140 × 210
9 786182 057032
FLAPS: 80
Βασίλειος Σ.
ISBN 978-618-205-703-2
Παπαΐδης
Ο
Κίμων, μια αδάμαστη και γενναία ψυχή, γεννημένος στην Αθήνα την ταραγμένη εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, προσπαθεί να ακολουθήσει τον άνεμο που του ψιθυρίζει και εμπλέκεται σε κάθε είδους περιπέτεια. Από μικρό παιδί ήταν διαφορετικός από τους συνομηλίκους του κι αυτό έμελλε να παίξει ρόλο στην πολυτάραχη ζωή του αλλά και στη ζωή της αγαπημένης του αδερφής Ξανθίππης. Αυτή ήταν η μοναδική σταθερά που τον συνέδεε με την τρομακτική πραγματικότητα της εποχής του και το μοναδικό άτομο που κατάφερνε κάποιες στιγμές να γαληνέψει την τρικυμισμένη του ψυχή. «Ο μόνος δίκαιος κριτής είναι ο Χάρος» ήταν σκαλισμένο στη λαβή της κοπίδας του και ήταν κάτι που αποδείχτηκε σοφό. Το είδε να ισχύει σε όλο τον γνωστό κόσμο που ταξίδεψε. Αυτός ήταν ο μοναδικός και απαράβατος νόμος όταν κάποιος ανήκε στις Οχιές. Το τατουάζ της οχιάς στο δεξί στήθος ήταν το σημάδι που αποτελούσε την ταυτότητα αυτού που το είχε. Του έδινε το δικαίωμα να κάνει αυτό που «έπρεπε» χωρίς καθόλου τύψεις, ακόμη κι αν απέναντί του είχε κάποιον όμοιο. Ήταν μάλιστα υποχρέωσή του να κάνει αυτό που «έπρεπε» όταν ο περιστασιακός αντίπαλος έφερε αυτό το σημάδι. Ο Κίμων λοιπόν τα έζησε όλα. Ρούφηξε τη ζωή του μισθοφόρου μέχρι την τελευταία σταγόνα. Μέχρι που «ο πιο δίκαιος κριτής» τον ειδοποίησε ότι η ώρα της απονομής δικαιοσύνης ήταν πολύ κοντά. Και ο Κίμων επέστρεψε στη σίγουρα ζεστή και αεικίνητη αγκαλιά της αδερφής του, της δέσποινας Ξανθίππης, για να διηγηθεί μια ολόκληρη ζωή. Της το χρωστούσε. Η Ξανθίππη στάθηκε δυνατή μέχρι το τέλος. Κανένα κύμα, όσο τεράστιο κι αν ήταν, δεν κατάφερε να τη μετακινήσει ούτε ένα εκατοστό από τις βασικές αρχές της αγάπης της. Και, ίσως, ευλογήθηκε από τους θεούς να δει και τη συνέχεια.
SPINE: 27.6
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1969, στην καρδιά της σκληρά δοκιμαζόμενης εργατικής τάξης. Οι γονείς μου κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες να μου προσφέρουν όλα τα απαραίτητα εφόδια για να ξεφύγω από αυτή τη δύσκολη θέση, αλλά… Η φαντασία μου ξεχείλιζε και το κριτήριό μου δεν ήταν να ανέβω «ένα σκαλοπάτι παραπάνω», όπως με συμβούλευε ο πατέρας μου. Δούλεψα σε κάθε είδους χαμάλικη δουλειά, αλλά δεν με ένοιαζε. Τα όνειρά μου και τα βιβλία που διάβαζα με κρατούσαν όρθιο και δυνατό. Η μουσική και η συγγραφή στίχων ήταν ο πρώτος μου έρωτας μέχρι που βρήκα τη δουλειά που μου ταίριαζε. Σοφέρ, όπως με έλεγε μια κυρία που ανέβαινε στο λεωφορείο που δούλευα. Κι αυτό ήταν τίτλος τιμής για εμένα. Ως σοφέρ λοιπόν ταξίδεψα σχεδόν σε όλα τα μέρη της πατρίδας μου, είδα απίστευτα τοπία, γνώρισα ανθρώπους, βίωσα καταστάσεις και τα ατέλειωτα χιλιόμετρα άφηναν τη φαντασία μου να οργιάζει. Τα τοπία που αντίκριζα τα αποτύπωνα ανεξίτηλα στο μυαλό μου και πάνω σ’ αυτά έγραφα ό,τι γεννούσε η φαντασία μου, γιατί το γράψιμο με απελευθέρωνε.