ROZDZIAŁ 1
Życie Na podstawie zapisów dotyczących procesu można ze stanowczością ustalić, że śmierć Sokratesa miała miejsce wczesną wiosną roku 399 p.n.e. (ateński rok urzędowy 400/399 p.n.e.), nie wiadomo jednak, kiedy dokładnie filozof się urodził. Apollodoros, kronikarz z II wieku p.n.e., cytowany przez biografa z III wieku p.n.e. Diogenesa Laertiosa (2.44), określa datę urodzin Sokratesa z rzadko spotykaną dokładnością (podając nawet dzień) na początek maja 468 p.n.e. (pod koniec ateńskiego roku urzędowego 469/468 p.n.e.), lecz u Platona Sokrates dwukrotnie (Apol. 17d, Crit. 52e) mówi o sobie jako mającym siedemdziesiąt lat w czasie procesu. Zatem albo możemy wielkodusznie uznać, że Sokrates, mając sześćdziesiąt dziewięć lat, zaokrągla swój wiek, albo – jak przyjmuje większość uczonych – data podana przez Apollodorosa (którą prawdopodobnie uzyskał, licząc siedemdziesiąt lat wstecz od roku 400/399 p.n.e. włącznie) jest zawyżona o rok lub dwa lata. W oficjalnym akcie oskarżenia – cytowanym przez Diogenesa Laertiosa (2.40) – podano imię ojca Sokratesa, Sofroniskosa, i jego dem (czy dystrykt), Alopeke (na południowych przedmieściach Aten). W Teajtecie Platona (149a) Sokrates mówi, że jego matka miała na imię Fajnarete i była dziarską akuszerką. Niewątpliwie mogło tak być, jednak jej imię (oznaczające dosłownie „ujawniająca cnotę”) i profesja tak bardzo pasują do przyjętej przez Sokratesa misji działania jako akuszer myśli innych (Tht. 149–151), że równie dobrze mogły stanowić elementy fikcji literackiej. Ojciec filozofa, Sofroniskos był podobno kamieniarzem i według pewnej tradycji sam Sokrates również trudnił się przez jakiś czas tym fachem. 15