Issuu

140 × 210 SPINE: 32 FLAPS: 80

ISBN 978-960-564-456-7 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr

0_cover_beno sti thesi soy.indd 1

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

Ένα μυθιστόρημα που διατρέχει την Ελλάδα της διχόνοιας, του εμφυλίου, της ειρήνης, της πολιτικής, της κακοδαιμονίας, της δημοκρατίας, της ευχής και της κατάρας της φυλής μας γραμμένο από την Αδριανή Κεφαλά με μαεστρία, με κοντές ανάσες, με κινηματογραφική ταχύτητα, με παλμό, με λόγια σταράτα, με λέξεις τίμιες.

Αδριανή Κεφαλά

Αντρέας και η Σοφία είναι «ξένοι» και «διαφορετικοί» μεταξύ τους. Με βαριές, ασήκωτες αποσκευές. Το παρελθόν καθόρισε το παρόν και αποκλείει το κοινό μέλλον τους. Η προσεκτικά οικοδομημένη, ανθεκτική πρόσοψη, καταπίνει τα μυστικά και τα ψέματα της ζωής τους. Τους χωρίζουν πολλά – θα τους ενώσει ένας απροσδόκητος, σαν έμφραγμα, έρωτας. Ξεκινούν τη βασανιστική πορεία, μοναχική και για τους δύο, προς την αυτογνωσία, την προσωπική απελευθέρωση, την ενσυναίσθηση και την αγάπη, με εντάσεις, παρεξηγήσεις, εκρήξεις, αντιθέσεις, απρόοπτα, ταχυπαλμίες, με πολλές στάσεις και λοξοδρομήσεις.

Αδριανή Κεφαλά

ΜΠΑΊΝΩ ΣΤΗ ΘΈΣΗ ΣΟΥ Η Αδριανή Κεφαλά γεννήθηκε τον Νοέμβρη του 1958 στην Αθήνα. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία. Εργάστηκε 25 χρόνια στη γενική γραμματεία Εκπαίδευσης Ενηλίκων. Ζει με την οικογένειά της στο Παλαιό Φάληρο. Το «Μπαίνω στη θέση σου» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της μετά το «Αλήθειες bitter». Mail: ak2111athens@hotmail.com Facebook: Adriani Kefala https://www.facebook.com/adriani.kefala https://pikrakaiglyka.wordpress.com/

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

12/2/2016 12:03:45 PM

Αδριανή Κεφαλά

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 1

12/2/2016 12:05:02 PM

Μπαίνω στη θέση σου Αδριανή Κεφαλά Ελληνική λογοτεχνία [1358]1216/22 Γιούλα Κουγιά Myrtilo, Λένα Παντοπούλου Αδριανή Κεφαλά Αθήνα, Δεκέμβριος 2016

ISBN 978-960-564-456-7

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr

0_soma_beno sti thesi soy.indd 2

12/2/2016 12:05:03 PM

Στο Στέλιο, στη Μαρία, στο Γιάννη, για όλα όσα μου έδωσαν, όσα μου χάρισαν, όσα μου έμαθαν για τον εαυτό μου και τη ζωή.

0_soma_beno sti thesi soy.indd 3

12/2/2016 12:05:03 PM

0_soma_beno sti thesi soy.indd 4

12/2/2016 12:05:03 PM

Κεφάλαιο 1

ίναι Παρασκευή πέντε και είκοσι το απόγευμα. Παρασκευή, πριν από το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας. Φλεβάρης. Κρύο, βροχή και παγωνιά. Χιονιάς, με μια κουβέντα. Έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Η Σοφία είναι εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητό της στην εθνική οδό. Ανοίγει το παράθυρό της και ο φρέσκος αέρας που εισβάλλει, παρ’ όλη την παγωνιά, την αναζωογονεί, όμως η βροχή που πέφτει ορμητικά στο χέρι της και το κάθισμά της την αναγκάζει να το κλείσει αμέσως. Όπου και να κοιτάξει –μπροστά, πίσω, αριστερά ή δεξιά– η ίδια εικόνα: ατελείωτα αυτοκίνητα σε σειρές. Περισσότερο στέκονται παρά σιγοκυλάνε στη γλιστερή λεωφόρο, προσπαθώντας να βγουν απ’ την πόλη. Μια μακριά μουγκή πομπή αυτοκινήτων, με αναμμένα τα φώτα και τις μηχανές, που περιμένουν υπομονετικά και μοιάζουν με τα θαμπά τζάμια τους σαν ερμητικά κλεισμένα σπίτια, με εσώκλειστους τους ιδιοκτήτες τους, χωρίς καμιά δυνατότητα πρόσβασης σ’ αυτά. Περισσότερο μαντεύεις από τις αμυδρές κινήσεις τους, παρά βλέπεις, τους ανθρώπους στριμωγμένους μαζί με τα πράγματα. Ζευγάρια μπροστά και παιδιά στα πίσω καθίσματα, ανάμεσα σε σκούρα ογκώδη πακέτα. Βαλίτσες ή άλλα απαραίτητα, προμήθειες και συσκευές που κουβαλάνε από την πόλη με υπομονή και στωικότητα. «Μα, πού διάβολο πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι μες στο καταχείμωνο; Στη Βόρεια Ευρώπη νομίζουν ότι είμαστε και έχουν δύο βδομάδες διακοπές για χειμερινά σπορ;» μουρμουρίζει. Η Σοφία δεν συμμερίζεται καθόλου την υπομονή τους και την ακινησία τους. Χτυπάει νευρικά τα χέρια της στο τιμόνι, ανοίγει και κλείνει το παράθυρο, ανοίγει και κλείνει το αιρ-

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 5

12/2/2016 12:05:03 PM

κοντίσιον για να καθαρίσει το παρμπρίζ από τη θαμπάδα, μετακινείται νευρικά στη θέση της και πίνει μικρές γουλιές από ένα μπουκάλι νερό. «Πού πάνε;» Χρόνια ολόκληρα απορεί και αγανακτεί δυνατά: «Μα, πού πάνε όλοι αυτοί μες στην παγωνιά με μικρά παιδιά; Τι θα πει τους περιμένουν οι γιαγιάδες; Αν δεν καταλαβαίνουν οι γιαγιάδες, θα πρέπει να καταλαβαίνουν αυτοί». Όλη η Αθήνα ξεκίνησε μ’ αυτόν τον βρομόκαιρο να πάει «στο χωριό να κάνει Κούλουμα;» Ανεξαρτήτως της γκρίνιας και αυτά που μουρμουρίζει, η Σοφία ξέρει καλά πού πάνε. Ξέρει γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξεσηκώνονται μες στη μέση του χειμώνα, φορτώνουν τα παιδιά και το μισό σπιτικό τους σε ένα αυτοκίνητο και πάνε για δύο, το πολύ τρεις, μέρες στο «χωριό». Το ξέρει καλά και αποφεύγει χρόνια ολόκληρα να το σκεφτεί. Μόνο τώρα εδώ, μες στη μοναξιά του αυτοκινήτου και τη δική της ερημιά, σε μια αναγκαστική εξομολόγηση, αφήνει τη μνήμη να ζωντανέψει και να ομολογήσει αυτό που ακολούθησε και η ίδια άπειρες φορές, αντίθετα σε κάθε λογική σκέψη και προειδοποίηση. Όλοι κινούνται από μια αρχέγονη ανάγκη. Την ανάγκη να βρεθείς σ’ έναν τόπο όπου βασιλεύει η αλήθεια. Η αληθινή ζωή. Εκεί που ο χειμώνας είναι χειμώνας, η φύση είναι φύση, και οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Η αλήθεια σε διαπερνάει μέχρι το μεδούλι. Εκεί η ατμόσφαιρα μυρίζει βροχή, χώμα και καμένο ξύλο. Ο παγωμένος αέρας σε χτυπάει αλύπητα στο πρόσωπο και σε «ζωντανεύει», εκεί οι «γέροι» αλλά και οι νεότεροι σε περιμένουν με ανυπομονησία και γνήσια χαρά και προσπερνάνε το γεγονός ότι δεν σε καταλαβαίνουν, ότι δεν μοιάζετε, ή ότι δεν συμφωνούν με τις επιλογές σου. Εκεί η βροχή χτυπάει όλη τη νύχτα τη στέγη, οι αστραπές και οι βροντές λυσσομανάνε, αλλά όλα αυτά δεν σου φέρνουν αϋπνία, ούτε εκνευρισμό και υπερένταση· αντίθετα, σε νανουρίζουν γλυκά γλυκά και σε ηρεμούν. Τα κρύα υφαντά άσπρα σεντόνια μυρίζουν πράσινο σαπούνι και λεβάντα και μαζί με τις βαριές 6

ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 6

12/2/2016 12:05:03 PM

χοντρές μάλλινες κουβέρτες δεν σε ζεσταίνουν μόνο, απομακρύνουν μαγικά όλες σου τις έννοιες και τα βάσανα και σε κάνουν ήρεμο και ευτυχισμένο. Ακόμα και οι σκιές στο ταβάνι μπορεί να είναι από το φωτάκι που αφήνει η γιαγιά αναμμένο για να μη φοβούνται τα «πρωτευουσιανάκια εγγόνια της», μπορεί όμως να ’ναι και όλοι όσοι αγκαλιάστηκαν και κοιμήθηκαν πριν από σένα σ’ αυτό το παλιό σιδερένιο κρεβάτι, που γυροφέρνουν τις χειμωνιάτικες νύχτες στο σπίτι τους εδώ και έναν αιώνα, και προστατεύουν τους απογόνους τους με τρυφερότητα και ζεστασιά, γι’ αυτό και δεν σε τρομάζουν. Κάτι μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο σε ησυχάζει και σε κάνει να χωθείς στην αγκαλιά του αγαπημένου σου. Χειμώνας αληθινός, που τον ακούς, τον μυρίζεις, τον νιώθεις, τον βλέπεις – και νύχτα· νύχτα με μπλε ουρανό, σκούρο· έναστρη, με εκατομμύρια αστέρια και αληθινή σκοτεινιά, όχι συσκότιση, αληθινή σκοτεινή απεραντοσύνη· και ύπνος στο χωριό! Είσαι σίγουρη, πιο σίγουρη από ποτέ, και ήρεμη, και γαλήνια πως έκανες καλά που ήρθες, γιατί η ζωή εδώ είναι πιο ζωή και ο θάνατος εδώ είναι λιγότερο θάνατος. Αυτή είναι η μυστική συνταγή! Γι’ αυτό ξεσηκώνονται όλοι μες στη μέση του χειμώνα και, μπαίνοντας σ’ αυτήν τη μαρτυρική και σιγανή πομπή, ακολουθούν την αρχέγονη έλξη προς την αληθινή ζωή σίγουροι και ήρεμοι πως δεν κάνουν λάθος. Η Σοφία έχει χρόνια να ακολουθήσει αυτήν την πορεία. Οκτώ χρόνια. Οκτώ χρόνια διαμαρτύρεται και αποφεύγει συστηματικά να βρεθεί στον δρόμο όλων αυτών που φεύγουν κάτι τέτοιες μέρες. Μόνο σήμερα μπλέχτηκε, παρά τη θέλησή της, και να το αποτέλεσμα… Αναγκάστηκε να θυμηθεί, να ομολογήσει και να νιώσει. Να νιώσει – και να το πάλι αυτό το ενοχλητικό πνίξιμο στον λαιμό. Οδηγώντας αργά και συρτά τα τελευταία δύο χιλιόμετρα, βγάζει δεξί φλας, μπαίνει στα στενά και σε δύο λεπτά ξεκόβει ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 7

12/2/2016 12:05:03 PM

και παρκάρει νευρικά και κάπως άτσαλα, σύρριζα στο πεζοδρόμιο, ακριβώς μπροστά στην κεντρική πόρτα του υπουργείου Υγείας. Έτσι κι αλλιώς, όλες οι θέσεις είναι άδειες. Την ώρα που παρκάρει χτυπάει το κινητό της. Μιλάει στο τηλέφωνο και ταυτόχρονα κλειδώνει και βγαίνει τρέχοντας στη βροχή. «Έλα, Αντιγόνη μου, μόλις τώρα πάρκαρα, ναι, ναι, μάλιστα, τώρα γυρίζω». Ακούει για λίγο τη φίλη της και συνεχίζει: «Μάλιστα, σε συνεδρίαση ήμουν. Άκου συνεδρίαση! Στο κέντρο! Παρασκευιάτικα και παραμονή της Καθαράς Δευτέρας! Βέβαια, η Νικολοπούλου ειδοποίησε την τελευταία στιγμή ότι δεν μπορούσε. Kαι πότε μπορούσε; Αφού ποτέ δεν μπορεί, γιατί δεν παραιτείται από την επιτροπή να ησυχάσουμε; Ναι, στην επιτροπή για τους ξενώνες απεξάρτησης. Στο κέντρο, στην Αριστοτέλους, στο παλιό μας κτήριο. ‘‘Τι ώρα;’’ Μία ήταν η συνεδρίαση, μέχρι να αρχίσουμε πήγε δύο, τελειώσαμε γύρω στις τρεισήμισι και τώρα μόλις έφτασα! Πεντέμισι η ώρα, σχεδόν έξι παρά! Ε, βέβαια, εδώ που το φυτέψανε το υπουργείο, τι περίμενες; Απ’ τις τρεισήμισι είμαι στην εθνική, έφαγα όλη την έξοδο του τριημέρου χωρίς να φεύγω για τριήμερο! Ναι, θα πάρω τα πράγματά μου, θα ποτίσω τα φυτά μου, θα κλειδώσω και θα φύγω. Όχι, δεν τα είχα πάρει, κακώς δεν τα πήρα απ’ την αρχή. Ήταν το τυχερό μου φαίνεται! Λοιπόν, τα λέμε· γεια σου, Αντιγόνη μου…» Η Σοφία μπαίνει στο υπουργείο. Το κτήριο είναι άδειο και σιωπηλό. Φώτα ανάβουν εδώ κι εκεί, διάσπαρτα σε διάφορους χώρους, όμως άνθρωποι δεν φαίνονται πουθενά. Για να ξορκίσει περισσότερο την ερημιά της στο αχανές κτήριο αναρωτιέται μεγαλόφωνα: «Ωραία! Όποιος θέλει μπαίνει, αφήνει τη βόμβα του και φεύγει! Πού είναι ο φύλακας και οι καθαρίστριες; Για καφέ, κουβεντούλα και τηλέφωνα στον τρίτο, ως συνήθως!»

ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 8

12/2/2016 12:05:03 PM

Προχωρεί και μπαίνει στο γραφείο της. Μαζεύει τα πράγματά της, βάζει τα χαρτιά της σε μια μεγάλη δερμάτινη τσάντα, φοράει το παλτό της και το μακρύ κασκόλ, ανοίγει και κλείνει τα συρτάρια της, ποτίζει τις δύο γλάστρες της, ρίχνει μια ματιά τριγύρω, κλειδώνει και βαδίζει φορτωμένη στον διάδρομο. Οι πόρτες της πτέρυγας –άλλες κλειστές, άλλες ανοιχτές– όλες είναι σκοτεινές. Φτάνει στο «ρολόι» και ετοιμάζεται να «χτυπήσει» την κάρτα της. Αριστερά της είναι ένα κάπως απομονωμένο σύμπλεγμα γραφείων. Στην εξωτερική πόρτα του γυαλίζει από μακριά στα φώτα μια μεγάλη χρυσή ταμπέλα: ΓΡΑΦΕΙΟ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ. Προσπερνάει και, με την άκρη του ματιού της, την τελευταία στιγμή, κάτι βλέπει εκεί ή κάτι αισθάνεται που την αναγκάζει να σταθεί και να γυρίσει πίσω. Αλαφιάζεται κάπως, αλλά η Σοφία δεν είναι από τους ανθρώπους που αποφεύγουν να «δουν», γι’ αυτό και, παίρνοντας θάρρος απ’ τη δική της φωνή, μονολογεί δυνατά: «Τι είν’ αυτό, ποντίκι; Άνθρωπος; Ή αυτός με τη βόμβα που λέγαμε;» Γυρίζει και κοιτάζει με θάρρος προς την «ύποπτη» περιοχή. Η πόρτα στο γραφείο του υφυπουργού είναι μισάνοιχτη, έχει σταματήσει σε κάποιο εμπόδιο, το οποίο στο ημίφως του διαδρόμου δεν ξεχωρίζει τι ακριβώς είναι. Πιο μέσα, στο βάθος, τα γραφεία του υφυπουργού είναι σκοτεινά. Προχωράει με αποφασιστικότητα προς την πόρτα και τότε… ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ! Ένας άνθρωπος, ξαπλωμένος μισοανάσκελα - μισοπλάγια, και δίπλα του πεταμένα διάφορα αντικείμενα που δεν τα διακρίνει. Μόνο η σκούρα ογκώδης τσάντα του ξεχωρίζει στο φως του διαδρόμου, πατάει κάτι πάνινο, που το κλοτσάει πιο κει, ορμάει στο γραφείο, ανοίγει τα φώτα και τότε βλέπει εκεί ξαπλωμένο –όχι ξαπλωμένο, μάλλον άτσαλα πεσμένο– τον υφυπουργό.

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 9

12/2/2016 12:05:03 PM

«Παναγία μου, τι μου τυχαίνει παρασκευιάτικα;» φωνάζει η Σοφία αλαφιασμένη. Αμέσως πετάει όλα τα πράγματά της στο πρώτο γραφείο που βρίσκει κοντά της. Σκύβει και προσπαθεί να ακούσει τον παλμό του. Βάζει το χέρι της στην περιοχή της καρδιάς, όμως είναι τόση η δική της ταραχή που δεν καταφέρνει να ακούσει τίποτα. Βάζει το αυτί της στο στέρνο του, όμως και πάλι δεν ακούει τίποτα. «Διάβολε, πώς ακούνε την καρδιά; Με το χέρι ή με το αυτί;» Κι αν εν τω μεταξύ χάνει χρόνο και ο ασθενής πεθάνει; Ψάχνει πάλι νευρικά, αρχίζει να του ξεσφίγγει τη γραβάτα και τη ζώνη, όμως και πάλι δεν αλλάζει τίποτα. Σηκώνεται, πηγαίνει στην πόρτα, βγαίνει στον διάδρομο και φωνάζει: «Κάποιος εδωωώ!» Καμία απάντηση. Η Σοφία γυρίζει βιαστικά πίσω και ετοιμάζεται πάλι να γονατίσει πλάι του, αλλά τότε ένα κινητό αρχίζει να χτυπάει. «Ευτυχώς!» Η Σοφία κοιτάζει δεξιά και αριστερά και εντοπίζει τον ήχο. Ακούγεται από την τσέπη του σακακιού του υφυπουργού. Είναι αυτό το πάνινο πράγμα που κλότσησε πριν από λίγο. Βάζει το χέρι της στην τσέπη του σακακιού και επιτέλους βρίσκει το τηλέφωνο. Πατάει βιαστικά τα κουμπιά και τότε, τότε, ακούγεται μεγαλοπρεπώς ο χαρακτηριστικός ήχος του κινητού που κλείνει! «Ωραία! Ωραία! Ωραία τα κατάφερα!» ωρύεται η Σοφία. «Αχ, μην πεθάνεις, μην πεθάνεις, κρατήσου! Το τελευταίο πράγμα που θα άντεχα θα ήταν να πεθάνει κάποιος στα χέρια μου». Πάει τώρα, χάθηκε η ευκαιρία να ειδοποιήσει κάποιον δικό του, η Σοφία είναι η μόνη που μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά και πρέπει να το κάνει αμέσως. Προχωρεί προς το γραφείο και καλεί το 166. Από την άλλη άκρη του τηλεφώνου ακούγεται: Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, είσαστε σε γραμμή προτεραιότητας, παρακαλώ περιμένετε… 10

ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 10

12/2/2016 12:05:03 PM

Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας … …. παρακαλώ περιμένετε. Κοιτάζει το ρολόι της, ο λεπτοδείκτης μετράει 1, 2 λεπτά και κλείνει ανυπόμονα το τηλέφωνο. «Διάβολε! Πόσο πρέπει να περιμένεις; Μέχρι να πεθάνει ο άλλος;» Αρχίζει να φωνάζει ξανά δυνατά από την πόρτα στον διάδρομο: «Είναι κανείς εδωωώ; Είναι κανείς εδωωώ;» Ένας δυνατός και βαρύς θόρυβος, από μεγάλη επαγγελματική ηλεκτρική σκούπα, ακούγεται μακριά στον διάδρομο και σκεπάζει τη φωνή της. Η Σοφία, σε κατάσταση σύγχυσης, μονολογεί: «Να πάρει και να σηκώσει! Έχασα και τη γραμμή προτεραιότητας…» Σκύβει πάλι πάνω απ’ τον υφυπουργό και αρχίζει να του ανοίγει το πουκάμισο, ακουμπώντας το αυτί της στο μέρος της καρδιάς, δεν ακούει αυτό που θέλει και του δίνει δύο ελαφρά χτυπηματάκια στα μάγουλα. «Με ακούς; Με ακούς;» Καμία απάντηση. Τα λεπτά της φαίνονται ώρες ατελείωτες. «Τι είναι αυτό τώρα, έμφραγμα ή εγκεφαλικό; Και πού πατάνε, πού φυσάνε για τεχνητή αναπνοή;» Στέκεται δίπλα του γονατιστή κι αρχίζει να τον πατάει με τα δυο της χέρια στο στήθος και αφού μετρήσει 1, 2, 3, 4, 5, 6, σκύβει και φυσάει στο στόμα του. Καμία αλλαγή. Η Σοφία τώρα έχει αγχωθεί. Δεν ξέρει αν το κάνει σωστά, αλλά δεν ξέρει και πώς αλλιώς να το κάνει καλύτερα. «Να πάρει η ευχή! Είναι δυνατόν να μην μπορώ να τον συνεφέρω; Έχω πάει στο σεμινάριο…» ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 11

12/2/2016 12:05:03 PM

Ξανασκύβει και επαναλαμβάνει τη διαδικασία. Φυσάει, πατάει άτσαλα και νευρικά, χωρίς ορατό αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά, ο πεσμένος καταγής άνθρωπος αφήνει έναν ελαφρύ αναστεναγμό – ή μήπως βογκητό; Η Σοφία σταματάει τις προσπάθειες και μονολογεί με ανακούφιση: «Ευτυχώς… κακό σκυλί ψόφο δεν έχει!» – μετά του μιλάει πάλι: «Τι έχεις; Τι νιώθεις; Πονάς; Πού πονάς;» Όμως εκείνος, με κλειστά τα μάτια, δεν δίνει καμία απάντηση. Η Σοφία δεν πτοείται και συνεχίζει: «Δόξα σοι ο Θεός, ζωντανός είσαι! Δεν χρειάζεται ούτε η τεχνητή... Τώρα όμως θα πάρω οπωσδήποτε το 166. Κρατήσου, όλα θα πάνε καλά, δεν υπάρχει περίπτωση να σ’ αφήσω να πεθάνεις!» Πηγαίνει πάλι στο τηλέφωνο και καλεί το 166. «Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, είσαστε σε γραμμή προτεραιότητας. Παρακαλώ περιμένετε»… Κοιτάζει νευρικά εδώ κι εκεί και, ενώ περιμένει, ακούει τη φωνή του να βγαίνει με δυσκολία: «Πονάω… πολύ!» Ξανακλείνει το τηλέφωνο. Τρέχει και γονατίζει δίπλα του. «Πού πονάς; Ε; Πού πονάς;» Εκείνος ανεβάζει το χέρι σιγά σιγά, αριστερά, ψηλά, στην καρδιά του, και ψιθυρίζει: «Εδώ»… Η Σοφία, σίγουρη πια πως έχει μια στοιχειώδη επαφή και βοήθεια απ’ την πλευρά του, γνωματεύει: «Καρδιά είναι! Έχεις φάρμακα; Το ’χεις ξαναπάθει;» «Όχι». Η απάντησή του ήρθε ψιθυριστά. «Καλά, θα σου δώσω δύο ασπιρίνες για μια πρώτη βοήθεια και βλέπουμε». 12

ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 12

12/2/2016 12:05:03 PM

Ανοίγει την τσάντα της και ψάχνει, αλλά δεν βρίσκει αυτό που ζητάει. Την αδειάζει ολόκληρη πάνω σε ένα γραφείο. Ξεχωρίζει μια καρτέλα με μικρά χαπάκια και την κρατάει, μετά ψάχνει πάλι, αλλά δεν βρίσκει αυτό που θέλει. Κοιτάζει γύρω γύρω και τότε βλέπει πίσω απ’ την πόρτα, καρφωμένο στον τοίχο, ένα μικρό φαρμακείο. Το ανοίγει και βρίσκει τις ασπιρίνες. Ξεχωρίζει δύο και τις κοπανάει πάνω στο γραφείο, με ένα γυάλινο βαζάκι, μέχρι που γίνονται σκόνη, μετά προσθέτει και ένα χαπάκι απ’ την καρτέλα της τσάντας της, το κάνει κι αυτό σκόνη και τη μαζεύει στην παλάμη της, παίρνει ένα σχεδόν γεμάτο μπουκάλι νερό που βρίσκει πάνω στο γραφείο και προσπαθεί να του δώσει νερό και σπασμένα χάπια φωνάζοντας: «Κατάπινε, κατάπινε, κατάπινε!» Ο άνθρωπος στρέφει λίγο το κεφάλι του στο πλάι και η Σοφία, νομίζοντας ότι αρνείται να το πιει, προσπαθεί να τα βάλει με το ζόρι στο στόμα του και τον πιέζει να τα καταπιεί. Το αποτέλεσμα είναι το μισό μπουκάλι νερό μαζί με τα λιωμένα χάπια να βρίσκονται παντού: στο πρόσωπό του, στα χέρια της, στο πουκάμισό του, στο παντελόνι και στο πάτωμα. Η Σοφία όμως δεν παραιτείται. Παίρνει δύο ακόμα ασπιρίνες και επαναλαμβάνει την προσπάθεια· αυτήν τη φορά τα καταφέρνει και ο ταλαίπωρος άνθρωπος καταπίνει κάποια ποσότητα από τις λιωμένες ασπιρίνες, όμως το μπουκάλι με το νερό το έχει αδειάσει όλο επάνω του. Όταν τον βλέπει, αρχίζει να του βάζει μέσα στο πουκάμισο χαρτομάντιλα που τραβάει από το κουτί που βρήκε πάνω στο γραφείο. Χωρίς όμως αποτέλεσμα. Έχει πέσει πολύ νερό το οποίο δεν μπορούν να απορροφήσουν τα χαρτομάντιλα και μάλλον ο ασθενής της αρχίζει να κρυώνει, γιατί τρέμει. Στο τέλος τραβάει αποφασιστικά από τον λαιμό της το κασκόλ της και το στριμώχνει κι αυτό μέσα στο πουκάμισο. Ο άνθρωπος ανοίγει λίγο τα μάτια του και την κοιτάζει ξαφνιασμένος, έχει κάπως ζωντανέψει. Προτού τα ξανακλείΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 13

12/2/2016 12:05:03 PM

σει, κάτι της λέει, αλλά η Σοφία δεν τον ακούει γιατί είναι επικεντρωμένη στον στόχο της. «Αυτήν τη φορά θα πάρω οπωσδήποτε το 166, γι’ αυτό κρατήσου καλά! Δεν πρέπει να το κλείσω τώρα, σε λίγο θα είμαστε στο νοσοκομείο. Περίμενε». Αρχίζει να παίρνει από το κινητό της τον αριθμό ενώ του κρατάει το χέρι. Το ηχογραφημένο μήνυμα επαναλαμβάνεται σταθερά και μονότονα: «Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, είσαστε σε γραμμή προτεραιότητας. Παρακαλώ περιμένετε». «Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, είσαστε σε γραμμή προτεραιότητας. Παρακαλώ περιμένετε». Η Σοφία δεν διακρίνεται για την υπομονή και την ηρεμία της και φωνάζει δυνατά: «Σηκώστε το, που να πάρει ο διάβολος! Ορίστε! Αυτές είναι οι υπηρεσίες σας, κύριε υπουργέ!» Βέβαια κανέναν ρόλο δεν παίζουν οι φωνές της, αλλά επιτέλους απαντούν στο τηλέφωνο και η Σοφία αρχίζει να περιγράφει: «Παρακαλώ, πρόκειται για έναν άνδρα, σαράντα, σαράντα πέντε, πενήντα χρόνων, μάλλον έχει πάθει έμφραγμα, ελάτε γρήγορα!» Κάτι τη ρωτάνε και απαντάει: «Ακριβώς; Δεν ξέρω ακριβώς. Πονάει, μάλλον στην καρδιά. Αν αναπνέει; Ναι, αναπνέει· όχι, δεν ξέρω, δεν μπορώ να μετρήσω· όχι, δεν τον μετακίνησα· για όνομα του Θεού, ελάτε, στείλτε κάποιον και θα τα δει ο γιατρός αυτά. Δεν ξέρω πόση ώρα, εγώ είμαι εδώ και παλεύω περίπου έναν αιώνα, ελάτε! Τηλέφωνο; Μάλιστα, 6911000111 – ναι, δικό μου, μάλιστα: Σοφία Παπαστάμου. Διεύθυνση; Αχιλλέως 18-22. Περιοχή; Κηφισιά, κοντά στην εθνική είναι, στο καινούργιο κτήριο, το υπουργείο Υγείας είναι! Στον 2ο όροφο, θα περιμένω εγώ! Και κάντε γρήγορα, ο υφυπουργός είναι!» 14

ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 14

12/2/2016 12:05:03 PM

Κλείνει το τηλέφωνο και μιλάει στον άνθρωπο κάτω: «Τώρα κρατήσου γερά, έρχεται γιατρός, σε λίγο θα είναι εδώ!» Ο άνθρωπος ψιθυρίζει: «Δ ε λ ή ς». Η Σοφία προσπαθεί να ακούσει και να καταλάβει τι της λέει. «Τι; Τι λες;» Ο άνθρωπος επαναλαμβάνει: «Δ ε λ ή ς». Η Σοφία τον κοιτάζει χωρίς να καταλαβαίνει, προσπαθεί όμως να τον κρατήσει σε επαφή μαζί της και του λέει: «Σ’ έχω κάνει μούσκεμα, αλλά αυτό διορθώνεται· όλα δηλαδή διορθώνονται, αρκεί να μην πεθάνεις! Μην πεθάνεις! Κρατήσου! Πονάς; Κάνε λίγο υπομονή…» Η φωνή του βγαίνει σιγανή: «Λιγότερο…» «Μίλα μου λίγο, σε βλέπω καλύτερα και έχεις και καλύτερο χρώμα, οι ασπιρίνες, φαίνεται, κάνανε δουλειά! Ποιον θέλεις να ειδοποιήσω;» Ο υφυπουργός ανοίγει τα μάτια του και απαντά σιγανά: «Κανέναν» Η Σοφία συνεχίζει να του κρατάει το χέρι και του μιλάει: «Κάποιον δικό σου πρέπει να ειδοποιήσω, κάποιος πρέπει να έρθει να σε φροντίσει». Εκείνος επιμένει αδύναμα: «Όχι». Η Σοφία ξαφνικά συνειδητοποιεί την πραγματικότητα και του λέει: «Τότε κάποιον από την κυβέρνηση;» Ο άνθρωπος στο πάτωμα αυτήν τη φορά λίγο πιο ζωηρά: «Όχι, όχι!» «Εντάξει, μην ταράζεσαι· αργότερα, αν θέλεις, μου λες ποιον να ειδοποιήσω, είσαι λίγο καλύτερα;» Η φωνή του είναι περισσότερο σταθερή και κρατάει τα μάτια του ανοιχτά: «Ναι».

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

0_soma_beno sti thesi soy.indd 15

12/2/2016 12:05:03 PM

140 × 210 SPINE: 32 FLAPS: 80

ISBN 978-960-564-456-7 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr

0_cover_beno sti thesi soy.indd 1

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

Αδριανή Κεφαλά

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

12/2/2016 12:03:45 PM