Avond- en weekendwerk. Het was wennen, in mijn nieuwe job bij KBF. ’s Avonds vergadering tot een uur of tien, de ochtend daarop met een fris hoofd in Zwijndrecht voor een volgende afspraak. Niet altijd evident.
Maar soms kan het niet anders en zo komt het dat je op een zonnige zaterdagmiddag naar Maillen rijdt, in plaats van een wandeling te maken door Middelheimpark, met een buizerd cirkelend boven je hoofd (ook niet slecht, zo midden in de stad). In de Chaveehut heerst er een gezellige drukte. Jan verzamelt de geïnteresseerden voor een workshop grasmaaien (ja, dat bestaat), terwijl Nicole en Krispijn de planning opmaken voor het komende seizoen. In de keuken is Veerle druk in de weer met potten en pannen, terwijl Patrick met zorg tomaatjes snijdt.
In alle drukte vindt iemand tijd om me rond te leiden: nieuwe stapelbedden, het lager vers geschilderd, een extra nooduitgang. Maar ik ben er om toelichting te geven bij ons klimaatbeleid en te kijken wat de wirten daaraan kunnen bijdragen. Terwijl de deelnemers aan de workshop geleidelijk binnensijpelen, ontspint zich een gesprek over parkeerplaatsen en vegetarische maaltijden (vanaf vandaag apart te kiezen, als je een overnachting boekt).
Bij het heerlijke driegangenmenu ontspinnen zich gesprekken over vroeger, in de hut en op het secretariaat, uit de tijd voor KBF. En zo komt het dat je op een avond veel te laat – dessertenbuffet! – weer huiswaarts keert. Avond- en weekendwerk, het is een kleine inspanning wanneer je met enthousiaste vrijwilligers mag werken.
Bruno Vermeeren Algemeen directeur
12 Hoogtepunten
13 Flash met Jolien Van Laken
22 Klimzaal gespot: Topo Tienen
42 Arendsoog: Routebouwcursus
28 In gesprek met Ann Andries
bergbeklimmen
24 De eerste stage van Mount Coach 11
36 Namen van ’s werelds hoogste berg
rotsklimmen
30 Grotklimmen in de Calanques
38 Tiptop: Stijgen op touw
46 Trekproeven op oude expansie-ankers
Klimmy’s Kidscorner
57 Instagram en verder 14
bergwandelen
14 De berg op, af, met een peuter in de hand
18 Het hart van het Tien-Shan gebergte
48 Ongeval toegespitst
55 In de kijker: Walter De Bruyne
56 Cliffhanger
Waar elke foto een topmoment vertelt
Heb je ook zo’n sprekend beeld en wil je dit delen?
Stuur dan je foto met een begeleidende tekst van maximaal 100 woorden naar monte@klimenbergsport.be
TEKST & BEELD Kristof Maes
Mount Triglav, Slovenië
Boven de wolken
Vertraagde bagage bij aankomst schudt ons schema flink door elkaar. We beslissen collectief om, ruim voor zonsopgang én onze initieel geplande tocht naar de volgende hut, de via ferrata naar de top van Triglav in te zetten. Het pad is adembenemend en gezekerd met een stalen kabel die ons veilig langs de afgrond leidt. We slingeren naar de top door dichte wolken terwijl feeëriek zonlicht doorbreekt.
Wanneer we de Aljažev stolp bereiken – het hoogste punt van Slovenië – staan we boven het wolkendek. Fenomenaal.
maeskristofbe
Jouw uitvalsbasis voor nieuws en gadgets
Nieuwe website voor rotsklimmers
Ga je rotsklimmen, maar doe je dat liever in alle rust en stilte? Met het nieuwe Rock Reservation System zie je per massief hoe druk het is en of de site (tijdelijk) gesloten is.
Voor clubs is dit de plek om hun groepsreservaties door te geven, vandaar de naam. Individuele klimmers hoeven
niet te reserveren. Check vooraf altijd of je lidmaatschap of klimtoelating in orde is.
Alle info vind je op https://rockreservations.cmbel.be/nl
KBF verwelkomt 3 nieuwe bestuurders
Met veel enthousiasme verwelkomen we enkele nieuwe gezichten binnen het bestuur van KBF! Hun diverse ervaring zal ongetwijfeld een mooie meerwaarde bieden voor onze werking. Een hartelijk welkom aan Ruth De Nul, Johan Swinnen en Laura Goedertier.
De Groene Pikkel gaat naar…
MIREN Rocks! Dit internationale project slaat de brug tussen klimmen en wetenschap. Het onderzoekt hoe klimmen invloed heeft op de unieke ecosystemen op rotswanden en helpt zo mee aan duurzamer beheer van klimgebieden. Ook jij kan bijdragen via citizen science aan de
Tegelijk nemen we ook afscheid van Hans Kok, die zich jarenlang met veel betrokkenheid heeft ingezet binnen het bestuur van KBF. We willen Hans oprecht bedanken voor het engagement, de tijd en de energie die hij in KBF heeft geïnvesteerd en wensen hem alle goeds toe.
rotsen. Ontdek dit en andere groene initiatieven op map.groenepikkel.be en voeg je eigen initiatief toe aan de Impact-kaart.
10u van Yvoir
Tijd voor een uitdaging?! Daag jezelf en je klimpartner uit tijdens de 10u van Yvoir op zaterdag 5 september 2026. Het doel is om 1000 klimmeters in 10 uur te klimmen samen met je klimpartner. We maken er geen wedstrijd van, maar een challenge om jezelf uit te dagen en samen sterker te worden.
Elke klim vertelt een verhaal. Van spannende cruxen en stille bivaks tot bijzondere ontmoetingen en adembenemende wandelingen. Met het thema ‘Verticale verhalen’ nodigen we je uit om jouw mooiste momenten in de bergen, rotsen of klimzaal vast te leggen. Laat je foto
klik dichter bij een zorgeloze huttenavond
Goed nieuws voor gasten van de Chaveehut! Via het boekingsplatform kan je voortaan niet alleen een bedje reserveren, maar
spreken en deel het verhaal achter jouw avontuur.
Neem deel en wie weet schittert jouw foto in de volgende Monte!
ook makkelijk doorgeven of je een vegetarische maaltijd wilt. Zo geniet iedereen na een dagje in de Ardennen van een maaltijd op maat.
Nieuwe KBF-medewerker Gilles!
Sinds begin juni versterkt Gilles Bodson het team van KBF als communicatiemedewerker. In deze rol zal hij mee instaan voor de nieuwsbrieven, sociale media en website van onze federatie. Met zijn enthousiasme,
Word lesgever in jouw sport
Wil jij jouw passie voor klim- en bergsport doorgeven aan anderen? Stap dan mee in een van onze opleidingstrajecten en zet de eerste stap via een ingangsproef (vroeger GTE). Er staan binnenkort ingangsproeven gepland voor onder andere sportklimmen, rotsklimmen, bergbeklimmen, canyoning, via ferrata en alpi-secours.
creatieve blik en ervaring in de klimen bergsport kijken we ernaar uit om samen verder te bouwen aan een sterke en verbindende communicatie voor al onze leden, clubs en vrijwilligers. Welkom bij KBF, Gilles!
Ontdek alle data en info in onze eventkalender en schrijf je in! https://kbf.powerappsportals.com/events/
Materiaal getest voor wie op zeker speelt
Onverwoestbaar werkpaard
BLUE ICE WARTHOG 30
De Warthog 30 is al jaren mijn lievelingsrugzak en is dit seizoen nieuw uitgekomen met een waterdichte versie. Dankzij de constructie van High Tenacity Nylon met een TPU-laminaat en een waterdichte roll-top sluiting is dit de meest robuuste en stormbestendige rugzak uit het Blue Ice-gamma. Ondanks zijn extreme duurzaamheid weegt hij slechts 660 gram. De tas is gestript tot de essentie, maar met slimme extra’s zoals een dubbele ijshouder, een geïntegreerde touwriem met karabijnhaak en de mogelijkheid om ski’s te bevestigen. Het draagsysteem, inclusief frame en heupband, is volledig afneembaar zodat je de tas perfect kunt aanpassen aan je activiteit.
Adviesprijs: € 140
Innovatieve zelfzekering
EDELRID SWITCH
DOUBLE ADJUST
De Switch Adjust is een verstelbare leeflijn gemaakt van dynamisch touw, wat extra veiligheid biedt bij een onverhoopte val van de standplaats. Dankzij de handige Adjust-klem pas je de lengte van de arm razendsnel aan, zelfs onder belasting. Dit maakt het positioneren op de standplaats een stuk eenvoudiger en comfortabeler. Daarenboven heeft de switch adjust een tweede arm, wat het een pak makkelijker maakt om je afdaalapparaat te bevestigen bij het rappellen. Compact, licht van gewicht en essentieel voor elke multipitchklimmer die efficiënt wil werken.
Adviesprijs: € 95
Optimale bescherming in barsten
OCUN CRACK GLOVES PRO
Niets is zo vervelend als schaafwonden tijdens het barstklimmen. Deze handschoenen van Ocun bieden optimale bescherming voor de rug van je hand zonder in te boeten op beweeglijkheid. Dit specifieke model is uitgerust met een verlengstuk voor de duim, wat extra grip en bescherming geeft bij diepe klemmen. De dunne rubberen laag zorgt voor maximale frictie in de barst, terwijl de suède binnenzijde comfortabel aanvoelt op de huid.
Adviesprijs: € 32
UIAGM-gids i.o. en gezicht van mount-an. Haar passie? Klimmen en skiën met het beste materiaal als partner.
Veelzijdig hulptouw
EDELRID RAP LINE PROTECT PRO DRY 6MM
De Rap Line is de eerste hulptouwcombinatie met een dynamische veiligheidsreserve. Dankzij de mix van polyamide en hoogwaardig aramide biedt dit touw een enorme snijweerstand, zelfs onder belasting over scherpe rotsranden. Dit maakt het de perfecte metgezel voor uitdagende projecten waarbij je liever met een enkel touw klimt, maar wel een betrouwbare backup wilt voor het ophalen van materiaal (hauling) of om veilig te kunnen abseilen. Met een gewicht van slechts 31 g/m en een breeksterkte van meer dan 10 kN is dit een onmisbare tool voor elke serieuze alpiene klimmer.
Adviesprijs: € 265 (70m)
Multi inzetbaar talent
De Alpine Runner is een innovatieve, enkelstrengse sling die speciaal ontworpen is voor gebruik in de bergen. Dankzij de kern van HMPE-vezels en een robuuste mantel is deze sling extreem sterk, maar toch vederlicht. In tegenstelling tot traditionele slings is deze sling minder volumineus aan je gordel en perfect om snel verlengingen te maken, een standplaats in te richten of als rapelsling ingebonden met een paalsteek. Een must-have voor klimmers die snelheid en gewichtsbesparing willen combineren.
Adviesprijs: € 13 (55cm)
Lichtgewicht katrol
EDELRID SPOC
Voor wie elke gram telt, is de Spoc een absolute aanrader. Deze ultralichte katrol met teruglooprem is ontworpen voor reddingsmanoeuvres en het hijsen van materiaal. Dankzij de hoogwaardige kogellager loopt het touw uiterst soepel, wat de wrijving tot een minimum beperkt. De Spoc is zo compact dat hij nauwelijks ruimte inneemt aan je gordel, maar hij is goud waard in noodsituaties of tijdens lange alpiene tochten.
Adviesprijs: € 70
BLUE ICE ALPINE RUNNER
BK Skyrunning trekt opnieuw naar pittig alpenterrein
De vierde editie van het BK Skyrunning vindt plaats tijdens het iconische L’Échappée Belle in het ruige Belledonne-massief in de Franse Alpen. Van 21 tot 23 augustus tref je er zowel beginnende als ervaren berglopers voor een uniek BK in twee disciplines: de Skyrace du Rocher Blanc (21 km / 2000 hm)
en Parcours des Crêtes (63 km / 4770 hm). Met meer dan 50 Belgische berglopers aan de startlijn belooft het een spannende race te worden.
SCAN DE QR-CODE
VOOR MEER INFO
Hannes Van Duysen klimt sterk in Keqiao
Hannes heeft indruk gemaakt tijdens de World Series Boulder in Keqiao. Terwijl hij nog herstellende is van een operatie aan zijn elleboog, wist de Belgische klimmer zich knap tussen de wereldtop te plaatsen met een sterke zevende plaats. Een prestatie die nog maar eens bevestigt hoeveel Hannes in huis heeft.
Highline World Championships 2026
Van 21 tot 26 juli staan alle ogen gericht op het wereldkampioenschap Highline in Laax, Zwitserland. Een kleine 43 atleten nemen het er tegen elkaar op in twee disciplines: Freestyle en Speed. De Belgen Jessica Levine en Jef Cox verdedigen er onze driekleur in de discipline Speed. Als je in de buurt
bent, is het zeker de moeite om eens van dichtbij te gaan bekijken. Supporteren vanuit je zetel kan natuurlijk ook altijd via de livestream. De speedfinale staat gepland op 24 juli, de freestylefinale volgt op 25 juli.
MEER INFO
“Meer dan ooit geloof ik in mijn potentieel. Hopelijk kan ik de volgende keer nog een paar extra boulders toppen,” klonk het na afloop.
Sterk werk, Hannes. We kijken uit naar wat de rest van het seizoen nog brengt!
Houd je klaar voor de kampioenschappen
De zomer vormt voor heel wat klimmers het absolute hoogtepunt van het internationale competitiecircuit. De komende maanden staan nog verschillende Europese en wereldkampioenschappen op het programma, voor zowel jeugd als senioren, in de disciplines speed, lead,
boulder en paraklimmen. Supporter mee voor de Belgische atleten tijdens:
Wie is Jolien Van Laken? 15 lentes jong en een gedreven klimster bij BVKB – Klimax. Dit jaar bemachtigde ze al drie zilveren medailles in de nationale lead- en bouldercompetities bij de U17-meisjes.
Sinds 2024 maakt ze deel uit van het Belgian Climbing Team.
Wat trok je oorspronkelijk aan in klimmen en wanneer wist je: dit is méér dan een hobby?
Het heeft even geduurd voor ik een hobby vond die bij me paste. Ik was 7 jaar toen ik begon te klimmen. Ik beet me erin vast en wilde alsmaar beter worden. Al snel was het duidelijk dat ik competitief ingesteld ben en enorm gepassioneerd!
Wat is je favoriete klimstijl?
Ik heb een lichte voorkeur voor een meer dynamische klimstijl. Ook coördinatieboulders zijn heel leuk.
Wat is je meest trotse moment en waarom juist?
Mijn eerste selectie voor het Belgisch Climbing Team! Dit was echt een kinderdroom die uitkwam. De ontlading bij het ontvangen van de e-mail was gigantisch!
Heb je een droomroute of -wedstrijd waar je regelmatig aan terugdenkt?
Er zijn wel meerdere wedstrijden waar ik regelmatig aan terugdenk, vooral die waarbij je tijdens de route aan het publiek ‘voelt’ dat je op weg bent naar het podium. Dat geeft echt een kick!
Heb je een ultieme klimtip?
Blijf in jezelf geloven, geniet van elk moment op de muur. Geef jezelf 100% en vertrouw erop dat hard werken altijd loont!
TEKST
Jolien Van Laken | BEELD
Thibaut Debelle
Naar de bergen met je kroost.
De berg op, af, met een peuter aan de hand
Je hebt een schaterende peuter of kleuter in huis
én je wil in de zomer met het gezin naar de bergen?
Geen probleem! Wij bieden je hier enkele ideeën aan.
De bergen ‘trekken aan ons’. Na de beruchte covid-lockdown en de geboorte van ons eerste kindje zijn we drie jaar niet samen in de bergen geraakt.
Tijd voor verandering!
Niet langer met de trein op stap: we trekken begin juli met de wagen naar Châtel, een groot dorp in de Portes du Soleil. Normaal zouden we zo’n rit van 900 kilometer in één stuk afwerken. Met een bengel van 2,5 jaar echter moet, en wil, je regelmatig een speelpauze inlassen. Mede daardoor kappen we de rit in twee en overnachten ter hoogte van Dijon voor een nacht in een b&b. Het tamme varken van de eigenaars was een leuke extra voor ons zoontje.
Tijdens het autorijden hebben we voor onze kleine stapper enkele ‘verrassingen’ voorzien, zodat de tijd voor iedereen aangenaam verloopt: een nieuw kleurboek, een nieuw, klein popje, een stukje prusiktouw waarmee hij zelf ‘kabelbanen’ maakt…
Tent, campervan of vakantiehuisje?
De volgende dag komen we aan in ons vakantiehuisje met tuin én uitzicht op de steile bergflanken. In de zomer leven we zoveel mogelijk buiten en dan is mooie buitenruimte, op reis met kleine kinderen,
2 3
1 Op een mooie dag op pad op de Mont de Grange (La Chapelle-d'Abondance) 2 Eerste 'boulder' voor onze zoon 3 Traditionele ommegang op het jaarlijkse Fête des Fromages in Châtel
eigenlijk onmisbaar. Eenmaal onze zoon enkele jaren ouder is, kan hij mee met de tent of de basic campervan. Maar voor nu is een vakantiehuisje toch net iets comfortabeler voor iedereen. Ik denk dan aan middagdutjes (ook voor de ouders), koken, het vroege slapengaan van ons kind… Ik word wel al blij als ik denk aan de officieuze camperplek op 1800 meter hoogte die we ontdekten en waar we binnen enkele jaren samen kunnen verblijven.
Een abonnement op de kabellift
We kozen onze vaste uitvalsbasis niet toevallig. Er zijn namelijk tal van opties om de berg op een ‘gemotoriseerde manier’ te bestijgen. Niet dat we daar per se fan van zijn, maar wel omdat 2,5-jarige beentjes geen honderden positieve hoogtemeters kunnen overwinnen (alhoewel die ons bij momenten toch aangenaam verrassen). De kabelliften die inbegrepen zijn in de Multi Pass (een soort van zomerse vrijetijdspas in de Portes du Soleil) brengen ons veelvuldig naar de top van de bergen rond de vallei waar Châtel ligt. Van daar is het heerlijk terugwandelen naar het dal. We krijgen ‘gratis’ prachtige uitzichten: geen energie verspild aan moeten stijgen!
Die opgespaarde energie komt ons nog van pas op bijvoorbeeld nachtelijke wakkermomenten. Tweemaal rijden we ook met de auto een bergpas omhoog, om vanop een 1800 meter hoogte een rondwandeling te maken: mooi en aangenaam voor jonge én getrainde benen!
De wonderlijke
natuur en de trukendoos
Met ons drietjes is het genieten tijdens de wandelingen. Korte beentjes en veel afleiding van de woeste natuur doen ons vertragen, letterlijk en figuurlijk. Ons kind kijkt zijn ogen uit naar de imposante bergen, de vele fleurige bloemen, de o zo interessante stenen op en naast het pad… Als we dan een beklimbare rots tegenkomen, zijn vader en zoon nóg blijer!
Ook roofvogels spotten, rotsen en watervallen zoeken… zijn een populaire bezigheid voor ons. Een verrekijker (nog een verrassing in de heenrit) mag daarbij natuurlijk niet ontbreken! Een mooie picknickplek in de schaduw (en zonder mieren!) zoeken, is steeds een leuke uitdaging voor ons kind. Daar kan dan ook weer een kamp gebouwd worden. En in oude boomstronken is er altijd wel iets interessant met zes, acht of meer poten te ontdekken.
Als de wil om te stappen bij ons kleintje afneemt, is dat het moment om de trukendoos open te trekken: “Kan jij die olifant zien in de wolken?” of “Zoek je mee naar een mooie steen als aandenken?”
Of net dan is het tijd om die lekkere versnapering uit zijn eigen ‘bergrugzak’ te toveren.
Ook een pauze aan een riviertje of meer kan verkwikkend werken: vissen zoeken en dammen bouwen is ook voor ‘de groten’ leuk! Bij warm weer is een set waterpistolen ook altijd leuk voor 0-99 jaar.
Het 3-dagensysteem: het beste van twee werelden
We hebben een soort 3-dagensysteem bedacht om ‘iedereen blij te houden’. Eén dag gaan we allemaal samen op pad in de bergen. De andere twee dagen blijft een ouder afwisselend bij onze zoon en gaat de andere ouder wandelen, MTB’en, een Via Ferrata doen…
De mogelijkheden in Châtel zijn daarvoor ideaal: kabelliften, paddle, via ferrata, visplekken, klimrotsen, paragliding, veel mountainbiketrails (en -verhuur), een bike park met downhill, slopestyle en dirt lines, een waterval van 250 m die je canyoninggewijs kan afdalen…
In oude boomstronken is er altijd iets met zes, acht of meer poten te ontdekken 1
Terwijl jij geniet van de bergen en de ‘tijdelijke vrijheid’, kan je partner ontspannen met je kind(eren) in het zwembad, in een bos of aan de rand van een rivier, een heen-en-weer-ritje met de kabelbaan, een speeltuin met uitzicht op de omringende toppen, of is het tijd om je vijf- of zesjarige de eerste mestechnieken aan te leren.
Soms trekken we ook allemaal samen de berg op, waarbij de ‘achterblijvers’ (deels) terug met de kabellift naar beneden gaan. Of we ontmoeten elkaar op de top nadat iemand een stevige wandeling (wel bergop deze keer) ondernam. En zo belanden we alle drie op een zeldzame en onverwachte regenachtige dag helemaal doorweekt en verkleumd op een welgekomen zetellift. Een warme chocolademelk smaakte nog nooit zo lekker!
Stappen en/of dragen?
De eerste zomer nemen we tijdens de gezamenlijke dagtochten nog een eenvoudige draagrugzak mee. Die dient sporadisch als dutjesplek of rustplek als de peuterbeentjes ‘volledig leeg’ zijn. Of als onze zoon andere leeftijdsgenoten op de rug bij een ouder ziet… Ook op een eerder
gevaarlijke, steile richel komt hij goed van pas. De zomer nadien is onze zoon ‘al’ 3,5 jaar en zijn z’n nieuwe bergschoenen een grote motivator en laten we het ‘vangnet’ in België. Op voorhand samen gaan wandelen in België leert onze zoon ook dat hij best wel kan vertrouwen op zijn eigen paar benen.
Met je kind in de bergen? Doen!
Wil je het relatief comfortabel houden, zoek dan een goede uitvalsbasis met een tuin en veel mogelijkheden tot een makkelijke verplaatsing bergop. Als deze er zijn, zal je je waarschijnlijk dicht bij een centrum bevinden waar je ook tal van activiteiten hebt om alleen of samen met je kind te doen.
Voorzie wat leuke spulletjes of spelletjes om de lange reis aangenaam te maken, of reis ‘s nachts. Bereid je kind ook voor op het stappen door af en toe in België naar buiten te trekken, bij mooi of iets minder mooi weer. Bespreek vooraf wat je verwacht van de reis, zodat je optimaal kan afstemmen op ieders verwachtingen. Geniet van het vertragen als jullie samen op pad gaan, het geeft nog zoveel voldoening!
MULTI PITCH
WALLSTREET EVENT
DAYTIME 10U - 17U MULTI PITCH WORKSHOPS AT WALLSTREET
NIGHT TIME 20U MOVIE & TALK WITH ROBBIE PHILIPS + AFTER PARTY AT WALLSTREET
1 Onze gids (Altynbek) in de verse sneeuw 2 Groepsfoto bij zonsondergang, ik (Robin) links in beeld
& BEELD Robin Lardon
Trekking over de immense Inylchek gletsjer
Het
hart van het Tien-Shan gebergte
Op zoek naar het basiskamp van Khan
Tengri en de Overwinningspiek in Kirgizië via een unieke route, als nieuwe uitdaging in de ongerepte bergketens van Centraal-Azië.
Inylchekgletsjer, Kirgizië
Het kwik zakt vlotjes onder -10 °C, terwijl de zon een laatste oranje gloed werpt op Peak Pobeda, met 7439 m de hoogste berg van het Tien-Shan gebergte. Vergenoegd over de plaatjes die ik heb kunnen schieten, daal ik van mijn ijsschots af en kruip verkleumd in mijn slaapzak. Hoe ik hier weer verzeild ben geraakt? Na gletsjertreks in de Himalaya, Karakoram en hoge Pamirs besloot ik mijn lus door de gebergtes van Centraal-Azië verder te zetten over de 60 kilometer lange zuidelijke Inylchekgletsjer in Kirgizië. Hoewel het land de laatste jaren aan populariteit wint, wagen weinig toeristen zich aan de desolate bergen in het uiterste oosten op de grens met China. De route die ik wilde volgen, werd dan ook door geen enkel lokaal reisagentschap aangeboden en ik schakelde voor de organisatie de hulp in van Offtrack. Zo ontstond een uniek programma dat me samen met drie andere avonturiers langs de hoogtepunten en onbekende parels van Kirgizië bracht.
Cultuur en acclimatisatie
Na een nachtvlucht op Bishkek rijden we door naar Bokonbayevo, een dorpje langs het Issyk-Kulmeer gekend omwille van de jacht met adelaars. De nomadencultuur spreekt tot de verbeelding en we
TEKST
kijken verwonderd toe hoe locals te paard duwen en trekken aan een onthoofd schaap tijdens het Kok-boruspel, maar dit lijkt toch vooral een show voor de toeristen. Die schudden we later wel af, na fotostops aan het roestige labyrint van de Skazka Canyon, de steppes van het Arabelplateau en de rode rotspillaren van Jeti Oguz. Daarmee zijn we klaar voor een driedaagse acclimatisatietrek vanuit Karakol, over Ala-Kulpas (3900 m) naar Altyn Arashan. De gids houdt er stevig de pas in om te checken wat voor vlees hij in de kuip heeft voor de komende gletsjertocht, maar we hebben goed getraind. De landschappen evolueren van scènes uit de Canadese Rockies, over zuiver Alpenterrein tot groene valleien met yurts.
Goed begonnen…
Aan de vooravond van de grote trek word ik geveld door een luchtweginfectie. Dan maar met een piepstem aan de overlegtafel voor de laatste details, het is eens wat anders dan zompscheten en T-rexgeluiden. ‘s Morgens pikt een uit de kluiten gewassen legertruck ons op voor de rit naar de Sary Jazvallei, waar besneeuwde toppen oprijzen achter uitgestrekte grasheuvels. Eindelijk laten we de menigte achter ons voor een eerste etappe van 29 kilometer met 1300 hoogtemeters, de schaal is hier immens. We eindigen met een rivierdoorwading op blote voeten en kamperen in de buurt van een kudde Yaks. Hoewel de
Het
is alsof je een container
bouwafval moet doorkruisen, maar dan vele kilometers lang.
melkweg ’s nachts helder door de hemel draait, klettert er in de vroegte regen op het tentzeil. Ingeduffeld steken we de Tyuzpas (4000 m) over bij stormachtig weer. Aan de andere kant doemt de machtige Engilchekvallei op, afgelijnd door pieken van bijna 6000 meter. In de verte wacht een donkere puinmassa.
Puinhappen in de morene
Op een zandbank aan Chong-Tash nemen we afscheid van de paarden, vanaf hier nemen de dragers het over. Naast een kolkende whirlpool aan de gletsjermond steken we het ijs over naar de zuidelijke morene. De flanken zijn instabiel en er is bijna voortdurend steenslag, dus haasten we ons richting Glina. De gletsjerkampen zijn in de zomer bemand, al stammen de meeste voorzieningen uit het Sovjettijdperk. De waard vertelt ons dat de vorige groep is teruggekeerd door een instorting verderop, waar een hoger gelegen meer is leeggelopen. Hoewel de hulpgids klaar lijkt om op te geven, klautert de rest van de groep vastberaden door het puin en door de stekelige begroeiing van de morene tot kamp Polyana. Ik heb inmiddels mijn stem terug, maar hoest alsof ik een hele slof ‘Groene Michel’ heb opgerookt. Dus profiteer ik van een middag rust om mijn drone op verkenning te sturen naar de monding van de noordelijke Inylchekgletsjer. Het Merzbachermeer dat zich hier in de lente vormt, blijkt al verdwenen.
1 De nacht valt over het zuidelijk Inylcheck basecamp. 2 Helikopter pick-up vanop het ijs 3 Een kudde Yaks en paarden onder Tyuzpas 4 Khan Tengri (7010 m) met reflectie. 5 Portret van een jonge jager op adelaars 6 Drone panorama van de zuidelijke Inylcheckgletsjer
Op het ijs
Eens op de gletsjer kakt het tempo in. Het is alsof je een container bouwafval moet doorkruisen, maar dan vele kilometers ver. Losse rotsen, steile hellingen en gladde ijspassages wisselen elkaar af op weg naar Komsomolets, waar het kort na aankomst begint te sneeuwen. Tijdens het avondeten (alweer gepekelde kip met droge gerst talkan) breekt de zon nog even door het wolkendek en trakteert ons op een magisch schouwspel. De volgende ochtend liggen het kamp en de gletsjer echter bedekt onder een gladde sneeuwlaag, dus gaan onze spikes aan. Bovendien zijn de jaarlijkse markeringen nu onzichtbaar en het duurt dan ook niet lang voor we afdwalen. We lopen ons vast tussen steeds hogere crevassen van een zijgletsjer en ook met de drone zien we geen sporen van kamp Dikiy. Wanneer er opnieuw donkere wolken met sneeuw aan komen rollen, besluit de gids vooruit te lopen op zoek naar een uitweg. Achtergebleven bij de dragers banen we ons een weg over verraderlijke ijsrivieren en ijsschotsen.
Tussen de zevenduizenders
Ten langen leste in het kamp aangekomen, klaart de lucht op en krijgen we een fantastische zonsondergang te zien over Peak Pobeda. Achteraf zou blijken dat er die week verschillende doden vielen op de ‘Overwinningspiek’, waaronder een vrouw
Het lijkt hier wel een andere planeet, gedomineerd door witte pieken en gletsjers.
die haar been brak bij de afdaling en iemand van het reddingsteam, dat helaas niet verder kon door extreem weer. Na een ijskoude nacht zetten we aan naar het basiskamp van Khan Tengri, waar we warm worden onthaald als laatste trekkersteam van het seizoen. Het lijkt hier wel een andere planeet, gedomineerd door witte pieken en gletsjers. Aangezien de weersvoorspellingen ons verder niet gunstig gezind zijn, worden we de volgende morgen al vroeg gewekt voor de terugreis. Even later raast de adrenaline door ons lichaam wanneer een oude MI-8 legerhelikopter uit de lucht daalt. De tocht die ons te voet acht dagen kostte, duurt in vogelvlucht slechts een halfuur, maar laat een enorme indruk na.
Toerist
spelen
Om de cultuurshock naar het leven thuis wat te temperen, ronden we de reis af met een modderige hike naar Yeltsin Peak, een dagje dobberen in de hot springs bij Cholpon Ata, een paardrit plus overnachting in een yurt aan het Song-Kolmeer en een laatste wandeling in Ala Archa nationaal park. Alweer een avontuur voor de boeken, met dank aan Offtrack, mijn medereizigers Peter, Ann en Tine, en de lokale ondersteuning door Altynbek, Erbol, Kutman, Baya, Airanesh en onze dragers.
epicalpinepics
Topo Tienen
LOCATIE
Grote Markt 31, Tienen
WEBSITE www.topotienen.be
OPEN SINDS 7 februari 2026
OPRICHTERS
Rob Van der Velpen, Simon Van Melkebeek en Lander Inghelram
DISCIPLINES
Boulderen
AANTAL M2 KLIMOPPERVLAK 400
TOEGANGSVOORWAARDEN
Geen ervaring vereist, beginners welkom. Kinderen jonger dan 12 jaar moeten worden begeleid door een volwassene.
VERBONDEN
MET KBF-CLUB?
Onze club is momenteel nog in oprichting.
KORTING VOOR KBF-LEDEN?
Momenteel nog niet
L’amitié et la confiance se forge comme le métal pour devenir aussi dur*
1 Klimmen in een oude theaterzaal
2 400m2 boulderplezier
3 De kindermuur
4 De uitgebreide trainingszone
Wat maakt jullie klimzaal uniek?
TOPO is geen klassieke boulderzaal, maar een klimervaring in een meer dan 100 jaar oude theaterzaal. Het hoge plafond, de originele ornamenten, het podium en de oude stoeltjes geven de ruimte een unieke sfeer waarin de geschiedenis zichtbaar blijft.
De zaal ontstond vanuit de droom van drie jonge oprichters. Geen grote budgetten of externe bureaus, maar veel goesting en een sterk netwerk van vrienden en familie die mee hun schouders onder het project hebben gezet. Die persoonlijke insteek voel je overal: TOPO is een plek waar je geen nummertje bent, maar deel van de community.
Ook op de wand ligt de focus op kwaliteit. Onze boulders zijn doordacht en uitdagend op elk niveau.
Hoe ziet jullie toekomstvisie eruit?
We willen blijven groeien, zowel in klimoppervlak en faciliteiten als in community. TOPO moet een plek zijn waar klimmers telkens opnieuw uitgedaagd worden, maar waar je evengoed blijft hangen voor
de sfeer. Zo willen we een ontmoetingsplek creëren waar klimmers en niet-klimmers samenkomen en vriendschappen ontstaan.
We zijn ambitieus, maar blijven met beide voeten op de grond. Geef ons nog even en we groeien verder naar wat we willen zijn: een van de strafste en warmste boulderzalen van België.
En naast het klimmen?
Naast het klimmen bieden we een uitgebreide trainingszone met onder andere een Kilterboard, campusbord, hangborden en calisthenicsrek. We organiseren lessen en kampen voor jongeren en starten binnenkort ook met lessen voor volwassenen.
TOPO is meer dan een sportplek. Onze bar met zicht op de zaal, lounge met gezelschapsspellen en het tuintje maken het een plek om te blijven hangen. We voorzien ook ruimte voor gezinnen en organiseren regelmatig events om de community te versterken.
Of je nu komt voor de unieke setting, de routes of gewoon de sfeer: we willen dat iedereen hier buitenstapt met goesting om terug te komen.
5 Een ruime boulderzaal
6 Pizza-nights en potluck BBQ's
7 Good vibes op het terras
* Vertaling: Vriendschap en vertrouwen smeden zich zoals metaal, zodat ze even sterk worden.
Meer klimzalen ontdekken?
Klim naar
www.klimenbergsportfederatie.be/ klimzalen
TEKST Marjolein Vanstraelen | BEELD Felix De Langhe, Emiel Deprost, Liedewij
Deruwe
De eerste stage van Mount Coach 11
Veiligheid boven ambitie
Het is 28 juni 2025. Voor sommigen zijn de examens achter de rug, anderen hebben al enkele weken alpinisme en acclimatisatie in de benen. Mount Coach 11 begeeft
zich naar het Saasdal voor hun eerste gezamenlijke alpiene stage. Ook begeleiders Denis en Sam zijn van de partij.
We pikken in op dag vier (2 juli), nadat het team al een dagtocht op de Jegigrat, de instijg naar de Brittaniahütte en de beklimming van de Strahlhorn (4190m) achter de rug heeft. Iedereen was ondertussen relatief goed aangepast aan de hoogte en de routine van voorbereiden-eten-slapen-beklimmen, rinse & repeat, zat er bij iedereen goed in.
Allalinhorn
Met de wekker om 2.30 uur konden we vertrekken naar de Allalinhorn (4027m). De beklimming verliep over de Hohlaubgletsjer. Matthijs had zichzelf de uitdaging gegeven om de weg volledig op basis van kaart en kompas te leiden. Met zijn bladje vol azimuts in de hand, bracht hij ons vlot doorheen het gecrevasseerde terrein tot op de Hohlaubgraat. Die vormde eerst een kort stukje sneeuwgraat, alvorens in rotsterrein over te gaan. De zeventig verticale meters op rots werden simultaan overbrugd, waarna we nog voor de verrassing van een dunne ijslaag bovenop kleine losse steentjes op de laatste steile meters kwamen te staan. Hier werd ons voet-encramponvertrouwen echt op de proef gesteld. Vooral voor de Mount Coachers die nog geen ijsklimmen onder hun gordel hadden, was deze passage mentaal wat uitdagender, maar ze was gelukkig niet zo lang. Na een korte pauze op de top werd al snel terug naar beneden vertrokken omwille van de opkomende wind en het groeiende wolkendek. Voor de afdaling volgden we eerst de normaalroute. Dat maakte ook dat we enorm veel gidsen met klanten tegenkwamen die nog onderweg naar boven waren. Om 8.30 uur goedemorgen zeggen wanneer we al zes uur wakker zijn, voelde toch wat vreemd.
Saasdal, Zwitserland
Tijdens het afzakken over de Feegletsjer (die trouwens een skipiste onder constructie was – pistenbully’s ontwijken dus!) vonden we nog een geschikte crevasse om onze spaltenberging te oefenen. Met de opening redelijk bergop en een back-upanker konden we veilig deze redding in (ietwat) realistische omstandigheden inoefenen.
Na de afdaling en terugrit kwamen we terug op onze camping in het dal aan. Na even uitpuffen en zonnebaden in het gras, zetten we ons al snel terug aan het plannen van de volgende tocht. Felix kwam met het idee om de Nadelgrat te doen: een lange beklimming met zowel rots- als sneeuwgraat en meerdere vierduizenders. Er bestaan meerdere varianten om op de graat te geraken, maar aangezien het redelijk warm was en de groep redelijk groot, viel er maar eentje aan te raden: het Galenjoch. Deze tocht vermeed de gevaarlijkere couloirs van Selle en Dirrujoch. Ook moest iedereen even het engagement dat zo'n lange, ambitieuze toch vraagt, overwegen, maar maar uiteindelijk was iedereen het eens over dit plan.
Nadelgrat
De volgende ochtend (3 juli) vertrokken we met de auto naar de volgende vallei, het Mattertal, om
We leerden ook om onze veiligheidsbeslissingen niet achteraf te betwijfelen.
van daaruit te stijgen naar de Bordierhut. Een drietal uur later stonden we aan de hut, vanwaar we een goed uitzicht hadden op zowat onze hele graat. Enkel de laatste paar pieken (Hobärghorn, Stecknadelhorn en Nadelhorn zelf) waren af en toe in de wolken verscholen. We konden zelfs de eerste portie van onze tocht al eens verkennen: een extreem goed gemarkeerd, dalend pad met veel trapjes en via ferrata-infrastructuur. De volgende ochtend zou dan een korte oversteek over apere gletsjer volgen, bewegwijzerd met reflecterende cirkels, gemonteerd op metalen frames (‘kattenogen’). Gevolgd door nog een vijfhonderdtal meter opnieuw stijgen in de flank – vergezeld van veel losse rots onder onze voeten – om daarna op de graat zelf uit te komen. Om extra goed voorbereid de beklimming te kunnen leiden, nam iedereen een deel van de beklimmming op zich. Na het avondmaal werd dan de wekker gezet om 1.30 uur, maar jammer genoeg werd onze slaap nog lang verstoord door luidruchtige gezelligaards in de hut. ’s Ochtends (’s nachts?), 4 juli, stond iedereen min of meer paraat om aan de tocht te beginnen. Grofweg de eerste drie uren om op de graat te geraken, verliepen vlotjes. Voor de graat zelf werd even overwogen om in te binden, maar vanwege de lage technische moeilijkheid en de grote hoeveelheid losse rots werd besloten om dat niet te doen. Intussen zagen we wel
0 Op de Allalin Gletsjer 1 Op de top van de Jegigrat 2 Op de bivak
3 De Feegletsjer, in de afdaling van Allalinhorn (na de crevasse-oefening)
4 Op de top van de Weismiess (4011m) 5 Op de Portjengrat 5 4
wolken vormen in de vallei en onze weerradar begon meer en meer onheilspellende vooruitzichten te tonen. Tegen 6 uur besloten we om terug te keren. Denis suggereerde nog om even verder te gaan om toch een kleine top te behalen, aangezien we in de afdaling waarschijnlijk toch nat zouden worden. Maar de consensus van de groep was om zo snel mogelijk terug te keren over het losse stuk graat, omdat we dit liever niet in de regen wilden doen. Dit beslissingsproces was een bijzonder belangrijk leermoment in risicoinschatting. En hoewel we uiteindelijk maar een beetje miezer (en veel wind) te verduren kregen, was de hogere sectie van de graat de rest van de middag in de wolken verstopt. Daarbij leerden we ook om onze veiligheidsbeslissingen niet achteraf te betwijfelen (‘Wat als we toch..?’), omdat zo’n redeneringen ons in gevaarlijke situaties zouden kunnen brengen. We maakten de keuze die ons op dat moment juist leek, met de informatie die toen beschikbaar was.
Uiteindelijk bij de hut aangekomen – na enkele uren afdalen in de genoemde miezer en stevige wind, nochtans afgewisseld met zonnige opklaringen –rustten we even, met alsnog een mooi uitzicht op de eerste helft van de graat in de verte. We hielden toen ook de debriefing van de dag en meteen ook van de hele stage (het was al de laatste dag!). Nadat de benen en voeten wat bekomen waren, daalden we de overige
1100 hoogtemeters terug af tot aan de auto’s en keerden we terug naar de camping in Saas-Grund.
Daarmee sloten we onze stage af. Met Sam en Denis allebei onderweg naar hun volgende bestemming, bleef het Mount Coachteam nog een week in het Saasdal om wat meer zelfstandige ervaring op te doen en onze groepsdynamiek verder te versterken.
Sponsors
Wat is Mount Coach Academy?
Mount Coach Academy is een intensief opleidingstraject binnen KBF voor gemotiveerde bergsporters die zich willen verdiepen in alpiene vaardigheden. Begin 2027 start een nieuwe selectieprocedure.
Meer informatie vind je op www.klimenbergsportfederatie.be/ mount-coach-academy
Ann Andries
ROL BINNEN DE KBF
Ongeveer 3 jaar lid van KBF. Skyrunster, Trailrunster
FAVORIETE PLEK IN DE BERGEN Boven de boomgrens
PASSIES
Skyrunnen, trailrunnen, vrijwilligerswerk bij 11.11.11 en assistent-coach bij team Next
MOTTO
Ik heb het nog nooit gedaan maar ik denk wel dat ik het zal kunnen. Als je iets niet probeert, ga je het nooit weten.
Ik wil mijn grenzen blijven verleggen
1 Al wandelend in de Pyreneeën, Luchon-Superbagnères 2 Voetverzorging tijdens een rustpauze op het eerste stukje van de trail Le Défi Catalan 3 De oplaadstress voor aanvang van de wedstrijd in het fort van Le Perthus 4 Aan de finish van de Transpyrenea
Terwijl de wereld ontwaakt, loopt zij al uren door de bergen — op zoek naar grenzen, stilte en avontuur.
Hoe ben je in de wereld van het trailrunnen terechtgekomen?
“Ik ben eigenlijk vrij laat gestart met trailrunnen, rond mijn 48ste. Lopen op zich deed ik wel al langer graag. Vroeger vooral atletiek op de piste, maar toen liep ik geen lange afstanden. Trailrunnen heb ik eerder toevallig ontdekt via een ‘Start to Trail’. Door corona kwam er plots veel tijd vrij en kon ik meer trainen. Op Facebook zag ik een oproep voor het Belgische Skyrunteam. Ik stelde me kandidaat en werd geselecteerd. Ondertussen zit ik al voor het derde jaar in het team.”
Wat trekt je zo aan in deze sport?
“Vooral in de natuur zijn, weg van de drukte. Ik ben gek op de bergen, dus daar gingen we al jaren op vakantie. Dat combineren met lopen vind ik fantastisch. Het maakt je hoofd leeg, je bent in prachtige natuur en je krijgt voortdurend nieuwe vergezichten als beloning. Ik loop ook heel graag ’s nachts in de bergen. Het moment waarop de wereld stilaan gaat slapen, vind ik bijzonder. Buiten de nachtdieren dan, die hoop ik niet tegen te komen. Na een paar uur hoor je opnieuw geluiden uit de vallei en de eerste vogels. De wereld wordt weer wakker terwijl jij de hele nacht hebt gelopen.”
Dat klinkt spannend. Is er een prestatie waar je speciaal trots op bent?
“Dat is de Transpyrenea die ik vorig jaar liep: 855 kilometer met 75.000 hoogtemeters. Ik had eerder al eens 360 kilometer gelopen in Zwitserland, maar dit lag ver buiten mijn
comfortzone. Het was semi-zelfvoorzienend, dus ik moest veel materiaal, ook om te slapen en eten, zelf dragen. We kregen ook te maken met een hittegolf waarbij het zelfs ’s nachts 38 graden bleef.”
Is er een moment dat jou het meeste bijblijft?
“Een van de meest bijzondere momenten was een overnachting bij de ruïne van een oud observatorium boven de Tourmalet. Achteraf hoorde ik dat er wolven op het pad waren die een loper na ons niet doorlieten. Ik was blij dat ik dat pas nadien wist, anders had ik waarschijnlijk minder goed geslapen!”
Je hebt ook een fulltime job. Hoe combineert u dat?
“Ik train zes dagen per week. Toen de kinderen klein waren, was dat onmogelijk. Maar nu ze volwassen zijn, heb ik meer tijd.
Ik merk dat ik die ‘me-time’ nodig heb om positief en energiek te blijven. Ik heb gelukkig een job met veel verlofdagen en neem sinds vorig jaar ook een maand onbetaald verlof. Zo kan ik mijn trainingen beter spreiden.”
Heb je nog een droom of wedstrijd op uw bucketlist?
“Niet echt. Ik kies mijn doelen vaak op basis van de bestemming. Nepal of Bhutan lijken me fantastisch door de combinatie van natuur en cultuur. Mijn man loopt niet, maar hij wandelt graag en doet aan natuurfotografie. Hij reist vaak mee naar wedstrijden en maakt zijn eigen tochten, zodat we elkaar bij bevoorradingen of aan de finish terugzien.
Uiteindelijk wil ik vooral mijn grenzen blijven verleggen en ontdekken wat mogelijk is. Ik heb eigenlijk het luxeprobleem dat ik hoogtevrees heb. Maar je kunt dat leren beheersen. Ik geloof echt dat je je grenzen kunt leren verleggen.” 3
Grotklimmen In De Calanques
Op reis naar het binnenste van de aarde
Onder de zon van de Calanques wacht een verborgen wereld: klimmen langs zee, door duistere grotten en weer naar het licht. Een avontuur tussen water, rots en pure adrenaline.
De Calanques, Frankrijk
Het is in de Calanques dat ik mijn eerste klimpassen ooit heb gezet. 17 jaar was ik, toen ik voor het eerst de zachte kalk van ‘En Vau’ aanraakte. Nu, 25 jaar later, ben ik er al meer dan tien keer naar teruggekeerd. En telkens opnieuw ontdek ik er nog nieuwe beklimmingen. Toppen, graten, traversées… maar sinds kort ook grotbeklimmingen!
Met Sara naar Sormiou
Al jaren stond de ‘traversée et arête de l’extreme Bec de Sormiou’ op mijn wishlist. Geen moeilijke route, maar wel een zeer mooie. Het ene moment traverseert ze hoog boven het turquoise water van de Middellandse Zee en het andere slechts enkele meters erlangs. Verschillende varianten zijn mogelijk, maar de optie door de Grotte du Capelan is de avontuurlijkste. Toen Koen ons
0 Ruben tuurt in de diepte. 1 Sara bij de uitklim van "la Grotte du Capelan" 2 De vrijheid lonkt 3 De mooie baai van Sormiou 4 'Sara in la Grotte du Capelan'
voor zijn verjaardag uitnodigde in de Franse Calanques, wist ik dat deze route er eindelijk aan zou geloven. En zoals zo vaak vond ik in Sara mijn ‘partner in climb’.
Omdat we hier in januari waren en het toch over een ‘grande voie’ ging, beslisten we zoals steeds om vroeg te vertrekken. Het is altijd beter om voorbereid te zijn op onvoorziene omstandigheden en als je dan toch op tijd terug bent, kun je vroeger beginnen aan het aperitief!
Vanuit het haventje van Sormiou vertrokken we naar het begin van de klimroute. Al redelijk snel doemde een eerste muur op die we gemakkelijk (3b) overwonnen. De sterkere klimmers doen dit solo, de avontuurlijke starters steken best een blokje bij. Nadien bracht een logisch vervolg ons tot bij de ingang van de effectieve grot. Wij waren er ergens tussen 10 en 11 uur ‘s ochtends en hadden het geluk dat het zonlicht nét door de grotopening naar binnen viel. Het was een magisch en bijna buitenaards spektakel dat ons de adem ontnam. Een prachtige grot opende zich voor ons, steeds groter wordend naar boven toe, tot we niet meer verder konden. Onze voortgang werd abrupt gestopt door de klotsende zee. Bij kalm weer kun je hier met het nodige
Arne Monstrey
Ik ben ondertussen al 12 keren in de Calanques geweest en steeds opnieuw blijft dit prachtige klimgebied mij verbazen. Het is zoals Rébuffat het ooit zei: ‘Je zult op deze wereld misschien mooiere kustlandschappen zien… Je zult misschien mooiere rotsen tegenkomen… Maar nergens ter wereld zul je zo’n mooi samenkomen van rots en zee treffen als hier, in Les Calanques.
lef (en de nodige longinhoud) door deze siffon naar buiten duiken tot je weer in open water terechtkomt. Wij echter moesten op zoek naar een barst die ons hier weer uit zou voeren.
Ontsnapping uit la ‘Grotte du Capelan’
Ook al was de rots droog, het microklimaat hier in de grot maakte de rots toch zeer ‘vettig’. Niet alleen lag de luchtvochtigheid redelijk hoog, er hing ook een laag zoutkristallen op de rots. Maar bon, de 5b-barst leek goed behaakt en dus startten we er toch maar in. En zoals steeds is het, eens vertrokken, een kwestie van doordoen. Langzaam maar zeker, van haak naar haak, geraakte ik hoger, terwijl ik onder mij de zee niet alleen zag, maar ook hoorde bewegen. Best lastig voor het evenwichtsgevoel, maar gelukkig klom ik naar de zon toe en dat wil al eens helpen. Toen plots de barst stopte, mocht ik nog op wat evenwichtspasjes naar de uitgang traverseren. En plots stond ik terug in de open lucht, met de zon op mijn gezicht en een frisse bries om me heen. Het was machtig mooi om Sara na mij te zien komen
en de hele klimroute van bovenaf (buitenaf?) te kunnen aanschouwen.
Na een korte rappel konden we heel gemakkelijk de traversé vervolgen tot aan de eigenlijke ‘bek’, vanwaar een viertal eenvoudige lengtes (4c max) ons tot bewandelbaar terrein brachten.
Verschillende varianten leken hier mogelijk. Sommige eerder links van de graat,
‘Traversée et arête de
AD+ (5b+ max, 4b obligatoire)
180 hoogtemeters effectief klimmen
andere een beetje rechts. Met mephaken in alle richtingen, maar welke was de juiste? Het kwam er op aan het hoofd koel te houden en zelf beslissingen te nemen. Hier en daar steek je best iets bij. Het is geen moeilijke route, maar wel een perfecte leerschool voor de vijfdegraadsklimmer die op zoek is naar een uniek avontuur in prachtige omstandigheden.
Goed afgezekerd in de passages, maar het kan geen kwaad om wat eigen materiaal mee te nemen (linten, cams, klemblokjes) en hier en daar aan te vullen.
Prachtige, zelfs magische route, als je de variant door de grot volgt. Deze route traverseert soms vlak boven het water, heeft een indrukwekkende, maar goed doenbare lengte om uit de grot te geraken en laat je via de spitse punt van de bek terug naar eenvoudiger terrein klimmen. Een mooie, avontuurlijke route voor de vijfdegraadsklimmer die zich niet uit het lood laat slaan door het geklots van de zee onder zich.
Het voelt echt alsof je van het binnenste van de aarde terug naar de hemel klimt.
Met Koen en Ruben op bezoek in het binnenste van de aarde
Enkele jaren later was ik hier terug, maar deze keer voor Rubens verjaardag. Na wat opzoekingswerk had ik in dezelfde baai (die van Sormiou) een andere grot gevonden. Deze keer niet rechts, maar links, op de zogeheten Canceou-klif. Na een uurtje wandelen bleken overal verbodsborden te staan die delen van de klif hadden afgesloten voor broedende zeevogels. Maar na een nauwkeurige analyse van de routes bleek onze sector gelukkig gevrijwaard en konden we verder.
Onze afdaling bracht ons over een zeer steile en smalle richel naar een indrukwekkende rappelplaats. Hier mocht je duidelijk geen hoogtevrees hebben en moest je over de nodige tredzekerheid beschikken. Eens gerappeld tot het volgende terras was het even zoeken naar onze grot. Best raar aangezien het toch ging over een gigantisch gat in de grond van 80 meter diep en wel 20 meter breed. Tot we plots aan de effectieve rand stonden, gapend in een indrukwekkend zwart gat.
Ruben nam de leiding en dook als eerste deze koker in. Al redelijk snel verdween hij uit het zicht, terwijl Koen foto’s van ons nam. Toen ik niet veel later ook afdaalde, zag ik
1 Koen bovenaan de koker van "l'Aven" 2 Arne helemaal beneden aan het strand in de grot 3 Het begin van de rappel staat gemarkeerd met deze steen. 4 Koen aan het zekeren vanop het 'strand'
Ruben al snel op de rappelstand staan, met onder hem de azuurblauwe, bewegende zee.
Wauw! Deze rappellijn eindigde gewoon op een strand onderaan in een grot aan de zee! Het zicht was zowel naar beneden als naar boven fenomenaal en het was een plezier om mijn vrienden te zien afdalen in deze surreële omgeving.
Eens we beneden stonden, klotste de zee meerdere meters op een neer. Soms trok ze zich gorgelend terug om dan enkele seconden later weer woest omhoog gestuwd te worden doorheen de siffon. Ook al stonden we veilig, we werden toch vaak geraakt door opspattend zeewater. Maar het lichtspel was zo mooi dat we redelijk lang op de bodem van deze put gebleven zijn.
Terugkeer naar de hemel
Het eigenlijke klimmen verliep links van de rappellijn en was helemaal niet moeilijk en goed afgezekerd. Maar de route kronkelde enorm. Als voorklimmer moet je dus vaak op zoek naar je volgende haak: links, rechts, boven… of soms zelfs onder je, als je fout bent geklommen… De omgeving blijft magisch tot het einde. Het voelt echt alsof
je van het binnenste van de aarde (die niet uit lava, maar uit vloeibaar water bestaat) terug naar de hemel klimt. De opening boven je komt steeds dichterbij en plots sta je ook hier weer in de zon, in de open lucht: je bent ontsnapt uit iets waaruit je eigenlijk nog niet uit wou ontsnappen…
Deze ludieke route kent nog een vervolg in de even speelse ‘La Cheminée du Puits’ met nóg een speleopassage in de tweede lengte en een prachtige 6a-lengte doorheen een Aragonietbarst. Voor zij die genoeg hebben aan de grotklim, volgt er sowieso nog 1 verplichte 5b-lengte om tot aan het luchtige aanlooppad te geraken en terug naar huis te stappen.
Het was een magisch en bijna buitenaards spektakel dat ons de adem ontnam.
L’Aven: ‘Prends moi au-dessus du Lagon Blue’
D+ (5c max, 5b+ obligatoire)
80 hoogtemeters effectief klimmen
Goed afgezekerde klimroute in magnifieke omstandigheden.
Een klim die je van het binnenste van de aarde terug naar de hemel brengt. Perfect voor de avontuurlijk ingestelde klimmer die op zoek is naar een niet alledaags avontuur.
TEKST Eric De Schepper BEELD Eric De Schepper, Marina Zvada, Wikipedia
Van Peak XV tot Mount Everest: een berg vol betekenis
Namen van ’s werelds hoogste berg
De namen van de berg dragen elk een eigen verhaal en betekenis in zich. Ze weerspiegelen de culturele diversiteit en de verbondenheid van lokale volkeren met deze majestueuze piek.
Lang voordat de wereld de hoogste berg op aarde kende als Mount Everest, droeg deze reus van de Himalaya vele namen. Elk zijn ze ontstaan vanuit een eigen cultuur, taal en wereldbeeld. De naamgeving vertelt zo evenveel over de volken rondom de Himalaya als over de berg zelf.
Een kleine vergissing
Peak XV was de naam die tijdelijk werd toegewezen door de British Imperial Survey. Aanvankelijk ook wel ‘Gamma’ of ‘Peak b’ omdat men veronderstelde dat Kanchenjunga de hoogste was.
Toen de Britse cartograaf Montgomerie de Karakoram als eerste opmat, noemde hij de Masherbrum K1, omdat het van west naar oost gezien voor hem de eerste hoge top was. Gelijkaardig maar dan van oost naar west zijn de toppen in Nepal benoemd. Chumalhari werd Peak I, Nanda Devi de meest westelijke Peak LVIII en Nepal Peak XV werd gewoon een ander punt op hun kaarten.
Ergens in 1852, na vier lange en moeizame jaren van het ontrafelen van wiskundige gegevens was Radhanath Sickdhar erin geslaagd de hoogte van Piek XV te achterhalen, de hoogste top in de Himalaya.
Tot God verheven
Deodungha is de benaming in de regio Darjeeling, wat ‘Heilige berg’ betekent. Dit was in die tijden de enige naam die was terug te vinden, aangezien Europeanen niet binnen mochten in Nepal of Tibet. Daarom werd gebruik gemaakt van inheemse landmeters, Pundits genaamd, die voor de British Imperial Survey het lokale werk deden. Gevolg was dat aan het eind van de 19e eeuw veel Europese cartografen ten onrechte geloofden dat een inheemse naam voor de berg Gaurishankar (Peak XX) was, een berg tussen Kathmandu en Everest.
Sagarmatha is de Nepalese of Sanskrietnaam, waarbij sagar “hemel”, en māthā “hoofd” betekent. Letterlijk ‘Hoofd van
de hemel’ of godin van de hemel. Misschien wel de meest poëtische naam. Een naam die echt de ziel van de berg vangt.
Qomolangma is de Tibetaanse naam. Letterlijk ‘Heilige moeder’ of ook 'Godin-Moeder der bergen'. Waarschijnlijk de oudste naam, daar deze is terug te vinden in de Kangxi-atlas van 1721. Van deze naam zijn ook vele varianten terug te vinden.
Van lokale naam naar wereldnaam
Mount Everest zoals we de berg het beste kennen. In 1865 besloot de Royal Geographical Society Sir George Everest te eren. De Great Trigonometrical Survey van 1849 probeerde waar mogelijk lokale namen te behouden. Andrew Waugh, de Britse landmeter-generaal van India, beweerde echter dat hij geen veelgebruikte lokale naam kon vinden en dat zijn zoektocht werd belemmerd door uitsluiting van buitenlanders vanwege het Nepalese en Tibetaanse beleid. Waugh betoogde dat
– omdat er veel lokale namen waren – het moeilijk zou zijn om één naam boven alle andere te verkiezen. Hij besloot daarom dat Peak XV vernoemd moest worden naar de Britse landmeter Sir George Everest, zijn voorganger als landmeter-generaal van India. Everest zelf verzette zich tegen de eer en vertelde in 1857 aan de Royal Geographical Society dat “Everest” niet gemakkelijk in het Hindi geschreven kon worden en “de inheemsen van India” deze niet kon uitspreken. Ondanks de bezwaren van Everest kreeg Waughs voorgestelde naam de overhand en de Royal Geographical Society nam in 1865 officieel de naam “Mount Everest” aan.
Misschien zegt de veelheid aan namen meer over de mens dan over de berg zelf. Vandaag blijft de eeuwenoude naam Qomolangma in gebruik in Tibet en China, terwijl Nepal vasthoudt aan Sagarmatha. Elke naam weerspiegelt een andere blik op dezelfde reus: als meetpunt, uitdaging, heilige plaats of moeder van de bergen. Misschien is dat precies waarom de hoogste berg ter wereld nooit helemaal in één naam te vatten is.
Handige weetjes voor veilig en vlot klimmen
Stijgen op touw
Van ‘prusikken’ tot stijghulpmiddelen
Je rappeltouw zit vast en je moet terug omhoog om het los te maken. Je geraakt als naklimmer niet door de crux of je komt vrij te hangen na een val in een overhang…
Stijgen op touw betekent langs een gefixeerd touw terug naar boven klimmen, doorgaans door het touw zelf te gebruiken. Omdat het klimtouw zelf te dun is om je op brute kracht naar boven te trekken, zoals bij de klautertouwen in de turnzaal, maken we gebruik van verschuifbare klemknopen of toestellen die op het klimtouw grijpen om een opwaartse progressie makkelijker en veilig te maken.
De standaardmethode
Bevestig als zelfzekering een hulptouwtje van ca. 120 cm met een prusikknoop (minimaal drie windingen) aan het klimtouw. Verbind het uiteinde met je zekerlus rechtstreeks via een zaksteek of met een beveiligde karabiner. Schuif de knoop omhoog tot hij op ooghoogte onder spanning staat; dit is de ideale afstand voor veiligheid en bereik.
Voor de voetlus plaats je onder de zelfzekering een tweede prusikknoop met een langere lus: dat kan zowel met een dunne dyneema bandlus van 120 cm als met een hulptouw van minstens 3 meter. Deze dient enkel voor progressie, niet voor veiligheid. Experimenteer met de lengte: een te korte lus dwingt je knie oncomfortabel hoog, terwijl een te lange lus zorgt voor inefficiënte, kleine passen.
Voorzie steeds een back-up
Er zijn verschillende back-ups mogelijk. De meest efficiënte methode is die waarbij je het stijgtouw met een mastworp in een beveiligde karabiner met de zekerlus van je klimgordel verbindt. Die kan je dan eenvoudig doorschuiven – zeker als in de dwarslus nog een ‘trek-musketon’ inklipt.
Waarom de prusikknoop? De prusik is de veiligste keuze omdat deze symmetrisch is en uitstekend blokkeert op verschillende touwdiameters. Alternatieven zoals de Franse Strop of machard slippen sneller of kunnen per vergissing verkeerd-om en dus niet-blokkerend geplaatst worden.
De stijgtechniek
1 Schuif de klemknoop van je voetlus tot net onder de prusikknoop van je zelfzekering. Dit kan dus een vrij hoge pas zijn.
2 Zet je voet in de voetlus en leun hierin naar voren tot je met je schouder tegen het klimtouw leunt. Je brengt nu dus je gewicht vol op je been. Als je het goed doet, kan je zo gehurkt in je voetlus staan zonder dat je je handen nodig hebt. Leun zeker voldoende naar voren, tot tegen het klimtouw met je lichaam.
3 Met je gewicht volledig in je voetlus, ontspan je langzaam de prusikknoop van je zelfzekering, zodat je die vlot naar boven kan schuiven. Dit gaat het beste door het ‘dwarse lusje’ van de prusikknoop met je duim even wat los te duwen.
4 Duw je krachtig met je ene been op en schuif in één vloeiende beweging
de prusikknoop mee naar boven en ga hier meteen in hangen. Hoe sneller je hangt, hoe minder vermoeiend.
5 Herhaal dit ritme tot je boven bent en denk eraan je back-up af en toe te verschuiven.
Alternatieven van de standaardmethode
In praktijk heb je niet altijd hetzelfde materiaal mee. Soms heb je enkel een kort hulptouwtje mee, zoals in een sportklimroute, en moet je je behelpen met basismiddelen. In langere multipitches heb je allicht wat meer materiaal mee en kan je gebruik maken van mechanische toestellen die heel wat kunnen vereenvoudigen.
Met een halfautomaat – zoals hier de Edelrid Pinch – als teruglooprem, verkrijg je een efficiënt 1-op-3-takelsysteem, dat je kan combineren met zgn. ‘munchhausen’ waarbij het takeltouw omhoog geleid wordt. Let ook op de mastworp als back-up.
Heb je een rappelstand gemist? Dan kun je je tuber ombouwen tot een zelfblokkerend stijgsysteem. Dit werkt alleen als je op de standaard (‘trage’) manier afdaalt. Door de wrijving en de lengte van het systeem is deze methode vooral geschikt voor korte afstanden.
Meer touwtechnieken?
Deze touwtechnieken leer je in de KVB3-opleiding ‘basis multipitch’ die vele KBF-clubs aanbieden. Dit artikel is een verkorte herwerking van het gelijknamige hoofdstuk in het KBF-handboek voor de beginnende rotsklimmer, verkrijgbaar via de KBF-webshop en verschillende bergsportwinkels aan €30.
Hallo, ik ben Klimmy
Klimmy’s Kidscorner
Voor kleine avonturiers met grote dromen
Knoop & antwoord
Wij leggen je vraag voor aan een expert
Moeten klimschoentjes super strak zitten om goed te kunnen klimmen?
Nee hoor! Klimschoentjes moeten goed aansluiten, maar ze hoeven geen pijn te doen. Voor beginnende klimmers en kinderen is comfort zelfs belangrijker dan een “superstrakke” pasvorm. Je tenen mogen licht geplooid zitten en de schoen mag niet loskomen aan de hiel, maar je moet er nog altijd mee kunnen rechtstaan en rondstappen. Als schoentjes té strak zitten, krijg je sneller pijnlijke voeten en kan je minder goed focussen op je klimroute. Te grote schoentjes geven dan weer minder grip op kleine greepjes. Het best kies je dus een klimschoen die strak genoeg zit om goed te klimmen, maar comfortabel genoeg om nog plezier te hebben tijdens het klimmen!
Verticaal
1 – Gids of kaart met informatie over klimroutes
2 – Gezellig vuur om ’s avonds rond te zitten.
4 – Handige stok die helpt bij steile bergpaden.
6 – Zakje met magnesium dat klimmers gebruiken voor extra grip op de rots of klimmuur
8 – Eenvoudige slaapplaats in de bergen.
Kan jij invullen?alles
Horizontaal
3 – De hoogste berg van de Alpen, met een eeuwige sneeuwtop
5 – Avontuurlijke bergsport waarbij je door rivieren, watervallen en smalle kloven trekt
7 – Hiermee moet je je deze zomer goed insmeren
9 – Route in de bergen waarbij je je vastmaakt aan kabels en ladders.
KIDS IN DE KIJKER
Mats (6 jaar)
"De klimmicrobe heeft me helemaal te pakken."
Klimmy’s Bergvriendjes
Dit is mijn vriendje, de alpenmarmot (Marmota marmota). Hij is een echte smulpaap!
Zodra de zomer begint, zit hij de hele dag te eten. Gras, bloemen, kruiden… Alles verdwijnt na mekaar achter zijn scherpe snijtanden. Hij moet nu goed dooreten, want hij moet een dikke vetlaag opbouwen tegen de winter. Soms eet hij zoveel dat hij in één zomer zijn gewicht bijna verdubbelt.
Op superwarme dagen kan hij helaas niet naar buiten, want een marmot kan niet zweten. Dan verstopt hij zich in zijn hol onder de grond, waar het lekker fris is. Op zulke dagen wacht hij tot hij weer naar buiten kan om te smullen, smullen, smullen.
In de herfst maakt hij van gras een lekker zacht nest voor de hele familie. Daarna sluit hij zijn hol goed af en kruipen ze met z’n allen dicht bij elkaar voor een lange winterslaap. Zijn hart klopt dan heel traag en hij ademt soms maar één keer per minuut. Probeer dat maar eens na te doen!
Wist je dat
een marmot wel 8 maanden kan slapen?
Van oktober tot mei!
Vandaar de uitdrukking "slapen als een marmot".
Waar
of niet waar?
Ben jij een echte bergexpert?
Kruis aan: Waar / Niet waar
1
Een marmot heeft vier tenen aan zijn voorpoten en vijf aan zijn achterpoten.
Waar Niet waar
2
De tanden van een marmot blijven heel hun leven lang groeien.
Waar Niet waar
3
Tijdens de winterslaap wordt hun lichaam bijna even koud als de omgeving.
Waar Niet waar
4
Marmotten fluiten om elkaar te waarschuwen voor gevaar.
Waar Niet waar
5
Marmotten zijn familie van de eekhoorn.
Waar Niet waar
een gedetailleerde kijk op de klimwereld
De makers van flow en uitdaging
Klimroutes en boulders
Routebouw:
de sleutel
tot klimplezier
In vorige edities van Monte zagen we hoe klimmuren en grepen worden ontworpen en geproduceerd. Maar pas bij de laatste stap komt alles echt tot leven: de routebouw.
Elke klimmuur of -zaal valt of staat met de kwaliteit van haar klimroutes en boulders. Klimmers verwachten uitgedaagd te worden. Met ettelijke klim- en boulderzalen worden in België jaarlijks duizenden klimroutes en boulders gebouwd. Voor commercieel gebruik, voor wedstrijden, zuiver recreatieve routes… Om dit allemaal mogelijk te maken zijn voldoende en ervaren routebouwers nodig.
ROUTEBOUWERS
“Iemand die routes, boulders of bewegingsreeksen ontwerpt en op kunstmatige klimconstructies bouwt, waarbij technische en esthetische aspecten worden gecombineerd om het tot een kunstvorm te verheffen.”
Hoe goed een routebouwer is, zal er inderdaad voor zorgen dat de gezochte expressie zuivere schoonheid is, kunst in beweging, dans op het verticale.
Polyvalentie, creativiteit en empathie worden vaak als de grootste kwaliteiten van een routebouwer genoemd. Je moet
namelijk weten voor wie je bouwt, verrassend uit de hoek kunnen komen en de klimmer op verschillende aspecten triggeren.
Passie of beroep
Tot 2010 ongeveer werden de meeste klimroutes en boulders in klimzalen gebouwd op vrijwillige basis. Het plezier in het bouwen en de opgedane ervaring om te kunnen groeien als routebouwer waren hier essentieel. Door het groeiend aantal klimzalen en professionalisering van de markt zijn de meeste routebouwers vandaag de dag werknemer, zaaleigenaar of freelancer en worden betaald voor hun werk.
Federaties, kader en toekomstvisie
De federaties in België hechten groot belang aan de professionele vorming van routebouwers en kwalitatieve routebouw, om zowel atleten optimaal voor te bereiden op internationale competities als recreatieve klimmers plezier en progressie te bieden. In 2025 werd een nieuwe omkaderingsstructuur uitgeschreven voor routebouwers.
TEKST Jeremie De Cocqeau BEELD Louca Depauw, Klimzaal Blok
Opleiding routebouwer
Routebouw voor competities en voor commerciële klimzalen zijn twee aparte disciplines, elk met een andere focus. Het is logisch dat daarvoor verschillende opleidingstrajecten bestaan.
CMBel (de nationale koepelfederatie van KBF en CAB) focust op opleidingen voor competitieroutebouw, terwijl de Belgian Federation of Indoor Climbing (BFIC), die de belangen van kliminfrastructuureigenaars behartigt, zich richt op commerciële routebouwers.
Om de grote instroom aan routebouwers te stroomlijnen, bieden beide een basisopleiding aan: recreatief routebouwer via KBF/CAB of niveau 1 routebouwer via BFIC (min. 6b lead, 6a boulder). Deze tweedaagse opleiding focust op theorie, veiligheid, materiaal en ergonomie (dag 1) en praktijkoefeningen (dag 2). competitie routebouwer Via ervaring in klimzalen en federatieseminars kunnen kandidaten zich aanmelden bij CMBel voor competitieroutesetting (min. 7c/7c+ lead en 7b/7b+ boulder). Ze volgen een eendaagse workshop waarin competitiegerichte kennis, veiligheid en creativiteit worden beoordeeld, gevolgd door begeleide praktijkervaring op jeugdniveau. Daarna volgen de trajecten Regionaal Routebouwer (praktijkopdrachten, seminars, rapportage en evaluatie), Nationale Routebouwer (nationale test, seminar organiseren, wedstrijden zetten op hoger en seniorniveau en eindbeoordeling) en Hoofdroutebouwer na leidinggevende ervaring en een specifieke workshop.
Opleidingen focussen op ervaringsgericht leren en het traject kan lang duren. Het beperkte aantal competities en beschikbare budget vanuit federaties maakt het moeilijk om te leven van dit werk. De certificaten zijn momenteel het enige formele bewijs van ervaring en dragen bij aan het cv van de routebouwer.
“Maar een goede competitieroutebouwer is niet automatisch een goede commerciële routebouwer, en omgekeerd. Competitieroutes zijn vaak atletisch en dynamisch, met spectaculaire bewegingen en moderne grepen, terwijl lengteroutes progressief opbouwen in intensiteit. Commerciële routebouw richt zich op een breder publiek, met meer ruimtelijke beperkingen en een andere klimstijl. Opleidingen vragen dus een andere focus”, zegt Jan De Smit.
commerciële routebouwer
Jan heeft in zijn 30 jaar als routebouwer, voor zalen en wedstrijden, de hele evolutie meegemaakt en behoort tot de meest ervaren routebouwers in België. Hij stond in 2020 aan de basis van het BFIC en schreef een boek over zijn visie op routebouw (www.iroutesetter.com).
“Na de opleiding niveau 1 is er voor commerciële routebouwers geen vast vervolgtraject. Het is aan de routebouwer zelf om ervaring op te doen
is zaakvoerder, ingenieur en fervent klimmer. Bij Summit Days bouwt hij klimmuren op maat voor iedereen die hoger wil reiken. Contacteer hem via team@summitdays.be.
in de klimzaal en zo zijn traject in handen te nemen. Het is een ervaringsgericht beroep waarin je enkel beter wordt door het veel te doen”, zegt Jan.
Klimzalen organiseren steeds vaker zelf opleidingen. Jan juicht dit toe, maar benadrukt het belang van coördinatie om te komen tot vergelijkbare, kwaliteitsvolle en structurele opleidingen. De BFIC wil zich daarom richten op het professionaliseren van opleidingen voor commerciële routebouwers, met niveau 2-workshops rond onder andere esthetiek, klimstijlen en de rol van een hoofdroutebouwer.
Ergonomie in routebouw Routebouw omvat meer dan het bouwen van routes met zware grepen en veel bovenhandse bewegingen in vaak niet ergonomische posities: elke route moet ook grondig getest worden. Het is een fysiek zware job, waardoor de meeste routebouwers slechts drie dagen per week werken om hun lichaam te sparen en het werk duurzaam te houden.
Bij boulderen vormen vooral het aantal gebouwde en geteste routes per dag en het werken vanop ladders de grootste belasting. Bij lengteroutes is dat nog crucialer. “In Bleau hebben we gelukkig twee hoogtewerkers, wat ons fysiek ontlast. Week na week zoveel dagen in het touw bouwen zou
Jeremie De Cocqueau
0-4 Routesetting workshop in Klimzaal Blok 3 4
volgens mij erg zwaar zijn”, zegt Victor Demoor, hoofdroutebouwer lead bij Klimzaal Bleau. “Daarnaast helpen klimervaring en jarenlange training bij het testen van routes. Zware routes plannen we strategisch, met extra aandacht voor opwarming.”
HOE ONSTAAT EEN KLIMROUTE?
Met 230 lead- en 140 boulderroutes is Klimzaal Bleau in Gent de grootste van België. Victor vertelt hoe hij routes plant, bouwt en test.
“Een goede routebouwer kent zijn publiek en creëert routes met een logische flow en gevarieerde bewegingen die verschillende lichaamsbouwtypes aanspreken. Routes ontstaan meestal organisch: beschikbare grepen en gevoel bepalen vaak het resultaat, al kan een vooraf bedacht thema richting geven. Routelezen vind ik erg belangrijk: het verhoogt je snelheid en efficiëntie aanzienlijk. Stiekem geniet ik ervan als klimmers halverwege even perplex staan omdat ze de route niet hebben gelezen.”
“Variatie in klimgrepen blijft essentieel om creatieve stagnatie te vermijden. Innovaties, zoals directionele grepen, maken complexere bewegingen mogelijk.”
“In Bleau bouwen we gemiddeld twee routes per bouwer per dag, afhankelijk van muur, lead of toprope, niveau en afbraak. We rekenen ook minstens een uur voor testen en bijsturen. Een goede planning is
cruciaal om onze creativiteit te bewaken.”
“Na afbraak blijft niets bewaard. Dat vergankelijke karakter voelt voor mij heel natuurlijk. Zo blijft een routebouwer een eeuwige kunstenaar, met ervaring en creativiteit als basis voor zijn werk.”
EIGENHEID VAN ELKE KLIMZAAL
Elke klimroute is uniek en elke klimmer heeft eigen voorkeuren. Sommige routes sluiten beter aan bij iemands sterktes, andere leggen werkpunten bloot. Iemand die van bij de start inzet op een eigen route-identiteit is eigenaar en hoofdroutebouwer Joris Kaïret van Klimzaal Balance.
“De identiteit van onze routes is geen bewuste commerciële strategie, maar groeit uit een sterke persoonlijke visie op routebouw. Ik noem de stijl ‘ergonomisch oldschool’: technisch, uitdagend, niveauvast en geïnspireerd op buitenklimmen, vooral Fontainebleau. Die visie bewaken we via duidelijke richtlijnen (‘10 geboden’), kwaliteitscontrole en een grote persoonlijke inbreng,” vertelt Joris.
“De relatief harde gradatie maakt klimmers technisch sterker en bereidt hen beter voor op buitenklimmen. Oldschool klimmen wordt ook als toegankelijker en minder blessuregevoelig gezien dan moderne, dynamische stijlen. Deze aanpak onderscheidt ons van veel andere zalen. Oudere boulderzalen zoals Balance, City Lizard en Blok
blijven toonaangevend omdat uitbaters zelf gepassioneerde routebouwers zijn.”
RUIMTE VOOR CREATIVITEIT
Klimzaal Blok was in 1994 de eerste pure boulderzaal in de Benelux en is nog steeds een van de grootste van België. Als nationale trainingszaal voor het Belgisch Boulder Team en met eigenaars met bakken routebouwervaring, staat kwaliteit er centraal.
“Het huidige kader rond routebouw creëert vaak prestatiedruk en laat weinig ruimte om te experimenteren en te groeien. Opleidingen focussen vooral op veiligheid. Daarom organiseerden we in augustus 2025 de eerste internationale workshop routebouw in België, met nadruk op esthetiek, kwaliteit en het visueel verfijnen van lijnen,” zegt Boris Ceuvels. “Meer samenwerking tussen federaties en klimzalen is essentieel voor een structurele verbetering van opleidingen en meer ervaring bij commerciële routebouwers.”
Die visie sluit aan bij de plannen van de BFIC. “We willen evolueren naar een officiële school met eigen infrastructuur voor de opleiding van commerciële routebouwers, met meer ruimte voor experiment, esthetiek en flow, idealiter volgens een internationale standaard. België loopt voorop in de professionalisering van routebouw; dit is een logische volgende stap,” voegt Jan toe.
De verborgen slijtage opnieuw getest
Trekproeven op oude expansieankers in Hotton
Expertises en tests in Hotton tonen dat oudere expansieankers niet altijd meer voldoen aan de huidige veiligheidsnormen
Op de klimsite van Hotton werden oudere expansie-ankers uit de jaren ’90 uitgebreid getest in het kader van internationaal veiligheidsonderzoek van de UIAA Workgroup (Re)Bolting. De resultaten geven stof tot nadenken. De casus werd gecoördineerd door Stef Laevaert, KBF Adviseur Rotsbeheer en lid van de UIAA-werkgroepen ReBolting en Via Ferrata, onder CMBel (koepel voor KBF en CAB).
Hotton als testcase
Een deel van het KBF-massief in Hotton was nog uitgerust met Petzl Longlife Type 2-plaquettes met expansie-ankers. Omdat
deze routes gepland stonden voor renovatie, boden ze de ideale gelegenheid om destructieve tests uit te voeren in het kader van het internationale onderzoek.
Alle ankers bevonden zich in dezelfde wand en in hetzelfde type gesteente: kalksteen in een vochtige omgeving nabij de Ourthe. De routes werden midden jaren ’90 ingericht. Sindsdien zijn de normen geëvolueerd. Waar vroeger een weerstand van 22 kN volstond, geldt vandaag 25 kN als standaard. Alleen al die normverhoging vormde een argument om de oude behaking te vervangen.
De aanleiding voor bijkomend onderzoek kwam er onder meer na een veiligheidsmelding van de Zweedse klimfederatie en later ook van Petzl zelf over oudere generaties Longlife-ankers. Een probleem bij dit type is dat er geen “torquecontrole” mogelijk is. Bij moderne expansiebouten kan men met een momentsleutel controleren of de bout nog correct opgespannen staat. Bij deze oudere slagankers is dat onmogelijk.
Wat de tests aan het licht brachten
In een vochtige kalksteenomgeving, zoals in Hotton, kunnen materialen onzichtbaar verzwakken. Een eenvoudige controle met het oog volstaat dus niet om de veiligheid te garanderen. Hoewel veel ankers er visueel nog goed uitzien, tonen trekproeven een ander beeld.
Voor de eerste reeks tests werd een toestel gebruikt dat krachten tot ongeveer 6 kN kon meten. In een tweede fase volgden nauwkeurigere proeven met een gekalibreerd Hydrajaws-toestel. Daarbij werden negen resterende plaquettes getest. De resultaten waren opvallend. Verschillende plaquettes begonnen al te vervormen vanaf belastingen rond 11 kN. In bepaalde gevallen scheurde het bevestigingsoog rond 15 kN. Dat ligt onder
de huidige norm van 25 kN en zelfs niet in de buurt van de vroegere grenswaarden. Met andere woorden: een ogenschijnlijk “goede” haak kan toch falen.
Opvallend was dat sommige ankers nauwelijks uitzetting vertoonden en daardoor slechts minimaal in de rots gefixeerd waren. Dit resulteerde in een verminderde betrouwbaarheid van het systeem, ondanks een destijds correcte plaatsing.
Niet zichtbaar, wel aanwezig
De tests tonen aan hoe moeilijk het is om de betrouwbaarheid van oudere expansieankers correct te beoordelen. Externe corrosie of zichtbare schade waren in deze casus nauwelijks aanwezig, terwijl de mechanische eigenschappen toch sterk verminderd waren.
Dat betekent niet dat alle oude ankers per definitie onveilig zijn. In compacte rots en onder gunstige omstandigheden kunnen ze perfect functioneren. Maar het gebrek aan betrouwbare controlemethodes voor dit type plaquettes en/ of zonder destructieve test maken het onmogelijk om zekerheid te krijgen.
Evolutie naar lijmhaken
De bevindingen in Hotton bevestigen de keuze die BRT al sinds 2000 maakt om de KBF-massieven systematisch met lijmhaken te behaken. Deze bieden een duurzamere en beter controleerbare oplossing, met minder onderhoud en meer zekerheid op lange termijn.
De boodschap is eenduidig: beheerders van klimroutes dienen oudere expansie-ankers systematisch te evalueren en, conform de actuele voorschriften van de fabrikant, te vervangen. Veiligheid stopt niet bij installatie, maar vraagt blijvende aandacht.
1 De eerste trektesten 2 Resultaat trektest op de rots 3 Resultaat eerste trektesten 4 Tweede trektesten met Hydrajaws 5 Het gescheurde oog in de plaquette 6 Bevestigingswijze voor de Hydrajaws
Wil je het volledige verslag raadplegen?
Dat kan hier.
Wil jij meehelpen aan rotsbeheer in België?
Word vrijwilliger bij BRT! Samen zorgen we voor duurzame en veilige klimmassieven.
Twee ervaren klimmers worden tijdens hun beklimming verrast door hevig onweer met hagel, stortregen en blikseminslagen.
Beschrijving letsel
Ernstige onderkoeling, hartstilstand en lichte bevriezingen
TEKST Annelore Orije | BRON Tobias Bailer & Rabea Zühlke
Levensgevaar op de zuidwand van de Marmolada
Een onverwachte storm op de Marmolada toont hoe snel alpien terrein levensgevaarlijk kan worden.
Op 26 augustus 2017 beklimmen Tobias Bailer en Christoph Klein de legendarische Soldà-route op de zuidwand van de Marmolada. Bij aanvang van hun tocht zijn de weersvoorspellingen gunstig: stabiel weer en slechts 10% kans op onweer. De huttenwirt van de Rifugio Contrin bevestigt: de omstandigheden zijn uitstekend en de route is volledig droog. Alles wijst op een geslaagde klimdag.
Alles verloopt volgens plan
De 690 meter lange route volgt de zuidpilaar van Punt Penia (3342 m) en behoort tot de grote klassiekers van de Dolomieten. Een lijn van barsten en geulen brengt je tot aan een opvallende gele dièdre en na de crux volgt een makkelijke uitklim via een diep uitgesneden schoorsteen.
Het klimduo heeft er al een bewogen klimdag opzitten, wanneer ze om 16.30 uur voorbij de crux een standplaats opmaken. Nog slechts twee eenvoudige touwlengtes scheiden hen van de top.
En dan slaat alles om 16.45 uur. Plots breekt de hel los. Hagelbollen, stortregen, bliksem en donder maken van de
Tobias Christoph X X X
Crux Uitklimlengtes
De gele nis en doel van de rappel
bovenliggende schoorsteen een kolkende waterloop. De beste uitweg is uitklimmen naar de top, maar al snel blijkt dat dit volledig onmogelijk is. Onderaan de schoorsteen blijven, lijkt evenmin een optie.
Ze bellen 112, maar de verbinding valt voortdurend weg. In paniek belt Tobias naar zijn vrouw Nina, die hij wel aan de lijn krijgt. Zij verwittigt de hulpdiensten in Duitsland, maar die vertellen haar dat ze niets kunnen doen. Ze weten namelijk niet welke reddingcentrale verantwoordelijk is voor de Marmolada. Haar man moet vanuit de getroffen locatie bellen, maar Nina weet dat dit niet lukt. Ze belt naar een vriendin die in Milaan woont, zodat zij de juiste reddingscentrale kan proberen te bereiken. Die vriendin contacteert op haar beurt de Rifugio Contrin, waar ze uiteindelijk succesvol de bergredding Soccorso Alpino kunnen verwittigen.
Ondertussen besluiten de klimmers om af te dalen naar een kleine nis onder de cruxpassage, in de hoop daar te kunnen schuilen. De afdaling verloopt echter extreem moeizaam. Natte touwen, verstijfde handen en de enorme hoeveelheden water maken dat ze nauwelijks vooruitkomen. Tobias moet beide touwen van zijn gordel lossnijden om deze te kunnen installeren voor rappel. Zijn handen zijn te verkleumd om de knopen los te maken. Gelukkig heeft hij een touwmes op zak.
Beschutting zoeken
17.20 uur. Christoph rappelt als eerste en al snel verliezen de klimmers elk contact met elkaar. De intensiteit van het onweer schommelt, maar de twee klimmers kunnen elkaar niet horen. Het kletteren van de regen op de helm en kap is te luid. Keer op keer
blijft Tobias checken of de touwen ontlast worden, maar die blijven onverhoopt op spanning staan. Zo kan hij niet afdalen. Om ervoor te zorgen dat het grootste deel van het water niet over Tobias’ lichaam, maar tussen zijn benen doorstroomt, gaat hij in een spreidstand staan.
Hulp is onderweg
18.06 uur. Tobias ziet dat hij enkele gemiste oproepen van Italiaanse nummers heeft en belt terug. Hulp is onderweg, nog even volhouden nu. Hij kan de boodschap niet overmaken aan zijn klimpartner, het onweer is te luid. Om 18.40 uur ziet hij de helikopter toekomen.
Christoph wordt als eerste uit de wand geplukt. De redders troffen hem voorovergebogen en ineengezakt aan, midden in de waterstroom. Hij heeft een hartstilstand en zijn kerntemperatuur bedraagt nog slechts 20°C.
Even later wordt ook Tobias gered, rond 19 uur zitten ze met z’n allen in de helikopter. Daar zijn de spoedartsen druk bezig met de hartmassage van Christoph. Pas bij aankomst in het ziekenhuis begint zijn hart opnieuw te slaan. Christoph wordt nog twee dagen in een kunstmatige coma gehouden. Als bij wonder houdt hij er zowel lichamelijk als geestelijk geen blijvende schade aan over.
De dokters stellen achteraf tekens vast van een blikseminslag. Christoph herinnert zich niks van de hele klimdag. Tobias houdt slechts enkele lichte vrieswonden over aan de griezelige uren in de wand. Diezelfde dag werden nog twee andere touwgroepen uit de Marmoladazuidwand gered.
Lessons learned
• In 2017 gold in Italië nog 118 als noodnummer. Vandaag geldt 112 er als uniform Europees noodnummer. Informeer of er andere noodnummers in het gebied van toepassing zijn en sla ook het nummer van de hut op in je gsm.
• Check het weer voor je vertrekt en blijf waakzaam voor veranderingen.
• Ken je route en weet waar je eventueel kan schuilen wanneer het nodig is.
• Een touwmes kan goed van pas komen in een noodsituatie. Er zijn verschillende lichtgewicht modellen beschikbaar.
bron: Berg und Steigen 132 p. 44-51, auteur Tobias Bailer en Rabea Zühlke
Meer info www.klimen bergsport federatie.be/ inhoud-verzekering
Wanneer verdwijnen onze gletsjers?
Piek in gletsjerverdwijning
Hoeveel gletsjers blijven er nog over tegen het einde van deze eeuw? Nieuw onderzoek toont dat het aantal verdwijnende gletsjers wereldwijd een piek bereikt rond het midden van de 21ste eeuw. Voor de Alpen ziet het er niet goed uit.
Heb je je ooit afgevraagd hoeveel gletsjers er in de toekomst nog zullen bestaan? Of hoeveel er elk jaar verdwijnen? In onze recente studie verleggen we de focus van totaal ijsvolume of ijsoppervlak naar individuele gletsjers. Want elke gletsjer telt. Niet alleen voor de zeespiegel, maar ook voor landschappen, ecosystemen en lokale gemeenschappen die al generaties lang met die gletsjers verbonden zijn. Met drie onafhankelijke gletsjermodellen simuleerden we het lot van 200.000 gletsjers wereldwijd. Daarbij stelden we één centrale vraag: wanneer verdwijnt elke gletsjer?
Waarom elke gletsjer belangrijk is
Gletsjers verliezen massaal massa en het smeltwater stroomt naar de oceanen. Vandaag dragen gletsjers
ongeveer 1 millimeter per jaar bij aan de zeespiegelstijging. Maar hun belang gaat veel verder. In droge regio’s zoals de Andes of Centraal-Azië zijn gletsjers cruciale zoetwaterbronnen die rivieren voeden tijdens warme zomers. Als er geen regen valt, zijn het de gletsjers die ervoor zorgen dat de rivieren niet droog staan. Daarnaast hebben gletsjers ook een culturele, economische en zelfs emotionele waarde. Ze vormen het decor van toerisme en alpinisme, maar maken ook deel uit van lokale tradities en identiteit. Kleine gletsjers spelen daarin vaak een verrassend grote rol. Voor een berggemeenschap kan een kleine gletsjer van onschatbare betekenis zijn, zelfs al draagt die nauwelijks bij aan de zeespiegel of zoetwatervoorziening. Dat wordt pijnlijk zichtbaar in het groeiende aantal “gletsjerbegrafenissen”, waarbij mensen samenkomen om het verdwijnen van hun gletsjer te herdenken.
Lander
Van Tricht BEELD
Lander
Van Tricht, U. Eugster, M. Huss
Wanneer is een gletsjer “verdwenen” of “uitgestorven”?
Maar wanneer is een gletsjer eigenlijk verdwenen? In onze studie gebruiken we twee duidelijke criteria. Een gletsjer beschouwen we als verdwenen wanneer hij kleiner wordt dan 0,01 vierkante kilometer (1 hectare), of wanneer minder dan één procent van zijn oorspronkelijke volume overblijft. Met die definitie kunnen we voor elke gletsjer wereldwijd bepalen wanneer hij verdwijnt. We voerden simulaties uit onder vier klimaatscenario’s, gaande van een sterke beperking van de opwarming tot ongeveer +1,5°C, tot een scenario waarin de aarde met ongeveer +4°C opwarmt tegen het einde van de eeuw. Voor elk scenario berekenden we het moment waarop elke gletsjer verdwijnt.
Een wereldwijde piek in gletsjerverlies
Wanneer we vervolgens optellen hoeveel gletsjers er wereldwijd per jaar verdwijnen, verschijnt een opvallend patroon. Het verlies bereikt een duidelijke piek rond het midden van deze eeuw, grofweg tussen 2035 en 2060. Hoe hoog die piek wordt, en wanneer die
Elke fractie van een graad opwarming bepaalt hoeveel gletsjers we nog kunnen redden.
precies plaatsvindt, hangt sterk af van hoeveel de aarde opwarmt. In een scenario met beperkte opwarming verdwijnen er tijdens de piek ongeveer 2.000 gletsjers per jaar. Bij verdere opwarming loopt dat op tot 3.000 of zelfs 4.000 gletsjers per jaar. Vandaag ligt dat aantal overigens al rond de 850 per jaar. In een warmer klimaat zouden we dus elk jaar evenveel gletsjers verliezen als er vandaag in de Alpen te vinden zijn. Elk jaar opnieuw.
Hoeveel gletsjers blijven er dan nog over op aarde? Het verschil tussen de scenario’s is enorm. Bij beperkte opwarming (+1.5°C) blijft een groot deel behouden, ongeveer 96000 (van de 200000), terwijl bij sterke opwarming het merendeel verdwijnt. Als de aarde +2.7°C opwarmt houden we nog 44000 gletsjers over, onder +4°C is dat slechts 18000. Elke tiende graad extra opwarming vertaalt zich in een merkbaar groter verlies.
Regionaal nog dramatischer
Op regionaal niveau zijn de veranderingen nog sneller en ingrijpender. In de Alpen, waar vandaag ongeveer 3.000 gletsjers liggen, zijn de meeste gletjers klein en bijzonder kwetsbaar. Zelfs bij beperkte opwarming verdwijnt het grootste deel. Als
de aarde +2.7°C opwarmt, wat het huidig meest waarschijnlijke scenario is, houden we nog 110 gletsjers over tegen 2100. Bij hogere opwarming, +4°C, blijven er slechts 20 gletsjers over, hoog in de bergen en vaak nog nauwelijks zichtbaar. Opvallend is dat de piek in gletsjerverlies in de Alpen al binnen het volgende decennium ligt, veel vroeger dan het wereldwijde gemiddelde.
Wat betekent dit nu?
De boodschap van onze studie is duidelijk. Onze keuzes vandaag bepalen hoeveel gletsjers we nog kunnen redden. Het verschil tussen duizenden gletsjers die jaarlijks verdwijnen hangt rechtstreeks samen met klimaatbeleid en emissiereducties. Elke fractie van een graad opwarming telt, niet alleen voor de totale hoeveelheid ijs, maar ook voor de individuele gletsjers die landschappen vormgeven en gemeenschappen betekenis geven. Als we willen dat toekomstige generaties nog gletsjers willen zien, moeten we de opwarming van de aarde zo snel mogelijk een halt toeroepen.
Voor bekende Alpengletsjers betekent dit dat sommige grote gletsjers waarschijnlijk nog zullen overleven bij beperkte opwarming, terwijl kleinere gletsjers snel
0 De ijsgrot van Morteratsch gletsjer. Deze ijsgrotten vormen zich wanneer de vloei van het ijs stilvalt en gletsjertongen uit elkaar beginnen te vallen. 1 De Aletsch gletsjer, de grootste gletsjer van de Alpen. 2 De Pizolgletsjer in de Zwitserse Alpen was al zeer klein bij de start van de metingen, zo’n 130 jaar geleden. Sinds 2022 wordt hij als verdwenen beschouwd. Vandaag resten enkel kleine ijsresten onder een dikke puinlaag. 3 Instorting van een ijsgrot bij Morteratsch gletsjer.
Lander Van Tricht
is glacioloog en postdoctoraal onderzoeker aan ETH Zürich en de Vrije Universiteit Brussel. Hij specialiseert zich in grootschalige gletsjermodellering en onderzoekt hoe klimaatverandering individuele gletsjers wereldwijd beïnvloedt. Zijn werk maakt gletsjerverandering tastbaar voor wetenschap, beleid en samenleving. Hij werkte ook uitgebreid rond gletsjers in Centraal-Azië.
Deze zomer organiseert Lander samen met KBF een klimaatexpeditie in Zwitserland, waar de focust ligt op het begrijpen van de impact van klimaatverandering op het berglandschap.
Stuur gerust een bericht: lander.van.tricht@vub.be
zullen verdwijnen. Deze zijn immers niet instaat om zich terug te trekken naar de allerhoogste bergtoppen. Dankzij onze resultaten kan iedereen nu opzoeken wanneer een specifieke gletsjer mogelijk verdwijnt. Zo wordt klimaatverandering niet alleen een abstract verhaal, maar iets dat zichtbaar en persoonlijk wordt.
En enkele bekende gletsjers?
Voor iconische Alpengletsjers zien we bijvoorbeeld:
• Aletschgletsjer: Verdwijnt tussen 2084 and 2098 onder +4°C opwarming, overleeft bij de lagere opwarmingsniveaus.
• Mer de Glace: 50% kans om te verdwijnen tusen 2094 en 2100 onder +4°C, overleeft bij de lagere opwarmingsniveaus.
• Pasterzegletsjer: Verdwijnt tussen 2061 en 2077 onder +4°C opwarming.
• Adamello gletsjer: Verdwijnt tussen 2053 en 2069 voor elk opwarmingsnivau
• Morteratschgletsjer: 60% kans om te verdwijnen voor 2100 onder +4°C, blijft overleven bij lagere opwarming.
• Gornergletsjer: Blijft bestaan, zelfs bij +4°C opwarming.
Vrijwilliger
Walter De Bruyne (64)
ACTIEF ALS bestuurder van een KBFclub, bergwandelen, bergbeklimmen, rotsklimmen
DISCIPLINE bergbeklimmen, bergwandelen (toen ik jonger was, veel rotsklimmen).
FAVORIETE BESTEMMING Zwitserland, kantons Wallis en Uri
TIP VAN WALTER de Urner Alpen in het kanton Uri in Zwitserland
Een gesprek, een grap, een dankbare blik: dat zijn de kleine momenten die blijven hangen.
Hoe begon jouw passie voor de bergsport?
walter: Al van de jaren ’60 ga ik naar de Alpen en toen ik 14 was, kreeg de klimmicrobe mij te pakken. Samen met mijn tweelingbroer Patrick sloten we ons aan bij de Belgische Alpen Club. Klimmen gebeurde toen nog met het touw rond de buik, zware bottines en een paar karabiners. We klommen veel in Dave, Marche-Les-Dames, Mozet en Freyr. In de zomer trokken we hoger de bergen in. Mijn eerste echte beklimming in het vergletsjerde hooggebergte was in 1979: de overschrijding van de Pigne d’Arolla in Zwitserland.
In 1981 werd ik lid van de Vlaamse Bergsport Vereniging en al snel engageerde ik me in de klimschool om anderen rotsklimmen aan te leren. Sinds
1986 ben ik bestuurslid van Bergsport Vlaams-Brabant. Doorheen de jaren was ik onder meer klimverantwoordelijke, penningmeester, voorzitter en secretaris. Altijd als vrijwilliger en met dezelfde passie die me al meer dan 50 jaar drijft.
Wat vind je het leukste aan je vrijwilligerswerk?
walter: Je merkt direct dat je ertoe doet: iemand is geholpen, een activiteit is doorgegaan of een probleem is kleiner geworden door inzet. Vrijwilligerswerk brengt je in contact met mensen die je anders nooit zou ontmoeten en geeft me telkens een ander perspectief. Een gesprek, een grap, een dankbare blik of iemand die je naam onthoudt: dat zijn de kleine momenten die blijven hangen.
Is er een bijzonder moment dat je is bijgebleven?
Vele momenten uit de voorbije 50 jaar blijven me bij. Mensen zien openbloeien in een uitdagende sport, hen veilig leren rotsklimmen en hen begeleiden bij hun eerste stappen op sneeuw, rots of ijs in het hooggebergte gaf enorm veel voldoening.
Wil je ook vrijwilliger worden?
Vind meer info op www.klimenbergsport federatie.be/vrijwilliger
Basis Multipitch & Singlepitch
HANDBOEK VOOR
DE BEGINNENDE ROTSKLIMMER
Pagina’s: 328
Van klimzaal naar rots: dit praktische handboek begeleidt beginnende klimmers bij hun eerste stappen outdoor. Het bundelt essentiële kennis over singlepitch en basis multipitch en helpt je technieken beter te begrijpen, onthouden en veilig toe te passen. Een onmisbare aanvulling op je opleiding én een handig naslagwerk voor elke
Prijs: 30 euro Het handboek
OUDERWETS PLEZIER VOOR
EEN NIEUWE GENERATIE
Natalie Crowly & Elaine Batiste
Kalymnos Rock Climbing Guide
EEN KLEPPER VAN EEN
TOPO VOOR HET GRIEKSE
KALKSTEENPARADIJS
startende rotsklimmer. Het boek verzamelt de kennis van verschillende experten in de rotkslimwereld en kwam tot stand na grondig overleg tussen 22 KBF-clubs met een rotsklimwerking. Van mentale training tot materiaalkennis en technieken voor aan de relais. Je vindt het allemaal uitvoerig uitgelegd in dit handboek.
Een speels en inspirerend boek vol activiteiten zonder schermen. Het staat boordevol leuke ‘ouderwetse’ vaardigheden zoals kampen bouwen, knopen leggen, vogelvoer maken en sporen zoeken in de natuur. Alles wordt stap voor stap uitgelegd, waardoor kinderen meteen zelf aan de slag kunnen. Elke vaardigheid wordt ook ingeleid met een stukje geschiedenis, zodat ook de ‘grote kindjes’ nog wat kunnen bijleren. De prachtige illustraties van Chris Duriez dragen bij aan het nostalgisch gevoel. Ideaal als inspiratie voor de zomervakantie, en ook leuk als cadeau!
Deze adembenemende klimplek heeft nog weinig introductie nodig. Kalymnos is welbekend onder menig rotsklimmers en daar zijn alle redenen toe. Het Griekse eiland krioelt van de prachtige klimroutes en sectoren, goed voor een topo van maar liefst 620 pagina’s boordevol dolle klimpret. Deze topo werd tot in de puntjes verzorgd door de lokale klimmers Katie Roussos en Aris Theodoropoulos. Zocht je nog een excuus om terug naar Kalymnos af te zakken? Bij deze heb je er één!
The future of climbing
KLIMETIQUETTE MET
EEN VLEUGJE HUMOR
Cedric Lachat & Guillaume Broust
Wat brengt de toekomst voor de klimsport? In The Future of Climbing nemen klimmers Cedric Lachat en Guillaume Broust je mee op een inspirerende tocht langs de evolutie van het klimmen, de impact op natuur en milieu en de uitdagingen voor toekomstige generaties klimmers. Een boeiende documentaire vol
indrukwekkende beelden, sterke verhalen en stof tot nadenken voor iedereen met een hart voor de bergen en de klimsport. Zeker een aanrader om te bekijken, gratis op YouTube!
“Vitamine A(rdennen) deed z’n werk!”
1 Via ferrata-opleiding @bscalpigo 2 Happy faces, happy rappelling! Een geslaagde KVB 3 @verticalthinkingvzw 3 Eerste top als kersverse vader. Aiguille Verte met Daan Goeminne @ianomountainstravel 4 Zotte toeren van @sky_charizard op @slackfest.be 5 Opleiding zelfstandig bergwandelen met @hikingadvisorbelgium 6 Weer een dagje hard gewerkt in “fantastisch weer”. @Lucasgab611 7 Wat een weekend voor de Nederlandse rotsbeheerteams! @dutchreboltingteam 8 Tweede training voor onze alpinestage, de technieken beginnen we steeds meer onder de knie te krijgen en de sfeer zit er al goed in! @baclimburg 9 Belgian Lead Youth Cup in Alpamayo, Beringen @belgianclimbing
Wil je ook in Monte?
Tag @klimenbergsportfederatie in je bericht op sociale media of mail je foto (minimum 1 Mb) naar annelore@klimenbergsport.be. En wie weet zie je jezelf wel schitteren in je klimblad.
De Klim- en bergsportfederatie vzw is een unisportfederatie met meer dan 15.500 leden, erkend en gesubsidieerd door Sport Vlaanderen. De KBF telt 46 aangesloten clubs. Vind een club in jouw regio op www.klimenbergsportfederatie.be/clubs.
Het federatiemagazine Monte verschijnt vier keer per jaar en is een uitgave van de Klim- en bergsportfederatie.
VERANTWOORDELIJKE UITGEVER
Yanick Bos, p/a Statiestraat 64, Zwijndrecht
VERSCHIJNINGSDATA 2026
Januari, april, juli, oktober
HOOFD- & EINDREDACTIE
Annelore Orije, annelore.orije@kbfvzw.be
REDACTIEMEDEWERKERS
Bart Smets, Lisa Viane, Lus Van den Bossche, Arne Monstrey, Els Sallets, Wouter Heyde, Jelbrich Ghesquiere, Elena Leclercq, Tinneke De Caluwe, Hermien Mispelaere
Bereikbaar van maandag tot vrijdag, tussen 9 en 17 uur
03 830 75 00*, info@kbfvzw.be, www.kbfvzw.be (*) Tijdens het weekend uitsluitend voor de melding van ernstige ongevallen. Andere ongevallen meld je op maandag.
KLACHTEN
ombudspersoon@kbfvzw.be
ONZE PROJECTEN
Sport met grenzen
Ben je je slachtoffer van grensoverschrijdend gedrag? Was je er getuige van of heb je vragen over dit thema?
Praat erover met je club-API of de federatie-API (Aanspreekpunt Integriteit)
ADVIES
Annelies Van den Berge 0491 34 50 17 annelies.vdb.vp@gmail.com
Sofie Van Waesberghe 0474 44 64 13 sofie.van.waesberghe@gmail.com
Shop
NOODGEVAL Hulplijn 1712
MEER INFO www.klimenbergsport federatie.be/api
In de KBF-webshop kun je allerlei topo’s, boeken en cursusteksten aankopen aan democratische prijzen. Met je aankoop steun je het Belgian Rebolting Team en de KBF-werking.
MEER INFO webshop.klimenbergsportfederatie.be
Korting voor KBF-leden
Als KBF-lid geniet je van heel wat kortingen en voordelen Je ontdekt ze allemaal op www.klimenbergsportfederatie.be/ voordelen-leden-sportkaders
KBF-CHAVEEHUT
Rue de la Chavée 7, Maillen Van 1/3 tot 30/10 ieder weekend open van vrijdag tot zondag
RESERVEER VIA www.kbf.be/infochaveehut of info@kbfvzw.be
KBF WERKT SAMEN MET
Maak kans op één van
#sportersbelevenmeer
Gratis
Van 10 tot 13 uur en van 14 tot 17 uur
In juli en augustus trekken we met een sportief programma naar 9 badsteden, waar jong en oud samen hun favoriete sport
Kom mee surfen, dansen, boogschieten en klimmen en vind de sport die jouw hart sneller doet slaan!
Alle data en info:
ter hoogte van de Wellingtonrenbaan en het sportstrand
Donderdag 16 juli
Duinenplein ter hoogte van de Duinenstraat/Driftweg
Donderdag 6 augustus ● Nieuwpoort
Woensdag 12 augustus ● Koksijde Koksijde dijk en strand ter hoogte van de Vredestraat
Donderdag 13 augustus ● Blankenberge
Woensdag 19 augustus ● Westende
Donderdag 20 augustus ● Knokketer hoogte van het Heldenplein en sportstrand Heist
Maak kans op één van onze
#sportersbelevenmeer
PHOTOGRAPHY:
This is where we belong.
Where the rocky summit pierces the sky and the world below fragments between tufts of silent cloud.
Connected by rope, undaunted by altitude, compelled ever upwards.
