Issuu

jaar

Fa. Burggraaf & Zn Zeilmakerij Kleine kroniek van een familiebedrijf

100 jaar

Inhoudsopgave 7

Voorwoord.

Tijdlijn. Van start tot toekomst.

100 Jaar fa. Burggraaf & zn zeilmakerij. De geschiedenis op een rijtje.

In Memoriam Gerrit Burggraaf jr. Een mooi mens is niet meer.

Klant van der Peet logistics & transport solutions. Samen-werken.

Leverancier Sattler. Altijd welkom.

Colofon: 100 jaar Burggraaf is een uitgave ter gelegenheid van het 100-jarig jubileum van Burggraaf & Zn. Zeilmakerij. Uitgegeven in 2025. Vormgeving, foto’s en tekst: Uitgeverij Familiebedrijf in Beeld. www.familiebedrijfinbeeld.nl Begeleiding: Hans Koning Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. (Familiebedrijf in Beeld)

Sfeerimpressies van een mooi beroep

Klant Plospan en Burggraaf honderd jaar in zaken

Klant Poldersport Zulke mensen heb je nodig

Klant Horitex. Altijd klaarstaan voor je klanten. Altijd.

Klant Nieberg textiel. Zulke lieve mensen.

Klant van Beelen NTN. Er hangt een amicale sfeer.

Ambacht in actie.

Rob Burggraaf, Canvas BV. De appel valt niet ver van de boom.

Medewerker Ome Jan Wahlen. Bij iedere 25 zeilen ging er een doos gebak mee.

Medewerker Tim Roosenboom. Niet bang zijn.

De adviseur Hans Koning: aan het woord. Groei begint bij mensen.

Voorwoord boekje 100 jaar Burggraaf Beste relatie, Met veel plezier en gepaste trots bieden wij u dit boekje aan waarin u wordt meegenomen in 100 jaar geschiedenis van ons familiebedrijf. Het is tussen de bedrijven door tot stand gekomen want de productie in onze zeilmakerij moest natuurlijk gewoon doorgaan! Wij zijn bij het maken van dit boekje professioneel en geduldig begeleid door Govert Lagrouw die al heel veel familiebedrijven heeft helpen vereeuwigen. Govert bedankt! Zeilen maken doe je met elkaar. Daarom komen onze leveranciers, klanten en medewerkers aan het woord. Zonder hen waren we niet gekomen waar we nu staan. Ook voor hen een Dankwoord met een grote D voor de langdurige trouw en samenwerking. We staan aan het begin van een uitdagende toekomst en zien die met vertrouwen tegemoet vanwege alle betrokkenen waarmee we samenwerken. Kijk maar eens op onze nieuwe website om daar een beeld bij te krijgen. Generaties komen en generaties gaan. We blijven ons best doen om Fa. Burggraaf & Zn Zeilmakerij nog lang als familiebedrijf te laten voortbestaan! Een hartelijke groet, Bart en Miranda Burggraaf

VOORWOORD

in 1925 start

Gerrit Burggraaf sr met een transportbedrijfje daarna zakken en kleden handel

1950

katoen en autokappen

1942

Handel in jute zakken

in 1989

Nieuwbouw aan de Boterdijk

in 2009 Aalsmeer

1970

PVC dekkleden

in 2017

Uitbreiding Aalsmeer

TIJDLIJN

100 jaar Fa. Burggraaf & Zn Zeilmakerij

Het verhaal van honderd jaar Burggraaf Zeilmakerij laat zich niet makkelijk schrijven. Vorige generaties zijn helaas niet meer in leven. En aan geschiedschrijving en documentatie werd vroeger niet veel gedaan. Wel aan hard werken.

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Gerrit Burggraaf [eerste generatie] met zijn vrouw en twee werknemers.

Drogen en uitkloppen van jute zakken aan en om het huis aan de Boterdijk.

We spreken met de huidige DGA Bart Burggraaf die ons door de historie loodst. Met enige bescheidenheid praat hij over de bedrijfsgeschiedenis. “Het was zo”. “Zo deden wij dat” zijn typische tussenzinnetjes die je vaak van hem hoort. Geen hemelbestormers maar mouwen opstropen en niet lullen maar poetsen. Laten we eens gaan kijken bij het ontstaan van Burggraaf in 1925. In die tijd was het starten van een eigen bedrijf vaak niet meer dan een overlevingsmodel. Er moest brood op de plank komen. En dat viel nog niet mee. Nederland was neutraal gebleven tijdens de Eerste Wereldoorlog maar toch waren hierdoor jaren van grote schaarste aangebroken. Aan alles was tekort, een direct gevolg van de Europese oorlogseconomie. De upperclass in de grote steden vluchtte in feesten, jazz en losbandig leven, de zogenaamde Roaring Twenties. Maar op het platteland bleef men ver van het gedruis. Geen fratsen.

Het begin van Burggraaf Grondlegger Gerrit Burggraaf sr, ging voor zichzelf werken op de naar verluid jonge leeftijd van amper twintig jaar. Eigenlijk was hij daarvoor ook al een kleine zelfstandige met een eigen transportbedrijfje, maar daar zag hij geen brood meer in. We kunnen uit de overlevering niet precies achterhalen waarom Gerrit dit bedrijf beëindigde. Maar een beetje kunnen we dat wel raden. De hele transportsector had het namelijk zwaar in die tijd. Brandstof was schaars en peperduur. Geen best verdienmodel. Maar Gerrit had wel kennis van zaken gekregen. En van zakken, jute zakken. Die gebruikten transporteurs om van alles in te vervoeren: graan, cacao, wortelen of aardappelen. Gerrit zag wel brood in die zakken. Bovendien, hij kende de markt. Dat bood kansen. In De Hoef, een buurschap naast De Kwakel waar het bedrijf later zou neerstrijken, begon Gerrit zijn bedrijf in jute zakken. Hij was er druk mee in de weer. Wassen, drogen, uitkloppen, repareren en verkopen. Handel en ambacht. Van allebei moest je verstand hebben. En van zwaar handwerk. Want tjonge jonge, het heeft aardig wat zweet gekost.

▸

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

1935, Jute kunstmestzakken wassen op een Duitsch schip Klaas Burggraaf & Gerrit Burggraaf

Boterdijk anno 1965

Werken met wat je hebt Tegenwoordig maken de medewerkers van Burggraaf dankbaar gebruik van machines die het zware en nauwkeurige handwerk verlichten. Dat was vroeger wel anders. Als er één rode draad valt te ontdekken in de familiegeschiedenis dan is het die van een zeer hoog arbeidsethos. Overigens, in die tijd had men nog nooit gehoord van duurzaamheid of recycling, maar er ging niets verloren. Schillenboeren, oudijzerboeren, voddenboeren, alles wat versleten leek kreeg weer een tweede leven. Vaak waren daar jute zakken voor nodig. Met name in de crisisjaren begon het bedrijf goed te draaien. Dat klinkt tegenstrijdig maar juist in die jaren nam de vraag naar transport in jute zakken met paard en wagen toe. Transport per vrachtwagen was vaak duur en uiteindelijk moesten goederen toch vervoerd worden.

De zaken gingen vooruit. Zozeer zelfs dat hij in 1933 met zijn bedrijf verkaste van De Hoef naar De Kwakel op de Boterdijk nummer 25. Een klein stenen gebouwtje uit 1914 dat eerder dienstdeed als slachterij bood uitkomst. In het Witte Weekblad uit 1989 lezen we een interview met Gerrit’s kleinzoon Gerrit. Die weet nog te vertellen dat de muren van dat schuurtje niet best waren vanwege het vele pekelen van de koeienhuiden. Wat weer de aanleiding vormde om hier later, daar komen we nog over te spreken, een nieuwe loods te bouwen. Wat we ook in een klein bijzinnetje lezen is dat het bedrijf als ze het niet druk hadden, zich ook bezighield met dekkleden. Die dekkleden waren toen nog een bijzaak maar zouden later uitgroeien tot hoofdzaak. Inmiddels zijn we na de jaren dertig aanbeland in de donkere jaren veertig.

▸

Van De Hoef naar De Kwakel Gerrit deed goede zaken in de Haarlemmermeer waar de boeren hem graag zagen komen.

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Verklaring voor waardevolle diensten tijdens de oorlog 16

Van jute zakken naar dekzeilen

Verzet, gevaar en wonderbaarlijk geluk Na de Tweede Wereldoorlog werd steeds meer bekend over de mensen die in het verzet hadden gezeten. Die mensen spraken daar zelf meestal niet zo veel over. Maar er waren toch wel wat documenten bewaard gebleven die het bewijs leverden wie aan het verzet had deelgenomen. Gerrit Burggraaf, net als zijn zoon Klaas, was een van die mensen. Bijgaande afbeeldingen naast deze pagina vormen zwart op wit het bewijs van Gerrit’s actieve betrokkenheid. Dat toont ook wel een beetje hun onverzettelijke karakter. Opkomen voor je eigen bestaan maar ook voor de verdrukten van het nazisme. Met paard en wagen lading vervoeren naar Amsterdam en dan onder de jute zakken onderduikers verbergen. Niet zonder gevaar. Twee in de familie beroemde anekdotes willen we de lezer niet onthouden. Zo gaat er het verhaal dat onderduikers zich op de zolder van de schuur onder de jute zakken verstopt hadden. Toen de Duitsers een kijkje kwamen nemen gingen die grijnzend onder dat plafond staan en schoten met de geweren naar boven, dwars door de zoldering. Als door een wonder raakten ze niemand! Bijna een prestatie om van zo korte afstand nog te missen. Pech en geluk liggen soms heel dicht bij elkaar. Een andere anekdote vertelt over een ontplofte bom in de tuin waarvan de granaatscherven dwars het bed vlogen en wederom niemand raakten! Zoals we weten kwam de oorlog in 1945 ten einde. Kleinzoon Gerrit van Gerrit zou later de herinnering aan die donkere tijd levendig houden met een zelf verzameld oorlogsmuseum vol oude legervoertuigen.

Na de Tweede Wereldoorlog verandert Nederland in rap tempo. Door de wederopbouw was er werk in overvloed en de economie moderniseerde. Paard en wagen en spierkracht maakte steeds vaker plaats voor motorisering. Glazen flessen en jute zakken werden vervangen door plastic verpakkingen. Als Burggraaf mee wilde met de tijd moest er afscheid genomen worden van die jute zakken. Zoon Klaas, die inmiddels naast vader Gerrit aan het roer stond, zag dat wel zitten. In tegenstelling tot Gerrit zelf overigens die er weinig van moest weten. Dat zakelijke verschil van inzicht tussen opeenvolgende generaties zou zich later nog vaak herhalen. Want toen zoon Klaas zelf de regie kreeg en zijn zoon Gerrit wilde gaan nieuwbouwen op de Boterdijk, gooide Klaas zijn kont tegen de krib. En geloof het of niet. Nu Bart, zoon van Gerrit, de scepter zwaait en wilde moderniseren door met digitale snijmachines te gaan werken zag vader Gerrit daar geen heil in. Zoon Rob: “Hij vond dat lastig. “Is dat nou wel nodig, je kunt toch met de hand ook prima snijden”, zei hij dan. Maar achteraf had Bart helemaal gelijk natuurlijk, het was een forse investering maar de beste die we ooit gedaan hebben.”

▸

1950 NWM 1e katoenen dekkleed

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

generatie 4, 3 en 2

Dwarsliggers? Nee, vakidioten! Als je altijd vooroploopt kun je moeilijk afstand doen van een manier van werken waar je succesvol mee bent. En vooroplopen is wat Burggraaf altijd deed en doet. Zeilmakerij is echt een ambacht. En goede ambachtslieden kunnen moeilijk afstand doen. Al gebeurde dat vaak genoeg. Zo was Burggraaf in de jaren vijftig een van de eersten die ging werken met katoenen zeilen voor bedrijven als Van Seumeren Transport (tegenwoordig Mammoet). Maar later werd dat katoen weer vervangen door pvc, de nieuwe hardloper. Gerrit Burggraaf jr kwam met dit idee. Voor de lezer van dit boek lijkt dat een kleinigheid maar voor vader Klaas bepaald niet. Pvc als dekzeil was nieuw, duur en weinig bedrijven hadden daar ervaring mee. Een polyester weefsel dat aan beide zijden met bisonyl is afgezet, het is waterdicht (er) dan katoen, lichter, je kon het makkelijk aan elkaar lassen (smelten) en het is buigzamer. Kortom, een vooruitgang.

in de zaak kwam. Net als Gerrit toen die op dezelfde leeftijd in de zaak kwam bij vader Klaas. Het past allemaal als een bus bij Burggraaf. Net als de ringen, de touwen en de zeilen. Bart weet nog goed dat hij aan vader Gerrit vroeg om in de zaak te mogen komen werken. “Dat hadden ze niet verwacht. “Weet je het wel zeker?” vroeg mijn vader.” “Ja, dat weet ik zeker”, zei ik. “Ik doe alles in de garage, van de magazijnuitgifte tot de verkoop en de receptie tot monteren en LPG-Installaties inbouwen, maar ik blijf altijd gewoon een monteur. Dat wil ik niet meer.” “Goed”, zei mijn vader. “Dan kun je morgen beginnen.” En vanaf die eerste dag af heb ik er nooit een seconde spijt van gehad. Het ging gelijk soepel.” In 1996 werd Bart medeaandeelhouder. Een grote dag. “Ik vond dat best spannend, moet ik eerlijk bekennen. Je krijgt de verantwoordelijkheid voor het hele reilen en zeilen, ook financieel. Je beseft dan ook dat er zoveel gezinnen van moeten eten. Ja, dat hield mij ’s nachts weleens wakker.”

▸

Familietrekjes en dezelfde start Nog zo’n familietrekje: De huidige directeur Bart Burggraaf verdiende eerst de kost buiten het bedrijf van vader Gerrit als automonteur. Daar was hij ook voor opgeleid. Net als vader Gerrit die ook eerst buitenshuis had gewerkt als automonteur. Bart over zijn tijd onder de motorkap: “Ja daar heb ik veel van geleerd. Bijvoorbeeld, dat je de klant altijd vooropstelt. Maar ook dat je duidelijk en helder bent. Als monteur moest je wel begrijpen dat je de klant veilig de weg op stuurt. Je repareert geen stofzuiger maar een automobiel hè. In wezen is dat met onze dekzeilen ook zo. Het moet goed zijn, exact op maat en bestand tegen de omstandigheden.” We zeiden het al eerder; Bij Burgraaf is duidelijk sprake van familietrekjes. Zo was Bart negentien a twintig jaar toen hij bij vader Gerrit

v.l.n.r. Mark, Rob en Gerrit, poserend op een bestelling ballastzakken voor de toenmalige vliegtuigbouwer Fokker.

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Reparatie van een PVC dekkleed buiten aan de Boterdijk.

Wintersport in het bloed Trouwens, over familietrekjes gesproken, sommige daarvan zijn te leuk om niet te vermelden. Bart over de wintersportavonturen van de Burggraaf’s: “We zijn zowat met de skies aan geboren. Al op jonge leeftijd gingen mijn vader en moeder met een busreis naar Schwarzenberg in Oostenrijk. Zomer en winter overigens. En daar komen we nu nog steeds. We zijn er bijna inwoner. Afgelopen jaar kwam mijn vader daar voor het 60 ste jaar.”

Van een halve naar een hele autokap Naast Bart hebben broer Mark en broer Rob ook nog even in het bedrijf gewerkt, maar beiden kozen uiteindelijk voor een loopbaan buiten de zeilmakerij. Grote steun en toeverlaat voor Bart is natuurlijk moeder Ineke die haar leven lang naast Gerrit haar steentje bijdroeg. Al sinds hun verkeringstijd, en ook toen er later kinderen kwamen, week ze niet van zijn zijde en werkte ze keihard mee aan de opbouw en de groei van het bedrijf. Zoals dat vaak gaat; eerst werkte zoon Gerrit bij vader Klaas in de zaak ‘mee’. Later nam hij het roer over en verhuisde pa en ma naar een huisje elders in het dorp. Hadden Gerrit en Ineke het rijk alleen.

Van jutezak tot Brennerpas De tijd van de jute zakken was toen al definitief voorbij. Ineke weet niet alles meer, maar sommige dingen herinnert ze zich nog als de dag van gisteren. “Eerst konden we maar een halve autokap maken in de werkplaats. Dus eerst de ene helft en daarna de andere helft. Toen er later de voorschuur erbij kwam konden we die kap in een keer lassen. Twee schuren uiteindelijk. “Wat een gesjouw.” En sjouwen konden ze. Desnoods ver van huis. Als de klant riep, dan ging je. Ineke: Naaimachine in de auto en zo hup naar de Brennerpas op de grens tussen Oostenrijk en Italië om het dekzeil van een klant te repareren. Dat deed je gewoon.”

▸

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Werk is werk en thuis is thuis “Gerrit overleed in 2024 en zijn gemis laat diepe sporen na. We zullen daar later in dit boek nog uitgebreid op terugkomen. Nog steeds is Ineke bijna iedere dag op de zaak te vinden voor werkzaamheden achter de naaimachine. Ze weet nog dat er vroeger buiten aan de schuur een bel hing die rinkelde als in de naast gelegen werkplaats de telefoon afging. “Moest je sprinten.” Ze koestert niet alleen de grappige herinneringen. Zo weet ze ook nog goed dat ze van een klant een prachtig boeket bloemen ontving na een nachtje doorgewerkt te hebben. “Toch ontroerend, ik denk dat iedereen wel gevoelig is voor zo’n compliment. Dat maak je zelden mee natuurlijk.”

Een leven vol aanpakken We spreken Ineke op een dinsdagmorgen in het huis aan de Boterdijk. Ze is net terug van haar geliefde ontspanning: hardlopen. Zeven en halve kilometer. De schrijver van dit boek doet het haar niet na. Wat een vitaliteit. “We werkten altijd. Altijd. Even niets doen was er niet bij.” Zelfs als ze met de caravan op vakantie waren ging de boekhouding mee. Als dochter van een oudijzerboer groeide ze op in een vergelijkbaar gezin als Gerrit die ze op negentienjarige leeftijd leerde kennen. “Gerrit had geluk dat hij niet in dienst hoefde omdat zijn vader Klaas ziek was en Gerrit als onmisbaar voor de zaak werd gezien. Daardoor kreeg hij vrijstelling.” Als je met Ineke spreekt spreek je niet met een prototype directeursvrouw in een mantelpakje. Ben je gek, zelf aanpakken. De leukste klussen vond ze die windschermen voor tennisclubs. Zelf zomen met band versterken, vastnaaien en ogen erin slaan. Alles met de hand. “Ik weet nog dat op een gegeven moment de eerste ringmachines kwamen. Och wat fantastisch.” Op zaterdagmorgen kwamen de particuliere klanten: tenteigenaren die voortenten lieten repareren en booteigenaren. Doordeweeks was het daar te druk voor. “Was wel een hele leuke tijd. Babbeltje maken. Mensen waren altijd vrolijk, het was hun vrije tijd. Later bouwden we dat af omdat er echt geen tijd meer voor was. De autokappen gingen natuurlijk voor.”

De kunst van loslaten Hoe druk ook, Bart herinnert zich wel dat als zijn ouders eenmaal klaar met werken waren, er thuis niet meer over de zaak werd gesproken. “Wij merkten er niets van.” Een goede gewoonte die Bart en zijn vrouw Miranda er ook op nahouden. “Onze kinderen hoeven niets mee te krijgen van het gedoe op de zaak. Mijn vrouw Miranda werkt ook mee. Maar wij hebben afgesproken om er thuis weinig over te praten. Hele leuke dingen daargelaten natuurlijk. Als je iets heel moois gemaakt hebt floept dat er nog weleens uit aan tafel. Maar dat is enthousiasme.” Miranda is Miranda en lijkt heus niet in alles op haar schoonmoeder Ineke. Maar toch, als duizendpoot komt ze aardig in de buurt. Administratie, zorgen dat alle voorraden kloppen en klaarliggen. Ze weet van wanten. Bestellingen klaarzetten en vliegende kiep voor de meiden achter de naaimachines die ze met raad en daad terzijde staat.

▸

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Werkplaats Boterdijk Gerrit & Ineke

1989 Nieuwbouw aan de Boterdijk Een mijlpaal in de honderdjarige geschiedenis van het bedrijf vormt ongetwijfeld de nieuwbouw in 1989 van een compleet nieuwe werkplaats aan de Boterdijk in Uithoorn. In totaal kreeg men nu de beschikking over 324 vierkante meter loods, later nog uitgebreid met een zolder met twee dakkapellen. “Kon je opeens vier naaimachines kwijt, oh wat heerlijk was dat zeg,” aldus moeder Ineke die het zich allemaal nog heel goed kan herinneren. Bart zag het allemaal met veel plezier aan. ‘s Avonds kwamen die grote bouwtekeningen op de keukentafel tevoorschijn en gingen mijn vader en moeder weer puzzelen. Ik vond dat prachtig, best wel imponerend.” Ineke: “Het werd ook tijd dat we gingen uitbreiden want we kregen het steeds drukker.”

Nieuwe klanten en slimme vindingen Sinds Gerrit de scepter zwaaide had hij de wind er flink onder. Er kwamen medewerkers in dienst en het allerbelangrijkste; nieuwe klanten die zorgden voor groei. Zoals het Nieuwkoopse carrosseriebedrijf van der Peet. Dit familiebedrijf was, en is, over de hele wereld actief. Bijvoorbeeld met aardappeltrailers. Burggraaf mocht hiervoor dekzeilen, de Flexi-spanner® en valmatten maken en raakte daar steeds meer bedreven in. Valmatten wogen normaal gesproken rond de 500 kilo, maar die van Burggraaf slechts 3 kilo wat resulteerde in zo’n 500 kilo meer laadgewicht. Op de Flexi-spanner had Gerrit zelfs octrooi verworven, deze ingenieuze vinding bood de klant aanzienlijk minder brandstofverbruik en minder slijtage. Plomp Zaagsel, Spelt Afvalverwerker en Van Beelen NTN BV, om er maar eens een paar te noemen waren ook van die mooie, nieuwe opdrachtgevers die Burggraaf veel werk bezorgden. En de lijst is nog veel langer. Kortom, de nieuwbouw zorgde voor vooruitgang. Natuurlijk kwam er ook wat meer druk op de ketel want de hypotheek moest wel betaald worden. Maar Ineke en Bart hebben die druk nooit zwaar gevoeld. Wat overheerste was het blije gevoel dat het werk veel efficiënter uitgevoerd kon worden. Nog steeds kon er maar één autokap tegelijk gedaan worden maar daarachter was nu ook ruimte voor windschermdoeken en zeilen voor aanhangwagens.

▸

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Dad’s army en Barts aandeel Opmerkelijk waren ook de werkzaamheden voor oud legervoertuigen uit de Tweede Wereldoorlog. Deze verzamelhobby van Gerrit jr, we komen er verder in het boek nog uitgebreid over te spreken, was uitgegroeid tot een professionele activiteit met het vervaardigen van katoenen dekkleden. Een uiterst precies klusje waar Gerrit onder verzamelaars enorm over werd geprezen. Van heinde en verre kwamen de old army kameraden Gerrit opzoeken om aan hem hun dekzeilen toe te vertrouwen.

Ruimtegebrek en groei Eind jaren 80 en de gehele jaren negentig stonden in het teken van groei en veel werk. Werk waar het bedrijf nooit op uit hoefde. Marketing was overbodig. Het was veel belangrijker om de klanten goed van dienst te zijn. Via mond-tot-mondreclame kwamen de opdrachten dan vanzelf. Dit betekende wel dat het bedrijf steeds meer voorraad kreeg en dat kostte ruimte. Veel ruimte. Op een gegeven moment moest zelfs de autogarage eraan geloven waar de particuliere wagens gestald werden. Iedere vierkante meter telde. In Nieuwkoop werd een extra loods van 200 vierkante meter gehuurd als opslagruimte waarmee de grootste nood geledigd leek.

Van leerling tot medefirmant Niet alleen de zaak groeide, ook Bart zijn aandeel groeide. Als jongeman begonnen in 1996 was hij in 2001 medefirmant geworden en daarmee op gelijk niveau met vader Gerrit. Samen met moeder Ineke vormden ze zo met z’n drieën een VOF. Dat Bart in de pikorde inmiddels naast zijn vader stond had met hiërarchie weinig te maken. Beslissingen werden samen genomen. Gewoon praktisch inzicht. Het werk wees zelf wel uit wat er nodig was.

▸

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Productie volop in bedrijf

Productievloer in Aalsmeer 28

Zoektocht naar meer ruimte In de periode 2006-2007 begon het serieuze zoeken naar een andere locatie. De Boterdijk was en bleef een idyllisch plekje maar zat ramvol. Bart die inmiddels van jongen was doorgegroeid tot ondernemer ging op pad om een grotere locatie te vinden, al viel dat nog niet mee. Als gezegd, zijn rol was veranderd. Zo keek hij mee en hielp hij de boekhouder waardoor hij financieel steeds meer inzicht kreeg. Klanten kwamen steeds vaker gelijk naar hem toe. Zo groeide hij in zijn rol. Niet vanuit een positie als ‘de baas zijn’ maar gewoon op een natuurlijke weg won hij aan gezag omdat iedereen wel zag dat Bart van wanten wist. Uiteraard was de boekhouding inmiddels volledig geautomatiseerd. Het papieren tijdperk was ten einde. Die overgang verliep echter niet altijd op rolletjes. Mede door de rebelse streken van de jonge Bart Burggraaf. Amper veertien jaar oud was hij verzot op computerspelletjes die de jonge Bart voor het gemak speelde op de, enige, computer van de zaak. Dat was op zichzelf nog niet zo erg tot de held van ons verhaal die hele computer zo ver in de war wist te krijgen dat er niemand meer in die computer kon komen. Bart werd terstond uit de klas gebonjourd toen vaderlief hem op liet bellen. “Naar huis komen”, was het enige commando dat hij te horen kreeg. Dat voorspelde niet veel goeds. Eenmaal thuis kreeg hij te horen dat alle spullen van de boekhouding onbenaderbaar waren geworden. Nee, een groot programmeur is aan Bart niet verloren gegaan…

2009 Naar de Turfstekerstraat in Aalsmeer Na dus een lange zoektocht wordt eindelijk een nieuwe locatie gevonden aan de Turfstekerstraat in Aalsmeer. Wat een vooruitgang was dat zeg. Van 324 naar 900 vierkante meter, plus nog eens twee laaddocks erbij. De beslissing om naar hier te verhuizen was zo genomen. Wat een kans!

Een verhuizing met onverwachte wending Enige hobbel was de vraag hoe te verhuizen en er toch voor te zorgen dat het werk op tijd afkwam. Door, door en door. Nou er was bijna een andere hobbel die wel fataal werd. Toen het pand gekocht was moesten de firmanten naar de notaris. Maar Bart zijn vrouw Miranda was hoogzwanger. Zegt die notaris doodleuk dat Bart zijn vrouw, die dus op het laatst liep en thuis was, ook moest komen tekenen. Tjonge jonge,Miranda gebeld met de vraag of ze dan toch maar naar de notaris wilde komen. Zo gezegd zo gedaan. We zullen u lezer de details besparen maar uiteindelijk was Miranda na het bezoek aan de notaris nog maar net op tijd thuis. Haar vliezen braken en ze beviel thuis in de gang van zoon Coen. Op het nippertje.

▸

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

Grotere opdrachten en digitale vooruitgang De nieuwe locatie in Aalsmeer stelde het bedrijf in staat om nog grotere opdrachten aan te nemen. Daardoor kwamen er ook weer nieuwe klanten bij waaronder zelfs collega-zeilmakers. Inmiddels deed ook de digitale snijmachine zijn intrede. Hiermee kon in weinig tijd door één man het werk gedaan worden dat anders door twee man gedaan werd. Bart: “Je hoefde opeens geen grote zeilen op de grond uit te leggen en daarna knippen en snijden op de vloer, dat werd vooraf allemaal ingebracht in de werktekeningen op de computer. We konden nu opeens vier, vijf vrachtwagens gelijktijdig afwerken. En niet te vergeten, ook efficiënter inkopen.” Groot-zakelijk werd de hoofdmoot van het werk en nog lang is het einde van de digitale vooruitgang niet in zicht. ICT gaat ook in dit puur ambachtelijke bedrijf steeds belangrijker worden. Niet alleen administratief maar ook in de productie.

Twee zielen één gedachte Nu de zaak groter werd en in Aalsmeer stond veranderde Bart zijn vrouw Miranda van koers en gaf haar baan als programmeur eraan om in de zaak te komen werken. Als duizendpoot met veel praktisch inzicht en het vermogen tot logisch denken blijkt haar komst een welkome aanvulling. Bart is de ondernemer. Aan hem laat Miranda de grote beslissingen over. Een positie waar ze van begin af aan weinig moeite mee had, en heeft. Uiteraard wordt er het nodige aan de keukentafel besproken. Hard werken, altijd met de zaak bezig zijn en thuis overleggen, het is een manier van leven die Miranda van huis uit gewend is. Als dochter van een kweker groeide ze op in een ondernemersmilieu. Zelf stond ze ook aan de bosmachine als er meegewerkt moest worden. Met bloemen langs de deur om een centje bij te verdienen.

●

100 JAAR FA. BURGGRAAF & ZN ZEILMAKERIJ

In Memoriam Gerrit Burggraaf jr

Als Ineke Burggraaf de film over de uitvaartplechtigheid van haar man en inspirator voor het leven Gerrit Burggraaf laat zien wordt het stil aan de keukentafel. Samen kijken we naar de laatste reis van een mens uit duizenden. Want dat was Gerrit.

Als enige zoon van vader Klaas was hij voorbestemd om in het bedrijf te komen werken. Hij mocht veel en wist met die vrijheid wel raad. Die vrijheid kreeg hij later ook van zijn vrouw Ineke. Dat stelde hem in staat om de dingen te doen die hij graag deed. Op de eerste plaats was hij enorm energiek en initi atiefrijk in het bedrijf. Zo kwam hij met het idee om de katoenen dekzeilen te vervangen door pvc. Een grote vooruitgang. Samen met Ineke timmerde hij aan de weg. Ze wisten wat het was om hard te werken en als het moest ieder dubbeltje om te draaien. Nuchter en no-nonsense. En toch altijd tijd vinden om met de jongens in de werkplaats dingen uit te leggen. Bart en Rob kwamen daar graag. Ook om over andere dingen te kletsen dan alleen het werk. Levensvragen ging Gerrit niet uit de weg. Zoals ook dochter Corry en zoon Mark mochten ondervinden; kinderen die niet, lang, bij pa werkten maar in hun leven altijd wel van hem op aan konden.

▸

IN MEMORIAM GERRIT BURGGRAAF JR

▸ Mensenmens

Op vrijdagmiddag kwamen steevast de nootjes en de biertjes tevoorschijn. Supergezellig. De jongens keken er de hele week naar uit. Gerrit was een mensenmens pur sang. Als ondernemer erg betrokken bij zijn klanten. Netwerken was een term waar in zijn tijd nog niemand van gehoord had. Maar Gerrit had dat gewoon in zich. Altijd een praatje maken en goed luisteren naar verhalen van de opdrachtgevers. Commercieel slim, maar dat niet alleen. Het interesseerde hem ook. Zonder zich opzij te laten zetten. Hij kon ook realistisch blijven, maar dan altijd met een glimlach. Vriendelijk. Op een leuke manier klanten laten vertellen dat ze ongelijk hadden. Je moet het maar kunnen. Iemand die prettig was in de omgang. Vandaar ook dat hij naast zijn werk altijd overal op en in zat. Het Oranjecomité, de brandweer en niet te vergeten zijn museum voor legervoertuigen uit de Tweede Wereldoorlog.

Militair museum Het begon allemaal in 1986 met een Dodge WC51, een 4 x 4 open jeep die Gerrit he-le-maal uit elkaar schroefde en in volledig gereviseerde staat terugbracht. Anderhalf jaar lang was hij er mee bezig. Al zijn vrije tijd ging er in op. Later volgden nog een GMC (Amerikaanse militaire vrachtwagen) die ook zakelijk nog weleens werd ingezet en een echte Ben Hur (aanhangwagen achter de Dodge). Alles tot in de puntjes. Stad en land liep hij af bij beurzen en handelaren. En ja hoor, het juiste accessoire, schroef, spiegel of wat dan ook: Gerrit wist het te vinden. Hij had er een neus voor. “Je moet nooit kijken wat handelaren op de tafel hebben liggen, maar eronder kruipen,” was zo’n levenswijsheid waar hij vaak succes mee had. Op die manier groeide zijn hobby en verzameling uit tot een museum over de Tweede Wereldoorlog. Soms was Gerrit heel creatief. Bijvoorbeeld door zijn vrouw Ineke als verjaardagscadeau een Jeep van de Engelse Airborne te geven. Voor hem geen straf

Een mooi mens is niet meer.

om er zelf ook mee rond te rijden natuurlijk… Kinderklassen uit de basisscholen vonden het heerlijk om bij Gerrit op bezoek te komen. Wat wist die man veel. Het mooie was, de legervoertuigen bleven niet stil in de loods staan maar kwamen op mooie dagen tevoorschijn om een eindje mee te gaan rijden. Sterker nog, Gerrit en Ineke werden lid van een club geestverwanten: Keep Them Rolling; liefhebbers die allemaal in het bezit waren van zo’n donkergroen gevaarte en met elkaar de mooiste avonturen beleefden. Weekenden erop uit om op de Veluwe samen te crossen in het zand en te kamperen in de bossen. Slapen in de Ben Hur. Dankzij goede contacten met Defensie kon er gebruik gemaakt worden van hun oefenterreinen. 5 Oktober 2024 komt er een einde aan het leven van deze markante persoonlijkheid. Hij voelde zich al langer niet lekker maar liet daar weinig van merken. Het lag ook niet in zijn aard om te klagen. Liever trad hij het leven met opgeheven hoofd tegemoet. Voor de mensen in en om het bedrijf en zijn woonplaats De Kwakel heeft Gerrit veel betekend. Maar het meeste daarvan natuurlijk voor zijn vrouw Ineke, zijn kinderen en zijn kleinkinderen. Oktober 2024 wordt Gerrit in militaire colonne van Keep Them Rolling naar zijn laatste rustplaats gereden. De schaapjes op het talud langs de dijk zien het aan en staken eerbiedig hun gegraas. De stoet rijdt in looppas, langs de weg brandweerlieden in een erehaag.

●

IN MEMORIAM GERRIT BURGGRAAF JR

Samen-werken De Nieuwkoopse specialist in carrosserieën en trailers voor losgestorte producten Van der Peet werd in 1948 opgericht door H.W. (Henk) van der Peet Sr. Dat lijkt lang geleden maar bij Van der Peet duren relaties vaak lang. Net als de leveranciersrelatie met Burggraaf. Die is inmiddels bij de derde generatie aanbeland.

We spreken met de tweede generatie Henk (65) en Wil (70). Hun vader Henk stond al in contact met Klaas Burggraaf. Henk en Wil zijn inmiddels opgevolgd door twee zonen van Henk (Twan en Sven) en de dochter van Wil (Wietske) Wil: “Die langdurige zakelijke relaties zijn typisch voor familiebedrijven. Net als Burggraaf hebben wij ook al klanten in de derde generatie.“ Aan de muur in hun kantoor hangt een stille getuige van de samenwerking tussen beide bedrijven: een handgemaakte plaquette over ‘De Waagemaaker Van der Peet, aangeboden door de ‘Seilemaaker’ Burggraaf voor het 40-jarig jubileum van Van der Peet in 1988. Vandaag de dag lijken dat ouderwetse woorden. Maar het feit dat die woorden nog steeds aan de muur hangen duidt op wederzijdse respect. Wil is met zijn 70 jaar gepensioneerd maar blijft actief voor het bedrijf als STAK-voerder. In de

periode als aandeelhouder hield hij zich voornamelijk bezig met de productie en techniek van het bedrijf. De vijf jaar jongere broer Henk was altijd de commerciële man en werkt nog drie dagen in het bedrijf.

Eén vaste leverancier Beide heren hebben veel met Burggraaf te maken gehad en kunnen daar smakelijk over vertellen. Wil: “Minstens 50 jaar geleden bestonden er losse zeilen van katoen die de chauffeur over de lading gooiden, bijvoorbeeld hooi en stro. Later kwamen er zeilen van kunststof (bisonyl). Burggraaf was daar voorloper in. Katoenen zeilen werden toen nog genaaid. Dat was heel arbeidsintensief. De bisonyl zeilen worden gelast, door de twee delen warm te maken smelten ze die aan elkaar. Eerst waren dat zeilen die los over de lading of de laadbak getrokken werden en later zijn dit de zogenaam-

KLANT VAN DER PEET LOGISTICS & TRANSPORT SOLUTIONS

▸

Henk van der Peet “Omdat we alles in één hand kregen, werd de band onderling steeds beter.” .

de rolzeilen geworden. Wist je wel dat onze klanten in eerste instantie allemaal hun eigen zeilmaker meebrachten?” Henk: “Dat was een enorme administratie en gedoe voor ons. Per wagen per klant moesten we steeds goed in de gaten houden wie het dekzeil fabriceerde want ze deden het allemaal net even anders. Ook toen viel ons op dat Gerrit heel precies werkte. Hoe hij het voor elkaar kreeg weet ik ook niet maar zijn maten klopten wel. Weet je hoe hij dat deed? Gewoon op een A4’tje met een potloodje. Zo tekende hij de maten in.” Wil: ”Dan liep hij door de bak met de hand alles op te meten, dat je dacht: “Komt dat wel goed?” Maar het kwam altijd goed.” Henk: “Op een gegeven moment is Burggraaf alle zeilen voor al onze klanten gaan maken. Hun voordeel was dat ze precies werkten maar ook dat ze heel dicht in de buurt zaten. Een paar kilometer verderop, meer afstand zit er niet tussen De Kwakel en Nieuwkoop. Daardoor hanteerden ze een nette prijs, ze waren snel en secuur.” Wil:” En ze stonden altijd voor je klaar. Ook als het hun een keer niet zo goed uitkwam zorgden ze er altijd voor dat onze zeilen op tijd klaar waren.” Henk: “Voor ons werd het heerlijk werken met één vaste leverancier voor de dekzeilen.” Van vast werken komt samen-werken. “Omdat we met Burggraaf alles in één hand kregen werd de band onderling ook steeds beter.”

Productontwikkeling Die beter band leidde ook tot speciale vindingen voor Van der Peet. Zo was er in 1997 al de

zogenaamde Flexi-spanner ® voor het opspannen van een rolzeil. Henk: “Op een gegeven moment kregen we vragen van onze klanten of er misschien mogelijkheden waren om, bijvoorbeeld, de aardappels als het ware zachter te laten vallen in de laadruimtes. Op basis daarvan hebben we in 2005 samen met Burggraaf de valbreker ontwikkeld met valmatten. Dat lijkt simpel maar het heeft aardig wat energie gekost. Het resultaat is verbluffend, we kunnen nu meer aardappels storten zonder butsen. Fantastisch.“ Zo zien we twee bedrijven die van vroeger uit in eerste instantie bijna niets met elkaar hadden en later bijna alles. Henk: “We hebben heel veel samen ontwikkeld. Over en weer gaan we bij elkaar kijken hoe dingen beter kunnen. Je bent elkaars verlengde.” Inmiddels staat de derde generatie Burggraaf aan het roer en de derde generatie Van der Peet. De samenwerking is nog even hecht als vroeger en klaar voor de toekomst. Wil: “De manier van werken is natuurlijk in de loop der jaren sterk veranderd. Wij leveren zelf de tekeningen aan in een samen afgesproken tekenbestand. Deze worden bij Burggraaf verwerkt tot productietekeningen. Het eindproduct, de zeilen komen bij ons weer binnen zonder dat iemand ze fysiek hoeft in te meten. Administratief is het zo optimaal verwerkt dat als onze klant na een aantal jaren een nieuw zeil wil deze gegevens dan ook zo uit de computer gehaald kunnen worden.”

●

KLANT VAN DER PEET LOGISTICS & TRANSPORT SOLUTIONS

Nico van Hattum: Bij Bart ben je altijd welkom, afspraak of niet.

Altijd welkom bij Burggraaf Nico van Hattum, eindverantwoordelijke voor de BV Protex van het Oostenrijkse bedrijf Sattler, is sinds 2012 betrokken bij Burggraaf. Zijn bedrijf levert technisch textiel: een textielweefsel met daarop een pvc-pasta.

Het resultaat is een pvc-gecoat zeil, waterdicht en bij Burggraaf toegepast voor industriële toepassingen in de transportbranche (vrachtwagens en containers) en boedelbakjes. Hoewel de samenwerking officieel in 2012 begon, vermoedt Van Hattum dat de relatie veel verder teruggaat. “Ik denk dat opa Klaas al zaken met ons deed.”

Een hechte en persoonlijke band “Bij Bart ben je altijd welkom. Je kunt er ook zonder afspraak binnenlopen en hij maakt gewoon tijd voor je. In deze tijd is dat bijzonder. Er heerst altijd rust, of je er nu bent of belt. Natuurlijk gaan er wel eens dingen verkeerd, maar als Bart dat aankaart gebeurt dat nooit met een grote mond. Het is een trouw en stabiel familiebedrijf waar mensen zich prettig voelen.” Bij bezoeken wordt eerst het zakelijke besproken,

daarna vaak nog veel langer persoonlijke zaken: familie, vakanties, en herinneringen.

Herinnering aan Gerrit en zijn paradepaardje Van Hattum herinnert zich ook een bezoek bij Gerrit thuis. “Hij was dol op zijn verzameling militaire voertuigen uit de Tweede Wereldoorlog. Vooral het zoeklicht, waarmee ze in de oorlog tot wel vijf à tien kilometer ver konden turen naar vijandige vliegtuigen, was zijn paradepaardje. Mijn leidinggevende, een Duitser, vond dat in eerste instantie wat ongemakkelijk, maar Gerrit ging er juist heel spontaan mee om. Dat gevoel wist hij goed over te brengen op de mensen om hem heen.”

●

LEVERANCIER SATTLER

SFEERIMPRESSIE

Ruud Plomp: Met één telefoontje weet Bart precies welk zeil we bedoelen.

Plospan en Burggraaf honderd jaar in zaken Het bedrijf Plospan is een generatiegenoot van Burggraaf. In 1922 startte opa Willem Plomp met handel in kolen, groenteteelt en foerage.

Nadat zijn zoon Piet het bedrijf in de Tweede Wereldoorlog van hem overnam zijn diens zonen Willem, Ruud, Frans en Rober de huidige eigenaren van deze firma in houtvezels. Je denkt misschien, wat moet je nou met een houtkrul of een houtkorreltje? Maar het gaat om de volumes. Plospan verwerkt ieder jaar 200.000 ton houtvezels en schaafsel tot bodembedekkers en houtpellets. Weggereden vanuit hun fabriek in Waardenburg door 35 vrachtwagens en 700 containers die de eindproducten wereldwijd distribueren. De vrachtwagens niet meegerekend van klanten die hun bestelling zelf ophalen.

Een samenwerking met historie Al die containers zijn voorzien van een zeil van Burggraaf. De broers Ruud en Frans Plomp delen graag hun ervaringen. Ruud: ”Onze opa begon destijds in Vinkeveen, dat ligt in de hoek van De Kwakel. Opa Klaas Burggraaf was toen druk bezig met zeilen oplappen voor de rode Bedford van onze vader Piet. Want zeilen werden in die tijd niet zomaar vervangen, die werden tot in den treure gerepareerd. Toen wij eind jaren 80 (We maken even een sprongetje in de tijd) naar Waardenburg verhuisden kwam Gerrit de zeilen gewoon hier brengen. Dat deed ie goed. Zo hou je klantenbinding. Gerrit was een gezellige vent die overal wel een oplossing voor had. Het maakte niet uit wat er met je zeil aan de hand was, hij kreeg het altijd voor elkaar. Het was altijd goed. Met de kerst bracht Gerrit verse bloemen mee voor ons moeder. Die bloemen had ie weer van een klant op de bloemenveiling. Zo ging dat.” Frans: “Hij rekende de maten van de zeilen altijd uit op een papiertje of de achterkant van een sigarendoos.”

Van handwerk naar digitalisering Ruud: “Burggraaf is met ons meegegroeid. Bart digitaliseert alle tekeningen voor de zeilen. Dat is heerlijk. Als ik bel en ik zeg ‘zeil 7-70’, weet hij gelijk wat ik bedoel omdat alle tekeningen in het systeem staan. Zo werk je sneller en voorkom je fouten. Dat heeft Bart goed voor elkaar.” Ruud: “Het bijzondere aan de zeilen van Burggraaf voor Plospan is dat iedere container er twee nodig heeft, eentje voor binnen, onderop, en eentje aan de bovenkant om af te dekken.” Frans legt uit dat de zeilen in hun trailer vervaardigd zijn van een speciaal filterdoek. Deze binnenkleden laten net voldoende lucht door om het stof tegen te houden en toch voldoende te ventileren. De zeilen voor de buitenkant zijn weer gemaakt van een speciaal Panamadoek dat dubbel is geweven. “Veel beter dan die doeken die enkel geweven zijn”, aldus Frans.

●

KLANT PLOSPAN

Poldersport Honderd jaar in business

Albert Blommestijn “Zulke mensen heb je nodig. Dat zijn de drijvende krachten.”

Een zakelijke relatie die vanuit burenvriendschap al bijna honderd jaar bestaat, dat bestaat echt. Albert Blommestijn van de firma Poldersport uit De Kwakel vertelt over twee families die altijd voor elkaar klaarstonden en staan.

“Rond 1930 is de familie Burggraaf hier komen wonen. Het land rondom hun schuren was van ons. Ze hielden altijd een oogje in het zeil(!) op onze dieren. Koeien met name. En als wij iets nodig hadden van touw of zeil liepen we even naar Burggraaf. Zo ging dat. Je stond voor elkaar klaar. Er is een sterk verhaal, echt gebeurd, dat Gerrit die in 1947 werd geboren in de kinderwagen lag. Een van onze stieren ontsnapte, sprong pardoes over de afrastering en kwam precies naast de kinderwagen terecht. Dit boek had dus ook heel anders geschreven kunnen worden...” De families groeiden met elkaar op. “Burggraaf deed er goed aan om naar Aalsmeer te verhuizen. Daar konden ze beter uit de weg met die grote vrachtwagens, dat was een goede zet. Hier op de Boterdijk was het gewoon te klein.”

Poldersport en de kracht van samenwerking Nog steeds levert Burggraaf aan het familiebedrijf van Blommestijn: Poldersport genaamd. Dit bedrijf is een tweede bedrijf gevestigd op de boerderij waar nog steeds vee gehouden wordt. Biologisch vee welteverstaan met zo’n 50 koeien. Te weinig om van te leven en daarom is Albert op het idee gekomen om de fraaie, landelijke ligging van de boerderij te exploiteren. Voor groepen, vaak bedrijven, families of vrienden, organiseert hij een soort survival op de boerderij. Zeskamp, levend voetbalspel, Kwakelse Highlandgames, vlottenbouw, Kwakelgolf, jong en oud vermaken zich opperbest met spelen die

Albert zelf heeft bedacht en op de boerderij en de omliggende landerijen uitzet. En daar is heel veel zeil, touw, of ringen voor nodig. Allemaal van Burggraaf natuurlijk.

Gemeenschapszin als bindmiddel Een blik op de website poldersport.com maakt alles duidelijk: waar je maar kijkt, overal zie je beweging, spel en plezier in de Kwakelse buitenlucht, met heel veel onderdelen zeildoek van Burggraaf verwerkt. Blommestijn looft de gemeenschapszin van het dorp De Kwakel waar dit zich allemaal afspeelt. Gerrit Burggraaf heeft samen met hem zeker 40 jaar in het feestcomité gediend. Van die 40 jaar heeft zoon Bart overigens ook 20 jaar in hetzelfde comité meegewerkt. “Dan gaat een paar dagenlang alles aan de kant en werk je jezelf uit de naad om alle dorpsfeesten mogelijk te maken. Zo leer je elkaar goed kennen natuurlijk. Voor Gerrit was dat feestcomité na zijn militaire voertuigen echt een hele belangrijke hobby. En niet te vergeten, een hobby waar ook weer werk voor de zeilmakerij uit voortkwam. Zulke mensen heb je nodig. Dat zijn de drijvende krachten. Zo hebben wij hier een jaarlijkse veiling waar particulieren en bedrijven goederen en diensten gratis leveren. Per opbod wordt dat dan verkocht en de winst gaat naar de verenigingen. Vergis je niet, daar wordt al gauw 80.000 euro verdiend waar die verenigingen weer de vruchten van plukken.”

●

KLANT POLDERSPORT

René Wijnties: “Service is belangrijker dan prijs”

Altijd voor je klanten klaarstaan. Altijd René Wijnties zijn bedrijf Horitex mag dan nog maar een paar jaar oud zijn (startdatum 01-01-2023), algemeen directeur Wijnties loopt al zo’n veertig jaar mee in dit vak. Het in Nederhemert gevestigde bedrijf levert pvc-doek en fournituren aan zeilmakerijen. De band met Burggraaf gaat terug naar eind jaren tachtig toen Wijnties, destijds nog voor andere leveranciers, op de weg zat en zo met Gerrit Burggraaf in contact kwam om materiaal te leveren. “Dat was nog aan de Boterdijk. Ik heb zelfs nog met Gerrit zijn vader Klaas te maken gehad. Hele mooie tijd. Sindsdien ben ik altijd blijven leveren daar. Later verhuisden ze naar Aalsmeer waar ze flink zijn gegroeid onder Bart zijn leiding. De Burggraafs zijn keiharde werkers. Ik zeg weleens als grap: ‘Al zou ik in Noorwegen zitten dan kopen ze nog bij mij.’ Het zijn hele trouwe mensen. Daar loop je graag een stapje harder voor.”

Service boven alles “Ik ben denk nog de laatste van buiten de familie geweest die Gerrit vlak voor zijn overlijden heeft gesproken. Dat wilde hij per se. Natuurlijk doe je dat dan. Klinkt gek, maar zelfs op dat moment was het gelijk weer gezellig. ‘Ken je die en die nog?’ Tja, toen ik daarna in de auto stapte had ik het zwaar. Dat zul je begrijpen.” Stapjes harder lopen voor je klanten is volgens René nog steeds de sleutel tot succes. “Op prijs kun je overal verkopen. Maar het gaat juist om de service. Als je klant belt en over twee uur een rol doek nodig heeft dan breng ik die gelijk. Dat heb ik altijd gedaan. Ook als het om zes uur ’s morgens gebracht moet worden. Je moet altijd voor je klanten klaarstaan. Altijd.”

Familiebedrijf met toekomst Net als Burggraaf is Horitex ook een typisch familiebedrijf. René zijn vrouw steekt achter de schermen vaak een been bij en zoon Kay werkt fulltime in de zaak. Met zijn 23 jaar wordt zoonlief klaargestoomd voor het grote werk. Want nu René bijna de zestig jaar aantikt, wordt zijn opvolging natuurlijk een onderwerp.

Traditie en vernieuwing Met het aantreden van een nieuwe generatie zie je volgens René ook nieuwere werkwijzen. “Kay is meer van de computer en het internet. Dat is ook goed denk ik want daar ligt de toekomst. Zelf ben ik meer van het menselijke contact. De baan op. Het mooie van deze branche vind ik juist de persoonlijke band. Bij deze bedrijven kun je gewoon nog spontaan binnenstappen. Maar de zeilmakerij is zeker geen ouderwetse branche. Als je die nieuwste snijmachines ziet bij Burggraaf, dat is echt hightech. Maar die persoonlijke noot blijft voor mij het mooist. Het is in die bedrijfstak echt nog een man een man, een woord een woord. Ik heb mijn grootste order ooit met één telefoontje afgesloten toen ik in de Droomvlucht van de Efteling zat.”

●

LEVERANCIER HORITEX

Bob Nieberg “Van Zeeland tot Twente, dat verveelt nooit.”

Zulke lieve mensen Als je spreekt met Bob Nieberg hoor je een rasechte Amsterdammer. Zijn bedrijf Nieberg Textiel staat dan ook aan het IJ. Maar het begon allemaal in 1996 toen Bob nog in Uithoorn naast De Kwakel woonde. “Ik deed toen nog zaken met Gerrit. Pvc-doek en fournituren verkocht ik aan ze. Dat was een hele leuke tijd. Ik houd van mensen met mooie verhalen dus ik hing bij Gerrit aan zijn lippen. Die kon prachtig vertellen over de Tweede Wereldoorlog en zijn museum met oorlogsvoertuigen. Gerrit was een echte Kwakelaar. Ik vond het wel leuk om hem daar mee te plagen want feitelijk woonde Gerrit in Uithoorn. Dus dan zei ik; ‘Joh Gerrit jij bent geen echte Kwakelaar want je woont in Uithoorn, dat ligt er wel vlakbij maar een Uithoornaar is nog geen Kwakelaar natuurlijk.” Nou dan had je hem moeten horen, ha, ha.”

Groei onder Bart Vandaag de dag is Nieberg vooral nog leverancier van fournituren bij Burggraaf dat inmiddels alweer heel wat jaartjes is gevestigd in Aalsmeer. “Sinds Bart de scepter zwaait is Burggraaf hard gegroeid natuurlijk. Veel groter geworden. Bart heeft het altijd ontzettend druk en de rest van zijn bedrijf ook. Ik heb veel respect voor wat ze hebben opgebouwd want dat is niet makkelijk. Vooral om steeds een flinke ploeg met goede mensen te hebben valt niet mee, maar dat lukt ze wel allemaal. Gerrit was misschien iets minder ambitieus als Bart, denk ik. Al merk je aan Bart dat hij uit hetzelfde hout is gesneden. Het zijn gewoon allemaal zulke lieve mensen, om daar mee te mogen werken maakt mijn werk juist zo mooi.”

Leverancier door heel Nederland Als leverancier van textiel en fournituren aan bedrijven door heel Nederland rijdt Bob flink wat af. “Dat is juist de charme van dit werk vind ik. Ik kom overal. Van Zeeland tot Twente en van Friesland tot Limburg. Dat verveelt nooit.” Sinds kort is Bob zijn zoon Mirco ook in de zaak gekomen. Met zijn 24 jaar moet de jonge Nieberg nog wel wat dingen leren maar Bob is positief gestemd over zijn toekomstkansen. “Ik ben nu 59 en het zou mooi zijn als Mirco het later van mij over kon nemen. Een beetje zoals dat met Gerrit en Bart ook is gegaan.”

Breed assortiment en bijzondere klanten Het bedrijf Nieberg levert textielmateriaal als folies en zeildoeken van acryl, pvc, polyester, polyester-katoen en nog veel meer, zoals aanvullende producten als fournituren, buiskapbeslag, sluitingen, ritsen en gereedschappen. Naast bedrijven als Burggraaf is Nieberg ook kind aan huis bij De Efteling (parasols en tentdoek), watersportbedrijven en verschillende branches.

●

LEVERANCIER NIEBERG TEXTIEL

Jacob van Beelen “Als wij kwaliteitszeilen nodig hebben, gaan we altijd naar Burggraaf.”

Er hangt een amicale sfeer Op de gevorderde leeftijd van 76 jaar is Jacob van Beelen nog steeds actief in zijn bedrijf Van Beelen NTN. Zijn zoon Joost en neef Jochem gaan over de dagelijkse gang van zaken, Jacob blijft op afstand betrokken als een van de aandeelhouders.

Hij weet het niet precies meer, en dat kan op die leeftijd, hoe zijn bedrijf destijds bij Burggraaf terechtkwam. Maar Jacob weet wel dat hij al zakendeed met opa Klaas. “Toen kochten wij jute zakken van Burggraaf die we nodig hadden om onze netten in te vervoeren.” We laten er onze eigen theorie op los en komen bij een mogelijke verklaring. Opa Klaas was namelijk met zijn handel in jute zakken actief in de Haarlemmermeer. Hé, die Haarlemmermeer ligt niet ver van… IJmuiden, de plaats waar Jacob zijn opa Jacob in 1916 begon met het maken van visnetten.

Van camouflagenetten tot maatwerkzeilen De doorbraak voor zijn bedrijf kwam volgens Jacob in de jaren vijftig toen er een grote order voor het Ministerie van Defensie binnenkwam om camouflagenetten te maken. Sindsdien werden de netten ook niet meer volledig met de hand gemaakt maar door breimachines. Afnemers werden vooral gevonden in de sport, bouw en biogasindustrie. De relatie met Burggraaf bleef in tact en groeide uit tot een vaste en gewaardeerde samenwerking. Zo produceerde Gerrit en later Bart de zogenaamde gaaskleden voor Van Beelen’s klant Renewi, net als zeilen voor reddingsboten en veiligheidszeilen voor de DFDS, de ferries naar Engeland.

Kwaliteit en vertrouwen “Als wij kwaliteitszeilen nodig hebben gaan we altijd naar Burggraaf, dat zijn de beste. Ze gebruiken altijd goede grondstoffen en niet van die lichtgewichtzeiltjes. Net als onze netten is het bij Burggraaf ook merendeels maatwerk. En dat zie je.” Jacob legt uit dat de bedrijven op elkaar lijken: “Een man een man, een woord een woord. Gerrit was een man van geen gezwets en recht door zee.”

Persoonlijke band met Gerrit “Als ik iets nodig heb bel ik. Dat is voldoende. Geen driedelige contracten. Zo gaan wij met alle leveranciers om en Burggraaf ook. Ik merk wel dat Bart het tegenwoordig zo druk heeft dat de levertijden oplopen, maar dat geeft niet. Hij lijkt in doen en laten veel op zijn vader. Al kon je bij Gerrit nog wel eens een beetje schipperen…” En over Gerrit gesproken: er ligt nog een bijzondere overeenkomst tussen Burggraaf en Van Beelen, en dat is de Tweede Wereldoorlog. “Gerrit en ik konden heel goed praten, zeg maar gerust ouwehoeren, over de oorlog. Hij had daar natuurlijk een prachtmuseum met oude legervoertuigen. Hij wist ook mijn verhaal over de oorlog, namelijk dat mijn oom, Ab Homburg, een Engelandvaarder, vlak voor het einde van de oorlog in zijn Spitfire door de Duitsers werd neergehaald.”

●

KLANT VAN BEELEN NTN

Ambacht in actie zeilen van atelier tot transport

Transportoplossingen op maat Denk aan rolzeilen voor bulktransport, schuifzeilen voor trailers, huifzeilen voor aanhangwagens altijd afgestemd op jouw lading en route.

Van handmatig knippen naar digitaal snijden

Complete bevestigingssets Van hijsbanden tot spanbanden, sjorbanden en ladingbanden: Bij ons vind je ook technische hoogstandjes om de lading vast te zetten c.q te verplaatsen

Innovatie in gespannen veiligheid Ontmoet de Flexi-spanner®: een zelfspannende oplossing die rolzeilen strak en veilig houdt onderweg, zodat chauffeurs minder hoeven te stoppen.

Verfijnde, technische toepassingen Voor speciale behoeften zoals luchtdoorlatende filterdoeken of beschermzeilen voor koeltransport, ontwikkelen we met heel veel aandacht maatwerk dat werkt én blijft werken

ACTIVITEITEN BURGGRAAF

Oliescherm om vervuiling tegen te gaan

Confectie & afwerken Magnumdoek afmetingen 20 x 30 meter

Gaas- en zeildoek Overkapping voor uitschuifbare loopbrug van Safeway

ACTIVITEITEN BURGGRAAF

Rob Burggraaf, Burggraaf Canvas BV

De appel valt niet ver van de boom

Als kinderen van één vader ben je onderling meestal net een tikje anders, en toch uit hetzelfde hout gesneden. Zo ook Rob Burggraaf. In tegenstelling tot broer Bart koos Rob voor een carrière buiten de zeilmakerij. Dacht hij.

Na de middelbare school volgde eerst de mts (werktuigbouwkunde) en werd Rob brandweerman. Een jongensdroom die uitkwam maar die nog mooier werd toen hij bij Defensie gestationeerd werd bij de luchtmobiele brigade. Zijn avontuurlijke inslag kwam hier prima tot zijn recht en hij had er de tijd van zijn leven. Helaas gooide een kapotte knie roet in het eten.

Van Defensie naar ondernemerschap Als zzp’er werd Rob daarna nog wel ingehuurd voor de functie van groepscommandant en bataljonchef bij de Nationale Reserve. Hier werkte Rob nog steeds voor drie dagen in de week waardoor hij twee dagen, en meer, tijd over heeft. Want het blijkt dat de appel niet ver van de boom valt. Na het overlijden van zijn vader besloot hij om de grote hobby, of zeg maar ge-

ROB, BURGGRAAF CANVAS

▸

Rob Burggraaf

▸ rust het levenswerk, van Gerrit senior voort te

zetten. Onder de naam Burggraaf Canvas heeft Rob een zelfstandig bedrijf op poten gezet dat zich bezighoudt met canvasdoekwerk voor oldtimer militaire voertuigen.

Een traditie voortgezet Dit werk was het specialisme van Gerrit. Na diens overlijden viel er daarom een belangrijk deel van het werk weg in de zeilmakerij. Hoe mooi kan het zijn dat Rob dit gat opvult met een nieuw bedrijf dat rust op de passie van vader Gerrit. “Mijn vader was mijn held. Een vrolijke man die hield van een geintje. Ik denk dat we op elkaar lijken. Daardoor kon het ook weleens knetteren. Maar dan dronken we een biertje en was het weer goed. Nu ik zelf ondernemer ben besef ik hoeveel ik van hem geleerd heb. Bijvoorbeeld dat de klant koning is en dat je goed naar je klant moet luisteren.”

Met liefde voor vak en historie We spreken met Rob in de oude werkplaats aan de Boterdijk in Uithoorn waar het allemaal begon. De laatste maanden voor zijn overlijden, het leek wel of hij dat aan voelde komen, had Gerrit alle dekkleden keurig gerangschikt en van praktische aantekeningen voorzien. Op deze basis bouwt Rob geduldig voort. Met veel passie, kennis van zaken en gevoel voor nostalgie zorgt hij dat voertuigen van bijvoorbeeld Jeep, Dodge, GMC, Diamond T, WardLaFrance, White, Mack, International, Autocar, Ford, Studebaker, Weasel en Federal weer strak aangekleed worden. De traditie wordt voortgezet. Vader Gerrit zou er trots op zijn.

●

Rob Burggraaf “Mijn vader was mijn held. Van hem leerde ik alles.”

ROB, BURGGRAAF CANVAS

Jan Wahlen: “Nooit te warm of te koud, altijd droog.”

Medewerkers voeren het hoogste woord

Bij iedere 25 zeilen die we maakten voor Van der Peet ging er een doos gebak mee In veel familiebedrijven zien we dat ook de ‘koude kant’ meewerkt. Jan Wahlen, broer van moeder Ineke, stroopt ondanks zijn 71 levensjaren nog steeds drie dagen per week de mouwen op. En hoe. Collega Tim Roosenboom: “Jan is onze leermeester. Ik heb ontzettend veel aan hem. Soms denk je: ‘Hoe doet hij dat?’ Maakt niet uit wat er gebeurt, maar hij heeft altijd een oplossing.” Een leven lang werken, dat is wat Jan achter de rug heeft. Gouden handen. Kassenbouw, installatiebranche, wegenbouw, Jan deed het allemaal.

Van gebak tot bakkerij Zo vond hij ook werk bij het bedrijf van zus Ineke en zwager Gerrit. Het bedrijf aan de Boterdijk stond toen nog in de kinderschoenen. “In het begin van de zeilmakerij werkten wij heel anders dan tegenwoordig. Van computers had nog nooit iemand gehoord. Alles ging met de hand. Ieder zeil moest je opnieuw aftekenen en uitknippen. Man wat een werk! Maar het was altijd gezellig. Ik weet nog dat wij iedere keer als we voor Van der Peet 25 zeilen hadden gemaakt, een doos gebak meegaven. Die zagen ons graag komen… Het leuke is dat Van der Peet toen ook nog niet zo groot was. Als we tegenwoordig daar aan iedereen een gebakje willen geven, kunnen we beter een hele bakkerij meesturen.”

Van oom Jan tot wereldreiziger Je ziet wel vaker dat de oudste werknemer van een bedrijf wordt aangesproken met ‘ome’. In het geval van Jan is dat ook daadwerkelijk het geval: hij is een volle oom van Bart. Zo af en toe wordt hij daarmee geplaagd, maar daar zit Jan niet mee. Hij heeft wel voor hetere vuren gestaan. Als jonge jongen begon hij bij Burggraaf om daarna uit te zwerven over de hele wereld. Jan deed klussen in de Verenigde Staten en Canada en leefde afwisselend aan de overkant en hier in Nederland. Nog steeds heeft hij zakelijke belangen in Canada (British Columbia), een land waar hij graag komt.

Altijd afwisseling in het werk Het mooie aan de zeilmakerij is voor hem de veelzijdigheid. Dan brengt hij een zeil weg naar een klant, dan helpt hij weer een collega en dan maakt hij zelf weer een zeil. De tijd vliegt. “En hierbinnen is het altijd goed. Nooit te warm of te koud, altijd droog en het is er net zo schoon als op een dansvloer.”

●

OME JAN WAHLEN

Tim Roosenboom: “Niet bang zijn, maar gewoon maken.”

Medewerker aan het woord

Ik hou van werken Als we spreken met Tim Roosenboom is deze inwoner van Harmelen (29) pakweg een half jaar werkzaam bij Burggraaf. Tim verruilde in het najaar van 2024 een tuincentrum voor de zeilmakerij. Een bewuste stap.

“Ik wilde meer met mijn handen gaan werken en het leek mij ook fijner om in een kleiner bedrijf te werken.” Van een paar honderd collega’s naar een stuk of tien is inderdaad een hele stap. Maar Tim is blij dat hij de overgang gewaagd heeft.

Een hecht familiebedrijf “Burggraaf is een echt familiebedrijf waar de menselijke factor nog steeds telt. De sfeer onderling is bij Burggraaf erg prettig. Iedereen helpt elkaar. We gunnen elkaar iets en zien er de lol van in. Ik hou van werken en ga er nooit met tegenzin naar toe.” Als zeilmaker kan Tim naar hartenlust werken aan een tastbaar product. “De gevarieerdheid spreekt mij heel erg aan. Je maakt echt iets. Er zijn zoveel toepassingen met het maken van zeil. Neem nou een lassershuisje van speciaal doek dat niet lichtdoorlatend is, zoiets bedenk je toch niet? Wij wel. Of denk aan safeways voor de offshore. Dat zijn zeilen voor de loopbrug die voorkomen dat je van de loopbrug geblazen wordt. Dan kun je tenminste veilig aan boord stappen. En dan heb je natuurlijk nog de talloze vrachtwagens en de agro-industrie. Echt, je staat er versteld van wat je met een zeil allemaal kunt maken. Het is een ambacht waar je gevoel voor moet hebben en door veel ervaring steeds beter wordt. Onze collega ‘Ome Jan’ Wahlen (71) weet na al die jaren overal een oplossing voor. Van die man leer ik nog iedere dag.

Groeien met digitale technieken Het leuke van Burggraaf vind ik dat je hier gestimuleerd wordt om te groeien en jezelf te ontwikkelen. Daar krijg je echt de ruimte voor. Mij spreekt dat wel aan. Ik heb al een cursus AutoCAD gedaan en kan overweg met de digitale snijmachine. Ik wil zoveel mogelijk oppikken. Bart neemt mij daar helemaal in mee. “Doe maar” zegt hij dan. Niet bang zijn maar gewoon maken.” Het mooie van de digitale ontwikkelingen is dat bijna het hele proces van inmeten tot afsnijden machinaal kan. Dat geeft een enorme winst in de productiesnelheid en nauwkeurigheid. Als je de machine goed instelt, gaat er niets fout. Als de tekening maar klopt.”

●

MEDEWERKER TIM ROOSENBOOM

Hans Koning: “Je kunt veel automatiseren, maar de liefde voor het vak zit verankerd bij onze medewerkers.”

De adviseur aan het woord

Groei begint bij mensen Adviseur Hans Koning (68) lijkt op het eerste gezicht een vreemde eend in de bijt bij Burggraaf. Om eerlijk te zijn, Hans is niet per se het type handige zeilmaker. Maar juist die handigheid, dat vak van zeilmaker, fascineert hem.

Sterker nog, iedere dinsdag helpt hij bij Burggraaf een handje mee. Zeilen wegbrengen, ringen slaan, hij schuwt het werk niet. Zo krijgt hij binding met de werkvloer. En die binding is voor hem belangrijk.

Om zover te komen moet je volgens Hans een aantrekkelijke werkgever zijn. “Want iemand die van een vak houdt en graag met zijn handen werkt, kan hier goed vooruit.”

Helpen bij groei en ambities

Sinds zijn komst is het gelukt om inmiddels al drie nieuwe medewerkers aan te nemen. Stuk voor stuk aanwinsten. “Mensen vinden het fijn om te werken in een omgeving waarin ze gewaardeerd worden. Dat is zo belangrijk.” Hans is geen profeet maar een adviseur met een trackrecord vol bewijzen. Als Bedrijfskundige heeft Koning zich toegelegd op Verandermanagement. Op zijn LinkedInpagina schrijft hij daar zelf over: “Mijn levensmotto is ‘kan niet bestaat

Sinds begin 2024 is hij betrokken bij Burggraaf als adviseur van Bart en Miranda. Zelf noemt hij dat: “Helpen bij de groei en de ambities van het bedrijf”. Hij ziet veel mogelijkheden. “Burggraaf is een echt mooi ambachtelijk bedrijf. Waar mensen werken met liefde voor hun vak. Het is gewoon prachtig als je ziet wat ze allemaal kunnen maken. Misschien kunnen we nog wel meer maken.” Dat laatste ziet hij als een uitdaging.

Waarde voor mensen en organisatie

ADVISEUR HANS KONING

▸

Ambacht versterken, toekomst bouwen ▸ niet’. Bij veranderopdrachten bereik je hiermee

het best haalbare resultaat. Al mijn opgebouwde kennis en ervaring benut ik. Het coachen van mensen en organisaties bij veranderingen vind ik het meest uitdagende werk dat er is.”

Van gevangenisdirecteur tot adviseur van familiebedrijven Hans begon zijn carrière als de jongste gevangenisdirecteur in Nederland bij de EBI in Scheveningen, was directeur Streekvervoer Nederland, directeur Vancom Nederland en directeur bij Randstad, Van Wijnen Groep, Baker Tilly Berk en had een hele trits aan commissariaten bij onder meer Rijswijk en Kennemer Wonen. In 2015 begon hij zijn eigen praktijk. “Ik ben dol op familiebedrijven, die vormen de ruggengraat van de samenleving.”

Toekomst: meer produceren met dezelfde mensen Automatisering, digitalisering en AI (Artificial Intelligence) zijn aandachtsgebieden waar hij en Bart vol voor gaan. “De basis van het bedrijf is nu gelegd door goed te kijken naar marketing & sales, professionalisering en optimalisering van de bedrijfsprocessen en de financiële kant. Nu gaat het erom hoe we meer kunnen produceren met evenveel of nauwelijks meer mensen. Dat wordt de focus. Computers en machines moeten ons daarbij helpen.”

●

ADVISEUR HANS KONING

100 jaar