Agnieszka Dyzmann-Sroka, Alicja Krzyżaniak, Barbara Stawińska-Witoszyńska, Janina Markowska, Anna Markowska, Katarzyna Łopusiewicz, Tomasz Piotrowski
Programy zdrowotne. Przykłady dobrych i złych praktyk z: pediatrii, endokrynologii, kardiologii, transplantologii, interny, onkologii, ginekologii i dietetyki
3
Ludzie traktują często zdrowie jako rzecz naturalną i niewymagającą żadnych starań. W razie choroby najczęściej odrzucają myśl o swoim udziale w jej rozwoju i oczekują szybkiej i fachowej interwencji medycznej przywracającej zdrowie. Postawa wynikająca z przeświadczenia o wszechmocy medycyny (a czasami pseudomedycyny) zwalnia z obowiązku racjonalnego traktowania zdrowia. Tymczasem zdrowie nie jest tylko dobrem indywidualnym, stanowi również dobro społeczne i ekonomiczne. Przewlekła choroba prowadząca do niepełnosprawności i przedwczesnego opuszczenia rynku pracy nie jest wyłącznie osobistym nieszczęściem, ale ma realny wpływ na gospodarkę, a nakłady ponoszone na ochronę zdrowia należy traktować jako inwestycje z wysoką stopą zwrotu, a nie koszt! Zdrowie powinno być postrzegane jako efekt w postaci m.in. zmniejszenia chorobowości i absencji w pracy. W związku z obecną sytuacją demograficzną w najbliższych latach w Polsce nacisk będzie położony na te segmenty ochrony zdrowia, które będą musiały sprostać problemom epidemiologicznym starzejącego się społeczeństwa.
• • • •
Działania państwa muszą być nakierowane na: promocję zdrowia i profilaktykę, opracowanie i wdrożenie systemowych rozwiązań dotyczących zdrowia publicznego, kontynuowanie obecnych programów zdrowotnych, opracowywanie nowych programów zdrowotnych uwzględniających inwestycje w infrastrukturę, zasoby kadrowe opieki zdrowotnej, poprawę dostępności do świadczeń zdrowotnych, dążenie do zmniejszenia nierówności w zdrowiu, 57