HabĂa unha vez unha familia que tiĂąa un fillo moi pequeno, tan pequeno coma un garavanzo. Por iso decidiron chamarlle GaravanciĂąo.
Un día, cando a súa nai estaba a facer o xantar, notou que lle faltaba o azafrán.
Garavanciño axiña se ofreceu para ir á tenda. A nai nunca o deixaba saír só da casa, porque tiña medo de que a xente non o vise e o pisase. Pero Garavanciño insistiu. Díxolle á súa nai que iría cantando; así, aínda que non o visen, sentiríano e ninguén o pisaría.