Κόρτο Μαλτέζε - Τανγκό

9786185531195

Tανγκό

Σενάριο - Σχέδιο: Hugo Pratt Χρώμα: Patrizia Zanotti

3

Χάρτης της περιοχής που εγκαταστάθηκαν οι 3 παράνομοι, στον οποίο περιλαμβάνονται τα κτήματα των μεγάλων γαιοκτημόνων και η λίμνη Πουέλο, όπου λέγεται ότι σκοτώθηκε ο Σάντανς Κιντ.

4

Το τοπίο είναι υπέροχο. Μεγαλοπρεπές. Ίδιο και απαράλλαχτο όπως ακριβώς τα παλιά χρόνια. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, με το «παλιά χρόνια» εννοούμε μια μέρα Του Hugo Pratt του Μαΐου το μακρινό 1901. Εκείνη την εποχή, σε αντίθεση με το δικό μας βόρειο ημισφαίριο, κάτω στην Παταγονία άρχιζε το φθινόπωρο. Ψηλά, σε κάποιον λόφο, τρεις έφιπποι παρακολουθούσαν τα ελαφρά χιονισμένα, όχι και τόσο μακρινά, όρη του Κόρντον Τσολίλα. Καμιά εκατοστή μέτρα μακριά τους, βρισκόταν ένα άλσος με καρυδιές και θάμνους από διάφορα είδη βερβερίδων που ορθώνονταν στη συμβολή του ποταμού Μπλάνκο με ένα παρακλάδι του ποταμού Αρόγιο Νουτρία. Παρατηρώντας καλά την περιοχή, συμπέραναν ότι δε βρισκόταν κανείς εκεί. Οι σέλες τους ήταν κατασκευασμένες στο Μεξικό, διαφορετικές από εκείνες που κατασκευάζονταν στην Αργεντινή, τις «μοντούρας κριόγια», όπως ονομάζονται σ’ εκείνη τη χώρα οι σέλες που φτιάχνονταν από δέρμα προβάτου. Στη ζώνη τους, είχαν αμερικανικά πιστόλια τύπου «πίσμεϊκερ» αλλά και αυτόματα πιο πρόσφατης κατασκευής, τύπου Μάουσερ (ημί - αυτόματο) με ξύλινη θήκη, κατασκευασμένα το 1895 και με διάμετρο 7,63 χιλιοστών, γερμανικής προελεύσεως και καραμπίνες Γουίντσεστερ. Ο ένας τους είχε γαλανά μάτια, βαθουλωτά και σχιστά, κοντή μύτη, λεπτό στόμα μ’ ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφισμένο, μουστάκι στο χρώμα της άμμου και τετράγωνο σαγόνι, εν ολίγοις έμοιαζε μ’ έναν ικανοποιημένο χοντρό γάτο. Ο άλλος, ίσως λίγο ψηλότερος, είχε ένα πρόσωπο με πιο φυσιολογικά χαρακτηριστικά, μύτη σχεδόν ελληνική, ψυχρό βλέμμα, γαλανομάτης και αυτός, καλοσχηματισμένο στόμα που οριοθετούσε ένα κόκκινο μούσι που περίμενε για εβδομάδες κάποιο γερό ξυράφι για να το περιποιηθεί. Ο τρίτος, ο νεότερος, είχε μικροσκοπική και κομψή κοψιά, σαρκώδη χείλη και όμορφο πρόσωπο με ψηλά ζυγωματικά, γκρίζα μάτια και καλοσχεδιασμένη μύτη. Αν και φορούσε αντρικά ρούχα, ο τρίτος καβαλάρης ήταν μια νεαρή γυναίκα. Κάτω από το καουμπόικο «Στέτσον» καπέλο της κρύβονταν χρυσοκάστανες μπούκλες. Ακόμα και στα μάτια της υπήρχαν χρυσές κηλίδες. Ο ψυχρός άνεμος του Νότου ξεσκόνιζε τις χαίτες των αλόγων τους. «Τρείς μέρες τριγυρίζουμε εδώ πέρα και πάντα σταματάμε σ’ αυτό το μέρος για να το δούμε και να το ξαναδούμε μένοντας σιωπηλοί…», είπε ο άντρας με τα βαθουλωτά μάτια, «κάποιος λόγος θα πρέπει να υπάρχει». Η γυναίκα συμπλήρωσε αμέσως φωναχτά τη σκέψη του: «έχεις δίκιο, Μπουτς, το μέρος θυμίζει αρκετά τη Σέρκλβιλ στο παλιό ισπανικό μονοπάτι εκεί πάνω στη Γιούτα». Η τελευταία φράση θα χαθεί με τον άνεμο για να χαϊδέψει τα φύλλα της καρυδιάς που μ’ ένα θρόισμά τους θ’ απαντήσουν «Ωραία!». H φωνή με τη μακρόσυρτη νότια προφορά του καβαλάρη με το ψυχρό βλέμμα, σπάζει τη σιωπή που επικρατούσε. «Λοιπόν, εδώ πέρα θα χτίσουμε το σπίτι. Πάω να ενημερώσω τους Βαλενζουέλα». Οι άλλοι δύο παρακολουθούσαν τον σύντροφό τους να απομακρύνεται καλπάζοντας γρήγορα κατευθυνόμενος προς την Τσολίλα. Η γυναίκα, αντιλαμβανόμενη το πονηρό βλέμμα που έριχνε ο άντρας που στεκόταν δίπλα της, σήκωσε τους ώμους της και του είπε γελώντας: «Το ξέρω, έχεις δίκιο! Ο Χάρι γίνεται ολοένα και πιο ανυπόφορος. Εδώ πέρα, μιλάνε κυρίως Ισπανικά και εκείνος δεν τα καταλαβαίνει.

Οι Ουαλοί άποικοι μιλούν μετά βίας τα Ισπανικά και οι Εγγλέζοι, από τα εδάφη της Νότιας Αργεντινής, δε μιλούν Αμερικάνικα, εν ολίγοις του λείπουν οι δικοί του». «Οι δικοί του; Μα… και μείς δικοί του είμαστε και μάλιστα με τα ίδια προβλήματα…», απάντησε ο άντρας που ονομαζόταν Μπουτς, κλείνοντας το μάτι στη γυναίκα. «Και επιπλέον, καλή μου Ίττα, με τους ανθρώπους του Πίνκερτον να μας ακολουθούν σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες έως και τη μέρα που μπαρκάραμε στη Νέα Υόρκη, δεν μπορείς να πεις ότι καλοπερνούσαμε και εκεί. Θα δεις ότι και ο Χάρι θα προσαρμοστεί τελικά». Ο Μπουτς Κάσιντι, γιατί γι’ αυτόν γινόταν λόγος, κατέβηκε από το άλογο και σκύβοντας, άρπαξε μια χούφτα χώμα και άρχισε να τη μυρίζει ατενίζοντας μακριά. «Το χώμα είναι καλό, το χόρτο όμορφο και παχύ», είπε χαμογελώντας. Έτσι, θα μπορούσε ν’ αρχίζει ένα μυθιστόρημα για τα τελευταία χρόνια των τριών φημισμένων τυχοδιωκτών που αποτελούσαν μέρος του εξίσου φημισμένου «Άγριου Τσούρμου», εκείνης της διαβόητης συμμορίας κακοποιών, γνωστή επίσης στο Γουαϊόμινγκ των Ηνωμένων Πολιτειών και σαν «Τρύπα - στον - τοίχο», όνομα που πήρε από το ομώνυμο πέρασμα που βρίσκεται στην κομητεία Τζόνσον της προαναφερόμενης πολιτείας. Ένα μυθιστόρημα γραμμένο στο στιλ του Ζέιν Γκρέι ή του Κέργουντ, διάσημων συγγραφέων λογοτεχνικών μυθιστορημάτων περιπέτειας, που θα μπορούσε να τιτλοφορείται: «Κάποια Τελευταία Ίχνη Ακόμα». Και είναι στο επίρρημα «ακόμα» που θα πρέπει να σταθεί ο αναγνώστης, γιατί ίχνη, λιγότερο ή περισσότερο απτά, ο Λίροϊ Ρ. Πάρκερ, γνωστός και ως Μπουτς Κάσιντι και Ίνγκερφιλντ, ο Χάρι Λόνγκμπο, γνωστός και ως Σάντανς Κίντ και Κος Πλέις και η Ίττα Πλέις, κόρη κάποιου «Αξιότιμου Τζορτζ Κάπελ» και εγγονή του Άρθουρ Άλγκερνον Κάπελ, του «έκτου Κόμη του Έσσεξ», θα αφήσουν πολλά πίσω τους, αναγκάζοντας σερίφηδες, αστυνομικούς, πράκτορες, ιδιωτικούς ντετέκτιβ και κυνηγούς επικηρυγμένων σε μια ατελέσφορη καταδίωξη. Στάλθηκαν πολλά εντάλματα σύλληψης από διάφορα μέρη και αμερικανικές πολιτείες, καρτέλες με τα χαρακτηριστικά των υπόπτων, φάκελοι από ιδιωτικά πρακτορεία ερευνών όπως εκείνα του Πίνκερτον και της «Σεκιούριτι», κάποιες ελάχιστες φωτογραφίες, σχεδόν πάντοτε οι ίδιες, με καπέλα και χωρίς, ομαδικά, είτε καρφιτσωμένες μεμονωμένα στους πίνακες των διοικητών της αστυνομίας ή τυπωμένες σε αφίσες κολλημένες στους λευκούς τοίχους σε δημαρχεία και σταθμούς χωροφυλακής των χωριών στα σύνορα της Βολιβίας, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της Χιλής, φωτογραφίες που σε όλες φαίνεται να το διασκεδάζουν, όπως στην τελευταία μνημειώδη φωτογραφία της ομάδας που τραβήχτηκε από τον Τζον Σβαρτς τον χειμώνα του 1900-1901, μετά από μια ληστεία σε μια τράπεζα της πόλης Γουενεμάκα στη Νεβάδα. Ακόμα και οι πληροφορίες που είχαν σταλεί ήταν πάνω κάτω οι ίδιες: «Σας εφιστούμε την προσοχή! Τα τρία αυτά άτομα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα και ξέρουν να χειρίζονται με επιδεξιότητα τα όπλα και να ιππεύουν καλά. Η γυναίκα είναι μετά βεβαιότητας το μυαλό της ομάδας των γιάνκηδων ληστών, που δρουν στη Νότια Αργεντινή». Αυτά τα νέα κατέφθαναν από το πρακτορείο του Πίνκερτον διαμέσου ενός υπαλλήλου του, κάποιου Ντιμάιο, στην ομοσπονδιακή αστυνομία της Αργεντινής και σε διάφορες τοπικές εφημερίδες που δημοσίευαν τις φωτογραφίες στην πρώτη σελίδα, συγχέοντας τον Μπουτς Κάσιντι με τον Λόνγκμπο. Για την Ίττα Πλέις υπήρχε μόνο μια φωτογραφία η οποία προήλθε από μια άλλη που την έδειχνε δίπλα στον Σάντανς Κιντ. Μια φωτογραφία σίγουρα τραβηγμένη στη Νέα Υόρκη γιατί έχει καρφιτσωμένο στο πέτο της ένα ρολόι - κόσμημα, που πρέπει να είναι αυτό που πήρε από το γνωστό κοσμηματοπωλείο Tiffany. Ίσως πρόκειται για το ίδιο ρολόι που βρέθηκε, σύμφωνα με το υπέροχο

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

5

διήγημα του Μπρους κουατρέρος, ένα ορεινό μονοπάτι που οδηγεί από τη λίμνη Πουέλο στην Τσάτγουιν, «Στην Πατα- Αργεντινή, στον Κάμπο Τσιλένο της Χιλής, ένα είδος παταγονό -αραουκανιγονία», στο πτώμα ενός κού περάσματος όπως «η τρύπα στον τοίχο» της κομητείας Τζόνσον στο εκ των δύο γιάνκηδων Γουαϊόμινγκ. Είχα πάει με τους Βαλενζουέλα, που και τότε όπως και σήμερα, ληστών από την έφιππη ήταν καλοί μου φίλοι. Δε θυμάμαι τον λόγο της επίσκεψής μου, αλλά θυμάχωροφυλακή της Αργε- μαι πως ήταν κάτι σημαντικό για εκείνους. Καυγάδιζαν με άλλους Χιλιανούς ντινής, που στο μεγαλύ- ανάμεσα στα άλογα και τις αγελάδες που πέρναγαν και ξαναπέρναγαν, ύστερα τ ε ρ ο μ έ ρ ο ς τ η ς φίλιωναν και τα έβρισκαν, έσφαζαν μια αγελάδα και άνοιγαν καμιά τριαντααπαρτιζόταν από Χιλια- ριά νταμιτζάνες κρασί και ξεκινούσαν το γλέντι, όλοι τους μεθυσμένοι και νούς και Παραγουανούς χαρούμενοι γύρω από τη φωτιά. Συνήθως, περνάγαμε ένα τριήμερο όπου πρώην παρανόμους. τα κάναμε όλα λίμπα. Σε μια τέτοια περίσταση, ανάμεσα σε μερικά «ποτηΣύμφωνα με τη μαρτυ- ράκια», έμαθα για τον τάφο του «γκρίνγκο». Πήγα να τον δω παρέα με τον ρία κάποιου υπεραιω- Ούγκο Βαλενζουέλα και τον Γκαριμπάλντι, έναν διάσημο μαύρο σκύλο, φίλο νόβιου συνοριοφύλακα, του Πέδρο Πένιας, που συμμετείχε στην επιχείρηση της οικογένειας με φοβερά ρουθούνια. Βρισκόταν ακόμα εκεί, κάτω από ένα εξόντωσης των δύο βορειοαμερικάνων ληστών, στο εσωτερικό του ρολογιού «κόιουε», όπως ονομάζουν οι ντόπιοι εκείνο το ψηλό δέντρο που θυμίζει υπήρχε κολλημένη η φωτογραφία μιας πανέμορφης γυναίκας. Στηριζόμενοι την αγγλική βελανιδιά. Ο σιδερένιος σταυρός είχε κοπεί με κάποιο παλιό στη μαρτυρία του, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, ιστορικοί, δημιουργοί εργαλείο που σε άλλες εποχές θα χρησίμευε για να γδέρνουν τα πρόβατα. ντοκιμαντέρ, παραγωγοί ταινιών και απλοί περίεργοι, ξεχύθηκαν για ν’ Ο τάφος του «γκρίνγκο»; Ποιανού γκρίνγκο όμως; Σίγουρα όχι του Κάσιντι, ανακαλύψουν την υπέρτατη αλήθεια. Ποιοι ήταν οι δύο ληστές, που τ’ από τη στιγμή που είχε θεαθεί στο Μπουένος Άιρες, στη Βολιβία, όπου αποκεφαλισμένα πτώματα τους κείτονταν στη βεράντα του σπιτιού των δύο σύμφωνα με την ταινία του Ουίλιαμ Γκόλντμαν, πεθαίνει στο πλάι του Σάντανς Γερμανών αδερφών Χαν, στις 9 Δεκεμβρίου του 1911, στον ποταμό Πίκο, Κιντ στην ανταλλαγή πυροβολισμών στο Σαν Βιθέντε ντελά Μινιέρα, στην λίγο νοτιότερα της Τσολίλα, στο Τσουμπούτ; Σε ποιους άνηκαν τα δύο πόλη Μερσέντες της Ουρουγουάης όπου κανείς δε γνωρίζει τίποτα, στην κεφάλια, που ο υπολοχαγός Μπλάνκο της συνοριοφυλακής ήθελε να δια- Αλάσκα, στο Μεξικό, στο Σαν Φρανσίσκο, στην πόλη Σέρκλβιλ με την αδερφή τηρήσει μέσα σε οινόπνευμα; Υπήρχε αμοιβή πέντε χιλιάδων δολαρίων για του Λούλα Πάρκερ Μπέθενσον, το 1925. Εκείνη την εποχή, θα ήταν γύρω κάθε κεφάλι. Ένας Ουαλός άποικος, κάποιος Ντ. Γκίμπον, αναγνώρισε σε στα εξήντα. Μήπως ήταν ο τάφος του Σάντανς Κιντ; Ο Κάσιντι είχε πει πως έναν από τους νεκρούς τον περίφημο Σάντανς Κιντ. Αυτή όμως η αναγνώριση ο φίλος του είχε σκοτωθεί κοντά στη λίμνη Επουγιέν. Η λίμνη Επουγιέν δεν δε φαινόταν και τόσο πειστική. Ο Ντάνιελ Γκίμπον και άλλοι Γαλικιανοί υπάρχει πλέον, υπάρχει όμως ένα ποταμάκι με το ίδιο όνομα που καταλήγει άποικοι της περιοχής, συνεργοί σε πολλές εφόδους και ληστείες που διέ- στη λίμνη Πουέλο. Οι χιλιανές οικογένειες των Βαλενζουέλα και των Ρικέλμε πραξαν οι γιάνκηδες, είναι βέβαιο ότι επιθυμούσαν να χαθούν τα ίχνη του γεννιούνται και ζουν σ’ αυτά τα χώματα για πολλές γενιές και ένας γέρος φυγά συναδέλφου τους, υποστηρίζοντας πως είναι νεκρός. Κάτω από τον Βαλενζουέλα μου διηγήθηκε πως όταν ήταν παιδί δούλευε για τους κουαρσταυρό του τάφου που είναι καλυμμένος με άνθη από άγρια βατόμουρα τέρος γκρίνγκο. Τώρα, αυτές είναι δυο λέξεις με πολύ συγκεκριμένη σημαδίπλα στο ρέμα των Χαν, βρίσκονται τα λείψανα του Έβανς και του Ουίλσον, σία για τους κατοίκους εκείνης της περιοχής («κουαρτέρος» ονομάζονται οι δύο παρανόμων, απλών ακολούθων του ανασυσταθέντος «Άγριου Τσούρ- ζωοκλέφτες ενώ «γκρίνγκο», γενικότερα, ο ξένος αλλά ειδικότερα ο Αγγλο μου». Πολλοί νέοι για να τους συγχέουν με τους συναδέλφους τους Κάσιντι - Αμερικάνος). Με αφορμή εκείνο το ταξίδι, που έγινε τον Ιούνιο του 1951, και Σάντανς. Άλλες πηγές υποστηρίζουν πως ο ένας νεκρός είναι κάποιος πρέπει να ομολογήσω πως πριν από αυτό δε γνώριζα τίποτα σχετικά με τους νεαρός Άγγλος, ο Τζον Γκάρντνερ, που μάλλον είχε ερωτική σχέση με τη γιάνκηδες ληστές που ζούσαν και μάστιζαν την περιοχή του Τσουμπούτ και φλογερή Ίττα Πλέις, η οποία του έδωσε το ρολόι της σαν ένδειξη του έρωτα της προτού φύγει για το Ντέν… ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΟΙ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ ΤΟΥ Ο ΣΑΝΤΑΝΣ ΚΑΙ ΓΩ ΜΕΙΠΙΝΚΕΡΤΟΝ ΜΑΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ, βερ του Κολοράντο, για να κάνει εγχείρηση σκωληΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΟΠΟΤΕ ΝΤΙΝΗ ΜΕΧΡΙ κοειδίτιδας, ευφημισμός για τη βλεννόρροια, σύμφωνα ΕΠΡΕΠΕ ΤΟ 1907… ΝΑ ΦΥΓΟΥμε τον συγγραφέα Τζ. Ντ. Οράνο ή για ένα μπάσταρδο ΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΟΛΙΛΑ… μωρό κατά τον Τσάτγουιν. Γεγονός πάντως είναι πως το 1907, η όμορφη και σκληροτράχηλη παράνομη χάνεται από την ιστορία συνοδευόμενη στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Σάντανς Κιντ. Φαίνεται πως το 1924, ζούσε ακόμα στο Ντένβερ μαζί με την κόρη της, την Μπέτι Γουίβερ, η οποία θα καταδικαστεί για ένοπλη επίθεση το 1932. Το όνομα της Ίττα Πλέις θα ακουστεί ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, Ο ΛΟΓΚΑΝ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΕΡΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΛΗΣΤΕΥΑΜΕ ΚΑΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΥΣΤΕΡΑ ΕΝΩγια μια ακόμα φορά σαν προμηθεύτρια όπλων στον ΑΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΘΗΚΑΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ Ο ΛΟΓΚΑΝ, Ο ΕΒΑΝ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΙ ΤΟΥ ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, Ο ΕΒΑΝ ΚΑΙ Ο ΟΥΙΛΣΟΝ… ΟΥΙΛΣΟΝ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΤΕ. Πάντσο Βίλα, στη διάρκεια της μεξικανικής επανάσταΗ «ΦΡΟΝΤΕΡΙΘΑ» σης. Ο Μπουτς Κάσιντι και ο Σάντανς Κιντ θα περάσουν ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕ ΣΕ ΗΣΥΧΙΑ. στην ιστορία μαζί με άλλους θρυλικούς Αμερικανούς «κακούς». Θα πεθάνουν και θ’ αναστηθούν πολλές φορές σε διάφορα μέρη. Οι τάφοι τους βρίσκονται στην Αργεντινή, στη Βολιβία, στη Χιλή και στην Ουρουγουάη. Τάφοι χωρίς κάποιο όνομα χαραγμένο πάνω τους. Είδα και γω έναν τέτοιο τάφο στο Πάσο ντε λος

6

Ο Ρόμπερτ Λίροϊ Πάρκερ, γνωστότερος σαν Μπουτς Κάσιντι.

έδινα ελάχιστη σημασία σ’ εκείνες τις ιστορίες, για εποχές μακρινές και μακαρίτες γκρίνγκο, είχα άλλα ενδιαφέροντα. Ήμουν νέος, ελεύθερος και ερωτευμένος με τα πάντα, όπως όλοι όσοι ανήκουν και όσοι άνηκαν στη γενιά μου, είχα ένα πανέμορφο άλογο, είχα τους καλύτερους φίλους και τους καλύτερους εχθρούς και αδιαφορούσα για τον υπόλοιπο κόσμο, τόσο όσο ακριβώς χρειαζόταν για να με θεωρώ ευτυχισμένο. Ήταν πολύ αργότερα, όταν διάβασα την «Παταγονία» του Τσάτγουιν, που συνειδητοποίησα πόσο κοντά βρέθηκα σ’ εκείνα τα τελευταία ίχνη. Επέστρεψα λοιπόν σε εκείνα τα παλιά μέρη για να διαπιστώσω ο ίδιος όλα όσα αγνόησα μέσα στην ηλιθιότητα της νιότης μου. Αυτή τη φορά πήγα με τους συναδέλφους μου, τον Λέλε Βιανέλο, που έκανε σχέδια για το βιβλίο μου «Μαλαμόκκο» και τον Κάρλος Σάλντι, φωτογράφο από το Μπουένος Άιρες. Το υλικό που καταφέραμε να συγκεντρώσουμε θα το ζήλευε και το πρακτορείο του Πίνκερτον. Μάθαμε πως τα κτήματα εκείνων των περιοχών ήταν τόσο μεγάλα σε έκταση γιατί ο σκοπός τους δεν ήταν να δοθούν σε ιδιώτες που θα τα δούλευαν, αλλά το κέρδος, χωρίς να υπάρχει κανένα όφελος για την κοινότητα. Τα καλύτερα εδάφη του αργεντίνικου Νότου χωρίστηκαν, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα νόμιμα δικαιώματα των πραγματικών εργατών τους. Αυτή η προοπτική προσέλκυσε πολλούς αμερικανούς κτηνοτρόφους που μη μπορώντας να ανταγωνιστούν στη χώρα τους τους Τεξανούς βαρόνους, θα κατηφορίσουν στις μεγάλες περιοχές της Παταγονίας όπου, μην έχοντας εμπιστοσύνη στους ντόπιους εργάτες, θα φέρουν τους Η Ίττα Πλέις.

Ο Χάρι Λόνγκμπο, γνωστότερος σαν Σάντανς Κιντ.

δικούς τους καουμπόηδες γιάνκηδες, πολλοί εκ των οποίων ήταν πρώην παράνομοι οι οποίοι είχαν κερδίσει την ελευθερία τους, ξεπληρώνοντας το χρέος τους στην κοινωνία με το να πολεμήσουν τους Ισπανούς στην Κούβα και στις Φιλιππίνες. Ένας Αμερικανός δικηγόρος ονόματι Πρέστον, θα καταφέρει να εξασφαλίσει για τον Μπουτς Κάσιντι, τον Σάντανς Κιντ και την Ίττα Πλέις συστατικές επιστολές για κάποιον άλλον Πρέστον, πιθανόν κάποιον συγγενή του, που διεύθυνε τις μεγάλες αγγλικές «εστάντσιας» της Χιλής και της Αργεντινής, οι οποίες χωριζόντουσαν από τις Άνδεις από ένα εθνικό πάρκο και από τα φορολογούμενα εδάφη, που ήταν κατοικημένα από χιλιανό - αργεντίνικες οικογένειες, ύποπτες για ζωοκλοπές εις βάρος των καινούργιων κτηνοτρόφων. Φαίνεται ότι η αναχώρηση τους από τη Βόρεια Αμερική σχεδιάστηκε από τον ίδιο τον Πρέστον σε συμφωνία με το πρακτορείο του Πίνκερτον. Ίσως δε θα έπρεπε να ξεχνάμε ότι ο Κάσιντι ήταν μορμόνος όπως και ο Πρέστον, γι’ αυτό το λόγο ίσως να είχε καταφέρει να συνεννοηθεί με την αστυνομία και την κυβέρνηση ώστε να μην εμποδίσουν την τριάδα, αλλά αντίθετα να διευκολύνουν την έξοδό της. Στην αρχή, τα πράγματα πήγαιναν όπως επιθυμούσαν οι Άγγλο - Αμερικανοί μεγαλοκτηματίες των μεγάλων κτηνοτροφικών μονάδων του Νότου. Όμως, οι τρεις συνεργάτες θα ξαναβρούν γρήγορα την όρεξη για δραστηριότητες περισσότερο «ελεύθερες» και επικερδείς. Ξεκινούν τις ληστείες σε τράπεζες και σε συνεταιρισμούς μαζί με εξεγερθέντες ενάντια στον αυταρχισμό και τα προνόμια κάποιων ιδιοκτητών και κτηνοτρόφων. Αφού δοθεί το πράσινο φως στον Πίνκερτον και στις τοπικές αρχές, θα ξαναρχίσει το κυνηγητό εναντίον τους και το 1907, το τρίο θα εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Θεωρούνται νεκροί και αυτό είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί για κάποιον που θέλει να χαθεί μέσα στην ανωνυμία. Λέγεται πως ο Κάσιντι επέστρεψε με ψεύτικο όνομα στην Αργεντινή και έζησε ήρεμα τα τελευταία του χρόνια σαν ένας ευκατάστατος ιδιοκτήτης ράντσου κάπου μεταξύ Τσουμπούτ και Σάντα Κρουζ. Ο Σάντανς Κιντ θα χαθεί για πάντα. Άλλες ιστορίες τον θέλουν να δουλεύει σαν ηθοποιός για τον Μπάφαλο Μπιλ και να βρίσκεται θαμμένος σε κάποιον από τους πολυσυζητημένους τάφους. Θα χρειαζόταν να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο. Αλλά, όπως συνηθίζουν να λένε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ο Σταυρός του Νότου είναι ένας πανέμορφος αστερισμός και τα τρία πρόσωπα που μας συντρόφεψαν σ’ αυτές τις σελίδες ποιος ξέρει πόσες φορές να κοιτάχτηκαν στα μάτια με τους νεαρούς Κόρτο Μαλτέζε και Ρασπούτιν που πέρασαν από την Τσολίλα το 1905, αμέσως μετά την περιπέτειά τους στη Μαντζουρία στη διάρκεια του ρωσό - ιαπωνικού πολέμου. Ποιος ξέρει αν κάποιος από τους αναγνώστες μας παρακινήθηκε να επισκεφτεί την Τσολίλα για να ανακαλύψει πιθανόν κάποια τελευταία ίχνη «ακόμα».

7

Πολωνοεβραίοι και

Προαγωγοί

Σ

τις αρχές του περασμένου αιώνα, η Αργεντινή ήταν μια γη της επαγγελίας, μια αχτίδα ευημερίας για τις μάζες των Ευρωπαίων που δοκιμάζονταν στην πλειοψηφία τους από την πείνα και από τις στερήσεις. Από το Βίγκο της Γαλικίας ή από το λιμάνι της Οδησσού, γυναίκες και άντρες ονειρεύονταν να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή στη Νότια Αμερική και πολλοί, όντως το κατάφεραν. Μια από τις πιο βασανισμένες εθνικότητες, η εβραϊκή, τακτοποιήθηκε ταχύτατα στην Αργεντινή, χάρη στα ιδιόμορφα ιδρύματα τους και έτσι, το 1901, θα ξεκινήσει να λειτουργεί στο Μπουένος Άιρες η εβραϊκή οργάνωση για την προστασία των γυναικόπαιδων. Στη συναγωγή και στις οικογενειακές επιχειρήσεις θα προστεθούν εταιρείες και οργανώσεις όπου συμβίωναν Εβραίοι που προέρχονταν από την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία αλλά και σεφαρδίτες Εβραίοι. Υπολογίζεται πως ο πληθυσμός των Εβραίων στην Αργεντινή έφτανε το μισό εκατομμύριο, ήταν συνεπώς μια από τις ισχυρότερες μειοψηφίες μεταναστών. Λένε πως αυτό που κρατά τη συνοχή των Εβραίων είναι η θρησκεία και φυσικά είναι αλήθεια ότι ο εβραϊκός τρόπος ζωής εστίαζε στη συναγωγή. Και όπως συμβαίνει σε όλες τις κατατρεγμένες κοινωνίες, οι εσωτερικοί νόμοι τους ήταν πιο αυστηροί από εκείνους του κόσμου που τους περιέβαλλε. Εικάζεται ότι γύρω στα 1890, ξεκίνησε να αναπτύσσεται η «βιομηχανία» της πορνείας στην Αργεντινή. Πρωτίστως, το Μπουένος Άιρες που

ήταν το κέντρο, ύστερα το Ροσάριο, ή Κόρδοβα, η Μεντόσα, το Τουκουμάν γεμίζουν με οίκους ανοχής κάθε είδους. Η πορνεία είναι μια επιχείρηση στην οποία συμμετέχουν συμμορίες Μαρσεγιέζων, Καταλανών, Ιταλών και Αργεντινών, κανείς όμως δε φτάνει το επίπεδο των Πολωνών προαγωγών, που θα δημιουργήσουν μια οργάνωση αλληλοβοηθείας με τ’ όνομα «Βαρσοβία», η οποία αργότερα θα μετονομαστεί σε Ζβι Μιγκντάλ. Οι απαρχές της «Βαρσοβίας» θα πρέπει να αναζητηθούν στους θρησκευτικούς περιορισμούς που επικρατούσαν και στην προσωπικότητα του ιδρυτή της. Η κοινότητα των Εβραίων μεταναστών, ηθικοπλαστική και αυστηρή, αντιμετώπιζε τους προαγωγούς με σκληρότητα και έφτασε στο σημείο, όχι μόνο να μην τους δέχεται στις συναγωγές, αλλά και να μην τους συναναστρέφεται. Ο «αφορισμός» των προαγωγών θα ολοκληρωθεί με την απόφαση να απαγορεύεται η ταφή τους στο εβραϊκό νεκροταφείο. Οι οργανωτές του εμπορίου λευκής σαρκός, αγράμματοι και θρησκόληπτοι, θα ταραχτούν βαθύτατα από αυτή την καταδίκη τους. Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται ο Νώε Τράουμαν. Ο Τράουμαν ήταν Πολωνοεβραίος που είχε φτάσει στην Αργεντινή στις αρχές εκείνου του αιώνα. Ήταν ένας κάπως ιδιόμορφος αναρχικός, που αναφερόταν διαρκώς στον Μπακούνιν και διέθετε πολλές γνώσεις γύρω από την ιστορία και τη φύση του ανθρώπου. Η πείρα του, το κουράγιο του και η κουλτούρα του, θα τον κάνουν αδιαμφισβήτητο ηγέτη των προαγωγών. Στους ανθρώπους της εβραϊκής κοινότητας, και όχι μόνο αυτούς, που τους αποκαλούσαν περιφρονητικά, εκμεταλλευτές, απαντούσε πως εκμετάλλευση είναι να βάζεις τους εργαζόμενους να δουλεύουν δεκαπέντε ώρες τη μέρα… κάτι που αυτός δε θα έκανε ποτέ. Δηλωμένος άθεος, γελούσε με τον θρησκευτικό ζήλο των φίλων του, μέσα όμως από τη θρησκεία, θα βρει την ευκαιρία που γύρευε για να λογαριαστεί με τη συντηρητική κοινωνία που απεχθανόταν. Παρόλο λοιπόν που ο εβραϊκός περίγυρος τους έκλεινε την πόρτα, οι προαγωγοί θα δημιουργήσουν έναν δικό τους ξεχωριστό κοινωνικό κύκλο και έτσι, από τους αποκλεισμένους, θα γεννηθεί η «Βαρσοβία». Ο Νώε Τράουμαν, εκτός από έξυπνος ήταν και θαρραλέος. Πάντα αντιμετώπιζε τις καταστάσεις όσο δυσμενείς και αν ήταν. Ήταν ίσως ο μοναδικός

8

προαγωγός που δεν κρύφτηκε ποτέ και οι ιδέες του αποτελούσαν τη φιλοσοφία της ομάδας του. Στους εχθρούς του, κατά τη διάρκεια ενός καυγά στον οποίο έμεινε μοναχός του θα πει: «Έχετε τη δύναμη γιατί είστε περισσότεροι, αλλά εγώ είμαι η λογική και η λογική κερδίζει πάντα στο τέλος». Και αν και ηττήθηκε σε εκείνον τον καυγά, ακριβώς επειδή ο Τράουμαν ήταν «η λογική», νίκησε έναν προς έναν όλους όσους του είχαν επιτεθεί τότε. Ο Τράουμαν δημιούργησε μια εταιρεία αλληλοβοήθειας ανάμεσα στους προαγωγούς, που έμοιαζε στον τρόπο λειτουργίας της με την αντίστοιχη των Ιταλών ανθρακωρύχων. Σύντομα όμως, θα καταλάβει ότι από τη στιγμή την οποία ήθελε να λειτουργήσει μέσα στα πλαίσια του νόμου, θα ήταν προς το συμφέρον του να κινηθεί στο περιθώριο. Έτσι, πήρε την απόφαση να νομιμοποιήσει την εταιρεία αλληλοβοήθειας και στις 7 Μαΐου του 1906, στην Αβεγιανέδα, επαρχία του Μπουένος Άιρες γεννιέται η «Βαρσοβία». Οχτώ άνθρωποι θα συνασπιστούν γύρω από τον Τράουμαν, ο οποίος θα είναι ο πρόεδρος της εταιρείας. Σαν συνιδρυτές υπογράφουν οι: Σρίνγκφεντερ, Σάλτζμαν, Ποσνάσκι, Μπρούσκι, Μπαλάουθ, Φέλντμαν, Γκοστ και Σελέντερ. Τον επόμενο μήνα παρουσιάζουν το καταστατικό της εταιρείας και από εκείνη τη στιγμή, η «Βαρσοβία» αποκτά νομικό πρόσωπο. Έτσι, πετυχαίνουν τον πρώτο σκοπό τους, ένα κομμάτι γης στο νεκροταφείο, στο οποίο θα μπορέσουν να θαφτούν, σύμφωνα με τις παραδόσεις των ασκενάζι. Οκτώ μαστροποί και ένας αναρχικός νομιμοποιούν την πρώτη εταιρεία οίκων ανοχής στον κόσμο. Ο Τράουμαν, κυνικός εκ φύσεως, θα παρουσιάσει στους συνεταίρους του στη «Βαρσοβία», ένα άρθρο στο καταστατικό, στο οποίο αναφέρεται ότι για να ανήκεις στην οργάνωση, απαιτείται «καλή φήμη»… Την ώρα που αποκτά τον χώρο στο νεκροταφείο, η «Βαρσοβία» δημιουργεί τη δική της κοινωνική ζωή με πολιτιστικούς ομίλους, κέντρα συναντήσεων για τους συνεργάτες της, καθώς και μία συναγωγή. Το όνειρο του Τράουμαν θα γίνει πραγματικότητα όταν η εταιρεία θα αγοράσει ένα διώροφο κτίριο με κήπο στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, στη λεωφόρο Κόρδοβα, έχοντας ήδη γραφεία της οργάνωσης στην Αβεγιανέδα και στις λεωφόρους Τουκουμάν και Λαβάσε στο Μπουένος

…Η ΛΟΥΙΖ ΜΠΡΟΥΚΣΟΒΙΤΣ, ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΣΟΒΙΑ, ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΟΜΩΣ ΜΕ ΞΕΡΟΥΝ, ΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΑΜΠΡΟΤΖΟ, ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ…

ΩΡΑΙΟ ΟΝΟΜΑ, ΟΜΩΣ…

Άιρες. Από τα γραφεία της λεωφόρου Κόρδοβα, την έδρα της «Βαρσοβίας», διαχειριζόταν την πορνεία ολόκληρης της χώρας και την ώρα που οι Μαρσεγιέζοι και οι Καταλανοί έλυναν τις διαφορές τους με μαχαίρια και περίστροφα, η «Βαρσοβία» έλυνε τα προβλήματά της χωρίς την παραμικρή χρήση βίας, καταφεύγοντας στον χρηματισμό. Οι συνέταιροι σεβόντουσαν τις αποφάσεις ενός εσωτερικού δικαστηρίου που οριζόταν από τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου, δηλαδή τον ίδιο τον Τράουμαν. Όπως όλες οι οικονομικές επιχειρήσεις, είχε διπλά λογιστικά βιβλία: τα νόμιμα, με όλες τις συναλλαγές που σχετίζονταν με το κοινωνικό και το πολιτιστικό προφίλ της και εκείνα της «πραγματικής δουλειάς», που κανείς δε θα μπορούσε να εντοπίσει ποτέ. Η «Βαρσοβία» οργάνωνε επιχειρήσεις στρατολόγησης, στέλνοντας ανθρώπους της σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Εκεί, οι μαστροποί έκαναν γάμους και αρραβώνες, που εκ των υστέρων με την επιστροφή στην Αργεντινή, αποδεικνύονταν ψεύτικοι. Η οργάνωση βασιζόταν στη συνεργασία των πολιτικών, των δικαστών, των αστυνομικών, των δημοτικών συμβουλίων και είχε «φίλους» ακόμα και μέσα στην υπηρεσία μετανάστευσης. Έφτασε στο σημείο να πλαστογραφεί πιστοποιητικά γεννήσεως, γιατί οι τότε ισχύοντες νόμοι απαγόρευαν την πορνεία σε όσους ήταν μικρότεροι των εικοσιδύο ετών. Το πέρασμα για την είσοδο στην Αργεντινή ήταν το Μοντεβιδέο. Από εκεί ήταν πιο εύκολο να φτάσεις στο Μπουένος Άιρες, στην έδρα της εταιρείας ή στα διάφορα υποκαταστήματά της και από εκεί κατέληγαν σε δημοπρασίες, όπου οι μετανάστες κατέληγαν σε όποιον πλειοδοτούσε. ΚΑΛΑ… ΜΗ ΣΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ. ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ. ΦΕΥΓΩ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΖΑΡΙΟ, ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ.

Έτσι, δεν ήταν μόνο η εκμετάλλευση μεταναστών σημαντική παράμετρος για τη «Βαρσοβία» αλλά και η ίδια η εισαγωγή τους στη χώρα. Ο συνεταιρισμός είχε θεσπίσει τους δικούς του νόμους. Έτσι, αν η πόρνη δεν ήθελε να συζεί με τον προαγωγό της, δικαιούταν το πενήντα τοις εκατό των εσόδων της, κάτι που επέτρεπε στις σκλάβες να εξαγοράσουν την ελευθερία τους. Μπροστά στην αλαζονική επίδειξη και στο αντριλίκι με πιστόλια των υπόλοιπων μαστροπών, ο Τράουμαν προτιμά να μένει στη σκιά, τακτοποιώντας πάντα τις δύσκολες υποθέσεις χωρίς να δημιουργεί θόρυβο. Τόσο αυτός, όσο και ο φίλος του, ο Ποσνάσκι, συμπεριφέρονται καλά στους προαγωγούς. Λίγο προτού πεθάνει από καρκίνο, ο Τράουμαν ξοδεύει τα τελευταία του λόγια, για να συμβουλεύει ότι η «Βαρσοβία» πρέπει να συνεχίσει να κινείται νομότυπα. Ο Τράουμαν θα πεθάνει σιωπηλά όπως και το ίδιο σιωπηλά θα ταφεί. Δεν έγινε λαϊκός ήρωας, σαν κάποιους άλλους μαστροπούς και πιστολέρο, όπως ο Γκαλέχο Χούλιο για παράδειγμα, ή ο Χουανίτο Ρουτζιέρο, που τραγουδήθηκε μέσα από ένα τανγκό, όταν δολοφονήθηκε βγαίνοντας από το σπίτι της ερωμένης του. Εκείνο το τανγκό έλεγε: Ο Χουανίτο Ρουτζιέρο / που μια σφαίρα προδότρα / σκότωσε και από τη μέρα εκείνη / έβαλα στη βιόλα μου / μια πένθιμη κορδέλα στα κλειδιά της. Η «Βαρσοβία» αποτέλεσε το μεγαλύτερο κατόρθωμα του τη δεκαετία του ’20. Η εβραϊκή κοινότητα λοιπόν θα ζητήσει βοήθεια για να σταματήσει τη διακίνηση λευκής σαρκός και ακόμα και ο Πολωνός πρέσβης θα ασχοληθεί με την υπόθεση, θεωρώντας ότι το όνομα «Βαρσοβία» προσέβαλε την πρωτεύουσα της χώρας του. Η μαστροποί θα ελιχθούν με διπλωματία και για να παρακάμψουν αυτόν τον ισχυρισμό θα αλλάξουν την ονομασία της οργάνωσης από «Βαρσοβία» σε «Ζβι Μιγκντάλ». Εντωμεταξύ, η πολωνική κυριαρχία είχε αρχίσει να αμφισβητείται από τις νέες γενιές μαστροπών και στο εσωτερικό της Μιγκντάλ, ο Εβραίος από την Οδησσό, ο Σιμόν Ρουμπινστάιν, θα προκαλέσει σχίσμα ιδρύοντας την Ασκεναζούμ, που θα ενώσει Ρουμάνους και Ρώσους σε μια νέα εταιρεία. Ο Ρουμπινστάιν, ο επονομαζόμενος και τσάρος της πορνείας, ήταν ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΤΣΙ… ΠΑΩ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΩΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, ΤΗ «ΒΑΡΣΟΒΙΑ».

ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ; ΕΧΩ ΠΑΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ, ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ…

ένας άνθρωπος με φοβερή ζωντάνια, που αυτοπροσδιοριζόταν ως «τρελάρας» και ήταν, πιθανόν, γιος ενός συνταγματάρχη της τσαρικής φρουράς και μιας Εβραίας από την Οδησσό. Ακλουθώντας την τακτική του Τράουμαν, θα αγοράσει ή θα εξαγοράσει όση εξουσία μπορεί, και θα μεταμορφώσει την οργάνωση του σε διεθνή ένωση πορνείας. Το 1930, η Μιγκντάλ αποτελούσε ένα σκάνδαλο που πολλοί το συζητούσαν ιδιωτικά και λιγότεροι δημόσια. Ονόματα όπως η Έσθερ Κοέν, η Έμμα «η εκατομμυριούχος», ο Σιμόν Μπρούτκεβιτς και ο ταμίας Μαουρίτσιο Κάρο έχουν γίνει θρυλικά στις φτωχογειτονιές της Αργεντινής. Θα αρκέσουν όμως μόνο το θάρρος μιας πόρνης, η ακεραιότητα ενός αστυνομικού και η αποφασιστικότητα ενός δικαστή για να καταρρεύσει η Ζβι Μιγκντάλ; Η πόρνη Ρακέλ Λίμπερμαν, που οι μαστροποί δεν κατάφεραν να της κλείσουν το στόμα, θα έρθει σε επαφή με τον επίτροπο Χούλιο Λ. Άλσογκαράι, ορκισμένο εχθρό των προαγωγών και των διεφθαρμένων αστυνομικών, τον οποίο οι αντίπαλοι του ονόμαζαν «ο τρελός» Άλσογκαράι. Ο επίτροπος δίνει την αναφορά του και καταθέτει στον δικαστή Ροντρίγκεζ Οκάμπο, ο οποίος διατάσσει, στις 14 Μαΐου του 1931, να ξεκινήσει έρευνα για την κεντρική διοίκηση της Ζβι Μιγκντάλ. Η αυτοκρατορία των τριών χιλιάδων οίκων ανοχής σβήνει μέσα σε μια γενικευμένη προσπάθεια απόδρασης εκείνων που αποτελούσαν μέρος της. Η αστυνομική έρευνα επεκτείνεται σε όλη τη χώρα και οι προαγωγοί που δεν κατορθώνουν να το σκάσουν στην Ουρουγουάη ή στη Βραζιλία, πέφτουν στα χέρια της αστυνομίας, η οποία πραγματοποιεί πάνω από εκατό συλλήψεις. Η κυβέρνηση αποφασίζει από την περιοχή του Μπουένος Άιρες, σαν πρώτο μέτρο, να ασκήσει διώξεις κατά των υπευθύνων της Ζβι Μιγκντάλ (πρώην «Βαρσοβία»). Αλλά ο μακαρίτης Νώε Τράουμαν συνεχίζει να βγαίνει νικητής στην προσωπική του μάχη ακόμα και μέσα από τον τάφο, γιατί όταν οι αρχές της Αργεντινής θα προσπαθήσουν να στοιχειοθετήσουν κατηγορίες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, δε θα τα καταφέρουν, εξαιτίας τον οδηγιών που είχε αφήσει ο Τράουμαν. Η «Βαρσοβία» ήταν νόμιμη… η κυβέρνηση της Αργεντινής ένιπτε τας χείρας της και ο προσωρινός γενικός πρόεδρος Χοσέ Φελίς Ουριμπούρου θα ανακοινώσει την αφαίρεση της αργεντίνικης υπηκοότητας από τους συλληφθέντες μαστροπούς, καθώς και την απέλαση όλων των κατηγορουμένων. Η «Βαρσοβία» θα χαθεί από την πραγματικότητα και θα μετατραπεί σε θρύλο. Έναν θρύλο που έχει για πατέρα του έναν άσωτο, προαγωγό, καλλιεργημένο, θαρραλέο και αναρχικό: τον Νώε Τράουμαν.

Juan Antonio de Blas 9

…ΚΑΙ Μ’ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ ΧΙΛΙΑ ΠΕΣΟΣ.

ΚΑΙ ΜΕΣΑ.

10

ΕΙΣΑΙ ΑΦΕΛΗΣ ΚΑΙ… ΑΛΑΖΟΝΑΣ. Η ΓΚΟΡΙΤΣΙΑΝΑ1 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΜΠΟΥΣ, ΑΛΛΑ…

…ΣΤΟ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟ ΕΙΣΑΙ ΜΑΠΑΣ. ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ Ν’ ΑΜΥΝΘΕΙΣ. ΣΤΟ ΜΠΟΤΣΕΤΕ2 ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΣΤΕΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ…

ΜΕ ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΠΕΣΟΣ, Θ’ ΑΓΟΡΑΣΩ ΚΟΥΖΙΝΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΛ ΤΑΝΟ3, ΤΟΝ ΠΙΜΠΙΝΕΛΑ.

ΑΣ’ ΤΟΝ ΗΣΥΧΟ. ΕΞΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ.

ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ‘ΝΑΙ; ΚΑΛΩΣ… ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΜΕ ΑΥΡΙΟ. ΑΠΟΨΕ ΕΧΩ «ΓΚΑΡΟΥΦΑ»4 ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΟΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΕΝΤΣΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥΣ ΤΑΝΓΚΟ ΣΕ ΣΤΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.

ΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕΣ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, ΚΕΡΙΔΟ5;

Ε… ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.

ΣΑΝ ΧΘΕΣ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕΣ ΣΤΟ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΜΑ ΜΙΑ!

ΤΙ ΗΡΘΕΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ;

ΕΙΔΟΣ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟΥ. ΙΤΑΛΙΚΟ ΕΙΔΟΣ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΣΤΕΚΑ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ. ΤΟ ΞΕΦΡΕΝΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΗ ΑΡΓΚΟ. ΑΓΑΠΗΤΕ.

1 2 3 4 5

Ε, ΝΑΙ! ΠΟΛΥΣ ΚΑΙΡΟΣ…

ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ… ΠΕΡΝΙΕΣΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟΣ. ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΟΝΗΡΟ... ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ;

11

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ;

ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΠΕΣΟΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΣΤ’ ΑΛΟΓΑ. ΣΤΟΝ «ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΑΛΕΡΜΟ» ΤΡΕΧΕΙ Ο ΡΕΜΠΟΥΣΚΑΝΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΥΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΣΥΞΥΛΟΥΣ.

Η ΜΑΡΟΥΧΑ, Η ΛΑ ΝΤΕΛΙΑ, Η ΦΡΑΝΣΙΣΚΑ ΠΑΚΙΤΑ, Η ΑΖΟΥΣΕΝΑ ΜΑΪΖΑΝΙ. ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙ Η ΜΑΝΤΑΜ ΜΠΛΑΝΣ ΚΑΙ Η ΜΙΓΑΔΑ, Η ΦΛΟΡΕΣ, ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ…

Ε, ΚΟΡΤΟ…

ΕΠΕΙΔΗ… ΑΡΠΑΖΕΣΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΔΕ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΟΣ ΤΥΠΟΣ. ΤΙ ΣΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ, ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ. ΙΣΩΣ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΓΕΡΝΑΩ…

ΓΙΑΤΙ; ΠΕΣ ΜΟΥ ΚΑΤΙ, ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ… ΜΗΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ «ΒΑΡΣΟΒΙΑ»;

ΔΕ ΘΑ ΤΟ ‘ΛΕΓΑ.

ΑΥΤΟ ΘΑ ‘ΝΑΙ.

ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΓΥΡΩ ΣΤΟ 1906 ΣΑΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ, ΑΛΛΑ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΜΑΣΤΡΟΠΩΝ…

ΓΙΑΤΙ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ «ΒΑΡΣΟΒΙΑ»;…

Η ΒΑΡΣΟΒΙΑ; ΘΕΣ ΝΑ ΦΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ;

…ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ. ΜΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΩΝΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ, ΟΜΩΣ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΠΑΡΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΡΙΠΟΥ 300 ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥΝ 2000 ΟΙΚΟΥΣ ΑΝΟΧΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ 30.000 ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΦΤΩΧΕΣ ΕΒΡΑΙΟΠΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕΙ…

Η ΒΑΡΣΟΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ.

…ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ KAΙ ΤΙΣ EXOYN ΦΕΡEI ΣΤΟ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΡΟΖΑΡΙΟ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΙΤΑΛΩΝ, ΓΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΩΝ ΜΑΣΤΡΟΠΩΝ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΔΙΑΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΕΝΑ ΚΟΡΙΕΛΕΓΧΟΥ. ΤΣΙ ΠΟΥ ΞΕΓΙΑΤΙ ΜΕ ΡΩ ΗΡΘΕ ΝΑ ΡΩΤΗΔΟΥΛΕΨΕΙ ΣΕΣ ΓΙ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. ΤΕΤΟΙΟ; UNA

ΛΟΥΙΖ ΜΠΡΟΥΚΣΟΒΙΤΣ!

ΙΣΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. ΠΩΣ ΤΗ ΛΕΝΕ;

Α… ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΚΕΙΝΗ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ. ΑΝ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΝ, ΠΡΟΩΘΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΝΟΤΟ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ. ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ; ΟΧΙ.

ΠΑΡΑΞΕΝΟ! ΔΥΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ!

ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΑ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΝΕΖ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΑΝ ΙΣΙΝΤΡΟ…

ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΑΡΑΞΕΝΟ…

12

ΝΑΙ… ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ. ΤΙ ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΟΥ ‘ΔΩΣΕΣ; ΝΕΓΚΡΑ ΓΚΑΒΙΛΑΝ.

ΝΕΓΚΡΑ ΓΚΑΒΙΛΑΝ… ΠΕΣ ΜΟΥ, ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ, ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΡΩ;

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ. ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΠΕΛΑΤΗ. ΟΙ ΜΑΣΤΡΟΠΟΙ ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΗΖΟΥΝ…

ΕΧΩ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΑΥΤΟ. ΑΣΕ ΜΟΥ ΚΑΝΑ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ.

ΩΡΑΙΑ ΕΚΦΡΑΖΕΣΑΙ.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΑΙ ΣΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. ΜΗ ΓΥΡΝΑΣ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ. ΑΥΤΟ ΑΣΤΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ.

ΚΑΛΑ… ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ, ΤΥΠΟΣ «FUN AND DANDY» ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑ ΕΚΛΕΠΤΥΣΜΕΝΑ. ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ.

ΚΑΙ ΤΙ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ; ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ‘ΜΑΙ ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ.

ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ, ΜΟΥ ΠΗΡΕΣ ΧΙΛΙΑ ΠΕΣΟΣ ΣΤΟ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟ ΚΑΙ ΧΑΛΑΛΙ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΣΩ… ΜΟΝΑΧΑ ΕΠΕΙΔΗ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΜΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ…

ΦΕΥΓΩ ΠΡΟΤΟΥ ΤΣΑΚΩΘΟΥΜΕ. ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΤΙ ΘΑ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ. ΑΝ ΜΕ ΘΕΣ, ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ‘ΜΑΙ. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ, ΚΟΡΤΟ.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ, ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ!

Ε, ΚΟΡΤΟ, ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ; ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ.

*ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΟ ΜΠΑΡΜΠΕΚΙΟΥ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΕΙΔΗ ΚΡΕΑΤΟΣ.

13

ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΜΠΙΛΙΑΡΔΑΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΙΣΙΝΤΡΟ ΚΑΙ ΕΧΑΣΑ ΧΙΛΙΑ ΠΕΣΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΣΦΟΡΙΤΟ.

ΚΡΙΜΑ. ΕΧΑΣΕΣ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ «ΠΑΡΙΓΙΑΝΤΑ»*. ΠΙΕΣ ΛΙΓΟ ΚΡΑΣΑΚΙ ΓΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ.