Skip to main content

Weekblad Arenalokaal editie Grave, Escharen, Gassel en Velp week 48 2016

Page 1


In de nieuwe Arena-rubriek Foto van de Week toont fotograaf Matt Gerrits uit Escharen wekelijks een van zijn prachtige creaties. Afgelopen zaterdag stond hij met zijn camera langs de lijn bij SV Estria.

“Ik heb deze foto in alle vroegte gemaakt bij temperaturen rond of iets beneden het vriespunt”, vertelt Matt. “De zesjarige Robin Geurts, spelend bij Estria F1 en als enige in korte broek, heeft zojuist gescoord en is daar dolgelukkig mee. We zien de blijdschap bij de kleinste en jongste speler op het veld, terwijl zijn medespelers in de achtervolging ook blij zijn met hun teamgenootje. Vaak is pupillenvoetbal, zelfs op een ijskoude novembermorgen, veel mooier dan betaald voetbal met vedettes die zijn volgestopt met tactische opdrachten.”

Gerard Kolman stopt bij Dedicon

Na 45 jaar afscheid als voorlezer

GRAVE - Dit jaar vierde hij zijn 45-jarig jubileum. Nog nooit eerder heeft een vrijwilliger zo lang voorgelezen bij Dedicon. Gerard Kolman is in de zeventig en neemt afscheid van zijn voorleeswerk bij Dedicon; zijn stem werkt niet altijd meer zo goed. Echt afscheid is het niet, want nog eens per maand zal hij in de studio’s te vinden zijn.

Door Freddy Klooté

Maandag- en woensdagochtend waren zijn vaste voorleesda-

gen. Daaraan komt nu een eind. In plaats daarvan komt hij nog eens in de maand langs om gedichten in te lezen voor een van

‘Het moet mijn hart raken’

Vervolg van de voorpagina

Monique Jonkergouw geniet nog na van het openingsweekend, dat samen met de even aparte winkels van Varidootje en Gustav Interiors, als Kerstevent & heropening werd gepresenteerd: “Het was zo gezellig druk. Zoveel mensen die naar ons toekwamen. Vrienden en kennissen uit binnen- en buitenland. Veel belangstellende Gravenaren. Ik heb zo’n warm gevoel gekregen van alle lieve complimenten. Na toevallig, via Annemarie Bastiaanssen van Varidootje, in contact gekomen te zijn gekomen met Grave, was dat liefde op het eerste gezicht. Dit leek me een schitterende omgeving om mijn gedroomd winkeltje in brocante te hebben. Een jaar lang hebben Theo en ik met regelmaat het mooie stadje bezocht. Op zoek naar bevestiging van dat eerste goede gevoel. Onze verliefdheid op Grave werd keer op keer bevestigd. Ons besluit stond vast”.

Friesland, Brabant en brocante Monique is geboren en getogen in Friesland. Haar tongval verraadt haar afkomst, waar ze overigens trots op is: “Ik deed de basisschool in Wergea, een dorpje vlakbij Leeuwarden. Voor het voortgezet onderwijs

moest ik in Leeuwarden zijn. Na de versnelde opleiding Verpleegkundige, kon ik in een particulier verpleeghuis in Velp bij Arnhem gaan werken. Ik was achttien, kwam uit een heel warm gezin, moest daar ook intern wonen. Je begrijpt dat het toen best moeilijk was. Het was spannend, maar ik ben toch wel een doorzetter. Met passie en plezier heb ik daar gewerkt. Net als in het tehuis voor mensen met een lichamelijke en geestelijke beperking, later weer in Friesland”.

De ouders van Monique waren fervente motorrijders: “Ik mocht dikwijls mee achterop de motor. Ze bezochten allerlei marktjes met brocante. Samen met mijn moeder struinde ik alle kraampjes af. Ik had al vanaf mijn jeugd iets met oude spulletjes. Mijn vriendinnen hadden een Barbie, ik speelde liever met een oude pop met gescheurde kleertjes. Tijdens één van de vele motorritjes kwam ik Theo Jonkergouw tegen. Ook een fervent motorrijder. Uit Noord- Brabant. De vonk sloeg over en ik ging met Theo, die een schadeherstelbedrijf in Veghel had, mee naar Brabant. Daar vond ik het fantastisch. En nog steeds klopt mijn hart met een Brabants ritme. Na een tijdje in

onze tijdschriften. Barbara, manager audioproductie: “We zijn harstikke blij met Gerard en alle uren die hij heeft geïnvesteerd in het voorlezen. Wij en onze lezers gaan hem missen. Gelukkig blijven we hem nog zien in onze studio’s.”

Toen en nu 45 jaar geleden begon Gerard

met voorlezen bij Dedicon, toen nog Vereniging voor het gesproken weekblad. In al die jaren heeft hij flink wat zien veranderen. Geen spoelbanden of cassettes meer, maar vandaag de dag wordt alles wordt digitaal opgenomen. En waren er toen nog maar twee studio’s, tegenwoordig zijn het er tien.

de zorg gewerkt te hebben, hebben Theo en ik, na tien maanden verbouwen, in zijn grote werkplaats, Brocanterie Le Garage geopend. Zo is meteen ook de naam verklaard”.

Le Garage, Grave De keuze voor Grave heeft Monique al uitgelegd. De winkel ziet er fantastisch uit: “Brocante leeft. Overal. Wereldwijd. Van Scandinavië tot in de V.S. Zelfs in China. Ik doe daarin mijn eigen ding. Je kunt bij ons terecht voor allerlei brocante. Parijs boudoir met lingerie, kleding, hoedjes en parasolletjes. We hebben allerlei meubeltjes. Ook stoere brocante met een lieve touch. Daar houd ik zo van. Maar wat ik inkoop, moet wel mijn hart raken. Het assortiment wisselt continu. Dat veranderen en opnieuw inrichten heb ik altijd gehad. Ik kan urenlang met een hoekje van de winkel bezig

zijn. Tot het eruit ziet zoals ik wil. Ik ben een perfectionist”.

Monique is opgelucht dat ze na ruim vier maanden keihard iedere vrije minuut werken, samen met Theo om de winkel in Rogstraat 21 op tijd in orde te krijgen, zich nu op haar eigen ding kan richten. In- en verkoop van brocante: “We zijn op donderdag van 10 tot 17 uur open, op vrijdag van 10 tot 19 uur en op zaterdag van 10 tot 17 uur. Op winkelzondagen van 13 tot 17 uur. Iedereen is welkom om gezellig in de winkel rond te neuzen. Niemand is verplicht om iets te kopen”.

Het volgende evenement in Grave kondigt zich alweer aan. “Grave in Kerstsfeer”. Een evenement met voor elk wat wils. Van een lampionnenoptocht tot vuurwerk op de Loswal. Op vrijdagavond 16 december zijn

freddy column

Feestdagen

Extra dikke kranten in de bus. Met vette magazines. Het is al een maand of drie feest in het land. Het begon al met de dit jaar vroege oogst van de pepernoten. Zuchtend en steunend lagen ze in het felle zonlicht de warmte te overleven. De meesten zouden nooit een schoen bereiken. De eerste Sinterklazen en, niet te vergeten multicolour Pieten, volgden in oktober. De inmiddels vertrouwde Pietendiscussie geeft het begrip “inburgeren” meteen een geheel andere dimensie.

En nu komen de cadeautips massaal op de mat. December feestmaand, heet het. Ik wed dat we over een aantal jaren spreken over een feestjaar. Onder het motto: “Het leven is kort genoeg, dus laten we dat het hele jaar vieren. Met in de wintermaanden herinneringen aan vroeger: nepschaatsen. Om de kinderen te leren dat er vroeger met die dingen op ijs, dat zomaar overal het water bedekte, geschaatst werd. Nee, niet die rondjes van mannen en vrouwen in te nauwe pakjes. Nee, gewoon rechtdoor. Kilometers ver.

In maart natuurlijk het Grote Staartfeest. Vroeger was er een gezegde “Maart roert zijn staart”. Dat werd op school geleerd. Ja, nog vóór het klimaat aan zijn metamorfose was begonnen. “April doet wat hij wil-feestmaand” is daar een logisch vervolg op. Wel even aan de kinderen uitleggen wat het betekent. Misschien ook in de context van die tijd plaatsen. Reclames voor hagelslag in alle maten en kleuren.

Het “in mei legt iedere vogel een ei-smulfeest” verdient, naast de historische uitleg, ook aandacht voor het vermaledijde “Eerste Kievitsei”. Het vervangt dan Pasen. Een historisch feest dat Christenen vroeger vierden, maar nu gewoon onderdeel uitmaakt van het Grote Feestjaar. Dan beginnen de Vakantiefeestweken. Een maandje of vier lijkt me wel geschikt om de nieuwste barbecues (ook voor gebruik binnen) in het zonnetje te zetten. En dan is het alweer september. Pepernotentijd. In het buitenland zijn de “peppernotes” van een Nederlands bedrijf een groot succes. Afgelopen week las ik dat die meneer er veel vertrouwen in heeft.

Maar goed, eerst de komende maand maar eens zien te overleven. Ik vind die kerstboom toch zo’n gedoe. Takkenaalden, die takkennaalden. Nog maanden erna kom je gevluchte exemplaren tegen. Om over tere ballen nog maar te zwijgen. Over het opzetten van de piek zul je mij niet horen, nadat ik op een kwetsbare leeftijd voorover in de kerstboom viel. Gek om dat later in Sinterklaasgedichten telkens te horen. Het was een soort integratie van feesten. Laten we in de toekomst zo’n feestjaar maar een Integratiefeestjaar noemen. Dan is er tenminste nog iets geïntegreerd in Nederland.

Freddy Klooté

Ruudingetje

Amper maar Het blijft bijzonder dat jij je dagelijks bezighoudt met het leven en welzijn van de Gravenaar en zelf elders woont.

alle winkels tot 21 uur geopend: “Wij doen natuurlijk graag mee. We hebben dan ook een speciale actie. Uit onze kerstboom mag je, na een aankoop boven 25 euro een kerstbal uit de boom halen. Op het brief-

je dat eronder hangt zie je dan welke prijs je hebt gewonnen”. Monique Jonkergouw is nu al enthousiast. Toekomstplannen? “We gaan er alles aan doen om met Le Garage de gemeente Grave te versterken”.

Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook