Κάργα Φθινόπωρο

140 × 210

SPINE: 5.9

FLAPS: 80

ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΕΛΙ ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΕΠΙΖΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΤΙΣ Η ΖΗΛΙΑ Η ΘΥΣΙΑ ΚΑΡΓΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

ΚΑΡΓΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

ΤΩΡΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΙ ΕΣΥ

ΜΟΙΡΟΛΟΪ

•

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΣΤΑΪΝ ΚΑΚΟ ΑΤΣΑΛΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΕΓΙΝΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΝΤΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΝΑΣ ΤΣΙΓΚΟΣ ΜΠΙΡΑ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΘΕΛΓΗΤΡΟ

ISBN 978-618-205-245-7

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΑΚΟΣ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ

ΚΑΡΓΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΑΚΟΣ

Ο Γιώργος Βαμβάκος γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Γιάννενα. Ποτέ δεν δέχθηκε άλλη λύση από τη μόνη της δικαιοσύνης για όλους. Αθεράπευτα ρομαντικός, ασύγκριτα αυστηρός με τον εαυτό του, μονίμως γελαστός αντίκρυ στο θηρίο. Είναι περισσότερο αυτά που σκέφτεται και λιγότερο αυτά που του προκύπτουν. Διαφέρει απ’ όλους, χωρίς πολλές και πολύπλοκες διαφορές, αλλά με μία, απλή, θεμελιακή. Ζει στον Βόλο, μα ο Βόλος δεν το ξέρει ακόμα.

Γιώργος Βαμβάκος

ΚΆΡΓΑ ΦΘΙΝΌΠΩΡΟ

ΤΙΤΛΟΣ

Κάργα φθινόπωρο ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ

Γιώργος Βαμβάκος ΣΕΙΡΑ

Λογοτεχνία [1358] 0322/08 ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Αθήνα, Μάρτιος 2022 ISBN 978-618-205-245-7

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108

ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

Προτιμώ να γίνω στάχτη, παρά σκόνη! Προτιμώ η σπίθα μου να εξαντληθεί μέσα στην εκτυφλωτική φλόγα, παρά να πνίγεται από την υγρή σήψη. Προτιμώ να γίνω ένας υπέροχος μετεωρίτης και κάθε άτομό μου ένα μεγαλείο λάμψης, παρά ένας νυσταλέος και παντοτινός πλανήτης. Ο προορισμός του ανθρώπου είναι η ζωή – όχι η ύπαρξη. Δεν θα σπαταλήσω τις μέρες μου μοχθώντας να τις μεγαλώσω. Θα αρκεστώ στον χρόνο μου. Τζακ Λόντον

Πρόλογος 1 ΣΤΙΣ 9 ΜΑΡΤΊΟΥ 2019, Ο Γιώργος

Βαμβάκος, αδελφός μου και συγγραφέας των διηγημάτων που εμπεριέχονται σ’ αυτό το βιβλίο, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα που έλαβε χώρα στην πόλη του Βόλου. Από τότε έχει περάσει αρκετός καιρός και ήρθε η ώρα αυτή που πρέπει να γίνει η αποτύπωση της στιγμής κοιτώντας κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα και ισορροπώντας ανάμεσα στο συναίσθημα και στη λογική. Σ’ αυτόν τον περιορισμένο χώρο καλούμαι να καταγράψω τα συναισθήματα που βίωσα και συνεχίζω να βιώνω μέχρι και σήμερα ακόμα και που, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχίσουν να με στοιχειώνουν για ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Αυτό το roller-coaster των σκέψεων, των φοβιών, των τύψεων. Μια κραυγή απόγνωσης απέναντι στη λήθη της καθημερινότητας. Χτυπάει το κουδούνι. Στην πόρτα ο πατέρας μου και ο μικρός μου αδελφός, ο Στέφανος, μου ανακοινώνουν τι έχει συμβεί. Η λογική ενεργοποιείται. Θαρραλέα και μπροστάρισσα, καλά θεμελιωμένη, σχεδόν ακλόνητη, υπερασπίζεται τα κεκτημένα. Δεν θα συμβεί τίποτα κακό, το ξέρω, όλα θα πάνε καλά. Δεν μπορεί να συμβεί σε εμάς. Αποκλείεται. Λέξεις και φράσεις που όσο πιο συχνά χρησιμοποιούνται τόσο πιο κενές νοήματος, άψυχες καταλήγουν να είναι. Στον δρόμο για τον Βόλο η λογική επιστρατεύει το ένα της όπλο μετά το άλλο. Έχει το πάνω χέρι. Με συμμάχους το χαλαρό χιούμορ και τη δηλητηριώδη αλαζονεία, η νίκη φαντάζει μονόδρομος. Το πέπλο της ανησυχίας έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Όλα θα πάνε καλά. Στο νοσοκομείο, μετά το πρώτο χειρουργείο, η λογική θα παίξει το δυνατό της χαρτί, την ελπίδα. Σαρωτική, αναζωογονητική, επιβλητική. Είναι λογικό να ελπίζεις. Πρέπει να ελπίζεις. Θα ελπίζεις. Το χάος του μυαλού μου μου το επιβάλλει. Περιθώριο για άλλες επιλογές δεν υπάρχει. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι κι αυτό θα ακολουθήσω. —5—

Αδιέξοδο. Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από τη θανάσιμη σιωπή. Οι σκηνές που ακολουθούν την κατά κράτος ήττα της ελπίδας και της λογικής είναι δύσκολο να περιγραφούν με λέξεις. Η απόγνωση και ο τρόμος βιώνονται, δεν μπορούν να αποτυπωθούν στο χαρτί. Το σοκ της απώλειας σου κλονίζει την ψυχή συθέμελα, σε απογυμνώνει, σε τσουρουφλίζει. Ανήμπορος να αντιδράσεις, να σκεφτείς, να νιώσεις το οτιδήποτε, ένα ανθρώπινο κουφάρι, περνάς τα επόμενα λεπτά στο παγωμένο νοσοκομείο με το μυαλό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδια, αδυνατώντας να αντιληφθεί την τραγικότητα της στιγμής. Η μητέρα μας ήρθε εσπευσμένα από την Αθήνα όπου βρισκόταν. Δεν γνώριζε. Το διαισθάνθηκε όμως. Η λογική δεν μπόρεσε να παίξει το ίδιο βρόμικο παιχνίδι με μια μάνα που μόλις έχασε το παιδί της. Στη δική μας περίπτωση, η εξέλιξη ήταν η εξής: γνώση, λογική, συναίσθημα, κενό. Στην περίπτωση της μητέρας, η εξέλιξη ήταν αντίστροφη. Με αρχέγονη, ενστικτώδη, συλλογική εμπειρία χιλιετιών, η λογική δεν είχε καμία τύχη. Σαν ένας μικρός από μηχανής θεός επιστράτευσε την όποια τελευταία δύναμη της λογικής, αφού είχε τιθασεύσει το συναίσθημα, κι έκανε αυτό που ήξερε και ξέρει να κάνει καλύτερα: σαν ρυμουλκό μας τράβηξε από την άβυσσο της μοναξιάς και της ψυχικής κατρακύλας. Το βιβλίο αυτό είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής στον αδελφό μου. Δεν θα περάσει ημέρα που δεν θα μετανιώνω για το γεγονός ότι δεν αξιοποίησα ποτέ μία από τις πολλές ευκαιρίες που μου δόθηκαν να του εκφράσω πόσο σημαντικός ήταν για εμένα. Και ο χρόνος, αμείλικτος, πεισματάρης, περιπαικτικός, δεύτερες ευκαιρίες δεν δίνει. Κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση. Προς την ίδια αυτή κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθεί και η ζωή, το νόημα που ορισμένοι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο έχουν ακόμα την πολυτέλεια να επιλέγουν να δίνουν στον πεπερασμένο χρόνο που τους αναλογεί. Ανδρέας Βαμβάκος —6—

Πρόλογος 11 ΔΕΊΞΤΕ ΜΟΥ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ στην καθημερινότητά του

αναλογίζεται την πιθανότητα κάποια μέρα να γράφει πρόλογο για το βιβλίο του νεκρού του αδελφού. Δείξτε τον μου κι εγώ θα γελάσω. Κανείς δεν είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Η κοινωνία μας έχει πείσει για το πώς πρέπει να είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων: οι παππούδες φεύγουν πρώτοι, έπειτα οι γονείς κι ύστερα οι απόγονοί τους. Το να θάβεις έναν γονιό είναι θλιβερό, αλλά αναμενόμενο. Το να θάβεις τον αδελφό σου, έναν άνθρωπο που πιστεύεις βαθιά μέσα σου ότι θα γεράσετε παρέα, είναι κάτι που δεν περιμένεις να βιώσεις. Η ζωή όμως δεν νοιάζεται για καμία ανθρωπίνως αυθαίρετα καθορισμένη σειρά. Η ζωή είναι στρυφνή, σκληρή, ανεξέλεγκτη. Η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια, που δεν σου επιτρέπει να σκέφτεσαι τον θάνατο. Κι ας είναι παντού, κι ας συμβαίνει εκατοντάδες φορές το λεπτό. Σε άλλους, όχι σε εμάς. Για εμάς φαντάζει κάτι μακρινό, κάτι που δεν μας αφορά. Δεν μπορούμε να ζούμε με τη σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνουμε ή να πεθάνει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, γιατί αυτή η σκέψη θα μας ακινητοποιούσε. Το μυαλό μας μας προστατεύει. Κάθε μέρα σηκωνόμαστε από το κρεβάτι και θεωρούμε πως ο θάνατος –αυτό το αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής– δεν θα μας αγγίξει. Μέχρι που το κάνει. Και ο πόνος που ακολουθεί είναι ένα αδιανόητα έντονο συναίσθημα. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι το βάρος της θλίψης είναι πέρα για πέρα πραγματικό. Μπορούσα να νιώσω την πίεσή του να με συνθλίβει. Κι ακόμα και σήμερα, τόσον καιρό μετά, το νιώθω κάθε πρωί που ξεκινάει η μέρα μου. Είναι εκεί, βαραίνει τα σκεπάσματά μου. Με προκαλεί να γλιστρήσω πάλι στη γλυκιά λήθη του ύπνου. Να κλείσω τα μάτια μου στην πραγματικότητα. —7—