Issuu

KANS DECEMBER 2025

NR.4 2025

DOORBRAAK IS NODIG OM WOONPLEKKEN TE REALISEREN

Samen koken en eten in de buurt huiskamer

HENRY (54)

‘Fijn om weer contact te maken met mensen’

KANS DECEMBER 2025

HOE IS HET MET

Rebekka

KANS NR.4 december 2025

Vrijwilligers schitteren in feestoutfits

Aantal daken thuisloze mensen stijgt

Passie voor motoren

Daar stond ze op de cover, december vorig jaar. Trots op de foto met baby Noël. Rebekka vond tijdelijk onderdak bij het Leger des Heils. ‘Binnen een week was de babykamer geregeld.’ Hoe gaat het nu met moeder en zoon? ‘Noël is bijna twee. En dat merk je!’, vertelt Rebekka. ‘Hij begint steeds meer dingen te ontdekken en krijgt echt een eigen wil. Dat hoort erbij, denk ik.’ Rebekka is blij om te vertellen dat het goed gaat met Noël en haar. Tuurlijk, ze is nog altijd op zoek naar een eigen huis. ‘Dat was vorig jaar al zo, en nu nog steeds. Ik reageer op alles wat langskomt, maar het blijft moeilijk iets te vinden voor ons samen.’ Rebekka woont nog op een kamer bij het Leger des Heils in Den Helder, maar inmiddels zoekt ze een woning rondom Utrecht. ‘Daar

woont mijn familie, we hebben weer veel contact.’ Afgelopen weekend was ze nog bij haar ouders in Woerden, vertelt Rebekka. ‘Voor het eerst ben ik weer een avond uit geweest, naar een optreden van mijn broer die in een band speelt. Mijn ouders pasten op Noël, echt fijn!’ Thuis in Den Helder gaat Rebekka nog trouw twee ochtenden per week naar de Leger des Heilsbuurthuiskamer waar ze vrijwilliger is. ‘Mijn zoontje gaat gezellig mee. Terwijl ik koffie klaarzet en broodjes smeer, vermaakt Noël de boel. Iedereen is gek met hem.’

Koken is een excuus om samen te komen

Nalatenschap: geïnspireerd door zoon Noël

Warmte door 777 sjaals

KANS DECEMBER 2025

Reageren op deze Kans? Mail naar kans@ legerdesheils.nl

Verder: P20 Henry: van onzekere man naar geliefde vrijwilliger P22 IOS: Roma-gemeenschap in Slowakije P28 Dichter Zahra P31 Column: ‘Ieder mens telt’ P32 Sporen: Miranda en Sandy

KANS DECEMBER 2025

Feestkleding shoppen in de ontmoetingswinkel

In de spotlights In ontmoetingswinkel De Koempel in Geleen kun je niet alleen terecht voor een kop koffie van vrijwilliger Khalid en een goed gesprek met Kapitein Aalt Fikse. Het is ook shoppen geblazen! Voor lage prijzen slaag je voor de mooiste kleding. Kans zet de vrijwilligers in de spotlights in een zelfgekozen feestoutfit uit de winkel. Hoe gaan zij de feestdagen in? En wat hopen zij voor het nieuwe jaar? TEKST KIKI SCHOLLAARDT BEELD MARLEEN KUIPERS

Miranda (54)

‘Here I Am. Daar ben ik heel trots op’ ‘Via mijn dochter Sandy leerde ik De Koempel kennen. Dat was in een periode waarin ik het huis bijna niet uitkwam. Deze plek voelde, mede door Aalt en Geertje - die deze locatie runnen, heel veilig. Zo veilig dat ik in mijn eentje durfde terug te komen. Ik heb hier weer mijn eerste sociale contacten gelegd en begon eind 2024 als vrijwilliger. Vanaf dat moment is God tot mij gekomen. Hij is er altijd, dat geeft mij rust. Ik heb een hele moeilijke periode gehad waar ik liever niet over praat. Het duurde vijftien jaar om te komen waar ik nu ben. Dat ik voor de camera durf te staan, is eigenlijk heel bijzonder. Daar heb ik hard voor gevochten, maar here I am. Daar ben ik heel trots op. En dat is mede door De Koempel. Voordat ik hier kwam, dacht ik dat de ontmoetingswinkel alleen voor daken thuisloze mensen was of voor

mensen die minder te besteden hebben. Dat hoor ik van meer mensen. Maar de winkel is voor iede reen! Dat willen we overal bekend maken. Mijn man – mijn grote steun en toeverlaat – heeft een eigen bedrijf. Die ondernemersmentaliteit nam ik mee naar De Koempel. Sandy kwam met het idee om TikTok-filmpjes te maken waarin ik outfits laat zien, om de ontmoetingswinkel bekend te maken bij een groter publiek. Sindsdien is de omzet verdriedubbeld! Hopelijk wordt dat komend jaar alleen maar meer. Nieuwe gezichten ontvang ik nu zoals ik zelf ook ontvangen ben. Mijn kleinkinderen noemen me zelfs oma Koempel, geweldig! Dit jaar ga ik voor het eerst met een gerust gevoel Kerst vieren. Ik heb echt zin om mijn kinderen en kleinkinderen allemaal bij elkaar te hebben. Ik kan weer genieten van de kleine dingen.’

KANS DECEMBER 2025

Bekijk hier hoe het er achter de schermen aan toe ging:

Khalid (58)

‘Kerst vier ik met de twintig zusters’ ‘Ik werk hier nu ongeveer een jaar en vind het heel gezellig met mijn collega’s Claudia, Gerrie, Miranda en Sandy. Ik schenk koffie en thee, neem de kleding aan die de mensen binnenbrengen en sjouw die naar boven, zodat mijn collega’s alles kunnen sorteren. Zij zijn heel lief voor mij en vragen netjes of ik iets voor hen kan doen, dat is mooi. Ik ben katholiek en kom uit Irak. Hier heb ik geen familie, dus Kerst vier ik met de twintig zusters van de kerk waar ik misdienaar ben. Daar gaan we altijd samen eten en dan is er muziek. Echt gezellig!’

KANS DECEMBER 2025

Gerrie (80)

‘Ik wil van elke dag genieten’ ‘Vroeger maakte ik zelf mijn kleding. Daardoor had ik op een gegeven moment zoveel dat ik bij De Koempel naar binnen stapte om te vragen of ze dit konden gebruiken. Nu ben ik hier alweer vier jaar vrijwilliger. Tot mijn zestigste werkte ik in de zorg. Het woord vervelen ken ik niet. Ook tijdens mijn pensioen heb ik het druk genoeg, maar door hier te werken kan ik iets betekenen voor een ander. Zo was er laatst een jongetje dat ik heel blij kon maken met een voetbalshirt. Zulke momenten zijn heel mooi. Op Kerstavond ga ik naar mijn dochter om daar te eten. Ook geven we elkaar cadeautjes. Onze traditie is: na de nachtmis gerechten eten die we vroeger ook aten met Kerst. Kippenpasteitjes en saucijzenbroodjes. Mijn dochter is nu vijfenveertig, zo lang doen we dit al. Waar ik vroeger zelf kookte, gaat mijn dochter het nu bij de slager halen. Lekker makkelijk, haha! Oudejaarsavond vier ik, zolang ik nog kan, ook met mijn dochter. Veel van mijn familie is inmiddels gestorven. Ik wil dan ook van elke dag genieten. Komend jaar ga ik in mijn eentje een reis door Afrika maken en er staat ook een reis met vrienden naar Fuerteventura gepland. Daar kijk ik erg naar uit!’

KANS DECEMBER 2025

Claudia (47)

‘Ik ben blij om weer te reizen’ ‘Na mijn werk in de sociaaljuridische dienstverlening, kwam ik om tal van redenen thuis te zitten. Op een gegeven moment wilde ik wel weer wat gaan doen, liefst iets waarmee ik wat terug kon geven aan de maatschappij. Toen kwam De Koempel op mijn pad, waar ik inmiddels twee jaar werk met een heerlijk team. De verhalen die ik hoor van mensen… Dat ze, ondanks alle uitdagingen, toch positief in het leven kunnen staan. Ik vind het mooi om deze mensen bij De Koempel een plek te bieden waar ze het fijn vinden om te zijn. Daar zou ik wel mijn beroep van willen maken. Ik kan al dagdromen van een nieuwe vestiging in Sittard, en dat ik daarin een rol kan spelen. In december ben ik aan het backpacken in Thailand met mijn partner. Met Kerst heb ik niet zoveel. Kerstavond eten we worstenbroodjes en… Oh ja! We hebben een nieuwe traditie op Eerste Kerstdag. Dan gaan we met de kinderen naar McDonalds, haha! Niet dat ik het lekker vind, maar het haalt veel stress weg. Voor komend jaar hoop ik vooral op nog meer reizen. Ik ben blij dat dit weer lukt, ik haal daar inzichten en ontspanning uit. Mensen die alleen maar werken, werken, werken, zijn mijns inziens niet heel goed bezig. Het leven gaat aan hen voorbij. We mogen meer zijn. Meer genieten. Het leven is kort.’ Ook als vrijwilliger aan de slag in een ontmoetingswinkel van het Leger des Heils? Kijk op legerdesheils.nl/ vrijwilligerswerk voor meer informatie.

KANS DECEMBER 2025

TEKST CAROLINE TOGNI BEELD MONIQUE WIJBRANDS

De recente Ethos-telling laat zien dat er veel meer dakloze mensen zijn dan gedacht. Nederland verkeert in een crisissituatie, aldus het Leger des Heils. We hebben een doorbraak nodig voor woonplekken en maatregelen die dakloosheid voorkomen. Kans zet de cijfers op een rij. Het Ethos-onderzoek naar daken thuisloosheid in Nederland is een initiatief van Kansfonds en Hogeschool Utrecht. Met deze telmethode willen de onderzoekers een betrouwbaarder beeld schetsen dan de CBS-cijfers. Daarnaast geeft het onderzoek beter

inzicht in verborgen dakloosheid. Het CBS maakt een schatting en kijkt alleen naar mensen tussen de 18 en 65 jaar. Ethos telt iedereen mee, ook kinderen, mensen zonder geldige verblijfs papieren en mensen die bij familie op de bank slapen.

van alle daken thuisloze mensen is kind of jongere onder de 27

van alle volwassen daken In de Ethos-telling is daken thuisloze mensen heeft thuisloosheid in kaart gebracht geen geldige verblijfsstatus, in negen regio’s: Amsterdam vooral in de grote steden is Amstelland, Den Haag, Noorddit aandeel hoog kop, Eindhoven, IJssel-Vechtstreek, Maastricht-Heuvelland, Maassluis-VlaardingenSchiedam, Valleiregio en Zaanstreek In deze regio’s tellen we

van de volwassen daken thuislozen verblijft bij familie of vrienden

daken thuisloze personen

volwassenen kinderen

van hen verblijft in de openbare ruimte, noodopvang of tijdelijke opvang voor dakloze mensen

van de mensen verblijft in niet-conventionele woonruimten, zoals auto, schuur of stacaravan

KANS DECEMBER 2025

zijn jongeren tussen de 18 en 27 jaar

van alle getelde personen is een dakof thuisloos kind

het aantal vrouwen in de opvang stijgt. In de eigen opvanglocaties telt het Leger des Heils 75% mannen en 25% vrouwen

van de volwassenen heeft de Nederlandse nationaliteit

nationaliteiten

De kabinetsdoelstelling van 0 dakloze mensen in 2030 lijkt onhaalbaar, maar met een doorbraakplan kunnen stappen worden gezet. Alleen met een dak boven je hoofd is de verandering van overleven naar leven mogelijk en kunnen mensen weer meedoen, stelt het Leger des Heils. Landen als Finland en Denemarken maken op dit punt grote stappen en ook in ons land is het mogelijk om huisvesting op korte termijn te organiseren. Dat ‘doorbraakplan’ moet de volgende elementen bevatten: √ Tijdelijke huisvesting buiten de maatschappelijke opvang organiseren zodat mensen van de straat kunnen. Denk aan flexwoningen, het benutten van braakliggende terreinen voor tijdelijke huisvesting en transformeren van leegstaand vastgoed naar woonplekken. √ 20.000 passende woonplekken realiseren en zorgen voor een grotere variatie in woonaanbod en hospitaverhuur, woningruil en woningdelen eenvoudiger maken. √ De kostendelersnorm afschaffen, de boete op samenwonen die ervoor zorgt dat mensen hun huis niet kunnen delen met anderen. Belemmerende regelgeving vergroot dakloosheid.

TEKST KIKI SCHOLLAARDT BEELD SIMON LENSKENS

SAMM-dag Amersfoort

Zaterdag 4 oktober 2025 10:41 uur

Rood, blauw, zwart-wit, zilver. Na een stormachtige nacht ver zamelen motoren in alle kleuren en maten bij Korps Eemland. Enkele motorrijders blijven thuis vanwege code geel – storm! ‘ Vandaag ben ik lekker met de auto’, lacht Henk. ‘Iedereen is welkom bij de Salvation Army Motorcycle Ministry (SAMM) community, gelovig of niet. We delen een passie voor motoren’, vertellen leden Fred en Wouter trots. Ze hopen vandaag weer nieuwe gezichten te zien. Vandaag staat een rondje van tachtig kilometer met de motor gepland, maar eerst begint de dag binnen. Rijlaarzen uit, natte handschoenen op de warme kachel, jassen aan de kapstok, helmen bovenop. Na het gebed trapt Wim van Houten de dag af. ‘Ik ben heilssoldaat bij het Leger des Heils en ik rijd een Honda ST 1300 Pan European.’ De SAMM-dag kan beginnen.

KANS DECEMBER DECEMBER 2025 2025

Nanges

Fatima

KANS DECEMBER 2025

Safoura

De kracht van koken In buurthuiskamer Bij Bosshardt Kanaleneiland in Utrecht komt elke maandag het Vrienden netwerk bij elkaar om samen te eten. Initiatiefnemer Sohaila Torabi startte hiermee om vrouwen met een migratieachtergrond samen te brengen. Tegen eenzaamheid, voor steun en vriendschap. Sohaila: ‘Hen kracht geven, daar gaat het vuur in mijn hart harder van branden.’ TEKST KIKI SCHOLLAARDT BEELD NINA SCHOLLAARDT

et is maandag vier uur ’s middags wanneer de geuren uit de keuken van buurthuiskamer Bij Bosshardt Kanaleneiland je buiten al tegemoetkomen. Sinds 2019 organiseert Sohaila Torabi hier bijeenkomsten van het door haar opgezette Vriendennetwerk. Het geurspoor leidt naar de koks van vandaag, Fatima en Roheilla. Zij ontfermen zich over twee grote pannen die staan te pruttelen op het fornuis. Als Roheilla het deksel optilt van de grootste pan, verschijnt een fluweelrode saus waar – terwijl Fatima roert – stukken aubergine naar boven komen drijven. Zelfs de kelk van de aubergine wordt niet verspild. Samen sommen Fatima en Roheilla de ingrediënten op in het Nederlands. ‘Tomaat, ui, knoflook, aubergine, paprika.’ Ook de tweede pan wordt doorgeroerd. Dezelfde kleur saus, dit keer met stukjes aard appel. Terwijl de laatste hand wordt gelegd aan de yoghurtsaus, komt Roheilla’s man Abdul om de hoek kijken. Op maandag is hij hier altijd, vertelt hij. ‘Na het eten heb ik hier taalles om beter Nederlands te leren, ook andere mannen doen daaraan mee.’ Hij wijst naar verderop in de huis kamer, waar de rest van de mannen op een eigen plek samen zit. ‘Na het eten helpen de mannen met het opruimen en schoonmaken’, vertelt Sohaila. ‘Het werk wordt 50-50 verdeelt, een stukje Nederlandse cultuur.’ Koken als excuus Sohaila vluchtte in 1998 met haar kinderen en man naar Nederland vanuit Afghanistan. ‘Het ging niet goed met mij. In Afghanistan was ik docent, hier was ik niks. Mijn identiteit, mijn waarde, mijn land, mijn huis, dierbare mensen, alles moest ik achterlaten. Hier sprak ik de taal niet goed en de Nederlandse cultuur was heel anders dan ik gewend was. Ik had heimwee en voelde me eenzaam.’ Als een psycholoog haar vertelt hoe slecht het met haar gaat, weet ze dat ze iets moet veranderen. Voor haarzelf en voor haar kinderen. ‘Ik schoof mijn klachten aan de kant en besloot zelf wat te ondernemen.’ Ze leert Nederlands, volgt twee opleidingen en een ondernemerscursus bij Power by Peers. ‘Ik wilde iets nuttigs doen voor mensen die vanuit een ander land hierheen komen. Empathie, begrip, rust en steun bieden in het langzaam omschakelen naar een andere cultuur.’ Hiervoor richtte zij het Vriendennetwerk op, oftewel haar onderneming ‘De kracht van het geven van aandacht’. Waarom koken daarbij

centraal staat? Sohaila: ‘Koken is cultuur. Dat geldt voor Afghaanse, maar ook voor Marokkaanse of Syrische mensen. Je kookt als je iemand aandacht wilt geven, vriendelijk wilt zijn, je iemand accepteert. Koken staat voor gastvrijheid en is een mooi excuus om samen te komen en van elkaar te leren.’ Sohaila hoopt zelfstandigheid bij de vrouwen te stimuleren. ‘Hen kracht geven, daar gaat het vuur in mijn hart harder van branden.’ Thuis bij landgenoten Elke vrouw die binnenloopt voor het eten, komt de koks van vandaag gedag zeggen. ‘Salaam’, soms gevolgd door een hand, soms door een knuffel of respectvolle kussen op de wang. De sfeer onder de vrouwen is familiair. Met elke vrouw die binnenkomt, klinkt het geroezemoes aan het eind van de gang harder. In een aparte ruimte hebben een stuk of twintig vrouwen plaatsgenomen aan tafels. Ze zijn druk in gesprek in hun moedertaal. Een oudere vrouw heeft haar eigen plekje onder een dekentje bij de muur, een stukje verderop zit een van de kinderen te spelen in de speelhoek. ‘Het is prachtig om hier samen te komen met andere

Afghaanse vrouwen’, vertelt Khadrieh. Van de vrouwen om haar heen krijgt ze hulp met Nederlands. ‘De vrouwen zijn mijn vrienden, mijn familie geworden. Hier voel ik me thuis. Met landgenoten zijn, geeft mij energie.’ Khadrieh werkt in een naaiatelier. ‘Ik maakte mijn eigen jurk voor het driejarig jubileum van mijn trouwdag’. Trots laat ze een foto zien van zichzelf: in een witte jurk met blinkende zilveren strepen en details. ‘Niemand is daar zo goed in als Khadrieh’, vertelt Nanges die een paar stoelen verderop naast haar moeder zit. ‘Ze maakte de mooiste kleren voor mijn moeder Safoura.’ Wanneer het eten wordt opgediend pakt Safoura haar eigen eten erbij. Ze heeft een gluten allergie, maar dat weerhoudt haar er niet van om elke week gezellig deel te nemen. Brug Iedereen krijgt een vol bord met de aardappelstoof, auberginestoof, knoflook yoghurt en platbrood. Voordat ze beginnen met eten, vraagt Sohaila wat waardering van de groep Sohaila voor het zelfgebakken

KANS DECEMBER 2025

Masouda

Sadaf

brood van een van de vrouwen. Een applaus volgt. De bakster ontvangt het verlegen. ‘Sommigen eten met bestek, anderen met hun handen’, vertelt Sohaila. ‘Ze eten op een manier die normaal is voor hen. Ik hoop een brug te zijn tussen de Nederlandse cultuur en andere culturen. Veranderen naar de Nederlandse cultuur mogen ze op eigen tempo doen. Het belangrijkste is dat ze hier zichzelf kunnen zijn.’ Discotheek Als Sadaf ’s (9) bordje klaarstaat, komt ze snel naast haar moeder Masouda zitten. ‘Vandaag is het mijn tweede keer hier’, zegt ze vrolijk. ‘Ik vind het heel leuk en er is altijd lekker eten.’ Masouda vertelt dat ze op een uurtje met de bus hier vandaan wonen. ‘Ik probeer er vaak te zijn. Ik vind het fijn om hier te praten over wat er in Afghanistan gebeurt. Mijn ouders zijn nog daar, dat is heel

Khadrieh

KANS DECEMBER 2025

Kom je ook eens langs in de buurthuiskamer? Check hier een locatie bij jou in de buurt: legerdesheils.nl/ locaties moeilijk. Hier in Nederland is het beter. In Afghanistan mochten we niet naar de discotheek, hier mogen we dansen. Het is belangrijk voor mij om dat hier te kunnen doen. Daardoor voel ik mij vrij.’ Vrijheid Aan de andere kant van de tafel zitten Saajida en haar dochter Asma (14). Samen met een tweeling van negen en een jongen van vijf kwamen zij bijna vier jaar geleden naar Nederland. ‘We

kwamen uit Kabul, een grote stad, waardoor het hier extra wennen was’, vertelt Asma. Ze was elf toen ze naar Nederland kwam. Na zeven maanden in een AZC in Groningen verhuist het gezin naar een dorp in Utrecht. Asma leert in een jaar de Nederlandse taal en doet daarna groep 7 en 8 in één jaar. Nu zit ze in de tweede klas. ‘Soms heb ik nog heimwee, maar het is hier leuk. Hier heb ik vrijheid. Ik tennis en volleybal nu, in Afghanistan mocht dat niet.’ Voor zowel Saajida als Asma is het fijn om in de buurthuiskamer samen te komen. ‘Meestal zijn hier ook vrienden van mijn leeftijd, maar vanavond hadden ze veel huiswerk’, vertelt Asma. Saajida: ‘Veel mensen die hier komen zijn verdrietig door de situatie in hun thuisland. We vinden hier steun bij elkaar door erover te praten.’ Saajida is druk bezig om haar Nederlands even goed te krijgen als haar dochter. ‘Ik oefen zelfs bij zwemles’, vertelt ze. Ook haar buurvrouw van

19 Khadrieh

‘ Met landgenoten zijn geeft mij energie’ zesenzestig helpt haar. ‘Zij belde aan om een koffietje te drinken en is een goede vriendin van mij geworden. Nu helpt ze mij met Nederlands leren. Heel lief.’ Verjaardag Sohaila wil de vrouwen laten inzien dat ze talent hebben, waardoor ze het vertrouwen in zichzelf terugvinden en hun eigen pad kunnen bewandelen. ‘Een eerste stap daarin kan zelfgemaakt eten meenemen zijn. Bijvoorbeeld brood, zoals vandaag, of chutney. Freshta kan bijvoorbeeld hele lekkere yoghurttaart maken.’ Freshta, die naast Sohaila zit, lacht verlegen. Ze vertelt over hoe belangrijk deze plek voor haar is. ‘De meesten van ons hebben geen familie in Nederland. Die familie vinden we hier in elkaar.’ Ze kwam te weten over deze groep nadat een van de vrouwen haar aansprak in het winkelcentrum. ‘Mijn man en ik waren Afghaans aan het praten. Zij hoorde ons en nodigde mij uit om hier te komen. Ik was heel somber, deze groep heeft mij geholpen. We wisselen veel informatie uit. Bijvoorbeeld over welke rechten je eigenlijk hebt als asielzoeker in Nederland. Dit jaar kon ik voor het eerst in drie jaar weer de verjaardag van mijn kind met anderen vieren, met de vrouwen die ik hier ontmoette. Dat was heel bijzonder.’ Schitteren ‘Even wat muziek op, anders wordt het zo saai voor de vrouwen’, zegt Sohaila tussen de gesprekken door. YouTube-advertenties klinken voordat er Afghaanse muziek door de boxen galmt. Masouda staat op, doet de deur naar de gang dicht en loopt de vloer op tussen de tafels. De rest van de vrouwen begint op de maat van de muziek mee te klappen. Masouda begint te dansen. Haar pistachegroene jurk waait mee in de rondjes die ze draait. Haar polsen beweegt ze sierlijk terwijl ze haar armen omhoog en naar de zijkant zwiert. Ze wenkt een andere vrouw de vloer op, die haar plek overneemt. Zij opent haar haarklip, waardoor haar haren meedansen met haar bewegingen. Op haar oranje jurk zitten pailletten die, ondanks het felle tl-licht in de ruimte, schitteren. Net als de ogen van alle vrouwen die trots toekijken. Ook

Nilofar en Khadrieh komen om de beurt op de dansvloer. De een op hakken, de ander op sneakers. Dansen gaat voor hen allemaal even soepel. Om elkaar heen dansend kijken de vrouwen elkaar met een grote lach in de ogen. Met elke beweging groeit hun kracht. Na het dansen is het tijd om de ruimte weer aan kant te maken. Terwijl de afwas in de keuken wordt gedaan, worden de tafels netjes aan de kant geschoven, de stoelen opgestapeld en de vloer aangeveegd. Bij het afscheidnemen bedankt Sohaila de vrouwen voor hun komst en wordt er geknuffeld. Volgende week komt de familie opnieuw samen.

KANS DECEMBER 2025

COVERVERHAAL

‘Fijn om weer contact te maken met mensen’ Henry (54) krijgt in zijn leven de ene na de andere tegenslag te verwerken. Bij de buurthuiskamer van het Leger des Heils in Drachten ontwikkelt hij zich echter van een onzekere man met fysieke en mentale klachten tot een geliefde vrijwilliger.

TEKST KIKI SCHOLLAARDT BEELD LINELLE DEUNK

ot 2018 is Henry eigenaar van het winkeltje bij het tankstation in het dorp. ‘De pomp was mijn kindje. Iedereen kwam langs. Groepen jongeren voor hun energydrink, ouderen voor hun dagelijkse praatje. Vaak bleven ze hangen. Het was de ontmoetingsplek van het dorp met zijn zeventienhonderd inwoners.’ In 2012 verlaat Henry’s ex hem, de vrouw waar hij zestien jaar mee samen is en de pomp mee runt. ‘Toen moest ik alles in mijn eentje doen. Dat deed ik tot het bittere einde.’ Op een dag wordt het tankstation overgenomen door een ander oliebedrijf. Mensen betalen vanaf nu niet meer in de winkel, maar bij de betaalpaal buiten. Zo verliest het winkeltje klanten. De omzet daalt snel. ‘Met mijn werk had ik al geen vetpot. Ik zat net boven de bijstandsgrens, maar hierdoor zou ik er al snel onder komen.’ Omdat Henry geen uitweg meer ziet, is hij genoodzaakt te stoppen. Duizend dingen Nadat zijn ex hem verlaat, moet Henry hun huis met verlies verkopen en komt hij op een kleine camping in een chalet te wonen. ‘Ik was blij en dankbaar om een plek te hebben. Dat ik daar vier en een half jaar zou wonen, had ik alleen niet verwacht. Daar waren de woonomstandigheden eigenlijk niet naar.’ Hierbovenop verliest hij in de jaren op de camping alle vier zijn katten. Henry voelt zich alleen. ‘De praatjes die ik dagelijks had, waren er ineens niet meer.’ In 2019 wordt zijn hondje ziek en in het jaar daarna overlijdt zijn vader. De opeenstapeling van verdriet eist zijn tol. ‘Het kon mij allemaal niets meer schelen. Ik greep naar de drank. Op een dag stapte ik onder invloed van alcohol in de auto, dat liep niet goed af. Het was een opeenstapeling van duizend dingen, maar dat is nooit een excuus.’

Gevoelens van vroeger Henry vraagt via de reclassering of hij bij het Leger des Heils in Drachten zijn taakstraf mag doen. Dat mag. ‘Ik was er slecht aan toe. Nog voordat ik begon, viel ik flauw en eenmaal begonnen, gebeurde dat nog eens.’ Tijdens zijn taakstraf maakt Henry stappen vooruit. ‘Ik moest hard werken, maar het voelde niet als een straf om op de locatie te zijn, eerder als een warm bad. Ik deed verschillende taken. Schoonmaken, werken in de tuin, opruimen. Dat vond ik niet erg.’ Omdat het zo goed klikt, wordt Henry na zijn taakstraf gevraagd om als vrijwilliger in de buurthuiskamer te blijven werken. Sindsdien is hij hier drie dagdelen per week. ‘Als gastheer zorg ik voor de koffie met koek en maak ik een praatje met de mensen. Eén dag in de week beman ik de kassa van de kledingwinkel. Dan vertel ik niet alleen wat het kost, maar vraag ik ook hoe het gaat. Met de klant zelf, en de kinderen als die erbij zijn. Het werk roept gevoelens van vroeger op, van de pomp. Dat is mooi. Het is fijn om weer contact te maken met mensen.’ Geheime radiozender Contacten leggen blijkt een rode draad in Henry’s leven. ‘Radio maken is mijn oude hobby’, vertelt hij. Vijfentwintig jaar lang had hij in Leeuwarden een geheime zender. ‘Mensen konden muziek aanvragen, vaak was dat volksmuziek. Meezingliedjes zoals van Jantje Koopmans. Vaak luisterden er wel duizend mensen en belden er tientallen per dag om een nummer aan te vragen. Zelf was ik meer van Dire Straits en Pink Floyd, maar gaandeweg leerde ik de volksmuziek waarderen.’ In de buurthuiskamer staat een radio in de keuken. ‘Meestal staat SkyRadio aan, maar als ik de kans heb, switch ik de zender naar TukkerFM. Ook een beetje om te sarren, daar kunnen ze hier wel om lachen’, grinnikt hij. Of Henry nog radio zou willen maken? ‘Als het zou kunnen, zou ik morgen beginnen.’

HET

LEGER STEUNT

Roma-gemeenschap Slowakije

Een van de grootste Roma-nederzettingen van Europa bevindt zich in het dorp Trebišov in het oosten van Slowakije. Hier leven ruim 8.000 mensen, waaronder 3.400 kinderen, zonder basisvoorzieningen als elektriciteit en stromend water. Slechts een klein deel van de kinderen kan naar school.

KANS DECEMBER 2025

Door nauw samen te werken met bewoners van de nederzetting, zet het Leger des Heils zich al jaren in voor de gemarginaliseerde Roma-gemeenschap. Zo kregen in 2023 zestien gezinnen een veilige woonplek door het succesvolle mobilhome-project. Nu zijn er nieuwe initiatieven in ontwikkeling. Zo is er het plan om met de lokale overheid activiteiten voor vrouwen en kinderen te starten. Een voorbeeld daarvan is een kidsclub waar spelenderwijs leren, hygiënevoorlichting en het ervaren van een liefdevolle omgeving centraal staan.

MET JOUW DONATIE

kunnen we de Roma-gemeenschap in Slowakije steunen en de spiraal van armoede doorbreken. Maak een gift over op

NL27 RABO 0119 6839 89 onder vermelding van IOS Roma.

Van overleven naar hoop Miška (25) groeide op in de Romagemeenschap in Trebišov, een plek waar armoede en uitsluiting aan de orde van de dag zijn. Als kind werd ze achtergelaten door haar moeder en moest ze vechten voor een plek in de wereld. Toen ze zelf moeder werd, leefde ze met haar gezin in een vervallen hutje zonder elektriciteit, stromend water of veiligheid. Via het Leger des Heils kreeg Miška niet alleen praktische steun, voedsel, onderdak en uiteindelijk een mobilhome, maar ook hoop. Vandaag heeft haar gezin een veilige plek om te wonen. Ze is vastbesloten om ook anderen te geven wat zij heeft ontvangen, daarom helpt ze nu mee in het kinderprogramma. Miška: ‘Mijn kinderen hebben een warm bed. Dat is onbetaalbaar.’

Meer weten over het internationale werk van het Leger des Heils? Kijk op legerdesheils.nl/ios

TEKST CAROLINE ROOS BEELD LEGER DES HEILS SLOWAKIJE

Roma-koppels als bruggenbouwers Twee Roma-koppels uit de nederzetting vormen een waardevolle ondersteuning voor het Slowaakse Leger des Heils-team. Zij zijn enorm gemotiveerd om mee te helpen bij de activiteiten en fungeren als brug tussen de Romagemeenschap en het Leger des Heils. Dat de samenwerking met de community soepel en effectief verloopt, is grotendeels te danken aan hun inzet en taalvaardigheid.

KANS DECEMBER 2025

‘Mijn zoon wist al jong: mijn geld gaat straks naar het Leger des Heils’ Het rotsvaste geloof van Noël is voor zijn moeder Hettie Nijs een bron van inspiratie. Als hij op 27-jarige leeftijd overlijdt aan lymfeklierkanker en zijn geld nalaat aan het Leger des Heils, besluiten zijn ouders zijn voorbeeld te volgen. ‘Voor Noël was het Leger een constante bron van inspiratie.’ TEKST SASKIA KLAASSEN BEELD CHRIS DE BODE

‘N

oël is twaalf als hij zich wil laten dopen. Veel te jong, vond de voorganger van de Evangelische gemeente. In de puberteit verandert nog zoveel. Aan het einde van het schooljaar mocht hij terugkomen. Op de eerste dag van de schoolvakantie stond hij weer voor zijn neus. Zo was Noël, hij nam woorden letterlijk, dacht zwart-wit. “Er is inderdaad veel veranderd”, zei hij. “Ik ben nu langer dan mijn moeder en slimmer dan mijn vader. Maar ik wil nog steeds gedoopt worden”.’ Precies die woorden ‘Noël was hoogbegaafd, dat was officieel vastgesteld. Zijn IQ was 138, maar het sociale was moeilijker voor hem. “Ik kan niet bij de wereld”, zei hij soms. Hij vond veel steun in zijn geloof. “Ik heb zo’n mooi verhaal gehoord”, zei hij eens toen hij terugkwam van de zondagschool. “De andere kinderen snappen het niet, maar ik wel. Ik snap God.” Hij is heel eenzaam geweest, vooral in zijn puberteit. Hij vond geen aansluiting, zat vaak alleen. Ik kan de woorden van Noël nooit precies weer

geven. Dat vond hij zo belangrijk. Dat ik het precies met de woorden vertelde die hij had gebruikt. Zo veel als ik praat, zo beknopt was hij. Hij kon heel diep op onderwerpen ingaan. “Zo is het wel genoeg”, zei mijn man Joseph dan, “dit onderwerp is vier keer langsgekomen.” Ik heb zelf een moeilijke jeugd gehad, daarom vond ik het belangrijk dat Noël deelde van wat er bij hem leefde. “Je hebt een watje van me gemaakt”, grapte hij weleens. Maar ook: “Jullie hebben me als ouders door het leven geholpen”.’ Gewoon pech ‘In de tweede klas van de havo deed Noël voor een snuffelstage een interview met een deelnemer van het Leger des Heils. Een huisschilder die dakloos was geraakt nadat zijn bedrijf failliet ging en zijn huwelijk stukliep. “Die man heeft gewoon pech gehad”, zei hij. En: “Als ik later geld heb, gaat het naar het Leger des Heils.” Later werd hij vriend van De Hoop, de verslavingskliniek in Dordrecht. De meeste donateurs waren zakenmensen, hij vond het grappig om daar als jongen tussen te staan en het gesprek met bewoners aan te gaan. Noël ging een mbo-opleiding dierenverzorging doen, maar werd in het eerste jaar ziek. Een vorm van lymfeklierkanker waarvoor geen

‘Noël snapte God wel, maar begreep de wereld niet’

KANS DECEMBER 2025

Twee dagen voor zijn overlijden kreeg ik bij De Hoop namens Noël een taartdoos in mijn handen gedrukt. Daar zaten honderd houten kruisjes in met Mattheus 6:34 erop. “Maak je geen zorgen over de dag van morgen, elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.” Dat was zijn antwoord als mensen vroegen of hij niet bang was wat hem te wachten stond. Die moest ik op zijn begrafenis uitdelen. Ook de preek in de kerk ging daarover, Noël heeft hem zelf geschreven.’

genezing was. “In dat geval denk ik dat ik maar in God ga geloven”, zei hij. Hij wilde geen behandeling, verwees naar de genezing uit de Bijbel van de bloedvloeiende vrouw. Bij haar was de ziekte ook niet teruggekomen. “Doe het dan voor mij”, vroeg mijn man. Dat heeft hij gedaan, maar na vier jaar was de kanker terug en wilde hij niet opnieuw. “Het is Gods genade als ik blijf leven en Gods genade als ik doodga”, zei hij.’ Houten kruisjes ‘Op een bepaalde manier was de lymfeklierkanker voor hem een bevrijding. Noël had het gevoel aan de rand van de samenleving te staan. Nu werd er niets meer van hem verwacht. Toch bleef hij gewoon naar school gaan en maakte de studie af. De studiefinanciering zette hij apart. Toen hij geslaagd was belde hij me op: “Yes, duizenden euro’s voor het Leger des Heils.” Toen wist ik dat hij zijn diploma gehaald had. Toen er een nieuwe behandeling kwam, is hij toch naar het ziekenhuis gegaan. Met het idee dat hij met zijn geloof in God licht kon brengen op de afdeling oncologie. Maar het was te laat, op de laatste dag van de chemo is hij overleden.

Intens dankbaar ‘Je weet wat ik wil, zei Noël vlak voor zijn dood tegen ons. Zijn geld moest naar het Leger des Heils. Dat hebben we ook zo gedaan. Mijn man was al erg ziek toen Noël overleed, we voelden ons beiden gesterkt door het gesprek over zijn nalatenschap. We besloten Noëls voorbeeld te volgen en ons geld ook aan het Leger des Heils na te laten. Het was een hele geruststelling dat er voor Joseph zou worden gezorgd als ik eerder dan hij zou overlijden. Ook wordt er zorggedragen voor de spullen die we achterlaten. Dit voorjaar ben ik onderuitgegaan tijdens een Pinksterconferentie. Ik heb uitvalverschijnselen. Regelmatig ben ik bij het Leger des Heils te vinden. Bij Samen aan Tafel, voor mensen met een smalle beurs. Iedereen is welkom, dat vind ik mooi. Omdat ik de gebruiken niet ken, volg ik ook de introductiecursus D!EN. Inmiddels is Joseph overleden, ik ben nu de laatste van ons gezin. Dat vind ik moeilijk, je hoort bij niemand meer. Maar ik ben niet cynisch, ik ben intens dankbaar dat ik Noël 27 jaar te leen had. Hij heeft me geleerd: altijd op God vertrouwen.’

MEER WETEN OVER NALATEN AAN HET LEGER DES HEILS? Wilt u net als Hettie kwetsbare mensen steunen als u er zelf niet meer bent? Met hulp van uw nalatenschap kunt u mensen helpen die anders niet gezien worden. Vraag het magazine aan via legerdesheils.nl/brochure-nalaten of vul de antwoordkaart in, in het hart van deze Kans.

TEKST ALIZE DE VRIES BEELD MARIEKE KIJK IN DE VEGTE

Titia Titia breit al vanaf haar zevende, van truien tot knuffelhazen. Van haar schoonzoon kreeg ze de bijnaam oma Haas. Sinds afgelopen voorjaar zet Titia haar breikunsten in voor het maken van sjaals, waarmee ze 777 daken thuisloze mensen een warme winter wil bezorgen. Van Sinterklaas tot Kerst deelt Titia deze sjaals uit, samen met het Leger des Heils in regio Groningen. Titia: ‘Ik wil graag dat mensen weten dat iemand naar hen omkijkt, daarom doe ik dit.’ Haar ‘JIK-project’ verspreidt zich via sociale media, flyers en mond-tot-mond reclame.

‘Ik hoop dat de sjaal een lichtpuntje kan zijn’

Ook een actie starten? Ga naar legerdesheils.nl/ start-een-actie

Een vrouw uit Titia’s dorp Bedum geeft haar project een extra zetje door zesentwintig anderen ook te laten breien. ‘Ik snap wel dat mensen meedoen. Breien verbindt en is rustgevend. Je hoeft geen yoga meer te doen’, lacht Titia. Waarom ze specifiek voor 777 sjaals koos? ‘Het is een heilig getal en staat voor volheid.’ Aan de sjaal zit een label met daarop ‘Jezus is Koning’ (JIK). ‘Ik hoop dat als ze de sjaal omdoen, het een licht puntje kan zijn. Ik denk echt dat de verbinding met God mensen kan helen en hen een nieuw leven kan bieden.’

KANS DECEMBER 2025

- Eind van het jaar Weet je… dit jaar heeft me gesloopt en gedragen tegelijk Alsof ik elke dag op dun ijs liep, maar toch nooit helemaal onderging Er zijn dingen gebeurd die ik nog steeds niet hardop kan zeggen, dingen die zich vastzetten in mijn borst en me elke avond herinneren aan wat ik ben kwijtgeraakt Maar er waren ook momenten, klein, onverwacht waarop ik voelde dat ik leefde Dat ik nog kon lachen Dat mijn hart niet alleen maar gebroken is, maar ook nog klopt Soms vraag ik me af: wat laat dit jaar achter in mij? Zijn het littekens die me hard maken, of lessen die me zacht leren blijven? Ben ik sterker geworden, of alleen maar beter in het verbergen van pijn? En nu, terwijl het jaar weer eindigt, voel ik die bekende soort stilte De stilte van feestdagen die ik niet vier, van tafels waar ik niet bij hoor, van samenkomen dat altijd ergens anders lijkt te gebeuren Ik sluit het jaar niet af met volle kamers, maar met de overgebleven stemmen de restjes van wie bleef toen het moeilijk werd De mensen die niet kwamen voor het licht, maar bleven zitten in de donkerte Misschien is dát wat samenkomen echt betekent niet wie naast je zit als alles goed gaat, maar wie nog naast je zit als je niks meer te geven hebt En toch… hoe zwaar ik ook kijk naar dit jaar, er zit iets in me dat fluistert: er komt meer Er komt een dag waarop alles wat ik heb meegedragen niet alleen voelt als last, maar ook als bewijs Bewijs dat ik nooit gestopt ben Bewijs dat ik bleef Dus ja… dit jaar was niet lief voor mij Maar ik ben er nog Misschien niet met velen, maar wel met de juisten En misschien is dat de grootste overwinning die ik ooit heb behaald

Zahra Al Zubaidi

KANS DECEMBER 2025

‘Schrijven helpt mij mezelf beter begrijpen’ Na een moeilijke tijd vindt Zahra El Zubaidi (24) kracht in het schrijven van gedichten. Door haar teksten leert ze zichzelf beter kennen. Ze hoopt dat haar gedichten ook anderen helpen dichterbij zichzelf te komen. TEKST KIKI SCHOLLAARDT

p negentienjarige leeftijd trouwt Zahra. ‘Mijn familie stond niet achter mijn keuze. Maar hij was mijn eerste liefde, we gingen voor elkaar.’ Zahra groeide op zonder vader. ‘Dat voelde als een route bewandelen zonder GoogleMaps. Daardoor zocht ik in mijn eerste liefde alles in één: liefde, vriend en vader. Maar ik ben gaan inzien dat niemand die leegte kan vullen.’ Het huwelijk loopt stuk. Daarna gaat het niet goed met Zahra. ‘Ik was depressief en had niemand om mee te praten. Sinds de dag dat mijn ex mij verliet, ben ik anders gaan kijken naar het leven.’ Dit uitleggen vindt Zahra lastig. ‘Het voelt alsof ik nooit mijn hele verhaal kan vertellen, alsof ik de woorden daar niet voor heb. Daardoor voel ik me nooit door iemand écht begrepen.’ In schrijven vindt ze een uitlaatklep. ‘In mijn gedichten kan ik mijn gevoelens beter uiten. Vaak snap ik mezelf niet. Dan is schrijven een manier om mezelf beter te leren kennen. Een soort zelfontwikkeling.’ Een paar jaar later kan Zahra door omstandigheden niet langer bij haar moeder wonen. Ze vindt onderdak bij het William Booth-huis van het Leger des Heils in Rotterdam. In september bezoekt burgemeester Carola Schouten het

William Booth-huis waar de vrouwen vertellen over hun ervaringen. Zahra draagt hier een van haar gedichten voor. ‘Van tevoren had ik mezelf hardop gemotiveerd. “Je kan het”, zei ik achter elkaar voordat ik op moest. Dat hielp om in mezelf te geloven. Toen ik eenmaal op het podium stond, was ik helemaal niet zenuwachtig. Eerder kalm, zelfverzekerd.’ Hierna weet Zahra zeker: voordragen is haar ding. Voor het komende jaar hoopt Zahra vooral rust te vinden. Na tien maanden in het William Booth-huis is ze net haar eigen woning ingetrokken. ‘Een droom die uitkomt.’ Ze wil in therapie om aan zichzelf te werken en om het gevoel van moeten overleven weg te krijgen. Ook wil ze een opleiding doen. ‘Ik zou graag lifecoach worden om anderen te kunnen geven wat ik vroeger nooit had: iemand om mee te praten. Ik denk dat dit bij me past, omdat ik mensen goed kan aanvoelen. Haar gedichten blijven haar grootste prioriteit. ‘Wat ik het liefste wil, is bekend worden met mijn gedichten. Gedichtenbundels schrijven. Ik hoop herkenning te creëren en mensen te kunnen helpen. Door vragen te stellen in mijn teksten, wil ik mensen aan het denken zetten, waardoor ze over zichzelf leren.’

UITGELICHT

COLOFON Kans is het donateursmagazine van het Leger des Heils. In dit magazine vertellen we verhalen over de impact van onze hulpverlening en belichten we relevante maatschappelijke ontwikkelingen. De missie van het Leger des Heils is: strijden voor mensen die geen helper hebben. We worden hiertoe geïnspireerd door het voorbeeld van Jezus Christus. Ons werk wordt voor een groot deel gesubsidieerd, maar een groeiende groep mensen in een kwetsbare situatie valt buiten de boot. Onze visie is: elk mens doet ertoe. Daarom bouwen we, samen met donateurs en andere betrokkenen, aan een samenleving waarin mensen naar elkaar omkijken.

TERRITORIAAL COMMANDANT Bente Strømner Gundersen

HOOFDREDACTIE Harm van Teijlingen

REDACTIE

CIJFER

Kerstactiviteiten Leger des Heils Wist je dat het Leger des Heils veel gezellige kerstactiviteiten organiseert? Van kerstmarkten en A-meezing dinners, tot prachtige kerstnachtdiensten en lekkere brunches: voor ieder wat wils! ldh.nl/kerst-kans4

13 maanden Mensen in de maatschappelijke opvang moeten gemiddeld 13 maanden wachten voordat ze terechtkunnen op een passende woonplek.

Reina Dijksterhuis, Dashanay Fraenk, Menno de Boer, Joy de Groot, Sanne Koudijs, Kiki Schollaardt, Joëlle Slootjes, Caroline Togni, Geke van Wijnen

CONCEPT/ EINDREDACTIE Maters en Hermsen: Caroline Togni, Kaisa Pohjola, Kiki Schollaardt

TEKST/VORMGEVING Maters en Hermsen Journalistiek en Vormgeving

LITHOGRAFIE/DRUK Studio Boon, Senefelder Misset

DRUKWERK BEGELEIDING Regalis, Zeist

TECHNISCH UITGEVER Keystone Consultancy

REAGEREN? Leger des Heils, t.a.v. redactie Kans postbus 3006, 1300 EH, Almere. kans@legerdesheils.nl

Wij worden ondersteund door:

Winterkouderegeling De -voetafdruk van dit 2 -voetafdruk van dit DeCO CO 2 drukwerk drukwerkisisberekend berekendmet met ClimateCalc ClimateCalcen en gecompenseerd gecompenseerdbij: bij: Groenbalans Groenbalans www.climatecalc.eu www.climatecalc.eu Cert. Cert.no. no.CC-000140/NL CC-000140/NL

Leven en slapen op straat is nooit fijn. Maar tijdens de wintermaanden, met temperaturen rond het vriespunt, is een nacht op straat slapen echt gevaarlijk. Mensen kunnen onderkoeld raken, of bijvoorbeeld hun vingers en tenen bevriezen. Daarom hebben verschillende steden een winterkouderegeling. Als de temperatuur zakt tot het vriespunt of het weer extreem guur wordt, mag iedereen – ongeacht of ze er normaal gesproken recht op hebben – slapen in deze opvang. Ontdek het verschil tussen de winterkouderegeling en de winteropvang hier: ldh.nl/winterkouderegeling-kans4

KANS DECEMBER 2025

Ieder mens telt Podcast Hoe was je dag? Hoe was je dag? Een vraag die zo gewoon lijkt, maar bij het Leger des Heils de meest bijzondere antwoorden op kan leveren. In de gelijknamige podcast neemt Segert van der Linden de luisteraar mee in de werkdag van Leger des Heils-medewerkers, waarin ze vertellen over hun belevenissen en hoe ze hun werk ervaren. Dit unieke kijkje in de keuken leidt tot verhalen over hoop, doorzettingsvermogen en geloof in de ander. Luister je mee? ldh.nl/podcast-kans4

Gegarandeerd leesplezier De donkere wintermaanden vragen om een warm dekentje, een kop thee en… goed leesvoer! Goed nieuws: het nieuwe OverHoop magazine is uit. Een blad vol inspirerende verhalen, tips voor leuke winteractiviteiten en verrassende interviews biedt gegarandeerd leesplezier. Haal er eentje op in een buurthuiskamer bij jou in de buurt, of vraag hem aan via de website: ldh.nl/overhoop-kans4

Met een collega loop ik door een verpleeghuis van het Leger des Heils. Mijn oog valt op een jongeman, zijn begeleider helpt hem met het maken van een puzzel. ‘Deze man heeft een ernstige verstandelijke beperking’, zegt mijn collega. ‘Een paar jaar geleden werd hij achtervolgd door de politie. Tijdens die achtervolging kreeg hij een zwaar auto-ongeluk. Sindsdien krijgt hij 24/7 zorg.’ Dit raakt mij. Zijn zorg wordt betaald met belastinggeld. Hoeveel redenen hebben we niet om te zeggen: ‘Zoek het maar uit, had je je maar moeten gedragen.’ Maar zo zitten wij als samenleving niet in elkaar. Nog altijd zeggen wij tegen deze man: ‘Je bent nog steeds een mens! We blijven je verzorgen.’ In de manier waarop wij ons belastinggeld uitgeven zit een krachtige boodschap: ieder mens telt. Maar deze overtuiging staat onder druk. Door decennia van nadruk op eigen gevoel, eigen keuzes en eigen meningen leven wij nu in een land van 18 miljoen kleine verhalen. We dromen steeds minder van een land waarin iederéén floreert. Dit blijkt als onze premier moet verklaren dat een moslima ‘gewoon een mens’ is, de kansenongelijkheid toeneemt en fundamentele rechten onder druk staan. Samenleven is een vaardigheid die je kunt verliezen. We hebben meer schatbewaarders nodig – 18 miljoen om precies te zijn – die het kostbaarste willen beschermen dat ons land bezit: de overtuiging dat ieder mens telt.

Evert Jan Ouweneel strategiedirecteur bij het Leger des Heils

TEKST KIKI SCHOLLAARDT BEELD MARLEEN KUIPERS

Lees meer over Miranda en feest outfits vanaf pagina 4.

Sporen

Miranda en Sandy

Miranda en haar dochter Sandy zijn op hun plek bij ontmoetingswinkel De Koempel. Na een moeilijke periode lukt het Miranda om weer contact te maken met mensen. Miranda: ‘In het jaar dat ik bij De Koempel werk, is mijn leven erg veranderd. Dat ik nu voor de camera sta, is heel bijzonder. Daar ben ik best trots op.’ Om de ontmoetingswinkel bij een breder publiek bekend te maken, maakt Sandy vrolijke TikTok-filmpjes van haar moeder die als een heus model de kleding uit de winkel showt. Sandy: ‘Het is mooi om te zien dat ze hier het vertrouwen in zichzelf terugvindt.’