1
Αποχαιρετισμός του Προέδρου του Αναγνωστηρίου Γιάννη Θ. Πατέλλη (Στη Γενική, Εκλογική, Συνέλευση του Αναγνωστηρίου της 28/2/10) Αγαπητά μέλη του Αναγνωστηρίου, φίλες και φίλοι Μετά από τριάντα χρόνια συμμετοχής στο Διοικητικό Συμβούλιο του Αναγνωστηρίου από διάφορες θέσεις και 13 χρόνια πρόεδρός του, φέτος δεν θα είμαι υποψήφιος. Πιστεύω ότι όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Πιστεύω, ακόμα, ότι η ανανέωση είναι η ζωογόνος δύναμη πάνω στην οποία στηρίζει την διατήρηση και την ανάπτυξή του κάθε ζωντανός οργανισμός. Η διαφορετική αντίληψη, η άλλη πνοή, συνήθως αποβαίνει σε καλό στη συνέχεια και την πρόοδο ενός οργανισμού, ενός σωματείου και ιδιαίτερα πολιτιστικού. Από τον πρώτο καιρό της τρίτης ανασύστασης του το Αναγνωστήριο υπήρξε μια ζωντανή πνευματική κυψέλη με πλούσια προσφορά όχι μόνο στην τοπική κοινωνία αλλά και στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της Δωδεκανήσου και του Αιγαίου γενικότερα. Καθιέρωσε τον εορτασμό των εθνικών επετείων με εκδηλώσεις που, παρά το πέρασμα του χρόνου, εξακολουθούν να προσφέρουν γνώση και ψυχαγωγία στην τοπική κοινωνία. Διοργάνωσε συνέδρια Πανδωδεκανησιακά και Πανελλήνιας εμβέλειας, μέλη του μετείχαν και μετέχουν μέχρι σήμερα, ως ομιλητές, σε όλα τα συνέδρια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου. Στήριξε την τέχνη με καλλιτεχνικές εκθέσεις και με τον ετήσιο διαγωνισμό παιδικής ζωγραφικής. Έδωσε το δικό του σημαντικό στίγμα σε σημαντικές στιγμές του νησιού μας όπως η άφιξη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ Βαρθολομαίου. Στον εκδοτικό τομέα η συμβολή του Αναγνωστηρίου υπήρξε και είναι καθοριστική. Εκτός από τις αυτοτελείς εκδόσεις, τα Καλυμνιακά Χρονικά χάρη σε κατά καιρούς χορηγίες του Δήμου, της Νομαρχίας, κάποιες φορές του Υπουργείου Αιγαίου, εκδίδονται συνεχώς εδώ και 30 χρόνια στην αρχή κάθε χρόνο και το τελευταίο διάστημα κάθε δύο χρόνια. Είναι γνωστό ότι για την σημαντική εκδοτική του προσπάθεια και την εν γένει πολιτιστική δράση του το Αναγνωστήριο τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με την ύψιστη τιμητική διάκριση που μπορεί να κατακτήσει ένα Σωματείο. Όταν αρχές του 1997, μια επιτυχημένη πρόεδρος, η Μαρία Ζαΐρη αποχώρησε από την προεδρία του Αναγνωστηρίου, όχι χωρίς προβληματισμό και δέος μπροστά στο μέγεθος του τολμήματος, με την προτροπή του συνόλου του τότε Δ Σ και ιδιαίτερα της αγαπημένης μου κας Θεμελίνας Καπελλά, ανέλαβα τη συνέχεια. Είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια είχα τη τύχη, τη χαρά και τη τιμή, να πλαισιωθώ από άξιους συνεργάτες στα Διοικητικά Συμβούλια. Άλλωστε οι περισσότεροι από εσάς εδώ σήμερα υπήρξατε κατά καιρούς μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων του Αναγνωστηρίου. Όλα αυτό το διάστημα η συλλογική προσπάθειά μας ήταν κατ’ αρχήν να διατηρήσουμε το αξιοζήλευτο επίπεδο στο οποίο παραλάβαμε το Αναγνωστήριο και εάν μπορούσαμε να προσθέσουμε, το μικρό έστω, δικό μας λιθαράκι. Συνεχίσαμε τα καθιερωμένα, γιορτάσαμε τα 20 χρόνια του Αναγνωστηρίου από την Γ΄ επανασύσταση του, γιορτάσαμε τα εκατοντάχρονά του με σειρά εκδηλώσεων που άφησαν εποχή. Προσπαθήσαμε να σφυρηλατήσουμε δεσμούς με τους Καλυμνίους της Αθήνας. Πύκνωσαν οι κοινές εκδηλώσεις με την Ένωση Καλυμνίων Αττικής στην Καλυμνιακή Εστία Αθηνών, πήγαμε στη Ρόδο δύο φορές, στη Θεσσαλονίκη, όπου επέτρεπαν οι οικονομικές μας δυνατότητες. Έμειναν έξω από το πλαίσιο των επαφών μας δεσμοί με τους αποδήμους μας, για προφανείς οικονομικούς λόγους, αφού όλες οι μετακινήσεις μας βάρυναν αποκλειστικά το προσωπικό φτωχικό μας βαλάντιο.