STYL – GATUNEK – TEKST UWAGI WSTĘPNE
Stylistyka jako dyscyplina językoznawcza wyodrębniła się na przełomie XIX i XX wieku i od początku była zróżnicowana metodologicznie. W XIX stuleciu współistniały w niej dwa kierunki: stylistyka praktyczna – powiązana z retoryką, oraz stylistyka utworów literackich – zbliżona do poetyki (Wojtak 1983, s. 302). Ograniczanie retoryki (teorii wymowy) na rzecz badań stylistycznych jest widoczne już w dziewiętnastowiecznych ujęciach stylistyki. Na gruncie dydaktyki retoryka również ustąpiła stylistyce. W podręcznikach stylistyki zajmowano się językowym kształtem wypowiedzi elocutio oraz dispositio (genologią, kompozycją). Podręczniki do praktycznej stylistyki zawierały obok „wzorów” podstawowych i użytkowych form wypowiedzi także wskazówki stylowe, np.: formy i wyrażenia, których należy unikać, warunki dobrego stylu, „gatunki” stylu, uwagi na temat doboru środków stylistycznych. W tych pracach uwzględniano też różne typy korespondencji (por. Bogołębska 1987, s. 11). 7