140 × 210
SPINE: 3.2 FLAPS: 80
Κατερίνα Γριμάνη 29 μικρά αποσπάσματα από τη ζωή μου 29 μικρά κείμενα… 29 κείμενα γιατί η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως θέλουμε, δεν τελειώνει πάντα εκεί που θέλουμε εμείς να τελειώσει…, στο 30!
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
29 ΕΓΩ ΜΟΥ
ISBN 978-618-205-300-3
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΡΙΜΑΝΗ
Έρωτας, κατάθλιψη, αυτοκτονία, βιασμός, οικογένεια… Όλα μέσα από τα μάτια μου. Μέσα από τα μάτια μιας δεκαεφτάχρονης που προσπαθεί να ερμηνεύσει τον κόσμο. Να αγαπήσει την ασχήμια του και να ερωτευτεί την ομορφιά του. Να βρει ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής στη μαύρη τρύπα που μας περιβάλλει… Υπάρχει άραγε διέξοδος;
29
εγώ μου
Η Κατερίνα Γριμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 2005. Αγαπάει πολύ το θέατρο, τη λογοτεχνία, τη μουσική καί τον χορό. Είναι μαθήτρια της Β΄ Λυκείου και ζει στα Μελίσσια. Το βιβλίο «29 εγώ μου» αποτελεί την πρώτη της συγγραφική απόπειρα.
Κατερίνα Γριμάνη
εγώ μου
ΤΙΤΛΟΣ
29 εγώ μου ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
Κατερίνα Γριμάνη ΣΕΙΡΑ
Λογοτεχνία [1358] 0622/16 ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Δέσποινα Αγγελοπούλου LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2022
Κατερίνα Γριμάνη ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Ιούνιος 2022 ISBN 978-618-205-300-3
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Στη γιαγιά μου, τη γυναίκα που μου έμαθε να περπατάω. Στη γυναίκα που μου έμαθε να μιλάω. Σε εκείνη που μου τραγουδούσε, με νανούριζε, με τάιζε. Στη γυναίκα που μου δίδαξε τον σεβασμό και την αγάπη. Στη γιαγιά μου, που χωρίς εκείνη δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα
«Ανοίατη» αγάπη
Λ
ευκό χιόνι τα μαλλιά της. Μικρά ποταμάκια χαραγμένα στο πρόσωπό της. Τα μάτια της ζαρωμένα από τα χρόνια. Το χαμόγελό της, όμως, παραμένει ζωντανό. Τα χρόνια δεν κατάφεραν να το ξεθωριάσουν. Η καρδιά της χτυπάει ακόμα. Μπορώ να την ακούσω κάθε φορά που χάνομαι στην αγκαλιά της. Η γιαγιά μου. Η δική μου αγκαλιά. Ο δικός μου φύλακας. Ο άνθρωπος που μου δημιούργησε όλες τις αναμνήσεις. Μου διάβαζε παραμύθια που με κοίμιζαν τα βράδια. Μου έφτιαχνε τα πιο νόστιμα κοφτά μακαρονάκια, που σαν κι αυτά δεν έχω ξαναφάει. Η συνταγή ήταν μυστική. Ποτέ δεν μου είπε πώς κατάφερνε να φτιάχνει το πιο αγαπημένο μου φαγητό. Η γιαγιά μου με πήγε παντού. Ανέβηκα σε τρενάκια που μας έκαναν ξενάγηση σε όλη την Αθήνα. Πήγαμε σε μουσεία και είδα πράγματα που δεν έχω ξαναδεί. Όλα φαίνονταν τόσο μαγικά μέσα από τα μάτια του μικρού κοριτσιού που ήμουν κάποτε… Και ήταν όντως μαγικά! Όχι τόσο τα αγάλματα και τα τραγούδια των τουριστών στο τρενάκι ούτε και τα πόνι στα οποία έκανα ιππασία. Όσο οι στιγμές που ήμουν δίπλα της και κρατούσα το χέρι της. Οι στιγμές που μου χάιδευε τα μαλλιά και με ρωτούσε αν πέρασα καλά. Και πάντα η απάντηση ήταν «ναι». Περνούσα τέλεια! Ποτέ δεν ήθελα να φύγω. Και κάθε Πέμπτη πηγαίναμε μαζί στη λαϊκή. Εκεί μου έπαιρνε όλες τις καραμέλες που ήθελα. Μετά πη5
γαίναμε στο σπίτι και όσο εκείνη μαγείρευε το καθιερωμένο ψάρι, εγώ έβλεπα τα καλύτερα παιδικά. Και πάντα ήθελα να γυρίσουμε νωρίς από τη λαϊκή για να μην τα χάσω. Κάθε μεσημέρι είχε «Μπομπ Σφουγγαράκη». Δεν μπορούσα να το χάσω. Όταν κοιμόμουν εκεί, τα βράδια πηγαίναμε στον παιδότοπο. Ήταν τέλεια. Μας έπαιρνε χυμό και ένα πεντανόστιμο κέικ. Μετά, βέβαια, μας πήγαινε και για σουβλάκι. Σκασμένη γυρνούσα κάθε φορά στο σπίτι. Αλλά ήταν το καλύτερο φούσκωμα. Ποτέ ξανά δεν αγάπησα την πρησμένη μου κοιλιά. Ποτέ ξανά δεν ένιωσα τόσο άνετα με το φαγητό. Μόνο τότε. Μόνο όταν ήμουν μαζί της. Η γιαγιά μου μου έπαιρνε τα καλύτερα δώρα. Ό,τι ήθελα. Και κάποιες φορές μου έφερνε και πορσελάνινες κούκλες από τα ταξίδια που έκανε. Αυτές τις είχα για να τις κοιτάω βέβαια, γιατί η μαμά μου φοβόταν μην τις σπάσω. Αλλά και πάλι ήμουν χαρούμενη, γιατί ήταν οι πιο ξεχωριστές κούκλες. Τα καλοκαίρια κάναμε μαζί διακοπές. Πηγαίναμε κάθε πρωί στη θάλασσα και με έπαιρνε αγκαλιά και τραγουδούσαμε μέσα στο νερό. Ήθελα πάντα εμένα να κρατάει πιο σφιχτά. Όχι την αδελφή μου. Ήθελα σ’ εμένα να δίνει τα περισσότερα φιλιά. Μου άρεσε όταν με είχε αγκαλιά. Τα απογεύματα παίζαμε και οι τρεις επιτραπέζια και μετά μας έκοβε καρπούζι. Ήταν βέβαια πολύ βαρύ και πάντα το κουβαλούσαμε μαζί από την αποθήκη. Μετά ξάπλωνα εκατό ώρες γιατί με είχε πονέσει η μέση μου. Αλλά δεν με πείραζε καθόλου. Είχα ήδη πάρει θέση για τη βραδινή ταινία. Ήταν στα αγγλικά, αλλά εγώ ποτέ δεν καταλάβαινα και πάντα τη ρω-
6
τούσα τι γλώσσα μιλάνε αυτοί. Πάντα ήξερε να μου πει. Και μου έκανε πολλή εντύπωση πώς γινόταν η γιαγιά μου να τα ξέρει όλα. Ειρωνεία, βέβαια, που τώρα πια δεν ξέρει το ίδιο μου το πρόσωπο. Βλέπετε, η άνοια είναι μια αρρώστια ανίατη. Την έχει καταστρέψει. Το κάποτε κοφτερό μυαλό της δεν λειτουργεί πια. Οι αναμνήσεις που είχε με μας χάθηκαν. Δεν ξανάρχονται στο μυαλό της. Δεν θυμάται. Δεν με θυμάται. Και με πονάει το να βλέπω τη γιαγιά μου, τη δική μου γιαγιά, το δικό μου καταφύγιο, να γκρεμίζεται. Να πέφτει. Και να καταστρέφεται ολοσχερώς. Ζωντανή νεκρή πλέον η γιαγιά μου. Τα μαλλάκια της έχουν μείνει απεριποίητα. Δεν μπορώ πια να της τα χτενίσω. Το τηλέφωνο δεν χτυπά πια. Δεν μιλάμε στο τηλέφωνο ατελείωτες ώρες λέγοντας ιστορίες, όπως συνηθίζαμε. Όλα άλλαξαν. Κι εγώ μεγάλωσα. Μεγάλωσα μαζί της. Αν και πάντα είχα στο μυαλό μου πως, ακόμα κι αν μεγαλώσω, η γιαγιά μου θα είναι εδώ, δίπλα μου. Ακριβώς όπως ήταν παλιά. Μπορεί και να ’ναι. Απλώς τώρα θα με βλέπει σαν μια άγνωστη. Μια ξένη φυσιογνωμία που την αποκαλεί γιαγιά. «Ποια είναι αυτή; Γιατί με πλησιάζει; Πάρτε την από δω, τη φοβάμαι!» «Γιατί αυτή η ξένη μου κλείνει τα μάτια;» Γιατί, γιαγιά μου, ήρθε το τέλος. Κι αφού εσύ ήσουν πάντα η αρχή μου, είμαι εδώ για να σε οδηγήσω στο τέλος μας.
7
140 × 210
SPINE: 3.2 FLAPS: 80
Κατερίνα Γριμάνη 29 μικρά αποσπάσματα από τη ζωή μου 29 μικρά κείμενα… 29 κείμενα γιατί η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως θέλουμε, δεν τελειώνει πάντα εκεί που θέλουμε εμείς να τελειώσει…, στο 30!
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
29 ΕΓΩ ΜΟΥ
ISBN 978-618-205-300-3
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΡΙΜΑΝΗ
Έρωτας, κατάθλιψη, αυτοκτονία, βιασμός, οικογένεια… Όλα μέσα από τα μάτια μου. Μέσα από τα μάτια μιας δεκαεφτάχρονης που προσπαθεί να ερμηνεύσει τον κόσμο. Να αγαπήσει την ασχήμια του και να ερωτευτεί την ομορφιά του. Να βρει ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής στη μαύρη τρύπα που μας περιβάλλει… Υπάρχει άραγε διέξοδος;
29
εγώ μου
Η Κατερίνα Γριμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 2005. Αγαπάει πολύ το θέατρο, τη λογοτεχνία, τη μουσική καί τον χορό. Είναι μαθήτρια της Β΄ Λυκείου και ζει στα Μελίσσια. Το βιβλίο «29 εγώ μου» αποτελεί την πρώτη της συγγραφική απόπειρα.