14
Het Communiqué
Vrouwelijke leiders zijn beter President Ellen Johnson-Sirleaf gaat strategisch te werk Arianne Van Roy Bart Van Bael Steven Vandenbergh
E
© Arianne Van Roy
“Er is meer vertegenwoordiging nodig van vrouwen, op alle domeinen”, zegt de Liberiaanse president Ellen Johnson-Sirleaf. Ze weet waarover ze spreekt. Ze is sinds één jaar president en heeft intussen vrouwen verschillende hoge posities toegekend: de ministeries van Financiën, Justitie, Handel én Jeugd & Sport. “Maar dat zijn stuk voor stuk posten verworven op basis van capaciteiten. Respect krijgen ze door hun manier van werken, door hun professionalisme. Voor de eerste keer in de geschiedenis van ons land is een vrouw zelfs hoofdinspecteur van de politie.” Wij dus, met notitieboekje en dictafoon, zinderende zenuwen en knikkende knieën, op de sofa bij Sirleaf.
en knuffel geeft ze niet, een handdruk en een warme glimlach wel. Protocol. En toch. Met die glinstering in haar ogen, een diepmenselijke blik en zelfzekere overtuiging neigt ze meer naar een doorsnee liefhebbende oma dan naar een president. Innemend, maar met een zakelijke correctheid en economische invalshoeken die je op de koffie bij bomma niét hoort. De eer van eerste vrouwelijke president van Afrika gaat naar haar. Ze heeft de macht – leiderschap noemt ze het zelf – over Liberia. Gelegen aan de westkust van Afrika, is �������� Liberia het land van George Weah, de voetbalkoning van weleer. Een dik jaar geleden ging hij met haar de presidentsstrijd aan. Ze stond haar mannetje, en Weah kreeg een pijnlijke nederlaag aangesmeerd. Maar Liberia draagt nog meer, en daar springen minder Afrikanen een gat voor in de lucht, de naam van Charles Taylor. Gewezen president én warlord Taylor staat anno 2006 terecht in Den Haag wegens elf aanklachten voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Nadat hij in 2003 de benen had genomen richting Nigeria, nam Sirleaf het roer over. Rotsvast. En dat is ook nodig, want in een wereld gedomineerd door mannen wordt ze met argusogen gevolgd. “Als de eerste vrouwelijke president in Afrika lig ik onder de microscoop. Vergeet niet, mijn land is veertien jaar (van 1989 tot 2003, red.) in conflict geweest, dus het gaat niet over een normale maatschappij. Eerder over een overgangsmaatschappij. We hebben warlords, oorlogsinbreuken en rebellen gehad, een leger ontmanteld om een nieuw te kunnen oprichten. Ik neem risico’s om deze gefragmenteerde, ongedisciplineerde en van geweld doordrongen maatschappij om te buigen naar een ontwikkelingsagenda. Het is een gigantische opdracht”, aldus de president. Johnson-Sirleaf staat voor strategie, laat dat duidelijk zijn. Als één van haar belangrijkste resultaten ziet ze het plaatsen van vrouwen op toppo-