Δεν πήγα εκεί που ήθελα
πήγα εκεί που έπρεπε…
Θα πρέπει να φταίει αυτή αυστηρή, sans serif γραμματοσειρά των τίτλων… ίσως το περιπολικό της Αστυνομίας Πόλεων που τριγυρνάει στους δρόμους της Αθήνας το ’67… μπορεί πάλι να φταίει αυτό το μουσικό χαλί του Μίμη Πλέσσα που εναλλάσσεται από τα κρουστά της δράσης σε μια εμπνευσμένη μελωδία ψυχογράφησης… σίγουρα φταίνε αυτά τα κοντινά πλάνα του Δημόπουλου πάνω στο σκαμμένο πρόσωπο του Φούντα που δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια για να σου μεταδώσει ένα συναίσθημα, ακόμα, την απουσία συναισθήματος… πολύ λιγότερο
