Salò… στα βήματα του σκοτεινού Μαρκησίου… Ακόμα και τα πιο περίεργα πάθη προέρχονται από τη βασική αρχή της φινέτσας Ναι, γέροι κωλομπαράδες! Είναι θέμα φινέτσας!
Αρχές της δεκαετίας του ‘80… στο μικρό, ζεστό και φιλόξενο σινεμαδάκι Ζέα που φαίνεται πως ήταν περισσότερο τολμηρό απ’όσο πιστεύαμε… Καμιά 15αριά θεατές όλοι κι όλοι… κι εμείς οι τρείς… ο Κώστας, ο Δημήτρης κι εγώ… στην αρχή εκείνοι νόμιζαν πως έχουμε να κάνουμε με μια ακόμη πολιτική ταινία με ολίγη τσόντα που πάντα προσθέτει και ποτέ δεν αφαιρεί… οι άλλοι αυτό πίστευαν, εγώ ήξερα… και περίμενα να δω το τέρας να ζωντανεύει στην παραλληλόγραμμη οθόνη… Στο τέλος του Κύκλου της Μανίας από τους περίπου είκοσι συνολικά που είχαμε απλωθεί στην αίθουσα, έχουν παραμείνει σχεδόν όλοι αν και δυσφορούντες… Οι δυνατές αποχωρήσεις αρχίζουν στον Κύκλο των Κοπράνων… εκεί τα πράγματα δεν σηκώνουν αστεία και οι ευελιξίες των θεατών αποτυγχάνουν να περάσουν κι αυτό το crash test… Μια κοπέλα αποχωρεί τρέχοντας, βρίζοντας το αγόρι της και κρατώντας το στομάχι της… Ένας άλλος απευθύνεται στο διπλανό του σοκαρισμένος: «τι βλέπουμε ρε μαλ… πολύ σκατό ρε π… μου!» Μέχρι το τέλος του Κύκλου του Αίματος και της ίδιας της ταινίας, έχουμε παραμείνει τρεις άνθρωποι στο σινεμά… ο ένας από τη δική μας παρέα δεν άντεξε επίσης και αποχώρησε ρίχνοντάς μου δολοφονικές ματιές… ματιές που σχεδόν ούρλιαζαν «που με έφερες;» Μετά το τέλος των προβολών, το συνηθίζαμε με τους φίλους να πίνουμε ένα καφεδάκι και να αναλύουμε ό,τι είδαμε… συνήθως είχαμε κέφι, είχαμε την αίσθηση της ταινίας πάνω μας σαν μια λεπτοφυή μεμβράνη που σιγά σιγά διαλυόταν…