Issuu

Επιμέλεια: Γιώργος Βλάχος • Νίκος Δημ. Νικολαΐδης Εικονογράφηση αφηγημάτων: Κώστας Φραγκιαδάκης

ΑνθολογίΑ ίστορίών

2 σπάνιά Κάι 6 άδημοσιευτά ΚομιΚσ & 7 άΦηΓημάτά με νεά ειΚονοΓΡάΦηση

9786185531409

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΩΝ

Έγραψαν για τον Στέλιο Ανεμοδουρά & το έργο του Ο Στέλιος Ανεμοδουράς, παίρνοντας στοιχεία από τον Όμηρο, τον Δουμά, τον Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, τον Καραγκιόζη, την κατασκοπική λογοτεχνία, κατόρθωσε να αφηγηθεί τα περιστατικά της Ιστορίας με τους κανόνες του παραμυθιού. Φίλιππος Φιλίππου (ΤΟ ΒΗΜΑ - Αύγουστος 2001)

Ο Στέλιος Ανεμοδουράς, έχοντας ως εφόδιο αυτό το γλωσσικό σαν συνεργάτης στη Μάσκα, που επιμείναμε και επιβάλαμε την εποχή εκείνη, κάθισε και απευθύνθηκε και κείνος στα παιδιά με το ίδιο μέσο, τη γλώσσα τη δημοτική, την ομιλουμένη γλώσσα. Ο ρόλος που παίξανε όλα αυτά τα περιοδικά, ακόμη και τα νεανικά, η κατάληξή τους ήταν να ωφελήσουνε. Έμαθαν τον Ρωμιό να διαβάζει, ο οποίος αγνοούσε ότι υπάρχει έντυπο, ότι πρέπει να το διαβάζει για να εκπολιτιστεί, να μορφωθεί. Τα περιοδικά αυτά πλησιάσανε το κοινό και του δώσανε σωστή γραμματική, σωστή γλώσσα, σωστά θέματα, γιατί και η εγκυκλοπαιδική γνώση δεν είναι παρακατιανή, και νομίζω ότι το να είσαι ευπρόσιτος είναι μια προσφορά. Απόστολος Μαγγανάρης (Περιοδικό ΩΛΗΝ - Απρίλιος 1982)

Λογοτεχνία ή Παραλογοτεχνία; Το ερώτημα συνεχίζει να απασχολεί τους ανθρώπους των γραμμάτων – και όχι μόνο. Οι απόψεις διίστανται. Για μας εδώ, όμως, που ζούμε έντονα τις νέες «αξίες» ενός αποπτωχευμένου κόσμου, την κυριαρχία του ισοπεδωτικού μαζικού πολιτισμού των καιρών μας, το ξέφτισμα των οραμάτων, και μόνο η ανάσυρση από το βάθος της μνήμης του ευγενικού αρώματος μιας αφήγησης που ποτέ δεν υποτίμησε και δεν προσέβαλε το νεαρό αναγνώστη, η επανεπικαιροποίησή της, μας δίνει μια ζωτικότητα πρωτόφαντη. Χρήστος Παπουτσάκης («Αντί» ειδική έκδοση #577 - Μάιος 1995)

Τα χρόνια πέρασαν, τα γραφεία στη Λέκκα έκλεισαν, εσύ κάπου χάθηκες – το ίδιο όπως και εμείς. Η παλιά γειτονιά μετακόμισε οριστικά στο βασίλειο των αναμνήσεων, οι τόποι και οι άνθρωποι άλλαξαν, μεγάλωσαν, έγιναν αγνώριστοι. Κάθε φορά, όμως, που σε ξανασυναντώ, παλιέ μου φίλε, όταν ξαναδιαβάζω τις κιτρινισμένες σελίδες που με τόση μαεστρία αφηγείτο ο Στέλιος Ανεμοδουράς, όταν ξαναβλέπω το πρόσωπό σου στις εικόνες της αιώνιας νεότητας που σου χάρισε ο Βύρωνας Απτόσογλου, μου έρχεται πάντα η διάθεση να ξαναπιάσω το στιλό και να ολοκληρώσω – επιτέλους - όλα όσα είχα να σου πω σε εκείνη την πολυκαιρισμένη ανεπίδοτη επιστολή. Πού ξέρεις; Ίσως κάποτε τα καταφέρω. Θα σου φανούν, ίσως, λίγο μπαγιάτικα τα νέα μου. Αλλά τι στην ευχή! Και εμείς, στο κάτω - κάτω, ακόμα περιμένουμε να μάθουμε τι απέγινες μετά το 798ο τεύχος σου. Τα δικά σου, επίσης ανεπίδοτα, μαντάτα για τα χρόνια που ακολούθησαν και για τα όσα συνέβησαν σε εσένα, την Κατερίνα και τον Σπίθα. Μας το χρωστάς, παλιέ μου φίλε, Γιώργο Θαλάσση... Άρης Μαλανδράκης (Μια ανεπίδοτη επιστολή στον Γιώργο Θαλάσση - Ιούνιος 2001)

κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου «ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑ» ήταν για εμάς ένα όνειρο ζωής, μια συνολική παρουσίαση του έργου του μεγάλου συγγραφέα και εκδότη,

πλησιάζοντας να κλείσει ο κύκλος των 100 χρόνων από τη γέννησή του. Όταν, όμως, ολοκληρώθηκε, κάτι έλειπε... Οι απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού και πιο πολύ οι δικές μας, μας υπέδειξαν ότι θα πρέπει να υπάρξει και συνέχεια... Και λέγοντας συνέχεια, εννοούμε μια έκδοση με αυτοτελείς ιστορίες όλων αυτών των ηρώων! Από πού... όμως, να αρχίσεις και πού να τελειώσεις... Εκατοντάδες χαρακτήρες, χιλιάδες εκδόσεις, αμέτρητες ιστορίες. Το «αμάρτημα», να αδικήσουμε κάποιους αφήνοντάς τους εκτός, ήταν αναπόφευκτο. Ο «κλήρος» έπεσε σε 15, τους 15 πιο εμβληματικούς. Αυτούς με τους οποίους τουλάχιστον 3 γενιές αναγνωστών μεγάλωσαν, γαλουχήθηκαν, χαμογέλασαν, συγκινήθηκαν... «Μικρός Ήρως», «Υπεράνθρωπος», «Γκρέκο», «Τάργκα», «Ταγκόρ», «Μικρός Ιππότης», «Μικρός Μπουρλοτιέρης», από την α’ περίοδο (1951 - 1968), και «Μπλεκ», «Μαρκ», «Ζαγκόρ», «Μίστερ Νο», «Κάπταιν Μίκι», «Τεξ», «Δίκαιος», «Κοκομπίλ», από τη β’ περίοδο (1969 - 2016). Αγαπητέ αναγνώστη, πριν ξεκινήσεις το διάβασμα αυτού του βιβλίου, φύλαξε μια θέση στα όνειρά σου για όλους αυτούς τους ήρωες. Ακόμα και αν είσαι ώριμος πια, θα χρειαστεί. Γιατί θα έρθουν να σε επισκεφτούν ξανά, μόνοι τους ή μαζί με όλους εκείνους που συντρόφευαν τότε τις μέρες και τις νύχτες σου.

Λεωκράτης Ανεμοδουράς

Περιεχόμενα Περίοδος 1951 - 1968 • Γιώργος Βλάχος Εισαγωγή περιόδου 1951 - 1968

Υπεράνθρωπος: Σιμούν, σώσε μας!

Τάργκα: Η σπάθα του Δημίου

Μικρός Ήρως: Ένας μικρός, μικρός, μικρός, Ήρως

Ταγκόρ: Ο Θριαμβευτής

Μικρός Ιππότης: Η μεγάλη νίκη

Μικρός Μπουρλοτιέρης: Το τρεχαντήρι του Θανάτου

119

Γκρέκο: Μια ήττα και μια νίκη

141

Περίοδος 1969 - 2016 • Νίκος Δημ. Νικολαΐδης Εισαγωγή περιόδου 1969 - 2016

163

Μπλεκ: Τα γαλάζια Βέλη!

165

Μαρκ: Ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας

213

Ζαγκόρ: Ο χάρτης του Θησαυρού

279

Μίστερ Νο: Μανάους, 1975

289

Κάπταιν Μίκι: Πολιορκία στο Φρούριο

299

Τεξ: Θάνατος στην Έρημο

311

Δίκαιος: Βουντού στην Αϊτή

325

Κοκομπίλ: Ο Κοκομπίλ σε άλλη διάσταση

337

Βιογραφίες

360

1951-1968

οντά 25 χρόνια (1946 - 1970) διήρκησε η «χρυσή εποχή» του παιδικού λαϊκού φυλλαδίου εγχώριας γραφής και παραγωγής στην Ελλάδα. Δεκάδες ήταν τα περιοδικά του είδους που κυκλοφόρησαν σε αυτό το διάστημα. Τα περισσότερα ήταν σε μορφή αναγνώσματος, τυπωμένα σε φτηνό χαρτί γραφής, και κάποια άλλα, λιγότερα σε αριθμό τίτλων, ήταν με τη μορφή κόμικ. Τα με μορφή αναγνώσματος διεκδίκησαν, στο σύνολό τους, μερίδιο από την πίτα του αγορίστικου δυνητικού αναγνωστικού κοινού με ήρωες και περιπέτειες όλων των ειδών. Κοριτσίστικο αναγνωστικό κοινό μόνο με την ιδιότητα του συμπληρωματικού μπορεί να αναγνωριστεί. Τα περισσότερά τους υπήρξαν βραχύβια, φτάνοντας από τέσσερα (ή και λιγότερα) έως 30 - 40 το πολύ τεύχη, άγνωστα ή ξεχασμένα σήμερα. Τα ελάχιστα εκείνα που ξεπέρασαν το πιο πάνω όριο, διεκδικούν πλέον κοντά 50 χρόνια από τη δύση της «χρυσής εποχής» τους, τον τίτλο του εμβληματικού θρύλου της εκδοτικής δραστηριότητας εκείνης της περιόδου. Kατά πρώτο λόγο, «Ο Μικρός Ήρως», το πιο εμβληματικό περιοδικό του είδους, το δίδυμο «Μικρός Σερίφης» και «Μικρός Κάου-μπόυ», δίδυμο που άντεξε και για πολλά χρόνια μετά την εισβολή των ξενόφερτων κόμικς. Kατά δεύτερο, δε, λόγο, ήταν επίσης οι τίτλοι «Γκαούρ - Ταρζάν», «Υπεράνθρωπος» και «Γκρέκο». Από τον συγκεκριμένο χώρο, αυτά είναι τα παιδικά περιοδικά με το μεγαλύτερο μερίδιο αναγνωρισιμότητας. Οι Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις Ο.Ε. των Ανεμοδουρά - Γεωργιάδη υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι leaders των λαϊκών παιδικών αναγνωσμάτων, αφού, με τους 40 περίπου τίτλους στο παλμαρέ τους, κατείχαν αδιαμφισβήτητα την κυρίαρχη θέση στο είδος των «pulps». Άλλωστε, έχοντας στη φαρέτρα τους τα τρία από τα έξι πιο μακρόβια περιοδικά, τον «Μικρό Ήρωα» με τρεις εκδόσεις, (αν και οι δυο ανολοκλήρωτες), τον «Υπεράνθρωπο» με δυο εκδόσεις και τον «Γκρέκο», δικαιολογούν

τη δεσπόζουσα θέση τους στην εκδοτική δραστηριότητα της χρονικής περιόδου 1946-1970. Για κάθε περίπτωση απορίας, διευκρινίζεται ότι δεν παραβλέπονται οι εμβληματικές επίσης εκδόσεις της ίδιας περιόδου, όπως οι τρεις σειρές κόμικς των εκδόσεων Πεχλιβανίδη («Κλασικά Εικονογραφημένα», «Γέλιο και Χαρά» και τα «Καλύτερα Κόμικς»), το «Ελληνόπουλο / Θησαυρός των Παιδιών», «Διάπλασις των Παίδων», «Μίκυ Μάους» (Τερζόπουλου). Αλλά αυτά τα περιοδικά ανήκαν σε διαφορετικές κατηγορίες, παρόλο που απευθύνονταν στο ίδιο παιδικό αναγνωστικό κοινό. Στην πριν από έναν χρόνο θεμελιακή έκδοση για το σύνολο της συγγραφικής και εκδοτικής δραστηριότητας του Στέλιου Ανεμοδουρά, «ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑ», είχαν παρουσιαστεί αναλυτικά και οι 100 περίπου τίτλοι περιοδικών με τα οποία συνεργάστηκε, διηύθυνε ή εξέδωσε. Με την ίδια διάρθρωση της ύλης και το παρόν βιβλίο. Δηλαδή στις δύο διακριτές περιόδους της εκδοτικής του δραστηριότητας (λείπει η πρώτη - πρώτη και αποκλειστικά συγγραφική του δραστηριότητα σε εκδοτικές επιχειρήσεις τρίτων). Στο πρώτο αυτό μέρος του βιβλίου, περιέχονται «σελίδες» από την πρώτη περίοδο (1951 - 1968), στην οποία οι τίτλοι ήταν σχεδόν στο σύνολό τους αγοροκεντρικά αναγνώσματα περιπέτειας. Πρόκειται για επιλεγμένη ανθολογία ολόκληρων τευχών από επτά τίτλους, που η επιλογή τους έγινε με συγκεκριμένο σκεπτικό. Πρώτο κριτήριο ήταν να συμπεριληφθούν τα τέσσερα αναγνώσματα που έγραψε ο ίδιος ο Στέλιος Ανεμοδουράς για τις εκδόσεις του. Δηλαδή «Υπεράνθρωπος», «Τάργκα», «Μικρός Ήρως» και «Ταγκόρ», κατά χρονολογική σειρά έκδοσης. Τα τρία πρώτα με την υπογραφή του ως Θάνος Αστρίτης και το τέταρτο ανυπόγραφο, όπου η συγγραφή του εικάζεται από το ύφος γραφής, το οποίο είναι το ίδιο με τα τρία προηγούμενα. Δεύτερο κριτήριο ήταν το να συμπεριληφθούν τα τρία μακροβιότερα: «Μικρός Ήρως», «Υπεράνθρωπος» και «Γκρέκο», κατά σειρά αριθμού τευχών. Τρίτο κριτήριο ήταν το να καλύπτει όσο μεγαλύτερο πλάτος από τα είδη περιπέτειας στα οποία η παρουσία του εκδοτικού οίκου ήταν μεγαλύτερη. Σε αυτό το κριτήριο ο «Υπεράνθρωπος» αντιπροσωπεύει την περιπέτεια (επιστημονικής) φαντασίας, ο «Τάργκα» την περιπέτεια ζούγκλας, ο «Γκρέκο» την αθλητική περιπέτεια, τα οκτάτευχα μυθιστορήματα ίσως μια ενότητα από μόνα τους, «Ταγκόρ», «Μικρός Ιππότης» και «Μικρός Μπουρλοτιέρης», μοναδικό είδος στις εκδόσεις των λαϊκών παιδικών εβδομαδιαίων φυλλαδίων ελληνικής γραφής, που χαρακτηρίζεται ως «μυθιστόρημα περιπέτειας εποχής σε πραγματικό ιστορικό πλαίσιο», με κύριο χαρακτηριστικό την εκτός κειμένου πληθώρα ιστορικών πληροφοριών. Και τέλος, «Ο Μικρός Ήρως», που για πολλούς λόγους υπήρξε μια κατηγορία από μόνος του. Σε τεχνικούς λόγους που είχαν να κάνουν με την έκδοση, «θυσιάστηκαν» εκπρόσωποι από τα είδη της αστυνομικής παραλογοτεχνίας και του γουέστερν, ελπίζοντας να δηλώσουν… παρών συμμετοχής σε μελλοντική επανέκδοση! Ένα άλλο, διαφορετικό κριτήριο επιλογής των συγκεκριμένων τευχών που επιλέχτηκαν σε αυτό το πρώτο τμήμα ήταν για το ποιο τεύχος του κάθε τίτλου θα επιλεγόταν. Όντας χαρακτηρισμένο το βιβλίο ως «ανθολόγιο» των εκδόσεων, θα έπρεπε να επιλεγεί κάποιο τεύχος του οποίου η περιπέτεια να είχε το τεκμήριο του καλύτερου στην πλοκή. Απόλυτα υποκειμενικό κριτήριο, που ίσως να προκαλούσε διχογνωμίες, πέρα και από την αντικειμενικά δύσκολη επιλογή του, τουλάχιστον στους πολύτευχους τίτλους. Επιλέχτηκε, λοιπόν, η λύση να «ανθολογηθεί» το τελευταίο τεύχος του κάθε τίτλου, ώστε να υπάρξει στον αναγνώστη η δυνατότητα να γνωρίζει πώς ολοκλήρωσε ο τίτλος τον κύκλο του, πράγμα που δεν θα το γνώριζε, αν επιλεγόταν η πιο κλασική λύση, να ανθολογούταν το πρώτο τεύχος. Εξάλλου, σε συνδυασμό με το εισαγωγικό σημείωμα, που δίνονται συνοπτικά κάποια βιογραφικά του ήρωα και στοιχεία της δράσης του και της πλοκής στο χρονικό πλαίσιο του αναγνώσματος, ο αναγνώστης θα έχει τη δυνατότητα της σφαιρικής γνώσης του αναγνώσματος… Και για κάθε παραπάνω πληροφορία, υπάρχει και το βιβλίο «ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑ» με τις λεπτομερείς πληροφορίες για τον κάθε τίτλο. Μια καινοτόμα πρωτοβουλία στην εικονογράφηση ήταν να εικονογραφηθούν οι περιπέτειες των επτά τίτλων από τον Κώστα Φραγκιαδάκη, αποτίοντας, ωστόσο, φόρο τιμής στον Βύρωνα Απτόσογλου, ο οποίος έχει ταυτιστεί με τις εικονογραφήσεις αυτών των φυλλαδίων, με το να κρατηθούν οι δικές του εικονογραφήσεις στα εξώφυλλα των ανθολογημένων τευχών.

«ΣΙΜΟΥΝ, ΣΩΣΕ ΜΑΣ!» #96

ντλώντας έμπνευση, ιδέες, χαρακτήρες, ακόμα και επεισόδια από τα δύο αμερικανικά του πρότυπα, τον Superman και τον Captain Marvel, ο Στέλιος Ανεμοδουράς δόμησε τον δικό του, ελληνικής γραφής, Υπεράνθρωπο. Τον απογαλάκτισε αρκετά γρήγορα, κρατώντας για τον ήρωά του μόνο τις υπεράνθρωπες ιδιότητές τους. Έκτισε γύρω του ένα περιβάλλον που αποτέλεσε τον πυλώνα - πρότυπο του δικού του universe χαρακτήρων και συγγραφικών δομών. Αν και χωρίς να ξεφεύγει από τις αφηγηματικές προδιαγραφές των αμερικανικών προτύπων (πανίσχυροι, σατανικά εφευρετικοί και καταχθόνιοι εγκληματίες, άτρωτοι, ιπτάμενοι κι αυτοί, απόκοσμα πλάσματα από τα έγκατα της Γης ή από το διάστημα κλπ), τον περιέβαλε με οικογένεια που κάποια στιγμή τον έκανε και… παππού, ενώ πρόσθεσε σαν αναντικατάστατο συνεργάτη του έναν δαιμόνια εφευρετικό Έλληνα, τον Ελ Γκρέκο, ο οποίος διεκδίκησε και πέτυχε συγκυριαρχία στον τίτλο του αναγνώσματος, για να δώσει αργότερα μέρος του μερτικού του στον ανήλικο γιο του, τον Υπερέλληνα. Στρατηγική κίνηση του συγγραφέα για την ελληνοποίηση του αναγνώσματος, η προσθήκη οικογένειας και η πρωταγωνιστική παρουσία Έλληνα υπερήρωα. Η οικογένεια υπήρξε πάντα πρωτεύον στοιχείο στη δομή της ελληνικής κοινωνίας και για τούτο υπήρξε αποδεκτό από τους αναγνώστες να μοιράζεται τη δράση του ο κεντρικός ήρωας με μέλη της οικογένειάς του, τα οποία είχαν και αυτά τις ίδιες υπεράνθρωπες ιδιότητες. Από την άλλη μεριά, η παρουσία ενός Έλληνα με πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη της περιπέτειας ενδυνάμωνε το φρόνημα των νεαρών αναγνωστών, που την εποχή εκείνη, όταν η Ελλάδα προσπαθούσε να ορθοποδήσει από τη δεκάχρονη λαίλαπα πολέμου, κατοχής και εμφυλίου, αναζητούσαν ηθικά πρότυπα προερχόμενα από την ηρωική και πολυμήχανη ραχοκοκαλιά της ράτσας τους. Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού, δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον, μόλις πριν από τρία τεύχη, βρεφικής ηλικίας εμφανισθέντα Σιμούν, γιο του Κεραυνού και της Λάουρας. Κάπου στα βάθη των Ινδιών (προφανώς πριν από την ανεξαρτητοποίησή τους, αφού κάπου αναφέρεται Άγγλος στρατιωτικός διοικητής) κάποιος Ινδός, με απεριόριστες πνευματικές δυνάμεις ταγμένες στην υπηρεσία του Κακού, ονειρεύεται να αφανίσει το ανθρώπινο γένος απάγοντας παιδιά, τα οποία εκπαιδεύει ως γενίτσαρους για να στραφούν κατά των γονιών τους. Βρίσκεται κάποια στιγμή αντιμέτωπος με τους υπεράνθρωπους υπερασπιστές του Καλού και συγκεκριμένα με τον πιο μικρό από αυτούς, το… υπερβρέφος Σιμούν, γιο του Κεραυνού, ο οποίος τελικά καταφέρνει και εξοντώνει τον υπερεγκληματία. Για τούτο και ο τίτλος - κραυγή αγωνίας του τεύχους «Σιμούν, σώσε μας!», που υπάρχει και σαν φράση μέσα στο κείμενο, αναφέρεται στο κατόρθωμα του ανήλικου υπερπαιδιού με το αφύσικο - για κοινό θνητό - χάρισμα της αξιοποίησης του συνόλου των πνευματικών δυνάμεων του μυαλού του. Η τελευταία δημοσιευμένη περιπέτεια του αναγνώσματος δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η κορύφωση και κλείσιμο του κύκλου. Ολοκληρώνεται απλώς μια περιπέτεια στην οποία, χωρίς να αφήνεται καμιά εκκρεμότητα, κλείνουν οι λογαριασμοί με έναν ακόμα «κακό», ο οποίος επιβουλευόταν κι αυτός την επικυριαρχία ή την καταστροφή της Γης. Σύνηθες τέλος κάθε αυτοτελούς περιπέτειας κι ο αναγνώστης αναμένει φυσιολογικά την επόμενη αυτοτελή περιπέτεια στο επόμενο τεύχος. Αντ’ αυτής, την επόμενη Τρίτη ο Στέλιος Ανεμοδουράς θα έστελνε στα περίπτερα της επικράτειας τον «Μικρό Ήρωα», το έπος της ελληνικής λαϊκής παιδικής λογοτεχνίας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι υπεράνθρωποί του συνεχίζουν τη δράση τους μακριά, πλέον, από τα φώτα της δημοσιότητας… Το τελευταίο τεύχος του αναγνώσματος είχε κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1953.

Ο τρόμος του νάνου

Ι ΜΕΡΕΣ περνούν τώρα ήσυχα και ειρηνικά για την Ανθρωπότητα. Κανένας κίνδυνος δεν απειλεί τη Γη. Οι Υπεράνθρωποι, οι πανίσχυροι προστάτες του κόσμου, μένουν αδρανείς. Περνούν τον καιρό τους ήρεμα, χωρίς αγωνίες και καρδιοχτύπια. Είναι τώρα καθισμένοι στη βεράντα του σπιτιού τους και απολαμβάνουν το ζεστό ανοιξιάτικο ήλιο. Ξαφνικά, η πόρτα του κήπου ανοίγει και ένας μικρόσωμος ανθρωπάκος μπαίνει μέσα και προχωρεί παραπατώντας και βογκώντας προς τη βεράντα. Είναι ο Κοντοστούπης, ο κωμικός νάνος, σύντροφος και βοηθός των Υπερανθρώπων. Το πρόσωπό του είναι συσπασμένο από τρόμο και η χοντρή και μεγάλη μύτη του σαλεύει σαν ένα υπερφυσικό... σκουλήκι από την ταραχή. Ανεβαίνει με δυσκολία τα σκαλοπάτια της βεράντας και πέφτει βαριά σε μια πολυθρόνα. - Αχ! βογκάει. Αχ - βαχ! Πεθαίνω! Η καρδούλα μου! - Τι τρέχει, Κοντοστούπη; ρωτάει ο Υπεράνθρωπος. Κανένας τους δεν ανησυχεί, γιατί ξέρουν ότι ο Κοντοστούπης τρομάζει και λιποθυμάει με το παραμικρό. - Τι τρέχει; κάνει ο νάνος. Βλέπεις εσύ κανένα να τρέχει; Παράτα με ήσυχο, λοιπόν, Υπεράνθρωπε, στον πόνο και στη λαχτάρα μου! Ωχ! - Θείε Κοντοστούπη, λέει ο Υπερέλληνας γελώντας, μήπως είδες στο δρόμο σου κανένα... βατραχάκι; Το πρόσωπο του νάνου γίνεται κατακόκκινο. - Ορίστε κατάσταση! γρυλίζει. Αυτοί είναι οι σημερινοί νέοι! Δε σέβονται τους μεγαλύτερούς τους! Βρε παλιόπαιδο, αν σου πω τι συνέβη, θα κάνεις το… πιπί σου πάνω σου από το φόβο σου! - Τι συνέβη, Κοντοστούπη; ρώτησε ο Κεραυνός. Λέγε γρήγορα τι συνέβη, γιατί έχω φαγούρα... στις παλάμες μου, επειδή έχω πολύ καιρό να δώσω... καρπαζιές! - Βαρέθηκες τη ζωή σου, Κεραυνέ; λέει άγρια ο Κοντοστούπης. Δεν ξέρεις πως όποιος βαρέσει καρπαζιά στο κεφάλι του Κοντοστούπη πεθαίνει; - Καλά σου λέει ο Κοντοστούπης, Κεραυνέ! λέει ο Ελ Γκρέκο. Όποιος του δώσει καρπαζιά πεθαίνει από... βαθιά γεράματα! Βάζουν όλοι τα γέλια, ενώ ο Κοντοστούπης κοντεύει να πάθει συγκοπή από το θυμό του. - Ας αφήσουμε τώρα τ' αστεία! λέει ο Υπεράνθρωπος αυστηρά. Τι συνέβη, Κοντοστούπη; - Εί... είδα ένα ολόκληρο κτίριο, απαντάει ο νάνος, ένα σχολείο, να χάνεται! - Να χάνεται; Πώς; - Ένα πράγμα σαν ιπτάμενος δίσκος κατέβηκε από τον ουρανό και το ρούφηξε! Βάζουν όλοι πάλι τα γέλια. - Το… ρούφηξε; λέει ο Κεραυνός ξεκαρδισμένος. Τι ήταν… αβγό; - Αβγό είναι το κεφάλι σου και μάλιστα… κλούβιο! γρυλίζει ο νάνος. Κατέβηκε, σου λέω, ένας ιπτάμενος δίσκος από τον ουρανό, ξεκόλλησε το σχολείο από τα θεμέλια του, το ρούφηξε και χάθηκε! - Το ρούφηξε μαζί με τα παιδιά; ρωτάει ο Κεραυνός παίρνοντας σοβαρό ύφος. - Ναι! σου λέω! Το ρούφηξε ολόκληρο, μαζί με τα παιδιά! Ο Κεραυνός γελάει πάλι. Αυτή τη φορά, ο Υπεράνθρωπος θυμώνει! - Κεραυνέ! λέει αυστηρά. Είπα ν’ αφήσετε τ’ αστεία! Σιμούν, θα πας στο μέρος που θα σου πει ο Κοντοστούπης, για να δεις αν πραγματικά έχει χαθεί το κτίριο που λέει. Αν όλη αυτή η ιστορία είναι ένα πλάσμα του φόβου και της φαντασίας του, θα… καρπαζωθεί από όλους μας! Αν πάλι ο Κοντοστούπης είπε την αλήθεια, τότε πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας, γιατί φαίνεται ότι κά-

Οι γροθιές του είναι σφιγμένες και το μυώδες κορμάκι του τεντωμένο. ποιος καινούριος κίνδυνος απειλεί τον κόσμο! Κοντοστούπη, πού ήταν το σχολείο που χάθηκε; - Στην… στην πλατεία Όρεγκον! - Εμπρός, Σιμούν! Το παιδάκι μένει ασάλευτο. Οι γροθιές του είναι σφιγμένες και το μυώδες κορμάκι του τεντωμένο. Τα μάτια του είναι καρφωμένα ολόισια μπροστά του, στο κενό. - Σιμούν! λέει πάλι ο Υπεράνθρωπος. Είπα να πας να… Οι γροθιές του γιου του Κεραυνού ξεσφίγγονται. Τα μάτια του γυρίζουν προς τον Υπεράνθρωπο. - Δεν είναι ανάγκη να πάω εκεί! λέει το Υπεραγόρι. Βλέπω, με τη δύναμη της σκέψης μου, το μέρος που περιέγραψε ο θείος Κοντοστούπης. Πραγματικά, ένα κτίριο έχει εξαφανιστεί! Δεν μένουν παρά μόνο τα θεμέλια του κι ένα μικρό μέρος από τους τοίχους του! Ο νάνος γυρίζει θριαμβευτικά προς τον Κεραυνό. - Βλέπεις, εξυπνάκια μου; φωνάζει. Βλέπεις ότι είχα δίκιο; Γέλα τώρα! Τι κάθεσαι; Γέλα για ν’ ακούσουμε το χαριτωμένο σου γέλιο. - Ο θείος Κοντοστούπης είπε την αλήθεια! συνεχίζει ο Σιμούν. Στην πλατεία… Ξαφνικά, σωπαίνει. Οι γροθιές του σφίγγονται και το κορμί του τεντώνεται. Τα μάτια του καρφώνονται στο κενό. Το Υπεραγόρι, που είναι προικισμένο με υπερφυσική δύναμη θέλησης και υπνωτιστική τηλεπαθητική σκέψη, βλέπει με τη φαντασία του κάτι που συμβαίνει μακριά, πολύ μακριά. - Βλέπω, μουρμουρίζει, ένα ιπτάμενο αντικείμενο, που μοιάζει με ιπτάμενο δίσκο! Χαμηλώνει… Πλησιάζει σ’ ένα κτίριο… Είναι… είναι ένα σχολείο! Με μια απότομη εκτίναξη των ποδιών του, ο Σιμούν απογειώνεται. Το λυγερό κορμί του, με την παράξενη μωβ στολή του, σκίζει ολοταχώς τον αέρα.

Σχολεία εξαφανίζονται!

Ι ΑΛΛΟΙ Υπεράνθρωποι, εκτός από τον Κοντοστούπη, τον ακολουθούν. Πετούν ξοπίσω του προς την άλλη άκρη της Νέας Υόρκης, όπου διακρίνουν κιόλας έναν ιπτάμενο δίσκο! Ο Σιμούν φτάνει πρώτος κοντά στο δίσκο. Βλέπει ένα ολόκληρο κτίριο, ένα μεγάλο σχολείο να αποσπάται από τη γη και να σηκώνεται στον αέρα! Στα παράθυρα του κτιρίου βλέπει τρομαγμένα κεφαλάκια παιδιών να κοιτάζουν έξω. Μερικά αναγνωρίζουν το γιο του Κεραυνού και φωνάζουν: - Σώσε μας, Σιμούν! Ο Σιμούν ορμάει, αρπάζει δυο παιδιά στην αγκαλιά του, προσγειώνεται χάμω και ακουμπάει απαλά τα παιδιά στο έδαφος. Έπειτα, απογειώνεται πάλι. Στο μεταξύ, δυο πράγματα έχουν συμβεί. Οι υπόλοιποι Υπεράνθρωποι έχουν φτάσει κι αυτοί και το κτίριο, μαζί με τα παιδιά, έχει χαθεί! Έχει καταβροχθιστεί από τον ιπτάμενο δίσκο! Οι προστάτες της Ανθρωπότητας ορμούν όλοι μαζί εναντίον του παράξενου αερόπλοιου κι ένα τρελό κυνηγητό αρχίζει μέσα στους ουρανούς! Η ταχύτητα που αναπτύσσει ο δίσκος και η επιδεξιότητα των ελιγμών του είναι απίστευτες. Οι Υπεράνθρωποι - ακόμα κι ο ταχύτατος Υπερέλληνας - δεν κατορθώνουν να τον φτάσουν. Κάθε τόσο, τα δάχτυλά τους πάνε ν' αγγίξουν το ιπτάμενο αντικείμενο, αλλά την τελευταία στιγμή αυτό τους ξεφεύγει μ' έναν ελιγμό. Και, κάθε τόσο, ο ιπτάμενος δίσκος χαμηλώνει απότομα και... ρουφάει ένα κτίριο! Και πάντα το κτίριο αυτό είναι ένα σχολείο γεμάτο παιδιά! Τέλος, ο ιπτάμενος δίσκος αφήνει μια εκτυφλωτική λάμψη και χάνεται! Χάνεται ολότελα, χωρίς ν' αφήσει πίσω του κανένα ίχνος! Ο Σιμούν προσπαθεί να τον συλλάβει με τη σκέψη του μα δεν το κατορθώνει. Μια άλλη σκέψη, εξίσου δυνατή με τη δική του, μπαίνει ανάμεσα στο δίσκο και στο Υπεραγόρι και τον εμποδίζει να επικοινωνήσει με τον οδηγό και τους επιβάτες του παράξενου αερόπλοιου. Οι Υπεράνθρωποι επιστρέφουν στο σπίτι τους με την ψυχή γεμάτη απορία, φρίκη και αγωνία. Αυτό που συμβαίνει είναι κάτι που δεν μπορεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Ένας ιπτάμενος δίσκος που ρουφάει κτίρια! Και μάλιστα σχολεία γεμάτα παιδιά! Γιατί; Πώς; Από πού προέρχεται ο δίσκος αυτός; Με ποιο σατανικό τρόπο, με ποια διαβολική δύναμη κατορθώνει να καταβροχθίζει ολόκληρα σχολεία; Και γιατί να αποσπά από τη γη κτίρια; Και γιατί να αποσπά αποκλειστικά σχολεία; Αυτές οι απορίες στριφογυρίζουν στο μυαλό των Υπερανθρώπων, καθώς είναι καθισμένοι στο σαλόνι του σπιτιού τους με τα πρόσωπα συννεφιασμένα. - Δεν μπορώ να καταλάβω... αρχίζει να λέει ο Ελ Γκρέκο. Ένα κουδούνισμα τον κάνει να σωπάσει. Είναι το τηλέφωνο. Ο Υπεράνθρωπος σηκώνει το ακουστικό, ακούει για λίγη ώρα, ανταλλάσσει μερικές φράσεις και το ακουμπάει πάλι. Όταν γυρίζει στους συντρόφους του, το πρόσωπό του είναι ρυτιδωμένο από ανησυχία. - Ήταν ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Κυβέρνησης, λέει. Μου είπε ότι δεκάδες άλλοι ιπτάμενοι δίσκοι έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορα σημεία του κόσμου και εξαφάνισαν πολλά σχολεία γεμάτα παιδιά! Φαίνεται ότι άγνωστοι και μυστηριώδεις εχθροί απειλούν πάλι την Ανθρωπότητα και μάλιστα το μέλλον και την ελπίδα των ανθρώπων, τα παιδιά! Άγνωστο γιατί! Η Παγκόσμια Κυβέρνηση ζητάει τη βοήθειά μας! Πρέπει να δράσουμε! Πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά, τα αθώα αυτά πλάσματα, που ποιος ξέρει τι κίνδυνο διατρέχουν αυτή τη στιγμή! Πώς όμως; Οι μυστηριώδεις ιπτάμενοι δίσκοι είναι, όπως φαίνεται,

ασύλληπτοι και… - Έχω μια ιδέα! φωνάζει ο Υπερέλληνας. - Χμ! κάνει ο Κοντοστούπης. Ας την ακούσουμε αυτή την ιδέα! Σίγουρα καμιά ανοησία ετοιμάζεις! Ο Υπερέλληνας χαμογελάει πονηρά. - Είμαι βέβαιος ότι θα σου αρέσει πολύ η ιδέα μου, θείε Κοντοστούπη! λέει. Έχω να προτείνω το εξής: αφού οι άγνωστοι εχθροί μας έχουν βάλει ως στόχο τα παιδιά, ας μεταμφιεστούμε σε συνηθισμένα παιδιά εγώ κι ο Σιμούν κι ας πάμε να παρακολουθήσουμε μαθήματα σ' ένα σχολείο! Αν οι εχθροί μας «ρουφήξουν» το σχολείο με τα παιδιά, θα είμαστε κι εμείς ανάμεσα στα παιδιά! Έτσι, θα μπορέσουμε να μάθουμε τι συμβαίνει. Και προτείνω να πάρουμε μαζί μας το θείο Κοντοστούπη, μεταμφιεσμένο κι αυτόν σε... παιδί! Ο νάνος ανασκιρτάει σαν να τον δάγκωσε σκορπιός! - Ε; κάνει χαζά. Τι είπες; Εμένα; Μεταμφιεσμένο σε παιδί; Χριστός φυλάει! Κουνήσου από τη θέση σου! Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Το πρόσωπό του έχει χλομιάσει από το φόβο. - Καλά, θείε Κοντοστούπη! λέει ο Υπερέλληνας πονηρά. Δεν πειράζει! Μην έρχεσαι, αφού φοβάσαι! Νόμιζα πως δε θα άφηνες δυο παιδιά να πάνε μόνα τους και απροστάτευτα σε μια τόσο επικίνδυνη αποστολή! Ο Κοντοστούπης γίνεται κατακόκκινος από ντροπή. Δε θέλει να παραδεχτεί πως φοβάται. Καταλαβαίνει την καζούρα που τον περιμένει, αν ομολογήσει το φόβο του. - Ε; κάνει πάλι. Είσαι ανόητος, Υπερέλληνα! Ποιος σου είπε ότι δε θα έρθω μαζί σας; Μπορώ να σας αφήσω απροστάτευτους; Εγώ, ο φοβερός Κοντοστούπης... Ο Υπεράνθρωπος τον διακόπτει: - Καλά, καλά! λέει ανυπόμονα. Τα ξέρουμε τα υπόλοιπα! Είσαι ο φόβος και ο τρόμος των εχθρών του κόσμου! Πηγαίνετε τώρα και οι τρεις να ετοιμαστείτε!

Ο... ελεφαντοπίθηκος!

ΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ανάμεσα στα δόντια του εναντίον της μοίρας του, που τον ρίχνει κάθε τόσο σε καινούριες περιπέτειες και λαχτάρες, ο Κοντοστούπης ακολουθεί τα δυο παιδιά. Όταν, έπειτα από λίγη ώρα, ο Υπερέλληνας, ο Σιμούν κι ο Κοντοστούπης κάνουν πάλι την εμφάνισή τους, ξεσπούν όλοι σε γέλια. Το θέαμα είναι αφάνταστα κωμικό. Όχι βέβαια για τον Σιμούν και τον Υπερέλληνα, που έχουν απλώς αντικαταστήσει τις στολές του με κανονικά ρούχα και μοιάζουν με δυο συνηθισμένα παιδιά. Ο Κοντοστούπης, όμως, με κοντά παιδικά παντελόνια είναι απερίγραπτα κωμικός! - Γιατί γελάτε, γρυλίζει ανεβοκατεβάζοντας τη μύτη του σαν προβοσκίδα. Τι βλέπετε και γελάτε; Αβγά σας καθαρίζουν; Περισσότερο απ' όλους γελάει η Ελχίνα. Το πράσινο μουσούδι της είναι συσπασμένο, θυμίζοντας φάτσα... κρυολογημένης φώκιας! Το στόμα της χαχανίζει ορθάνοιχτο, κάνοντας το πρόσωπό της ακόμα πιο άσχημο και πιο κωμικό. - Χα, χα, χα! κάνει. Χου, χου, χου! Ο… ο ωραίος Κοντοστούπης παιδί! Ο γενναίος Κοντοστούπης... μαθητούδι! Ο ασύγκριτος Κοντοστούπης... αγοράκι! Χο, χο, χο! - Ελχίνα! γρυλίζει ο νάνος. Πρόσεξε καλά, παλιοχήνα! Θα σε αρπάξω από το λαρύγγι και θα με πάνε φυλακή για... τερατοκτονία! - Πήγαινε τώρα! λέει ο Υπεράνθρωπος, γελώντας ακόμα. Τηλεφώνησα στο σχολείο της περιφέρειάς μας και τους εξήγησα τι συμβαίνει. Γέλασαν. Δεν με πίστεψαν, αλλά δέχτηκαν να σας