασε σε μια νοσοκόμα που νόμιζε πως φλέρταρε με τον Αντρέα. Πού να φανταστεί κι αυτό το κοριτσάκι το παρελθόν της κυρίας προϊσταμένης με τον σταρ γιατρό της Εντατικής. Μια και δυο και τρεις, δεν άντεξε κι εκείνη, και της έβγαλε το λάδι στη βάρδια. Δεν ζήλευε εύκολα η Μυρτώ, αλλά αν έμπαινε ο διάολος μέσα της, μπορούσε να γίνει άλλος άνθρωπος. Κι έγινε άλλος άνθρωπος. Ανάσα δεν είχε πάρει το κακόμοιρο όταν τη φώναξε ο Θοδωρής.
ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ
11
140 × 210
ISBN 978-618-205-266-2 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 2106431108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα
«Ποιο ήταν το στοίχημα;» ρώτησε η Μέλη. «Ότι εσύ θα είσαι που θα βάλεις τα πράγματα στη θέση τους, και πριν ξαναφύγει η Μελίνα, θα τις μαζέψεις όλες μαζί, να πιείτε στη μνήμη του». Η Μέλη χαμογέλασε. «Ήξερε πως εγώ δεν μπορούσα να του χαλάσω χατίρι». «Μέλη μου, έχω και κάτι για σένα», συμπλήρωσε και της έδωσε έναν φάκελο. Η Μέλη τον κοίταξε. Πιο λεπτός απ’ όλους, σκέφτηκε. «Άννα, σ’ ευχαριστώ. Υπήρξες συνεργάτιδα, φίλη, κι απ’ ό,τι κατάλαβα, και συνένοχός του, αλλά καλά έκανες. Είσαι υπέροχη. Θα τα πούμε σύντομα. Ίσως χρειαστεί να σε βάλω κι εγώ σε καινούριες περιπέτειες». Η Άννα λύγισε το κεφάλι της, της χάρισε ένα χαμόγελο και γύρισε να πάει στο αυτοκίνητό της. «Κι αυτό το ήξερε, Μέλη μου. Κι αυτό πληρωμένο το έχει», μονολόγησε.
Σοφία Μ. Παπαηλιάδου
«Το έχασα το στοίχημα, Παυλίδη. Εσύ ήξερες καλύτερα απ’ όλους τις γυναίκες της ζωής σου. Κερνάς λοιπόν», μονολόγησε η Άννα κι έχυσε λίγο από το ούζο της στη θάλασσα. «Χοή» το έλεγαν οι αρχαίοι. «Χαιρετισμό σ’ έναν υπέροχα περίπλοκο άντρα» το ονόμασε η Άννα. Καμία δεν ρώτησε τίποτα παραπάνω. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά, και όπως ήταν έτσι, λίγο βουρκωμένες, λίγο χαμογελαστές, πολύ ξαλαφρωμένες από το βάρος των μυστικών τόσων χρόνων, έβγαλαν μια φωτογραφία. Μια ολόκληρη ζωή, σε μια φωτογραφία. Η Μέλη αγκάλιασε τη Ζωή και της υποσχέθηκε πριν φύγει το ταξίδι που προγραμμάτιζε, να πάει να τη δει. Αγκάλιασε σφιχτά και την Έλλη, κι εκείνη της ψιθύρισε στ’ αυτί: «Να ξέρεις, θα ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτό που έγινες». Και τη φίλησε τρυφερά. Πίσω έμειναν η Άννα και η Μέλη. Η Άννα είχε να τακτοποιήσει ακόμα μια εκκρεμότητα. Την τελευταία. Περπάτησαν λίγο να τις χτυπήσει ο αέρας.
SPINE: 8.4
FLAPS: 80
H Σοφία Παπαηλιάδου γεννήθηκε στον Πειραιά, τον Μάιο του 1979. Γέννημα θρέμμα Πειραιώτισσα, με δυο ρίζες, μια στον Πόντο και μια στην Κέρκυρα. Παιδί της άνοιξης, της θάλασσας και των λέξεων. Απόφοιτος της Ελληνογαλλικής Σχολής Saint Paul στον Πειραιά, με σπουδές στα Οικονομικά, εργάστηκε μέχρι το 2015 στον χώρο της Ναυτιλίας. Από το 2015, δημιούργησε τον ιστότοπο www.loveletters.gr, όπου και αρθρογραφεί σταθερά, όπως και σε άλλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ», από την Άνεμος Εκδοτική. Έχει δύο παιδιά, τον Μιχάλη και την Ίριδα, που είναι και η δύναμη και η αδυναμία της. «Για να νιώσω, πρέπει να το γράψω, και για να το γράψω, πρέπει να το νιώσω» είναι το μότο της ζωής της.