ΜΑΪΟΣ 2024
ΓΡΑΦΟΥΝ:
Βλάσης Αγτζίδης Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας και μαθηματικός
Θεοδόσης Κυριακίδης
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Διδάκτωρ Ιστορίας, επιστημονικός συνεργάτης της Έδρας Ποντιακών Σπουδών ΑΠΘ
Ηλίας Κ. Πετρόπουλος Καθηγητής ΔΠΘ, διευθυντής του Εργαστηρίου Μελέτης, Καταγραφής και Διάσωσης της Ποντιακής Διαλέκτου
Κωνσταντίνος Σαμουρκασίδης Ιστορικός
Κωνσταντίνος Φωτιάδης
ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΈΞΤΕΡ ΜΌΡΙΣ
Ομ. καθηγητής Ιστορίας Νέου Ελληνισμού, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
Μια κινούμενη ανθρωπογραμμή, η οποία γινόταν όλο και μικρότερη… Καραβάνια χριστιανών στις πεδιάδες του Χαρπούτ, το «Άουσβιτς εν ροή» κατά τον αείμνηστο Πολυχρόνη Ενεπεκίδη.
Παγκόσμιο χρέος η αναγνώριση ΠΌΝΤΟΣ. Ένας τόπος ευλογημένος με εξέχουσα θέση
στον γεωγραφικό χάρτη. Μια γη που χέρια ελληνικά έκαναν σημείο αναφοράς για αιώνες. Ένας τόπος όπου τα γράμματα, ο πολιτισμός και το εμπόριο συνεχώς άνθιζαν. Κι όλα αυτά χάθηκαν μέσα σε λίγα χρόνια, με χειρουργική ακρίβεια. Οι φυσικοί και οι ηθικοί αυτουργοί είχαν χρησιμοποιήσει πολλές φορές τα εργαλεία της Γενοκτονίας και ήξεραν πώς να υλοποιήσουν τα ζοφερά σχέδιά τους. Η γη ποτίστηκε με ελληνικό και χριστιανικό αίμα. Όλα όσα οι Έλληνες του Πόντου έφτιαχναν επί αιώνες, παραδόθηκαν στην πυρά, γκρεμίστηκαν, κλάπηκαν, πουλήθηκαν, ατιμάστηκαν. Οι «γκιαούρηδες» έπρεπε να εξαφανιστούν από τον τόπο. Τίποτα δεν έπρεπε να τους θυμίζει.
Ούτε αυτούς, ούτε τον Θεό τους. Οι κατάλληλοι «άνθρωποι» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στις κατάλληλες θέσεις, άλλαξαν βίαια την ανθρωπογεωγραφία του Πόντου. Στα βουνά όπου κάποτε ηχούσε η ποντιακή διάλεκτος, βασίλευε πλέον η σιωπή. Όσοι μπόρεσαν να γλιτώσουν από τον άμεσο θάνατο και το μαχαίρι των Τούρκων, βρέθηκαν κυνηγημένοι να περπατούν στις λευκές πορείες με προορισμό το άγνωστο. Όσοι δεν συνάντησαν στον δρόμο τους τις παραστρατιωτικές ομάδες που «καθάριζαν» τα ελληνικά χωριά του Πόντου, δεν στάλθηκαν στα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας ή δεν κατέληξαν από κάποια ασθένεια, αποτέλεσαν τους αδιάψευστους
μάρτυρες της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ενός εγκλήματος που ενώ τεκμηριώνεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, όχι μόνο από ελληνικές αλλά και από τουρκικές και διεθνείς πηγές, δεν έχει σταθεί αρκετό για να γίνει το επόμενο βήμα, αυτό της διεθνούς αναγνώρισής του. Πρέπει να γίνει κατανοητό και αποδεκτό από όλους όσοι βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, πως δεν πρόκειται για θέμα που αφορά μόνο τον ποντιακό ελληνισμό αλλά για μια εθνική και πανανθρώπινη υπόθεση. Η 19η Μαΐου δεν είναι μόνο η μέρα που αποτίνουμε φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας, αλλά και η μέρα που οι Έλληνες οφείλουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με ένα χρέος το οποίο βαραίνει όλους μας
1