Ο Αετός Των Γηπέδων

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΤΙΝΑ ΧΕΛΙΩΤΗ © ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ Ε.Ε. ISBN: 978-618-206-081-0 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2021 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ Ε.Ε.: ΑΛΤΑΝΗ 4, 153 51 ΠΑΛΛΗΝΗ ΤΗΛ.: 210-8983824 • E-mail: info@mikrosiros.gr • Site: www.mikrosiros.gr

Ο ΤΖ/ΜΜΥ ΧΟΛΜΤΑΙΗ, ΚΑΙΝΟΥΡ­ ΓΙΟΙ £:° ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΙ ΦΗΜΙ­ ΣΜΕΝΗΣ ΓΟΥΑΝΤΕΡΕΡ ΚΑΝΕ! ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΟΜ Α Γ9ΝΑ ΤΗΙ ΟΜΑΛΟΙ του Με ΤΗΝ ήΘΛΕΤίΚ.

το αριστερό του πόδι, ΜΕ ΤΗ ΓΝ9ΣΤΗ ΑΥίΡΙβε/Α ΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.... 9ΡΑΙΑ ΚΑΤΑ Τ2ΙΜΜΥ.1

ζηκονει

=3τ·/ Γ&α'ΛλΕ.

Ο ΜΗΤΡΙΚΟΥ ΚΥΝΗΓΟΙ ΑΝΤΥΑΝ ΤΡ/ΟΥί. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΠΡ9 :Η ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ . ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ Ο ΤΖ/ΜΜΥ ΜΖίΙ ΤΟ 39 ΓΚΟΛ ! ΣΚΟΡ 3-ί ^ '+ΜΛΙ Η ΚΛ9ΓΚΟΛ ! 9ΡΑΙΑ ΨΤΣ1Α ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΑ ΑΝΤΥ'Ζ ΤΖ/ΜΜΥ ΤΟΝ ΔΟΗΘΗΕΕ! · ΝΙΚΗΣΕ Η ΤΟΥΑΝΤΕΡΕΡ!

ΧΥΗ£λΕ/Α ΣΤΗ ΖΕΛ. 33

Παράξενη απαγωγή

Μ ΕΣΑ σ’ ένα καταπράσινο χωράφι, κοντά ατόν ποταμό Τάμεοι, οτό Λονδί­ νο, δεκαπέντε Έγγλεζόπουλα, κλωτσάνε πέρα - δώ­ θε μια μπάλλα. Ξαφνικά εκείνο, πού έχει στά πόδια του τπ μπάλλα κατεβαίνει με τρίηλες προς την αντίπαλη περιοχή, στα­ ματάει. Τά μάτια του γουρ­ λώνουν. Καρφώνονται σ’ έ­ να σημείο κοντά στον άντικρυνό του τερματοφύλακα. — ’Έ, παιδιά!, φωνάζει.

Βλέπετε ποιος είν’ εκεί πέ­ ρα; "Ολα τά μάτια στρέφονται εκεί πού είναι καρφωμένα και τά δικά του. Σ’ δλα τά βλέμματα αστράφτει μονομι­ άς ό θαυμασμός. «Αύτό πού κυττάζουν εί­ ναι ένας νεαρός λίγο μεγα­ λύτερος τους σέ ηλικία, γύ­ ρω στα δεκαεννιά του χρό­ νια. "Εχει κάπως σκουρότε­ ρα καστανά μαλλιά, και μά­ τια σέ χρώμα ακριβώς σάν του λουλακιού. Είναι ψηλός καί γεροδεμένος. Τό κορμί του δείχνει νάναι μια πολύ καλοδιατηρημένη καί... συν­ τονισμένη μηχανή από άτσα

4

ΑΕΤΟΣ, ό "Ηρως των Γηπέδων

λένια ελατήρια. Τά χείλη του είναι διαρκώς ξεχααμένα σ’ ένα εύθυμο και ειρω­ νικό μαζί χαμόγελο.

λα την άκουμπάει κάτω και κάθεται άπάνω της. — ’Έντυ, λέει, θά παίξης μαζί μας, να μας μάθης κα­ νένα από τά κόλπα σου; — Θά τδθελα πολύ, άλλα δέ μ’ αφήνει ό μπαμπάς νά παίζω μπάλλα!, αποκρίνεται ό... «λουλακομάτης» πού πι­ στεύει, φαίνεται, δτι τον «δουλεύουν)). Τό πανδαιμόνιο πού ακο­ λουθεί αύτή τή δεύτερη άηάντησι, τον βεβαιώνει πε­ ρισσότερο γΓ αύτό. Άνασηκώνει τούς ώμους, κάνει με­ ταβολή καί προχωρεί προς τήν άσφαλτο, συνεχίζοντας τό δοόμο του. Δέ δίνει δεκαράκι για τά γέλια καί τις φωνές πού εξακολουθούν πίσω του. Τό αιώνιο εύθυμο χαμόγελό του βρίσκεται πάν τα κρυσταλλωμένο στα χεί­ λια του. — Οι μάγκες έχουν εφεύ­ ρει καινούργιο τρόπο για νά κάνουν καζούρα σ’ όσους χάσκουν μαζί τους. μουουουρίζει. Έκτος πια κι’ άν όντως ύπάρχη κανένας ’Έν­ τυ Στήβενς, πού ό καλός Θεός τού έκανε τη μεγάλη τιμή νά τού έπιτρέφη νά... υοϋ μοιάζη τόσο! Θάναι πο­ λύ όμορφο παλληκάρι! Μ’ αύτή τή... γεμάτη με­ τριοφροσύνη παρατήρησι, στρίβει τή γωνία τού δρό­ μου. Πεονάει μπροστά από μια μαύρη κούρσα πού εί­ ναι ρταυατημένη στήν άκρη τού πεζοδρομίου. Τότε α­ κριβώς ' ή πίσω πόρτα αύτηνής τής κούρσας άνοίγει τέντα. Μια χερούκλα μα-

τους. Λέει εύθυμα: “ Κάντε τό παιχνίδι σας, παιδιά. Έκτος κΓ άν παθαί­ νετε... άναφυλαξία δταν σάς κμττάνε, οπότε μπορώ νά οάς αδειάσου τή γωνιά. — Ποιος είπε πώς μάς ε­ νοχλείς, ’Έντυ!, φωνάζει όλος ένθουοιασμό αυτός πού κρατάει στην αγκαλιά του Τή μπάλλα. "Ένας ά/\λος πιτσιρίκος, προσθέτει, μιλώντας στον δι­ πλανό του: — Μά είναι ό ίδιος ό ’Έν­ τυ Στήβενς! Θεούλη μου!— καί φωνάζει δυνατώτερα: Καλώς ώρισες στη γειτονιά μας, ’Έντυ Στήβενς! Τό καστανό ηαλληκάρι ρω­ τάει μέ σοδαρή φωνή: — Δεν τον γνωρίζω τον ’Έντυ, αυτόν πού λέτε, άπό πάρτη μου! Εσείς τον ξέρετε καλά; Τά δεκαπέντε αγόρια ξε­ καρδίζονται στο χάχανο. Αυτός πού κρατάει τή μπάλ­

ΑΕΤΟΙ, 6 "Ηρως των Γηπέδων

κρυά οάν γορίλλα πετιεται άπό μέσα. Μαγκώνει τον α­ νύποπτο ήρωά μας και τον τραβάει τόσο δυνατά πού αυτός χάνει την ισορροπία του και βρίσκεται μέ τό κε­ φάλι στο πίσω κάθισμα του αμαξιού. Σαν αληθινό άτσαλένιο ε­ λατήριο τινάζεται έτοιμος ν’ άντιδράση, μά, την ίδια στι­ γμή, βλέπει τή σκοτεινή τρύ­ πα ενός πιστολιού μπροστά του. — Καλώς τά μάτια μας τά δυό ί, τού λέει τρυφερά έκεϊνος ποϋχει τό πιστόλι ι­ διοκτησία. Πώς τά περνάς, "Εντυ; Πριν άπαντήσή, ό νεαρός ακούει νά κλείνουν την πόρ­

τα και καταλαβαίνει πώς ξε­ κινάνε μέ μεγάλη ταχύτητα, διαπιστώνοντας ταυτόχρονα ότι άλλος τον τράβηξε εκεί μέσα κΓ άλλος είν’ έκεΐνος πού κάθεται δίπλα του, μέ τό πιστόλι. —Δέ μοϋ λέτε, παιδιά, ρω­ τάει παραξενεμένος, τό σκάσατε πολλοί μαζί άπό τό τρελλάδικο; ’Ή μήπως και άνήκετε σέ κανένα.... λόχο άναβαπτιστών; — Ησύχασε, ’Έντυ!, τού αποκρίνεται βαρυεστημένα αυτός μέ τό πιστόλι. Εκεί πέρα πού θά πας δέν πρό­ κειται νάχης καθόλου άπορίες! Θά τά περνάς θαύμα! Και μ’ αύτή την ύπόσχεσι, άνεβοκατεβάζει άξαφνα τό

^Βρίσκεται μέ τό κεφάλι στο πίσω κάθισμα του αμαξιού.

ΑΕ-ΤΟί, 6 'Ήρως τών Γηττέδων» χέρι και το σίδερο του πι­ στολιού του προσγειώνεται μέ δύναμι στο κρανίο του νέου... πού τρίζει επικίνδυ­ να... "Ενας γαλαξίας από πολύχρωμα αστέρια αστρά­ φτει ολόγυρά του κι* αυτός φτερουγίζει άνάμεσά τους, όάν πρωτοχρονιάτικο άγγελούδι. Τελικά όμως όλα γί­ νονται μαύρα κι* ύστερα πά­ λι άσπρα...

κεραυνός ΡΑΓΜΑ πού ση­ μαίνει ότι το παλληκάρι έ­ χει ξαναβρή τις αισθήσεις του. "Ενα δροσερό άεράκι χαϊδεύει το πρόσωπό του και τα λουλακιά μάτια του δεν βλέπουν άλλο τίποτα άπό τό γαλάζιο φόντο τ’ ου­ ρανού. — Πολύ φίνα είναι στον Παράδεισο, λοιπόν!, μουρ­ μουρίζει συγκινημένος. Πριν όμως τελειώση καλά - καλά τη φράσι του, άνάμεσα στα μάτια του και στο γα­ λανό τ’ ουρανού, παρεμ­ βάλλεται τό άσχπμομούρικο κεφάλι τού κακοποιού πού τον είχε χτυπήσει μέ τό πι­

στόλι. Τον κυττάζει σαρκαστικά κΓ ένα φρικαλέο χα­ μόγελο φανερώνει ολόκλη­ ρη τή σάπια οδοντοστοιχία του. — Οί άγγελοι όμως είναι για τα κλάματα!, συμπληρώ­ νει κατόπιν αυτού ό νεαρός «’Έντυ». Πώς παρουσιαζό­ σαστε οτόν "Αγιο Πέτρο μ’ αυτά τά μούτρα, παιδιά; Ή, έρώτησι απευθύνεται και ατούς άλλους δύο συν­ τρόφους τού πρώτου κακο­ ποιού, πού τούς βλέπει άμέσως ό νέος, στρέφοντας τό βλέμμα ολόγυρα. — Τό ϊδιο σκεφτήκαμε κι* εμείς νά ξέρης!, τού άποκρίνεται με θαυμασμό ό έ­ νας. Και γΓ αύτό μάλιστα, άποφασίσαμε νά στείλουμε μονάχα εσένα νά παρουσιαστής στον "Αγιο Πέτρο, πού είσαι ομορφόπαιδο. Είσαι καθ’ όλα έτοιμος νά πάς νά τον συνάντησης! Κόβεις αύτήν εδώ την πολύ μεγάλη πέτρα; Θά σού τη δέσουμε μ’ ένα σκοινάκι άπό τά πό­ δια όταν θά σε ξαμολήσου­ με άπό τούτον τον γκρεμό κΓ έτσι θά φτάσης «τσιφ» στον πάτο τής θάλασσας και δεν θά ξαναβγής ποτέ οτήν επιφάνεια, ν’ άνησυχήσουν οί ζωντανοί για πάρτη σου μέ νοιώθεις; "Ελα, Τζών — προσθέτει στρέφοντας σ’ έ­ ναν άπό την παρέα του. Κά­ νε ένα κόμπο μέ τό σκοινί σου... στα κανιά τού κυρίου! Ό Τζών ζυγώνει στ’ αλή­ θεια κρατώντας μιά κουλού­ ρα σκοινί. Στο μούτρο του έχει ένα πολύ κακόγουστο

*

"

> £

Β <6 *Ηρως των Γηιτεοων χαμόγελο, πού κάνει τόν καστανομάλλη έφηβο νά μα* ζέψη οόν φοβισμένος τά πό­ δια, λυγίζοντας τά γόνατά του. — Μά... Τί διάβολο!, κάνει προσπαθώντας νά διατηρήαη την ευθυμία του. "Ετσι θά μέ δόσετε στά ψάρια νά μέ κολατσίσουνε, χωρίς νά μοϋ πήτε τί σάς έκανα; ΙϋΝΑΣ κακοποιός αποκρίνεται στεγνά: — Θά σοΰ τό λέω την ώρα πού ό Τζών θά περιποιήται τόν κόμπο... "Οπως έννοεΐς ό χρόνος είναι πολύτιμος γι’ άνθρώπους έπαγγελματίες, όπως ή αφεντιά μας... Πού λές...

Αλλά ό έφηβος μέ τά λουλακιά μάτια, μ’ 5λο πού τόν τρώει πολύ ή περιέργεια, δεν μπορεί νά περιμένη ν’ άκούση περισσότερα. Ξέρει πώς, από τη στιγμή πού τό σκοινί του Τζών θά τυλιχτή γύρω άπό τά πόδια του, θά βρίσκεται πιά στο έλεος ε­ κείνων των κακούργων. Γιά ν’ άποφύγη ακριβώς αυτό έ­ χει προσποιηθή τόν φοβι­ σμένο κι’ έχει λυγίσει τά γόνατά του. Την ώρα λοιπόν πού ό φονιάς μέ τό σκοινί τόν πλησιάζει καί σκύβει ά­ πό πάνω του, τεντώνει τά πόδια μ’ δλη του τά δύναμι καί τόν τινάζει επάνω στόν ώπλισμένο σύντροφό του, μέ μιά τρομερή κλωτσιά. Ακολουθεί ένα κανονικό

§ ...ρεσιτάλ από βρισιές, λες κΓ οί τρεις κακούργοι συνα­ γωνίζονται ποιος θά ππ τη χειρότερη! Εκείνος μέ τό πιστόλι κατρακυλάει πάνω άτις πέτρες, κάτω από τό βά­ ρος του συντρόφου του. Κα­ ταφέρνει όμως νά μην άφή6η τό όπλο τού θανάτου νά του, ζεφύγη απ’ τό χέρι. Σ’ αυτό τό , διάστημα ρ τρίτος φονιάς κάνει ένα σάλτο κρι πέφτει πάνω στο δεκαεννιάχρόνό αγόρι. Εκείνο όμως κατρακυλάει στο, πλά" μ’ άπίστευτη γρηγοράδα κι’ έτσι δ άντρας αντί νά πέση πάνω του, όπως λογάριαζε,. στρώ­ νεται κΓ αυτός με τά μού­ τρα στο πετρώδες έδαφος. Ό έφηβος άρπάζει μιά πέτρα καί την τινάζει μέ δύνάμι. Ό κακοποιός μέ τό πιστό­ λι έχει άνασηκωθή στά γό­ νατά άπό κέί πού έπεσε κΓ αύτη τη στιγμή τον σημα­ δεύει έτοιμος νά πατήση τη άκάνδάλη. Ή πέτρα όμως τον χτυπάει άκριβώς πάνω άτόν καρπό. "Ενα λυσσασμέ νό έπιφώνημα πόνου άκολουθεί και τό πιστόλι ξεφεύ­ γει άπό τά δάχτυλά του και κατρακυλάει δίπλα του. Μέ μιά βουτιά άληθινοϋ πάνθη­ ρα τό καστανόμαλλο ηαλληκάοι ρίχνεται γιά νά τό άρπάζπ, άλλά δεν προλαβαί­ νει. Ό Τζών, δηλαδή ό κακο­ ποιός. πού λίγα δευτερόλε­ πτα π'ό πριν ετοιμαζόταν νά τοϋ δέση τά πόδια τον βλέ­ πει καί, μη φτάνοντας νά τό ηιάση μέ τό χέρι, δίνει στά

, ό "Ηρως των Γηπέδων

πιστόλι μιά γερή κλωτσιά. Τό όπλο κατρακυλάει ώς την άκρη τοϋ βράχου κΓ ά­ πό κεί εξαφανίζεται, πέφτον­ τας στον γκρεμό. Ό νέος στέκεται μιά στι­ γμή καί, στρέφοντας άστραπιαία ολόγυρα τό βλέμμα, ύπολογίζει την κατάστασι. Βρίσκονται σέ μιά άγρια ε­ ρημιάς, στο χείλος ενός τρο­ μερού γκρεμού. Φυχη δεν ύπάρχει σέ άπόστασι χιλιο-^ μέτρων. Δεν μπορεί νά περιμένη άπρ πουθενά βόή.θεια. Έκτος αυτού, σίγουρα οί παλιάνθρωποι αύτοί θάχουν κΓ άλλα όπλα επάνω τους. ’Ήδη αύτη τη στιγμή βλέ­ πει εκείνον πού είχε ξαπλώ σει στη γή, νάχη γονατίσει και νά τινάζη ορμητικά τό χέρι του. Μιά μεταλλική άστραπή σχίζει τόν άέρα, άλ­ λά ό έφηβος γρηγορώτερος άπό τή σκέψι έχει κάνει ένα καταπληκτικό άλμα στο πλάι. Τό στιλέτο περνάει σφυρί­ ζοντας λίγα εκατοστά δίπλα του. Μιά κραυγή πόνου άκού γέται άπ’ την άλλη πλευρά. Ό κακοποιός, πού έΐχέ δεχτή την πέτρα ΰτό χέρι, ούρλιάζει καί βλαστημάει άπαίσια, προσπαθώντας νά... ξεκαρφώση άπ’ τόν μηρό τοϋ δεξιού ποδιού του τό μαχαίρι πού πέταξε ό σύν­ τροφός του! Ό έφηβος χαμογέλα μέ τή λύσσα των τριών κακούρ­ γων. - Ντροπή σας νά μαχαι­ ρώνεστε μεταξύ σας ί, τούς λέει εύθυμα. Προηγουμένως

ΑΕΤΟΣ, ό "Ηρως των Γηπέδων

εϊσαστε τόσο άγαπημένοι! Και μ’ αύτά τά λόγια άρχίζει να τρέχπ προς τό αυτο­ κίνητό τους, πού βρίσκεται σταματημένο καμμιά είκοσα ριά μέτρα πιο πέρα, εκεί πού σβήνει ή άκρη κάποιου χωματόδρομου. Οί δυο άντρες, ό Τζών κΓ εκείνος πού πέταζε τό στι­ λέτο, ρίχνονται πίσω του μέ καινούργια... σοδειά βλαστή­ μιες, άλλα ό «λουλακομάτης)) τρέχει σαν έπαγγελματίας σπρίντερ. Σε τρία δευτερόλεπτα είναι καθισμέ­ νος στη θέσι τού οδηγού και βάζει μπρος. Μαρσάρει δυνατά κΓ αφήνει απότομα τό άμπραγιάζ. Τό άμάζι τινά­ ζεται και ξεκινάει σάν άφηνιασμένο άλογο, άψήνοντας στη στιγμή πίσω τούς δυο φονιάδες, πού είχαν πλησιά­ σει κΓ άπλωναν τό χέρι ν’ άνοίζουν την πόρτα.

Ή». πΕρίπτωσι Ι¥!εΤΑ από μία ώρα φτάνει στην άνατολική ά­ κρη του Λονδίνου. Αφήνει τη μαύρη κούρσα σ’ έναν ά-

9

πόμερο δρόμο, άφου κρατάει τον άριθμό της. Μετά σταματάει ένα ταξί και λέει τού σωφέρ νά τον πάη στη Σκώτλαντ Γιάρντ. Λίγο πιο έπειτα μπαίνει απ’ τή μεγάλη πόρτα τού μεγάρου τού Χουάϊτ Χώλ δείχνοντας στον φρουρό μία κάρτα σέ τζελατίνα. Εκείνος τον κυττάζει πρώ­ τα μέ γουρλωμένα μάτια κΓ ύστερα συνέρχεται, στέκε­ ται προσοχή και χαιρετάει στρατιωτικά. Δεν έχει άδικο νά νοιώ* ση τέτοια έκπληξι. Ή κάρ­ τα πού τού έχει δείξει ό κα­ στανομάλλης έφηβος είναι μία ταυτότητα μυστικού έπιΘεωρητού τής Σκώτλαντ Γιάρντ 6' τάξεως —δηλαδή μιά ταυτότητα πού δεν τήν έχει ξαναδή ποτέ στά χέρια άνθρώπου νεαρώτερου άπό 30 χρόνων! Ό νέος όμως δέν δίνει σημασία στήν έκπληξί του. Προχωρεί πάντοτε χαμογε­ λαστός και φτάνει στήν πόρ­ τα ενός άλλου γραφείου, πού γράφει απ’ έξω μέ κε­ φαλαία γράμματα: «ΔΙΕΥ­ ΘΥΝΤΗΣ)). Χτυπάει διακριτικά κΓ ό­ ταν άκούη νά τού φωνάζουν «εμπρός)), ανοίγει και μπαί­ νει. Απέναντι του, πίσω άπό ένα πελώριο γραφείο, κάθε­ ται ένας γκριζομάλλης κύρι­ ος μέ επιβλητικό παρουσιαστικό πού, σηκώνει τά μάτια άπό ένα έγγραφο και τον κυττάζει. — Γειά σου, πατέρα!, λέει ό έφηβος.

10

ΑΕΤΟΣ, ό 'Ή-ρως των Γηπέδων

— Σούχω ππ πώς σ’ αύτό τό γραφείο βρίσκεται ό δι­ ευθυντές σου μόνο!, απο­ κρίνεται εκείνος ζερά. Συ­ γχαρητήρια, κύριε Χρηστίδη! Πληροφορήθηκα άτι συ­ νέλαβες μόνος σου τον Λάϊονελ "Ελις, στη Μαδρίτη. Στην πρώτη άποστολή τής σταδιοδρομίας σου, σημείω­ σες μια άρκετά εντυπωσιακή επιτυχία... κΓ· αύτό είναι πο­ λύ άσχημο! — "Ασχημο!, κάνει ό «λου λακομάτης)) άναυδος. — Μάλιστα, κύριε! "Ασχη­ μο, γιατί συνήθως αύτές οί επιτυχίες σηκώνουν τά μυα­ λά πάνω άπ’ τό κεφάλι στούς νέους καί δεν θάθελα ποτέ ό γυιός μου... — Μέ συγχωράτε!, τον δι­ ακόπτει συγκροτώντας μια άξιοθαύμαστη σοβαρότητα ό νέος. Σ’ αύτό τό γραφείο δεν βρίσκεται παρά μόνο ό ...ύφιστάμενός σας, Χαρίλα­ ος Χρηστίδης! Φ

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ Χρηστίδης— ξεκίνησε

Τζών άπό «πράχτωρ — ανταποκριτής;) τής Σκώτλαντ Γιάρντ στήν Κύπρο, πού είναι ή πατρίδα

του. Οί μεγάλες όμως ίκανότητές του τόν έφεραν στήν Αγγλία, μέσα στο περίφημο κτίριο τού Χουάϊτ Χώλ, διευ­ θυντή ολόκληρης τής Μυστι­ κής Υπηρεσίας τής Σκώ­ τλαντ Γιάρντ. Είναι ό μονα­ δικός ξένος πού κατέχει τό­ σο έμπιστευτική καί μεγάλη θέσι, μέσα στήν πρώτη άστυνομία τού κόσμου. Παντρε­ μένος μέ Άγγλίδα, δέν έχει άλλο παιδί άπό τόν Χαρίλαο πού, ώστόσο, δέν δίστασε νά τόν έκπαιδεύση ειδικά καί άπό πάρα πολύ νωρίς, γιά μυστικό επιθεωρητή. Οί απεριόριστες σωματικές καί πνευματικές ικανότητες αύτού τού παιδιού τόν ώδήγησαν στή δύσκολη άπόφασι. "Ετσι ό «Χάρυ», δύο μό­ λις χρόνια μετά τήν άποποίτησί του όπ’ τό Γυμνάσιο, έδωσε εξετάσεις καί πέρα­ σε μέ άριστα ολα τά άπίστευ τα δύσκολα «τέστ;; τού δια­ γωνισμού πού άπαιτούν κράσι άθλητού, μεγάλες εγκυ­ κλοπαιδικές γνώσεις καί ε­ πιστημονική έγκληματολογική κατάρτισι. Ταυτόχρονα άπέκτησε καί ένα ρεκόρ: Είναι ό νεαρώτερος άξιωματικός πού είχε ποτέ στή δύναμί της ή Σκώτλαντ Γιάρντ. Ό πατέρας του δέν μπο­ ρεί νά κρατήση περισσότε­ ρο τήν αύστηρότητά του, μετά τήν τελευταία του παρατήρησι, καί χαμογελάει. "Υστερα ρωτάει: — Μπορείς νά μου πής του λάχιστον, τί χάλια είν’ αύτά πού έχουν τά ρούχα σου;

ΑΕΤΟΣ, 6 "Ηρως των Γηττέβων — Φαίνεται, κύριε, άποκρίνεται ό Χάρυ, πώς είχατε την άτυχή έμπνευσι νά μέ κάνετε νά μοιάζω πολύ μέ κάποιον άλλο... — Διάβολε! — Όνομάζεται ’Έντυ Στήβενς και τρεις άνθρωποι έ­ χουν πληρωθή από κάποιον γιά νά τον στείλουν στον άλλο κόσμο! Κι* ό Χάρυ διηγείται στον πατέρα του άλα τά καθέκα­ στα μέ κάθε λεπτομέρεια. "Οταν τελειώνη, ό άνθρω­ πος πού τον έφερε σ’ αύτό τον κόσμο έχει γίνει έξω φρένων μ* έκείνους πού θέ­ λησαν νά... τον στείλουν οτόν άλλο! Βροντάει μέ τό χέρι του ένα κουδούνι. Ή πόρτα άνοίγει στό δευτερό­ λεπτο. Κάνει την έμφάνισί του ένας άρχιφύλακας. Χτυ­ πάει τά τακούνια φωνάζοντας: — Διατάξτε! — Στείλε μου τον Γουώρκερ. — Αμέσως, κύριε! — Ό Γουώρκερ είναι ένα ζωντανό «άρχείο» όλων των παρανόμων τού Λονδίνου, λέει ό Τζών Χρηστίδης ξα­ ναβρίσκοντας σιγά - σινά την ψυχραιμία του. Θά μάς πή στη στιγμή ποιος είναι αυτός ό ’Έντυ Στήβενς... . Αλλά παραδόξως, δταν έρχεται ό υπάλληλος, δια­ πιστώνεται πώς ό Στήβενς τοϋ είναι έντελώς άγνω­ στος. — Κανένας μ’ αύτό τό ό­ νομα δέν ύπάρχει στον ύπόκοσμο —κόβω τό κεφάλι

11

μου!, δηλώνει μέ πεποίθησι. Ό μοναδικός ’Έντυ Στή βενς πού έχω ακουστά, εί­ ναι ό μέσα δεξιά τής ’Άρσεναλ! — Ποδοσφαιριστής!, φωνά­ ζει ό Χάρυ καί τά μάτια του πετοϋν... λουλακιές σπίθες. "Επρεπε νά τάχα σκεφτη κιόλας! Κύριε... διευθυντά, πρέπει νά τρέξω άμέσως στό σπίτι του, νά τον εϊδοποιήσω. Εσείς στό μεταξύ, φροντίζετε νά μάθετε σέ ποιόν άνήκει μιά μαύρη «Μόρρις» μέ άριθμό I879584... Καί, πριν ό πατέρας του προλάβη νά τοϋ πή λέξι, κά­ νει μεταβολή και χύνεται σαν σίφουνας έξω άπό τό δωμάτιο.

Ό «ομορφος»

2ΕΖ Ε ΛϊΓΟ δρόμο. Έχει

βρίσκεται στό όμως άλλάξει τόσο τό παρουσιαστικό του, πού καί ό ίδιος ό πατέ­ ρας του νά τον έβλεπε άξα­ φνα έμπρός του, δέν θά τόν

12

ΑΕΤΟΣ, ό #/Η·ρως των Γηπέδων

αναγνώριζε, "Εχει προσθέ­ σει ένα μεγάλο «υπαρξιστι­ κό)) μουστάκι και μούσι, έχει χτενίσει τά μαλλιά του έτσι πού νά πέφτουν ολόισια πά­ νω άπ’ τά μάτια του, έχει φο­ ρέσει μια τσαλακωμένη ρεπούμπλικα και γυαλιά μυωπί­ ας και κρατάει κάτω άπό τη μασχάλη του μια καφετιά, πέτσινη τσάντα. Φωνάζει έ­ να ταξί και διατάζει τον σω φέρ νά τον πάη στο Χάϊμπουρυ, τό περίφημο γήπε­ δο τής ’Άρσεναλ. Είναι Παρασκευή, παραμο­ νή ενός κρισιμότατου άγώνος για τό πρωτάθλημα, άνάμεσα στις δυο μεγαλύτε­ ρες ομάδες τού Λονδίνου, την ’Άρσεναλ και τήν Τόττεναμ. (*) Ή τελευταία προπόνησι των «κανονιέρη­ δων)) έχει γίνει τη χθεσινή μέρα και μετά τό τέλος της ό προπονητής τους Μπίλλυ Ράϊτ, έχει άνακοινώσει τό τελικό σχήμα τής ενδεκά­ δας πού θά παίζη στον αύριανό άγώνα. Γι’ αύτόν λοι­ πόν τό λόγο δεν υπάρχει κανείς άπό τούς παίκτες τής πρώτης όμάδος σήμερα στο γήπεδο. Άλλα ό Χάρυ έχει σκοπό νά μάθη μόνο τή διεύθυνσι του σπιτιού τοϋ Στήβενς. Γιά νά περάση, δείχνει μιά ταυ­ τότητα πού έχει τή φωτογρα­ φία του —έτσι ακριβώς όπως είναι τώρα -καί είναι βγαλ-

μένη στο όνομα τοϋ δημοσι­ ογράφου Τζάκ Κάρτερ. Πάνω πού κυττάζει δεξιάάριστερά γιά νά 6ρή τον κατάλληλο άνθρωπο πού θά ρωτήση γιά τή διεύθυνσι του Στήβενς ...τρακέρνει σχε­ δόν πάνω σ’ έναν παράξενο άνθρωπάκο, πολύ κοντό, σω στο νάνο. Είναι ντυμένος με μιά φόρμα με τά χρώματα τής ’Άρσεναλ. "Εχει κατακόκκινα μαλλιά καί πρόσωπο κοκκαλιάρικο, γεμάτο φακίδες. "Εχει μακρυά, αστεία μύτη, γυριστή στην άκρη, μεγάλα άραιά δόντια, τόσο πού λες ότι έχουν φυτρώσει στά ού­ λα του... ένα παρά ένα καί, πλέον, έχει καί μιά άρκετά υπολογίσιμη καμπούρα στην πλάτη, προς τον δεξιό του ώμο.

(*) 'Όττως είναι γνωστό, στην Αγγλία, οι αγώνες γιά τό πρω­ τάθλημα γίνονται κάθε Σάββατο καί οχι τις Κυριακές όπως έδώ.

8531*11 0ΙΟΣ είσαι τοϋ λό γου σου; ρωτάει ό νάνος με φωνή πού μοιάζει σάν χαλασμένη κορνέτα. ’Άν σ’ έχω ξαναδή ποτέ, νά με βαρέση κεραυνός κατακού­ τελα!

ΙΤΟΣ, ό 'Ήρως των Γηιπέδων

13

Άπό μπόί' όμως είμαι γιά — Γλυτώνεις τον κεραυνό, τά... έβδομα... δυστυχώς! τον διαβεβαιώνει εγκάρδια Καταλάβατε; Περιμένουμε ό... Τζάκ Κάρτερ. Αλλά κι’ τό λοιπόν νά ψηλώσω —μπή­ εσένα δεν έτυχε νά σε ξακατε ; “Ετσι καί πάρω τέσ­ ναδώ... Βλέπω, φοράς τά σερα - πέντε κεφάλια εις ύ­ χρώματα τής “Αρσεναλ. Παί­ ψος, γίνομαι σέντερ - φόρ ζεις... στην πρώτη ομάδα; Θρύλος, άρχιπυροβολητής Ό νάνος χαμογελάει καστούς κανονιέρηδες! Οί ε­ τευχαριστημένος. φημερίδες θά γράφουνε μέ — “Οχι ακριβώς!, λέει κάτι γραμματάρες σάν τό ντροπαλά. Είμαι, άς τό ποϋμπόϊ πουχω τώρα: «Πρίττης με έτσι, αναμεταξύ τής πρώ­ —δηλαδή “Ομορφος— ό Μέτης και τής δεύτερης! γας! Έγώ είμαι ό “Ομορ­ — Αναμεταξύ!, κάνει με φος. Δεν είναι τό κανονικό γουρλωμένα μάτια κάτω άπό μου άνομα, μέ φωνάζουν ό­ τούς φακούς του ό Κάρτερ. μως έτσι ένεκα ή γοητεία... Πώς γίνεται αύτό; Μ’ έχεις δή νά παίζω; —Γίνεται καί παραγίνεται! - “Οχι... άπαντά άξϊοπρεπώς ό νά­ — Χάνεις! Είμαι μάγος νος. Άπό ταλέντο είμαι εκα­ τό τοίς εκατό για τά πρώτα. τής μπάλλας! Δώδεκα Στάν-

Πε/τάει τον ’ΌιμορΦο πάνω στον νεαρό αστυνομικό,

14 λεϋ Μάθιους δεν κάνουν έ­ ναν οάν κΓ έμενα! Κύττα δώ... Και λέγοντας έτσι ό " Ο­ μορφος ανακαλύπτει ένα κομματάκι ξύλου κάτω στο χώμα κι’ αρχίζει να το κλωτοάη μέ σιγανές πασίτσες και στριφογυρίζει και χορο­ πηδάει σάν νά... μαρκάρη έ­ να σωρό άόρατους αντιπά­ λους πού τον τριγυρίζουν άπό παντού. Σταματάει έπειτα λαχανια σμένος μπροστά στον ψευτο - Κάρτερ, πού διασκεδά­ ζει άφάνταστα. — ”Ε; λέει μέ φωνή πού κόβεται σέ κάθε βαριά του άνάσα. Πώς σου φάνηκα; — Είσαι φαινόμενο!, πα­ ραδέχεται στά ϊσα έκεϊνος. — Είμαι πού νά μέ πάρη ό διάολος!, συμφωνεί κι’ ό νάνος εύτυχισ μένος. Δεν πιάνομαι! Ξέρεις πόσα γκολ βάζω μέ... καμπουριές; Νά —έτσι! Και πηδάει πετώντας ψηλά τον δεξί του ώμο πού έχει την καμπούρα. — Τσάκ! " Ετσι άκριβώς: Τσούκ! —κάνει την ίδια κίνησι. Καί βλέπεις τη μπάλλα στά δίχτυα, νά σπαρταράη σάν συναγρίδα. Τσάκ-τσούκ. Τσάκ - τσούκ! Μέ τη σέσου­ λα τά γκολ! Καμπουρωτά! Καί κανονικά έπιπλέον, διό­ τι δεν υπάρχει κανονισμός πού απαγορεύει νά σουτάρης μέ την καμπούρα! Ξαφνικά όμως ό νάνος σο­ βαρεύεται. — Αυτός είμ’ εγώ, λέει στα ματώντας καί ταχτοποιώντας

ΑΕΤΟΣ, 6 "Ηρως των Γηττέδων

τη φόρμα του. Έσύ δέν μούπες άκόμα ποιος είσαι... — Τζάκ Κάρτερ, δημοσιο­ γράφος. — "Επρεπε νά το καταλά­ βω!, δηλώνει ό "Ομορφος ξερά. Τό Ελληνόπουλο παραξε­ νεύεται στ5 άλήθεια. — Πώς δηλαδή έπρεπε νά τό καταλάβης; ρωτάει. — Άπό τή... γενειάδ/α σου. Εσείς οί δημοσιογράφοι άραδιάζεται τόσες... τρίχες κάθε μέρα στις έφημερίδες. Κάπου έπρεπε νά τις βρίσκε τε! Μπορείς νά πηγαίνης τώρα. Δέν είναι ή μέρα... πού δίνω συνεντεύξεις στον Τύπο! Ό Κάρτερ σκάει στά γέ­ λια. — Δέν ήρθα νά πάρω συνέντευξι άπό σένα, λέει με­ τά, παρά άπό τον "Εντυ Στήβενς. — Κι* έσύ άπό τον " Εντυ; — Γιατί; "Ηρθε καί κανέ­ νας άλλος; ρωτάει άνήσυχος ό ψευτο - δημοσιογρά­ φος. — Μόνο ένας; Τρεις μαζε­ μένοι. "Ηρθαν μέ μιά μαύρη κούρσα την ώρα πού άρχίζει συνήθως ή προπόνησι... Είχανε κάτι μούτρα πού δέ μ’ άρέσανε καθόλου, άπό λόγου τους όμως φαινόν­ τουσαν ευχαριστημένοι μ’ αυτά. Μάθανε πώς ό "Εντυ δέν έρχεται την Παρασκευή μέ ρώτησαν γιά τή διεύθυνσί του, τούς την είπα καί φύ­ γανε. "Αν θές κι’ έσύ τό ί­ διο, κάθεται στη γωνίρ των

ΑΕΤΟΣ, 6 "Ηρως των Γηττέδων

15

οδών Κενινγκτον Πάρκ καί Φλέμινγκ. — Ευχαριστώ, "Ομορφε.

τό αρχηγείο. — Χάρυ Χρηστίδης, λέει στο ακουστικό. Μάθατε σέ ποιόν ανήκει τό μαύρο «Μόρρις» μέ τόν άριθμό πού σάς έδωσα; — Μάλιστα, ΐνσπέκτωρ (έπιθεωρητά), δυστυχώς όμως άπεκαλύφθη πώς τό άμάξι ήταν κλεμμένο! — Τζίφος δηλαδή!, κάνει ό νεαρός απογοητευμένος.

Τό ζωντανό... βαλιτσάκι ί

Φ ΤΑΝΟΝΤΑΣ στη γωνία των δρόμων τοΰ Κένινγκτον Πάρκ και Φλέμινγκ δεν δυσκολεύεται νά διακρίνη τούς ανθρώπους πού πα­ ρακολουθούν τό σπίτι του Στήδενς. Ό ένας στέκεται στο άντικρυνό πεζοδρόμιο και φαίνεται άπορροφημένος με τό διάβασμα της έφημερίδας του. Ό άλλος είναι ένας... τυφλός ζητι ά ν ο ς ό οποίος, κάθε φορά πού σιγουρεύεται πώς δεν τον βλέπουν, ρίχνει κι* άπό μια γοργή ματιά στις δυο άκρες τού δρόμου. "Ενας τρίτος πηγαινοέρχεται σάν άργόσχολος, άλλά ένδιαφέρεται πολύ γΓ αυτούς πού στρί­ βουν άπό την αντίκρυνή του γωνία. Ό ήρωάς μας περνάει αδιάφορος άνάμεσά τους και μπαίνει σ’ ένα τηλεφωνικό θάλαμο. Παίρνει

Κ ΑΘΩΣ μιλάει ανα­ πηδάει άξαφνα έκπληκτος βλέποντας κάποιον, πού, στρίβει απ’ τή γωνία του δρόμου. Είναι ό νάνος! Κλείνει τό τηλέφωνο καί, βγαίνοντας ορμητικά άπό τό θάλαμο, ετοιμάζεται νά τρέζη προς τό μέρος του αστεί­ ου νάνου, για νά τον έμποδίση νά χτυπήση τήν πόρτα του Στήδενς. Στο πρώτο βή­ μα όμως σταματάει. Βλέπει δτι και κάποιος άλλος, πιο μπροστά απ’ αύτόν, έχει τήν Ιδέα νά πλησιάση τόν "Ομορ φο. Είναι ό άνθρωπος πού περπατούσε τόση ώρα σάν άρχόσχολος. Αρπάζει τό νάνο άπό τό χέρι... σκύβον­ τας γιά νά τό φτάση. Ρωτά­ ει μέ άγρια φωνή: — Τόν "Εντυ γυρεύεις, τριπίθαμε; Ό "Ομορφος διαμαρτύρε­ ται γεμάτος άγανάκτησι: — Τί... αποτρόπαιος τρόπος είν’ αύτός; Τι μέ σηκώνεις άπ’ τό... χερούλι, κύριος; Τό... βαλιτσάκι σου είμαι; ΚΓ άλήθεια ό ψηλός άν­ τρας, για νά μήν είναι σκυμ­

16

ΑΕΤΟΣ, & "Ηρως των Γηπέδων

μένος, έχει άνασηκωθή κρα­ τώντας πάντοτε τό χέρι τοϋ νάνου, μέ αποτέλεσμα αυ­ τός ό τελευταίος νά βρεθή μετέωρος σαν πραγματικό βαλιτσάκι. Αδίκως όμως κλω­ τσάει τά ποδαράκια του στον άέρα. Ό άγνωστος δέν έχει καμμιά ηρόθεσι νά τον άφη­ σα. Μέ δυο βήματα φτάνει την πόρτα τοϋ σπιτιού τοϋ Στήβενς και χτυπάει συνθη­ ματικά. Ή πόρτα άνοίγει στη στιγμή. Σ’ ένα δευτερόλε­ πτο ό νάνος έχει πεταχτή σαν τσουβάλι μέσ’ άπό τό ά­ νοιγμά της πού ξανακλείνει μέ βρόντο, πνίγοντας την τρομαγμένη και τσιριχτή κραυγή του... Ψήφος·..

εμπιστοσύνης £3υΤΕ

στιγμή δέν

περνάει απ’ τό μυαλό του ήρωά μας, ότι μπορεί ν’ άφήση άβοήθητο τον "Ομορφο. Προσπαθεί μόνο νά συλλογιστή ποιος είναι ό καλύτερος τρόπος νά δράση άποτελεσματικά. Καί, ούτε αυτό δέν αργεί νά τό άποφασίση. Συ­ νεχίζει μέ βιαστικό βήμα τον δρόμο του. Στρίβει τήν πρώτη γωνία πού βρίσκει εμ­ πρός του και έπειτα τή δεύ­ τερη, από τήν άλλη μεριά τοϋ καινούργιου δρόμου πού έχει φτάσει. Σταματάει μπροστά σέ μια σιδερένια αύλόπορτα. Αδί­ στακτα πιέζει τό χερούλι και τήν άνοίγει. Ευτυχώς ή αυ­ λή είναι έρημη. Βρίρκει μια

σκάλα πού ανεβαίνει στή στέγη τοϋ σπιτιοϋ. Φτάνον­ τας όμως στο ϋψος τοϋ πρώ­ του όρόφου παύει ν’ άνεβαίνη. Πηδάει στον μαντρότοιχο πού χωρίζει τις δυο αύλές καί άπό εκεί σάν αίλου­ ρος, ρίχνεται στήν πλαϊνή. Δέν έχουν περάσει δυο λε­ πτά άπ’ τή στιγμή πού ξεκί­ νησε άπό τον τηλεφωνικό θάλαμο καί βρίσκεται μπρο­ στά στήν πόρτα τής ύπηρεσίας τοϋ σπιτιού τοϋ ’Έντυ Στήβενς. Σκύβει καί άκουμπάει τό αυτί του στήν κλει­ δαρότρυπα. Δέν ακούει τί­ ποτα άπό μέσα. Δοκιμάζει τό πόμολο. Διαπιστώνει πώς εί­ ναι κλειδωμένα. Τότε, ξαφνι­ κά, ακούει ένα πνιγμένο καί τσιριχτό βογγητό πόνου. Χω­ ρίς νά διστάση περισσότερο βγάζει άπό τήν τσέπη του ένα παράξενο μικρό έλασμα καί τό εφαρμόζει στήν κλει­ δαριά. Τό μετακινεί μια δυο φορές στρέφοντάς το πότε δεξιά καί πότε άοιστερά. "Υστερα ξαναγυρίζει τ© πόμολο καί ή πόρτα ανοίγει. Μπαίνει καί βρίσκεται στήν κουζίνα τοϋ σπιτιού. Στ’ αύτιά του φτάνει μιά ακόμα στρίγγλικη κραυγή πόνου τοϋ "Ομορφου, πολύ καθαρώτερα τώρα. ΊΓ ΡΑΒΑΕΙ £να πλα. κέ «γουέμπλεϋ» τής ύπηρε? σίας άπό τή μυστική τσέπη τοϋ σακκακιοϋ του καί προ­ χωρεί. Τον οδηγούν οί φω­ νές του νάνου, καθώς καί ιών βασςνιστων ταμ;

ΑΕΤΟΣ, ό "Ηρως των Γηπέδων

— Μίλα, φουκαριάρη τζου­ τζέ, γιατί χάθηκες! Που εί­ ναι ό Στήβενς; Λέγε! — Ματάκια μου, παράτα τό κουλό μου και μην τό στρί6ης έτσι, γιατί θά μου τό ζεβιδώσης και μετά δεν θά μπαίνη στη 8έσι του οϋτε μέ ... γαλλικό κλειδί!, τσιρίζει ό "Ομορφος μέ θυμό καί πόνο μαζί. — Πες ποϋ είναι ό ’Έντυ καί θά σοϋ τ’ άφήσω! — Βρε μπουζοϋκο, ξεσπάει ό νάνος έξω φρένων, άν ή­ ξερα πώς είναι άλλου θά ερ­ χόμουνα εδώ νά τον ζητή­ σω; "Αχ! Τό χεράκι μου! Μην τό γυρίζης άλλο, μαν­ τράχαλε! Στην τιμή μου... δεν μοϋ περισσεύει Γ — Βρε σαμιαμίθι, γρυλλίζει μανιασμένος ό συνομιλη­ τής του, εσύ θά κοροϊδέψης έμενα σοϋ πέρασε ή _ίδέα; Σ’ έστειλε ό ίδιος ό Στηδενς εδώ, γιά νά κατασκοπεύσης άν είν’ ελεύθερος ό δρόμος γιά τό σπίτι του. Πες μου ποϋ είναι τώρα, γιατί θά σε κάνω κομμάτια! — Ναί! Κάνε καμμιά τέ­ τοια σαχλαμάρα, νά δοϋμε πώς θά μέ συναρμολόγησης μετά!, λέει τρομαγμένος ό "Ομορφος. Ό νεαρός μυστικός άσσος τής Σκώτλαντ Γιάρντ έχει φτάσει στο τέλος ενός δια­ δρόμου. Άπό τη μισάνοιχτη πόρτα βλέπει τον κακοποιό πού κρατάει τό χέρι τοϋ νά­ νου στριμμένο μέχρι έξαρθρώσεως, καθώς καί άλλους δυο συντρόφους του πού πα­ ρακολουθούν τήν «άνάκρι-

17

σι» μέ σαδιστική εύχαρίστησι. "Ενας άπ’ αύτούς λέει: — Σίγουρα τον έστειλε ό "Εντυ! Σπάσε του τό χέρι νά μιλήση. Μή τον λυπάσαι. Τσά­ κισε του τά κόκκαλα! Ό νεαρός μυστικός άσσος δέν μπορεί νά συγκρατηθή περισσότερο. Μ’ ένα πήδη­ μα βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο. Προτείνει τό πιστό­ λι του. — Πίάστε τό ταβάνι, παι­ διά !, διατάζει ξερά. Ό πρώ­ τος πού θά τό καταφέρη, θά φάη γλυκό! Οί δυο άπό τούς κακοποι­ ούς σπεύδουν νά συμμορ­ φωθούν μέ τή διαταγή του. Ό τρίτος όμως, πού κρατά­ ει στριμμένο τό χέρι τοϋ νάνου, δίνει στον "Ομορφο μιά τρομερή σπρωξιά καί τον πετάει πάνω στον νεαρό α­ στυνομικό. Οί άλλοι πάνε νά τοϋ όρμήσουν καθώς τον βλέπουν νά πέφτη αίφνιδιασμένος. Μά ό πρώτος έχει διαφορετική γνώμη. —Άπό δώ!, φωνάζει βια­ στικά. Θάχη έρθει ή άστυνομία! Δρόμο! Σέ μιά στιγμή χύνονται ό­ λοι στο πλαϊνό δωμάτιο καί, πριν ό ήρωάς μας προλάβη νά ξαναπιάση τό πιστόλι πού τοϋχει ξεφύγει πέφτοντας στο πάτωμα, έχουν κλειδώ­ σει τήν ενδιάμεση πόρτα πί­ σω τους. Καταλαβαίνει πώς είναι μάταιο νά τούς κυνηγήση πιά. "Οσπου νά βγή στο δρό­ μο θάχουν γίνει άφαντοι.

18 . Στρέφει λοιπόν στο νάνο πού τρίβει το χέρι του μέ άστεΐες, πονεμένες γκριμάτσες. — Πώς πάει τό χέρι; τον ρωτάει χαμογελώντας. Σου τό ξεκολλήσανε ή όχι ακό­ μα ; — Τό χέρι κράτησε, άπαντάει ό " Ομορφος. Ή ψυχή μου ξεκόλλησε από τούς πόνους! Έσύ όμως, κύριε δημοσιογράφε, πότε πρόκανες , κΓ άλλαξες τό στυλό σου... μέ κανόνι; "Οχι πού μοϋ πέφτει λόγος βέβαια! — προσθέτει βιαστικά. Τό σί­

ΑΕΤΟΣ, 6 "Ηρως των Γηπέδων

ΑΕΤΟΣ, ό "Ηρως των Γηπέδων

γουρο είναι ότι σε συμπά­ θησα και σοϋ είμαι και ύποχρεωμένος. "Αν δεν ήσουν έσύ, δεν θά τό είχα αύτό τώρα— τοϋ δείχνει τό χέρι του. Σά νά λέμε είσαι... τό δεξί μου χέρι! Τό Ελληνόπουλο χαμογε­ λάει πάλι. —"Αν θές πραγματικά νά βγάλης την ύποχρέωσι, λέ­ ει στον "Ομορφο, τότε μην πής πουθενά κουβέντα γιά όσα έγιναν σήμερα. Ούτε στον προπονητή, ούτε σέ κανέναν. Μου φαίνεται πώς ό "Εντυ την έχει άσχημα

και μόνο όταν κρατήσουμε μυστικότητα μπορούμε νά τον βοηθήσουμε αποτελε­ σματικά. Αύτό, φυσικά, έφ’ όσον μοϋ έχεις έμπιστοσύνη. Ό νάνος ξύνει τό κεφάλι του και μετά λέει μουφλούζικα: — Περιέργως σοϋ έχω μου­ σάτε ! — Γιατι «περιέργως» ; — Διότι εγώ δεν έχω εμπι­ στοσύνη στή μάνα μου — δεν βλέπεις πόσον μ’ έκα­ νε;

Τον τινάζει πάνω στον ώπλισμένο σύντροφό του0

19

Μίά παράξενη Ιδέα Ε ΤΗ μορφή τού Τζάκ Κάρτερ και μέ τη δι­ καιολογία πώς ψάχνει νά τον βρή γιά νά τοϋ ύποβάλη ε­ ρωτήσεις γιά την έφημερίδα ίου, ό Χάρυ τρέχει ολόκλη­ ρη τήν ύπόλοιπη μέρα σ’ ό­ λους τούς γνωστούς καί φί­ λους του Στήβενς, όσους τουλάχιστον ήξερε νά τού πή ό κωμικός νάνος. "Αδικα όμως. Τά ϊχνη τοϋ ποδοσφαι­ ριστή έχουν χαθή άπό τή

20

στιγμή πού έφυγε από τό γή­ πεδο, μετά την τελευταία προπόνπσι. Και την επόμενη μέρα, τό Σάββατο συνεχίζει τις προσ­ πάθειες του, πάντα όμως χωρίς άποτέλεσμα. "Ετσι πλησιάζει ή ώρα τοϋ μεγά­ λου Λονδρέζικου ντέρμπυ, άνάμεσα στους «κανονιέρη­ δες» και τήν Τόττεναμ. Ό Χάρυ επιστρέφει στο γραφείο του, δπου άλλάζει τήν —άχρηστη πιά— μεταμφίεσί του. "Υστερα προχω­ ρεί νά πάρη τό τηλέφωνο. Θέλει νά ρωτήση μήπως ό Στήβενς εμφανίστηκε στο γήπεδο, άν και είναι σχεδόν βέβαιος ότι δεν πρόκειται νά συμβή κάτι τέτοιο. Τήν ώ­ ρα πού τό χέρι του έχει αγ­ γίξει τό άκουστικό τον προ­ λαβαίνει ένα δυνατό κου­ δούνισμα. Τό φέρνει στο αύτί του. Λέει άφηρημένα: —Εμπρός... ΤΙ φωνή πού φτάνει άπό τήν άλλη άκρη τού σύρμα­ τος είναι γεμάτη ταραχή: — Σκώτλαντ Γ ιάρντ εκεί παρακαλώ; — Μάλιστα, τι θέλετε; —Έδώ ’Έντυ Στήβενς! ’Άν δεν με γνωρίζετε, εί­ μαι... Ό Χάρυ άναπηδάει σάν νά τον κλώτσησε άλογο. —’Άν σάς ξέρω!, φωνάζει. Διάβολε! ’Έχω φάει τον κό­ σμο νά σάς βρω! Ξέρω πώς κινδυνεύετε! Πού βρίσκε­ στε ; — Δεν καταλαβαίνω πώς ψάχνετε γιά μένα, μουρμου­ ρίζει ή φωνή τού Στήβενς.

ΑΕΤΟΣ, ο "Ηρως των Γηπέδων

Μά... δεν έχω τώρα καιρό νά σάς ρωτήσω. Είμαι στο σπίτι τοϋ άγροκτήματος ενός φί­ λου... Δεν φανταζόμουν νά μέ βρουν έδώ... Τώρα δά ό­ μως σταμάτησε μιά μαύρη κούρσα εκεί έξω... Είναι τρεις κΓ έρχονται προς τά ε­ δώ... Δεν προλαβαίνω νά σάς πω πιο πολλά! Θεέ μου. Χτυπούν τήν πόρτα κΓ ούτε καν είναι κλειδωμένη. Πρέ­ πει νά τρέξω νά χωθώ στήν κρύπτη. ” Ισως προλάβετε προτοϋ μέ άνακαλύψουν... Βοηθήστε με... — Μά... ποϋ βρίσκεστε; φω­ νάζει ό Χάρυ μ’ όλη του τή δύναμι. Που είναι αύτό τό άγρόκτημα; Πώς θά έρθουμε όταν δεν ξέρουμε... Σωπαίνει γιατί καταλαβαί­ νει πώς μιλάει μόνος του. ’Έχει άκούσει τον χαρακτη­ ριστικό ήχο πού κάνει τό τη­ λέφωνο όταν τό κλείνουν άπ’ τήν άλλη μεριά. Στέκε­ ται σαστισμένος. Αφήνει τό άκουστικό πάνω στή συ­ σκευή, σάν νευρόσπαστο. 55 ΑΝΑΠΑΙΡΝΕΙ άμέσως. Ρωτάει νά μάθη άπό ποϋ τοϋ τηλεφώνησαν. Πλη­ ροφορείται όμως οτι τό τηλε­ φώνημα έγινε άπό άριθμό έκτος δικτύου καί δέν είναι δυνατό νά προσδιοριστή. Ξαναφήνει άπελπισμένος τό άκουστικό. Δέν μπορεί νά κάνη τίποτα πιά. Ή μόνη έληίδα είναι νά μήν άνακαλύ­ ψουν οί δολοφόνοι τήν «κρύ­ πτη» γιά τήν όποια έκανε κουβέντα ά ’Έντυ Στήβενς.

ΑΕΤΟΣ, 6 "Ηρως των Γηπέδων Μέ τήν ψυχή γεμάτη όργή για τήν ανοησία του πο­ δοσφαιριστή, νά μην του πή που βρίσκεται, βγαίνει απ’ τό γραφείο. Σέ λίγο βρίσκε­ ται στο δρόμο. Τό μυαλό του προσπαθεί απεγνωσμένα νά βρή μια Αύσι στο μεγάλο πρόβλημα. Υπάρχει άραγε λύσι; «Μάλλον όχι», συλλο­ γιέται μ’ αγωνία. «"Ενας άν­ θρωπος, κάπου, ίσως όχι μακρυά, απ’ τό Λονδίνο, κινδυ­ νεύει νά δολοφονηθή άπό στιγμή σέ στιγμή και δεν μπορώ νά κάνω τίποτα για νά τον σώσω. Και ζήτησε τή βοήθειά μου!... Καί... και μου μοιάζει κιόλας!». Ή σκέψι του σταματάει τραβηγμένη άπό τή δυνατή φωνή ένός σπήκερ πού έρ­ χεται άπό κάποιο ραδιόφω­ νο : «Τό μεγάλο μάτς θ’ άρχίση σέ μιά ώρα και θά μεταδοθή άπό τήν τηλεόρασι. Ωστόσο σάς άνακοινώνω τή σύνθεσι μέ τήν όποια θ’ άγωνιστοϋν οί ομάδες. Ή ’Άρσεναλ θά κατέβη μέ τούς: Κέλσεϋ, Ράμσταντ, Γκρόβερ, Σμίθ, Πάρκερ, Ούΐλλιαμσον, Κρόςς, Στήβενς, Τζώνς... Ό σπήκερ μιλάει άκόμα, άλλά ό Χάρυ έχει πάφει ν’ άκούη. Μιά άλλόκοτη ιδέα έ­ χει τρυπώσει στο μυαλό του καί τον έχει άναστατώσει. «Κανείς δέν ξέρει άκόμα πώς ό ’Έντυ δέν θά βρίσκε­ ται οτό γήπεδο σέ μιά ώρα!, συλλογιέται. Ό... "Ομορφος δέν είπε τίποτα, πιστός στο

21

λόγο του... Αυτό θά πή ότι τούτη τή στιγμή θά τον πε­ ριμένουν στό Χάϊμπουρυ καί θ’ άδπμονοΰν μέ την άργοπορία του. "Αν άργήση λίγο περισσότερο, μπορεί κΓ ό "Ομορφος νά τά πή όλα... "Αν άξαφνα... παρουσιαζό­ ταν ό ’Έντυ Στήβενς στό γήπεδο, τι θά μπορούσε νά συμβή;...». Χωρίς ν’ άπαντήση σ’ αύτή τήν έρώτησι πού έχει ύποθάλει στον εαυτό του, σταματάει ένα ταξί καί λέει στον σωφέρ νά τρέξη στό Χάϊμπουρυ. Ό ταξιτζής τον παρατηρεί μιά στιγμή μέ γουρλωμένα μάτια. — "Ε'(! Άκόμα έδώ είσαι, "Εντυ; φωνάζει σχεδόν Τρο­ μαγμένος. "Εχεις άργήσει. — Τό λοιπόν τρέξε! Τί κά­ θεσαι; τού κάνει μέ θυμό ό Χάρυ. Ό σωφέρ δέν Θέλει περισ­ σότερο γιά νά κάνη τό ταξί του... άεροπλάνο. Καθώς σχί­ ζουν τούς δρόμους σάν άστραπή, ό νεαρός άσσος τής Σκώτλαντ Γιάρντ συνεχίζει τις σκέψεις του: »"Ηδη θάχη άνησυχήσει ό άνθρωπος πού θέλει τό θά­ νατο τού Στήβενς, μέ τήν άνακοίνωσι τής συνθέσεως... "Οταν τον δή καί στήν τηλεόρασι, άσφαλώς θά τηλεφωνήση ατούς άνθρώπους του σ’ εκείνο τό άγράκτημα, νά τούς καλέση πίσω... "Ε­ τσι ό "Εντυ θά γλυτώση... Είναι ή μόνη έλπίδα... "Υ­ στερα βλέπουμε για τά πα­ ρακάτω.,.»