16
Immunosupresja i farmakoterapia Adam Maciejewski, Łukasz Krakowczyk, Daniel Bula
W przypadku przeszczepów złożonych, obejmujących dużą powierzchnię skóry (kończyny, twarz), w długotrwałej terapii podaje się takrolimus, mykofenolan mofetylu i glikokortykosteroidy. Ponadto w bezpośrednim okresie okołooperacyjnym, czyli dwie godziny przed zabiegiem oraz cztery dni po nim, stosuje się indukcję immunosupresji preparatem dożylnym (bazyliksymab), aby zapobiec odrzucaniu ostremu. Indukcję immunosupresyjną w postaci globuliny antytymocytarnej należy podawać przez siedem dni w dawce 1,25 mg/kg m.c. na dobę. Takrolimus należy stosować w taki sposób, aby utrzymać stężenie w osoczu na poziomie 12–15 ng/ml. Mykofenolan mofetylu podajemy w dawce 2 g na dobę. Przy terapii glikokortykosteroidami powinno się postępować według poniższego schematu: XXdzień przeszczepu – metyloprednizolon 10 mg/kg m.c.; XXdzień 1. i 2. po zabiegu – metyloprednizolon 5 mg/kg m.c.; XXdzień 3. i 4. po zabiegu – metyloprednizolon 3 mg/kg m.c.; XXetap utrzymania immunosupresji – metyloprednizolon 4 mg na dobę; XXw przypadku epizodu odrzucenia – metyloprednizolon 2 mg/kg m.c. na dobę. W fazie utrzymania należy zmniejszyć dawkę takrolimusu do stężenia w osoczu 7–10 ng/ml, a mykofenolan mofetylu do 1 g na dobę. Utrzymanie odpowiedniego stężenia tych farmaceutyków we krwi jest możliwe dzięki kontrolom ambulatoryjnym chorego. Z czasem leczenie modyfikuje się tak, aby pacjent otrzymywał minimalne dawki leków umożliwiające przeżycie przeszczepu. Bardzo ważna jest również profilaktyka antywirusowa, głównie w celu ochrony przed CMV, w postaci gancyklowiru oraz profilaktyka przeciw Pneumocystis jiroveci (dawniej P. carinii) w postaci kotrimoksazolu.
125
Jablecki - Transplantacje koczyny gornej i twarzy kolor OK.indd 125
2018-11-06 13:41:56