38 Wrodzone przerostowe zwężenie odźwiernika (pylorostenoza) Materiał dodatkowy Przemysław Wolak
Operacja sposobem klasycznym wrodzonego przerostowego zwężenia odźwiernika
Rycina 1. Dziecko jest przygotowywane jak do każdego zabiegu operacyjnego noworodka i niemowlęcia w znieczuleniu ogólnym. Anestezjolodzy przed wprowadzaniem do znieczulenia zakładają mu przez nos zgłębnik do żołądka w celu odessania zawartości żołądka (aby zapobiec powstaniu zachłystowego zapalenia płuc w razie zwiotczenia i intubacji dziecka na skutek cofania się zawartości żołądka do przełyku). Pacjent jest układany w pozycji poziomej na plecach z uniesionym nadbrzuszem (wałek pod dziecko).
Rycina 1
1
Materiał dodatkowy
38
Rycina 2. Przeprowadzane jest dokładne, dwukrotne, szerokie mycie pola operacyjnego przy użyciu środka dezynfekcyjnego. Po wyschnięciu środka dezynfekcyjnego pole operacyjne zostaje oklejone jednorazowym uniwersalnym obłożeniem pediatrycznym. Następnie operator wykonuje półkoliste nacięcie skóry nad pępkiem (nóż z jednorazowym ostrzem chirurgicznym nr 15).
Rycina 3. Kolejnym etapem jest przecięcie tkanki podskórnej, podkłucie i podwiązanie więzadła obłego wątroby w pępku, przecięcie przy użyciu elektrokoagulacji monopolarnej kresy pośrodkowej około 1–1,5 cm do góry; czasem istnieje konieczność docięcia skóry ku górze w celu poszerzenia cięcia.
Rycina 2
Rycina 3
Rycina 4. Operator przecina otrzewną ścienną i otwiera jamę brzuszną.
Rycina 4
2
Wrodzone przerostowe zwężenie odźwiernika (pylorostenoza)
38
Rycina 5, 6. Gdy cięcie jest na tyle szerokie, że możliwe jest wprowadzenie palca wskazującego operatora do jamy brzusznej, odszukuje się opuszką palca pogrubiały odźwiernik. Następnie za pomocą haczyków rozszerza się powłoki, chwyta odźwiernik pęsetą anatomiczną i wyciąga go na powłoki przez otwór w pępku. Można też to zrobić przy użyciu klemu okienkowego dedykowanego do operacji pylorostenozy.
Rycina 5
Rycina 6
Rycina 7–10. W miejscu pogrubiałego odźwiernika (trzymając go lewą ręką między pierwszym a drugim palcem), w strefie beznaczyniowej operator nacina delikatnie surowicówkę odźwiernika nożem (ostrze nr 15), a następnie rozwarstwia na tępo przerośniętą mięśniówkę, używając zakrzywionego peana.
Rycina 7
Rycina 8
3
Materiał dodatkowy
38
Rycina 9
Rycina 10
Rycina 11, 12. Po przerwaniu wszystkich włókien mięśniówki przerosłego odźwiernika, które mogą stanowić przeszkodę w pasażu treści pokarmowej z żołądka do dwunastnicy, należy sprawdzić, czy nie doszło do perforacji śluzówki odźwiernika. Jednocześnie anestezjolog przez sondę żołądkową podaje powietrze przy użyciu strzykawki, a asysta lub operator polewa okolicę przeciętego odźwiernika płynem (woda do iniekcji lub sól fizjologiczna). Jeśli nie stwierdza się przecieku powietrza z żołądka (bąbelkowania), uznaje się, że nie doszło do perforacji błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.
Rycina 11
4
Rycina 12
Wrodzone przerostowe zwężenie odźwiernika (pylorostenoza)
38
Rycina 13–17. Po wykonaniu próby szczelności i zapewnieniu hemostazy operator wprowadza do jamy brzusznej pacjenta odźwiernik, a w razie braku krwawienia zszywa warstwowo powłoki pępka. Skórę zszywa wchłanialnym szwem śródskórnym (np. Vicryl Rapid 5.0). Na koniec należy zdezynfekować miejsce operacyjne i nakleić jałowy opatrunek.
Rycina 13
Rycina 15
Rycina 14
Rycina 16
Rycina 17
5