Issuu

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ

24 ΤΕΥΧΗ

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΤΙΝΑ ΧΕΛΙΩΤΗ © ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ Ε.Ε. ISBN: 978-618-206-008-7 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2022 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ Ε.Ε.: ΑΛΤΑΝΗ 4, 153 51 ΠΑΛΛΗΝΗ ΤΗΛ.: 210-8983824 • E-mail: info@mikrosiros.gr • Site: www.mikrosiros.gr

ΕϊΙΙΘΕΣΙΣ ΣΤ© ΠΑΑΝΗΤΟΠΛΟΙΟ

ΟΙ ΒΠIΒΑ ΤΕΣ του μεγά λου πλανητοπλο'ίιου «Ρόαγιαλ I I» παρακο λουθούσαν άπό τα φινιστρίνια του σκάφους τό θαυμάσιο θέαμα πού πα ρουσίαζε ό μιικρός πλανήτης κάτω1 άπό τά πόδια τους καί κάθε τόισο άφιναν επιφωνήμα τα ιέκτπλήξεως. Ανάμεσα άπό τά ελαφρά πολύχρωμα σύννε φα που τον τύλιγαν ξεχώριζαν καθαρά τά τεράστια ορθογώ νια κτήριά του, οί ιμεγάλοι δρόιμοι του, ή παράδοξη- ρυμιατοιμ.ία των πόλεώιν του και ο-ί λίμνες ικοή θάλασσες του, που έμοιαζαν ιμέ σχέδια άπό φίλντισι καί άλάβαστρο. — Καί λέτε, κύριε Μπρέντ, „ πώς αυτός ό πλανήτης δεν έ-

0 ί άνθρωπο ι έϊίχαν άπιο'β ιθαισθη σΤά αστρα καί ώργάνωναν ά'ποικίΐες άίττο πολύ καιρό.

ΤΙΜΗ ΔΡΆΧ. 2

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

χει ζωή; ρώτησε κάποιος από τούς επιβάτες γυρίζοντας προς τό (μέρος ενός μεσοίκοπου1 ανθρώπου πού παρακο λουθούσε και αυτός (μαζί ,μέ τούς άλλους^ τό άστρο επάνω απ' τό άποΐο ταξίδευε αργά τό «Ρό,αγιαλ II». Πώς είναι δυνατόν νιά μην κατοιικεΐται έ νας τόσο υπέροχος τόπος; Ό καθηγητής Μπρέιντ χοο μογέλασε. — Τά φαινόμενα άπατούν, αγαπητέ (μου, πολλές φορές !, άπάντηισε^. "Ολη αυτή ή ομορ φιά δεν εΐναι παρά μιά οπτι κή άπατη προερχόμενη από τήν διάθλασι του φωτός. Στην πραγματιικστηιτα αλα αυτά πού βλέπουμε δεν υπάρχουν... — Μή μάς απογοητεύετε, κύριε καθηγητά!, ^φώναξε^ γε λώντας μιά κυρίά. Αφήστε μας νά πιστεύουμε ότι αυτός ό (μιικρός παράδεισος υπάρχει πραγματικά! —Λυπάμαι πολύ, αγαπητή μου, είπε ό Μπρένηγ αλλά μου είναι δύσκολο νά σάς ευχαρι στήσω. Ό πλανήτης «Άνταμς» είναι νεκρός πρίν άπό δέκα χιλιάδες γήϊνα χρόνια και όλα αυτά πού βλέπουμε είναι μονάχα ή σκιά ενός πο λύ μαικρυνοΰ παρελθόντος. Οι εξερευνήσεις πού έγιναν άπό την ομάδα του Ούίλλιαμ Ρόμπινσον τό απέδειξαν. Δεν υ πάρχει τίποτα ζωντανό επάνω σ5 αυτό τό άστρο. Άπό τις θάλασσες και τις λίμνες του δεν (βλέπουμε τώρα παρά τούς αποξηραμένους βυθούς. Δεν υπάρχει νερό ούτε οξυγόνο. Δεν σάς κάνει έντύπωσι ή παντελής έλλειψις βλαστήσέ

ως; Αυτά έξ άλλου τά πολύ χρωμα σύννεφα πού τον τυλί γουν καί πού τόσο θαυμάσια θέα παρουσιάζουν είναι φοβε ρές αναθυμιάσεις που βγαί νουν άπό τά σπλάχνα του1. Προσέχτε αυτές τίς διώρυγες. "Ετσι φαίνονται τουλάχιστον, ότι είναι διώρυγες. Στην πραγματικότητα όμως πρόκει ται περί τεραστίων ρωγμών πού άναδίδουν δηλητηριώδη, άέρια. Ό «Άνταμς» είναι ήδη νεκρός. Άλλα μέσα σέ λίγα χρόνια θά πάψη; νά ύφίίσταται τελείως. Οΐ ρωγμές θά μεγα λώνουν ήμερα μέ τήν ημέρα καί ύστερα από ένα ώρισμένο διάστημα τούτος ό πλανήτης θά θρυμμοτπσθή καί ή ύλη του θά μεταιβίληΐθή σέ τρισεκατομ μύρια μετεωρητών... — Τί κρίμα!, αναστέναξε ή κυρία. — Αυτή είναι ή μοίρα ό λων τών πραγμάτων!, είπε μελαγχολ,ικά ό Μπρέντ. "Εμ ψυχα καί άψυχα κρύβουν μέσα τους τό σπέρμα τής αύτοκαταστροφής... * * * ΥΣΤΕΡΑ α πό λίγο τό ε πιβατικό διαπλανητ ικό σκά φος «Ράαγιαλ II» άφησε πί σω του τόν έτοιιμοθάν α τ ο πλανήτη. Τώρα πιά ό «Άν ταμς» δέν ήταν παρά μιά ιμαύρη·; σφαίρα πού σιγά - σι γά χανόταν στο βάθος τού διαστήματος, Οί επιβάτες κύτ ταζαν στην οθόνη· τηλιεαράσεως όπου άιναμεταδίβετα άπ5

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΙ

πότομα άμ<ωζ Ιπαψε^νά βλίπη έπύίγέιοοζ ^ αταθμούς 8· τά γράμματα. Τά φώτα έσβυνοο ποδοσφαιρικό ματς πού γινόταν στο στάδιο· τής Μελ σαν και όλα βυθίστηκαν σ’ έ βούρνης. Ό καθηγητής Μττρέντ να πηχτό σκοτάδι. Ή προβο δέΐν έτρεφε ικαμμόά έκτ'ίμησι λή του ποδοσφαιρικού ματς στους ποδοσφαιρικούς αγώ στην οθόνη τήλεοράσεως στα μάτησε κι" έγινε μια αναταρα νες. "Άνοιξε ένα βιβλίο και 6ϋθ ίστ ηικε στ ή ν άνάγνωσ ι. χή. Μερικές γυναίκες άρχισαν Λίγος στιγμές όμως κατόπιν νά ξεφωνίζουν τρομαγμένες. σταιμάτηισε νά διαβάτη.. Κύτ-— "Ολοι· άκίνητοι και τά ταξε τό ρολόϊ του. "Έκανε έ ,χέρια ψηλά!, ακούστηκε μ·ιά ναν πρόίχειρο υπολογισμό και ,βαρειά φωνή μέσα στο σκοτά βρήκε πώς ,σέ δυο ώρες τό πο δι. "Οποιος δοκιμάση νά κάνη λύ τό διαστηΐμόπίλοιο θά ττροσ τον έξυπνο δεν θά ζήση πε γειωνότσν στον Άρη. Άπό ρισσότερο άπο μισό δευτερό εκιεΐ άφοΌ εφοδιαζότανε με λεπτο. Σάς προειδοποιώ πώς: καινούργιους πυραύλοος εκτό εγώ κάΐ οι άντρες μου φορουξευα εως θά συνέχιζε τό ταξί με γυαλιά μέ απορροφητικούς δι του προς την "Αφροδίτη. φακούς. Σάς βλέπουμε χωρίς Μετά την "Αφροδίτη δεν υπήρ νά μάς βλέπετε, ~εχωρίζουιμε χε άλλος σταθμός. Τό «Ρόατήν κάθε κίνησΐ σας. Προσο γιαλ II» θά χάραζε κατευθεί χή λοιπόν καί φρόνιμα. Σας αν πορεία προς τη Γη. προειδοποιώ επίσης πώς οί α — "Αρκετά κράτησε αυτή ξιωματικοί] καί τό πλήρωμα ή κρουαζ ιέρα ί μουρμούρ ι σε. του « Ρόιοαγι αλ I I» εΐ να ι α ϊ χ Στη Γη υπήρχαν πραγμα μάλωτοί μας καΓι ^κανείς ^ δεν πρόκειται* νά σάς βοήθηση. τικά πολλές δουλειές που τον περίίμεναν. Στο Εργαστήριό "Ησυχα λοιπόν άν αγαπάτε του είχε άφησε ι πολλές ημι τή ζωή σας. τελείς μελέτες πού έπρεπε ο πωσδήποτε νά πάρουν ένα τέ II ΑΠΑΓΩΓΗ λος, Ναι, βέβαια αυτό τό τα ΤΟΥ ΜΠΡΕΝΤ ξίδι μέ τό πολυτελές πλάνη τόπλοιο τον ξεκούρασε κά ΜΕΣΑ ατό πως. Ή επαφή του μέ τό πλή σκοτάδι κάποι θος των επιβατών, τά αστεία ος κινήθηκε. τους, οι ξένες ^ προς^ την επι Κάποιος άπό στήμη συνομιλίες που εΐχε μα τους επιβάτες ζί τους., ήταν ένα χαρούμενο δοκίμασε νά διάλειμμα. "Αλλά τώρα τελευ βγάλη τό πι ταία ό διάσημος καθηγητής στόλι του. Μά άρχισε νά νοσταλιγή πάλι τό την ΐδια^ στιγμή ακούστηκε έ Εργαστήριό του καί τις έρευ νας ξερός μεταλλικός κρότος νες. και κάτι σφύριξε σάν φίδι. Ό "Έσκυψε πάλι στο βιβλίο άνθρωπος πού εΐχε κιινηθή έ του και άρχισε νά διαβάζη. Α βγαλε μια πνιχτή κραυγή πόβ

ΥΠΕΡΑΝΛΡΛΠβϊ νύυ κοίΐ σωριάστηκε άνάίαθη9 τος. —1 Βλέπετε λό'Γ'Ττον οτι δεν αστ ε ι εύθυμα ι!, συνέχ ιοί ή φωνή μ" έναν παγερό τόνο. Ή ίδια τύχη περιμένει όλους σας αν δεν υπακούσετε. Τά χέρια ψηλά είπα! 'Κανεΐίς δεν τόλμησε τώρα να φέρη άντίρρη|σι. ^Ολοι στα θηκαν ακίνητοι μέσα στο σκο τάδι μέ τά χέρια ψήλα κι5 έντροιμα βλέμματα. — Καί τώρα τή δουλειά σας, παιδιά! ακούστηκε πάλι ή φωνή. Δυιδ σκιές μέ στολή άστροναύτη, γλύστρηισαν στο σκο τάδι καί ιμέ γοργές κινήσεις έδεσαν έλους τους επιβάτες. Μέσα σέ λίγα λεπτά είχαν τε λειώσει τή δουλειά τους καί εκείνος που φαινόταν άρχηγός καί διέταζε γύρισε τον διακόπτη καί ξανάγίνε φώς. Οΐ δεμένοι επιβάτες είδαν τό τε έναν ψηλό άντρα .με δύο πι στόλια στο χήρι νά στέκιη οπό κεφάλόσκάλο καί νά έξέτάζη μέ ερευνητικό βλέμμα τά προσώπά τους. Δίπλα του δεξιά κι3 αριστερά στέκονταν τέσσε ρις άλλοι μέ άσκημη. εκφρασι στά μάτια. Κρατούσαν κι αυ τοί πιστόλια. Όλοι ήταν ντυιμένοι ρέ φόριμες αεροναυτών. 3Από τή, ζώνη τής μέσης τους κρέμονταν συσκευές συμπυ κνωμένου οξυγόνου καί διαφα νείς κάσκες σκάφανδρων του διαστήματος. — .Ποιος άπό σάς εΐναι ό καθηγητής Μπρέντ; ρώτηΐσε ό άνθρωπος ιμέ τά δυο πιστό λια.. Ό μεσόκοπος καθηγητής έ

κανε δνά, βήμα τιράζ τά Λα ιμτηρόις. Τά χέρτά του ήταν δεμένα πίσω στ ή ράχη καί έδει χνε πώς ύπέφερε. —- 3Εγώ είμαι, είπε. Δεν μπορώ νά καταλάβω· άμως. Ό άλλος γέλασε καί τόν έκοψε ιμέ μια κίύηισι του χε ριού. -— Είμαι ευτυχής πού κάνω τήν γνωριμίια σουι^ κύριε καθηγητά, είπε. Λυπάμαι όμως πού εΐιμιαι υποχρεωμένος νά ματαιώσω τήν κρουαζιέρα σου προς τήν "Αφροδίτη. Μού χρει άζεσαι καί θά σέ πάρω μαζί μου.*» "Ακούστηκαν μερικοί ψίθυ-' ροι καί τό 'βλέμίμα τού Μπρέντ γέμισε φόιβο. Μια γυναίκα άποσπάσθηκε άπο έναν όμιλο επιβατών καΐϊ ρίχτηκε απάνω' του. Τά χέρια της ήταν επί σης δεμένα πίσω στη ράχη, άλλά έβαλε ,μπιροιστά στον κα θηγητή το ικοριμί της σάν ζωντανή άσπίΐδα ζητώντας. νά τοιν προφύλάξη άπο τον κίνδυ νο πού τόν άπειλουισε. — Όχι, Φράνικυ!, σπάραξε καΐί τά μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δεν πρέπει νά πας μαζί1 του... — Ποια εΐναι αυτή; ρώτη σε άγρια ό άνθρωπος πού διέ ταζε. — Είναι ή γυναίκα μου, κύριε!, άπάντησε 6 καθηγη τής ιμέ φωνή πού έτρεμε. Τήν αγαπώ^κι3 άν είναι νά μέ πά ρετε σάς παρακαλώ νά τής; επιτρέψετε νά ιμέ συνοδέ ύση κι" αυτή. άγνωστος κάγχασε καί’ τά μιάτια του στένεψαν; — Είσαι αστείος, Μπρέντ I

Ένιώ το διαΙστιη,μιότΓίλοιο τα|ξίδιευ|ε, ο! ΐκίοιυΐρΌτοαρίο· ι μέ τά σικάφαν&ρά άρχισαν νά βγαίνουν ικιοοι νιά βαδίζουν στο κενό του διίάστήμιαττος.

είπε. Πρέπει νά ξεχάσης πώς είχες γυναίκα. Μονάχα έσύ μου χρειάζεσαι! “Ύστερά γύρισε σέ κείνους πού έστεκαν βί(πλα του. — "Εμπρός, παιδιά!, φώ ναξε. Τίι κάθεστε; — Έν τάξει, άρχηΐγέ! Σ’ ένα λεπτό είμαστε έτοιμοι. Με βάναυσο τρόπο άποίμά κρυναν την. γυναίκα πού φώ ναζε ία" εκλαιγε με λυγμούς Και κάτω άπο τά έντρομα μά τια των άλλων έπιιβατών .έντυ σαν μι’ ενα άτομιικό σκάφαν δρο τον ανίκανο ν’ άμυνθή κα» θηιγηΐτή και τον έσπρωξαν προς την εξοβο. Τελευταίος έμείνε εκείνος πού κρατούσε τά

&6ο πιστόλια στα χέρια»

— Κανείς σας δεν πρέπει νά κινηθη πριν περάσουν δέκα λεπτά! είπε. Ύστερα είστε ελεύθεροι νά κάνετε 6,τι σάς άρεσει και νά συνεχίσετε τό ταξίδι σας, "Έκλεισε την πόρτα πίσω του κι" έτρεξε προς τούς, άλ λους πού κρατούσαν τον αιχ μάλωτο καθηγητή^καίι προχω ρούσαν προς την έξοδό διαφυ γής. ΕΤχαν φορέσει όλοι τώρα τά άτρμιΚά σκάφανδρά τους και ήταν έτοιμοι νά κινηθούν στο διάστημα. Ένας πού προχωρούσε πρώτος άνοιξε την άσφαλιστική ^δικλείδα του στεγανού διαμερίσματος. Ή πόρτα ύπεχώρησε και ^πέρα σαν 6 ένας πίσω άπό τον άλ«

Υή&ΡΑΗ&ΡΆηοϊ λο στόν φοορβυ σιδερένιο <τω* λήνα. Ύστερα έκεΐνος πού προχωρούσε πρώτος τράβηξε τον ιμοχλό άσφολείσς. Ό σω λήνας άνοιξε ,μ' έναν ξερό κρότο. Εφτά ανθρώπινα σώ ματα τυλιγμένα στα παράξε να σκάφανδρα τινάχτηκαν σίό κενό και άρχισαν νά βαδίζουν στο σκοτάδι προσπαθώντας νά κρατήσουν την Ισορροπία· τους, Τό βάδισμα ιμέσα στο διάστημα^ απου η ελξις καί ή βαρύτης είναι πράγματα εντε λώς άγνωστα,, δεν ήταν καί τόσο εύκολο. 5Αλλά τούτο δεν κ,ράτηισε πολύ. Ό αρχηγός κρατώντας στά χέρια του ένα μηχάνημα ελέγχου πτήσεως έπίι&σε τό κουμπί πλεύσεως κοίΐ μέσα απ' τό σκοτάδι πρόβαλε ένα φάντασμα μιά άκατος πύραυλος. Πλησίασε και στα μάτησε πλάϊ άπ' τούς ανθρώ πους πού βάδιζαν. Μια πόρτα άνοιξε στην κοιλιά τής ακά του καί κάποια σκάλα ρίιχτηκε στο κενό. Πιάστηκαν απ’ τή σκάλα καί πέρασαν στο εσωτερικό της. Ή πόρτα έκλει σε πάλι καί ή άκατος - πύ ραυλος ξεκίνηςτε άφίνοντας πί σω της τεράστιες γλώσσες Φωτιάς. ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ «ϋΡΩΤΕΥΣ»

ΒΡΙΣΚΟ ΜΑΣΤΕ. στο έτος . 1980, σέ μιά εποχή δη λαδή πού ό άν θρωπος έχει κα τακτήσει τό σύ ιμπαν καί τά α εροσκάφη - βολίδες ταξιδεύ

ουν οπόν

ουρανό

όναμ:&σ$

στούς διαφόρους πλανήτες ο πού έχουν έγκατασταθή μεγά λες άπτοιικίίες τής Γης. Οί κά τοικοι τού πλανήτη Γή στον άποΐο^δέν υπάρχουν πιά σύνο ρα, είναι κυρίαρχοι τών ά στρων κα:ί όλοι οι άνθρωποι, άνεξάρττκτα από θρησκεύματα καί ράτσες, ανήκουν στη Γήι νη Κοινοπολιτεία πού έχει α ποκτήσει χάρις στις τελευταί ες μεγάλες εφευρέσεις καί τά τεράστια επιστημονικά μέσα μίαν άκοπάλυτη δύναμη Ή Γή διατηρεί ισχυρούς εναέριους στόλους άπό μικρά καί μεγάλα διαπλαινητικά σκά φη. Τά πολεμικά διαστημό πλοια επανδρωμένα με τολμη ρούς κάί αποφασιστικούς α στροναύτες έκτελούν αδιάκο πες περιπολίες για τήν προ στασία τής τάξεως κάί τής ειρήνης. Γιατίΐ, μολονότι οί άνθρωποι έχουν πραγμοταποιήσει τεράστια άλματα προό δου, δεν έπαψαν νά έχουν άνάμέσα τους καί τούς κακούς, τούς πλιεονέκτες., τούς ύπου λους εχθρούς πού βλέπουν με άσκημο μ,άτι τήν κοινοπολι τεία καί τον πλούτο της. Οί πειρατές κάί οί Υκάγκστερς τού^ διαστήματος καρα δοκούν πάντοτε κάί δεν αφή νουν ευκαιρία πού νά μην ε πιτεθούν καί νά δράσουν. Γ ιά τον λόγο αυτό ή Διάπλανητική Αστυνομία παρακολου θεί μέ άγρυπνο μάτι κάθε ύ ποπτη κιίνησι καί είναι έτοι μη νά καταφέρη; κεραυνοβόλα χτυπήματα:.,.

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ Σ

ΚΑΘΙΣ ΜΕ ΝΟΣ αναπαυ τικά στον θάλάμο διοακιυιβειρνήσεως του δι αστημόπλοιο υ «Πρωτεύς» ό ντέτεκτιβ Τζόε Σέρινταν παρακολουθούσε μέ σα στο καντράν της τυφλής Ίττήΐσεοος την ττοιρεία του σκά φους πού ταξίδευε στο διά στημα έκτελώιντας την τακτι κή δεκαήμερη! περιπολία του ανάμεσα στ* άστρα. Ό «I Πρωτεύς» ήταν ένα άττο τά καλύτερα και ταχύτερα· κα ταδιωκτικά τής Διαπλανητικιής Αστυνομίας καί ό Τζόε Σ έρινταν ένας άπό τους τηό άφοβους άστροναυτες ντέτεκτιό, του οποίου τά κατορθώ ματα γέμιζαν κάθε τόσο τίς στήλες των ρεγάλων εφημερί δων τής Γης, του "Άρη και τής Αφροδίτης. Τό σκάφος του εφοδιασμένο μέ δλα τά σύγχρονα μέσα άμύνης καί έττιθέσεως ήταν ισχυρά Θωρα κισμένο καί ικανό ν5 άνατττύδηι σέ πεοίίπτωσι ανάγκης ταχύ τητα 200 χιλιομέτρων τό δευ τερόλεπτο, ταχύτητα ττου ή ταν αδύνατο νά συλλάβη ό νους του ανθρώπου πρίν λίγα άκό|μα χρόνια,, όταν τά ταξί δια στους -πλανήτες έθεωροΰν το ένα άπταιστο όνειρο. Κλεισμένος μέσα στην διαπλανητική ταξιδιωτική στολή του πιλότου, ό Τζόΐε Σ έρινταν λογάριαζε τώρα καθώς ταξί δευε ότι σέ τρεΐς μέρες ή πε ριπολία του θάτπαιρνε τέλος καί θάχε στή διάθεσί του μιά όλάκληίρη εβδομάδα άναπαύ-

σεως. θά την περνούσε αυτή τή βδομάδα κοντά στην Νάν συ Έβιλγικταν την όμορφη1 νε αρή μνηΐστή του ττου εργαζό ταν ώς δημοσιογράφος οτήν μεγάλη εφημερίδα «Χρονικά τής Νέας Ύόρκης» καί θά ή ταν πολύ ευτυχισμένος γι* αυ τό. — Που νά βρίσκεται τώρα; συλλογίστηκε. Ό διαφανής θόλος του αε ροσκάφους κατασκευασμένος άπό ειδικό· άθΙροουστο κρύσταλ λο, άδιαπέοαστο από τις κο σμικές άκτΐνες καί τά ατομικά βλήματα, έπέτρεπε στον Τζόε Σέρινταν νά θαυμάζη τό με γαλείο του Σύμπαντος* Τό «Πρωτεύς» ταξίδευε μέσα σ' ένα άδιαπέραστσ σκοτάδι κα τάστικτο άπό εκατομμύρια φιωτεινές κουκΐδες. Μιά άπτ' αυτές τίς δυσδιάκριτες τελείες που ξεχώριζαν στο σκοτάδι ήταν κι5 ή Γή.. 5Εκεί κάπου ή ταν ή Νάίνσυ 'Έβιλγκτον. —· Δέν είναι καί τόσο υπέ ροχο νά είσαι ντέτεκτιβ των ουρανών! μουρμούρισε χαμο γελώντας. ιΚαί μάλιστα όταν είσαι ερωτευμένος μέ τό ω ραιότερα κορίτσι τής Γης. Απότομα όμως τό χαμόγε λο έσβησε ά'πο τά χείλη· του καί τό βλέμμα του έοευνητ ι κό κάί άνήσυχο καρφώθηκε πέ ρα μακούά. Μιά γλώσσα φω τιάς στο βάθος του διαστήμα τος μαχαίρωσε τό σκοτάδι. Κι5 αυτή ή γλώσσα ιμέ μιαν άπερίγραπτή ταχύτητα παίρ νοντας τή μοιρφή μιας φλέγό μενης σφαίρας άρχισε νά κυλάη τρομακτικά στο διάστημα καί νά καπευθύνεται προς τό

ΥΠΕΡΆΝΘΡΩΠΟΣ

σκάφος του. — Ό διάολος νά πάρη ό λους τούς μετεωρίτες τοΌ Σ ύιμπαντος! γκρίνιαξε. "Ολα καλιά άλλα ίμια σύγκρουσις μέ μετεωρίτη δεν θά ήταν καθό λου ωφέλιμη, για την υγεία μου! 9 Ηταν πραγματικά έΐνας μετεωρίτης, άπό εκείνους πού οι άρτρανόμοΊ ώνόμαζαν κά ποτε κοροϊδευτικά «αλήτες του διαστήματος» καί πού πο τέ δεν τούς άπέδωικαν σημα σία. Κι3 αυτό γιατί οΛοί οί μετεωρίτες όταν έμπαιναν στην γήινη, ατμόσφαιρα από τήιν φοβερή τριβή μέ τον αέρα διαλύονταν και αυτοκαταστρέφονταν. Δεν συνέβαινε όμως τό ίδιο καί στο διάστημα. "Έ νας (μετεωρίτης σ3 αυτά τά ύ ψη είναι πάντα ένας θανάσι μος ικίίνδυνος γιά τούς αστρο ναύτες καί τά διαστημόπλοια. Είχαν ση(μειωθή κάμποσες τέ τοιες συγκρούσεις στά τελευ ταία χρόνια καί πολλοί άν θρωποι και σκάφη είχαν χαθή. Ό κίνδυνος α(μως αυτός μπορούσε ν3 άιποφευιχθή· άν ό πιλότος κρατούσε την ψυ χραιμία του καί δρούσε κεραυνοβόλα. Αυτό έκανε κι3 ό Τζόε ΣεΙρινταν. Με μιά γοργή κίνηισι άπομάκρυνε τον «Πρω τεία» άπιό την τροιχιά τού μετεωρίιτηι ενώ ταυτόχρονα μέ τό αριστερό του χέρι πάτησε ένια κορμπί πού βρισκόταν ανάμε σα στά διάφορα άλλα περί πλοκα μηχανήματα. Την ίδια στιγμή άπό τό πολυβόλο τής δεξιάς (πλευράς του διαπλανηιτιικοί) σκάφους ξεπετάχτηκε μιιά λεπτή ακτίνα ασημένιου

φωτός χαράζοντας μιά γραμ μή στο σκοτάδι. Ή άκτΐνα συνάντησε τον φλέγόμενο με τεωρίτη, κάί μέσα σ' ένα δευ τερόλεπτα όλα άλλαξαν. Ό μετεωρίτης, διαλύθηκε Καί μεταβλήθηκε σέ εκατομμύρια σπίθες. Ό Σέρινταν χαμογέ λασε βλέποντας τό φαντασμα γορικό θέαμα. Μιά τεράστια φωτεινή όμπρέλλα απλώθηκε στο πυκνό σκοτάδι σχηματί ζοντας τά πιο απίθανα σχέ δια. "Υστερα τούτη ή όμπρέλ λα γίίνηκε χρυσόσκονη κι3 άρ χισε να πέφτη στο άπειρο σαν βροχή άπό πολύχρωμες στα γόνες φωτός ώς πού χάθηκε κι3 έσβυσε. — Τώρα οί αστροναύτες πού ταξιδεύουν γιά τον "Αρη; μουρμούρισε ό ντέτεκτιβ, βγή καν ά γγΟ' έναν άσκημο μπελά. Μπορούν νά συνεχίχουν τήν πορεία τους μέ κλειστά μά τια. 3Έρρ ιξε ένα βλέμμα στο. καντράν τής τυφλής πλεύσεως καί άφού’ υπολόγισε τήν πορε,ία του καί βεβαιώθηκε πώς όλα πήγαιναν καλά ξάπλωσε αναπαυτικά στο κάθισμά του καί] άρχισε νά ξεφυλλίζη, ένα εικονογραφημένο περιοδ κό. «ΓΥΡΙΣΕ ΠΙΣΩ; ΣΕΡΙΝΤΑΝ!»

^ ΑΥΤΟ όμως δεν κράτησε πολύ γιατί σέ λίγο ένας διακεκομ μ έ ν ο ς βόμβας τον έ κανε νά διαικόψη τό διάβα σμα καί νά καρφώση τό βλέμ*

υπεράνθρωπος

μα στο ταρπλώ πλεύσεως. "Ενα (μικρό πράσινο φως ανα βόσβηνε στο ταμπλώ. "Από κάπου τον ικσίλούσαν. "Αφησε τό περιοδικό και γύρισε τον διακόπτη. Στην λευκή οθόνη

'Ό Τζόε ΣέρινΤαιν, ό ιν'τέτιείκτί'β των ουρανιών, είχε άναλ'άίβ'ει πολλές δύσκολες άποΐστολές στους πλανήτες...

της τηλεοράσεως κάτι άρχισε τρεμουλιαστσ ινά σχεδιάζεται. "Υστερα τούτο τό: θαμπό σχέ διο έγινε ζωηρά, σταθεροποι ·■ ή(θηΐκ,ε σιγά - σιγά καί ζωντά νεψε. "Ενα χαρούμενο μελαχρο ι νό κορ ιτρ' ίστ ιικο πρόσωπο φάνηκε στην οθόνη πού τον κύτταζε ικάι χαμογελούσε γο ητευτικά. ^ —'Αλλά, Τζο !, είπε τό κο ρίτσι. .Πώς τά περνάς; — Γειά σου, Νάινσυ!, ξε φώνισε χαρούμενος ό Σέρινταν. Είχες ωραία έμπνευισι νά

μίέ θυμηίθης. Τί: γίνεται αγάπη μου στη Γη; Τό κορίτσι^ αναστέναξε. -—- "Ολα είναι πληκτικά ό ταν λείπεις, Τζά! "Εγραψα έ να άρθρο για την εφημερίδα μου ιμά τό σταμάτησα. Δεν έ χω καμιμιά διάιθ|εσι για γρά ψιμο σήμερα. Είναι ένα θαυ μάσιο ήλ άλουστο μ εσημ έί,ο ι και λογαριάζω^ πόσο όμορφα θαμάστε άν κάναίμε παρέα έ ναν περίπατο στην έξοχή... — Είσαι μιά άιδιόρίθωτη ρωμαντική,, Νάνσυ! Έγώ τα«

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ Σ

ξιδεύω εφτά μέρες συνεχεία μέσα σ" ένα) μαύρο βελούδο κι" άν δεν ήταν αυτοί οί σω λήνες του «νέον» στον «ιΠιροοτέα» θά πέθαινα άπό πλήξι σάν τυφλοπόντικας. Δεν μ" άγαπάς, Νάνου! — Γ ιαΤιι; — "Άν ιμ" αγαπούσες δεν θά μού μιλούσες γι" αυτές τις όμορφες λιακάδες της Γής^Ι "Αλλά ξέχασα. "Εξακολουθείς πάντα νά είσαι ρωμσντική... —- Μη μέ κοροϊδεύεις,, Τζό! έκανε παραπονιάρικα τό κορι τσίστικο πρόσωπο στην οθό νη. Νάϋ, Τζό. Τί ^τά θέλεις; Ερχονται στιγμές που ζη λεύω- τά κορίτσια κάί τούς νέ ους τού παληου καιρού. 5 Ε μείς οί άνθρωποι της Γης κά ναμε απίστευτες προόδους μέσα στά τελευταία χρόνια καί .καταφιέιραρε πράγματα πού δεν τολμούσε κανείς άλ λοτε νά τά συλλσγιστη. Κάνα με αποικίες στά άστρα, φτειάξομε διαστημόπλοια, κατασκευάσαμε εργοστάσια οξυγό νου -στη Σελήνη, γιά νά κάνου με την άτμόίσφ αιρά της άνσπνεύσιμη, οργανώσαμε έξερευνητιικές αίποστολές στον Γαλαξία καί όμως ένα,μονάχα δεν μπορέσομε ν" αλλάξουμε. :— Τίί πράγμα, Νάνσυ; —■ Δεν (μπορέσαμε ν’ άλλαξου με1 τις καρδιές μας, Τζό. Στο βάθος, μέσα μας, (μείνα με πάντα οί ίδιοι. "Έχουμε την "ίδια καρδιά μέ τούς προγό νους μας πού θεωρούσαν μεγά λο κατόρθωμα νά κάνουν περί πατο μ" έναν τεχνητό δορυφό ρο γύρω άπό τή γή. Ή καρδιά μας δονεΐται άπ" τΤς ίδιες συγ

κινήσεις πού έφερναν χαρά ή θλΐψι ατούς ανθρώπους τού ποΔηρυ καιρού. Άκούμε ένα βαλς κι" είμαστε^ έτοιμοι ^ νά δακρύσουμε. Μιλάμε γιά έρω τα κι" ένα δυνατό χτυποκάρδι αρχίζει νά μάς παιδεύει. Ό ντέτεικτιβ γέλασε. — "Οκέυ, Νάνσυ! Είσαι καλό Κορίτσι % Κάτι ετοιμάστηκε άκόμα νά πή άλλά ένας, καινούργιος βό|μβος πού ακούστηκε τον έ κανε νά σταμοτήσηι. "Ενα κόκ κινο λαμπιόνι άρχισε ν"^ άιναβοσβήνη ατό ταμπλώ. 9 Ηταν μιά καινούργια κλήισι. — Λυπάμαι, Νάνσυ, είπε. Μά πρέπει νά δ ισκάψουμε. Μέ καλούν άπ" την υπηρεσία. Θά τά ξανσπούμε αργότερα^. Π|ρός τό παρόν όμως σου στέλνω μίερικά διαπλαινη,τικά φιλιά. Γειά σου Νάνσυ! "Έστρεψε τον διακόπτη καί ή κοριτσίστικη; μορφή χάθηκε άπ" τό καντράν. "Ακούστηκε κάτι σάν γάβγισμα κι" ένα α γριεμένο μούτρο φάνηκε στην οθόνη. Ό Σέρινταν αναγνώρι σε: αμέσως τον Γενικό "Επιθε ωρητή ΧόΙβα,ρτ. — Άλλο! ^ Άλλο! "Εδώ ίνσπέκτορ Χάβαρτ! Προσο χή ! Κ αλώ τό άερόπλοιο «Π ρω τεύς»! 'Αλλόι, Σέρινταν! Μ" άκούς; Ό ντέτεκτ ι β έδωσε τό σήμα επαφής. ^ — Διατάξατε! εΐπε. —· Παιδεύουμαι μιά ώρα νά σέ πιάσω, Σέρινταν!, γκιρί νιαξε άγρια ή Φωνή. Τί διάολο έπαθες καί μέ (ποιόν1 φλυα ρείς τόσην ώρα; Σταμάτα τον περίπατο πού κάνεις κι" έλα

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΙ

στη Γη ! Κάτι σοβαρό συμ βαίνει καί σέ χρειάζουμαι. — Μάλιστα, ινσπέκτορ 1 — Πότε μπορείς νά βρί σκεσαι εδώ, Σέρινταν; Ό Τζόιε έρριξε μ ια μ αυτιά στους δείχτες ταυ ρολογιού του. — 3Άν φουλάρω τή μηχανή σέ τριανταέξη. ώρες θά είμαι στη Γη, ίνσπέκτιορ. 3Ακούστηκε: μια μασημένηβλαστήμια, ένα καινούργιο γαύγισμα κι3 ακολούθησε πά λι ή φωνή. — Ό διάοίλος να σέ πάρη Σ έρ ινταν! Χελώνα εΐσ α ι; Ό ντέτεικτιβ δε μπόρεσε να μή χαμογελάση;. — Λογαριάζω ταχύτητα 200 χιλιομέτρων στο δευτερό λεπτο, ανσπέκτορ. Δεν γίνεται πιο σύντομα. 3Εκτος δον σπότ σω τη (μηχανήν μου. — Δεν μ’ ενδιαφέρει για τή μηιχανή σου Τζό! Σπάσε την έιν ανάγκη,! Σέ χρειάζουμαι σύντομα. Χρησιμοποίησε συγκεντρωμένους πυραύλους για νά κεριδίσης ταχύτητα. — Το πράγμα είναι έτπικιίνδυνο, ίνσπέκτοιρ! — Κάνε αυτό πού σου λέω, Σέρινταν! Είμαι πολύ βιαστ ικας! — Όκέϋ ινσπέκτορ. Θά έκτελέσω> τή διαταγή σας. Ό τιόινος τής φωνής του έπέθεωρητοΰ Χόΐβαρτ δεν έπιδεχόίταν αντιρρήσεις. "Έπρεπε νά κάνη τ3 αδύνατα δυνατά νά φτάση όσο γίνεται πιο σύντο μα ιστή Γη. Μέ γοργές κινή σεις άδιαφρρώντας γιά τον κίνδυνο πού δαέτρεχε, ' έδωσε

μιαν άπότομηι στροφή στο 8ιε αστημόπλοιο και χάραξε τήν καινούργια πορεία. Πέρασε τή ζώνη άσφαλείσς στη μέση του γύρισε τ'ίς βαλβίδες πιέσεως στή φόρμα πού φορούσε, στε ρέωσε τήν κάσκα στο κεφάλι του κι3 έρριξε μιά ματιά στο κρύσταλλο του θαλάμου διακυιβερνήσεως. Πέρα μακρυά στο βάθος του διαστήματος (μιά άδιόΐρατη; τελεία πού τρεμάφέγγε ήταν αύτή τή στιγμή ή Γή. Χρησιμοποιώντας τις διαπλανηΤιικές διόπτρες του ερ ,ριξε ενα βλέμμα προς τήν φω τεινή αυτή τελεία πού δεν ή ταν μεγαλείτερη άπ3 το κεφά λι μιας συνηθισμένης καρφί τσας και εινα πικρό χαμόγελο σχεδιάστηκε στά χείλη του. Ένα αίσθημα πανικού τον κυρίεψε. ιΕΤχιε δίίκιηο ή Νάνσυ. 'Όλα άλλαξαν τά τελευταία χρόνια. Ή άνθρώπινη καρδιά όμως έμεινε ή ίδια κι3 άπαράλλαχτη δπως πάντα. Τά αι σθήματα τής χαράς καί τής λύπης, δπως καί τό αίσθημα του φόβου ποτέ δεν θά λείψουν άπ3 τόιν άνθρωπο. — Καί όμως πρέπει νά δοκ ιιμάσω ! μουρμούρ ισε. Κατανικώντας τόν φόβο καί σφίγγοντας τά δόντια άπλωσε τό χέρι σέ μιά σειρά εμβόλων πού ύπήρχαιν μπροστά του. Τράβηξε προς τά πίσω τέσσε ρα ταυίτοχρόνως έμβολα έκτο ξεύσεοος πυραύλων καί τό «Πρωτευς» τινάχτηκε προς τά εμπρός μ3 ένα άγριο μουγγ,ρη τό. Γιά ενα δευτερόλεπτο όλα φάνηκαν νά διαλύονται εκεί μέσα. Ή ηλεκτρογεννήτρια

σταμάτησε νά δουλεύη κα] το

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

διαστημόπλοιο γέμισε σκοτά δι. Ό Σέριντανπήρε μ<ιά βαθεΐ'ά ανάσα. Τό σκάφος άντεξε στην φοβερή δάνηισι. "Απλωσε πάλι τό χίέιρι προς τά έμβολα. Ψσχτά στα σκοτάδι συνάντη σε τούς άλλους μοχλούς έκτοξεύσεωις. Τους τράβηξε προς τά πίσω καί τό «Πρωτεύς» κά τω άπό τήν ασύλληπτη- προωθηίτικιή δύναμ.ι τής καινούργιας δεσμίδας των πυραύλων κινή θηκε προς τό άπειρο αφήνον τας πίΐσού' του τεράστιες γλώσ σες φωτιάς... ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

ΣΤΟΝ ούρα νοξύστη· με τά 342 πατώμα τα που βρί σκονταν στην 41 η λεωφόρο τής Νέας Ύόρκης καί όπου στεγάζονταν οι ΜυΙστικές Ύπη ρεσίες καί τιά επιστημονικά έργαστήρ ια^ Έγκληματολογ ικών Ερευνών τής Δ ι απλανήτικής 5 Αστυνομίας, μία ασυ νήθιστη, κίνησης επικρατούσε εκείνο τό: μεσημέρι. Εκατον τάδες αυτοκίνητα είχαν σταθ μεύσει στη μεγάλη· πλατεία μπροστά στην κυρία είσοδο του μεγάρου. Τά άσανσέρ άνεβοκστέβ α ιναν γεμάτα άνθρώ πους μέ συνωφριυιωμένα πιρό» σωπα καί ^στους δ ι αδρόμους κυκλοφορούσαν άστυνοιμ ικοΐ μέ τις μπλε στολές κάϊ τά δι ακριτικά των 5 ιαπλανητ ικών περιπόλων. Οί αστυνομικοί ήταν εφοδιασμένοι μέ όπλα κάϊ παίΡακολουθούσαν ιμ’ άγ,ρυ

πνο μάτι τούς επισκέπτες. Μέσα εξ άλλου στά διάφο ρα γραφεία τά ασύρματα τη λέφωνα, οί ήλεκτρονικές συ σκευές επαφής, τά ραντάρ, οί πομποί καί οί δέκτες τηλεοράσεως .βρίσκονταν σέ μια διαρ κή καί έκνευριστική λειτουρ γία. Στις στενόμακρες καμπί νες λήψεως άνθρωποι μέ ειδι κές κάσκες καί ακουστικά πα ρακολουθούσαν μέ τεντωμένα νεύρα κα)ί κόκκινα άπό· τήν κούρασι μάτια τά διάφορα μη νύματα άπό· τά περιπολικά καί άπό τούς τεχνητούς δορυ φόρους, τής Γης. Τά μηνύμα τα καταγράφονταν καί μπαί νανε σ’ ένα διικτυωτό πλαίσιο φορτισμένο μέ ισότοπα γιά νά προβληθούν τήν ίδια στιγμή στή μεγάλη οθόνη: πού βρι σκόταν στο 193 πάτωμα, στήν αίθουσα του Γενικού Συμβουλ ίου τής Δ ισπλανητ ι κής Αστυνομίας, οπού συνε δρίαζαν σαράντα άπό τους ι κανότερους αστυνομικούς, εκ πρόσωποι των χωρών πού α νήκαν στήν Γήινη Κοινοπολιτεία. "Ολοι τούτοι οί άνθρω ποι φαίνονταν εξαιρετικά ανή συχοι καί κουρασμένοι. Βα θεΐες ρυτίδες ήταν σκαμμένες στά πρόσωπά τους καί ήταν στιγμές πού μέσα στο βλέμ μα τους, τό γεμάτο άπόγνώση περνούσαν σκιές φόβου καί φοβερής απελπισίας. "Ολοι ήταν νευρικοί αλλά περισσότερο απ’ όλους δέν μπορούσε νά συγκράτηση, τη νευρικότητα τιου ό έπνθεωρη τής Χόβαρτ, ένας μεγαλόσω μος άντρας μέ μορφή μπουλντώκ καί γκρίζα μάτια. Πη<-

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

γαινοερχόταν καί κύττοοζ'ε κά θε τάσο το ρολάϊ τον. — Πολύ φοβάμαι πώς δεν θά ξαναδής πια τον Σερινταν, ίνσπέκτορ!, εΐιττε κάποιος με οάσπτ,ριοα μαλλιά. Ή διαταγή πού τού έδωικες νά έπιταιχύνη τό ταιξίδι τον με ομαδική εκτό ξευα ι πυραύλων ίοοδυναμεΐ με διαταγή αυτοκτονίας. Τό «Πρωτευς» θά διαλύθηκε στον αέρα και ό ·θ)ρυλικάς ^ντέτεκτ ιβ θά έγινε στάχτη1 καί σκορπί στηκε στο διάστημα. — Ό Σερινταν θαρθή !, α πάντησε κοφτά ό Χόιβαρτ.^ Το διαστηιμάΐτλοιό του μπορεί νά διαλυθή στον άιέρα, όπως εί πες, άλλα ό Τζό θά βγή ζων τανός άπ’ αυτό καί είναι ικα νός νά ταξιδέψη από τόνςΆρη ως τή Γή χρησιμοποιώντας τήν ατομική συσκευής πλεύσε ως γιά νά εΐναι, εν τάξει στο ραντεβού του! Μήν έχεις καμμιά «αμφιβολία γι’ αυτό πού σού λέω! Ό άλλος κούνησε τό κεφάλι κι5 αναστέναξε. — Μακάρι, Χόβαιρτ, νά βγω ψεύτης! είπε. *

Σ’ ΑΥΤΟ τό μεταξύ ατούς διαδρόμους τού 193 πατώμα τος, έξω ακρι βώς από τό γραφείο τού Γε νικού Συμβου λίου, ή κύνη,σι ήταν ζωηρή. Τριακόσιοι δημοσιογράφοι καί Φωττορεπόιρτ ερ ς, οοπεστ αλμένο ι των μεγάλειτιέρων εφημερίδων τής Γής, τού "Αρη καί τής 7\-

Φίροδίτης, συνωστίζονταν περιΐμένοντας μέ άγωνία^νά πληροφορηίθοΰν τί· ακριβώς συνέβαινε καί π ο ιοί λόγοι είχαν προικαλέσει αυτά τά έκτακτα μέτρα κινητοποιήσεως. Κανείς όμως δεν ήταν εις θέσιν νά τους ικατατοπίση. για τι όλοι σσοι ρπαινόβγαιναν κάθε τόσό στήν αίθουισα κρα τούσαν ερμητικά κλειστό τό στόμα τους καί σε κάθε έρώτη,σι που τούς έκαναν, περιο ρίζονταν ν5 άνασηκώσουν τούς ώμους κάί νά κουνούν τό κε φάλι ! — "Ολοι εδώ μέσα κατάν τησαν κινούμενα αινίγματα!, γκρίιν ι αξε ένας λ δημοσ ιογράφος. Τούς ρωτάς καί σέ κυττάζουν σαν ηλίθιοι! — Είναι σά νά χάσανε ξα φνικά τή φωνή κάί τήν ακοή τους! φώναξε ένας όίλλος. "Έ γιναν από τή μια στιγμή στήν άλλη κωφάλαλοι. ^— Λέτε, παιδιά, νά κατεβήκανίε τίποτα ανθρωπάκια άπό, τόν Γαλαξία καί νά τούς κλέψανε τή φωνή; ρώτηΐσε γε λώντας ένας φωτορεπόρτερ. ;— Νά μια χτυπητή εΤδηισι γιά τις ^ εφημερίδες μας!, ξε φώνισε ό πρώτος μ3 ενθουσια σμό. Τί λέτε; Δεν θά χαλάση κόσμο; ^Φωνές,^ χειροκροτήματα καί γέλια σκέπασαν τά λόγια του. — Μπράβο! Ναί. Αυτό εί ναι ! Απότομα όμως όλα τούτα στσμάίτηΐσαν, όταν άνοιξε ή πόρτα τού ασανσέρ καί φάνη κε ένας ψηλός άντρας ντυμέ νος μέ τή φόρμα τοΰ αστρο ναύτη. Γύριςτσν καί τόν είδαν,

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

^— Ό Σέιρινταν!, φώναξε κάποιος. — Για να βρίσκεται ό Τζόε Σέρινταν εδώ τά πράγματα είναι σοβαρά, παιδιά. Μερικά φλας άστραψαν καί οι φωτορεπόιρτερς άρχ ισαν να βομβαρδίζουν -με τίς μηχανές τους τον ντέτεκτιβ. Εκείνος χαμογελώντας προσπάθησε ν άνοιξη, δρόμο προχωρώντας στο διάδρομο. 01 δημοσισγράφοι όμως πού τον είχαν κυ κλώσει δεν τον άφηναν νά προ χωρήςτη,. — Μια λέξη Τζό! — Τί τρέχει, Τζό; — Είναι σοβαρά τά πράγ ματα, Τζά; Οι ερωτήσεις έπεφταν βρο χή. —- Μή μέ ζορίζετε, παι διά!, είπε αυτός γελώντας. Δεν ξέρω τίποτα. "Ίστως εσείς ξέρετε: κάτι νά μου πήτε. "Έ κανα τον ταχτικό περίπατό μου στον ουρανό όταν έλαβα μια επείγουσα κίλήσι νά πα ρουσιαστώ οπό "Αρχηγείο. Τα ξίδειυα από χτες τό μεσημέσι συνέχεια μέ διακόσια χιλιόμετρα τό δευτερόλεπτο καίί είμαι σαν ξεβιδωμένος. Σάς δίνω τό λόγο μου, παιδιά, ^πώς, άν μου πουν, Θά σάς πώ κι" εγώ τ’ίί τρέχει. Τό μάτι του πήρε ανάμεσα στους δημοσιογράφους που τον είχαν περίκύκλωσε ι καί μ,ιά μειλαχιροινή ψηλή κοπέλλα μέ ρπιερέ, που -μάταια αγωνι ζόταν νά τον πληισιάση·^ Τό πρόσωπό του έλαμψε από χα ρά. -—■ Γειά σου, Νάνου!, φώ ναξε.

Τό κορίτσι κούνησε τό χέρι χαρσύρενα.Λ — Καλώς ώρισες, Τζό!, α πάντησε. — Παιδιά, δεν θά μ" αφήσετε νά δώ τό κορίτσι μου; είπε ό ντέτεκτιβ καθώς αγωνι ζόταν νά απομακρύνη εκεί νους που του έκλειναν τό δρό μο. Τό βρίσκετε σωστό αυτό που κάνετε; — Ό Τζό έχει δίκηο, παι διά!, φώναξε κάπονος. "Μονομιάς όλοι παραμέρι σαν καί μέ δύο βήματα ό ντέτεκτιβ βρέθηκε μπροατά στην αρραβωνιαστικιά του. "Άνοιξίε τά χέρια του καί την άγικάλιά σε. —Πιστεύω νά σου περισσέ ψη λίγος καιρός, Τζόί, νά κά νουμε παρέα αυτόν τον περί πατο στην έξοχή, του είπε ή Ν'άινσυ. —- Μά ναι. — Θά σέ περιμένουμε πολλήν ώρα ακόμα, Σέρινταν; Ή φωνή ήταν άγρια κι" έμοισιζε μέ γάβγισμά μαντρό σκυλου. Ό ντέτεκτιβ έρριξε μιά ματιά προς τό μέρος απ’ όπουι ερχόταν ή φωνή καί εί δε ένα μπουλιντώκ μέ γκρίζα μάτια, σκληρό κολλάρο, μαύ ρη, γραβάτα καί ^άνασταπωμένα μαλλιά νά του ρίίχνη. άγρ ια βλέμματα. Έταν ό επιθεωρη τής, Χόβαρτ. —* "Έφτασα, ίνσπέκτορ !, φώναξε ό Σέρινταν. — Μείνε άκόμα λίγο, Τζό ! τό παρακάλεισε ή κοπέλλα. — Δεν τόινι βλέπεις, Νάν ου; Είναι έτοιμος νά δαγκώστ! Πρέπει νά σ" άφήσω, ά^γάπη μου* Σέ λίγο όμως θά

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

έττιατρέψω καί θα είμαι όλος δικός σου. Ό Επιθεωρητής, πού παρ’ όλους τούς άπτότομους^ καί ά γριους τρόπους του είχε ·μιά χρυσή κορδιά, χαμογέλασε κάτω άπό τ:ά μουστάκια του. — Έν τάξει , Τζό !, γρύλλισε. Σέ παραδέχουμαι. -έρεις νά δισλέγης τις άρραβων ιοιστιικιές σου. — Μία και .-μοναδική είναι, ίνσπέκτορ ί^άποκρίθηΐκε ό ντέτε,κτιβ γελώντας. Δέν υπάρ χουν άλλες. Ή Νάνου θά γίνη σύντομα κυρία Σέρινταν. — Τή λυπάμαι!, αναστέ ναξε σέ μισοαστεΐο τόνο ό Χά βαρα. Μέ τις τρέλλίες σου θά τήν κάνης καρδιακή! Πέρασε μέισα τώρα ινά συζητήσουμε. ΤΑ ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΖΩΑ

ΓIΑ πρώτη φορά μάθαινε υοτηε,ρα άπό λί γο ό Τζό Σέρινταν τήν δρα ματική^ άπαγω γη τού διάση μου καθηγητή Φράνκο Μπρέντ και τήν έπίθεσι εναντίον τού μεγάλου επι βατικού «Ρόαγιαλ I I», τήν ο ποία κρατούσε μυστική ή Διαπίλανητική Αστυνομία, ύστε ρα άπό εντολή τού Συμβου λίου τής Κο-1νοπτσλι·τείσς. — Τό πράγμα δεν ^ είναι καί τόσο άπίλόι, Τζό, είπε ο Χόιβαρτ. Ή άπαγωγή τού Μπρέντ έχει μια ίδιαίττερη^σημασία πού μονάχα εκείνοι, πού παρακολουθούσαν άπό

κοντά τά πειράματα του, μπο ρούν νά καταλάβουν. Δεν υ πάρχει άμφιβσλία πώς εκείνοι ’πού όργάνωσαν καί τηραγματοποίΐηισαν τήν πειρατική επι δρομή ξέρουν μιέ τί άισχολεΐται ό Μπρέντ κάί θέλουν νά α ποκτήσουν μέ κάθε θυσία τό μυστικό του. — Ποιό' είναι αυτό τό μυ στικό, ίνσπέκτορ; ρώτησε ό ντέτεικτιβ. Ό Χόιβαρτ δέν άπτάντησε αμέσως. Πριν δώσει άπάντησι, άφησε τό βλέμμα του νά ταξιδέψηι ιστά πρόσωπα των συμβούλων πού βρίσκονταν μέσα στην αίθουσα. Τό βλέμ μα του ήταν ερωτηματικό. Ζη τούσε τήν άδεια νά μιλήση. — Μίλησε ελεύθερα, κύριε ΧόΙβαρτ !, είπε ό πρόεδρος τού Συμβούλιου. Ό Τζό Σέρινταν πρέπει νά ξέρη τό κάθε τι μια καί πρόκειται ν’ άσχοληΐθή ιμέ τήν ύπάθεσι. Νομίζω πώς ^κα νείς άλλος άπ’ τό Συμβούλιο δέ θάχε άντίιρρηισι. "Ολοι οΐ σύμιβουλοι ένευσαν καταφατικά. Ό ίνσπάκτορ γύρ ισε προς τό μέρος τού ντέτείκπΊ'β. Τό πρόσωπο τού Σέ ρινταν παρέμενε ψύχραιμο καί άνέκφραστο. * Ηταν ό μόνος άνθρωπος μέσα σ’ αυτή τήν μεγάλη αίθουσα πού διατηρού σε τήν ψυχραιμία του. — Πρόκειται λοιπόν γιά κάτι πολύ σοβαρό, Τζό, είπε μέ φωνή πού έτρεμε έλαφιρά ό Χόιβαρτ. Τό μύστιικό τού κα θηγητή Μπρέντ αφορά τον πλανήτη Όρφέα. Τά μάτια τού ντέτεικτιβ άνοιγάκλε ισαν 6 ιαστ ικά. λΑέσα άπ’ τό βλέμμα του πέρασε

μια σκιά άινηισυχίιαις. Τά χαρα κτηριστικά τού προσώπου του συσπάστηκαν νευρικά. — Μά νόμιζα..., ψιθύρισε. — "Ολοι νομίζαμε, συνέχι σε ό Χόβαρτ, πώς ή ιστορίΐα αυτή είχε τελειώσει και είχα με ελπίσει πώς ό κίνδυνος για τη 'Γή είχε περάσει.^ Άλλα ό Μπρέντ, όταν πριν έξη μήνες επέστρεψε από την έξερευνητική αποστολή πού εΐχε όργανώσει, κατήιρτιισε μ ιά ^ μα κροσκελή έκθεσι μέσα στην ποια έκρουε τον κώδωνα τού κινδύνου. Αυτά τά παράξενα μονοκύτταρα πρωτόζωα, πού εξαφάνισαν ικάδε ίχνος ζωής από τον Όρφέα και τά όποια όλοι θεωρούσαν ώς εντελώς α κίνδυνα γιά τον πλανήτη .μας, όπως έξαικρίίβωσε^ άπτ^τίς πα ρατηρήσεις πού έκανε ό Μπρέντ, (μπορούν ;μέ μιά κα τάλληλη) καλλιέργεια νά έγικίληΐματιίσιδούν και νά γίνουν φοβερές ιμάστιγες για την αν θρωπότητα. Ό καθηγητής/ έπιστρέφοντας άπό το τελευ ταίο ταξίδι του, είχε φέρει μαζίι του καί μερικά ιατέ αυτά τά πρωτόζωα. Οι ατμοσφαιρικές συνθήκες τής Γης τά είχαν απονεκρώσε ι. " Εδε ιχναν χωρ ί ς ζωή. ^Ηταν πεθαμένοι οργανι σμού "Οταν όμως ό Μπρέντ κλείστηκε ιστό εργαστήριό1 του και άρχισε τά πειράματα του, διεπίιστωσε την άνατριχιαστι κή αλήθεια. Αυτοί ι σι Φαινομε νικά νεκροί οργανισμοί! μέ εν τελώς απλά μέσα προσαρμό στηκαν καί άρχισαν νά πολλαπλασιάζωνται διά διχοτα μ ήσεως μέ καταπληκτική κάί απειλητική ταχύτητα. Αυτό, ό πως ήταν φυσικό, αναστάτω σε τον Μπρέντ, ό όποιος άφσϋ

κατέστρεψε μέ νιτρικό οξύ τά φοβρρά αυτά πρωτόζωα, έσπευσε ν' άναφέρη στήν κοι νοπολιτεία μέ έμπ (.στεατικές αναφορές τήν άνακάλυψί του. Ή ιΓή ήταν στή διάθεσι τού πρώτου τυχόντος έγκληματίου. Είναι γνωστό πώς δεν λείπουν άπό τον κόίσμον αυτόν οί εγ κληματίες καί οί παράφρανες. Έάν λοιπόν ένας τέτοιος παράφρων εγκληματίας, ή ένας θανάσιμος εχθρός τού πλανή τη μας κατόρθωνε νά μεταφέρηΐ α)τ’ τον Όρφέα εδώ, ιμέσα σ’ ένα ιμιικρό κουτί σπίίρτων, μερικά άπό τά μονοκύτταρα αυτά πρωτόζωα καί μάθαινε τό μυστικό τής καλλιεργεί ας τους ή ιΓή είναι χαμένη. Μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα έξη μηνών τά μονοκύτταρα τού Όρφέα, τά οποία,^ όπως έχει διαπιιστωθή ήδη, είναι σαρκο βόρα, θά εξαφάνιζαν μέ τήν άπίΐστευτη ταχύτητα πού έ χουν νά πολλαπλασ ι άζωντ α ι κάθε ίχνος ζωής καί ό πλανή της μας θά μειτεβάλλετο σε Όρφέα... Καταλαβαίνεις, Τζό τίι σημαίνε ι αυτό; Ό ντέτεκτιβ κούνησε τό κεφίόολι. -— Λεν χρειάζεται μεγάλη σκέψι γιά νά καταλάβη κανείς τί μάςλπεριμένει, είπε. Γιά ένα πράγμα αμως έχω μερικές αντιρρήσεις. Δέν είμαι βέβαι ος^, δηλαδή., άν εκείνοι πού άπήγ αγοον τον καθηγητή Μπρέντ έχουν ατό μυολό λαυς ένα τόισο σατανικό σχέ- * δ ιο. — Μην άμφιιβάλλεις γι’ αυ τό, Σέρινταν!, είπε ό ίνσπέκτορ. Δέν ξέρουμε βέβαια α κόμα ποιοι κρύβονται πίσω άπό τήν ιστορία αυτή καί τί

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΙ

άκριιβώς επιδιώκουν μέ την έρήμωσι της ’Γής. -έρουμε ό μως οτΐ' κατά τό παρελθόν εί χαν γίνει πολλές κρούσεις στον Μπρέντ άπό ένα1 τραστ μεγαλοεπ ιχε ιρηματ ι ών τού "Άρεως γΐίά την αγορά τού μυστικού της κιάλλιεργείας των μονοκυττάρων. "Οπως ή ταν φυσικό ό καθηγητής άπέκ,ρουσε Υίς προτάσεις. Οι κρού σεις όμως έπανελήωθηΐσαν από άνθρώπους τ;ής Γής.Κ ι* έπειδή και την φορά αυτή ή άπάντησις ύπήρξε αρνητική, έγιναν πολλές απόπειρες διαρρήξεως των έΐργαστηιρίΐων τοΰ Μπρέντ. Εκείνον δμως πού έκαναν τις διαρρήξεις τίποτα δέν κατα φοράν. 3Απιελπίιστηικαν και^ έ βαλαν μπροστά τά μεγάλα μέσα. Είχαν υπομονή καί επι μονή καί περήμεναν την ευκαι ρία. Ή ευικαιρία τους δόθηκε δταν μάθανε, πώς ^ ανάμεσα στους επιβάτες τού «Ρόαγιαλ I I» ήταν καί] ό^ καθηγητής Μπρέντ. Σχεδιάσανε καί πραγματοποιήσανε την απα γωγή του, ενώ τό διαστημό πλοιο ταξίδευε άπό τον 3/Ανταμς πιρός τήν "Αφροδίτη, έπιστιρέφοντας στή ιΓή. Τ© ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ !

Ο ΤΖΟΕ Σέρινταν έμεινε για ιμερικές στιγμές άμίλη τος. Τό γυμνα σμένο μυαλό του δούλευε εν τατικά, χωρίς καμμιά γραμμή άπό τά χαρακτηρ υστικά τού προσώπου του

ν’ άλλάξή, Πίσω άπό τό. φαι νομενικά ήρεμο αυτό· πρόσω πο, κρυβόταν ένα ηφαίστειο ένεργειας, άποφ αίσ ιιστ ικότιητος καί τόλμης, έτοιμο· νά ξεσπάση σέ μιάν άσυγκριάτητιη δράσι·. — θά ήθελα νά μιλήσω μέ τούς αξιωματικούς καί τό πλή ρω)μα τού «Ρόαγιαλ 1 I» είπε. Αυτοί ΐσως μπορέσουν νά μάς πεο[γράψουν τόν τρόπο τής δράσεως των κουρσάρων του διαστήματος πού άπήγαγαν τόν Μπρέντ. "Ενα πικρό χαμόγελο κρε μάστηκε στα χείλια τού Χόβαρτ. _ — Τό «Ρόαγιαλ I I» δέν υ πάρχει πια, είπε. Ό ντέτεικτιβ τόν κυτταξε ξαφνιασμένος. -— Δηλαδή.; — Χάσαμε εντελώς απρό οπτα κάθε επαφή μαζί του μί ση^ ώρα μετά^ τήν άπαγωγή τού καιθηγητού. Οί ήλεκτρονικόΐ πομπΌ'ί' του έΐλειτούργηααν κανονικά έτπί πέντε λεπτά. "Υ στερα έπαψαν ν3 απαντούν στις κλήσεις μας. Μέσα στά πέντε δμως αυτά λεπτά ένας άπό τούς άσυρρατιστές τού σκάφους μάς περιέγραψε μέ ζωη|ρά χιρώματα τήν έπίθεσι καί τήν άπαγωγή. Οι άγνω στοι κουρσάροι τού διαστήμα τος χρηριροποίήσαν μιάν ά κατο - πύραυλο για νά προ σεγγίσουν τό διαστημόπλοιο. Γαντζώθηικαν απάνω· του καί πέτυχαν νά μπούν σ’ αυτό άπαρ ατήριηττο ι. Αίχμ αλώτ ισαν τούς άξιωματικιούς καί τό πλή ρωμα ικι3 υστέρα, άφοΰ κάνανε τή δουλειά τους, τό έγκοπέλει-

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΙ

ψοον παίρνοντας μαζί τους και τον καθηγητή. Οι άξιωματικοί καί τό πλήρωμα ήσαν δεμένοι·, οι επιβάτες τό ίδιο. Τό σκά φος παρέμενε συνεπώς ακυ βέρνητα. Ό άσυρματ ιστής πού πέτυχε νά συρθή ώς τον πομπό ήταν κι5 αυτός δεμέ νος άλλα χρησιμοποίησε τά δόντια του για νιά κιινήση τά πλήκτρα καί] νά μάς πή όσα μάς είπε. "Υστερα άπορο μα έσίίγησε. Αυτό φυσικά ση)μαι νεί καταστροφή. "Ίσως τό κατεστρεψαν οιί άπαγωγείς μέ βήμβες κίτρινων ακτινών, τις όποιες έγκατέλειψαιν στο εσω τερικά του μετά την απαγω γή. Πάντως, όπως κι5 άν εχη τό πράγμα, ένα είναι τό γεγο νός. Τό διαστημόπλοιο «Ρόσγιαλ II» πρέπει νά θεωρείται ώς χαμένο. — Είναι φοβερό!, είπε ό Σέρινταν. — Π ο ιό είναι φοβερό, Τζό; — Ή καταστροφή του «Ρό αγιαλ 1 I» ίνσπέκτορ. — Περισσότερο φοβερό εί ναι, Τζόι, τό: όΐλίλο. Ή απαγω γή τού Μπρέντ. Διαστημό πλοια μπορούμίε; νά κατασκευ άσουμε εύκολα. "Άν σμως ό καθηγητής Μπρέντ λυγίση κα;ι άποικαΐλύψη τό ιμυστικό πού κατέχει στούς έγκλημά τι ες πού τον κρατούν αιχμά λωτο·, θά γίνουν πολύ φοβερώτε}ρα πράγματα. Και είναι αυτός ό λόγος ακριβώς πού σέ κάλεσα. Είσαι, από τούς πιο ικανούς ντέτεικτιβ και γνω ρίΐζεις καλύτερα άπό κάθε άλ λον τό δ ιάστηρα καί τούς ττλα νήτες. Ό Σέρινταν σηκώθηκε.

—- Θ’ άρχίίόω άπό τή Γή, ϊνσπέκτορ !, είπε. "Έχω κά ποιο σχέδιο. "Ίσως άπόψε κιό λας μπορέσω νά σάς άναφέρω ευχάριστα πράγματα γι’ αυ τή τήν υπόθεΐσι. Τό πρόσωπο τού Χόβαρτ έκανε ένα μορφασμό απορίας. — Δηιλαδή; ρώτησε. "Έ χεις τίποτα συγκεκριμένο ύπ’ αψι σου; Ό Σέρινταν χαμογέλασε. — Ό καθηγητής Μπρέντ ήταν φίλος μου όπως ξέρετε, είπε. Πρίν ένα μήνα είχα κου βεντιάσει γιά πολλά πράγμα τα μαζί του. "Ίσως άνσσκαλεύ όντας τή μνήμη μου θυμηθώ κάτι πού θά εχη ενδιαφέρον γιά τήν δουλειά μας. Ό επιθεωρητής άνασήκωσε τούς ώμους. — Δεν σέ ρωτάω τίποτα περ ισσότερο, είπε. "Απλωσε τό χέρι κι" έσφι ξε τό δικό του. — Σου εύχομαι καλή τύχη, Τζό. Είμαι βέβαιος πώς θά τά καταφέρης. Και μήν ξεχνάς. ' Η Δ ιαπλσνητ ική "Αατ υνομ ία είναι έτριμηι νά διάθεση δ,τι τής ζηιτήίσης. — Ευχαριστώ, ίνσπέκτορ !, απάντησε. ^— Καί... που είσαι, Τζό! Αέξι στους δημοσιογράφους άπό δ,τι είπαμε. "Άν οί εφη μερίδες μυριστούν τήν άπαγω γή κι" αρχίσουν νά σκαλίζουν τά πράγματα,, ό κόσμος θά πανιικοβληθή και κανείς δεν μπορεί νά ξέρηι πού μπορεί νά όδηγήση ένας ομαδικός π ονίσ κος εκατομμυρίων ανθρώπων. Κατάλαβες;

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΚΑΘΩΣ βγή <κε άΐιτ’ τή με γάλη αίθουσα του Συμβου λίου, είδε τό κύμα των δημοσισΥράφ ω ν νά όιρ(μά προς τό «μέρος του. Τά «φλας» των Φωτορειπόρτερς μπήκαν πάλι σ^5 ενέργεια καί οί ανταποκρι τές άρχ ισαν να του κάνουν βροχή τις έιρωτήισεις. — Τι τρέχει,^Τζρ; ^ — Λεν θά .μάς πή-ς λοιπόν το συμβαίνει; ^— Μήπως^ άρχ ισε κανένας πόλεμος στους πλανήτες, κύ ριε Σέιρινταν; — Τίποτα άπό όλα αυτά, παιδιά! Τό πράγμα δεν είναι και τόίαο επικίνδυνα. Άποφασίστηικε νά σταματήσουν προσωίρκνώς τά ταξίδια οπή Σε λήνη. — .Γιατί:, Τζό; Τί συνέβη; Ό ντίέτεικτιβ έξυσε τή μύτη του καί πήρε ύφος μυστηρι ώδες. — Γιατί δυο χιλιάδες σελη(νί!τες, κύριοί/ σάς τό λέω έμπιστευτικώς αύτόι, κρεβατώθηΐκαν άπό γρίππη! Καί, ό πως καταλαβαίνετε, ή Γη που· έχει υποφέρει τά πάνδεινα α πό παρόμοιες επιδημίες κατά τό παρελθόν παίρνει τά μέτρα της... Αυτό είναι ολο! ζ>ί δημοσιογράφοι ρκφπι-

σαν, άλλοι προς τό ασανσέρ και] άλλοι; προς τά τηλέφωνα, για νά (μεταδώσουν τήν συντα ρακτική είδηίσι στίις εφημερί δες τους, ενώ ό Σειούνταν- χα μογελώντας έψαχνε ιμέ τό βλέμμα του τούς διαφόρους ομίλους προσπαθώντας ν’ α νακάλυψη τήν Νάνισυ Έβιιλγκτον. Μια ρυτίδα σχεδιάστη κε ιστό μέτωπό τιου όταν βε βαιώθηκε πώς ή μνηστή του δέν βρισκόταν πιά στο διά δρομο. — Τί διάβολο έγινε ή Νάνσυ; άναρωτήίθη|κε. Προχώρησε ανήσυχος προς τό άσαινίσέρ, όταν είδε τον μικρό- γκρουμ νά έρχεται προς τό μέρος του. — ^Κύριε,^ Τζό, τουλ είπε. Έχω ένα γράμμα για σάς. — Χαλλό/ Μίκυ, έκ;ανε ό ντίέτεικτιβ ευχαριστημένος και χαΐδεψε τά σγουρά μαλλιά του πιτσιρίκου. Στοιχηματίζω πώς τό έδωσε: ή Νάνου. — Όχι, κύριε Τζό, άποκίρίθηικε ό μάκρος. Ή δεσποι νίς Νάνσυ έφυγε πριν πολλήν ώρα. Αυτό τό γράμμα μου τό έδωσε ένας κύριος. Μέ -κάποιο αίσθημα ανησυ χίας ό ντέτεικτ ιβ πήρε στα χέρια του κα)ι άνοιξε τό φάκέλλο. Τό βλέμμα του διέτρεξε βιαστικά τις λίγες γραμ μές του σημειώματος. Τό ση μείωμα ήταν γραμμένο- μέ μο λύβι. Τό περιεχόμενό- του ήταν μια άπείλή καί μια προειδοποίησι: «Τζόε, ξέρουμε για ποιο λόγο σέ κάίλεσε ό Χόβαρτ, ξέγραφε τό σημείώμα. ’Άν σου άρέση ή ζωή, κάθησε φρόνιμα. Λιαφαρεπικά, σέ προ