Η Νυχτερίδα

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΤΙΝΑ ΧΕΛΙΩΤΗ © ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ Ε.Ε. ISBN: 978-618-206-082-7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2021 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ Ε.Ε.: ΑΛΤΑΝΗ 4, 153 51 ΠΑΛΛΗΝΗ ΤΗΛ.: 210-8983824 • E-mail: info@mikrosiros.gr • Site: www.mikrosiros.gr

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΝ

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ V 71 Ο

Άγκάθας Κρίστι (Μετάφρασις

Δ.

Σ.)

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Η ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΟΙ Βιασήμου “σταθμό

έκδόσεις

μας

συγγραφέως στήν

που

αρχίζουν

αστυνομικών

ιστορία

των

μ* ένα από τα μυθιστορημάτων

εκδόσεων

αστυνομικών

αριστουργημαιτικώτερα Άγκάθοβς

καί

έργα

τής

Κρίστι, αποτελούν ενα

περιπετειωδών

αναγνωσμάτων

στην Ελλάδα. Τά αφελή

αναγνώσματα,

©που 6

ήρως

πηδά

αϊτό δέκα ποπώματα καί

γκρεμίζε­

ται μέ τδ αυτοκίνητό του από ύψος έ&οςτό μέτρων, χωρίς νά πάθη απολύτως τίποτα, ή όπου μέσα σέ λίγα δευτερόλεπτα γριά σέ. . .

σκυλί, ©πως στα. παραμύθια,

βολή για τή νοημοσύνη τού Τά ριπέτεια,

μεταμφιέζεται ατό γίγαντα σέ. . .

αναγνώσματα γεμάτα

τον συγχρόνως

μας,

γριά κι* άπδ

είναι πια απηρχαιωμένα καί αποτελεί προσ­

Ελληνικού κοινού ή δημοσίευσίς τους! απεναντίας,

αινίγματα

που

είναι

ακονίζουν

καί συγκινώντας τον.

γεμάτα το

γνήσια

μυαλό

τού

καί

συναρπαστική

αναγνώστου,

πε­

τέρποντάς

Ικανοποιούν οχι μόνο τά παιδιά των δεκαπέντε

χρόνων, αλλά καί τους ώριμους ανθρώπους, καί αποτελούν άναφυχη γιά τόν κουρασμέ­ νο επιστήμονα,

υπάλληλο καί

Καί — ΤΟ φθοράς!

Δεν

εργάτη.

ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ— τά

ηρωοποιούν

καί

αναγνώσματα δεν

μας

δεν

έξ,ιδανικεύ ο

είναι

αναγνώσματα

δια­

υ

τό έγκλημα,

αλλά

ν

εμπνέουν την ύπακοή στον νόμο, την άφοσίωσι στο δίκαιο καί την αύτρθυσία! ΕΥμεθσ βέβαιοι αποκτώντας έτσι

οτι

τό

Ελληνικό

κοινό

βά

ύποδεχθή

μιά θαυμασία βιβλιοθήκη από τά

εύμενώς

τίς

έκδόσεις

καλύτερα αστυνομικά

καί

περιπε­

τειώδη έργα δλου τού κόσμου. «Η

ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ»

ΣΤΟ ΕΡΧΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ "Ενα ακόμα αριστούργημα τής

παγκοσμίου αστυνομικής

φιλολογίας.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ "Ενα έργο μέ συναρπαστική πλοκή, που εκτυλίσσεται μέ­ σα σέ μιαν ηλεκτρισμένη και αλλόκοτη ατμόσφαιρα μυστηρίου, ' ©που τίθεται αδιάκοπα στον αναγνώστη τό μεγάλο ερώτημα: -—Ποιος είναι.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ; ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ από ένα βιβλίο των εκδόσεων «■'ε Η

Νυχτερίδα»

μοίς,

ΚΕΦΑΛΑΙΟ

1

Ο ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΞΕΝΟΣ ου φαίνεται πώς

Μ

τα -πρώτο πού πρέπει νά κανό,

είναι

νά συ-

στηθώ:

Τ5 όνομά

μου ε'ναι

’Άλεκ Χάστιγκς. Ταγματάρχης

Χάστιγκς,

άν

και ό πιο μεγάλος τίτλος μου οίνοι» ώρισμένως πώς είμαι φίλος, ό πιο στενός

φίλος

και παλιός

συνεργάτης

μικού δαιμόνιου όλων τών εποχών:

του

πιο

καταπληκτικού

αστυνο­

Εννοώ τον Ηρακλή Πουαρό. "Υστε­

ρα από τον πόλεμο, είχα έγκατασταθή ιμέ τή γυναίκα μου στη Νότια Αμερική, στην Αργεντινή, όπου αγόρασα; ένα ράντς, που είχα αποφα­ σίσει

νά άξιοποιήσω

πάρω οπόψασι

μόνος

μου.

"Έτσι

πέρασαν

αρκετά χρόνια, πριν

νά ξσναγυρίσω στην, Ευρώπη. Τέλος, ξαφνικά,

σε μιά δυνατή επιθυμία νά ξαναδώ τους Λευκούς

μ’ έπιά­

Βράχους τού Ντόβερ,

την ομίχλη τού Λονδίνου/ τους παλιούς φίλους, και κυρίως τό μακρου­ λό κεφάλι και τά πράσινα μάτια του φίλου μου "Ηρακλή Πουαρό. "Ετσι, λοιπόν, έδωσα στον έαυτόν

μου άδεια λίγων μηνών, αποχαιρέ­

τισα την γυναίκα μου καί διέσχισα τον ωκεανό. Κάθησα δυο μέρες στο Παρίσι, γιά νά κανονίσω κάποιες δουλειές, καί ξεκίνησα γιά τό Λονδίνο — την πατρίδα μου! Ο πρώτος άνθρωπος που θά συναντούσα, 6ά ήταν φυσικά ό "Ηρακλής Πουαρό. Σκόπευα να μήν τον ειδοποιήσω γιά την άφιξί’ μου· καί διασκέδαζα πολύ στο πλοίο, μέ τό όποιο διέσχιζα την Μάγχη, μέ τό νά φαντάζω μαι την χαρά καί την έκπληξί του, όταν θά μ’ έβλεπε ξαφνικά μπροστά του. "Ημουν σχε­ δόν αβέβαιος πώς θά τον έβρισκα στό σπίτι του. Εΐχε περάσει πιά ό και­ ρός πού οι υποθέσεις του τον έκαναν νά ταξιδεύει από την μιά άκρη τής Αγγλίας

στην άλλη.

Τώρα ήταν διάσημος,

καί αρκετά πλούσιος. Δεν

αφιέρωνε πιά ποτέ όλον τον καιρό του σέ μιάν ύπόθεσι. Είχε κατορθώ­ σει

νά είναι ένα είδος «συμβουλευτικού αστυνομικού» ένας εδος «ειδι­

κού» τού εγκλήματος, όπως π.χ. είναι «ειδικός» ένας καλός ψυχίατρος. Πάντα κοροΐδευε την λαική άντίληψι πού φανταζόταν τον αστυνομικό νά κυνηγάη

τούς

εγκληματίες

μεταμφιεσμένος

καί

αγνώριστος,

μετρώντας

όλα τ’ αποτυπώματα πού θάβρισκε. —"Οχι άγαπητέμου Χάστιγκς!

συνήθιζε νά μου λέη. "Ο "Ηρακλής

Πουαρό* έχει τούς δικούς του τρόπους: Τάξις καί μεθοδικότης καί «φαιά ουσία»,

φυσικά.

Χωρίς

αυτήν

δέ γίνεται

τίποτε.

"Ο

καλός

ντέτεκτιβ,

στρογγυλοκαθισμένος στήν πολυθρόνα του, μπορεί ν’ άνακαλύπΤη διάφο­ ρες μικρολεπτομέρειες, πού ο! άλλοι δεν τούς έδωσαν σημασία, καί νά όδηγήται κατευθείαν στή Αυσι! "Οχι!

Δεν υπήρχε φόβος νά μή βρώ τόν Πουαρό σπίτι του. "Οταν

λοιπόν έφτασα στό Λονδίνο, έστειλα τές αποσκευές μου σ’ ένα ξενοδο­ χείο, μπήκα σ’ ένα ταξί καί έδωσα στον οδηγό τήν παλιά γνωστή διεύ-

βυνσι. Πόσες αναμνήσεις δεν μοΰ έφερε τό παλ,ιό σπίτι!

Σχεδόν δεν εί­

χα την υπομονή νά σταματήσω για νά χαιρετήσω τή γριά στπτονοικοκυρά μου (γιατί είχα κάποτε κατοικήσει στο σπίτι τού Ηρακλή)» άλλα άνέβηκα γρήγορα - γρήγορα τή σκάλα καί χτύπησα στην πόρτα του Που©ορό. —Εμπρός! ακούστηκε ή γνωστή φωνή. Μπήκα μέσα. 'Ο Πουαρό μέ κοίταξε ιμέ ανοιχτό τό στόμα. Στο χέ­ ρι κρατούσε μια μικρή βαλίτσα; που τήν άφηίσε νά πέση στο πάτωμα όταν μέ είδε. < —Ό φίλος μου 6 Χάστιγκς!

' φώναξε. 'Ο φίλος μου 6 Χάστιγκς.

Καί όρμώντας μέ άίρπαξε καί μέ φίλησε. Αρχίσαμε νά γελάμε, νά ρωτάμε ο ένας τόν άλλον καί ν’ απαντά­ με κι1 οί δυό μαζί» δπως κάνουν οϊ παλιοί φίλοι όταν συναντιώνται υστέ­ ρα από πολυν καιρό. — Είναι νοικιασμένο τό δωμάτιό μου;

ρώτησα τόν Πουαρό.

Γιατί

πολύ 9ά ήθελα νά κατοικήσω στό παλιό μου δωμάτιο, στο ίδιο σπίτι μέ σένα, δπως στά νιάτα μας! Τό πρόσωπο του Ηρακλή Πουαρό ξαφνικά σκοτείνιασε. — θεέ μου! Τί κακοτυχ ία, φίλε μου! Τί φοβερή κακοτυχ ία!

Γιά

κοίταξε γύρω σου! Κοίταξα γύρω

μου, καί

τότε γιά πρώτη φορά πρόσεξα τίς απο­

σκευές πού ήταν σωριασμένες σέ μια γωνιά του δωματίου: ένα; προ­ ϊστορικό μπαούλο, δυο παμπάλαιες βαλίτσες, ένας σάκκος, κ.λ.π. Καί τότε φυσικά κατάλαβα τί σήμαιναιν όλ’ αυτά.'

λ

— Φεύγε ι ς ' Η ρακλή ; — Ναί. — Μακρυά; — Γιά τή Νότιο Αμερική! — Πώς; — Ναί! Είδες τί είρωνία; Φεύγω γιά τό Ρίο. Κι’ έλεγα στον έαυτό μου: «Δέν θά γράψω τίποτε στον Χάστιγκς. Φαντάσου τήν έκπληξι καί τή χαρά του νά μέ δή ξαφνικά μπροστά του». — Καί πότε φεύγεις; 'Ο Πουαρό κοίταξε τό ρολόι του.

— Σέ μιά ώρα! είπε. — Νόμιζα πώς τίποτε δέν θά μπορούσε νά σέ κάνη ν’ άποφασίσης ένα τόσο μεγάλο θαλάσσιο ταξίδι, είπα. 'Ο Πουαρό έκλεισε τά μάτια καί ρίγησε. — Μή μού μιλάς γι’ αυτό, καλέ μου φίλε!» είπε. 'Ο γιατρός μου μέ βεβαίωσε πώς δέν πεθαίνει κανείς από αυτό — κι’ επειτα Θά ε^ναι μόνο γιά μιά φορά. Γ ιατί ποτέ, ποτέ, δέν θά ξαινάβρω φυσικά τό κου­ ράγιο νά ξαναγυρίσω στην

Ευρώπη!

Μ’ έσπρωξε σέ μιά καρέκλα. — Κάθησε νά σου έξηγήσω πώς πήρα αυτήν τήν άπόφασί!,

μου

είπε. Ξέρεις ποιος είναι ό πιο πλούσιος άνθρωποςι τού κόσμου, πιο πλούσιος κι’ από τόν Ροκφέλλερ, κΐ’ από τόν ΡότσιΑδ κι’ από τόν Ζαχάρωφ: Είναι ό Αΐημπ Ρά^λαντ! — 'Ο

Αμερικανός «Βασιλεύς τού Σάπωνσς»;

—Ακριβώς. Αλλά είναι Βασιλεύς καί πολλών άλλων βιομηχανιών,

I

6

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

που ούτε καν τΙς υποπτεύεσαι. Λοιπόν, εδώ και λίγες μέρες, πλησίασε ένας γραμματεύς του καί μου ζήτησε νά διευκρινίσω μια πολύ μπερδε­ μένη ύπόθεσι, πού έχει σχέσι

με την παγκόσμια παραγωγή τού χάλυ­

βας. Του εξήγησα πώς αν μου έδινιε1 δλα τά στοιχεία, μπορούσα νά τού δώσω την γνώμη μου, χωρίς νά πάω στο Ρίο. Έπέμεινε δμως πώς αυ­ τό δεν μπορεί νά γίνη· κΓ έτσι, μια καί μου πρόσφερε μιά σωστή πε­ ριουσία, γιά πρώτη φορά στή ζωή μου αποφάσισα νά κάνω κι* εγώ κάτι για χρήματα. Έξ άλλου ήταν κι5 ένας άλλος πειρασμός: έσυ, αγαπη­ τέ μου φίλε. Γιατί αυτόν τόν ένάμισυ χρόνο, ένοιωσα πολύ τή μοναξιά μου. Γι* αυτό συλλογίστηκα:

αρκετά έχω έργαστή. "Έλυσα πολλά άλυ­

τα προβλήματα ως τώρα. "Έχω αποκτήσει αρκετή

φήμη.

’Άς

κερδίσω

λοιπόν τώρα αυτά τά χρήματα καί έπειτα άς έγκατασταθώ κάπου κοντά στο φίλο μου τόν Χάστιγκς. — Που νάξερες ότι τήν ίδια στιγμή εγώ ταξίδευα γιά νά σέ συ­ ναντήσω ! — Δεν τόξειρα.

ι Καί γι* αυτό έδωσα τό λόγο

μου. Τώρα, σέ μιά

ώρα, πρέπει νά πάρω τό τραίνο γιά νά προφτάσω τό βαπόρι. Είναι κι* αυτό μιά από τις μικρές είρωνίες τής ζωής. ’Άν ύπστεθή ότι δέν μου προσέφεραν ένα τόσο φανταΐστικό ποσό, θ’ άφηνα αυτήν τήν ύπόθεσι ώρισμένως- γιατί έχω καί κάποια άλλη δική μου ύπόθεσι, πού μέ απα­ σχολεί τελευταία. Δέν μου λές, τί ακριβώς σημαίνει- «Όί Τέσσερις Με­ γάλοι;» — Δέν διαβάζεις εφημερίδες; του εΐΐπα. —"Όχι... Δέν πρόκειται γιά πολιτικούς. Είναι άλλη ύπόθεσις. Κα­ τά πάσαν πιθανότητα αυτοί οί «Τέσσερις Μεγάλοι» είναι αρχηγοί κά­ ποιας διεθνούς σπείρας κακοποιών μέ τεράστια δύναμι. Μόνο... — Μόνο τί;

ρώτησα βλέποντας τον νά διστάζη.

— Μόνο πού μαντεύω πώς πρόκειται γιά μιά καταπληκτικά οργα­ νωμένη ύπόθεσι, πού μπορεί νά προκαλέση διεθνείς περιπλοκές, ακόμα κι" έναν καινούργιο πόλεμο... — Τόσο πολύ; — Τόσο πολύ! — Μή φύγης! παρακάλεσα.

Μείνε μαζί

μου όσον καιρό θά

μείνω

στό Λονδίνο. Ό Πουαρό μέ κοίταξε μέ βλέμμα κάπως έπιτιμητικό. — Α! Αυτό μέ συμβουλεύεης; μου εΐπε. Δέν σου εξήγησα: ττώς έχω δώση τό λόγο μου; Τό λόγο του 'Ηρσκλή Πουαρό! .Μόνο ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου θά μπορούσε νά μέ κάνη ν’ αποφασίσω νά μείνω! — Αυτό είναι κάπως δύσκολο νά συμβή τώρα, ψιθύρισα, άν καί κα­ νείς ποτέ δέν ξέρει: τήν ένδεκάτη ώρα ή πόρτα ανοίγει καί ό Απρόσ­ κλητος Ξένος μπαίνει μέσα. Απρόσκλητο Ξένο ώνομάζαμε μέ τόν Πουαρό τόν απροσδόκητο θά­ νατο...

' φ ψ * ******

Λ^έν είχα

καλά καλά

τελειώσει τή

φράσι μου,

όταν από μέσα άκου·3

στηκε ένας σιγανός θόρυβος. — Τί νάναι αυτό; "Ακόυσες; ρώτησα τόν Πουαρό σιγά.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

7

— ΜΑ ΡΟΓί, έκανε ό Πουαρό, φαίνεται πώς ό «"Απρόσκλητος Ξέ­ νος» σου είναι κιόλας στην καμαρά μου! — Μά πώς μπόρεσε νά μπή; Δεν υπάρχει

άλλη πόρτα ττρός την

χρΙεββατοκάμαρά σου/ εκτός απ’ αυτήν, σ’ αυτό έ5ώ τό δωμάτιο! — Πολύ ορθός συλλογισμός.

Και σέ συγχαίρω και για 'τή γνώμη

σου, Χάστιγκς. Πάντως, πρέπει νά ύπάρχη κάποιος τρόπος! — Λες νά μπήκε από τό παράθυρο; Τότε πρέπει νά είναι κανένας διαρρήκτης. Είναι τόσα ψηλά τό παράθυρο, που θά πρέπη νά κινδύνεψε νά σπάση τά κόκκαλά του άπειρες φορές. Σηκώθηκα καί διευθύνθηκα στην πόρτα γιά νά την ανοίξω, όταν είδα πώς τό χερούλι τής πόρτας γύριζε κι* αυτό μέ σταμάτησε. Η πόρ­ τα άνοιξε σιγά σιγά... "Οταν άνοιξε εντελώς, είδαμε έναν άνθρωπο όρ­ θιο πού κρατούσε ακόμα τό χερούλι. ? Ητοον γεμάτος λάσπες, από την κορυφή ώς τά πόδια. Τό πρόσωπό του ήταν αδύνατο καί βασανισμένο. Μάς

κοίταξε λίγες

στιγμές ακίνητος, κι έπειτα παραπάτησε «ι' έπεσε

χάμω. '0 Πουαρό έτρεξε κοντά του καί, γονατίζοντας πλάι του, μού φώ­ ναξε: — Κ ο νι άκ! Γ ρή γ οροο! Τού έφερα γρήγορα ένα ποτήρι. '0 γες σταγόνες

Πουαρό κατάφερε νά χύση λί­

στο στόμα τού λιπσθυμισμένσυ ανθρώπου κι’ έπειτα τον

σηκώσαμε μαζί καί τόν ξαπλώσαμε στό ντι·6άνι. Σέ λίγα λεπτά άνοιξε τά μάτια του καί κοίταξε γύρω του μέ θολό άδειο βλέμμα. —- Τί θέλετε, κύριε, από μένα; ρώτησε ό Πουαρό. I 4Ο άνθρωπος άνοιξε τό στόμα του καί πρόφερε μέ μια παράξενη, μηχανική φωνή: — Κύριος

Ηρακλής

Πουαρό. Ραρραγουαίη

Στρήτ 14.

— Ναί. Έγώ είμαι! 'Ο άνθρωπος δέν φάνηκε νά κατάλαβε.. Γι’ αυτό έπανέλαβε: — Κύριος Ηρακλής Πσυαίρό. Ραρραγουαίη Στρήτ 14. *0 Ηρακλής πολύ υπομονετικά άρχισε νά τον ρωτάη. Ο

άνθρωπος δέν

καταλάβαινε.

Κάπου

κάπου

επαναλάμβαν®

την

ίδια Φράσι. "Ο Πουαρό μού ένευσε νά πάρω τό τηλέφωνο. — Κάλεσε τόν δόκτορα Ρίτγουαίη, μού είπε καί πες του νά έλθη αμέσως! Ευτυχώς ό γιατρός ήταν σπίτι του καί, καθώς έμενε στη γειτο­ νιά,/ δέν άργησε νάρθή. Έξητασε τόν άρρωστό μας ιμέ μεγάλη προ­ σοχή

καί

κούνησε τό

κεφάλι

του.

— Παρόξενη περίπτωσις!, είπε. —* Εγ ιοε φ αλ ι κ ό ς πυρετός; ρ ώτησ α. Ο γιατρός μου έρριξε μιάν άγρια ματιά. — Δέν υπάρχει εγκεφαλικός πυρετός!, φώναξε.

Αύτό

είναι

έφεύ-

ρρσις τών διηγηματογράφων. 4Ο άνθρωπος ύπέστη έναν ψυχικό κλονι­ σμό. ^Ηρθε εδώ μέ μιάν έμμονη ιδέα: νά βρή τόν ^Ηρακλή Πουαρό στήν Ραρραγουαίη

14 — καί τώρα εξακολουθεί νά έπαναλαμβάνη μηχα­

νικά αυτή τήν διεύθυνσι, χωρίς νά καταλαβαίνη τί σημαίνει. — Βρίσκεται σέ αφασία; ρώτησα ξανά. 'Ο γιατρός δέν μέ κοίταξε άγρια αυτή τήν φορά, αλλά ούτε καί ίμΰυ έδωσε άπάντησι. "Εβγαλε από τήν τσέπη του ένα χαρτί ίκι5 ένα μολύβι καί τά έδωσε στον άγνωστο.

δ

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

— Νά δούμε τι θα κάνη μ" αυτά!, είπε. 'Ο άνθρωπος τη|ρ€ το «μολύβι, έβαλε μπροστά του το χαρτί και,

I

για μερικά λεπτά» τό κοίταζε σαν νά μήν μπορούσε να πσρη μιαν αποφασι. Στα τελευταία άρχισε νά γράφη πολύ γρήγορα και για πολλήν ώρα. "Οταν άφησε άπδ τά χέρια του τδ χαρτί, ρίξαμε μια ματιά, καί είδαμε μέ άπογοήτεοσι πώς είχε γεμίσει τη σελίδα με τον αριθμό 4. Τί* ποτ’ άλλο. — Είναι μία ενδιαφέρουσα περίπτωσις, μάς είπε ό γιατρός. Μπο­ ρείτε νά τον -κρατήσετε εδώ ώς τδ απόγευμα; Τώρα πρέπει νά φύγω για τδ νοσοκομείο. Τδ απόγευμα: .όμως θά ξα^απεράσω καί θά φροντί­ σω νά τοποθετηθή κάπου, δπου θάναι καλά. . . Εξήγησα στον γιατρό ότι·. δ Πουαρό θά έφευγε

καί

ότι σκόπευε

νά τδν συνοδεύσω ώς τδ Σάσυθαμπτσν. — Πολύ καλά, είπε ό γιατρός. Αφήστε τον έδώ καί θά ιδν φροντίσω εγώ. Φαίνεται τόσο έξηντλημένος, που θά -κοι-μηβη γιά οκτώ τούλάχιστοιν

ώρες.,

θά

συνεν νοηθώ

Πουαρό. Ο γιατρός έφυγε/

σχετικά

μέ

τήν

καί μείναμε μόνοι

σπιτονοικοκυρά

μέ τδν

σου,

άγνωστο.

— Πώς περνάει ή ώρα!, φώναξε 6 Πουαρό. Λοιπόν, Χάστιγκς. δεν πιστεύω νά λές τώρα ότι σέ άφησα χωρίς δουλειά! Νά που μάς έπεσε αυτός δ άνθρωπος άπδ τδν ουρανό. Ποιος είναι; Πουθε έρχεται; Τί μέ θέλει; "Ενα πλήθος ερωτηματικά χωρίς άπάντησι. Διάβολε! Θάδινα δυδ χρόνια άπδ τή ζωή μου νάφευγε τδ βαπόρι αύριο καί όχι. σή­ μερα. Διαισθάνομαι πώς αυτός δ άνθρωπος μάς φέρνει κάτι πολύ ένδιαφέρον. 5Αλλά έχομε ανάγκη άπδ χρόνο. . . άπδ χρόνο. · . Πού ξέρεις! Μπορεί νά περάσουν εβδομάδες, μήνες πριν να κατορθώση νά μιλήση καθαρά· — Θά

βάλω τά

δυνατά

μου, Πουοΰρό,

νά σέ

αναπληρώσω έπα-

ξίως. . . — Χμ . . . Ναί . · . Ναί . . . Βέβαια . . . “Ήξερα πώς ό Πουαρό δεν είχε καί τόση εμπιστοσύνη νομικές ιμου ικανότητες, "Αλλαξα λοιπόν κουβέντα. — ’Άν έγραφα μϋάν ιστορία, είπα- γιά νά πώ συνεδύαζα τδν αριθμό 4 πού έγραψε ό άγνωστος

στίς αστυ­

απλώς -κάτι, θά

μέ αυτά πού μέ ρω­

τούσες πριν καί,θά τήν ονόμαζα «οί Τέσσερις Μεγάλοι»· . . Καί ξαφνικά τινάχτηκα άπδ τή θέσιμου, γιατί ό άρρωστός

μας

συνήλθε ξαφνικά άπδ τήν απάθεια του, άνακάθη-σε στο ντιβάνι. καί πρόφερε δυνατά καί καθαρά: —'Ο Λί Τσάν Γιεν! Είχε ύφος ανθρώπου πού μόλις βγήκε άπδ βαθύ ΰπν©; Ό Πουαρό μου ένευσε νά μην τδν διακόψω. 'Ο άνθρωπος εξακο­ λούθησε νά μιλά. Τόσο καθαρά καί γρήγορα, σά νά διάβαζε αύτά πού έλεγε άπδ χειρόγραφο, —'Ο Λί Τσάν Γιεν είναι δ διευθύνω** νους:. έγκέφαλα τών

Τεσσάρων

του οργανισμού.

Μεγάλων.

Είναι

Τδν έχω λοιπόν όναμάση

ή

"Αντιπροσωπεύει τδν

κινητήριος

άριθμόν

δύναμίς

"Ενα.

'Ο

όλου

άριθμδς

Δύο σπάνια άναφέρεται μέ τ’ όνομά του. Τδν αναφέρουν μέ ένα 8 που τδ κόβουν δυδ γραμμές. Είναι τδ σήμα τού δολλοορίου.

Είναι "Αμερι­

κανός καί αντιπροσωπεύει τή δυναμι τού χρήματος. Δέν υπάρχει αμφι­ βολία πώς ό αριθμός Τρία είναι μια γυναίκα καί ότι είναι Γαλλίδα.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ1 ΤΕΣΣΑΡΩΝ

9

Μπορεί νά ιε^ναι καμιμιά γυναίκα του ήμικόσμου, αλλά μπορεί νά είναι ναι καμμιά κυρία τής αριστοκρατίας. Ποιος ξέρει; Ποιος μπρρεΐ να ξέρη; "Οσο για τον αριθμό Τέσσαρα . . . Ή φωνή του χαμήλωσε κι* έσπασε. 'Ο Πουαρό έσκυψε ως τα χείίλη του. — Ναί Μια

. . ., ρώτησε γρήγορα. 'Ο αριθμός Τέσσερα;

ανείπωτη

φρίκη

φάνηκε

στα χαρακτηριστικό:

του

άγνωστου.

Τά χείλη του ψιθύρισαν σιγά: —'Ο Τέταρτος είναι ό ττιό τρομερός!

'Ο Τέταρτος είναι ό «Χα­

λαστής)». Μ5 ένα σπασμωδικό κίνημα/ έπεσε πίσω κι* έμεινε ακίνητος. — Θεέ μου!, ψιθύρισε ό Πουαρό. Φαίνεται πώς είχα δίκιο! — Νομίζεις πώς . . . Μέ διέκοψε. — Σέ παρακαλώ φίλε μου, νά τον μεταφέρης στό κρεββάτι στο δωμάτιό μου. Δεν πρέπει νά χάσω ούτε λεπτό άν θέλω νά προφτάσω το τραίνο μου. "Οχι πώς θέλω νά τό προφτάσω! "Ω, πολύ ευχαρίστως θά τό έχανα! ’Αλλά έδωσα τό λόγο μου. "Ελα, Χάστινγκς! *Αφήσοομε τον άγνωστο

στις

φροντίδες

τής

σπιτονοικοκυράς

και

καταφέραμε νά προφτάσωμε τό τραίνο την στιγμή ακριβώς που ξεκι­ νούσε. 'Ο Πουαρό ήταν φλύαρος μερικές στιγμές κι5 έπειτα βύθιζόταν σέ σιωπή. Κοίτοιζε έξω από τό παράθυρο χωρίς ν' άκούη αυτά που του έλεγα. Κι* έπειτα ξαφνικά άρπαζε την συζήτησι στό ση,μεΐο που την είχαμε άφίσει καί συνέχιζε. Τό τραίνο μας δέν θά σταματούσε πριν από τό Σάουθαμπτον, αλλά έτυχε νά έλαττώση ταχύτητα, έξαιτίας ένός σήματος. κή

— Χίλιοι μύριοι διάβολοι! ακόυσα ξαφνικά την γνωστή γαλλι­ βρισιά:. Χάστιγκς, είμαι ένας~βλάκας! "Ενας ηλίθιος! "Ενα κτή­

νος! Τώρα μόλις βλέπω καθαρά! Σίγουρα οί "Αγιοι τής Γαλλίας έκανςχν οαιτό τό τραίνο νά κόψη ταχύτητα. Πήδησε έξω, Χάστιγκς! "Αρπα­ ξε τό βαλιτσάκι σου καί πήδησε!

Έγώ θά σου πετάξω τά υπόλοιπα!

Σέ δυο λεπτά είχαμε ανοίξει την πόρτα τού βαγονιού καί πηδού­ σαμε έξω. Μόλις ό Πουαρό πάτησε στό χώμα, τό χύτητά του καί σέ λίγο χάθηκε στη στροφή. —

τραίνο

αύξησε τήν τα­

Καί τώρα, Πουαρό, τού είπα λιγάκι πικαρισμένος, ελπίζω νά

μοΰ έξηγήσης αυτά τά καμώματά σου! — Φίλε μου, εΐδα έπί τέλους καθαρά! — Αυτό, τού είπα, δέν

μέ φωτίζει διόλου εμένα!

—’Άς έλπίσουμε πώς έχω άδικο. Αλλά φοβούμαι — φοβούμαι πάρα πολύ δτι δέν έχω άπατηθή. Τώρα, άν θέλης νά σηκώσης αυτές τις δύο βαλίτσες, θαρρώ ότι μπορώ ν’ άναλάβω τίς υπόλοιπες αποσκευές!

10

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Ο

Τ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΑΠΟ

ΤΟ

ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟ

ο τραίνο ευτυχώς είχε κόψει ταχύτητα κοντά σ έναν σταθμό, Δεν ήταν δύσκολο νά περιπατήσωμε ως εκεί1 κΙαί να βρούμε ένα

αυτοκίνητο, πού ττολύ γρήγορα μάς έφερε ττίσω στο Λονδίνο. Τότε και μόνο τότε ό Πουαρό καταδέχτηκε νά ίκανσποιήση την περιέργειά μου, — Δέν κατάλαβες τίποτε, Χάστιγκς; Είχαν επιχειρήσει νά μέ βγάλουν από τή μέση! — Ναι. Μέ φοβούνται. μ5

έξαποστείλουν στη

Καί γι’ αυτό βρήκαν ένα έξυπνο κόλπο νά

Νότιο Αμερική.

Οι «Τέσσερις

Μεγάλοι»,

αυτές

ο! τέσσερις μεγαλοφυΐες, πού έχουν συνεταιρισθή γιά νά έργασθοΰν έξω από τον νομοί "Ενας Κινέζος, ένας Αμερικανός/ μιά Γαλλίδα καί κάποιος άλλος.

Κάνε την προσευχή /του, ’Άλεκ, νά ψτάσωμε εγκαίρως

■πίσω! — Πιστεύεις δτι ό έπισκέπτης μας κινδυνεύει; — Είμαι βέβαιος γι’ αυτό! Ή σπιτονοικοκυρά μάς υποδέχτηκε βιαστικές ερωτήσεις

του

Πουαρό,

μέ

κραυγές

έκπλήξεως.

απάντησε καθησυχαστικά.

είχε έρθει κανένας. Κανένας δέν είχε τηλεφωνήσει. Αναστενάζοντας μέ άνακούφησι, ανεβήκαμε στο

Στις

5/Οχι,

δέν

διαμέρισμα του

Πουαρό καί ό φίλος μου έτρεξε κατευθείαν στο δωμάτιό του, άπ’ όπου βγήκε ύστερ’ από λίγές στιγμές. -—’Άλεκ/ είναι

νεκρός!

’Έτρεξα μέσα. 'Ο άγνωστος ήταν ξαπλωμένος στο κρεββάτι ακρι­ βώς όπως Τον είχαμε αφήσει. Μόνο πού ήταν πεθαμένος. ’Έτρεξα νά φέ­ ρω έναν γιατρό, όχι τον Ρίτζγουαίη πού δέν ήταν σπίτι του, αλλά έναν άλλον, πού καί έπιβεβαίωσε αυτό πού είχαμε άντιληφθή. ■—Άπό τΐ πέθανε, γιατρέ μου; ρώτησε ό Πουαρό. — Χμ . . Δύσκολο νά πώ. Φαίνεται σάν νάπαθε

ασφυξία.

Μή­

πως έχετε μηχανή γκαζιού στο δωμάτιο; — Οχι. Μεταχειριζόμαστε το ηλεκτρικό γιά όλα. — Καί μέ τά παράθυρα ορθάνοιχτα. . . Θά πρέπει νά είναι νε­ κρός κάπου δυο ώρες! Θά σάς άφήσω ένα πιστοποιητικό καί θά φροντ ί σιετε γ ι ά τ’ άλλα! 'Ο γιατρός έφυγε,

καί

ό

Πουαρό τηλεφώνησε γιά τά σχετικά

την ταφή του αγνώστου. ’Έπειτα τηλεφώνησε

στο φίλο ;μας

μέ

τον έπι-*

θεωρητή Τζάπ, αν θά μπορούσε νάρχόταν. Σέ λίγο παρουσιάστηκε ή σπιτονοικοκυΐρά. — Κύριε Πουαρό, εΐπε, είναι έξω ένας άνθρωπος.

Είναι λέει, άπό

τό φρείνοκομεϊσ. Νά του πώ ν’ άνέβη; — Ναί/ κυρία Πήρσον! Σέ λίγο έμπαινε στο δωμάτιο ένας ψηλός μέ κόκκινοι πρόσωπο καί ιμέ στολή φύλακα.

μεγαλόσωμος άνθρωπος

— Κοολημερα σας, κύριοι!, είπε. Κυνηγώ άπό τό πρωί εναν τρό­ φιμο του φρενοκομείου μας! ’Από τις πληροφορίες πού συγκέντρωσα, φαίνεται πώς ήρθε εδώ . .

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

11

—7Ηταν έδώ!, είπε ό Πουαρό. — Και τό σκάσε πάλι; έκανε ό φύλακας. —"Εχει ττείθάνει!, εΐττε άττλά ό Πουάρό. — Βρε τό φουκαρά!, είπε ό φύλακας. Στα χάλια ττού ήταν όμως, αυτή ήταν ή καλύτερη λύσι. . —?Ηταν επικίνδυνος; ρώτησα. —^Οχι! Άλλα είχε μανία καταδιώξεωςι.

"Ολο

με

μυστικές

συμ­

μορίες και ιμέ Κινέζους είχε νά λέη ώσπου τον έκλεισαν. "Ετσι την πα­ θαίνουν όλοι! — Πόσο καιρό ήταν κλεισμένος στό φρενοκομείο; ρώτησε ό Πουαρό. — Κάπου δυο χρόνια. Δεν Θυμούμαι ακριβώς. — Δεν πέρασε από τό μυαλό κανένας δτι μπορεί νά ήταν και γερός; — Τΐ λέτε κύριε! Αυτός; Φαίνεται πώς δεν τον ξέρετε. 'Ωδηγήσαμε τον φύλακα στό δωμάτιο όπου αναγνώρισε Τον άνθρωπο που γύρευε. — Αυτός είναι! Μόολιστα!

Νά

μην

ένοχληθήτε

γιά

αμέσως

τίποτε.

Το

"Ιδρυμα Θά φροντίση γιά όλα. Θά σάς τηλεφωνήσουν από την διευδυνσι τί νά κάμετε!

Κι* έφυγε. Σέ λίγο ήρθε καί ό αστυνομικός επιθεωρη­

τής Τζάπ. , — Σέ τί μπορώ νά σάς φανώ χρήσιμος, Πουαρό/ ρώτησε. — Θέλω νά μου πής άν γνωρίζης αυτόν τόν άνθρωπο!,

είπε

6 φίλοςι .μου δείχνσντάς του τόν πεθαμένο. 4 Ο Τζάπ τόν κοίταξε κοιλά καλά καί τό βλέμμα του φωτίστηκε: — Μά βέβαια τόν ξέρω! Είναι ό Μάγιερλιν. Ανήκε στην υπηρε­ σία άντικατασκοπείας. Πήγε στην Κίνα εδώ καί πέντε χρόνια ... καί δεν ξαναγύρισε. Απορούσαν τί εΐχε| γίνει. —"Ολα δένονται

μεταξύ τους, ε'πε ό Πουαρό,

γονός δτι πέθανε από φυσικό Θάνατο. 40 αέρας καθώς φυσούσε έκανε τις

κουρτίνες

έκτος από τό γε­ ν’

άνεμίζουν

καί»

αφού συνώδεσα τόν Τζάπ έξω, γύρισα κι’ έκλεισα τά παράθυρα. — Δέν μπορώ νά καταλάβω, Χάστιγκς, γιατί άνοιξες τά παρόοθυρα όταν έφερες μέσα τόν άνθρωπο!, είπε ό Πουαρό. — Δέν άνοιξα κανένα παράθυρο!/ Ο Πουαρό πετάχτηκε όρθιος: — Μά ναι,

Χάστιγκς,

απάντησα.

έχεις δίκιο.

"Οταν

φύγαμε,

τά παρόοθυρα

ήσανκλειστά. Καί τώρα τά βρίσκομε ανοιχτά. — Κάποιος ανέβηκε.., είπα. »|*

Ο

«,»

ο, ',·

Πουαρό έμεινε σκεπτικός:

—Έκεΐνο που δέν μπορώ νά καταλάβω, Χάστιγκς, είναι γιατί νάνοι ανοιχτά καί τά δυο παράθυρα. Τό ένα άρκοΰσε! — Καί τό παράθυρο τής τραπεζαρίας είναι ανοιχτό!, είπα. Άπό έκεΐ Θ’ ανέβηκε όποιος ανέβηκε, γιατί αυτό δέν είχε κλείσει. 'Ο Πουαρό έσκυψε συλλογισμένος σεκτικά τό στόμα τοΰ πεθαμένου. — Χάστιγκς, είπε τέλος. μωτρο!

12

καί

Τοΰ είχαν

μ’

βάλει

ένα φακό έξήτασε έδώ

καί

προ­

λίγη ώρα φί­

Καί υστέρα τόν σκότωσαν.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

— Τί λες!

Νά δούμε τι θα δείξη και ή νεκροψία!

— Η νεκροψία δεν θά δείξη απολύτως τίποτε! Του έδωσαν ν' άναπνεύση ατμούς ύδροκυανικσύ οξέος. Γι’ αυτό ό δολοφόνος, πριν φύ­ γει, φρόντισε ν’ άνοιξη όλα τά παράθυρα. Τό ύδροκυανικό οξύ έξοπτ.μίζεται εύκολα/ άλλα έχει μια δυνατή οσμή οστό πικραμύγδαλα. "Ώσπου νάρθου με, ή οσμή έξατμίστη(κε. "Ετσι καθώς ό άνθρωπος αύτός είχε φύγει εδώ και πέντρ χρόνια για τήν Κίνα, θ’ αποδίδαμε. τό θάνατό Του σέ φυσικά αίτια και θά πήγαινε σαν τό σκυλί στ’ αμπέλι!

Ποιος νά

τον έκδικηθή; — Μή ξεχνάς ότι έμεινε και δυο χρόνια στό φρενοκομείο! άλλα τρία χρόνια... 'Ο Πουαρό ξαφνικά ιμ’ άρπαξε άπό τό χέρι. — Τό ρολόι Χάστιγκς!

Άλλα τ

/

Κοίταξε τό ρολό1!

Ακολούθησε τό· βλέμμα του στό κομοδίνο, Τό ρολόι ήταν σταμστημένο στις τέσσερις) ακριβώς. — Φίλε μου, κάποιος έπαιξε μ’ αυτό Το ρολόι1!, είπε. Τό είχα κουρδίσει πριν φύγουμε. — Μήπως ό φόνος έγινε στις τέσσερις! είπα. — Οχι, όχι, φίλε μοιυ. Χρησιμοποίησε λιγάκι τή φαιά σου ουσία! Φαντάσου ότι

είσαι ό Μάγερλιν. "Οτι είσαι

ολομόναχος εδώ

και ότι

άκοΟς κάτι. Καταλαβαίνεις τί μπορεί νά είναι, άλλα δέν έχεις κανένα μέσο ν’ άφήσης ένα σημείωμα. Στην απελπισία σου πιάνεις τό ρολοί π<αί τό σταματάς στό τέσσερα. Τέσσερα, Χάστιγκς, ό αριθμός Τέσ­ σερα ό Χαλαστής, ό φονιάς! 5/Ετρεξε

πράς

τό

τηλέφωνο καί

πήρε

τό

δημοτικό Φρενοκομείο.

"Υστερα άπό έναν σύντοιμο διάλογο, γύρισε καί μου- είπε, — Κανένας

τρόφιμος

δέν

έδραπέτευσε

άπό

τό

Φρενοκομείο,

Χά-

στιγκς. — Μά ό άνθρωπος πού ήρθε; Ο φύλακας; —'Ο φύλακας ήταν ό αριθμός Τέσσερα. 'Ο Χαλαστής! — Πάντως άν ήταν αυτός, είδαμε τουλάχιστον τό πρόσωπό του! — Τό πιστεύεις, φίλε μου; 7Ηταν παχύς και κόκκινος» μ’ ενα με­ γάλο ξανθό μουστάκι 'Όλ’ αυτά ήταν ψεύτικα. Δέν είχε τίποτιε αξιο­ πρόσεκτο στα μάτια ή στ’ αυτιά, καί, μέ μια τεχνητή οδοντοστοιχία, ή φυσιογνωίμία τοά άνθρώποΐυ αλλάζει καταπληκτικά! Τή»; προσεχή φορά *

. . .

— Νομίζεις πώς θά έχωμε μια «προσεχή φορά»; Τό πρόσωπα του ΠουαρΙό σοβάρείψε πολύ.

— Ναί, φίλε μου. Είμαι βέβαιος γι’ αυτό. Αρχίζομε μ’ αυτούς τούς ανθρώπους ιμιά μονομοχία μέχρι θανάτου. Έσύ κί’ έγώ άπό τήν μιά μεριά, οϊ Τέσσερις Μεγάλοι άπό τήν άλλη. Κέρδισαν τόν πρώτο γύρο. Άλλα δέν κατόρθωσαν νά μέ βγάλουν άπό τή μέση καί στό μέλ­ λον θά πρέπει νά λογαριάζουν καί

τό νοικοκύρη. 'Ο Ηρακλής Πουαρό

δέν αστειεύεται!

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

12

ΜΑΘΑΙΝΟΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΙ

ΤΣΑΝ

ΓΕΝ

γώ ώς τόσο δεν έχανα κάθε ελπίδα να δώ να ξαναψανή ό φύλα» κας το-0 Φρενοκομείου, γΓ αυτό δεν τό κουνούσα από τό σττίΤι τού Πουαρό —"Άδικα περίμένεις! Μού έλεγε ό Πουαρό. — Γιατί ήρθε τήν δεύτερη φορά σαν φύλακας; Τι είχε να κερδίση; — Φαντάζομαι πώς πρώτα ήθελε νά βεβαιωθη γιά τόν θάνοπο τού Μάγ'ερλιν, καί ύστερα, φαντάζομαι πώς ήθελε ιν**·άντι κράση· εμένα, τον 'Ηρακλή Πουαρό. Είμαι ό μόνος αντίπαλος πού φοβάται! Βρήκα τά επιχειρήματα του φίλου

μου κάπως1 έγω'στικά,

άλλα δεν

ιείπα τίποτε. — Αέν έχομε

καμμιά άπόδειξι

εναντίον

του αριθμού

Τέσσερα!,

συνέχισε ό Πουαρό. Οί ατμοί του υδροκυανίου δεν αφήνουν κανένα ίχνος στο σώμα καί κανείς δεν εΐδε τόν άνθρωπο αυτόν νά μπαίνει στο σπίτι •όσο λείπαμε.

Καί νά τόν συλλαμβάναιμε, δεν είχαμε νά κερδίσωμε τί­

ποτα ! Φυσικά ό Πουαρό είίχε δίκιο — όπως συνήθως.. Τόν έβλεπα νά κά­ θεται ώρες στην πολυθρόνα του, — καί νά συλλογίζεται. Άπέψευγε νά μιλά μαζί μου γιά τήν υπόθεσι, πράγμα που δεν μού άρεσε διόλου, γιατί ήταν τό μόνο που μέ απασχολούσε. Στά τελευταία, μέ ρώτησε άν ήθελα νά τόν συνοδεύσω σέ μιά επίσκεψι. — Θέλω να συναντήσω, Χάστιγκς, μού είπεί» τόν άνθρωπο στο Λονδίνο, ξέρει τά πιο πολλά γιά τήν Κίνα από τον καθένα!

πού,

— Καί πώς λέγεται; — Θά μου έπιτρέψης νά κρατώ τ’ όνομά του μυστικό. Υπάρχουν λόγοι πού τόν αναγκάζουν νά ζή μέ ψεύτικο όνομα, θά τόν γνωρίσης ώς /κύριο "Ίγγλς! Αφού πήραμε τόν υπόγειο σιδηρόδρομο καί αλλάξαμε δυο — τρία λεωφορεία, σταματήσαμε μπροστά σέ μιά ξεμοναχιασμένη βίλα στά περίχωρα του Λονδίνου. 'Ο ΐρίμενε. "Ενας σιωπηλός

κ. 'Ιγγλς ήταν στο σπίτι του καί μάς πε-

Κινέζος

μάς ώδήγησε σ’ ε'Ινα σαλόνι, όπου σέ

λίγο ήρθε καί μάς συνάντησε ένο:ς κοντός, χλωμός άνθρωπος μέ βεπου­ λωμένα μάτια. — Θά είμαι εξαιρετικά ευτυχής νά δώσω όποιαδήποτε χρήσιμη πληροφορία στον μεγάλο Πουαρό!, είπε. 'Ο φίλος μου δέν άργησε νά έπωφεληθή καί νά τόν ρωτήση τι ήξε­ ρε γιά έναν Λί Τσάν Γέν. — Πώς, έτυχε νά γνωρίζετε αυτό τ’ όνομα; — Τόν ξέρετε; είπε ό Πουαρό. —ίΤόν έχω συναντήσει μιά φορά. . . μιά

προσωπικότητα

πού

προσωπικότητα τής εποχής

ρώτησε ό 'Ίγγλς.

Γιά πολύ λίγη ώρα. . .

-κυριολεκτικά υττνστίζει. . . μας.

Τήν

πιο

"Έχει ισχυρή

Είναι από πριγκιπική γενιά μανδαρί­

νων καί αμύθητα πλούσιος. Είναι πολλοί πού πιστεύουν ότι είναι πίσω άπ3 όλα.

14

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

— Κάβε τί ττού ώς τούς πολέμους...

γίνεται στον κόσμο. . . Άπό τις επαναστάσεις Και μπορεί νά γίνη εξαιρετικά επικίνδυνος·./

Για δλον τον <κόσμ© . . . Πολλοί μεγάλοι τής γής δέν είναι παρά σειθηνια όργανα τής μεγαλοφύίας του. — Μά τι ελπίζει ακριβώς;· — Δεν ξέρω. Πάντως έχει την άρρώστεια τής φιλοδοξίας, όπως σ> Μέγοος Ναπολέων ή ό Χίτλερ. . . Μην ξεχνάτε πώς ζούμε στον αιώνα του ατόμου, και κατακτηση μεγαλοφυία

πώς

δέν

κανείς του,

χρειάζονται

απέραντες

πια

στρατοί

έκτάσεις. .

χρήματα- όσο

κανείς

"Έχει,

στον

καί

κανόνια

καθώς

κόσμο,

σάς

καί

γιά

νά

εΐπα,

τή

διαθέτει

καί

διάφορά επιστημονικά μυστικά, που -μπορούν νά του δώσουν ακίνδυνα, γιά τον ίδιο, την πιο μεγάλη δύναμι. "Ο,τι γίνεται αυτή τή στιγμή στην Κίνα είναι μέ Θέλημα δικό του. Παίζει, περί μένοντας. — Καί δεν βρέθηκε κανείς νά τού άντισταθή; ρώτησε ό Πουαρό. — Τέσσερις

άντρες

άπεπε ι ράθησαν

αυτά

τά

τελευταία

χρόνια

είπε ό 'Ίγγλς. Τέσσερις άντρες τίμιοι, γενναίοι, αποφασισμένοι.·.

*0

καθένας τους είχε τή δύναμι νά σΤαθή αντιμέτωπος, στα σχέδιά του. . . — Λοιπόν;

έρώτησα.

— Λοιπόν κοί οί τέσσερις έχουν πεθάνει

..

ιΟ ένας έγραψε ένα

άρθρο όπου συνέδεε τ! όνομα τού Αί Τσάν Γέν μέ μιά έπανάστασι στο Πεκίνο. «Πότε θά κατέβη στην Ευρώπη;» ρωτούσε στο τέλος τού άρθρου. Την άλλη μέρα τον μαχαίρωσαν σ’ ένα καβγά, στο δρόμο. Τό ίδιο συνέ­ βη

καί μέ

τούς

άλλους...

Τόλμησαν ν’

αναφέρουν

τ’ όνομα τού Λί

Τσάν Γέν, σχετικά μέ μιά στάσι η μιά έπανάστασι, καί πλήρωσαν μέ τη ζωή τους τήν τόλμη τους. Τον έναν τον δηλητήριασαν. ιΟ άλλος πέΘανε από χολέρα — χωρίς νά υπάρχη επιδημία. "Οσο γιά τόν τελευ* ταΐο, βρέθηκε κάτω από

μιά γέφυρα άποάθρακωμένος — κάρβουνο. Πο

τέ δεν έμαθαν τι τού συνέβη. — Καί, φυσικά- κανείς δέν συνέδεσε όλ’ αυτά τά γεγονότα μέ τόν .μυστηριώδη αυτόν Κινέζο. —Ακριβώς... Λόγω τού

είδους

τής υπηρεσίας

μου

ήξερα πολύ

περισσότερα πράγματα γιά τήν Ασία από τούς ρλλους. Καί εΐιμα; άπό τούς έλαχίστους Ευρωπαίους πού υποψιάζονται τήν δράση τού Λί Τσάν Γιεν.

Μόνο πού όσο καί νά προσπάθησα δέν

κατώρθωσα νά μά­

θω πιο πολλά. Μιά φορά έτυχε νά συναντήσω κάποιον πού δεχόταν νά μιλήση. 9 Ηταν ένας νέος χημικός μεγάλης αξίας, ένας θαυμάσιος άν­ θρωπος πού 6 Λί Ττάν Γιέν είχε βοηθήσει στίς σπουδές του γιά νά τόν χρησιμοποίηση αργότερα. Λοιπόν αυτός ό νέος ήρθε νά μέ βρή σέ ελεει­ νή ψυχική κατάστασι. Καί μου διηγήθηκε πράγματα εξωφρενικά — γιά φριχτά πειράματα πού τόν ανάγκαζε ό Λί Τσάν Γιέν νά κάνη μέσα στό παλάτι του,, πάνω σέ κούληδες — μή λογαριάζοντας ούτε τή ζωή τους, ούτε τούς πόνους τους. *0 νεαρός χημικός κόντεψε νά τρελλαθή. Δρα­ πέτευσε

άπό τό

πολάτι τού

μανδαρίνου

καί ήρθε

νά

ζητήση άσυλο

σπίτι μου. Βρισκόταν σ’ ένα τέτοιο παροξυσμό τρόμου ώστε δέν θεώ­ ρησα φρόνιμο νά Τον κουράσω πιο πολύ κάνοντας του κι5 άλλες έρωτήσεις. Καί αυτό ήταν τό μεγάλο μου λάθος. Τόν έβαλα νά κοιμηθή στη σοφίτα ιμέ τόν σκοπό νά τόν ρωτήσω την άλλη μέρα. . — Λοιπόν; — Λοιπόν τήν ίδια έκείνη νύχτα, τό σπίτι μου έπιασε φωτιά άπό

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

15

τέσσερις πλευράς. Μέ δυσκολία κατώρθωσα να γλυτώσω. "Οσο για τό «νεαρό Κινέζο, έγινε στάχτη! — Ε»ναι λοιπόν τόσο τρομερός; — Δαιμόνιος! Δεν υπάρχει άλλο έπίθετο... Δεν έχω απτές αποδεί­ ξεις καί ίσως αυτά που σάς διηγούμαι

νά σάς φαίνωνται

μυθιστορη-

—"Οχι, καθόλου, έκανε ζωηρά ό Πουαρό. "Ενας άνθρωπος δολοφο­ νήθηκε πρό ήμερων στο σπίτι μου κι’ έχω κάθε λόγο νά πιστεύω ογι ■αυτό ε'ναι έργο των ιδίων άνθρώττων. Αυτός που δολοφονήθηκε, πρόφτά­ σε νά μιλήση γιά Τέσσερις ανθρώπους: 'Ο αριθμός "£να: είναι ό Αί Τσάν Γιεν. 'Ο αριθμός Δύο είναι Αμερικανός. 'Ο αριθμός Τρία είναι μιά Γαλλίδα. ΚΓ όσο γιά τον αριθμό Τέσσερα, αυτός είναι ό τιμωρός τής όργανώσεως — 'Ο Χαλαστής — ό επίσημος

φονιάς!

Δέν

ακούσατε πο­

τέ να γίνετε λόγος γιά τους Τέσσερις Μεγάλους; —"Οχι σχετικά μέ τον Αί Τσάν Γιέν. Ωστόσο τελευταία κάποιος μου έστειλε ένα γράμμα, όπου γίνεται

λόγος γιά Τέσσερις Μεγάλους.

Περιμένετε μιά στιγμή, παρακαλώ, νό τό β(ρώ! * * * *****=!«

Μ

έσα από

ένα ωραιότατο

κινέζικο κουτί,

έβγαλε τότε καί μάς

εδεί'ξε ένα γράμμα. — Είναι από έναν καπετάνιο, σωστό θαλασσόλυκο που είχα γνωρί­ σει στην Σαγκάη, ιμάς είπε. 'Ο Πουαρό διάβασε δυνατά: «Φίλε

Κύριε,

Είναι ενδεχόμενο νά μή μοΰ δείξατε στη

μέ θυμάστε, αλλά εγώ θυμάμαι ττάντα την καλωσύνη ιτού

Σαγκάη. Ελπίζω νά

μπορώ ν’ απευθυνθώ.

μοΰ δείξετε την ίδια τώρα, γιατί μόνο σέ σάς

ΜοΟ χρειάζονται χρήματα γιά νά φύγω άπό την

Αγγλία.

Κρύ­

βομαι καλά εδώ, αλλά τους ξέρω, καί ξέρω ττώς, δποτε θελήσουν θά μέ βρουν, καί θά μέ

ξεκάνουν. Μιλώ γιά τους

νάτου, όπως καταλαβαίνετε. φύγω από την Αγγλία. μέ σώσετε!

Τέσσερις

Μεγάλους,

Κύριε!

Είναι

ζήτημα ζωής καί

θα­

Έχω πολλά χρήματα, αλλά δέν τολμώ νά τ’ αγγίξω, πφίν

Στείλτε μας διακόσιες λίρες στην παρακάτω διεύθάνσι καί βά

5Ορκίζομαι νά σάς τις επιστρέφω γρήγορα. Μέ τη μεγαλύτερη ύπόληψι 5! ωνάθαν Χουάλεϋ Γρανίτινο

Σπίτι

Χόππατον — Ν τάρτ μουρ» _

— Δυστυχώς, είπε ό κ. "Ιγγλς, δέν είχα νά του στείλω αύτά τά χρήματα. . . μεύση...

’Άν

νομίζετε ότι αυτό τό γράμμα! μπορεί νά σάς χρησι-

— Και βέβαια, κύριε "Ιγγλς, είπε ό Πουαρό. Φεύγομε αμέσως γιά Το Χόππατον... '

—Θά ήθελα πολύ νά έρθω μαζί σας... είπε ό "Ιγγλς1.

— Μεγάλη μας ευχαρίστησις... Νά έχετε μόνο υπ3 όψιν σας ότι πρέπει νά προφτάσωμε τό τραίνο στο σταθμό σέ μισή ώρα. Τό γεγονός εΐνκχι ότι φτάσαμε τό ίδιο βράδυ στό Χόππατον κατά τ!ΐς οκτώ.

16

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

Τό Χόππατον ε·νοα ένα μικρό χωριουδάκι

στην άκρη ένός

βαλτό­

τοπου. Διασχίσαμε τό μοναδικό δρομάκο τοΟ χωριού καί ρωτήσαμε τον πρώτο χωριάτη που συναντήσαμε που ήταν τό Γρανίτινο Σπίτι... — Τό Γρανίτινο Σπίτι του κυρίου Χουάλεϋ; Αυτό ζητάτε; — Ναί, καλέ μοιυ άνθρωπε!

Κατά που πέφτει;

— Θέλετε να δήτε τον αστυνόμο; έπέμεινε ό άνθρωπος. — Ποιόν αστυνόμο; ρώτησε ό Πουαρό. Τΐ θέλεις νά πής; — Δεν ξέρετε σά νά λέμε, τίποτε για τον φόνο! — Φόνο; Ποιόν φόνο; — Του Χουάλεϋ! Τί σάς λέω τόσην ώρα! —Χίλιοι

μυριοι. . .,

άρχισε ό

Πουαρό.

Πρέπει

νά

δώ

αυτό

τον

αστυνόμο τό γρηγορωΤερο! Σέ πέντε λεπτά κουβεντιάζαμε στον αστυνομικό σταθμό μέ τόν άστυνσμσ. Στην αρχή μάς δέχτηκε μάλλον άσχημα. 5Αλλά, όταν άκουσε τό ιμαγικό όνομα του Τζάπ τής Σκόχλαντ Γυάρντ, μαλάκωσε αμέσως. — Ο Χουάλεϋ δολοφονήθηκε σήμερα τό πρωί/ άρχισε νά διηγήται Μου τηλεφώνησαν καί ήρθα αμέσως. Στην αρχή τό έγκλημα φαινόταν μυστηριώδες. 'Ο γέρο - καπετάνιος βρέθηκε πεσμένος στήν Τραπεζαρία, μέσα σέ μιά λίμνη αίματος. Τόν είχαν χτυπήσει στο κεφάλι από πίσω καί υστέρα του είχαν κόψει τό λαιμό σάν κοτόπουλο! 'Η γυναίκα που τόν φροντίζει, ή Μπέτσυ "Αντριους, λέει πώς στή βιτρίνα τής Τραπεζα­ ρίας ήταν κάτι κινέζικα άγαλματάκια από υασπι, πολύ σπάνια καί πο­ λύτιμα. Αυτά έλειπαν. 'Ο Χουάλεϋ, έκτος από τήν Μπέτσυ, είχε κΓ έναν υπηρέτη γιά τις χοντροδουλειές, έναν Ρόμπειρτ Γκράντ. 'Ο Γκράντ είχε πάει σ’ ένα γειτονικό κτήμα γιά νά φέρη τό γάλα όπως κάθε μέρα, και ή Μπέτσυ βγήκε νά κουβεντιάση μέ μιά γςιτόνισα. "Ελειψε μόνο είκοσι λεπτά, μεταξύ δέκα καί δεκάμιση, καί τότε φαίνεται πώς έγινενό έγκλη μα. 'Ο Γκράντ γύρισε πρώτος στο σπίτι. Μπήκε από τήν πόρτα τής κου­ ζίνας πού ήταν

ανοιχτή/ γιατί

στο χωριό κανείς

δέν

μανταλώνει

τις

πόρτες τήν ημέρα, άφησε τό γάλα στο τραπέζι καί πήγε στό δωμάτιό του νά ρίξη μιά ματιά στήν εφημερίδα καί νά καπνίση. Δέν είχε κάν ιδέα ότι συνέβη κάτι φοβερό όσο έλειπε. "Οταν γύρισε ή Μπέτσυ καί μπήκε στήν τραπεζαρία’ βρήκε τό πτώμα κΓ έβαλε τις φωνές. Κάποιος, είπαν, τόν δολοφόνησε όταν αυτοί οι δύο έλειπαν. Ποιος όμως; "Ολες σχεδόν αί γυναίκες ήταν στις πόρτες τους καί στό Χόππατον δέν μπορεί νά πλησιάση ούτε ψύλλος χωρίς νά τό μάθουν όλοι. 'Ωστόσσ όλες οί μαρτυρίες συμπίπτουν. Κανένας δέν μπήκε στό Γρανίτινο Σπίτι μεταξύ δέκα καί δεκάμιση. Αύτό είναι σίγουρο. Λοιπόν. . . — Καταλαβαίνω πού θέλετε νά καταλήξετε!, είπε ό Πουαρό. χίστε. — Λοιπόν, τά

πράγματα δέν

ήσαν όπως

Συνε­

τάλεγαν ή Μπέτσυ καί 6

Γκράντ. Ποιος άγνωστος αλήτης θά μπορούσε νά ξέρη πώς τό πιο πολύ­ τιμο πράγμα στή βιτρίνα ήταν εκείνα τά κινέζικα άγαλματάκια, ώστε νά πάη κατευθείαν καί νά τά κλέψη; Δέν άργησα νά καταλήξω στό συμ­ πέρασμα ότι τό έγκλημα δέν έγινε από ξένους. "Επειτα, έχομε τά ίχνη τών ποδιών. Ματωμένα άποτυποοματα ξεκινούσαν από τήν τραπεζαρία όπου έγινε τό έγκλημα, καί κατέληγαν στό δωμάτιο τού Γκράντ. "Οτοχν ζήτησα τά παπούτσια τού Γκίράντ/ διεπιστώσαμε ότι τά

ίχνη ήσαν δι­

κά του. Τότε, έρευνήσαμε τις αποσκευές του καί βρήκαμε τά

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

κινέζικα

17

άγαλματάκια. Άττό την ταυτότητά του έμαθα ότι τό πραγματικό όνομα τού Γκράντ ήταν Αβραάμ Μπίγκς και ότι είχε καταδικαστή σέ πέντε έτών φυλάκισι για «κλοττή διά ρήξεως». Μττήκε στην υπηρεσία του Χουάλεϋ μόλις βγήκε άττό την φυλακή. ΚΓ έτσι τό μυστηριώδες έγκλημα, άποδείχτηκε πάρα πολύ άττλό. Τί λέτε, κύριοι; — Πράγματι, έκανε ό Πουαρό σκεπτικός. Τό έγκλημα αυτό είναι άττλό. Τόσο απλό και καθαρό, πού σου γεννά υποψίες. Αυτός ό Γκράντ ή Μπίγκς, θά πρέπει νά είναι κανένας πρωτόγονος αγράμματος άνθρω­ πος. Δεν είναι έτσι, κύριε Αστυνόμε; — Μαντέψατε σωστά, κύριε Πουαρό. Ε?ναι ένα αγράμματο, ακαλ­ λιέργητο κτήνος. ΓΓ αυτό άλλωστε άφησε τά ίχνη των βημάτων του στο πάτωμα. Ούτε κάν διανοήθηκε πώς ή αστυνομία μπορούσε νά τόν συλλάβη από αυτά. Μήπως θά θέλατε νά τόν δήτε; — Κύριε αστυνόμε/ ετοιμαζόμουν ακριβώς νά σάς παρακαλέσω. . . — Προηγουμένως όμως, είπε ό υποχρεωτικός αστυνόμος, άν θέλετε ελάτε νά ρίξετε μιά ματιά στον τόπο του έγκλήματος. Σέ λίγα λεπτά βρισκόμαστε στο

μοναχικό σπιτάκι τού δύστυχου

Χουάλεϋ. Δεν ήταν δύσκολο νά διαπίστωση κανείς ότι ήταν τελείως αδύ­ νατο νά μπή ένας ξένος στο σπίτι τού Χουάλεϋ από όποιαδήποτε πλευ­ ρά, χωρίς νά τόν δή όλη ή γειτονιά. Στο δρόμο πλησίασα τόν Πουαρό καί τόν έπιασα από τό μπράτσο. — Τί γνώμη έχεις/, Ηρακλή γιά όλ’ αυτά; ρώτησα. — Χμ. . -, έκανε ό Πουαρό. Αυτά πού λέει ό άστυνόμοις είναι αρκε­ τά λογικά. "Αλλά δεν πρέπει νά ξεχνάμε ότι ό Χουάλιεύ φοβόταν τούς Τέσσίριςι Μεγάλους/ καί ξέρομε από προσωπική μας πείρα ότι αυτή ή όργάνωσις κάνει φοβερά έξυπνα τις δουλειές της. 'Ωστόσο κατά τά φαι­ νόμενα τό έγκλημα τό έκανε αυτός ό Γκράντ. Γιατί όμως; Γιά νά κλέψη τ’ άγαλματάκια; ’Ή μήπως γιατί είναι στην υπηρεσία τών Τεσσάρων Μεγάλων; — Αυτό δεν μοΰ φαίνεται καί τόσο απίθανο. . · είπα. Λεν μού φαί­ νεται φυσικό ένας άνθρωπος που έμεινε πέντε χρόνια στη φυλακή, κΓ έχει μάθη νά φοβάται τό νόμο, νά διακινδυνέψη τό κεφάλι του γιά μερι­ κά κινέζικα άγαλματάκια. — Έπειτα, είπε ό Πουαρό, γιατί δέν έφυγε μετά την κλοπή καί τό φόνο; Γιατί κάθησε έδώ να τόν συλλάβουν τόσο εύκολα; Φοβούμαι ότι ό αστυνόμος δέν χρησιμοποίησε τήν φαιά ουσία τού έγκεφάλου Του. Κά­ θησε καί μέτρησε τά ΐ'χνη τών βημάτων, αλλά δέν κάθησε νά σκεφτή τή σχέσι πού μπορούσαν νάχουν μέ τήν ύπόθεσι πού μάς ενδιαφέρει. . . ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 ΕΝΑ ΧΟΙΡΙΝΟ ΜΠΟΥΤΙ

Ο

ΚΑΙ

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ

αστυνόμος έβγαλε ένα κλειδί από τήν τσέπη του καί άνοιξε τό σπίτι

τού έγκλήματος.

Πριν

μπούμε σκουπίσαμε όλοι

προσε­

κτικά τά πόδια μας στήν ψάθα. — Κύριε Πουαρό, έκανε ό αστυνόμος, μπορείτε νά μπήτιε και νά κάνετε τις παρατηρήσεις σας μέ τή\Λ ησυχία σας. Έδώ είναι τό ποπτού-

18

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

Αίγον καιρό άρ γότερα, σκοτώθη κε σέ Ταραχές πού έγιναν στην Κίνα. τσι του Γκράντ. Έμενα θα <μέ συγχωρήσετε, γιατί πρέπει νά λείψω δέ­ κα λεπτά. Ο αστυνόμος έφυγε καί μείς μπήκαμε στην τραπεζαρία. 4 Ο ’Ίγγλς έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για κάτι κινέζικα κομψοτεχνήματα που ήταν στην βιτρίνα/ δεν έδειξε κανένα ένδιαφέρον για τά καμώματα του Πουαρο. Έγώ πάλι από την άλλη μεριά, παρακολουθούσα τις κινή­ σεις τοΰ φίλου μου με μεγάλο ένδιαφέρον. Τό πάτωμα ήταν σκεπασμένο μ5 ένα σκούρο πράσινο μουσαμά, δπου τά ίχνη των βημάτων φαίνονταν καθαρά. Μια πόρτα οπήν άλλη πλευρά έβγαζε στην κουζίνα. Έκεΐ πάλι, μια πόρτα άνοιγε σ’ έναν μικρό διάδρομο, δπου ήταν ή είσοδος τής υπη­ ρεσίας, καί μια άλλη στό δωμάτιο δπου κοιμόταν ό Ρόμπερτ Γκράντ. βΟ Πουορρό είχα πέση στό πάτωμα σχεδόν μέ τά τέσσαρα σάν καλό λαγωνι­ κό καί μονολογούσε καθώς έξέταζε τό κάθε τι. · . "Οπως πάντα, προσπαθούσα νά μην μου ξεφύγη ούτε λέξις άπ’ δσα έλεγε. . . —Έδώ βρήκαν τό πτώμα. · ., σιγομουμμούριζε ό Πουαρό. Φαίνον­ ται καθαρά ίχνη από παντούφλες καί από παπούτσια Νο 44. Νά. . . 5Από έδώ πάνε στην κουζίνα κΓ έπειτα γυρίζουν πίσω. δολοφόνος ήρθε -κι* έφυγε από την κουζίνα. Χάστιγκς, δώσε μου σε παρακαλώ τό παπούτσι τού Γκράντ που μάς έδωσε ό αστυνόμος. Ευχαριστώ. Έφήρμοσε τό παπούτσι προσεκτικά πάνω στά ’ίχνη. — Δέν υπάρχει αμφιβολία, ψιθύρισε, τά ίχνη έγιναν άπ’ αυτό τό

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

2

παπούτσι. Και τά έκανε 6 ίδιος άνθρωπος, 6 Ρόμπερτ Γκράντ. Ήρθε οπο έδώ, σκότωσε τον γέρο αΐμσ>α. Βλέπεις Χάστιγκς, γε στην κουζίνα και ύστερα στ© θύμα. . . "Ίσως για νά

κ,Γ έφυγε από την κουζίνα. Πάτησε μέσα στα τους λεκέδες; Λοιπόν σκότωσε τδ γέρο πή­ για κάποιο άγνωστο λόγο ξαναγόρισε, κοντά κλέψη, ίσως γιατί είχε ξεχώσει κάτι πού θά

τον ενοχοποιούσε αργότερα, "Οπως και νάναι τή δεύτερη φορά από την κουζίνα πήγε στο δωμάτιό Του όπου και ξάπλωσε στο κρεββάτι. — Πρέπει νά είναι μεγάλο ζωντόβολο!, παρατήρησα. — Δεν είναι έτσι; φώναξε γοελλ ικά 6 Πουαρό. * Ομολογώ πώς τό φέρσιμό του είναι τόσο βλακώδες, ώστε ή φαιά μου ουσία άρνεΐται νά Το παραδεχτή. · . Ωστόσο, νά τά ίχνη τών βημάτων στην καμαρά του— ίχνη ματωμένα... Ναί. * . Μόνο> ό Ρόμπερχ Γκράντ μπήκε στο σπίτι. Μόνον αυτός πλησίασε τό πτώμα. — Γιατί δεν υποψιάζεσαι τή γριά; ρώτησα τον φίλο μου. Κι’ αύ“ τή @ά μπορούσε νά έχη κάνει τον φόνο ιμιά χαρά. — Τ© σκέφτηκα κι’ αυτό. Αλλά τό βρήκα αδύνατο. "Η γριά υπη­ ρέτρια είναι ιμιά χωριάτισσα, γνωστή νοικοκυρά· . .

"Επειτα τι σχέσι

μπορούσε νάχη αυτή μέ τους Τέσσερις Μεγάλους; Δεν πρέπει νά ξεχνού­ με ©τι © κύριός της ό Χουάλεϋ ήταν ένας άνθρωπος γερός. . . *0 φόνος έγινε άπό δένδρα και δχι από γυναίκα. Κάτι ξέρω γι’ αυτά, Χάστιγκς! Ό Πουαρό εξακολουθούσε νά ψάχνη στήν1 κουζίνα μέ την επιμονή ενός κυνηγετικού σκυλιού. "Άνοιγε δλα τά ντουλάπια κι5 έχωνε Την μύ­ τη του παντού. Ξαφνικά έμπηξε μιά κραυγή, πού μ’ έκανε νά θυμηθώ κυ­ νηγετικό σκυλί, δταν τού φαίνεται πώς ανακάλυψε θήραμα. "Ετρεξα νά Βω τι ανακάλυψε. Στεκόταν μπροστά στο κελάρι σέ μιά δραματική στάσι καί στ© χέρι κρατούσε κΓ άνέμιζε* . . ένα χοιρινό μπούτι! — ΤΙ συμβαίνει, Πουαρό; τού είπα. Μήπως ξαφνικά σού έστριψε; — Κοίταξε, ςτέ παρακαλώ, τούτο τό μπούτι!

μου φώναξε ό Πουα­

ρό,, Μά κοίταξε το καλά! Τ© κοίταξα, ώσπου κόντεψαν νά μου πεταχτοΰν τά μάτια έξω. Μά δεν μπόρεσα νά ξεχωρίσω τίποτα ύποπτα σ’ αυτό. Ήταν ένα συνηθισμέ­ νο μπούτι από κατεψυγμένο κρέας καί τό ε'πα αυτό τού Πουαρό. — Μά δέ βλέπεις εδώ... κι* εδώ... κΓ εδώ;, εξακολουθούσε νά φωνάζη ό Πουαρό δείχνοντας μου τό ακόμα παγωμένο λίπος τού ορεκτι­ κού κρέατος. ❖ * ■?

Α

ΡΧ*σα νά διερωτώμαι. Μήπως εκείνα τά μικρά κομμάτια πόιγου

ήταν τά κρύσταλλα ενός φοβερού δηλητήριου; Αέν μπορούσα νά σκεφτώ ίτίπατ1 άλλο.. . — Είναι κατεψυγμένο κρέας, ΝέοΟς Ζηλανδίας · . .

τού είπα.

Άπό

καλό

γουρούνι

τής

Μέ κοίταξε προσεκτικά καί ύστερα έβαλε τά γέλια, — Μά τι σού είναι τέλος πάντων αυτός ό φίλος μου ό Χάστιγκς! έκάγχσσε. Τίποτα δεν τού ξεφεύγει τού φίλου μου τού Χάστιγκς. Πεχαξε τό μπούτι πάλι στο κελάρι καί σκούπισε τά χέρια του γιά νά ύποδεχτή τόν1 αστυνόμο πού ξανάρθε.

20

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

— Τι μέρα έχομε σήμερα; ρωτησε μισοαφηρημένα. — Δευτέρα!, απάντησε ό άστυνόμος σαστισμένος. Δευτέρα; ’Ά! Δευτέρα! Κακή μέρα διάλεξαν για νά κάνουν έγκλη)μα. . . Δευτέρα! χ,μ! χμ. · . "Οταν γυρίσαμε στην τραπεζοφία κοίταξε το θερμόμετρο. — Τριάντα τέσσερις βαθμοί!, είπε. ζεστή καλοκαιριάτικη μέρα!

Κάνει ζέστη.

τ©

Είναι μια πολύ

Ο ’Ίγγλς έξήταζε ακόμη τά κινέζικα κομψοτεχνήματα. — Μού φαίνεται, είπε ό Πουαρό, πώς δεν έχουμε πια τίποτε νά κά­ νουμε σ’ αυτό τό σπίτι. Κύριε αστυνόμε, μ’ έχετε καθυποχρεώσει. 'Ωστό σο, εΐναι μια τελευταία χάρι που θέλω νά σάς ζητήσω. . . — Μήπως επιθυμείτε νά δήτε τό πτώμα; ρώτησε ό αστυνόμος. — ’Όχι. Δεν έχω καμμιά τέτοια επιθυμία! δολοφόνο

τόν

Ράμπιβρτ

Γκράντ.

’Αλλά πρέπει

Θέλω νά μιλήσω στον νά του μιλήσω ιδιαιτέ­

ρως . · . — Δεν ξαίρω άν μπορώ. . ., άρχισε ό άστυνόμος. — Είμαι βέβαιος, τόν διέκοψε ό Πουαρό, πώς, άν τηλεφωνούσατε στην Σκότλαντ Γυάρντ, θά σάς έδιναν πλήρη έξουσιοδότησι. · . —9Ω!

Είναι περιττό!, είπε ό αστυνόμος.

Είσθε αρκετά γνωστός,

■κύριε Πουαρό. Αυτό πού μου ζητάτε δέν είναι βέβαια πολύ κανονικό. . . —’Αλλά είναι αναγκαίο·, συνέχισε ό φίλος μου, γιατί ό Ρόμπερτ Γκράντ δέν ε^ναι ό δολοφόνος* . . — Τί; Πώς; Καί ποιος είναι τότε ό δολοφόνος; — Κάποιος άνθρωπος πιο νέος, φαντάζομαι.

Πλησίασε στο σπίτι

του Χουάλεϋ με μια μικρή κλειστή καμιονέτα. Μπήκε, σκότωσε τό γέρο καί ξανανεβηκε στο καμιόνι. ματα. — Μά. . .

ΤΜταν ξεσκούφωτος καί ήταν γεμάτος αί­

Μά ολόκληρο τό χωριό θά τόν είχε δη. . .

—'Ολόκληρο τό χωριό τόν είδε! — Μήπως τόν είδατε καί σείς; — Με τό -μάτια τής φαντασίας, ναι! τΟ αστυνόμος σήκωσε τούς ώμους του χαρακτηριστικά καί μου έκλεισε τό μάτι. Δέν ήξερα φυσικά τί νά σκΌφτώ» αλλά είχα πεποίθησι στον Πουαρό. Στο μεταξύ

φτάσαμε οτήν φυλακή,

οπού

κρατούσαν

φυλακισμένο

τον Γκράντ. ”Ό Πουαρό ζήτησε καί μένα μαζί του καί ό άστυνόμος ζή­ τησε νά εΐναι παρών στη συζήτησι και ένάςι άστ^φύλακας. ’Έτσι μπή­ καμε τρεις μέσα στό κελί τού Ρόμπερτ Γκράντ. Ο Πουαρό πήγε κατευθείαν στό ψαχνό. — Γκράντ, τού είπε* θαίρω πώς είσαι αθώος. Θέλω νά μού διηγηΓ θής τί ακριβώς συνέβη. Ό φυλακισμένος ήταν ένας κοντόχοντρος άνθρωπος ιμέ κτηνώδη φυ­ σιογνωμία. Εύκολα τόν θεωρούσε κανείς ικανό γιά ©λα. — Μάρτυρας μου ό θεός άτι δέν έκανα τό φονικό!, ψιθύρισε. Βά­ λανε έκείνα τά κινέζικα πράγματα μέσ’ στά ρούχα μου γιά νά μέ πιάσσυν εμένα. Δέν ήξερα τίπατις ώσπου έμπηξε τις στριγγλιές ή Μπέτσυ. . .

Ναί, μά τό Χριστό, άφεντικό. ο .

Ό Πουαρό σηκώθηκε:

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

21