…Ξαφνικά, αυτή η προσοχή διακόπηκε, όταν η Μαρία με αποφασιστικότητα φώναξε: «Θέλω και εγώ να πάω στον οδοντίατρο! Θέλω να διορθώσω όλα τα χαλασμένα μου δόντια. Θέλω τα δόντια μου να λάμπουν σαν διαμαντάκια!»
Ο φόβος της εκείνη τη στιγμή είχε νικηθεί.
«Κι εγώ θέλω να πάω στον οδοντίατρο!» είπε η Αφροδίτη.
Ο φόβος που νιώθουν κάποια παιδιά για τον οδοντίατρο γίνεται η φυλακή της ψυχής τους. Ωστόσο, η αγάπη, η κατανόηση και η ειλικρίνεια του οδοντίατρου τα οδηγούν στην εμπιστοσύνη. Γιατί αυτές οι αρετές, όταν ενώνονται, μπορούν να ελευθερώσουν την ψυχή από τον φόβο. Έτσι, τα παιδιά τον εμπιστεύονται και γίνονται φίλοι του.
Αντίθετα, όταν κυριαρχεί ο φόβος,
η φαντασία πλάθει σενάρια που τα οδηγούν σε λάθος δρόμο…
Και τότε η ψυχή μένει φυλακισμένη.
