140 × 210 SPINE: 9 FLAPS: 80
Διαβάστε επίσης...
Ο
Κώστας Παπουτσέλης ζούσε μια φυσιολογική ζωή μέχρι το θάνατο του Σταμάτη Νικολάου. Ένα ντόμινο εξελίξεων τον φέρνουν αντιμέτωπο με τον έρωτα, αλλά και την απώλεια. Ποια τροπή παίρνει η ζωή του και πώς την αντιμετωπίζει; Είναι έτοιμος για αυτές τις αλλαγές; Ο αστυνόμος Παπαντωνίου και η ψυχίατρος Θεανώ Μητσοπούλου βρίσκονται αντιμέτωποι με μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Προσπαθούν να συνδέσουν γεγονότα και καταστάσεις, για να φτάσουν στη πραγματική εκδοχή των πραγμάτων. Ή μήπως έχουν κάνει κάποιο λάθος; Ποιος τελικά είναι ο Κώστας Παπουτσέλης;
Το βιβλίο «Στο μονοπάτι του λιονταριού» είναι ένα επίκαιρο, δυνατό, αντιρατσιστικό μυθιστόρημα που έρχεται να γεφυρώσει, αλλά κυρίως να φωτίσει τις παραφωνίες που προκύπτουν από τη διαφορετικότητα που υπάρχει στη ζωή. Είμαστε φύσει ρατσιστές; Πώς η θυματοποίηση του θύτη μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για τον τελευταίο; Ακολουθώντας το μονοπάτι θα αναγνωρίσεις εμένα, εσένα, τον καθένα. Μη φοβηθείς!
ISBN 978-618-205-178-8
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ
ISBN 978-960-564-902-9
ΑΙΝΕΙΑΣ ΠΕΤΑΝΗΣ
Ο
ι κόσμοι τους τόσο διαφορετικοί, μα πιο διαφορετική απ’ όλα η πορεία τους. Ο Νίκος Ανδριώτης και η Χριστίνα Δεληγιώργη βρίσκονται τόσο κοντά, αλλά βλέπουν τον κόσμο από τελείως διαφορετικές διόπτρες. Εκείνος, άκαμπτος, απόλυτος και ποτισμένος με μίσος για ό,τι του εναντιώνεται μες στο σκοτάδι του. Από την άλλη, εκείνη, ειλικρινής, δίκαιη, θαρραλέα και δυναμική, ζει μες στο φως της δικής της κοσμοθεωρίας. Η μοίρα τους έφερε μαζί. Πόσο βιώσιμη είναι αυτή η συνύπαρξη όμως; Ποιος θα είναι ο τελικός νικητής αυτής της «μάχης»; Θα μπορέσει ποτέ ο Νίκος να δει το πραγματικό φως;
Ο
Αινείας Πετάνης μεγάλωσε στη Θήβα και έχει ζήσει στην Αθήνα και την Κύπρο. Απ’ τα πρώτα του παιδικά χρόνια ήταν ανήσυχο πνεύμα, με έντονη την ανάγκη να ψάχνει και να ενημερώνεται για τα πάντα. Έτσι, άρχισε να γράφει και μεγαλώνοντας του άρεσε να εκφράζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο Τμήμα Διοίκησης Τεχνολογίας, αγαπάει τα ταξίδια, τις ταινίες, τον αθλητισμό και γενικότερα τη ζωή. Μετά το «Εκείνος για Εκείνον», τα νερά έρχεται να ταράξει το «Στο μονοπάτι του λιονταριού». Ένα άκρως αντιρατσιστικό μυθιστόρημα, το οποίο θα θεωρείται πάντα διαχρονικό και ιδιαίτερο.
ν
Στο μο του λιο
οπάτι ταριού
ΤΙΤΛΟΣ
Στο μονοπάτι του λιονταριού ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Αινείας Πετάνης ΣΕΙΡΑ
Λογοτεχνία [1358] 1121/16 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Δέσποινα Αγγελοπούλου Γιάννα Παπαναγιώτου LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2021
Αινείας Πετάνης ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Νοέμβριος 2021 ISBN 978-618-205-178-8
Το παρόν έργο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Οι καταστάσεις και τα ονόματα που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι εντελώς τυχαία και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
Αινείας Πετάνης
ν
Στο μο του λιο
οπάτι ταριού
Όποτε βρεθείς με την πλευρά της πλειοψηφίας, είναι η στιγμή που πρέπει να σταθείς και να συλλογιστείς Mark Twain
Εισαγωγή
Η
διαφορετικότητα, λένε, είναι γοητευτική. Ίσως… Λένε ότι τα ετερώνυμα έλκονται κι ότι αυτή η δημιουργική έλξη αποτελεί το βασικό συστατικό μιας επιτυχημένης ανθρώπινης σχέσης. Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβει αυτό μέσα του; Πόσοι έχουμε τη δύναμη να ορθώσουμε το ανάστημά μας μπροστά σε όλους –όχι μόνο μπροστά στον καθρέφτη του δωματίου μας– και να δείξουμε την υπερηφάνειά μας γι’ αυτή τη διαφορετικότητα; Τι είναι άραγε διαφορετικό και πώς ορίζεται; Από τη γέννησή μας έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε κάπου και να αγωνιζόμαστε γι’ αυτό με όλες μας τις δυνάμεις. Έχουμε την ανάγκη να ενταχθούμε κάπου, σε κάποια χώρα, σε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα, σε κάποιο πολιτικό κόμμα, σε κάποια θρησκεία, σε κάποιο μουσικό ρεύμα, σε οτιδήποτε. Οπουδήποτε. Είναι η ανάγκη του «ανήκειν», του μαζικού. Το πρόβλημα είναι η ανάγκη για ισοπέδωση του διαφορετικού που διατρέχει την ύπαρξή μας. Η δίψα για την ασφάλεια της ομοιομορφίας. Αυτή μας οδηγεί σε λάθη. Και κυρίως στο μίσος. Μας οδηγεί στον ρατσισμό και στη μισαλλοδοξία. Όχι, δεν εννοώ κάποιο είδος ψυχολογικού προβλήματος. Αυτό θα έδινε αυτομάτως στους ρατσιστές κάποιο άλλοθι το οποίο και δεν αξίζουν. Είμαστε φύσει ρατσιστές; Πίστευα ότι ο ρατσισμός είναι αποτέλεσμα της αμάθειας ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ
7
ή της ημιμάθειας. Λάθος τελικά. Ο ρατσισμός είναι αποτέλεσμα του εσωτερικού φόβου και της ανασφάλειας. Ανάγκη επιβολής στον υποτιθέμενα κατώτερο και απόλαυση μιας υποτιθέμενης ισχύος. Ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος είναι ανοιχτός να αποδεχτεί το διαφορετικό, να δει ότι αυτό είναι αναγκαίο, πολύτιμο, άξιο σεβασμού. Σίγουρα δεν έχει να φοβάται κάτι πάντως. Οι άνθρωποι είμαστε χαζοί τελικά. Κατηγοριοποιούμε με τεράστια ευκολία και προετοιμάζουμε παθιασμένα την επόμενη σύγκρουση. Μιλάμε για λευκούς, για μαύρους, για πλούσιους, για φτωχούς, για αιρετικούς, για πολιτικούς και ιδεολογικούς αντιπάλους, για πολιτισμένο κόσμο και τρίτο κόσμο. Παλιότερα θεωρούσα πως όλα αυτά συμβαίνουν κάπου μακριά από μένα, πως δεν με άγγιζαν. Νόμιζα πως αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα και όχι τον ίδιο τον κανόνα. Δυστυχώς, έσφαλλα. Αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη δεν κληρονομήσαμε τίποτα και από κανέναν. Όλοι μας, σε μια φυσική καταστροφή ή σε μια πανδημία, θα μπούμε αυτομάτως στον ίδιο παρονομαστή ανεξαρτήτως των όποιων διαφορών μας. Είμαστε στον ίδιο παρονομαστή, με κοινή μοίρα, γιατί πολύ απλά ανήκουμε σε μια ευρύτερη κατηγορία. Αυτή των ανθρώπων.
8
ΑΙΝΕΙΑΣ ΠΕΤΑΝΗΣ
1
Ε
κείνο το αυγουστιάτικο πρωινό οι σταγόνες της βροχής που χτυπούσαν με μανία την τέντα ξύπνησαν τον Νίκο από ανήσυχο όνειρο. Ποτέ δεν έδινε σημασία σε όνειρα, σε πλανήτες και σε ζώδια. Μάλιστα, όσες φορές η συζήτηση πήγαινε προς αυτή την κατεύθυνση σηκωνόταν από το τραπέζι. Θεωρούσε προσβλητικό οι άνθρωποι της ηλικίας του να συζητούν για τέτοια θέματα, και μάλιστα με τόση θέρμη. Λουσμένος στον ιδρώτα και με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά, πετάχτηκε μονομιάς από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα να πιει λίγο νερό. Η Χριστίνα τον είχε ακούσει –πάντα όταν σηκώνεται από το κρεβάτι σέρνει τα πόδια του εκνευριστικά– και ανήσυχη τον ακολούθησε, χωρίς ωστόσο να του πει κουβέντα. Ποτέ δεν ήταν ομιλητικός τα πρωινά, πόσο μάλλον μετά από τέτοια λαχτάρα. Φρόντιζε άλλωστε να της κόβει τη φόρα όταν τη μία ερώτηση ακολουθούσε, με συμμετρική ακρίβεια, η επόμενη. Ο γιος τους, ο Πέτρος, δεν είχε αντιληφθεί τίποτα, ευτυχώς, και συνέχιζε τον βαθύ του ύπνο. Ο Νίκος, χωρίς να έχει συνέλθει πλήρως από την ταραχή, πήρε το ποτήρι με το νερό και κατευθύνθηκε στον καναπέ μπροστά από το τζάκι. Χάζευε την πρωινή βροχή. Οι καλοκαιρινές διακοπές της οικογένειας Ανδριώτη στο εξοχικό τους στο Αίγιο κυλούσαν ομαλά. Οι ρυθμοί της Αθήνας ήταν εξουθενωτικοί και η ρουτίνα κατάπινε τις ημέΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ
9
ρες και τους μήνες με ιλιγγιώδη ταχύτητα, δίχως να το καταλαβαίνουν. Για τον εξάχρονο Πέτρο εκείνες οι μέρες αποτελούσαν τον καλύτερο τρόπο επαφής του με τη φύση, τη θάλασσα, τον ήλιο. Είχε ξεδώσει στο κολύμπι, στο ποδήλατο, στο ποδόσφαιρο με τα παιδιά του χωριού και τις νύχτες έπεφτε για ύπνο σαν να έπαιρνε ηρεμιστικό. «Μπαμπά, γιατί δεν μένουμε για πάντα εδώ;» είχε ρωτήσει με παράπονο την προηγούμενη χρονιά, όταν είχε έρθει η μέρα της επιστροφής τους στην Αθήνα. «Διότι τόσο η δουλειά μου όσο και εκείνη της μητέρας σου είναι στην Αθήνα» του απάντησε απότομα ο Νίκος, με σαφή διάθεση να μη συνεχίσει τον διάλογο μαζί του. Η Χριστίνα ήταν τριάντα οκτώ χρόνων, μεγαλοδικηγόρος, γνωστής οικογενείας, με το γραφείο τους να βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας. Δέκα χρόνια παντρεμένη με τον Νίκο και νόμιζε πως πλάι του έχει ζήσει τα πάντα. Πιστή και προσκολλημένη στον σύζυγό της, προσπαθούσε να κρατήσει τις ισορροπίες στους ρόλους της ως μητέρα, ως σύζυγος και ως άριστη επαγγελματίας. Είχε τη φήμη της «αδίστακτης» εντός των δικαστικών αιθουσών και, παρά το νεαρό της ηλικίας της, η εμπειρία της στους ελιγμούς ήταν άξια θαυμασμού. Είχε πάρει πολλά από τον πατέρα της. Σε κάποιες από τις σπάνιες εκρήξεις συναισθημάτων και φιλοφρονήσεων, ο Νίκος της είχε πει: «Πάντα θα ήθελα να έχω το σθένος και την πυγμή που έχεις στο δικαστήριο. Σε ζηλεύω γι’ αυτό». Εκείνη, παρά τον δυναμισμό της, προτιμούσε να κρατά χαμηλούς τους τόνους και να δηλώνει περισσότερο «γυναίκα του Νίκου», παρά Χριστίνα Δεληγιώργη. Σ’ αυτό βέβαια έπαιζε καθοριστικό ρόλο και η στάση του Νίκου. Οι αντιλή10
ΑΙΝΕΙΑΣ ΠΕΤΑΝΗΣ
ψεις του και οι συμπεριφορές του παρέπεμπαν σε άλλες εποχές. Αν μπορούσε να απαγόρευε –το είχε επιχειρήσει ανεπιτυχώς στο παρελθόν– στη σύζυγό του να εργάζεται, θα το έκανε. Ελάχιστες κοινές έξοδοι, ελάχιστες επισκέψεις φίλων στο σπίτι ήταν το μόνιμο σκηνικό της ζωής τους τα τελευταία δέκα χρόνια. Ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία είχε αλλάξει προ πολλού. Η Χριστίνα συχνά-πυκνά έδειχνε την ενόχλησή της για μερικά πράγματα, αλλά μάλλον είχε συμβιβαστεί με την ιδέα αυτή, είχε συνηθίσει τόσα χρόνια αυτή την κατάσταση. Ο Νίκος δεν ζήλευε την ομολογουμένως όμορφη γυναίκα του. Απλώς είχε αυτόν τον διαχωρισμό στο μυαλό του. Πάντα έτσι ήταν. Από μικρός. Αυτές οι ακραίες αντιλήψεις παρέμεναν φωλιασμένες και ανεξίτηλες μέσα του – «Δεν πρόκειται ν’ αλλάξω στα σαράντα μου» είχε πει στα πεθερικά του σε κάποια από τις τελευταίες τους συναντήσεις. Η συμπεριφορά του, ωστόσο, ως σύζυγος και ως πατέρας παρέμενε τυπικά άψογη. Ουδέποτε άφησε περιθώριο για παράπονα στη σύζυγό του. «Εσύ που ξέρεις από όνειρα, ο καταρράκτης τι συμβολίζει;» ρώτησε τη Χριστίνα ενώ παρατηρούσε αφηρημένος την ένταση της μπόρας να εξασθενεί. Ο τόνος του, ως συνήθως, ήταν κοφτός και απότομος. Εκείνη στην κουζίνα, εμφανώς έκπληκτη που της απηύθυνε τον λόγο τόσο πρωί, γύρισε προς το μέρος του. «Πρώτη φορά με ρωτάς για κάποιο όνειρο…» του είπε χωρίς να θέλει να δείξει κάποιο σημάδι αιφνιδιασμού. «Ναι, το ξέρω. Θα μου πεις τώρα;» της απάντησε χωρίς να έχει ιδιαίτερη όρεξη για διάλογο. «Πώς τον είδες τον καταρράκτη;» ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ
11
140 × 210 SPINE: 9 FLAPS: 80
Διαβάστε επίσης...
Ο
Κώστας Παπουτσέλης ζούσε μια φυσιολογική ζωή μέχρι το θάνατο του Σταμάτη Νικολάου. Ένα ντόμινο εξελίξεων τον φέρνουν αντιμέτωπο με τον έρωτα, αλλά και την απώλεια. Ποια τροπή παίρνει η ζωή του και πώς την αντιμετωπίζει; Είναι έτοιμος για αυτές τις αλλαγές; Ο αστυνόμος Παπαντωνίου και η ψυχίατρος Θεανώ Μητσοπούλου βρίσκονται αντιμέτωποι με μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Προσπαθούν να συνδέσουν γεγονότα και καταστάσεις, για να φτάσουν στη πραγματική εκδοχή των πραγμάτων. Ή μήπως έχουν κάνει κάποιο λάθος; Ποιος τελικά είναι ο Κώστας Παπουτσέλης;
Το βιβλίο «Στο μονοπάτι του λιονταριού» είναι ένα επίκαιρο, δυνατό, αντιρατσιστικό μυθιστόρημα που έρχεται να γεφυρώσει, αλλά κυρίως να φωτίσει τις παραφωνίες που προκύπτουν από τη διαφορετικότητα που υπάρχει στη ζωή. Είμαστε φύσει ρατσιστές; Πώς η θυματοποίηση του θύτη μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για τον τελευταίο; Ακολουθώντας το μονοπάτι θα αναγνωρίσεις εμένα, εσένα, τον καθένα. Μη φοβηθείς!
ISBN 978-618-205-178-8
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ
ISBN 978-960-564-902-9
ΑΙΝΕΙΑΣ ΠΕΤΑΝΗΣ
Ο
ι κόσμοι τους τόσο διαφορετικοί, μα πιο διαφορετική απ’ όλα η πορεία τους. Ο Νίκος Ανδριώτης και η Χριστίνα Δεληγιώργη βρίσκονται τόσο κοντά, αλλά βλέπουν τον κόσμο από τελείως διαφορετικές διόπτρες. Εκείνος, άκαμπτος, απόλυτος και ποτισμένος με μίσος για ό,τι του εναντιώνεται μες στο σκοτάδι του. Από την άλλη, εκείνη, ειλικρινής, δίκαιη, θαρραλέα και δυναμική, ζει μες στο φως της δικής της κοσμοθεωρίας. Η μοίρα τους έφερε μαζί. Πόσο βιώσιμη είναι αυτή η συνύπαρξη όμως; Ποιος θα είναι ο τελικός νικητής αυτής της «μάχης»; Θα μπορέσει ποτέ ο Νίκος να δει το πραγματικό φως;
Ο
Αινείας Πετάνης μεγάλωσε στη Θήβα και έχει ζήσει στην Αθήνα και την Κύπρο. Απ’ τα πρώτα του παιδικά χρόνια ήταν ανήσυχο πνεύμα, με έντονη την ανάγκη να ψάχνει και να ενημερώνεται για τα πάντα. Έτσι, άρχισε να γράφει και μεγαλώνοντας του άρεσε να εκφράζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο Τμήμα Διοίκησης Τεχνολογίας, αγαπάει τα ταξίδια, τις ταινίες, τον αθλητισμό και γενικότερα τη ζωή. Μετά το «Εκείνος για Εκείνον», τα νερά έρχεται να ταράξει το «Στο μονοπάτι του λιονταριού». Ένα άκρως αντιρατσιστικό μυθιστόρημα, το οποίο θα θεωρείται πάντα διαχρονικό και ιδιαίτερο.