Dag van de zorg, 12 mei 2026, editie Midden-Limburg
Deze bewaarspecial is een uitgave van de commerciÎle afdeling van Mediahuis.
BEELD: KOEN KRUCHTEN
INHOUD
In deze bijlage onder andere de volgende verhalen:
5
“Slimmer werken moet personeel ontlasten”
Esther Talboom-Kamp, de nieuwe bestuursvoorzitter van Zuyderland, wil einde maken aan ‘rennen in de zorg’
De Zorggroep Doet! –waardering die je voelt
Op de Dag van de Zorg gebeurt er sinds vorig jaar iets bijzonders bij de Zorggroep in Noord-Limburg.
8-9
Lezersoproep:
Zorg jij als vrijwilliger voor anderen?
Lezers vertellen hoeveel warmte, betrokkenheid en voldoening vrijwilligerswerk in de zorg brengt.
12
De wijk wordt het nieuwe front van de zorg
Waarom zorg in Zuid-Limburg steeds vaker buiten de muren van instellingen wordt georganiseerd.
13
Klein kijken om echt te zien
Bij Savelberg, een woonzorglocatie van Daelzicht in Koningslust, draait het elke dag om aandacht en contact, volgens Joeri Daemen.
Het verschil zit in mensen
We mopperen in Nederland soms op onze zorg. Soms terecht, maar vaak ook niet. Want wie goed kijkt, ziet hoeveel er juist wél goed gaat. Zorg van hoge kwaliteit, gedragen door betrokken professionals met kennis, kunde en toewijding.
Zorg is een veelbesproken onderwerp. Over drukte, wachtlijsten, personeel en kosten. Dat gesprek is nodig. Tegelijkertijd is het goed om ook een ander perspectief te laten horen. Internationale vergelijkingen van onder andere de WHO en de OECD laten zien dat de Nederlandse zorg structureel tot de beste van Europa behoort: toegankelijk, innovatief en van hoog niveau. Dat is geen vanzelfsprekendheid, dat is mensenwerk.
Overal in het land, en zeker ook hier in Limburg, zetten professionals zich elke dag in voor gezondheid, waardigheid en perspectief. Met vakmanschap en betrokkenheid. Met inzet van technologie, maar altijd met oog voor de mens. Of het nu gaat om preventie, langdurige zorg of hooggespecialiseerde behandelingen, uiteindelijk draait het om aandacht en vertrouwen.
Zorg
is mensenwerk, en elke dag zien we hoe groot het verschil kan zijn
Limburg heeft daarin iets eigens. Het vermogen om samen te werken, om kennis te delen en verantwoordelijkheid te nemen. Die kracht zie je terug in de hele regio. Sinds mijn aantreden bij Maastro heb ik dat ook zelf mogen ervaren. Wat mij opvalt, is hoe vanzelfsprekend mensen hier verantwoordelijkheid nemen voor hun patiënt, voor elkaar en voor het geheel. Die combinatie van professionaliteit en betrokkenheid zie ik binnen onze
COLOFON
organisatie, maar net zo goed daarbuiten in de regio. Dat maakt voor mij concreet waar goede zorg echt om draait.
Deze bijlage laat zien hoe veelzijdig en betekenisvol werken in de zorg is. De mensen die in Limburg in de zorg werken, mogen daar met recht trots op zijn. Tegelijkertijd biedt de zorg volop kansen voor iedereen die zich wil ontwikkelen en iets wil betekenen voor
een ander. Want juist hier komt alles samen: kennis, ervaring en de wil om verschil te maken.
Vandaag, op de Dag van de Zorg, en morgen opnieuw.
RoelGo n
Voorzitter Raad van Bestuur/CEO Maastro
Dag van de Zorg verschijnt een keer per jaar als bijlage in De Limburger in heel Limburg.
REDACTIE: Sylvia Beugelsdijk-Franssen, John Huijs, Peter Swelsen BEELD: Kevin Cordewener, Lé Giesen, Bert Janssen, Koen Kruchten, Louisa Vergozisi, Getty Images VORMGEVING: ProCreate Media COÖRDINATIE: Els Spronk.
DAG VAN DE ZORG: Wim Duisenbergplantsoen 1 | 6221 SE Maastricht | Tel. 088-824 5180 | E-mail: limburggezond@delimburger.nl
AUTEURSRECHT: Op de inhoud van deze bijlage rust auteursrecht. Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen zonder toestemming van de uitgever. Dag van de Zorg is een commerciële uitgave van Mediahuis.
Het draait om maatwerk en elkaar iets gunnen; het is echt teamwork
Nieuwe bestuursvoorzitter Zuyderland wil einde aan ‘rennen in de zorg’
“Slimmer werken moet personeel ontlasten”
Op een afdeling van Zuyderland wordt niet gelopen, daar wordt gerend. Artsen en verpleegkundigen die elkaar passeren, telefoons die blijven rinkelen, dossiers die zich opstapelen. Het beeld doet denken aan de hectiek uit de serie ‘The Pitt’. Het is precies die dagelijkse realiteit waar Esther Talboom-Kamp zich op wil richten als nieuwe bestuursvoorzitter. Per 1 mei 2026 nam zij o cieel het stokje over van David Jongen. Tegelijkertijd bereidt ze zich voor op haar oratie als bijzonder hoogleraar digitale zorg bij de Open Universiteit. “Voor mij hoort dat bij elkaar. De praktijk en de wetenschap moeten elkaar versterken.”
TEKST: PETER SWELSEN | BEELD: BERT JANSSEN
Van huisarts naar voorzitter
Talboom-Kamp begon haar loopbaan als huisarts in Rotterdam en maakte na een studie bedrijfskunde de overstap naar bestuur. “Ik was als huisarts al bezig met de vraag: kan dit niet beter, slimmer, e ciënter?” Met haar benoeming komt ze aan het roer van een organisatie met 11.000 medewerkers en een verzorgingsgebied van ruim 460.000 inwoners. In de komende jaren moet ongeveer de helft van het verplegend personeel worden vervangen vanwege pensionering. “De druk is hoog. Maar niets doen is geen optie. Dan loopt het vast.” Ze kent de organisatie inmiddels goed. Als bestuurder was ze de afgelopen jaren al betrokken bij grote dossiers en de koers die nu wordt doorgezet. “Dat helpt. Je hoeft niet vanaf nul te beginnen.”
Rennen als re ex
De hoge werkdruk op de werkvloer leidt tot een hardnekkige re ex. “Als er werkdruk is, gaan we nog harder werken.” Volgens Talboom-Kamp schuilt daar tegelijk de kracht en het probleem. “Mensen zijn enorm betrokken, ze weten voor wie ze het doen. Maar juist daardoor rennen ze zichzelf soms voorbij.” In exitgesprekken hoort ze steeds vaker
hetzelfde terug. “De werk-privébalans raakt verstoord. Mensen houden het tempo niet vol. Dan raak je ze kwijt.” Dat patroon ziet ze op meerdere plekken terug, van verpleegafdelingen tot de OK.
Slimmer organiseren De oplossing zit volgens haar niet in nóg harder werken, maar in slimmer organiseren. “Meer maatwerk. Later beginnen als je kinderen hebt, speciale papa- en mamaroosters met exibele werktijden en het onderzoeken van mogelijkheden voor kinderopvang.” Ook de randvoorwaarden tellen mee. “We helpen actief bij het regelen van huurwoningen voor nieuwe medewerkers. Anders kiezen mensen voor een andere regio.” Leidinggevenden worden hier speci ek voor opgeleid. “Die exibiliteit maakt het werk ingewikkelder, maar ook leuker. Het vraagt iets van teams. Het e ect is zichtbaar. We zien steeds vaker dat mensen die vertrokken zijn, weer terugkomen.” Tegelijkertijd is er ook een groep die juist een voorkeur heeft voor onregelmatige tijden of graag extra diensten draait. “Dat moet je ook faciliteren. Het draait om maatwerk en elkaar iets gunnen; het is echt teamwork.”
Minder registreren, meer zorgen
Er wordt nog altijd te veel geregistreerd in de zorg. Digitalisering moet helpen, maar alleen als die aansluit op de praktijk. “We vragen altijd eerst: wat heb je nodig? Niet: welk systeem kunnen we nog invoeren.” Medisch specialisten werken inmiddels met AI die gesprekken automatisch omzetten in verslaglegging. “Een specialist zei laatst: dankzij die tool kan ik weer gewoon op tijd naar huis.”
Ook op de afdelingen verschijnen hulpmiddelen die de druk verlagen. Zoals een digitale verpleegkundige die vragen opvangt en prioriteert, soms zelfs in het Limburgs. Daardoor hoeft een verpleegkundige niet meteen te rennen, maar kan eerst worden gekeken wat echt urgent is.
Zorg buiten het ziekenhuis
“De grootste winst zit buiten de muren van het ziekenhuis.” Talboom-Kamp wijst op toepassingen die zorg verplaatsen. “We werken met slimme pleisters waarmee patiënten na ontslag thuis gemonitord worden.” Ook in de cardiologie zijn stappen gezet. “Met monitoring op afstand kunnen we patiënten met hartfalen en andere hartziekten beter volgen. Dat leidt tot ongeveer vijftig procent minder opnames op de spoedeisende hulp.” Binnen Zuyderland maken inmiddels duizenden patiënten gebruik van dit soort vormen van digitale zorg.
Luisteren en ruimte geven
Veranderen begint volgens haar bij luisteren. “Je moet medewerkers, patiënten en partners meenemen.” Ze noemt zichzelf een verbinder. “Niemand kan dit alleen oplossen.” In een regio met veel kwetsbare patiënten en een hoge zorgvraag is samenwerking volgens haar geen keuze, maar noodzaak. Naast haar rol als bestuursvoorzitter blijft Talboom-Kamp actief als hoogleraar. “Mijn man geeft mij de ruimte voor deze loopbaan en vangt veel op. Anders zou dit niet gaan.”
Uiteindelijk draait haar aanpak om iets eenvoudigs: medewerkers helpen om hun werk vol te houden. “Deze mensen werken knetterhard. Dan moet je ervoor zorgen dat ze dat ook kunnen blijven doen.” Minder administratie, slimmere roosters, betere ondersteuning. “Ontlasten is waardering,” zegt ze. “En het voorkomt dat mensen zich voorbijrennen op die afdelingen waar iedereen toch al rent.”
Esther Talboom-Kamp
Mediahuis
is trots op alle zorgtoppers
Aan alle medewerkers en vrijwilligers in de zorg: vandaag zetten we jou in het zonnetje! Op 12 mei vieren we de Dag van de Zorg, jouw dag. Jij bent de blijmaker in de zorg: met warmte, aandacht en kleine gebaren maak jij elke dag het verschil en breng je kleur in het leven van anderen. Dankzij jou blijft de zorg bloeien. Dank je wel voor wie je bent en wat je doet.
Samen begint met jou. werkenbijdezorggroep.nl
Jij verdient een bloemetje!
De Zorggroep Doet!waardering die je voelt
Op de Dag van de Zorg gebeurt er sinds vorig jaar iets bijzonders bij De Zorggroep. Collega’s van het hoofdkantoor stappen die dag letterlijk de zorg in. Niet om zorgtaken over te nemen, maar om zorgmedewerkers ruimte te geven. Ruimte om even op adem te komen, gezien te worden en te voelen: we doen dit samen.
TEKST: JOHN HUIJS | BEELD: LÉ GIESEN
Als een weldadig warm bad, zo voelde de Dag van de Zorg vorig jaar voor verzorgende IG Sabrina Duque Luque (27) van De Zorggroep. Collega’s van kantoor serveerden die stralende dag in mei buiten een lunch voor de zorgmedewerkers zodat die eens echt konden pauzeren iets wat er normaal vaak niet van komt vanwege het drukke werk. “Kan dit niet vaker, grapten mijn collega’s en ik al snel. Op gewone dagen komt het maar zelden voor dat we even kunnen gaan zitten om te pauzeren. Goed eten doen we dan eigenlijk haast niet. Nu dus wel en het jne was dat andere collega’s van kantoor in de tussentijd één op één met de bewoners bezig waren of even de was in de droger deden. Dat lijken misschien kleine dingen, maar ook kleine dingen zijn voor ons heel helpend. Soms hebben wij tig dingen op ons to do-lijstje die eigenlijk allemaal nu moeten gebeuren. Dat kan natuurlijk niet; wij hebben ook maar twee handen. Heel jn dat collega’s van kantoor ons die dag wat werk uit handen namen. Daardoor konden wij echt genieten
van de lunch en ook eens bijkletsen met collega’s van andere afdelingen. Even rust en tijd voor elkaar; helemaal top!”
Mes snijdt aan twee kanten
De Zorggroep Doet! is de naam van dit initiatief van De Zorggroep om op de Dag van de Zorg stafmedewerkers en ondersteuners in te zetten om de zorgmedewerkers in de watten te leggen en in het zonnetje te zetten. Het mes snijdt aan twee kanten, want collega’s van het hoofdkantoor krijgen op deze manier tegelijkertijd de gelegenheid om te ervaren wat het werk op de zorglocaties inhoudt.
De activiteiten waren vooraf afgestemd met de teams Teamleiders haalden op waar zorgmedewerkers blij van zouden worden: van een rustige lunch tot hulp bij opruimen, schoonmaken of een wandeling met bewoners. Collega’s van staf en ondersteuning konden zich daarvoor inschrijven. Zo ontstond een match die voor iedereen klopte.
Ook de 42-jarige Dewi Janssen, Financial Controller, nam uit volle overtuiging deel aan het initiatief. Zij verzorgde samen met collega’s de lunch op een zorglocatie. “Normaal gesproken ben ik voornamelijk met cijfers en nanciële zaken bezig. Het was zó leuk en vooral ook erg leerzaam om nu eens met eigen ogen te zien hoe het er op een zorglocatie aan toe gaat. Hoe ziet zo’n locatie eruit, wie wonen er en waar lopen de zorgmedewerkers zoal tegenaan? Per slot van rekening werken we uiteindelijk allemaal met hetzelfde doel voor ogen: het welzijn van de bewoners. Als er nu op een afdeling een overschrijding van het budget is, heb ik daar meer begrip voor dan voorheen. Ik heb nu een beeld bij datgene wat de cijfers weergeven en dat maakt het werk waardevoller. Dat maakt de communicatie over en weer soepeler, ook al is er natuurlijk niet ineens meer geld. Maar als je wederzijds begrip hebt voor elkaars uitdagingen, kom je sneller tot een mogelijke oplossing.”
Per slot van rekening werken we uiteindelijk allemaal met hetzelfde doel voor ogen: het welzijn van de bewoners
Sabrina vond het uiterst waardevol om te ervaren dat collega’s van kantoor op de Dag van de Zorg bewust tijd maakten voor de zorgmedewerkers. “Dat voelde echt als waardering. Het is heel jn om gezien en gehoord te worden. Wij kunnen ons verhaal wel doen en zo nu en dan piepen over de oplopende werkdruk, maar als collega’s zelf ervaren wat ons werk in de praktijk inhoudt, maakt dat veel meer indruk. Een bijkomend gevolg van de dag is dat ik nu beeld heb bij een aantal namen die ik eerder alleen via de telefoon of de e-mail kende. Diverse keren dacht ik: o dát is dus die manager die ik laatst aan de telefoon had, of jij bent diegene met wie ik heb gemaild. Elkaar ontmoeten maakt de samenwerking daarna stukken makkelijker en in ieder geval persoonlijker.”
Verbinding die blijft hangen
Bij De Zorggroep Doet! draait het dus niet om grote gebaren, maar om aandacht. Even meewerken in de tuin. Een lunch verzorgen. Een kast opruimen. Kleine, praktische acties met een groot e ect: zorgmedewerkers voelen zich gezien, staf en ondersteuning voelen zich meer verbonden met het zorgproces en met de werkvloer en zo ontstaat er meer wederzijds begrip.
Vanwege de positieve ervaringen van vorig jaar keert De Zorggroep Doet! dit jaar terug op de Dag van de Zorg. Sabrina: “Een mooi initiatief. En ook al is maar één keer per jaar, de waardering is er niet minder om. Zorgmedewerkers kunnen hier echt een poos op teren. Omdat je weet: we staan er niet alleen voor.”
Wil je ook van betekenis zijn? Zie: www.werkenbijdezorggroep.nl www.dezorggroep.nl/vrijwilligers
Sabrina Duque Luque en Dewi Janssen
Na 35 jaar intensief werkzaam te zijn geweest aan het bed kreeg ik te maken met fysieke klachten waardoor het werken in de zorg niet meer mogelijk was. Het leek of ik in een groot gat viel. Niet meer voor een ander kunnen zorgen viel me erg zwaar. Ik zocht naar een oplossing in de vorm van een praatje en een kopje ko e… dat waar onze cliënten behoefte aan hadden. Ik kon zorgen voor een ander. Iemand een plezier doen en mezelf er goed bij voelen. Het paste bij mij en mijn beperkingen. Op woensdagmiddag ga ik naar een client van de Zonnebloem. Die mevrouw heeft altijd de ko e klaar staan. Ik bied een luisterend oor en soms doen we een klein spelletje. Op donderdagmorgen ga ik naar een mevrouw met dementie. Ik maak eerst een praatje met de echtgenoot en daarna zing ik met mevrouw een paar liedjes. Het doet mij goed te zien dat mijn gasten kunnen genieten van mijn aanwezigheid. Ik ben zinvol bezig en het geeft mij voldoening dat ik er voor een ander kan zijn. Als vrijwilliger ben ik dan toch nog waardevol en ik bewaak mijn eigen grenzen. Ik kijk er iedere week weer naar uit…
Nicole Linders, Horst
Graag vertel ik wat vrijwilligerswerk in de zorg voor mij betekent. Na mijn pensionering was ik op zoek naar een nieuwe invulling van mijn tijd, iets waarmee ik niet alleen anderen kon helpen, maar ook mezelf een gevoel van zingeving kon geven. Vrijwilligerswerk in de zorg bleek precies dat te bieden. Momenteel ga ik naar een dame van 93 jaar die slecht ter been is en weinig meer kan zien. Geestelijk is ze nog bij de tijd. Ik lees haar een spannend boek voor (Het Dossier van Anja Niewierra) en als het weer het toelaat gaan we wandelen, zij in de rolstoel. Het contact met haar en het luisteren naar haar verhalen, maakt mijn dag waardevol. Ik voel me nuttig en betrokken, en het geeft mij veel voldoening om te zien dat mijn inzet een verschil maakt in het leven van anderen. Het vrijwilligerswerk heeft mijn leven na pensionering verrijkt en ik ben dankbaar dat ik op deze manier iets voor anderen kan betekenen. Mijn motto is en blijft: als iedereen naar iemand omkijkt is iedereen geholpen!
Leny Jenniskens, Horst
Vrijwilligers met hart en handen
Van een luisterend oor tot praktische hulp: vrijwilligers in de zorg maken elke dag het verschil. In deze inzendingen vertellen zij hoe kleine gebaren grote betekenis krijgen, voor een ander én voor henzelf. Hun verhalen laten zien hoeveel warmte, betrokkenheid en voldoening dit werk brengt.
Beeld: Getty Images
Na een arbeidzaam leven van 47 jaar, waarvan 10 op de bouw en 37 jaar als postbode bij PTT en TNT, kwam ik op 62-jarige leeftijd in de VUT, het prepensioen. Mijn collega en ik kwamen terug van vakantie en kregen te horen: ‘Jullie route heb ik van hogerhand moeten opdelen onder vier huisvrouwtjes.’ We konden de VUT in tegen een bepaalde uitkering en bleven thuis met een door hen en door ons goedgekeurd voorstel. Omdat ik dit al zag aankomen, had ik me ingedekt om vrijwilligerswerk te gaan doen. Denk aan werken op het plaatselijk kerkhof, wandelpaden bijhouden, bezig zijn met historie, maar vooral ook: voor een kop ko e en een koekje accordeon spelen voor demente en minder demente ouderen. Als je dan hoort: ‘Harrie, ze komen op donderdag als jij komt met je accordeon veel sneller uit bed,’ en als je na anderhalf uur klaar bent en ze vragen: ‘Kom je morgen weer?’ dan weet je waar je het voor doet. Of als mensen in het dorp zeggen dat het kerkhof er zo mooi bij ligt, daar kan geen euro tegenop. Nee, vrijwilligerswerk brengt geen geld, maar wel heel veel genoegdoening en waardering. Voor mij, en voor al die andere vrijwilligers. Want als die morgen stoppen, valt het land om. Daarom mensen: ik wil nooit meer horen dat iemand zegt: ‘Ik ben met pensioen en ik verveel me.’ Er is zóveel te doen waar je misschien geen centen, maar wel waardering voor terugkrijgt.
Harrie Janssen, Leunen
Al 16 jaar werk ik als vrijwilliger in ons Zuyderland. Het werk is gedurende die jaren behoorlijk veranderd. De aanmeldzuil en de vele digitale verwerkingen waar iedereen aan moet meedoen, zijn voor velen een crime. Mensen zijn al gestrest, bang voor hun onderzoek óf hun uitslag en moeten dan nog technisch bezig zijn. De menselijkheid is ver te zoeken.... en daar zijn wij: de vrijwilligers van de hal: We brengen en halen of wijzen de weg, leggen geduldig systemen uit en helpen erbij, lopen even met hen mee, weten kortere wegen, bedenken creatieve oplossingen voor allerlei problemen, maken een praatje ter ontspanning of luisteren naar hun levensverhaal. Dat ik dit werk nog altijd met veel plezier en voldoening doe, is geen uitzondering; we zijn met velen. Onze beloning? Een glimlach, een “Dank je wel”, een herkennend knikje, een gebaar (2 handen gevouwen in gebed) en het vertrouwen dat mensen je schenken door hun leed met je te delen... Heerlijk om te mogen doen!!
Een tevreden vrijwilliger, Yvonne Landman, Sittard
Mijn man is in 2018 opgenomen in een zorg instelling. Na verloop van tijd zag ik steeds meer de druk die op de verpleging ligt. 14 mensen met dementie, 14 verschillende karakters! Ben begonnen met de servetten vouwen, gewoon aan de tafel bij mijn man. Geleidelijk aan ging ik alvast de tafels opdekken voor de lunch, en, och, ik kon ook wel eventjes helpen met het eten uitserveren, toch? Kleine moeite, ook mee opruimen ging ik geleidelijk doen. Zo ben ik erin gerold, vrijwilligster! Toen mijn man na 5 jaar opname stierf, ben ik er gewoon mee doorgegaan. Een dagdeel in de week ga ik nog steeds naar de afdeling waar mijn man 5 jaar heeft gewoond. Zorg voor verse bloemen op de tafels, die geschonken worden door een plaatselijk tuincentrum. Bewoners die kunnen, helpen een handje, hebben er plezier in en soms wordt er spontaan gezongen door de dames. Daarna een kaartje leggen, puzzelen of gewoon wat kletsen met een kopje ko e. En zo is het weer tijd voor de lunch. Ben blij dat ik dit ben blijven doen, en ga steeds met een goed gevoel weer naar huis. Hoop het nog enkele jaartjes te kunnen doen, ben inmiddels wel 87 jaar, maar, ik beveel het bij iedereen aan, want, alle beetjes (handjes) helpen.
An Jenniskens-Philipsen, Ysselsteyn
Tijd die energie geeft
Stel je eens voor: je gehoor is slecht en je hebt soms moeite met de telefoon of computer. Je partner is ontzettend lief, maar begint te dementeren. Na een actief leven willen je voeten niet meer zoals vroeger. Je woont alleen en je kinderen wonen niet bepaald om de hoek. Of: je krijgt op kleuterleeftijd een ongeluk en bent daardoor de rest van je leven gehandicapt. Ondanks alle beperkingen woon je nog zelfstandig. Deze drie bijzondere mensen bezoek ik regelmatig. Wat krijg ik ervoor terug? Iemand die enthousiast vertelt dat hij nu de agenda op zijn telefoon gebruikt en hoe jn het was dat hij tijdens een wandeling zijn hart kon luchten. De ko e die altijd al klaarstaat als ik binnenkom, mét iets lekkers erbij. De prachtige verhalen van vroeger en bij het weggaan de woorden: “Wat höbbe wae weer sjoean kenne praote.” Met nummer drie ga ik eropuit. We liggen vaak in een deuk van het lachen en ik leer van de manier waarop zij met haar handicap omgaat. Ja, ik zou willen dat een dag meer uren had. Maar uiteindelijk is het vooral een kwestie van plannen. Deze mensen geven mij positieve energie, daar kun je nooit genoeg van hebben.
Anjo Timmermans, Neer
Dat tere moment waarin een mens wordt aangeraakt Maandenlang kom ik ’s nachts bij een jonge vrouw. Ze gaat dood, heeft twee zoontjes en balanceert tussen hoop en wanhoop. Als ze wakker is, wil ze dat ik op bed kom zitten. Praten, huilen, roken, maar ook lachen. Wanneer ik binnenkom lichten haar ogen op. Ik zie meneer voor het eerst en vertel dat ik die nacht bij hem ben zodat zijn vrouw kan slapen. Hij knikt instemmend. Ik reik een glas water aan, hij drinkt een slokje en geeft het glas terug. Ik blijf in zijn buurt en in de loop van de nacht ontstaat contact. Contact, wat is dat eigenlijk? Is dat niet gewoon een hand op een arm leggen, al zijn de ogen gesloten. Een weesgegroetje wanneer een bang hart daarom vraagt. Een vraag stellen over het sterven. Met een washandje het gezicht opfrissen. Het geruststellende ‘ik ben bij u’, wanneer onrust wakker houdt… Contact is niet van grote daden maar van kleine gebaren. Van ‘er zijn’. Van een stapje terugdoen wanneer de ander ruimte nodig heeft. Van een lach wanneer dat het leven draaglijk maakt. Van…, och van alles wat getuigt van betrokkenheid, aandacht en liefde. Precies dát kan een vrijwilliger bij een stervende betekenen.
Madeleine Starmans, Gennep
Mariet gaat ze samen halen en Herman en Jeu zetten jullie bloemetjes buiten
We blijven graag zo lang mogelijk thuis wonen, maar dan wel in een goed verzorgde, groene en bloeiende omgeving. Met wat hulp en jne gesprekken kunnen de vrijwilligers van de Algemene Hulpdienst daarbij ondersteunen want zij zetten graag de bloemetjes buiten.
Noaberhulp: hulp nodig of helpen?
De vrijwilligers van de Algemene Hulpdienst bieden ondersteuning aan mensen die zelf niet meer in staat zijn hun kleine tuin te onderhouden of kleine klusjes in en om het huis uit te voeren. Ook wanneer vervoer naar ziekenhuis of huisarts lastig is, of wanneer er behoefte is aan sociaal contact, staan zij klaar.
Heeft u hulp nodig, beschikt u niet over een eigen netwerk en heeft u het nancieel niet breed? Dan kunt u rekenen op de inzet van onze vrijwilligers. We hebben het hier over de ouderwetse noaberhulp.
Vrijwilligers aan het woord
Een van onze vrijwilligers is Jeu Koch, 79 jaar jong en altijd actief. Na een
intensieve maar mooie periode als docent, koos hij ervoor om zich in te zetten voor de Algemene Hulpdienst. Dit werk geeft hem veel voldoening: iets kunnen betekenen voor anderen die daar zeer dankbaar voor zijn. Het klusje zelf is vaak bijzaak; de behoefte aan sociaal contact staat centraal. Dat ontstaat tijdens een kop ko e en een goed gesprek, zoals vroeger, maar nu met meer persoonlijke aandacht en diepgang.
Jeu kijkt eerst samen met de cliënt wat er nodig is aan tuinonderhoud en maakt vervolgens een plan van aanpak. Door gezondheidsproblemen kon hij het afgelopen jaar minder fysieke klussen doen, maar nu hij hersteld is, wil hij weer aan de slag. In de toekomst wil hij zich meer richten op vervoer, begeleiding en luistergesprekken.
Zijn vrouw Mariet Koch is al 36 jaar actief bij de Algemene Hulpdienst. Zij maakt deel uit van het team dat vervoer en begeleiding verzorgt naar ziekenhuis en arts. Daarnaast helpt zij cliënten met boodschappen en voert zij regelmatig luistergesprekken. Voor haar blijft dit dankbaar werk dat zij nog graag een tijd wil voortzetten.
Tegelijkertijd is er dringend behoefte aan nieuwe vrijwilligers die dit soort vervoer- en begeleidingsvragen zelfstandig en exibel kunnen oppakken.
Na een paar jaar bezoekvrijwilliger van Jan, een man van middelbare leeftijd, werd mij gevraagd of ik er over wilde nadenken om zijn mentor te worden. Na mij goed ingelezen te hebben ben ik het ‘vrijwillig mentorschap’ voor Jan aangegaan. Vele jaren totdat hij in 2021 overleed. Met erg veel plezier, goede samenwerking met de afdeling waar hij woonde en een prachtige aanvulling van ons gezin heeft Jan in al zijn eenvoud mij en mijn gezin veel gebracht. Na mijn pensioen, nu 2 jaar geleden, heb ik dit speci eke vrijwilligerswerk voort gezet en bezoek ik Annie, van in de zestig, met enige regelmaat of haal ik haar op om iets te ondernemen. Zij is een bron van vreugde. Het is jn echt iets voor en met haar te kunnen doen. Ik wens iedereen een Annie toe! Zij maakt dat je ‘afremt’ en investeert in wat er echt toe doet. Ook nu weer in jne samenspraak met de plek waar zij woont. Ik hoop dit nog heel lang te kunnen doen.
Martiene van der Linden, Leveroy
Na jaren werkzaam als vrijwilliger in de zorg, wil ik mijn ervaringen graag delen. De betekenis van vrijwilligerswerk in de zorg: iets willen betekenen voor de medemens. Samen delen en er voor elkaar mogen zijn. Bij een actieve inzet, wandelen, knutselen en spellen spelen. Hierbij kan een helpende hand veel meerwaarde betekenen. De medemens hoeft zich niet alleen te voelen, een luisterend oor, een gesprekje of warme hand, of alleen er mogen zijn. De medewerkers willen dit graag doen, maar door de werkdruk en/of personeelstekorten is dit vaak niet haalbaar. Vandaar dat vrijwilligerswerk van grote betekenis kan zijn. Mijn advies: heeft u een uurtje vrije tijd, laat u inspireren en kom het zelf ervaren. De meerwaarde hierin is het verrijken van uw eigen leven, waardoor u een ander veel kunt geven. Vrijwilligerswerk is niet betaalbaar, maar de dankbaarheid dubbel voelbaar. Momenteel werk ik als vrijwilliger bij Bolder Ouderenzorg in Maasbracht. De vrijwilligers leveren er een grote waardevolle bijdrage, zodat deze mensen een zinvolle invulling van de dag kunnen beleven.
Agnes Vergoossen-Kouters, Echt
Al 49 jaar actief
In 2026 bestaat de Algemene Hulpdienst 49 jaar. Veel vrijwilligers zijn al lange tijd actief, maar dat betekent ook dat een aantal op leeftijd raakt of vanwege gezondheidsproblemen moet afbouwen. Verjonging van het vrijwilligersbestand is daarom hard nodig.
Een andere vrijwilliger is Herman Bongaerts. Na een drukke maar mooie loopbaan als QA-medewerker bij Xerox, ging hij aan de slag als vrijwilliger bij de Algemene Hulpdienst. Herman zit niet stil: hij helpt momenteel maar liefst tien ouderen met het onderhoud van hun tuintjes en verricht allerlei klusjes in en om het huis. Voor hem is het vanzelfsprekend om aan te pakken en iets voor anderen te betekenen.
Voorzitter Henk Brauer benadrukt dat dankzij de inzet van vrijwilligers veel ouderen langer in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven wonen. Dat geeft een veilig en prettig gevoel. Vrijwilligers hebben bovendien veel exibiliteit: zij bepalen zelf, in overleg met de cliënt, wanneer en hoe vaak ze worden ingezet. Daarnaast zijn er gezellige en leerzame bijeenkomsten met collega-vrijwilligers.
Oproep: vrijwilligers gezocht Het aantal ouderen dat thuis wil blijven wonen, groeit sterk. Daarom doen wij een oproep aan iedereen die iets voor een ander wil betekenen. Heeft u een paar uurtjes per week tijd, bent u sociaal betrokken en bereid om kleine klusjes uit te voeren of te helpen bij tuinonderhoud? Neem dan contact met ons op.
Ook voor vervoer en begeleiding zijn dringend nieuwe vrijwilligers nodig.
De klussendienst en de vervoer- en begeleidingsdienst van de Algemene Hulpdienst Tegelen Steyl Belfeld (AHD) zoeken met spoed versterking.
Het meldpunt is iedere werkdag bereikbaar tussen 09.00 en 12.00 uur: Telefoon: 06 - 49 34 14 79
Dat onze Algemene Hulpdienst bestaansrecht heeft, staat buiten kijf: vorig jaar hebben 45 vrijwilligers bijna 1000 noaberhulpvragen in Tegelen, Steyl en Belfeld uitgevoerd.
Als een rode draad loopt vrijwilligerswerk door mijn leven
In 2010 kwam er iets moois op mijn pad, er werd een Dagvoorziening opgericht voor bewoners uit ons dorp zodat ze in hun eigen omgeving konden blijven. Dit wordt geheel verzorgd door vrijwilligers en met mijn zorgachtergrond raakte ik heel geïnspireerd. Onze stichting kreeg de naam Zorg Om Naasten (ZON). Het is inmiddels al jaren een begrip in Lomm. Gasten en vrijwilligers gaan naar de ZON! Met een groep van 24 vrijwilligers ingedeeld volgens rooster genieten onze gasten van een mooie ZON dag. Samen ko e. gevarieerde activiteiten, samen genieten van een warme maaltijd, lief en leed delen en persoonlijke aandacht. Ooit zei een mevrouw: “op de ZON wordt je nooit vergeten“. De kleine zinvolle rituelen zijn dus waardevol. Het mooiste is dat je met weinig zoveel kunt betekenen. Het is een doelgroep waar verloop is door overlijden of dat gasten niet meer thuis kunnen wonen. En ook vrijwilligers overkomt wel eens wat. Maar hoe mooi dat er steeds vrijwilligers opstaan om ons team te versterken. Wat we doen, doen we samen. Een helpende hand, een luisterend oor, ieder in zijn waarde laten. Het is voor de vrijwilligers wederkerig. Het geeft een hoog goed gevoel gehalte. En samen lachen, een mooi onderdeel in het geheel. TROTS op al onze vrijwilligers die zonder moeite er zijn en waar we altijd op kunnen rekenen …het is een compliment waard. En als de gasten naar huis gaan is ‘bedankt voor deze mooie dag’ het mooiste compliment!
Truus Lensen-Weijs, Lomm
Sinds een paar jaar ben ik vrijwilligster bij dementerende ouderen in de Graajs in Roermond. Het is ontzettend dankbaar werk. Op de woensdagmorgen doe ik met de mensen bridge, en op de vrijdagmiddag doe ik allerlei andere leuke dingen met de mensen. Het geeft mij heel veel voldoening, als ik zie, hoe leuk zij het vinden.
Friedie Gahler, Roermond
Mariet en Jeu KochJeu Koch
Herman Bongaerts
ëHet gaat om kleine dingen die groot zijní
Nog vóór het interview begint, is ze al bezig. Even een praatje met een bewoner, een glimlach hier, een hand op een schouder daar. Sevagram-zorgondersteuner Yme van den Berg (16) beweegt zich vanzelfsprekend over de afdeling. Alsof ze nooit iets anders heeft gedaan.
TEKST: PETER SWELSEN | BEELD: KEVIN CORDEWENER
Ze begon hier op haar veertiende als vakantiekracht bij de toenmalige Piushof en werkt nu bij Douvenrade. Dat beviel zo goed dat het een bijbaan werd. Inmiddels werkt ze in een vast ritme: drie dagen op, drie dagen af. ìHet voelde meteen goedî, zegt ze. “Soms is een kopje koffie of een wandeling al genoeg om iemand weer op te laten knappen.î Ze praat er nuchter over, maar ziet scherp wat nodig is. ìAls iemand niet lekker in zijn vel zit, probeer ik eerst te begrijpen waarom. Daarna doe ik iets kleins. Een luisterend oor, wat afleiding.”
Vooroordelen over Gen Z
Yme kent de clichÈs over haar generatie: lui, ongemotiveerd, verslaafd aan telefoons. Ze haalt haar schouders op. ìDat hoor je altijd over jongeren. Volgens mij is dat van alle tijden.î Tegelijk ziet ze nuance. ìWij zijn opgegroeid met technologie, dat is een voordeel. Maar sommige leeftijdsgenoten zijn inderdaad minder sociaal doordat ze veel op hun scherm zitten. Het is niet zwart-wit.î Zelf is ze het tegenovergestelde van het
stereotype. Ze combineerde school met handbal en haar werk in de zorg. En ze maakte een keuze die niet iedereen aandurft: vlak voor haar havo-examen stopte ze met school. Bewust. Niet uit onwil, maar omdat ze haar eigen pad volgt.
Niet voor het leven, wel met overtuiging
Haar werkritme past daarbij. Niet fulltime, maar drie dagen op en drie dagen vrij. ìIk wil ook tijd voor mezelf houden. Dan blijft het leuk.î Vanaf september begint ze aan de opleiding verpleegkunde. Niet omdat het moet, maar omdat het haar aanspreekt. ìIk denk niet in ÈÈn baan voor het leven. Ik kijk wat bij me past.î Wat soms schuurt, is haar leeftijd. ìIk heb het gevoel dat ik me af en toe moet bewijzen. Dat mensen denken dat ik iets nog niet kan omdat ik jong ben.î Ze zegt het zonder verwijt. ìMaar het gaat steeds beter.î Ondertussen blijft ze doen waar ze goed in is: er zijn voor bewoners. ìHet doel is simpel: iemand een betere dag geven. Als dat lukt, is mijn dag ook goed.î
Bij Meander telt wat je kunt, niet wanneer je geboren bent
In de discussie over personeelstekorten in de zorg gaat het al snel over generaties. Over Gen Z die anders werkt, andere keuzes maakt en minder hecht aan vaste structuren. Maar binnen Meander klinkt een ander geluid. “Wij kijken niet naar leeftijd, maar naar mensen”, zegt Loes Theunissen (34), manager hr, recruitment, flexibele inzet en social return. “Het gaat erom of het past.”
TEKST: PETER SWELSEN | BEELD: KEVIN CORDEWENER
Geen generatiebeleid, maar maatwerk
Theunissen is zelf van generatie Y (millennials) en werkt met alle generaties, waarbij generatie X nog altijd de grootste groep vormt. De instroom van jongeren groeit, maar Meander blijft op dezelfde manier kijken. ìGeneralisaties over Gen Z zeggen me weinig. De verschillen binnen zoín groep zijn vaak groter dan ertussen. Wij kijken naar competenties, naar waarden en naar de match met het team.î In de werving wordt wel gekeken waar doelgroepen zitten. Jongeren bereik je sneller via social media, terwijl oudere doelgroepen nog goed reageren op een vacature in een krant of vakblad. ìMaar uiteindelijk komen veel mensen via via. Mond-tot-mondreclame blijft het sterkst, want de medewerkers zijn onze beste ambassadeurs.î
Flexibiliteit als uitgangspunt
Wat wel verandert, is de manier waarop werk wordt ingericht. Flexibiliteit is bij Meander het uitgangspunt geworden. ìAls iemand twee dagen wil werken en daarna twee dagen vrij, dan kijken we hoe dat kan.” Binnen Meander is flexibel werken mogelijk. Daarnaast maakt de organisatie onderdeel uit van de regionale flexpool, waarin medewerkers over de grenzen van de organisatie flexibel kunnen werken.
Gen Z kiest anders
Toch ziet Theunissen verschillen. ìGen Z solliciteert zelden nog op een baan voor het leven. Ze zoeken ontwikkeling.î
Sollicitatiegesprekken zijn minder formeel en meer gelijkwaardig. Klassieke motivatiebrieven verdwijnen, digitale en visueel sterke cvís nemen het over.
Jongeren zijn digitaal vaardig en bewegen zich makkelijk in een wereld van social media en AI.
Werk is onderdeel van het leven Volgens Theunissen zit de grootste verandering in hoe Gen Z gemiddeld naar werk kijkt. ìWerk is een onderdeel van het leven, niet allesbepalend. Onderzoek suggereert dat ze eerder durven af te wijken
De ervaring van oudere collega’s en de frisse blik van jongeren vullen elkaar aan
Wij zijn opgegroeid met technologie, dat is een voordeel
van de klassieke route, bijvoorbeeld door te kiezen voor een mbo-opleiding in plaats van havo of atheneum af te maken. Werk-privÈbalans en welzijn wegen zwaar.î Waar oudere generaties vaker kozen voor zekerheid en vaste patronen, zoekt Gen Z nadrukkelijker naar flexibiliteit en betekenis.
Positieve aanwinst
In de praktijk versterken generaties elkaar. ìDe ervaring van oudere collegaís en de frisse blik van jongeren vullen elkaar aan.î Haar oordeel is duidelijk: ìZe zijn een positieve aanwinst.î Tegelijk blijft bij Meander de kern overeind. ìNiet je generatie, maar de match bepaalt. Als die klopt, volgt de rest vanzelf.î
Yme van den Berg
Loes Theunissen
Waarom zorg in Zuid-Limburg steeds vaker buiten de muren van instellingen wordt georganiseerd
De wijk wordt het nieuwe front van de zorg
In een ruimte midden in de wijk zitten een huisarts, een specialist ouderengeneeskunde en een wijkverpleegkundige aan tafel. Geen wachtruimte, geen loketten, maar gewoon hier. Een vrouw van eind zeventig schuift aan. Haar rollator blijft bij de deur staan. Ze woont nog thuis, maar het gaat moeizamer. Traplopen lukt nog net, medicatie stapelt zich op, haar dochter springt bij waar ze kan. In het ziekenhuis zou ze langs meerdere specialisten moeten. Hier wordt in een wijkpoli in één gesprek bekeken: wat kan nog wel, wat moet anders en vooral hoe blijft iemand thuis functioneren?
TEKST: PETER SWELSEN | BEELD: GETTY IMAGES
Zoals Roger Ruijters, scheidend bestuursvoorzitter van Envida, het verwoordt: “Het kleinste verpleeghuis is achter de eigen voordeur.” En dit soort plekken worden in Zuid-Limburg steeds belangrijker. Wie naar de cijfers kijkt, ziet waarom. Zuid-Limburg vergrijst sneller dan gemiddeld en kent meer chronische aandoeningen, terwijl het aantal zorgmedewerkers niet meegroeit. Volgens regionale prognoses dreigt rond 2032 een tekort van ruim 6.000 medewerkers in zorg en welzijn, juist in de wijkverpleging en ouderenzorg waar de druk nu al het grootst is.
Niet meer bedden, maar meer netwerk
Landelijk is het beeld vergelijkbaar en kan het tekort de komende decennia fors oplopen. De klassieke re ex — meer zorg leveren, meer bedden, meer handen — begint daarmee te knellen. In de praktijk betekent dat vollere agenda’s, langere wachttijden en steeds complexere situaties bij mensen thuis. Herhaaldelijk klinkt binnen de sector dezelfde conclusie: zo doorgaan is geen optie. Daarom verschuift de zorg. Niet
De zorg verschuift. Niet abrupt, maar wel duidelijk. Van ziekenhuis en verpleeghuis naar huis en buurt, van behandelen naar voorkomen.
abrupt, maar wel duidelijk. Van ziekenhuis en verpleeghuis naar huis en buurt, van behandelen naar voorkomen.
Bij Sevagram krijgt die omslag vorm in wijkpoli’s en community care, waarbij zorg niet alleen door professionals wordt geleverd, maar samen met mantelzorgers, vrijwilligers en de directe omgeving wordt georganiseerd. Die beweging zie je breder terug in de regio. Bij Envida wordt gewerkt met woonzorgzones waarin wonen, welzijn en zorg samenkomen en Cicero Zorggroep werkt met wijkteams die dagelijks schakelen met huisartsen, apothekers en gemeenten. De gemene deler: zorg wordt minder een plek en meer een netwerk.
Miljoeneninvestering in de buurt
In die wijk draait het niet alleen om medische zorg, maar ook om eenzaamheid, mobiliteit, daginvulling en ondersteuning van
mantelzorgers. Die bredere blik krijgt in Zuid-Limburg vorm in het programma PlusWIJken. De komende jaren wordt daar circa 27 miljoen euro in geïnvesteerd om zorg en welzijn dichter bij elkaar te brengen. Volgens kwartiermaker Thomas Gelissen kunnen die ontwikkelingen alleen slagen als ze landen in de wijk, dichtbij de inwoner.
In meerdere wijken wordt gewerkt met nieuwe teams, kernteams voor ouderen en welzijnscoaches die mensen helpen met problemen die vaak niet thuishoren bij de huisarts. Daarnaast moeten huisartsenpraktijken doorgroeien naar zogeheten PlusPraktijken, waarin zorg en sociaal domein nauwer samenwerken. In de sector klinkt daarbij regelmatig de waarschuwing dat de spreekkamer van de huisarts niet het afvoerputje moet worden van sociale problemen.
Een kwetsbaar succesverhaal De reden is helder: in Zuid-Limburg groeit de zorgvraag sneller dan het aanbod en zijn de gezondheidsverschillen groter dan elders in Nederland. Vanuit de samenwerking rond PlusWIJken klinkt dan ook de oproep om meer over de grenzen van organisaties heen te werken, omdat het anders niet houdbaar is. Het idee achter het programma is dat problemen eerder in de wijk worden opgelost, voordat ze uitgroeien tot zware zorgvragen.
Tegelijk is die omslag geen vanzelfsprekend succesverhaal. Wijkgericht werken betekent ook dat een deel van de zorg verschuift naar thuis. Mantelzorgers krijgen een grotere rol, terwijl niet iedereen een sterk netwerk heeft. Daarnaast blijft de werkdruk hoog. Wijkverpleegkundigen en huisartsen moeten het nieuwe systeem vormgeven terwijl het oude gewoon doorloopt. Meer samenwerking kost tijd, terwijl die tijd er vaak niet is. Ook de nanciering is nog geen uitgemaakte zaak, omdat veel initiatieven draaien op tijdelijke middelen en experimenten.
De wijk als frontlijn
Toch lijkt de beweging niet meer terug te draaien. Met nieuwe vormen van samenwerking proberen zorgorganisaties de zorg slimmer te organiseren en patiënten sneller op de juiste plek te krijgen. Daarmee verandert ook het beeld van zorg: minder gericht op instellingen, meer op het dagelijks leven van mensen zelf. In Zuid-Limburg krijgt die verandering extra gewicht. Juist hier wordt zichtbaar wat er gebeurt als het systeem onder druk komt te staan. De wijk wordt dan als vanzelf de plek waar oplossingen moeten ontstaan.
De keerzijde is dat die zorg zich verplaatst naar een omgeving die daar niet altijd op is ingericht. En precies daar ligt de uitdaging voor de komende jaren. De vraag is alleen of die wijk daar al klaar voor is.
Klein kijken om echt te zien
Aan de rand van Koningslust in het groen ligt Savelberg, een woonzorglocatie van Daelzicht. Zodra je het terrein op loopt, verandert je tempo. Huisjes liggen verspreid tussen de bomen, paden verbinden alles met elkaar. Een bewoner is aan de wandel in de zon. Verderop maken twee medewerkers een praatje. Het is net een klein dorp.
BEUGELSDIJK-FRANSSEN | BEELD: KOEN KRUCHTEN
TEKST: SYLVIA
Center Parcs-gevoel
Voor Joeri Daemen is dat een van de redenen dat hij hier werkt. “Savelberg geeft een beetje een Center Parcs-gevoel.” Hij is coördinerend begeleider op Huybheide 7-8, waar een groep volwassenen woont met een ernstige verstandelijke beperking en complex gedrag. De meesten hebben de sociale ontwikkeling van een baby of peuter. Sommigen zitten daar net boven, wat de groep divers maakt.
Puur in hun emotie
Hij coördineert een team van dertien collega’s en werkt zelf mee. Tegelijk is hij de schakel tussen het team, de gedragsdeskundige en de manager zorg. Die combinatie past bij hem. Hij staat dicht op de bewoners én zijn team en hij weet wat er speelt. Juist dat contact maakt het werk voor hem mooi. “De bewoners zijn heel puur in hun emotie. Als ze blij zijn, zie je dat meteen. En zitten ze niet zo lekker in hun vel, merk je dat ook meteen.”
Weten waarom je dit doet
Geen dag is hetzelfde. Joeri en zijn team zijn continu bezig met afstemmen en inspelen op wat iemand nodig heeft. “Je moet alert zijn en de mensen goed kennen. Ze hebben behoefte aan duidelijkheid,
structuur en grenzen.” Soms raakt een bewoner onrustig of gefrustreerd. Dat kan zich uiten in schreeuwen of fysiek gedrag. Joeri blijft daar rustig onder. “Je moet door dat gedrag heen kijken. Het is een momentopname.” Juist daarin zit voor hem de motivatie. “Je wil iemand zo graag helpen en af en toe lukt het niet. Dan kan je je machteloos voelen. Maar als ik iemand door zo’n moment heen help en ik zie daarna een lach, dan weet ik: daarom doe ik dit werk.”
Zich veilig en begrepen voelen De bewoners die kunnen praten, worden vaak overschat. Maar de meesten kunnen niet of nauwelijks praten. Juist bij hen is het daarom belangrijk om op een andere manier te kijken. “Je moet echt naar hun lichaamstaal luisteren. Zie je een lach, een open blik of geen spanning in hun lichaam, dan voelen ze zich veilig en begrepen. Je kunt dan goed contact maken.” De omgeving van Savelberg helpt daarbij. Bewoners hebben hier meer vrijheid om zich te bewegen en hun dag in te vullen. “Sommigen kunnen zonder begeleiding naar buiten. Het maakt hun wereld net wat groter.” Tegelijk maakt dat het werk nog afwisselender, omdat je ook buiten bezig bent.
Verkeerd beeld van het werk
Het beeld van dit werk klopt volgens Joeri niet. “Van buitenaf wordt vaak gedacht: het is vies, de mensen hebben superveel verzorging nodig en iedereen is agressief. Dat is niet zo. Als nieuwe collega’s hier komen werken vinden ze het superleuk en gaan ze niet meer weg. Dat komt ook door het team. We hebben een vaste groep
“We kijken naar wat er nodig is en hoe ze eruit moeten zien. Denk aan alles gelijkvloers. En alle huizen met deze doelgroep komen bij elkaar te liggen. Dat is een stuk veiliger, want als er iets gebeurt, kun je snel bijspringen. We kijken ook naar hoeveel vrijheid bewoners krijgen binnen veilige kaders en naar de akoestiek.”
Klein kunnen kijken
Uiteindelijk draait het bij Huybheide 7-8 elke dag om aandacht en contact. Er hoeven geen grote dingen te gebeuren om het verschil te maken. Het zit in het gewone. In een blik, een lach of samen ko e drinken. “Je moet klein kunnen kijken. Als je dat kunt, verandert jouw kijk op deze doelgroep en dit werk.”
Als ik iemand door zo’n moment heen help en ik zie daarna een lach, dan weet ik: daarom doe ik dit werk
Joeri Daemen
collega’s en de sfeer is goed. Het is gezellig en de mensen zijn graag bij ons in de buurt. En er is superveel tijd om leuke dingen te doen. Denk aan een terrasje pikken, een ijsje eten of tv kijken.”
Nieuwe woningen die beter aansluiten
Joeri kijkt ook vooruit. De locatie krijgt de komende jaren nieuwe woningen die beter aansluiten op de behoeften van de bewoners. Hij denkt mee over de woningen.
Joeri Daemen (rechts) en bewoner Hamid Mekran
Voor jullie zorg, energie en warmte. Collegaís bedankt!
Werken in de zorg, dichtbij
Vind een baan die echt bij jou past.
Een nieuwe stap begint vaak met rondkijken. Wat past bij je leven? Waar krijg je energie van?
En bij welke werkgever voel jij je op je plek?
Op Banenrijklimburg.nl ontdek je banen bij werkgevers in Limburg. Of je nu aan het begin van je loopbaan staat of toe bent aan een volgende stap: wij helpen je overzicht te krijgen, werkgevers te leren kennen en werk te vinden dat goed voelt.
Niet alleen patiÎnten, maar ook medewerkers zijn bij ons In de beste handen.
Werk je mee?
www.maastro.nl/jobs-academy
Ontdek jouw baan op banenrijklimburg.nl
Vrijwilligerswerk in de zorg kan ook gewoon leuk zijn
Ongeveer de helft van de Nederlanders doet een vorm van vrijwilligerswerk. Veel instellingen zijn in hoge mate a ankelijk van hun belangeloze en vrijblijvende inzet. 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationaal Jaar van de Vrijwilliger. Twee vrijwilligers in de zorg vertellen waarom ze doen wat ze doen.
TEKST: JOHN HUIJS | BEELD: LOUISA VERGOZISI
‘We sparen elkaar niet’
In de keuken van De Baersdonck in Grubbenvorst ruikt het verrukkelijk naar ovenschotels. Op deze locatie van Dichterbij wonen mensen met een lichtverstandelijke beperking. Een handvol bewoners zit al klaar om te smullen van de schotels die vrijwilliger Bart van den Hombergh zo meteen dampend op tafel zal zetten. “Ze hoeven alleen nog maar heel even onder de grill voor een extra krokant laagje”, zegt de goedlachse Grubbenvorstenaar, die komende maand 67 kaarsjes hoopt uit te blazen.
Elke woensdag kookt Bart in De Baersdonck. Dat doet hij al sinds de woonzorglocatie zeven jaar geleden openging. “Ik ben
eigenlijk heel toevallig bij De Baersdonck beland. Voor de opening van deze locatie leek het Dichterbij een goed idee om een buurtbarbecue te houden, zodat de buurt en de bewoners elkaar konden leren kennen en eventuele koudwatervrees zou afnemen. Ik werd benaderd of ik die barbecue wilde helpen organiseren. Dat liep zo gesmeerd dat ik werd gevraagd om hier zo nu en dan te komen koken. Dat doe ik inmiddels al zeven jaar, elke woensdag. Met veel plezier mag ik wel zeggen.”
En dan te bedenken dat Bart voorheen zelden of nooit achter de pannen stond. “Mijn vrouw kookt altijd heerlijk. Bovendien had ik weinig tijd vanwege het garagebedrijf dat mijn broer en ik hadden. Het was dus
Ik vind het prettig om er voor een ander te zijn en om even met iemand anders dan mezelf bezig te zijn
Ineke Keijsers
Ik beschouw dit dan ook niet als werk of een verplichting, want zo voelt het niet
Bart van den Hombergh
echt een sprong in het diepe om elke woensdag voor een groep mensen te gaan koken, maar het lukt me intussen vrij goed, al zeg ik het zelf. Ik kan het weten, want ik eet altijd mee.”
Minstens zo belangrijk als het koken zelf vindt Bart het contact met de bewoners. “Als het even kan kook ik vers, zodat de bewoners kunnen helpen met het wassen en snijden van de ingrediënten. En terwijl we met zijn allen bezig zijn bespreken we de problemen van de wereld. Daarbij sparen we elkaar niet. We mogen het gerust met elkaar oneens zijn, zolang we elkaar maar respecteren. Na het eten blijf ik nog ko edrinken en discussiëren we vrolijk verder. Ik beschouw dit dan ook niet als werk of een verplichting, want zo voelt het niet. Daarom kost het mij geen enkele moeite om dit vol te houden.”
Wil je als vrijwilliger aan de slag vo0r Dichterbij, kijk dan op www.dichterbij.nl/vrijwilligerswerk
‘We hebben hier alle twee wat aan’ Ineke Keijsers (62) uit America kan zich voorstellen dat de geestelijke gezondheidszorg voor veel mensen wellicht niet de meest voor de hand liggende richting is om als vrijwilliger aan de slag te gaan. “Dat zal te maken hebben met het imago van deze vorm van zorg. Misschien vinden sommige mensen de geestelijke gezondheidszorg een beetje akelig. Ik heb bijna mijn hele arbeidzame leven als baliemedewerkster en als
receptioniste gewerkt en heb daarmee aardig wat mensenkennis opgedaan. Toen ik op Facebook iets voorbij zag komen over de mogelijkheid om als vrijwilliger maatje te worden van iemand die een steuntje in de rug kan gebruiken, realiseerde ik me dat dit ook iets voor mij kon zijn. Zo ben ik uiteindelijk bij Vincent van Gogh voor geestelijke gezondheid uitgekomen. Na een kennismakingsgesprek ben ik gekoppeld aan een cliënte in Venray. Dat was is september van het afgelopen jaar, dus nog niet zo heel lang, maar intussen hebben we al een heel jne band opgebouwd. Ik bezoek haar elke dinsdag van 10 tot 12 uur. We doen dan heel uiteenlopende dingen. We spelen een spelletje, we gaan winkelen of maken een tochtje met de duo ets als het lekker weer is; net waar we zin in hebben. Mijn cliënte is zwaar depressief en ook wat timide, maar daar praten we amper over. We houden de gesprekken liever luchtig, dat vinden we alle twee het prettigst. Ik hoef niet alles van haar te weten. Omgekeerd deel ik ook niet alles met haar, ook uit een vorm van zelfbescherming. Mijn cliënte vindt het gewoon jn om een paar ontspannen uurtjes door te brengen. Op mijn beurt vind ik het prettig om er voor een ander te zijn en om even met iemand anders dan mezelf bezig te zijn. Zo hebben we er alle twee wat aan.”
Wil je maatje worden van een cliënt van Vincent van Gogh voor geestelijke gezondheid, kijk dan op https://www.vvgi.nl/werken-bij/
